روزها کوتاه. شبها بلند. شبزیان عمرِ بلندتری دارند؟ شاید حالِ بهتری دارند در شب و سکوت و آرامشش. این روزها دلم میخواهد در کتابهایم غرق شوم. اضطراب پشت صحنه ایستاده، اجرای روی صحنه برای به نمایش گذاردن خوب بودنم با شکست مواجه میشود. از نگاهم، ایستادنم، مشخص است خستهام.
چه پاییزیست امسال. پر از نشدن. شاید هم نخواستن. میخواهی و نمیشود. نمیخواهی و زندگیاش میکنی. انصراف؟ نه به منزلهٔ خروج از بازی. اما من بشرط ماندن، منحرف شدم. از مسیرم. شخصیتم. بندگیام. پریشانم. با این حال فقط به نوشتن امیدوارانه مینگرم. با آن انس میگیرم. باز مییابم آنچه را از دست دادهام. لحظاتم با گذشته ناگزیر آمیخته نمیشود. جدا میشوم. گسستنی متمایز از دیگر فراقها.
در این برهه از تاریخِ عبورم، به شادی ولو اندک و کوتاه نیازمندم که چون لاکپشتی لاجرم به لاک خود پناه نبرم. میگذرد. با به پایان رسیدنم. با رد شدن از ایستگاه جوانی.
دیروز به خانهٔ برادرم رفتم و امروز ظهر بازگشتم.
کنارِ عزیزانت همیشه لحظات ارزشمند و بیبازگشتی تجربه میکنی. به محض بازگشت به وبینار رفتم. پنجاه پنجاه بودم اما الهه که آمد مستقر شدم. راهکاری ارائه داد جهت فراهمآوری فهرستی از کارهای تنآسا، چرا یک سختی را به جان میخریم؟ سختی خواندن یک کتاب پر رمز و راز و یا دیدن و شنیدن فیلم و محتوایی پیچیده تا کجا قابل تحمل است؟ علت این تحمل چیست؟ بعد استاد راجب به مدیریت دانش شخصی و اهمیت مرور آن گفت و اینکه کلمه برداری را در ظرف آشپزخانه وارد کنیم. محتوایش میتواند جمله، پاراگراف، عبارت ترجیحا با ارجاع باشد. منبعیست غنی که میتواند به یاری ما بشتابد به هنگام نیازمندی.
رمان« مادران و دختران» جلد دوم سه فصل دیگر را میخوانم. از دیگر دوستان کمی عقب ماندم. میان دختران و نسلها را بخوبی با محیط و طعم و رنگها پیوند میزند. اوایل، سخت است پیشروی. اما دو سه فصل که بگذرد دیگر شتاب میگیرد خواندنش.
کتاب« قلب تاریکی» جوزف کنراد را میخوانم. مقدمهاش را. پیش از پرداختن به داستان و رمان از قهرمان سخن به میان میآورد میگوید اگر این رمان رمانس است دلیلش چیست.
آزادنویسی میکنم و همراهش انگار چنگ میزنند به اشکدانم. مدام چشمانم میبارند قطراتی را. سرد و یخزده صورتم را می پیماند و روی کاغذ دفن میشوند.
شام پاستا میخورم. بعد از یکسال حالا سه روز است هر شب برنامه همین است. آشپزی بخش مورد علاقه کارهای خانه است. باقی وقتتلفکنی و عذاب دهندهاند. این یکی خلاقیت میخواهد. فوتوفن و مهارت و تجربه میطلبد. پخت لذیذترین غذاها دسترنج سالها تکرار و همت در تنوعبخشی است.
قسمتی از مینی سریال نوجوانی« adolescenece» را میبینم. داستان پسر بچه سیزدهسالی که او را به جرم قتل همکلاسیاش کیتی دستگیر میکنند. همه مدارک و شواهد علیه اوست. اما پلیس هنوز از انگیزه قتل باخبر نیست همچنین چاقویی که قتل با آن صورت گرفته در صحنه جرم و نزد جیمی نبوده. داستان جالبی دارد چهار قسمت است و من بیش از یک قسمت را دیدهام.
چند یادداشت از « با شما نبودم» میخوانم و دیگر وقتِ خواب و استراحت است تا فردا که شنبه است و نخستین روز هفته.
سال واژه: پذیرش
به کل فراموش کرده بودم نیک نویسی را، روز و شب جا به جا شده است. از شدت سرفه، شب بیدار هستم و روز خواب.
ساعت ۴ صبح ۱۵ آبان از فرط کلافگی به دیدن فیلم پناه بردم؛ Under the Tuscan Sun را دیدم. فیلم درباره ی زن نویسنده ای است که در سانفرانسیسکو زندگی می کند. بعد از طلاق سخت و از دست دادن خانه اش به پیشنهاد دو دوست همجنس گرایش، پیشنهاد تور توسکانی(ایتالیا) را قبول کرده و با یک اتوبوس همجنسگرا هم سفر می شود. میانه ی راه از آنها جدا شده و تصمیم می گیرد در توسکانی بماند.
ویلایی قدیمی می خرد، زندگی جدید با تجارب تلخ و شیرین رقم می خورد.
فیلم زیبایی بود، مناظر و فرهنگ ایتالیایی را به تصویر می کشد. جزء دسته فیلم های “حال خوب کن” طبقه بندی می شود.
به وبینار نویسنده ساز پیوستم، آزادنویسی به دور از خودسانسوری همیشه باعث انقباض شدید گردن در من می شود.
برای شام عدس پلو پختم.
با خواهر زاده م کمی چت کردم.
با صدای باران به خواب رفته، از صدای باران بیدار شدم. بهتر از این نمی شود.🌧🩵🏡
تهماندهی تلخیای که گس است. تلخی مانده از دیروز. دیروز تلخ. تلخ بود دیروز. زهرمارگونه. کشیدهشده بر تاروپوت دهان.
جمعه را مالاند. آب، حلّال نلخی نمیشود. جمعه زورش نمیچربد. شیرین نمیشود. آسمان همدردی میکند. باران کمی میشورد گندآب دیروز را. و دعا بهتر میکند اوضاع درهم را. هم نمیزنم دیگر. نمیسازم. خراب نمیکنم. آسمان میبارد برای من. و من با او میبارم.
به هوای خودواژه باز ورق میزنم مادرد را. خریدمش. ذوق کتابها و تورقشان بیخواندن حتی، آبی دیگرست بر داغی دل. ورق میزنم. میمانم در واژهها. واژهها چقدر جان دارند. هر کدام جانی، که بیشترست انگار از مابقی. جانی که خُلقی دارد و خوب نشانم میدهد همان را. وقتی واژه میسازم، میمانم میان جانداشتنیها. جاندادنیها. و چه لذتی دارد جانبخشی. واژهها را میگیرم و بالا میروم.
خلاقواژه اما کامم را از تلخی پاک نمیکند. هیچچیز انگار قدرت ربودن این ناروابستن را ندارد. گوش میسپارم به کارگاهی که واژهها تکتک نشستهاند بر مجلسی که خود صاحب آنند. مغرورند واژهها. غروری که دوستداشتنیست. شبیه لبخند کودکان. شبیه توانستن. شبیه نوشتن. ساختن. از واژهها و در واژهها.
وبینار که در میزند. تنها در را میگشایم. بگذار بیابد. شاید جرعهای هم او بشوید. آزادنویسی. نوعی که رها کنی. خالی شوی. دست بر قلم بگذاری و بلند شوی. قدم بزنی. خیس شوی از اشک. از باران. کشف شوی. شاعر شوی. نمیشوی شاعر. قاتل میشوی. خودت را گموگور میکنی.
