آزادنویسی به گله و شکایت از بیکیفیتی روز تعطیل گذشت. نه از جهت نوشتن و خواندن به لحاظ کارگریزی اهل فن خانه و انباشتن خرابی و شکستگی چند جای خانه زندگی. به نتیجه رسیدم که از گفتن امتناع کنم و دست به اقدام عملی بزنم. اقدام اعتراضی از نوع تعطیلی آشپزخانه به جهت عواقب مانندشدنم به دیگران. تا بیاید روز تعطیل بعدی ببینم چقدر مصمم باشم و بتوانم ایدهام را اجرایی کنم.
با چالشیان همخوان بخش دیگری از شاهکار مهشیدخانم امیرشاهی را خواندم. کلی کلماتش نیاز به ترجمه دارد. به پای کلمه برداری میگذارم، اما واژهنامه گوشی بازی درمیآورد و معطل میکند. عاملی برای مضمون خوانی و رد شدن است.
خشم و هیاهو را به آخر رساندم بی آنکه سر و ته داستان را بدانم. فکر نکنم یک بار دیگر بخواهم بخوانم که سر در بیاورم.
ناهار ماهی داشتیم. ماهی شیر. سرد و سنگین. البته با حضور عضو همیشگی سفرهی ما خرما، که جبران سردی میکند. بعد از ناهار دراز کشیدم، خوابم نبرد ولی عصر رو دلم سنگین بود. حالا که هوا خوب شده، میروم پیادهروی. هم آزادنویسی پا است و هم کمک به سیستم گوارش. صبح هوا خوب بود ولی عصر نه. گرم بود عرق کرده برگشتم.
کانالخوانی به بعد از مغرب کشید همچنین بالا پایین کردن نوشتههایی در ادامهی «سایهام را میبیند». به چالش نرسید ولی دوست داشتم به شبه داستانکی منجر شود، خطخطیهای چند روز قبلم. اما امروز هم به جایی نرسید.
خانم دکتر غیاثی عزیز
سپاسگزارم برای تیکهای سبزی که پای گزارشهای نیکم میکارید. همچنین برای توصیههای کوتاه و مفیدتان. امروز دلم میخواهد از کارگاههای جشنوارهی شهید مطهری برایتان بنالم و دلم خنک شود. کیفیت برنامههای آنلاین به علت قطع و وصلی اینترنت ایفتیضاح بود. ولی کارگاهها جالب بود. باز یک جاهایی آتشپران شدم. آنجا که استاد وکیلی فرمودند حیطهی عاطفی را نمیشود نگاشت و جواب دادم چرا. به نظرم حیطهی عاطفی یکی از حلقههای گمشدهمان در آموزش است. اگر نگرش جدیدی را که در پس آموزش تئوری و کارآموزی قرار است به کرسی بنشیند ندانیم چیست همین میشود دیگر. نوشتن هم کافی نیست باید توی دل و جانم بنشیند این حیطهی عاطفی طرح دوره. در بخش آخر هم بحث روشهای ارزیابی بود. اساتید محترم که از شلوغی کلاسهای شلوغ شاکی بودند خودشان همش همهمه میکردند و به صحبت بقیه گوش نمیکردند. در آخرش حضور دانشجویان و شنیدن صحبت آنها جلسه را دگرگون کرد. هرچند به تعداد انگشتان دو دست هم نبودیم.
بگذرم اما امروزم:
حسابی خوابیدهام و پس از استحمام، سهم امروزم از «اصلگرایی» را خواندهام.
بعد از نماز دوباره خوابیدهام.
ناهار خوردهام و با مادر رفتهایم خانهی داییعمهام (داییام شوهرعمهام است شاید هم عمهام زنداییام باشد) برای گفتن زیارت قبولی مشهد. مادر با اینکه تابستان به زیارت امام رضا جان (ع) رفته است باز دلش زیارت میخواهد. آذرماه که نمیشود. برای دیماه شاید بتوانیم دوتایی برنامه بچینیم. شاید.
در پنجمین جلسهی کارگاه «خودواژه» شنوای احساسات و واژههای مربوطه بودیم. قرار شده هیجانات را با واژههای ترکیبی توصیف کنیم. تا جلسه تمام شده دست به کار شدهام توی دفترم برای افسردگی نوشتهام: «اشکپارگی» و «قلقلکگریزی». برای شادی هم نوشتهام:«بمبخنده.» به ذهنم رسیده بروم سراغ مترادفها و کتاب «دربارهی معانی حروف». تمرینهای «خودواژه» و «شعرنویسی» سرزندهترم میکند بیقصد شاعری.
در وبینار نویسندهساز آزادنویسی کردیم و وقتی الهه آمد برای بخش توضیح پرسشگری من رفتم برای نماز. اما بقیهاش را شنیدم که صحبت از تکرار بود. دلم خواست داستان «دربارهی عشق» چخوف را برای بار پنجاه و چندم بخوانم.
در کارگاه «فکریشه 5» الهه پس از مرور فکریشههای پیشین و اصلموضوعه به تقلیلگرایی و تعریف آن پرداخت. آن را حسابی جا انداخت. درکارگاهها و وبیکارهای الهه اگر جدی باشی با حرکتهای رفت و برگشتی و «درسته دوستان» گفتنش مطلب را حسابی برایت جا میاندازد و شکستگی فکرت جا میافتد و رو به بهبود. فقط باید طاقت و حوصله داشته باشی. نیمساعت آخر کم آوردم. یکبار دیگر باید به ویسش گوش بدهم.
با خانم بهرامی همکار دانشکده پرستاری اردبیل و دانشجوی سابقم صحبت کردم. دکترا شرکت کرده. انشاالله که قبول شود. ارادهی من که همه تعریفش را میکنند پیش ارادهی خانم بهرامی لُنگ میاندازد.
درسهای فردایم را مرور کردهام و احتمالاً آخرین فعالیت امروزم دیدن فیلم باشد.
خانم دکتر غیاثی و دوستانم که گزارشهای مرا میخوانید بسیار ممنونم از وقتی که میگذارید. دمتان گرم.
چه خوش گفت فردوسی پاکزاد/ که رحمت بر آن تربیت پاک باد/ چه رحمت دائمی و ابدی برای خودش فرستاده و چه حماسهای خلق کرده در زمانهای که استبداد و ظلم بیداد میکرده است. صبح زود که در خواب بودم فردوسی علیهالرحمه صدایم زد و با نوای شعرش از خواب پریدم. چند صلوات گفتم و این چه خوابی بود که دیدم. صورتم را شستم و کارهای اولیه صبح را انجام دادم اول سراغ قرص سر درد رفتم و بعد از دقایقی خوب شدم و شروع به نوشتن کردم امروز هم جمعهای دیگر بود و من شب مهمان داشتم و کارهای زیادی داشتم که لیست کرده بودم انجام دهم. الان که این گزارش را مینویسم نگاهی به کارنامهی امرزم میکنم خوب است و برای هرکاری صدم را گذاشتم. به خودم نه نمره میدهم وبینار هم شرکت کردم و نوشتیم وسط وبینار نت قطع شد و مکافات داشتم ولی به خانم الهه علیزاده رسیدم و گوش دادم خوب بود و استاد در مدیریت دانش شخصی و ذهن دوم گفتند امشب به وبینار خانم یاوری هم رفتم عالی بود. آدرس کانال مهرابی این است👇💝💚💦
https://t.me/notetoday1
صبحم با بعدازظهر شروع شد. سه بعدازظهر تازه از خواب بیدار شدم. ناهار و نماز و با تاریک شدنِ هوا روزم را شروع کردم. لباسهای تمیز را جابجا کردم. لباسهای کثیف را در ماشین لباسشویی ریختم و دوباره به اتاق برگشتم. وسایل را مرتب کردم و کمی هم خاکِ اتاق را گرفتم و تمیزکاری کردم. هدیههایم را جابجا کردم و برایشان درخانهی جدیدشان جا باز کردم. رُز آبیام را کنار کتابها نگاه میکنم. دستبندِ فلزیِ دور مچم را نگاه میکنم و فکرکنم، دلم برایش تنگ شده.