کارگاه فکریشه الههعلیزاده من را به کوچههای میبرد از خودم. اصلپایهای که به همهچیز توان راهیابی دارد. اصلموضوعه. چیستی تقلیلگرایی. تاربافت حیات. اندیشیدن به ارتباط میانشان. نتیجهگیری. چه خوبست الهه. عمیق مینگرد و عمیقتر میپرسد. واکاوی میکند و به چالش میکشاند تا کشف کند و کاشف به عمل بیاید.
امروز تعطیل بود. مریموار گذشت.
خورش قیمه پختم. خوشمزه بود. حرف زدیم بسیار.
یک فصل از سریال «Presumed Innocent» را با هم دیدیم. پای سریال چای و کیک خوردیم و دربارهی شخصیتها بحث کردیم . جیک جیلنهال تا آخر سریال این پرسش را روی چهرهاش حمل میکرد، تا کجا میتوانی به بیگناهی خودت باور داشته باشی، وقتی تمام شواهد علیه توست؟ قاتل تا انتها معلوم نشد و سریال چند مرحله فروپاشی روانی یک آدم را در پیِ یک اتفاق نشان داد.
نخواندم و ننوشتم. دوره و وبینار هم تعطیل شد. یک روز بدون واژه و بدون کاغذ. از تمرینها دور افتادم. ترسناک است.
همیشه در کنار آدمها حل میشوم در روزمرگیهای معمولی، در حرفهای معمولی. از خودِ واقعی دور میشوم و شبیه آدمهای دیگر میشوم.
حالا که فکر میکنم، دلم میخاهد تمام روز را بنویسم. همینطور بنشینم و بنویسم، به بوی قیمه فکر کنم که هنوز در آشپزخانه مانده و بنویسم، به مریم که خوابیده فکر کنم و بنویسم. اما خابم میآید بسیار.
امروز میخواهم در گزارش نیکم بنویسم که چطور خواندن یک کتاب میتواند روزت را بسازد؛ نفرین جمعه را خنثی کند و نگذارد در آخرین ثانیههای غروب حزنانگیز، منفجر شوی.
آن جملهی معروف که نقلقولی از آیدین آغداشلوست، این بود:
«در چهاردهسالگی همراه سایر شاگردان دبیرستان جمقلهک برای گردش علمی رفتیم به موزهی ایران باستان و دل من ماند همانجا. وهمی که دنیای عتیق داشت، با تاریکی و خلوتی موزه تشدید شد و انگار که در معبر زمان سفر کرده بودم؛ هر شیئی معنایی دوگانه پیدا میکرد؛ معنایی در جهت ساختهای عادی که از لوازم زندگی بود و معنای عمیقتر؛ به خاطر دستی و ذهنی و روحی که پشتوانهی آن بود. انگار رازی زمزمه میشد به زبانی گمشده که اگر درمییافتی، میتوانستی در آن سهیم شوی.»
سرم را از کتاب بلند کردم و از خودم پرسیدم: چرا تا به حال به موزهی ایران باستان نرفتهام؟ همین سؤال بیجواب باعث شد روز جمعهام را با رفتن به خیابان سیتیر شروع کنم.
همین که طاق عظیم موزه جلوی چشمهایم ظاهر شد، آن ابهت باستانی و تاریخیای را که آغداشلو از آن میگفت، در درون خودم حس کردم.
هوش از سرم رفته بود و مثل تسخیرشدهها به سمت موزه میرفتم که کلهای از کیوسک حراست بیرون زد و گفت: «خانم، کجا؟ موزه تعطیله.»
همانجا از سههزار سال پیش پرتاب شدم به حال حاضر و بادم خوابید.
با اینکه حدس میزدم با چنین اتفاقی روبهرو شوم، باز هم حالم گرفته شد.
از کنار موزه گذشتم. چشمهایم کیسههای شنی را که برای محافظت از پنجرههای طبقهی پایین گذاشته بودند، دنبال میکرد و همزمان زبانم به هرچه جنگنده و پدافند در این دنیا و سازندگان آنهاست، لعنت میفرستاد.
با خودم گفتم حالا که مقصدم به سرانجام نرسیده، خودم را به بیمقصدی بسپارم و مانند یک پرسهزن واقعی، خیابانها و کوچههای تهران را با قدمهایم متبرک کنم.
هوا آنقدر خوب بود که به قول احمد محمود، در چنین هوایی یک پیاله چای، مستیاش از یک عرق بیشتر است. سنگفرش بودن خیابان هم این حال سکر و مستی را دوچندان میکرد. واقعاً چطور این موزاییککاری های زیبا، جای خود را به این آسفالتهای زشت و یکنواخت دادهاند؟
انسان همیشه زیبایی را فدای سرعت میکند و همین باعث میشود از خوشیهای زندگی، که همیشه در آهستگی رقم میخورند، لذت نبرد.
برای مثال، همین امروز که مقصدی نداشتم و بهآرامی در میان کوچهها برای خودم ول میخوردم، شور و لذت فراوانی همچون مادهای نشئهآور به روحم تزریق کرد.
به چهارراه جمهوری رسیدم و از کنار مغازههای ساز و آلات موسیقی گذشتم. در تلاشی مذبوحانه، گردنم را برای پیدا کردن سهتار دراز کردم؛ ولی هرچه وجود داشت گیتار بود و ویولن و سایر سازهای کلاسیک.
به یادم آمد معدن سازهای ایرانی در بهارستان است و من باید یک روز به آن خیابان هم سر بزنم؛ خیابانی که شک ندارم در آن آواز شجریان، صدای کمانچهی کلهر و تار حسین علیزاده طنین میاندازند و روحت را به پرواز درمیآورند.
در همان مسیر بودم که چشمم به عمارتی قدیمی به نام کلاهفرنگی افتاد؛ یک کافهی قاجاری و ایرانی.
استخاره نکرده، سرم را پایین انداختم و وارد شدم.
صدای فرهاد، آن میز و صندلیهای ماهوتی و چوبی و حیاطی که دور تا دورش پر بود از شمعدانی و پیچک، همان بدو ورود دلم را برد.
از حیاط زیبایش دل کندم و وارد عمارت شدم. از اندرونی گذشتم و در اتاقی به نام کوشک، کنار پنجرهــ ارسیهای رنگی نشستم.
قند بود که در دلم شکر میشد و شکر بود که در دلم آب میشد.
خونم محلولی شیرین از عمارت و چای و کتاب شده بود. داشتم برای خودم کیف دنیا را میکردم.
حتی نفهمیدم زمان کی گذشت! دلم را همانجا گذاشتم و به قصد برگشت، سوار اتوبوس شدم.
در میان راه، گویی ناگهان متوجه شده باشم یک جای کار میلنگد، به سمت راننده رفتم. مسیر را برعکس آمده بودم و این اتفاق، حتی اگر تهرانی هم باشی، زیاد برایت پیش میآید. این شهرِ فرنگِ هزارافسانه، آنقدر بزرگ است که گاهی سر و تهش را قاطی کنی.
راننده گفت: «پس همینجا پیاده شو و مسیر رو برگرد.»
پیاده شدم و به اطراف نگاه کردم تا جهتیابِ ناقصم به من بگوید کجا ایستادهام. قلبم را درست جایی نزدیک گلویم احساس کردم. من در بهارستان بودم، بیآنکه خودم بخواهم!
الان که دارم این خاطره را مینویسم، با خودم میگویم من هر جای دیگری هم میتوانستم متوجه اشتباهم بشوم و از اتوبوس پیاده شوم؛ یا از همان اول سوار خط درستی میشدم.
برای اولینبار دست تقدیر و سرنوشت را آنچنان عیان حس کردم که حتی انگشتهایش را هم دیدم؛ انگشتری با مرواریدی به نام اقبال در دست داشت و حلقهای با طرح مرغآمین.
امیدوارم این دست مقدس بر سر شما هم کشیده شود.
با اندکی لرز از سر شوق، پا به فروشگاه گذاشتم و مدهوش صدای سنتور شدم؛ آقای فروشنده برای خریدار به زیبایی تمام مینواخت تا صدای آسمانی و بهشتی سازش را به رخ بکشد.
هنوز هم باورم نمیشود که برای من هم سهتار را زخمه زد و به صدا درآورد. حتی آن ساز زیبا را به دستم داد تا تارهایش را لمس کنم.
عجب روزی بود، اسماعیل!
تمام مسیر برگشت را با روحی رقیقشده که هر لحظه از چشمانم به بیرون میجوشید، طی کردم.
میبینید؟ کتابها اینگونه برایت لحظههای ناب و خاطرهانگیز میسازند. اگر تمام این اتفاقات را مثل نوار ضبط قدیمی به عقب برگردانیم تا به نقطهی آغاز، یعنی خواندن مصاحبهی آیدین آغداشلو، برسیم، منظور مرا میفهمید.
پ.ن: آنقدر بعد از برگشت به خوابگاه حالم خوب بود که دست به کار شدم و باز هم با مدادشمعی هایم، کاغذهارا خطکاری کردم.
۱. وبینار نویسندهساز
وقت آزادنویسی، حسابی دستم بند بود. با خودم گفتم چه میشود اگر آزادگویی کنم. بیوقفه با خودم حرف بزنم؛ طوری که انگار دارم مینویسم؟
میدانم و میدانی که حرف زدن جای نوشتن را نمیگیرد، اما در همان جملههای پشت سر هم که با زبانی نوشتاری از ذهنم بیرون میآمدند، کشفی تازه اتفاق افتاد.
الهه علیزاده از عادتهای دربوداغانی میگفت که وقتی حالمان بد است، به سراغشان میرویم؛ شاید به خاطر سلیقهی دربوداغانترمان!
من هم در آن آزادزبانی از خودم پرسیدم: چرا در چنین وقتهایی متمرکزترم؟ انگار تمام وجودم غرق همان کاری است که انجام میدهم.
اما چرا هنگام انجام دادن کارهایی که برایم مهماند، چنین تمرکزی ندارم؟
چون آن لحظه، فقط خودِ آن لحظه برایم مهم است. اما در کارهای دیگر، مدام به بعدش فکر میکنم. اگر نشود چه؟ اگر جواب ندهد چه؟ اگر به من بخندند چه؟
اوهوم…
۲.
میترسم بهم بخندند. میترسم کسی از افکارم سر دربیاورد، بعد چاقویش را زیر گلویم بگذارد و بگوید: یا دست از فکر کردن برمیداری یا باید گلویت را فراموش کنی!
برای همین، چند روزی است که مدام اندیشههایم را استوری میکنم.
همیشه از خودم میپرسم: اگر اشتباه باشد چه؟ اگر درست فکر نکرده باشم چه؟
بعد به خودم میگویم: کار خلاقانهتری انجام بده!
اما این ترسها، درست مثل قبری هستند که برای خلاقیتم کندهام. حالا بگذار نبش قبر کنم!
۳.
خستهام، اما شاید درست تو دلِ همین خستگی، نشاطی در حال روییدن باشد. فرقی هم نمیکند طبیعی یا سزارین؛ مهم این است که آخرش دنیا میآید.
گاهی تصور میکنم باید دو روز هم برای استراحت بعد از پنجشنبه و جمعه بگذارم. پنجشنبه که به ترشی انداختن گذاشت و جمعه هم روز تمیزکاری بود. احتمالن این هفته با پاورقیها شروع کنیم. پاورقی حلقهی ادبی کوچکی است که کنار هم میخوانیم، مینویسم و میحرفیم. از بودن در این جمع خیلی چیزها یاد گرفتهام. و هر آنچه که یاد نگرفتهام خوشیای است که به گوشهای از ذهنم چسبیده است. زن بیاهمیت را خودم میخواندم، قرار شد با همراهی هم پیش ببریماش. اسکار وایلد واقعن انسان زیرکی بوده که میتواند چنین دیالوگهای غریبی خلق کند.
حمام کردم. فکر کردم شاید بهتر باشد کمی از موهایم را کوتاه کنم. تصویب شد. دوشنبه میروم و کمی از پایین موهایم را میدهم برود پی کارش.
تمرکز ندارم. نه در درس خواندن، نه در نوشتن و نه در خواندن. باز هم در اولویتبندی به مشکل خوردهام. در موردش آزادنویسی کردم. نوشتن حتا اگر کارگشا نباشد، حداقل وسیله ابراز خوبی میشود. گرچه اینبار بیشتر با خودم دعوایم شد. کاری جز سرزنش خودم نتوانستم بکنم.
ناخنهایم را سوهان کشیدم و بالاخره وقت شد به این بدبختها شکل و شمایلی بدهم. نتیجه خوب شد، راضیام. برای گربههای حیاط غذا بردم. دیدنشان حالم را همیشه دگرگون میکند. دنیا واقعن بدون گربهها به درد نمیخورد. چای دم کردم و نشستم پای وبینار نویسندهساز. بیرون باران میبارید. رعد و برقها عجیب حیلهگر شدهاند. چه صدای مهیبی. انگار هفت، هشت تا جنگنده داشتند با هم مسابقه میدادند. ایرپاد گذاشتم. صدای استاد و بعد الهه صدای رعد را کمرنگ کرد.
شام را سبک خوردم. بعدش اما به پرخوری گرفتار شدم. شیرینی و میوه و چای و شکلات. کاش همان شام را سنگین میخوردم. شب چند صفحه از زن بیاهمیت خواندم. بعدش هم قصد خواب کردم.
بهوالله هیچ در هیچ گذر کردم امروز رو
دلایل روایت
۱ : صبح ره به گفتهگو با فیض آغازیدم آخر نداشت
۲ : تفاهم معقطی شد
۳ : باز ام مقصیر شدم بهایکه بیگناههم
۴ : تجربه زیستم دیگر چه پیشرفتها در مغزم ندانم آخر خُل میشم یا حافظ
۵ : چقدر نویسداری بهتر شده بیفک جاری کردم بخود نمره نه امروز چرا؟
۶ : بعد که فیض رفت زدم به جاده تا ۱۰ دقیقه مانده بود به شش آمدم خونه که وبینار نویسندهساز ره از دست دادم خوب حساب ام خیلی خراب بود!
۷ : خیلی منتظیر ام که هفت برنده معلوم شه بازی شروع شه خیلی خوش میگذرونم وقتی هفت برنده معلوم میشه
شعر:
چرا چشمهها انتظارهات در بنبستِ آتشی گرفتار ترند
چرا زمزمهها به موجها به گل شگفته مبهوش ترند
آخ گمان کنم بیاختیار ترند
حتی از خودی یِ خود
بیاجبار ترند
فقط به یک سلام
گذر کنند از موجها
بیا ایره به فیض بگو!