گلدانهای بالکن را آب میدهم و کمی باهم حرف میزنیم. با اینکه پاییز شده، هنوز حالشان خوب است. کمی برگهایشان را در آن تمیزکاریِ وحشتناک، هَرَس کرده بودم. برای همین حالشان خوب است و فکر کنم آنها هم مثل من پاییز را دوست دارند و مشکلی نیست.
خوشحالم که درحینِ نوشتنِ این گزارش شبیه شیرهایها نیستم و مثل آدمیزاد پشتمیز نشستهام و چشمهایم قرمز و خمار نیست.
سهمِ مطالعه امروزم را به فروغ دادم.
شعرهایی خواندم که روحم تازه شد. شعرهایش بوی باران میدهند. بوی دلتنگی. بوی اشک و فرزند. شعرهای فروغ واقعا بوی شعر میدهند.
بعد از آن، کارهایم را در فهرست پاییز وارد کردم. یادداشتهای روزانه دفترم را هم تکمیل کردم.
یک موسیقیِ بیکلامِ تازه پیداکردهام. قرار است آنقدر گوشش دهم تا از آن بیزار شوم.
گزارشم که تمام شود، ویرایشش میکنم و بعدش نمیدانم قرار است چکار کنم.
میزم را مرتب کنم؟ یا مرتب است؟
آزادانه از هر دری بنویسم یا دستم درد میکند؟
نمیدانم در نهایت بعد از این گزارش چه میکنم،
اما تا یادم نرفته، یک متنِ تازه در اتاق بایگانی منتشر کردهام. احتمالا تا فردا دوستش دارم. بعد باید سراغِ نوشتنِ چیزِ دیگری بروم.
https://t.me/ArchiverooM1
شماهم نگاهی بیندازید شاید دوست داشتید.
این کانالِ تلگرام داشتن اصلا به آن زیبایی که فکرش را میکردم نبود. اتاق بایگانیِ من واقعا بایگانی شده است. پرنده هم پر نمیزند.
دلم پرنده میخواهد. یکی بخرم؟
گزارش نیک ۱۷۸فرح
باز جمعه است و در تعطیلی به سر میبرم.
رویا نگاری:
خوابهایی دیدم عجیب. «دزدی که در جنگ ۱۲ روزه که بعد از پهباد خوردن به برج C سرو اساتید در حالی که ما در مدت ۵ ساعت بعد از انفجار ، آوارگی از خونه و زندگی داشتیم ، در خونه ما را و ۱۳ آپارتمان دیگر از اساتید را در برج D روبروی برج C را شکستند و داخل شدند و لبتاپ و طلا و دلار بردن، همه را در خواب دیدم.»
درِ آپارتمان که چوبی بود را از پایین در با کفش و پوتین سربازی که روی چوب در اثرش مانده بود، شکستند ، و به اتاق دخترم رفتند. قالیچه های دم درد هر سه را تا کرده بودند که ببرند، را از بالا در خواب و رویا، ناظربودم، به اتاق دخترم رفتند . پاسپورت و دو سکه بهار آزادی هدیههای دخترم و دوپاکت دلار جمعن ۷ هزار دلار امانت کسی که برای مادرش در تهران فرستاده بود ، بعلاوه خورده طلاهای های روی میز آرایش را بردند، چه عجیب بود وقتی از خواب بلند شدم ناگهان به سمت در رفتم که در را ببندم چون در خواب من در آپارتمان همچنان شکسته و باز مانده بود، را دیدم.
ساعت یک نیمه شب بود و در بسته بود. من فقط خواب دیده بودم. وضو گرفتم شکر خدا کردم و دوباره خودم را خواباندم.
باز خواب دیدم حساب دخترم را خالی کردهاند و دزدی کردهاند. ترسیده و بیدار شدم. صبح بود و جمعه بود و تعطیل. الهی شکر . عجب خوابها و رویاهای سریالی را دیدم که قبلن در زمان خودش اتفاق افتاده بود و حالا من در رویا همه را دوباره دیدم.
بعد از صبحانه، روی کاناپه پر از آفتاب خوابیدم. و پتو را روی سرم کشیدم ، چون آفتاب برای من ضرر داره مگه داریم نور آفتاب پاییزی را نچشی. پس نور آفتاب را زیر پتو و شال مبلی لمس کردم و از زیر پتو اشعههای پر قدرت آن را لمسیدم.
جمعه تعطیله. روز تعطیلی پسندیده به قول دکتر آرش نراقی.
این جمعه حسش نیست جایی برم، پس در خانهام و شاید عدس پلویی هم بپزم، با حلوا لنترانی.
امروز درخانهام.
ماهنامهی فرهنگی و ادبی شماره سوم ( آبان – آذر ۱۴۰۵) نویسنده
را خواندم. حظ کردم دوستان نویسنده دستان طلا.
سردبیر نوشت که کولاک کرده بود. زهره رسولی.
داستان کوتاه آرزوهای یخی گیابندابراهیمزاده هم که نگم، مگه میشه چیزی گیابند بنویسه و جذاب نباشه.
بعد نوشته مرضیه حسینی را خواندم “در حاشیه اسمها” آنقدر بهتون بگم که از شدت شناور شدن در ماهنامه، که روی کاناپه هال در آفتاب نمیروز پاییزی به خواب رفتم.
عصر نوشتن چند متن و ویرایش برای فردا پس فردای کانال فرحنامه را آماده کردم. معمولن اول هفته باید برم خونه مادرم شنبهها که روز حمامشون هست و دو روز
دیگر فقط ناهار و نماز ظهر و عصر کنارشون هستم. و بقیه هفته مسئؤلیت با خواهرم و برادرم هست.
بچهها برای ناهار نیامدند. عدس پلو با کشمش و خرما خوردم . همسرم هم سالاد درست و یک بشقاب خورد با کمی عدس پلو و حلوا لنترانی، من حلوا پز خوبی هستم. همه همیشه میگن کی حلواتو بخوریم. و من کسی هستم که همه آرزو خوردن حلوای منو دارند.😂🥴
عصر ضمن گوش دادن به وبینار نویسنده ساز به دورهمی خانوادهام در خونهی مادرم رفتیم. دوسه ساعتی را با شام با خانواده آنجا میگذرونیم.
چه حیف شد. ۱۵ دقیقه نشد با گروه نویسنده ساز بنویسم.
🐌
چرا امشب حلزون داغونه، با خطوط خشن و زاویه دار کشیده شده چشمهاش هم نای دیدن نداره. امیدوارم حلزون خود واقعیاش را بدست بیاره.
✍️
قفسپروردهام اما نوایی میزنم گاهی که مرغان چمن را بر سر گفتار میآرم» (حزین لاهیجی)
دیشب زودتر از همیشه خوابیدم. بنابراین امروز نسبت به روزهای قبل سرحالتر بودم. نشستم پای نوشتن. تا چهل دقیقه. بعد سر و کلهی دخترم پیدا شد و تمام. ملاک من برای اتمام نوشتن، بیدار شدنِ دخترم است. بعد از صبحانه سوار ماشین شدم. به سمت میدان انقلاب. جمعه بود و کتابفروشیها اغلب تعطیل بودند. اما بساط کتابهای دست دوم گرم بود. کتابهایی که روزی روی پای خواننده بودند. عزیز بودند و خوانده شده بودند. اما حالا مثل یک جنس دست دوم در دست فروشندهها به قیمت دویست سیصد هزار به فروش میرفتند. البته فکر کنم هرچه به پایان روز نزدیک میشد قیمتها هم پایینتر میآمدند. از مجموعه شعر سیدعلی صالحی، دیوان فرخی یزدی تا کتابهای روانشناسی و کودک روی هم ریخته شده بودند. چند متر جلوتر یکی دو تا کتابفروشی باز بود. خوشبختانه کتابهایی را که میخواستم پیدا کردم و برگشتم. توی خانه همیشه با همسرم سرِ خریدن کتاب بحث داریم. با وجود اینکه میدانم غر میزند اما لذت خرید و خواندن کتابهای تازه را ترجیح میدهم. البته امروز ترفند زدم و کتابها را در میان نایلونهای خرید به صورت قاچاقی از مرز رد کردم و وارد خانه شدم. گاهی که خریدهایم زیاد است، توی ماشین جاساز میکنم و به مرور در فرصتی مناسب واردِ خانه میکنم. همین امشب یکی از کتابها را تا نیمه خواندم و همهی این دردسرها جبران شد.