خالیگاهها خالی گذاشتی
گذر و گذر از خالیگاههاااا
فقط یک جمله شعر است و بس
۸ : کیسه همسرم رو خالی کردم فککنم اگر هوا خوب بشه بارون بند بیآد باز هم میرم که بمیرم
خوب یادم از او دیالوگ آماد که گفت:
مه یکسرِ پا برم بمیرم و بر گردم
۹ : دیروز آماد خونه فیض گفت: امروز بهایکه تعطیل بود دو تومن کار کردم روز مضدی برقکاری
مههم گفتم: مههم رفتم پیادهروی سهنیم تومن خرجکردم مگه چیمیشه؟
۱۰ : ایروزها فیض خیلی مه اذیت میکنه دیروزهم تموم مشکل او ای بود چرا مینویسم؟
باید چند روزی تعطیلی بدم چو واقعن اگه ایکاره نکنم خونههم میپاشه اما هرچه شو خوده فارق میکنم گذارش نیکام ره نویسداری کنم و یک شعر داخلِ کانالم خوبه دورههم تعطیلیست مههم چند روزی دوری میکنم اما فرصت کنم دوباره میآغازم به امیدِ خدا
هرچه به او میگم مه نه انیستا دارم نه فیسبوک و نه تلویزیون فقط کتاب میخونم نویسداری میکنم و همی او هم بیشتر وقتِ خود صرف بچهها تو میکنم و خونه باور نمیکنه و نمیکنه حاظره داخلِ انیستا،فیسبوک پرسه بزنم حتی چندینبار انیستا بسرام نصب کرد اما نه نویسداری نکنم میگم چرا چنین میکنی میگه: مگه کار آسونه هسته نویسداری وقت زندگی از تو میگیره میگم حال که هر روز ساعتِ شش صبح بیدارم و تا یک شب ولم کن بزار نمیفهمه و نمیفهمه بدبختی گوشیهم حافظه نداره تموم برنامهها پاک میشه حتی انیستا و فیسبوک و فروشگاهپلی همه پاک شده امروز میخام برم رحمِ بخرم بندازم داخلِ گوشِم و ای برنامهها نصب کنم دل فیض جمع شه و برم فلش هم بگیرم فلم بندازم چندتا از او خوبا با فیض بشینم ببینم او فک کنه مه خوشگذرانی میکنم با او و مههم درس بیاموزم دیالوگ یاد گیرم و کلمه
مگه چیمیشه گاهی همسر رو بازی داد؟
گزارش نیک | روزی که پشتیبانی، پرواز و روانشناس دست به یکی کردند!
جمعه ۱۵ آبان ۱۴۰۵ برای من روز عجیبی بود. از آن روزهایی که انگار چند نفر دور هم نشستهاند و تصمیم گرفتهاند در یک روز، تمام ژانرهای زندگی را به خورد آدم بدهند؛ از کمدی و تراژدی گرفته تا معمایی و روانشناختی!
.
ماجرا از شب قبل شروع شد. یک بحث مفصل و پینگپنگی با پشتیبانی چالش داستانک، خواب را از چشمانم ربود. آن هم نه در خانه و نه در یک شب معمولی؛ در سفر کاری در هتل، درست شبی که فردایش چهار جلسه با چهار هتل در یزد داشتم.
.
خلاصه اینکه پشتیبانی خوابید و من پشتیبانیِ اعصابم را از دست دادم!
دمدمهای صبح بالاخره خواب به چشمم آمد. ساعت ۱۱:۳۰ بیدار شدم. جلسه اول که ساعت ۹ بود، رفته بود و من مانده بودم و یک بالش و یک قرار ازدسترفته!
.
صبحانه نخورده، بدوبدو لباس پوشیدم و خودم را به محل قرار رساندم. البته جلسه که کنسل شده. ظاهراً
.
با این حال، توانستم از یک هتل تاریخی بازدید کنم و بعد هم سراغ سه هتل دیگر بروم. چهار هتل با چهار شخصیت متفاوت؛ یکی با مبلمان و آثار هنری جذاب، دیگری با معماری اصیل خانههای عیونی یزد و سومی با آن کوچکی و دنجی دلبرانهاش، چهارمی هم آدمهاش. هرکدام چیزی برای عرضه داشتند و چیزی برای تماشا.
.
شرح و تصویر این هتلها را میتوانید در صفحه اینستاگرامم دنبال کنید. بالاخره بعد از مدتها، اینستاگرام هم دارد صاحبخانه را میبیند!
.
هوای یزد غبارآلود بود. آنقدر که گاهی بهسختی میشد چند قدم جلوتر را دید. البته من از دیشب غبار دیگری هم روی دلم داشتم، هنوز بیانصافی پشتیبانی داستانک خونخونم میکرد.
.
دیگر طاقتم تمام شده بود. تصمیم گرفتم بهجای ادامه پینگپنگ با پشتیبانی، توپ را مستقیم به زمین استاد کلانتری بیندازم. تماس گرفتم. پیام دادند: «عسل عزیز، بهت زنگ میزنم.»
.
و من دلم قرص شد. بعضی آدمها حتی پیش از آنکه کاری انجام بدهند، با مهربانیشان آدم را آرام میکنند. این هم از آن سرمایههای انسانی است که نه در بورس پیدا میشود، نه در بانک!
.
ساعت ۵:۳۰ پرواز داشتم. درحالیکه از پلههای هواپیما بالا میرفتم، در وبینار نویسندهساز هم حضور داشتم و دوباره اعتراضم را درباره ماجرای داستانک مطرح کردم. ظاهراً من از آن آدمهایی هستم که حتی در ارتفاع چند هزار پایی هم پروندههای زمینیشان را رها نمیکنند!
.
هنوز هواپیما تیکآف نکرده بود که پیامی از گروه پشتیبانی رسید. متن پیام را میگذارم چون فکر میکنم خودِ ماجرا ارزش ثبتشدن دارد:
.
«خانم فاطمی عزیز من از شما عذرخواهی میکنم. 🙏🌸
امیدوارم ببخشید.
حق با شما بود و اشتباه از سمت من بوده.
من داستانکهاتون رو برای باقی همکارها هم فرستادم و شمارش واژگانش رو تایید کردن و مشخص شد ایراد از سیستم من بوده.
بابت شخصی کردن قضیه که فرمودید خیالتون راحت باشه که اینطور نیست. ما اینجا بدون توجه به نام ارسالکننده فقط داستانکها رو از نظر واژگان میشماریم بعد ارسال میکنیم برای داوران.
متاسفم بابت این تجربهی ناخوشایند و امیدوارم ما رو به بزرگی خودتون ببخشید. 🙏✨
من به شخصه پیگیر ارسال اثر شما هستم و برای داوران توضیح میدم.»
.
راستش در این دنیا هیچچیزی به اندازه بیانصافی عذابم نمیدهد، چه وقتی در حق خودم باشد، چه وقتی در حق دیگری. شاید چون همیشه فکر کردهام انصاف، از آن چیزهایی است که اگر نباشد، باقی فضیلتها هم کمی مشکوک میشوند.
.
به هر حال، با خیال آسوده با چمدانی از محتوا. به تهران بازگشتم.
.
هنوز از هواپیما پیاده نشده بودم که استاد تماس گرفتند. گفتم مشکل حل شده و کمی با هم گپ زدیم. دلم برایشان تنگ شده بود. گاهی آدم دلش برای صحبت با بعضی آدمها تنگ میشود، نه لزوماً برای حرفی که میزنند، برای حال خوبی که بعد از شنیدن صدایشان پیدا میکند.
.
تهران سرد و بارانی و عاشقانه بود. البته عاشقانه برای کسانی که از پنجره خانه تماشایش میکنند، نه مسافرانی که یک ساعت تمام در پارکینگ فرودگاه دنبال ماشینشان میگردند!
.
یک ساعت!
یک ساعت جستوجوی خودرویی که خودم با خودم آورده بودم!
.
بعد هم ترافیک سنگین تهران، آن هم عصر جمعه. یعنی شهری که حتی در روز تعطیل هم دست از کار نمیکشد. لعنت بهت تهران! دوستت ندارم و نخواهم داشت. تو هم ظاهراً اصراری به دوستداشتنیشدن نداری.
.
بالاخره رسیدم خانه. فرش گلیم زیبایی را که از یک گالری هنری در یزد خریده بودم، در جای مناسبی پهن کردم. یک تکه از یزد را آورده بودم وسط تهران، شاید برای اینکه خانه کمی کمتر تهرانی باشد!
.
خانه خالی بود. اما تلفنم زنگ خورد.
.
روانشناسم بود. صدایش بغض داشت و حالش خوب نبود. یک ساعت و نیم با هم حرف زدیم. این بار جای صندلیها عوض شده بود. من شده بودم روانشناسِ روانشناسم!
.
در تمام این مدت حرف زدیم و من سعی کردم کمی از سنگینی حالش کم کنم. موقع خداحافظی گفت: «عسل، واقعاً حالم خوب شد. چقدر با حرفهات بهم دلگرمی دادی.»
.
و من ماندم با یک کشف تازه، اینکه تجربه، مخصوصاً تجربه رنج، چقدر آدم را پخته میکند. چقدر زندگی به آدم میفروشد! البته نه با فاکتور رسمی و نه با امکان مرجوعی.
.
آدم گاهی چیزهایی یاد میگیرد که هیچ دانشگاه و کلاس و کتابی قادر به آموزششان نیست. چیزهایی که شهریهشان را با اشک و بیخوابی و دلتنگی پرداخت کردهای.
.
شاید به همین دلیل است که حالا بهتر میتوانم حال آدمها را بفهمم. نه از روی دانش، از روی درد. نه از روی مدرک، از روی زخم.
.
به روانشناسم فکر میکردم و به خودم. به امیرعلی. به تمام روزهایی که گذشت و به تمام روزهایی که هنوز باید بگذرند.
.
زندگی گاهی آدم را آنقدر میچلاند که عصارهای از فهم و تحمل از او باقی میگذارد. فقط باید طاقت بیاوری. باید بگذاری روزها از رویت عبور کنند، بیآنکه تمام تو را با خودشان ببرند.
.
مثل از دست دادن امیرعلی…
.
بعضی فقدانها هیچوقت تمام نمیشوند. فقط آدم یاد میگیرد با جای خالیشان زندگی کند. یاد میگیرد گاهی بهجای آنکه کسی دستش را بگیرد، دست دیگری را بگیرد.
.
و شاید این هم یکی از شکلهای عجیب بازگشت باشد؛ اینکه بعد از تمام آنچه بر سرت آمده، هنوز بتوانی برای کسی دلگرمی باشی.
.
جمعه ۱۵ آبان تمام شد. با چهار هتل، یک پرواز، یک فرش، یک دعوای پشتیبانی، یک تماس با استاد و یک جلسه یکساعتونیمه رواندرمانی معکوس!
.
خلاصه که جمعه بود و جمعه نبود، روزی بود برای جمعکردن تکههای پراکنده خودم.
.
شب بخیر تهرانِ سرد و بارانی.
شب بخیر یزدِ غبارآلود.
و شب بخیر امیرعلی جان…
خیلی وقت بود میخواستم «مسیح باز مصلوب» کازانتزاکیس را بخوانم و بالاخره شروعش کردم. تا اینجا که خوشم آمده و فکر میکنم ادامهاش بدهم. دست خودم نیست، اما با هر صفحه این حقیقت بیشتر برایم روشن میشود که کازانتزاکیس جزو فامیل پدری است و اقوام مادری نازنینم همیشه همان گوگول و چخوف و بولگاکف خواهند ماند.
صبح که بیدار شدم مامان خانه نبود. بنابراین پختن پلو وظیفهی من شد. از آن جایی که من از آشپزی بسیار لذت میبرم تصمیم گرفتم دو قابلمه پلو بپزم.
( تو که راست میگویی. اصلا هم از این خبرها نبود. موقع پختن پلو در حال ویرایش متنش بود. به قابلمه اولی گند زد. همین شد که دوباره یک قابلمه دیگر پخت. شفته؟ نه عزیزم سوپ برنج بود.)
نسیمی خنک آمد و نشست روی شانهام. به قابلمه برنج خیره بودم، به دانههای سفید همانند دانههای برف در دل ابری عظیم.
( اصلا نسیمی در کار نبود. سوز سردی بود که مجبورش کرد پنجره را ببندد. مثل سگهار به برنجها نگاه میکرد بدوبیراه میگفت که چرا اینقدر دیر میپزند. )
رقص واژهها میان صفحهی سفید، امروز را آزادانه نوشتم.
(رقص؟! بیشتر شبیه میدان جنگ بود. با لشکری از قورباغههای شمشیر به دست.)
موقع پیادهروی دستم را میکشیدم به تن خاکستری دیوار. سنگی سرد. انگشتم او را میبوسید و نوازش میکرد.
(چه حرفها! مگر دیوار انگشتت را گاز نگرفت و لاکت را نخورد؟ مگر تو نبودی که او را زدی و سرش داد کشیدی؟)
از داستان مورد علاقهام مشق نوشتم و کیف کردم. (مشق که چه عرض کنم صفحه سیاه کرد. هر دقیقه هم یکی صدایش میزد و هیچ از داستان سر در نیاورد.)
مدتها بود که رخدادکی را در ذهنم داشتم اما فرصت نمیشد تا آن را روی کاغذ بیاورم، امروز نوشتمش و از نوشتنش شورآلود شدم. دلم میخواد ویرایشش کنم و در بچهواژهها هوایش کنم. ( بله نوشتن را که نوشتن اما اینقدر افتضاح نوشت که دفعهی بعد که سراغش برود باید با خودش هکر ببرد تا شاید بتواند کلمات را رمز گشایی کند.)
با آرامش و لذت وارد کارگاه خودواژه شدم و از همکناری دوستان عزیزم لذت بردم. ( آرامش؟ خبر ندارید لینک باز نمیشد و فشار میخورد که نکند دسترسی به کلاس میسر نباشد.)
صبح است و وبینار:
آیا سخنی پنهانی داریم که نتونیم در مورد ان حرف بزنیم ؟ ان را بنویسیم.
بی سانسور بنویسیم . حتی اگر بعد معدوم کنیم.
آزادنویسی صبح جمعه را شروع میکنم. قلمم مهار از خود بردار هرچه میخواهد دل تنگت بگو واهمهای نداشته باش از تیغ تیز سانسور. خودت را بی سانسور و بی سه نقطه بنویس. از کجا بیاغازم؟ از انجا که قبای ژنده خود را به دیوار آویختم. کدام دیوار؟ یادم نمی اید. حالا میخواهم بروم تا اوج ابرها تا خودم را در این صبح میانه پاییز رهاشده ببینم. ولی چرا هیچ نمی اید حتی یادم هست که خوابم پرتکاپو و پر هیاهو بود اما از انوقت که بنا گذاشتم بنویسمشان چشم که باز میکنم پر میکشند انگار میخواهند بگویند جادو تا همینجا بود. حتی توی خواب که در شهرقصه غوطهورم نگرانم و با خودم میگویم کاش تا بیدار شوم فراموشم نشوند.
امروز چه میخواهم بکنم. میخواهم اول قطره چشم را بیابم تا ببینم چه گلی باید به سرم بمالم گلش باید مرغوب باشد از رس یا خاک اره یا خاک برگ هرچه باشد با هرچه امیخته باشد خاکش باید مرغوب باشد.
مرغوب بودن دیگر چه صیغه ای؟ صیغه مبالغه نویسایی. دلم میخواهد واژگان شره کنند از سر و کولم بال ا بروند بعد شیرجه بروند در اقیانوس خیالم و بروند شنا کنند در برهوت اقیانوس و هرچه دست و پا بزنند غریق نجاتی به فریادشان نرسد خوشان باشند و خودشان.
این مهشید امیرشاهی و گلی امامی قرابتی باهم دارند هردوگلشان را از یک جا برداشته اند . مهشید خطر بسیار کرده با باورهایش. گلی خانم در عرصه زندگیش با خطر در آمیخته و به هرسو خود را کشانده چقدر این زن دوست داشتنی است وقتی از بارها زمین خوردن هایش برایم می گفت مثلا ان روز که کتابفروشی زمینه را افتتاح کردند با کریم امامی از پس این بود که در صبحدم انقلاب تیپایی زدند به جفتشان- زن و شوهر- را از دانشگاه پرت کردن بیرون.