تا بعد
بیدار شدم و سریع رفتم سراغ روتینها. تند تند کارهای صبحم را انجام دادم و بعد رفتم سراغ کار و بار پایاننامه.
امروز به این فکر میکردم که همین دو سال پیش چقدر سختم بود اینطوری کار کنم. ذهنم منظم نبود و عادت نداشتم. الان بعد از مدت طولانی تمرین و تکرار و صبر و آزمون و خطا و زمان گذاشتن روی اندک روالی افتادهام که گرچه هنوز کار دارد ولی دارد قویتر میشود.
ظهر تا عصر به کارهای جمعهای گذشت. تمیزکاری و مرتب و غذا و ظرف و این جور چیزها. بعدش دوباره برگشتم سر کار.
یکسره پای لپتاپ بودم تا شب. وسطش هم کارم گیر خورده بود و خسته شده بودم و داشت خوابم میبرد و میخواستم ولش کنم. اصلاً رفتم که بخوابم، ولی روی تخت پر بود و بعد هم رفتم که روی مبل دراز بکشم که دیدم باید بروم دستشویی و بعد هم خواب از سرم پرید و دوباره آمدم پای کار و بعد هم حل شد.
شام خوردیم و به دوستم پیام دادم و کارهای فردای آزمایشگاه را هماهنگ کردیم و بعد هم کمکم بروم بخوابم.
قرار بود صبحِ زود بیدار شویم و رهسپار طبیعت.
کمی دیرتر از ساعتِ توافقشده راه افتادیم. اول سراغ علی املتی رفتیم. چنان شلوغ بود گویی املت رایگان میدهند، صف بود!
برگشتیم و رفتیم دکانِ ۱۳۰۲ در امیرآباد شمالی. یک خواهر و برادر هستند که آنجا را میچرخانند. نزدیک سه سال است مشتری املتهایش هستیم (جغور هم). بعد از خوردن صبحانه، بینِ راه دیدیم کلاهش در دکان جا مانده. برگشتن از اتوبان روا نبود. خندیدیم و راه را ادامه دادیم به این امید که عصر یا فردا به دنبال کلاه خواهیم رفت.
سر از اوشان فشم درآوردیم. در ارتفاعات یک ساعت راه رفتیم، عکس گرفتیم، آش خوردیم و چای. نارنگیهایی که در مسیر خریدیم هم حسن ختامِ تفریحمان شد.
به خانه که رسیدیم سریع آماده شدم تا خودم را به کلاس سلفژ برسانم. قرار بود دو سانس پشت سر هم باشد و البته این برای من خوشایند هم بود. سوار موتور شدیم و همین که در پارکینگ باز شد باران باریدن گرفت. گفت: «با ماشین بریم بهتر نیست؟». گفتم: اتفاقا باحاله که، بیا همینطوری بریم.
رسیدیم. نیم ساعت دیر کرده بودم بنابراین با عجله داخل ساختمان شدم. استاد نبود و اکثر بچهها نیامده بودند. فهمیدم زود رسیدهام و طبق معمول ساعت را اشتباه به خاطر سپردهام!
در آنتراکت کلاس سارا چای و شیرینی پخش کرد، خیراتِ مادرِ خدابیامرزش. زیبایی سارا همیشه مرا غافلگیر میکند. یک بار به او گفتم: تو شبیه بازیگرایی.
راستش اگر رویا نونهالی را جوان کنید و زیباییاش را بیشتر، میشود سارا.
باران به زیباترین شکل ممکن میبارید، تپسی گرفتم و به خانه برگشتم.
به مینا زنگ زدم و تولدش را تبریک گفتم. اولین تولدِ بعد از فوتِ مادرش… .
جمعه / ۱۵ آبان سال ۰۵
صفحات صبحگاهی را نوشتم. فیلم دیدم. نویسندهساز را کمابیش بودم. فایل صوتیاش را گوش دادم. سبدهای مدیریت دانش شخصی را نگاهی انداختم و آب و جارویشان کردم. درموردش سرچکی کردم و خواندم. آزادپرسیدم. آزادنویسی کردم.
پریودم. خونریزی دارم. بدنم درد دارد. شقیقههایم ذُق میزند و این میگرن موروثی که در سرم برای خودش شلنگتخته میرود.
بیمارم اما سرپا هستم هنوز. پریود بودن بیماریست اما عادیست.
خون مایه حیات است و دارد از تنم میرود اما من عادت کردهام به عادت ماهانهام، به زن بودنم و گاهی یادم میرود مالتیتسک بودن به چه میزان خلاقیت و جانسختی و برنامهریزی و از خودگذشتگی و بیوقفگی نیاز دارد و من همه را یکجا دارم.
به روی خودم نمیآورم دارم چه بلایی سر خودم میآورم اما ناگاه کم میآورند جانم، اعصابم، بدنم، روانم، ذهنم؛ همگی با هم و من جمعهلازم میشوم.
کرکرهها را میکشم پایین و از همسر بودن، از مادر بودن، از فرزند بودن، از همسایه بودن، از دوست بودن، از آدم بودن، از بنده بودن، از بودن، مرخصی میگيرم؛ جمعه میشوم، تعطیل.
صبح شاگرد یوگا بودم، بانو آقایی گفت که در این کلاس میآموزیم دست از بکننکنکردن بکشیم چراکه مربیِ یوگا بودن از ما یک دستوربده ساخته.
سه صفحهی صبحگاهی را پیش از کلاس نوشتم و کارهایم را فهرستبندی کردم که ناخاسته اولویتبندی هم میشوند.
تار نواختم. به سراغ گوشههایِ ماهور رفتم که پیشتر آموختهبودم. تکرارشان، قدرتبخش است.
حافظ فرمود:
همای اوج سعادت به دام ما افتد
اگر تو را گذری بر مقام ما افتد
خسروخوبان را تمام کردم. فهمیدنش سهل نبود ولی با میوههایِ این درخت و بهقدرِ فهمم سبدم را پر کردم. هملت را هم پیش بردم. از این دو کتاب
نابخودانه، تنریشانندهی واژگان، به داو گذاشتن، این جوجه پوپکها هنوز پوستهی تخممرغ روی سرشان است که راه میافتند را به فهرست کلمهبرداری افزودم.
در کارگاه خودواژه، استاد توصیه کردند که زیر چتر شعر گذشته پناه بگیریم. یکی از نتایجش گسترش دایرهی واژگان است. سری زدم به دیوان وحشیِ بافقی.
صبرِ بندفرسا در این بیت توجهم را جلب کرد:
کشیده عشق در زنجیر جانِ ناشکیبا را
نهاده کار صعبی پیش، صبر بندفرسا را
در آزادنویسیِ نویسندهساز فهمیدم آنچه که برای من شرمآور است شاید برای دیگران قبیح نباشد.
بانو علیزاده از بدنمندی گفت.
استاد از مواهبِ آشپزخانهی ذهن گفتند. به اندیشههای من هم قوام بخشیده. یکی از قوطیهایم بیتانه است. بیتهای محبوب و نکتهمند را در آن مینویسم.
چخوف را خاندم و دلدادگی از شهریار مندنیپور.
شب را با تار و مرغابیِ وحشی و فلسفهی پیادهروی و آزادنویسی به پایان خاهمبرد. از فلسفهی پیادهروی آموختم که زندگی در ژرفترین معنایش، چیزی است که کسی نمیتواند برای ما انجام دهد.