خودشان مانده و جیب خالی شان و به هردری زدند تا زندگی شان را جهت دهند… ادامه دهند. دخترهاشان بزرگه روزی از روزها از دبیرستان امد گریان که- نمیتواند تحمل کند- فرستادندش به خارج از کشو ر و دومی را هم.
و بعد حالا این چه خطر کردنی است که تو داری با کلام میکنی از واژه های تازه بیار و چیزی بنویس ژندا ژند دلوی اویخته به خاطر خیال، خیال دور شاعر دیوانه. بگذار تا دیوانگی تو را از روزمرگی در اورد بگدار تا رهایت کند از این عاقلیت عاملیت فعلیت عارآور بی شرم شرم ناک در شرماشرم واژه ها. واژه ها در دست من دیدی… دبیدو بیدویی ای میخواهند از ان قسم که فرشته سیندرلا چوب جادویش را با ان می چرخاند و بر هرچه میزد جادو میشد و زیبایی در حدا اعلای کلمه . راستی عفت در چه کار است ؟چند شب پیش در خوابم سر به شانه ام گذاشته بود غمین و افسرده بود عزیزم… این داغ امیر تا اعماق وجودش را سوزانده. چرا باید چنین باشد امیر دچار خیالات بود به من هم گفته بود بهم می خندند، اما برایم مهم نیست. من با عالم بالا نسبتی دارم قرابتی دارم که مابین خود و خدای من است و من هر نیمه شب پیش از فلق به دیدارش می شتابم تا خودم را بپالایم. و حالا ناگهان پرکشیده خودخواسته خود رفته یا چه؟
راستی مار ا چه میشود در این دنیای وانفسای ته دنیا حالا دیگر در تهران هالووین را جشن میگیرند و با قبولی السید در مجلس باید اینجا مراسم عاشورا تاسوعا را گرامی بدارند بلکه هم سفیر جمهوری باشند تا دوباره لچک به باد رفته را بر سر زنان بکشند. پانزده دقه وارست انگار و من عاصی نشدم.خودافشایی نکردم چرا مثلا چه شد چه کردم.
اینها که نوشتم بخشی از آزادنویسی صبح امروز در وبینار بود که آن را اصلاح نکرده ام، دلم گفت باید همینطور ی باشد بگذار خود ش باشد و خودش. بعد پیاده روی کردم. رضاجولایی شنیدم در مسیر نوشتن. به دنیای مصطفی دشتی رفتم با خاطرآرت و یاداشت برداشتم برای یکی از ظرفهای آشپزخانه ذهنیام. عدس پلو پختم برای پاتلاک امشب . همان قابلمه پارتیست.جمعه اول ماه جمع میشویم با دوستان و هرکس با قابلمه اش میرود. دغدغه ها را میگذاریم پشت در خانه و میرویم چند ساعت گپ بزنیم و دور هم شام بخوریم و رهایی را تجربه کنیم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 178
گاه گاهی چو با خودم آرند، لامکان خود همی یابم.
آیا سخنی پنهانی داریم که نتونیم در مورد ان حرف بزنیم ؟ ان را بنویسیم.
بی سانسور بنویسیم . حتی اگر بعد معدوم کنیم.
آزادنویسی صبح جمعه را شروع میکنم. قلمم مهار از خود بردار هرچه میخواهد دل تنگت بگو واهمه ای نداشته باش از تیغ تیز سانسور. خودت را بی سانسور و بی سه نقطه بنویس از کجا بیاغازم از انجا که قبای ژنده خود را به دیوار آویختم کدام دیوار؟ یادم نمی اید . حالا میخواهم بروم تا اوج ابرها تا خودم را در این صبح میانه پاییز رهاشده ببینم. ولی چرا هیچ نمی اید حتی یادم هست که خوابم پرتکاپو و پر هیاهو بود اما از انوقت که بنا گذاشتم بنویسمشان چشم که باز میکنم پر میکشند انگار میخواهند بگویند جادو تا همینجا بود.
امروز چه میخواهم بکنم. میخواهم اول قطره چشم را بیابم تا ببینم چه گلی باید به سرم بمالم گلش باید مرغوب باشد از رس یا خاک اره یا خاک برگ هرچه باشد با هرچه امیخته باشد خاکش باید مرغوب باشد.
مرغوب بودن دیگر چه صیغه ای؟ صیغه مبالغه نویسایی. دلم میخواهد واژگان شره کنند از سر و کولم بال ا بروند بعد شیرجه بروند در اقیانوس خیالم و بروند شنا کنند در برهوت اقیانوس و هرچه دست و پا بزنند غریق نجاتی به فریادشان نرسد خوشان باشند و خودشان.
این مهشید امیرشاهی و گلی امامی قرابتی باهم دارند گل هردوشان را از یک جا برداشتهاند. مهشید در عرصه باورهایش بسیار خطرکرده. گلی خانم در عرصه زندگیش-به هرسو خود را کشانده چقدر این زن دوست داشتنی است وقتی از بارها زمین خوردن هایش برایم می گفت مثلا ان روز که کتابفروشی زمینه را افتتاح کردند با کریم امامی از پس این بود که در صبحدم انقلاب تیپایی زدند جفتشان- زن و شوهر- را از دانشگاه پرت کردن بیرون.
خودشان مانده و جیب خالی شان و به هردری زدند تا زندگی شان را جهت دهند و ادامه دهند. دخترهاشان بزرگه روزی از روزها از دبیرستان امد گریان که نمیتواند تحمل کند و فرستادندش به خارج از کشو ر و دومی را هم.
و بعد حالا این چه خطر کردنی است که تو داری با کلام میکنی از واه های تازه بیار و چیزی بنویس ژندا ژند ولوی اویخته به خاطر خیال خیال دور شاعر دیوانه بگذار تا دیوانگی تو را از روزمرگی در اورد بگدار تا رهایت کند از این عاقلیت عاملیت فعلیت عارآور بی شرم شرم ناک در شرماشرم واژه ها. واژه ها در دست من دیدی… دبیدو بیدویی ای میخواهند از ان قسم که فرشته سیندرلا چوب جادویش را با ان می چرخاند و بر هرچه میزد جادو میشد و زیبایی در حدا اعلای کلمه . راستی عفت در چه کار است ؟چند شب پیش در خوابم سر به شانه ام گذاشته بود غمین و افسرده بود عزیزم این داغ امیر تا اعماق وجودش را سوزانده .
چرا باید چنین باشد امیر دچار خیالات بود به من هم گفته بود بهم می خندند، اما برایم مهم نیست. من با عالم بالا نسیبتی دارم قرابتی دارم که مابین خود و خدای من است و من هر نیمه شب پیش از فلق به دیدارش می شتابم تا خودم را بپالایم. و حالا ناگهان پرکشیده خودخواسته خود رفته یا چه؟
راستی مار ا چه میشود در این دنیای وانفسای ته دنیا حالا دیگر در تهران هالووین را جشن میگیرند و با قبولی السید در مجلس باید اینجا مراسم عاشورا تاسوعا را گرامی بدارند بلکه هم سفیر جمهوری باشند تا دوباره لچک به باد رفته را بر سر زنان بکشند. پانزده دقه وارست انگار و من عاصی نشدم.خودافشایی نکردم چرا مثلا چه شد چه کردم.
این بخشی از آزادنویسی امروز صبحم است دلم گفت بیویرایش درست است چیزی برای افشا کردن نمانده این گزارش یک روز بی عیب و نقص تو نیست بگذار بخشی از این مقال هم شفته شلفته باشد.
بعد رفتم پیاده روی . رضا جولایی را در مسیر نوشتن همراه بردم. برگشتنی گشتی در جهانبینی مصطفی دشتی زدم از دریچه خاطرآرت. عدس پلو پختم برای پاتلاک امشب . همان قابلمه پارتی است. جمعه اول هرماه با دوستان جمع میشویم هرکس قابلمه شامش را با خود بر میدارد و دغدغههایش را پشت در میگذارد تا چندساعتی دور هم بنشینیم. گپ بزنیم، زمزمهای کنیم با گیتار اهل فنی و برای چند ساعتی رهایی را تجربه کنیم. آهنگ زندگی کند میشود.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 178
هر چه بگوییم و بگویید و بگویند فاصله تا مرگ از یک پلک بهمزدن کمتر است، گوش شنوایی نیست. چهلم شوهر دوستم است، باغ رضوان اصفهان. چهل دقیقهای که زیر چادر نشستهام همهاش در فکرم. که فکر دنیا و چیزهای دنیوی را نکنم. عهد میبندم با خودم.
پایبندی به این عهد چقدر طول میکشد؟ تا فاصلهای که از قبرستان بیرون آمدم. دوباره بدهکاریها و طلبکاریهایم از دنیا جلو آمدند.
این جمعه را وقت استراحت گذاشتم، واقعیاش. به قدر لازم پنجشنبهاش جانستانی کرده بودم از خودم. فکر ناهار از روز قبل شده بود. لباسهای شسته شده جمع وجور شد.
خواندم و نوشتم.
هنوز با دوایی و قائد و دشتی، هستم. هر کدام یک سبک. همهشان هم به دلم مینشینند. الهام میگیرم و با سبک خودم مینویسم. خدایا چقدر خاطره دارم. خردهریزش که فت و فراوان جلوی پای ذهنم ریخته.
بعد از وبینار نویسندهساز، ناهشام (ناهار و شام) را یک جا خوردم. رفتم با ا ل ا جان نصیری برای «از معماری». از «یادگیری» و «پیوند» حرف میزند. باید تمام جزییات را که به چشممان نمیآمده یا نمیآید را بنویسیم. با علاقه میبینم و گوش میدهم.
تا شب روی دو تا خاطره کار کردم. ده بار جملهها را عوض، کم و زیاد کردم تا کوتاه شوند.
«شب خوب بخوابم» را تکرار میکنم، چندین بار.
امیدوارم.
از جمعهی بارانی
امروز علاوه بر خواندن کتاب سالاریها کتاب چرا باید زیادتر حرف بزنیم از شاهین کلانتری را خواندم، نتیجهاش شد ضبط صدا زیر باران. ترکیب ترش و شیرینی ولی نهایتا دلچسبی شد. ترش از جهت گفتن حرفهای تلخ که گفتنش سخت بود، که هیچوقت فکر نمیکردم این حرفها را با صدای بلند بزنم، چون هیچوقت نمیتوانستم گوش منصفی پیدا کنم. و شیرین برای بارش.
امروز از طرف محل کار همسر بسته های غذایی ارسال شد که ما نصف روز مشغول رسیدگی به آن بودیم، همراه با مشغولیت ذهنی جانکاه، که چرا از این بستهها به من میرسد ولی به دیگران نه. به این فکر میکردم که چه کسانی امروز به این بستهها نیازمنداند. همیشه اینطور هستم. هر نعمت خوبی که به من میرسد فکر میکنم پس دیگران چه. بیانصافیست اگر ناسپاسی بنامید. خب این هم مرض من است دیگر.
ماحصل وبینار امروز: تهیهی فایل تکرار آموزی
امروز دلم خاست زودتر گزارش نیکرو زودتر بنویسم نه به خاطر اینکه خاندم یا نوشتم
بلکه به این دلیل که در گزارش نیک یه جور حس همبستگی و اعتماد به نفس برای انتشار دارم
امروز خونه مامانم هستم و تمام لحظه ای که کنار مادر و پدرم هستم زندگی می کنم
سالواژه: حال خوب
از دیشب تا امروز یکسره باران در حال باریدن است.
به پسرم گفتم: بریم زیر بارون قدم بزنیم؟
گفت: آره ولی با چتر
گفتم: با اینکه من دوست دارم بارون خیسم کنه ولی با چتر بریم.
رفتیم در کوچههای پاییزی زیبا در محلهامان با باران هم قدم شدیم. گاهی گذاشتیم باران صورتمان را بشوید. رسیدیم به مغازههای سوپرمارکتی و سبزی فروشی که تا خانهامان فقط ۳ دقیقه فاصله دارد. میوههای پاییزی با رنگهای نارنجی و سبز کمرنگ و پررنگ رو انتخاب کردم تا مهمان شبهای پاییزی خانهامان شوند.
در را درختی دیدم با شاخههایی که هنوز برگهای به رنگ بلوطش را بر تنه حفظ کرده بود. خواستم کمی شاخه را با ناخن خراش دهم تا اگر زنده نبود برای گلدان بکنم، اما دستم نرسید.
من به همین کارهای شیرین کوچک دلخوشم و روزم را ساختم.
خدایا شکرت برای این روز رویایی که به من اجازه دادی تا بتوانم زیباییها را لمس کنم و ببینم🙏🍁
چند روزی را در پادگان بهسر کردم. پادگان جای عجیبی است، مثل سریال Severance دو نوع خود داری: یک خود بیرون پادگان و یک خود مزخرفو ملالآور داخل پادگان. چند روزی را با خود داخل پادگانم گذراندم. دَراَندَشت است مکان و محیطش. دوست داشتنی نیست برایم ولی باید بگذرد. گاها ویکتور فرانکل درونم گل میکند و به واسطه تخیل روزهای پایانی خدمت، حالم بهتر میشود.
این روزها عادت هایی که صورت گرفتند عبارتند از خورتین ها (خر حمالی های روتین پادگان) و بله چشم گویان زیستن. از این بله چشم گویی خستم ولی میگذرد.
در هرصورت میگذرد.
جالب است که اکثر ما سربازان هویت های خود را یا فراموش میکنیم یا پنهان میکنیم.
هویت خود را گم کردم. نگران بعد از خدمت هستم. میترسم از اینکه قمار کنم و دلم را به دریا بزنم و به سمت موسیقی برم. وز وز های مغزم خستهام کرده است. باید غشای مغزم را در آب نمک بخیسانم. نیازمندم.
در این چند روزه که از فضای “نویسندهساز” دور بودم دو متاب را به موازات جلو بردم:
یک کتاب رابرت گرین به نام قوانین طبیعت انسانها که خیلی وقت است در دست دارم و خستهام کرده است
برای همین به سراغ –
دو Make it Stick یا به عبارتی خوب فرا بگیر را میخونم و خیلی کتاب جمع و جور و خوشمزهایه با اینکه درمورد روند یادگیری انسان داره توضیح میده و بنظر کتاب سختخوانی میتونه باشه ولی به شدت کتاب جذابیه و ریفرنس های زیادی به طرز فکر کتاب کارل دوک هم میده.
در پادگان هرشب فرار از زندان میدیدیم و تیبگ را هنور ***** خطاب میکنم.
سعی میکنم بعد از پست بیشتر در پادگان عظیمالجثه قدم بزنم و حتی یک صبح با یکی از بچه ها دویدیم.
الان خانه امدم.
اولین کاری که باید انجام میدادم ادامه دادن تعهدم بود و خوشحالم دوباره دارم برای گزارش نیک مینویسم.
امشب دوباره شمارو میبینم.