امروز هم رعدوبرق صدای آلارمم بود. اما دم به تله ندادم و جمعه را جُمعیدم. کار بود و کار و بعد کارگاه خودواژه و غرق شدن توی دنیای واژهها. استاد شعرهایی از «ترجمه زخم» نوشته احمد عزیزی خواند. بینظیر بودند. فوقالعاده. همه تحت تاثیر شعرهایش قرار گرفته بودیم. بعد هم نویسندهساز. آزادنویسی کردیم با موضوع چیزهایی که از گفتنشان میترسیم یا شرم داریم. پانزده دقیقهای کلنجار رفتم با خودم. نه. ذهنم زیادی در حالت بقا گیر کرده. نم پس نمیداد. زیادی پاستوریزهام. زیادی درگیر سندروم دختر خوب بودنم. نشد رها شوم. یک چیزهایی مرا زنجیر میکند به یک چیزهایی. احساس خفگی میکنم. نوشتن شاید باعث شود این زنجیرها زنگ بزنند. پودر بشوند. شاید در نوشتن بتوانم به معنای واقعی کلمه، آزاد باشم و بنویسم. روزهاست با این ذهن بقازده درگیرم. این افکار و عقاید و چیزهایی که حسابی در مغزم خانه کردند و هویتم را ساختهاند. برای همین سریال fleabag را که میبینم، شیفته این روراست بودن شخصیت با خودش میشوم. این قانونگریزی. این هنجارگریزی. این خارج از اصول اندیشیدن و عمل کردن. دوست ندارم دختر خوبی باشم، دوست دارم خودم باشم و از تمام ظرفیتهای انسان بودنم استفاده کنم. اگر قانون و دین و خدا نبود، چه کارهایی انجام میدادی؟ پاسخی از ذهن نیامد. زیادی گرفتار است. حتا نمیتواند راجع بهشان بنویسد.
سریال را برای بار دوم که میبینم، جور دیگری مواجه میشوم با آن. درد و رنجش را بیشتر میفهمم. برای همین جایی تحت تاثیر قرار میگیرم که شخصیت اصلی در اتاقک اعتراف، اعتراف میکند. به چیزهایی که عمیقا درک میکنم. و آن سخنرانی آخر کشیش در مراسم عروسی درباره عشق: عشق یعنی امید. و آن سکانس آخر در ایستگاه اتوبوس. بینظیر است.
نوشتن با ندا و نقاشی کشیدن و خاندن کتاب «هیچ بخشی از ما بد نیست».
جمعهها و آشپزی. به این فکر میکنم که شاید روزی هنر آشپزی را هم جدی دنبال کنم و شیرینیپزی را. هزینههایش زیاد است ولی ارزانتر هم میشود کار را درآورد. عاشق مزهها و بوهام. ایندفعه خیلی ساده بود و هولهولی ولی باز چسبید. جگر و دل و قلوه بود و پیاز فراوان و ادویهی فراوان و ترشی و زیتون. توی وبینار وصل به اصل، فاطمه از آهستگی گفت و تمرین جالبی بود. آهسته غذا خوردن. هوس هویج کرده بودم و آوردم و سعی کردم با سرعت کمتری گاز بزنم و مزهاش را بیشتر بفهمم. ولی متاسفانه فقط داشتم میخندیدم چون به سحر که او هم از قضا هویج داشت میخورد نگاه میکردم و به کامنتها. سارا با خنده گفت فرشته از این زاویه هویج نخور. از کادر آمدم بیرون که حواس کسی را پرت نکنم با خنده و هویج خوردنم ولی داشتم میترکیدم از این کامنت. ولی نه چرا زری خانم باید مینوشت فرشتهجان تصویرتان کامل نیست چرا نمیخورید؟ زری خانم؟ نه، یکلحظه. هدف آهستگی بود، نبود؟ بعد چرا نمیخورید؟ خب من نباید از خنده میترکیدم؟
ولی کلمهی آهستگی را دوست دارم. انگار با کندی فرق دارد. آهستگی انگار ملکهای است باوقار و کندی همان ملکه اما مریضاحوال. شاید هم نه.
«چرا نمیخورید؟».
بعد از ناهار خودواژه بود. کلماتی که به احساسات ربط دارند و بیانگر آناند. خیلی جالب بود که موضوع وبینار نگار افروشه هم دربارهی همین بود و تصویری به ما داد که اسم برخی از احساسات را نوشته بود.
نویسندهساز بود و شروع کردیم به نوشتن و دیدم نیاز دارم بیشتر بنویسم و نوشتم تا ته. آهنگ هندیای هم گذاشته بودم و تند و تند مینوشتم. برایتان میگذارمش توی کامنتها.
با الهه نصیری بودیم که از دیدن گفت و تمرینی که این هفته داشتیم. فهرست چیزهایی که میبینیم. از دیدن اجزا میگفت و حقیقتن دلم میخاهد با جهان معماری الهه بیشتر آشنا شوم.
به نصیرو و احمدو ملحق شدم و حرف زدیم. از وبینارها گفتیم. نوشتیم. از نوشتن و خاندن گفتیم. الهه چه مینامد؟ گفتوجو کردیم.
بعد شنیدن ادامهی نویسندهساز بود و حمام و لالا؟ میتوانم کتاب بخانمها. حالا تصمیم میگیرم.
گزارش میگ میگ
این روزها خوب خوابیدم.
قبلن هفت صبح بیدار بودم.
امروز رکورد زدم و بیست دقیقه به ده بیدار شدم.
بعد رفتم کمک پدر برای درخت تکانی.
یعنی من برگ جمع میکردم.
نویسندهساز را بودم.
بعداظهر هم کارگاه فکرریشه۵ را در خدمت الهه علیزاده بودم.
یادداشت نوشتم.
با خانوده انار دانه کردم برای ربانار.
با بچهها ننوشتم. عررر فراوان.
فکر به فردا و برگشتن بعد استعلاجی به سر کار پشتم را میلرزاند.
نمیگم نظرمو راجع به حلزون امشب،
از صبح خیلی زیاد کار کردم.
مثل همیشه
هرروز
فقط اون قسمتش عالی بود که شعری که واسه کارگاه شعر سروده بودم رو واسه بچههام خوندم.
دختر عزیزم ذوق کرد از شنیدنش تاثیررگرفت و مرا نوازید و تشویق کرد، جوری که از فردا بیشتر از پیشتر به شعر خواهم پرداخت.
به هر حال ، شاهین جان درست گفت که ما، اهالی جمهوری هنر و ادبیاتیم.
امروز صبح را با سرایش آغازیدم.
شعر گونه های پاییزی.
سپس افتادم توی آشپزخانه.
تا مهمانها آمدند و رفتند، ساعت ۶ عصر شد و رفتم پیاده روی.
در راه بازگشت توی ماشین اوایل نویسندهساز را تا پایان صحبتهای الهه علیزاده بودم.
بعد شام خوردیم و با مهدیس تلفنی صحبت کردم و توی کانال با دوستانم دل دادم قلوه گرفتم و کانال را به روز کردم وبا دخترکجانم معاشرت نمودم.
بروم بخوابم به امید خوابی با آسایش در طول شب و بیداری به موقع در صبح فردا.
خدافظ
سالواژهام: ریلگذاری
صبح همه را بیدار کردم. صبحانه خوردیم و رفتیم جمعهبازار. از صبح باران ریز و زیبایی میآمد. شوهرم دنبال جمعهبازار انگشتر بود که پیدا نکرد، پس رفتیم بازار لباسفروشها. آخرش هم به اصرار من، سر از بازار کتابفروشها درآوردیم. چیزی نصیبم نشد، اما همان پرسهزنی بین کتابها برایم خوشایند بود.
کتاب «گاوخونی» را تمام کردم.
در کارگاه «خودواژه» شرکت کردم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. استاد از ذهن دوم گفت و لزوم اضافهکردن قسمتی به نام تکرارآموزی به آن. من هم اضافه کردم. به نظرم نکتهٔ کاربردی و درستی بود. حالا باید ببینم چه چیزهایی را میخواهم به این قسمت اضافه کنم؛ کتاب، فیلم و…
برای شام یک غذای جدید درست کردم؛ پلو با مرغ حلزونی همراه با دورچین فلفل و قارچ.
۱۰ صفحه از «اثر مرکب» را خواندم. حاشیهنویسی و رونویسی کردم. این جمله خیلی به دلم نشست: «وقتی شما روز خود را در جهت قدردانی برای آنچه اکنون در زندگی دارید آغاز کنید، دنیا هم بسیار متفاوت به شما پاسخ میدهد». دقت کردهام من هم روزهایی که صفحات صبحگاهیام را با قدردانی آغاز میکنم، احساسات بهتری در من ایجاد میشود و برای نوشتن، انرژی بیشتری به دست میآورم.
سری به سایت گنجور زدم و چند رباعی از عایشه مقربه خواندم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
امروز سفری چندساعته پیش آمد و صبح فقط به مدیتیشن رسیدم. رفتیم و برگشتیم. خوب بود. حالم عوض شد. توی راه کلی ریمیکس شاد شنیدم و نمیشد به چیزی جز عروسی و مهمانی فکر کرد.
نمیتوانم بنویسم. شاید هم نمیخاهم.
لنا چند شب است که «کلمه» را یاد گرفته. وقتی که لپتاپ را روشن میکنم میگوید: «یه سفیدشو بیار میخام کلمه بنویسم.» صفحهی سفید وُرد را میخاهد و منتظر اجازهی من میماند تا بتواند انگشتان کوچکش را روی کیبورد بزند و چند خطی را با حروف و اعداد پر کند. بعد از کلمهنوشتن او، من اجازه دارم کارم را ادامه دهم. ریتا هم امشب به محض رسیدن به خانه، رفت سراغ دفترش و یک صفحه نوشت. نشانم داد و دیدم چقدر این عادتها جالبند. ریتا عادت کرده به نوشتن با همان خط خودش که گردالیهای کوچک و بزرگ است. لنا هم که توی ورد باید هر شب تایپ کند. مشق ریتا را که دیدم یاد هرزهنویسی خودم افتادم که هنوز انجامش ندادم.
چشمانم درست ساعت را نمیبیند خشکی چشم ضعیف ترش کرده،باید ریزشان کنم تا بهتر ببینم،یک ربع به ۶ صبح.
هرروز خوشحالم که از خواب بیدار میشوم،کاش فقط به روزی ۲ ساعت خواب احتیاج داشتیم،چای و حمام و نظافت روتین هرروزه،چند کاری که از دیشب گفتم حتما باید انجامشان بدهم را باید انجام بدهم قول دادم به خودم،حالا که ساعت ۱۰ شده باید یک قهوه با یخ طبق اعتیادی که دارم بخورم تا انرژی بگیرم برای ادامه روز.
چقدر بی صدا کارهایم را انجام دادم،اهالی خانه هنوز خوابند،امروز جمعست و من نه تنها از غروبش بلکه از کل اش متنفرم.
خواهرم پیشنهاد پیاده روی داد و کارها را ول کردم و رفتم،۲۵۴۰ قدم برداشتیم این را ساعتم میگوید نه من.
باز خانه و باز ادامه کارها،شام خانه مادر و ۳ ساعت معاشرت و شب همه خواب و من تازه آغاز کارهای شخصی ام،نوشتم، در تراس نیم ساعتی باران دیدم و بادمجانها که سرخ شد،دخترکم آمد و روی پایم خوابید و من گوشی به دست ادامه دادم.
— تجربهای گران
فصل هشتم، صفحهی یازده، «دلش هم مثل آن کفشها بود، به ثروت ساییده شده و از این سایش چیزی رویش مانده بود که دیگر محو نمیشد.» به این بند از کتاب مادام بووآری که رسیدم، حس کردم نویسنده چه خوب خواستن چیزی را که دستیابی به آن دشوار است به این جمله تبدیل کرده. موقعیت یا خواستهای که برای مدتی کوتاه تجربهاش کردهای و لذتبخش بوده، اما نمیتوانی همیشه آن را داشته باشی. مثل بودن در خانهای مجلل، محیطی متفاوت و خاص یا وسیلهای گرانبها یا هر چیزی شبیه به این که متعلق به طبقات خاصی از افراد یا اشراف یا سلبریتیهاست.
— آسمان آبرنگی
صبح باز هم به بدنم فرصت بازسازی دادم. مثل اینکه ورزش جدید عضلهها را خوب چاکچاک میکند. صدایشان درآمده. هر حرکت جدید و تازهای، عضلهای را از خواب زمستانی بیدار میکند. حرکت و کشش برایشان دردآور است تا اینکه به آن فشار عادت کنند. باید صبور باشم، مثل مادری که راه افتادن فرزندش را تماشا میکند.
بعد از خوردن صبحانه، هنگام شستن ظرفها، عبور ابرهای تیره در پهنهی روشن آسمان توجهم را جلب کرد. حس کردم خدا قلموی رنگیاش را در آبیِ روشن آسمان میشوید. ابرهای تیره درون روشنایی پس زمینه حل میشدند.
شاهینی تنها در آسمان، چون نقطهای در پرواز بود. دایرهوار.
— جمعهای با چتر رنگی
بعد از آن مشغول خواندن کتاب مادام بووآری شدم و همسرم درازکش روی مبل، دورهی تازه خریداری شدهاش را میدید. استادانش را دوست دارد و با علاقه تمرینهایش را انجام میدهد، مثل کودکی مشتاق به تکلیف.
امروز ناهار با اوست، حتی شام. اما دلم هوس سوپ شیر کرده، از او میخواهم خامه بخرد.
میگوید بعد از اتمام کلاسش این کار را انجام میدهد. به سرم میزند در این هوای خنک و ابری، من هم همراهش بروم. از تصمیمی که گرفتم خشنودم. پیادهروی دلچسبی است. چتر رنگینکمانیمان هم همراهمان است.
از قبرستان سرسبز روستا عبور میکنیم، مقابل چند قبر میایستیم، نگاه میکنیم و فاتحه میخوانیم. باران تندی شروع میشود. چتر رنگی را باز میکنم و به همسرم میچسبم تا خیس نشویم.
از قبرستان بیرون میآییم و کمی که میگذرد، آفتاب ابرها را کنار میزند و نور ضعیفی بر ما میتابد. بارش کم میشود. به خواربارفروشی میرسیم.
— شمارهتون چنده؟
با فروشندهی مغازه خوشوبش میکنیم. در این چهار سال، آشنایی ضعیفی بینمان شکل گرفته. خوشبرخورد و مهربان است. حالم را میپرسد، حالش را جویا میشوم.
در حال جدا کردن خریدها هستیم که میگوید: «بلدی سرکه درست کنی؟»
میگویم: «خودم بلد نیستم، از زنداداشم میگیرم.»
میخواست یاد بگیرد چطور با سیبهای خراب و چروکیدهی مغازه سرکه درست کند.
گفتم اگر اشکال ندارد، شمارهی موبایلش را بدهد تا از زنداداشم بپرسم و به او بگویم.
هزینهی خریدهایمان را حساب کرد و در برگهای شمارهاش را برایم نوشت. باران هم قطع شده بود.
در مسیر برگشت به آسمان نگاه انداختم.
دوست داشتم مانند آن شاهین و جفتش، شنای دایرهوار داشته باشم با همسرم.
— ناهار با تو
ناهار را راحت میگیریم. میخواهم مثل روال هر هفته برایمان تخممرغ بزند. مدتی است میلش به تخممرغ کم شده و فقط پنجشنبه یا جمعهها برایمان درست میکند.
دلم تخممرغ ربی با غوره میخواهد.
و بعد از خوردن ناهار و کمی استراحت، مشغول آماده کردن آب مرغ برای سوپ میشوم. غذا پختن حس مفید بودن و آرامش به من میدهد. خوشحالم که همسرم این سوپ را خیلی دوست دارد.
در حین آمادهسازی سوپ به کلاس خودواژه میروم. بیشتر از هر دورهای که تاکنون در نویسندگی تجربهاش کردهام، دوستش دارم. برایم مثل بازی است، استرس ندارم. گویی مدام در حال کشف و ابداع به سر میبرم.
موضوع امروز توجه به حالوهوای حسهای مختلف بود.
باید بگویم تنفر ما را یاد چه چیز میاندازد، خشم، افسردگی، شادی و چند حس دیگر.
استاد متنی از کتاب ترجمهی زخم اثر احمد عزیزی برایمان میخواند تا درس امروز شیرفهممان شود.
— آشپزخانهی ذهن
بعد از کلاس سریع پریدم در وبینار نویسندهساز. در ابتدا آزادنویسی بود و من مشغول شستن قارچها. فکر نمیکردم نوشتن اینقدر زود شروع شود. آنها نوشتند و من قارچها را خرد کردم و تفت دادم.
و سه دقیقه به پایان زمان، توانستم کمی بنویسم.
در ادامه استاد دربارهی ذهن دوم توضیحی داد. از اینکه چقدر به کارمان میآید برای ایدههای خلاقانه، برای کتابها و فیلمهایی که چندباره باید دید و انواع موضوعات دیگر و طبقهبندیشان.
الهه علیزاده آمد و دربارهی پرورش سلیقه برایمان گفت.
دربارهی یکی شدن خودمان با بدن.
— دوباره تو
نمیدانم از جانِ دوستی با تو چه میخواهم.
شاید شنیده شدن. در آغوش امن نوازشهای کلامیات پرت شدن. دوباره با تو تماس میگیرم تا دو دیوانه با هم گفتگو کنند و بگویی که ما خوبیم، مهم نیست دیگران چه فکری میکنند. ما خوبیم و مهم است که با خودمان چطور رفتار میکنیم.
از مهمانیای که نرفتم و عذاب وجدانش در مغزم زر زر میکند، برایت گفتم، اینکه یقهام را رها نمیکند.
تشویقم میکنی به خود بودن، به سختگیر نبودن.
و شب با تو شروع میشود.
— سریالی چندش
چند فصل از سریال اوباش را دیدهام و حالا هر هفته منتظر قسمت جدیدم. پر از کشتوکشتار. جان آدمی برای آمریکاییها و انگلیسیها با گل داخل گلفروشیها تفاوتی ندارد. تو گویی مادر و پدری این آدمی را نزاییده و زحمت بزرگ شدنش را نکشیده که اینطور مثل آب خوردن کشته میشود و تکهتکهاش میکنند.
چرا بازیگر محبوبم در این فیلمهای چندش و خونین اس و مرا مجبور به دیدنشان میکند. خدایش نبخشد که عذابمان میدهد.
برای اینکه این سریال کثافتمحور از ذهن و روحمان تمیز شود، قسمت جدیدی از سریال عصر طلایی را میبینیم.
آخ، مانند آب خنک است در گلوی جانمان. همه چیز رنگی و مجلل و قشنگ. روحم تازه شد با لباسهای پرچین و رنگین، خانههای پرجزئیات و وسایل زیبا. گلهای زیبای داخل گلدان روی جلو مبلیها و میزهای ناهارخوری. تختخوابهای چوبی و بزرگ و مجلل.
از این نوع فیلمها زیادش هم کم است.
بعد از این دلم یک خوردنی کیکی میخواهد. از همسرم میخواهم برایمان پنکیک درست کند. من هم چای دم میگذارم و ظرفهای شام را میشویم.
– میدانی چه چیزی از خداوند به انسان نزدیکتر است؟
مرگ.
مرگ از رگ گردن هم به آدم نزدیکتر است. فقط به قدر یک نفس با انسان فاصه دارد. با این همه نزدیکی ما خودمان را درگیر بیاهمیتترین بخشهای زندگی میکنیم؛ درگیر حرفهای دیگران، مسائل شغلی، تقلاهای بیحاصل، حسرتها، آینده.
از اینجا که ما هستیم تا آیندهای که یک نفس با ما فاصله دارد هزاران نفر میمیرند که ممکن است ما یکی باشیم از آن هزاران.
– عزیز قلبم، تو میدانی که من همیشه شیفتهی زندگی بودم ولی غم بسیار پر زورتر از شیفتگیست و بسیار نیرومندتر از هر احساس دیگری. دور شدنم از تو غمم را مضاعف میکند، من با این غم مضاعف چگونه مدارا کنم؟
– پروردگارا، برای اینکه به سوی شما بازگردیم باید به مرگ تن دهیم یا تن را به مرگ دهیم. با این حساب زندگی نعمت است و مرگ نعمتی والاتر. یاری کن بر هر دو نعمت قدردان باشیم.
انقدر هوا خوب بود چهار بار رفتم پیادهروی. این هوا کم پیدا میشه. با اینکه به کارهام نرسیدم اما حالم خوبه. از وبینارهای استاد «وقت دزدی» یادم موند. دارم فکر میکنم چطور اجراش کنم. خیلی اصطلاح خوبی بود. من همیشه برنامه میچینم برای نوشتن و خوندن اما معمولا هر دفعه به بهانهای کنسل میشه. باید روند رو عوض کنم و این رو امتحان کنم.
سه دلیلی که باعث شده در یک ماه، فقط سه پست منتشر کنم توی کانالم:
۱. مشغول شدهام به یاد گرفتنِ چگونه یاد دادن.
۲. ویروسکی افتاده به جانم. من، فراریکنان. او، یقهچسبان.
۳. زمان جستوخیزکنان میرود جلو. تا چشم باز میکنم روز رسیده به پایان.
سه دلیلی که به نظر مامان باعث شده این ویروس، یک ماه مهمان تنم باشد:
۱. داروهایم را سروقت نمیخورم.
۲. لباس گرم نمیپوشم در این سرما.
۳. حرف گوش نمیدهم.
دو دلیلی که به نظر خودم باعث شده، من و ویروس همچنان باهم باشیم:
۱. هوا خیلی یهویی از گرم تغییر کاربری داد به سرد.
۲. ویروس کراش زده به جمالِ نازنینِ من.
یک دلیلی که باعث شده من این روزها در انتخاب لباس مناسب سردرگم باشم:
۱. هوای بلاتکلیف. گاه لرزکنان. گاه سوزان. گاه باران.
سه سوالی که این مدت به شدت ذهنم را مشغول کرده:
۱. کی خلاص میشوم از سرماخوردگی؟
۲. چگونه میتوانم معلم خوبی باشم؟
۳. چگونه میتوانم پایبند باشم به تداومِ روزانه در نوشتن؟
یک دلیلی که باعث میشود خیانت کنم به کانال:
۱. کمالگرایی. که باید بهترین نسخهام را بگذارم توی کانال. که باید یک چیز خوب بنویسم.
دو دلیلی که یک چیز خوب نمینویسم:
۱. خیلیوقتها نمیشود بابِ دل بود.
۲. بد نوشتن نمک زندگیِ زناشوییِ نویسنده است و قلم.
چهار دلیلی که امروز ترغیبم کرده به انتشار:
۱. کتابهای خوبی که خواندهام.
۲. خوراکیهای خوشمزهای که خوردهام.
۳. قولی که دادهام به خودم.
۴. خوب خوابیدم.
دو کتابی که امروز سراغشان رفتم:
۱. مادران و دختران
۲. شب یک شب دو
دو چیزی که امروز از خوردنشان لذت بردم:
۱. کلهپاچه
۲. سالاد ماکارونی
دو چیزی که در طول هفته آرزو کردهبودم و آخر هفته بهشان رسیدم:
۱. خوردن کلهپاچه
۲. تمام کردن سنگصبور
چهار آرزویم در طول هفته که آخر هفته بهشان نرسیدم:
۱. بستنی بخورم.
۲. مدرسه یک روز تعطیل شود تا من با خیال راحت بخوابم.
۳. کتاب بخرم.
۴. صبح دیر بیدار شوم از خواب.
دو دلیلی که باعثِ فراق دوماههی من و بستنی شده:
۱. هوا سرد است. خیلی. خیلی.
۲. باز هم همان ویروس و صدایی که گرفته.
سه دلیلی که باعث شده صدایم بگیرد:
۱. سرماخوردگی
۲. حرف زدن زیاد توی مدرسه
۳. همسرم میگوید آنقدر بالیدی به صدایت که خدا زد پس کلهات و آن را گرفت از تو.
به جمالت نناز که به تبی بند است
به مالت نناز که به شبی بند است
به صدایت نناز که به سرمایی بند است
این بیت آخر را خودش اضافه کرده.
سه کاری که امروز بعد از مدتها انجام دادم:
۱. نوشتن صفحات صبحگاهی
۲. گیس و گیسکشی با خواهرم
۳. خوابیدن بعد از صرفِ صبحانه
یک دلیلی که باعث شد یک ماهونیم صفحات صبحگاهی ننویسم:
۱. ۷ بیدار میشوم از خواب. هولهولکی. صبحانه. لباس پوشیدن. مدرسه. چاره اما نیم ساعت زود بیدار شدن از خواب.
یک دلیلی که باعث میشود به فکر چاره نباشم برای صفحات صبحگاهی:
۱. پنج دقیقه بیشتر خوابیدن هم غنیمت است.
دو دلیلی که باعث شده مدتها گزارش نیک ننویسم:
۱. شبها از خستگی بیهوش میشوم.
۲. تکراری است روزهایم. مدرسه. درس دادن. نوتجربگی. دانشآموزان. سرماخوردگی. خستگی.
یک دلیلی که باعث شد گزارش نیک بنویسم امروز:
۱. قول دادهام به خودم. که متعهد باشم. که هرروز دست بزنم به انتشار. که بهانهها را تمام کنم. که دختر خوبی باشم.
☆ تمرینهای کارگاه «خودواژه» ناجوانمردانه از مغزم فسفر میکشند. نمیدانم چرا. مشقهایش مثل زاییدن است. درد دارد. باید خیلی زور بزنی. تهاش هم میبینی یک مشت نوزاد چپول و عجیبالخلقه به دنیا آوردهای که ممکن است به دستگاه هم نکشند و همانجا در بیمارستان، بدون شناسنامه از دنیا بروند. شانس بیاوری که یکی از بینشان سالم در بیاید و گواهی ولادتش تا ثبت احوال مدرسه برسد. ولی فکر میکنم از یک جا به بعد واژهزایی برایم راحتتر شده و دیگر نیازی به سزارین نیست. خیلی طبیعیتر کار میکنم.
☆ در وبینار نویسندهساز آزادنویسی صحیحی انجامیدم و با خطی که استاد داد، نوشتههایی بهغایت فتنهانگیز نوشتم که بنیاد حداقل سه خانواده را به فنا میداد. به سرعت فایل را امحا کردم تا دست احدی به آن نرسد. از نویسندگان فامیلتان بهراسید و داستانهای خانوادهها را برایشان تعریف نکنید. چون از این کار، خطر فروپاشی یک خاندان ممکن است.
☆ داستانکم را در دفتر پربرگم نشاندم. موضوعش را بسیار دوست میدارم. چون پرعاطفه و غمناک است.
☆ در خدمت رونالدبی توبیاس و شاهکارش «بیست کهنالگوی پیرنگ» هستم. راستی این کتاب را به مشقت یافتم. بعد از کلی گشت در انقلاب، در یکی از کتابفروشیها چرخ زدم، ولی کتاب را نجستم. از کتابفروش، پرسیدم که این کتاب را در قفسهی نقد ادبی ندارد؟ سیستم را چک کرد و با آنکه سرش شلوغ بود و کلی مشتری آنجا قُل میزد، گفت یکی مانده و شخصن از پشت دخل بلند شد و کتاب را برایم آورد. این کارش خیلی چسبید. به فهرست _نانوشتهی_ کتابفروشیهای محبوبم، یکی دیگر افزوده شد. حالا هربار که کتاب را باز میکنم، دعاگوی کتابفروشاش هم هستم. راستی باید وصیت کنم که این کتاب را زیر سرم گذاشته و خاکم کنند. مطالبش بهقدری برایم مهم است که میخاهم کتاب را از بر کنم. کتاب پر از یادداشت و هایلایت شده. از کتاب یاد گرفتم که در داستان، پیرنگها یا درونیاند یا بیرونی. پیرنگهای درونی حول شخصیت(ها) میچرخند. در این پیرنگها، اتفاقات _نه که نقش نداشته باشند_ از شخصیتها کمتر اهمیت دارند. شخصیتها تغییر رفتار یا نگرش دارند و البته که نوشتن یا خاند داستانی با پیرنگ درونی، سختتر از پیرنگهای بیرونی است. این یکی پیرنگ (بیرونی) بر اساس ماجراجویی و کنش-واکنش جلو میرود و خاننده مدام میپرسد که «بعدش چی میشه؟»
☆ «بیست کهنالگوی پیرنگ» برای درک بهتر پیرنگ درونی، فیلم Driving Miss Daisy 1989 را پیشنهاد داده بود. مورگان فریمن هم در آن نقش دارد. با دیدن این فیلم، موضوع پیرنگ درونی برایم خوب جا افتاد. حالا میفهمم که چرا از دیدن بعضی از فیلمها یا خاندن یک سری از داستانها حوصلهام سر میرفت. پیرنگهای درونی بیشتر آدم را به فکر کردن و سرشت انسانی دعوت میکنند. ولی عموم مخاطبان انتظار داردند که در فیلم یا داستان، ماجرا و اکشن ببینند. حداقل خود من که اغلب اینطور بودم. ولی به لطف این کتاب، فهمیدم که آثاری مثل «آنا کارنینا» یا «دون کیشوت» دارند دربارهی خود انسان حرف میزنند و کمتر دغدغهی فعل و انفعالات داستانی را دارند. حالا احتمالن با دیدن خیلی از فیلمها کمتر حوصلهام سر برود. و داستانهای شخصیتمحور را راحتتر دنبال کنم.
☆ سپاسگزار بودنم.
با خوابنگاری و آزادنویسی روز را آغازیدم.
شعر خواندم و مشق شعر کردم.
پس از چند روز تنبلی را کنار گذاشتم و ورزش کردم.
گامیدم.
«خودواژه» برگزار شد. نمیدانم «استاد» چه جادویی دارد که تمام کلاسهایش اینقدر خوب است.
چرت کوتاهی زدم.
دوباره سراغ آزادنویسی رفتم. اینبار دربارهی یکی از قدیمیترین مشکلاتم، یعنی ارتباط با آدمها، نوشتم. متن کانال را هم از همین آزادنویسی درآوردم.
مطالعه کردم.
با دوستانم گپ زدم.
پس از شام، «گزارش نیک» را نوشتم. الآن ثبتش میکنم و میروم سراغ سریال.
چون دیر بیدار شدم، نمیدانم کِی میتوانم بخوابم.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸ از ۱۰
☘️جمعه ۱۴۰۵/۸/۱۵
باران، قشنگترین اتفاق امروز بود. صد حیف که لذت پیادهروی بارانه از دست رفت.
کتاب «هیچ چیز آنجا نیست» را بهتازگی خریدهام. پنج جستار دربارهی صداهایی که از طبیعت نمیشنویم. کتابی کمحجم از نشر اطراف. امروز این کتاب را دست گرفتم و جستاری از آن را خاندم. از متون غیرداستانی جستارخانی را دوست میدارم.
زندگی از دریچهی حواس پنجگانه به پایان رسید. کتاب جذابی بود. مدتی در دنیای حواس غوطهخوردم و بیشتر متوجه حواس پنجگانهام شدم.
امروز من و کلمهبرداری:
درازدامن
گنجشکروزی
نقونوق
پاشنهورکشیدن
حرفش پُر بیراه نبود
چشمودلسیر
وبینار نویسندهساز و آزادنویسی و پرسش از بدن با بیان شیوای الهه علیزاده.
گلگشتی در گنجور و نوشیدن زلال شعر حافظ
صدف حلزون به گمونم زیر تایرهای یک جرثقیل آشولاش شده است. دارد جان میکند خودش را تکانی دهد.
شاید فردا مجازی شود مدارس. معلوم نیست شاید. پنجاه پنجاهم.
آخر هفته بود و فصل۳ دنکیشوت را خواندم. فکر کنم کنار مرگ قسطی دنکیشوت را هم با خود در گور برم. خوبیش این است که آنتو حوصلهم سر نمیرود. هارهار🫥
جمعهها خیلی لجی است اما از وقتی وبینار بچهها را داریم دیگر جمعه، جمعه نیست. دوشنبه است. خلاصه که وبینار بچهها بودم و حسابی آموختم. چقدر خوشاقبالم که مدرسهی نویسندگی را یافتم و استاد نیلی و دوستان فرهیخته و کوشایم را.
خودواژه خیلی کیف میدهد. دلتون نخعاااد.
تایپ هم کردم.
با خودم زیاد تکرار میکنم: «بینوشتن و خواندن، نویسنده نمیشوی.»
به دوستی پیام دادم که زمان زیادی ازش بیخبر بودم و قرار ملاقاتی هم گذاشتیم. دلم برایش تنگ شده است.
دلم برای زری و آنا هم یک نقطه شده است و برای نفیسه و نگار و… اصلا دلم برای همسفران قدیمیام توی سمپوزیوم قدیمیتر خیلی تنگ است.
به کودکنو اندیشیدم که چه کنیم این بار!
ابزار تدریسم را آمادهکردم و چپاندم توی کیف برای فردا.
پست آمد و آیفون خراب بود و تا رفتیم پایین، رفته بود، لجیترین اتفاق امروز بود. از توی بالکن باید هوارمیکشیدم که نرو الان میآیم.اما نکردم و رفت. آه.
شب بخیر.
در آزادنویسی اول صبح، از خاب مینویسم. مثل این بود در آکواریومی بزرگ ته دریا زندگی میکردم. آسمان من، عمق دریا بود. موجودات عجیبی غیر از ماهی در اطراف آکواریوم شنا میکردند. گوشی به دست، آنها را تماشا میکردم.
واقعن خاب چیست؟ چرا خاب میبینیم؟
«نظریه فعالیت تصادفی» (RAT) درست است؟ خاب هیچ چیزی نمیخاهد بگوید؟
شاید مغز به مرض بیخابی گرفتار است و بدن که میخابد، او قصه میبافد.
بیشتر به این نظریه باور دارم که «میخابیم تا مغز بتواند همهی کارهای خرد و ریزی را که در روز تمام نکرده در شب تمام کند.»
«حیوان قصهگو»
پارک آبرسان مثل همیشه خلوت است. پاکبان جاروی بلند به دست ایستاده و با پیرمردی صحبت میکند. مردی نانها را داخل کیسهی نایلونی میگذارد و به من اشاره میکند. محل نمیگذارم. کمی میایستد. موتور نیروی انتظامی از آن طرف میآید. مرد میگذرد.
در تکرارآموزی برگشتم به کارگاه کتابنقد. مجموعه شعری از شیدا محمدی را دوبارهخانی میکنم.
«عکس فوری/ عشقبازی»
«تنها
فصلها ورق خوردند و
تار موی ما در آینه سپید شد
و دیگر نمیگویم که دوری دستانمان
چه رد تاریکی بر چهرهی روزها انداخت»
همراه هم آزادنویسی میکنیم. موضوع مگو و ویژهای به ذهنم نیامد. بیشتر از استاد مینویسم و اینکه دوست دارم شیراز باشم و در پرسهگردیهای روزانه استاد را ببینم. علت کنجکاویم از ماندنشان در شیراز را میکاوم. به من ربطی ندارد فقط کنجکاوم.
استاد در مورد ذهندوم و مدیریت دانششخصی پیشنهاد میدهد فهرستی از فیلمها و مطالبی که دوست داریم دوباره ببینیم و بخانیم داشته باشیم.
الههجان در ادامهی «پرسش از بدن» میگوید لیستی بنویسیم از مکانهایی که در آن احساس تنآسایی داریم. مورد دوم اگر قرار باشد سلیقهمان را افزایش دهیم، سختی آن را چطور آسان کنیم؟
در کارگاه «فکریشه پنج» در ادامهی ساخت اصل موضوعه، تقلیلگرایی را میآموزیم. تقلیل، همان کاستن است. کل را به اجزا و عناصر تشکیل دهندهاش کاهش دهیم، دچار تقلیلگرایی میشویم. گزارهای ابتدایی مینویسیم از اصل موضوعهمان.
گزارش نیک هفتاد و هشتم را می نویسم.
از امروز بگویم صبح که تا لنگ ظهر خوابیدم. یعنی ساعت ۹ بیدار شدم و دوباره خوابیدم.
احساس می کردم بدنم را با چوب زدند و کوفته شده بودم.
بعد از بیدار شدن هم هیچ کاری نکردم.
امروزم عملا به بطالت گذشت.
بعد از ظهرم کمی مطالب درسی و کاری ام را خواندم. حمام رفتم و دوشی گرفتم جانانه تا برای شب آماده شوم. وبینار را هم رفتم. می دانی کدام وبینار را می گویم؟ وبینار محبوبم نویسنده ساز را. آزاد نویسی کردیم. وقتی آزادانه می نویسم روحم را که درون قفسی گیر افتاده با نوشتن رها و آزاد می کنم. حس و حالمان را گفتیم و الهه علیزاده آمد و از بدن صحبت کرد. نقطه ی شروع همه ی ما بدن ماست. گاهی بدن با رفتارش یا هشداری که به ما می دهد می خواهد با ما حرف بزند. شاهین کلانتری در مورد ذهن دوم یا آشپزخانه ذهن صحبت کرد که چه موضوع جالبی بود. در حین صحبت های او وقتی به ذهن دوم فکر کردم متوجه شدم با تعیین همچین آشپزخانه ای ذهنمان سازمان یافته می شود و انگیزه مان هم زیادتر. با یادآوری خاطرات و چیزهایی که دوست داریم خوشحال تر می شویم. اول وبینار هم کلی خندیدم در مورد اینکه من گفتم دوست دارم خانم سحر فرهادی را ببینم و استاد گفت آرزوهای چه قدر تنزل یافته اند. مردم دوست دارند آدم معروفی را ببینند و شما در پی دیدن خانم فرهادی هستی. علت چه بود؟ اینکه می خواستم از نزدیک ببینم که او کیست و چرا استاد او را اذیت می کند. به قول بچه ها استاد لجی.
امشب مادربزرگم را بردیم رستوران همراه با موزیک زنده.
مادربزرگم هنوز پیش ماست.
تا پاسی از شب آنجا بودیم کلی حال و هوایمان عوض شد و دلمان باز شد.
بیرون هم باران شُر شُر می بارید.
در راه هم با باران پاییزی همراه شدیم و از بوی باران و هوای خوشی که رقم زد لذت بردیم.
خب این هم از حال و هوای امروزمان و آنچه بر ما گذشت.
آغاز کردم روزم را با چهار صفحه ازصفحات صبحگاهیام.
روز جمعه و گشتی با دخترم توی شهر ولذت بردن از هوای پاییز و رنگهای زیبای برگ درختان زیر نور خورشید؛ آخرین مقاومتشان برای در شاخه ماندن.
گشتی در بازار گل و لذت وافر از عطر نرگسهای شیراز و گلهای رنگارنگ. خریدن دستهای داوودی و نشاندن آنها در گلدان روی میز.
قسمت دیگری از «عروسی عباسخان» از کتاب «مادران و دختران» را خواندم.
ناهار کشک و بادمجان گذاشتم؛ غذایی که همهٔ اهل خانواده طرفدارش هستند و استقبال میکنند.
یک نظافت کلی با کمک همسر و دخترم انجام دادیم تا فردا فارغالبال به کارهای خودم برسم. دوش گرفتم.
کارگاه خودواژه، جلسهٔ دوم شرکت کردم. خواندن متنی زیبا توسط استاد کلانتری و خواندن واژههای شرکتکنندگان در کارگاه و تمرین جلسهٔ آینده؛ ساختن واژههای جدید برای احساسات مختلف، مثل افسردگی، اضطراب، خشم و…
میروم به وبینار نویسندهساز؛ آزادنویسی با استاد و بقیهٔ دوستان و تأکید بر نوشتن گزارش نیک الهه جان در باره پرسش از بدن و پاسخ در بدن است صحبت کرد. و سپس استاد برای مدیریت دانش شخصی از استعاره اشپزخانه صحبت استفاده کردند.
شرکت در وبینار «اصل به وصل» فاطمهجان با جمعی از دوستان دربارهٔ آهسته خوردن و توجه به حواس پنجگانه هنگام غذا خوردن و بیان احساس دوستان از آهسته خوردن که اغلب میوه را انتخاب کردند.
در انتها با فاطمهجان و سحرجان ساواشانا کار کردیم. این حرکات دا قبلا در کلاس یوگا انجام داده بودم و امشب برایم خیلی خوشایند و مفید بود. ممنون از وبینار خوبتان، فاطمهجان.
نوشتن گزارش نیک و گذاشتن در سایت استاد.
و مطالعهٔ آخر امشب: دفتر شعر هوشنگ ابتهاج.
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زَمزَمه رئیسی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیلدا بشیر on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرداد on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم حاجیکریمی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