گزارش نیک ۱۳۶ جمعه من/ ۱۵ آبان ۱۴۰۵
چون دیروز بعد از خرید نیمساعتی چرت زدم شب تا ۲:۳۰ بیدارم و پادکست سلفکوچینگ آیبوکیش استاد کلانتری عزیزرا در کانال تلگرامم میگذارم و هندزفری در گوش خودم میشنوم و نمیدانم کی به خاب میروم اما تمام شب در خواب هم میشنوم. تا ساعت ۴ که با سروصدای مریم جان بدجور از خواب میپرم، دیگر خابم نمیبرد تا ۶:۳۰ در حال خواندن کتاب «درجه صفر نوشتار» رولان بارت که از دیروز آغازیدهام بخاب میروم تا ۹ . باورم نمیشود که تا این ساعت خابیده باشم. صدای خروپف مریم را که میشنوم دلیل خاب ماندنم را متوجه میشوم وقتی بیدار است محال است بیسروصدا بماند و بیش از اندازه سروصدا میکند، و من بیچاره متاسفانه خابم سبک است و با کوچکترین صدایی بیدارم و او میداند. گاهی فکر میکنم عمدن اینکار را میکند. به همین خاطر است که قصد ازدواج ندارم تنهایی زیستن را برای همین ترجیح میدهم البته هم خانهی مراعات کن خوبست. مادرم بهترین هم خانه بود وقتی میدید خابم آنقدر بیسروصدا میماند تا بدخابم نکند. خودم خیلی رعایت میکنم. گاهی فکر میکنم برای یکبار هم شده تلافی کنم تا بفهمد چه مزهای دارد اما بدجنسی در ذاتم نیست خوشبختانه. متن وبینار ۱۱ ظهرم را مرور و مرتب میکنم دیشب یادم رفته متن اعلآنم را تا ۲۳:۳۵ بگذارم و فکر میکنم کسی نباشد و شاید به دلیل همین فکرم فقط یک نفر( جناب علی صدوقی) آمده که میگوید میخواسته خارج از شهر برود. اگر او نمیآمد برای اولینبار میشد که بخاطر عدم حضور تشکیل نمیشد. اما او هم خوشبختانه فعال و پرانرژی است و جلسهی خوبی میشود. تا شب هر کاری میکنم فایل جلسه قبل را دانلود کنم که این را بعدش نمیشود که نمیشود. ساعتم را برای پنج صبح فردا و دانلودشان کوک میکنم.
بعد از جلسه کتابهای دوره خرده خاطره مدیر معلم محمد قائد و خرچنگهای بلوری دوایی و دیوارهای دل شکسته دشتی را میخانم. انتخاب سبکها سخت است. لیست ۲۰ خاطره را عنوان نویسی میکنم. پرسه در خاطرهها چه تلخوشیرین است. خیلی بیحوصلهام. پرسه در خاطرهها انگار بیشترش میکند میگذارم برای فردا. شب که بد میخوابم کل روز حالم بد میشود بارها به مریم بیتوجه گفتهام اما عین خیالش نیست. و بجای عذرخواهی میگوید حتمن سیرخاب شدهای که بعد خابت نبرده، جوابش حالم را بدتر میکند. از آدمهای بیتوجه و خودخواه بیزارم. چون خودش در حالت نشسته و تا سرش را گذاشت خروپفش هواست همه را چون خود میداند برایم خیلی جالب است گاهی جملهاش که تمام میشود دو ثانیه نگذشته خروپفش هوا میرود. پدر و برادرم هم به همین خوشخابی بودند و باعث خنده ی ما در کودکی و نوجوانی. من به مادرم رفتهام. از ساعت ۱۳ تا ۱۶ جشن شرکت جدیدم است که ۹ مین سالگردش و معرفی ده قلم محصول جدید است. خرده خاطره تا ۱۷ و ۱۷ تا ۱۸ نویسنده ساز و مهمانش الهه علیزاده نازنین و مرور مطالب وبیکارش. و بعد وبینار نگار افروشه نازنین و بعد وبینار الهه نصیری نازنین. و بعد تکمیل مقاله سطحینگری در سایتم را انجام میدهم که تمام هم نمیشود و خسته و بی شام و گرسنه ساعت ۲۲:۴۰گوشی در دست بیهوش میشوم.
https://t.me/mahro1402
از صبح تا ظهر محتوای کارگاه را چفتوبست نهایی زدم. مرور کردم. دوباره ترجمه کردم. دوبارهخوانی کردم. اسکن کردم. تبدیل کردم.
حمام کردم.
با شیما جلوس رفتم و همدردی و همزبانی کردم.
برای وبینار امروز و ادامهی موضوع بدن، توی کتابها سیروسیاحت کردم.
ناهار کردم.
ارتباطی را پیدا کردم و در کارم وارد کردم.
به وبینار دخول کردم.
مطلب را ارائه کردم.
کامنتی پرت دریافت کردم و به راهِ «دودقه زبون به دهن بگیر باو» هدایتش کردم.
در کارگاهم جلوس کردم.
دوساعتونیم سخنرانی کردم.
برای جااندازی تقلیلگرایی کوشش کردم.
از همراهی جمع کوچک شگفتانگیز، کف کردم.
با دلتنگی خداحافظی کردم.
خارتوخورت راهی معده کردم.
جمعبندی روز کردم.
نوشتن را آسان کردم.
فرستهام را پست کردم.
لالا کردم.
گزارش نیک .
شانزدهم /ابنماه / چهار صدوپنج .
امروز گزارش نیک عده ای از همراهان عزیز را میخواندم . جالب بود مثل اینکه وبینار ساعت پنج که استاد گفته بود بی پروا بنویسید نیم نگاهی به دیدگان نویسندگان گزارش نیک تاثیر گذاشته است . همینطور آب هوای بارانی ایران عزیز که گویی بی راه نمیگویند که فصل حال هوا و دل دماغ
روحیه دانسته هاعلم و دانش همگی بی اثر نیستند در این مقوله هر کسی به قدر وسعت خود خوشه ای میچیند از این گذر ایام که همه فقط یک مشوق خوب میخواهند تا همت بلند دارند و کمر راست کنند برای بارور شدن ابرهای نویسندگی شان و سپس ببارد از گوشه قلمشان جوهر هزار رنگ هزار توی خلاقیتشان آن رنگ های الوان را روی برگه ای سپید از هنر وجود عطر نوشته ها را بتوان بویید از روی دفتر مدرسه ای که مشق میکنند با هم مشق خوب بودن مهربان بودن و همراه دیگران بودن و اگر شد که میشود غمی کاست از همره هان .
خانه آبادان
افشین عزیز
دوستی دربارهی دوست ازدسترفتهاش گفت:
«فلانی بلد بود چطوری تحسینم کند.»
چه حرف آهانگیزی.
دیدم برخی ماندگارانِ خاطرم را درست در لحظههای تحسین به یاد میآورم، هنگام که لب گشودهاند به تحسینم در جایی که شاید انتظارش را نداشتهام.
این اما نه از سر خودخاهی که از سرقدردانیست، شُکرِ وجود آدمی که مهربانی را ارج مینهد و میکوشد نیکی را بجوید و بستاید.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات جمعه را:
صبح، نوشتونویس و کتابغرقگی. جلسهی مشاوره با نویسندهای نوجوان. برگزاری چهارمین جلسهی کارگاه خودواژه با اشاره به چرخهی احساسات و هیجانات+نگاهی به تمرینها. وبینار «نویسندهساز» و پیشنهادی در زمینهی مدیریت دانش شخصی و گسترش «ذهن دوم». پرسه در کتابفروشی «شیرازه» و یک عالمه کتاب خوب. مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
بوی سامان میدهد. سایتم، لحظههایم، احساساتم، امروزم.
کمی به کارهای خانه رسیدم، کمی، فقط کمی. با کوثر جیغ داد کردم و بعد هم نشستم پای سایتم.
دوستش دارم، فعلاً دوستش دارم.
برای راهانداختن بخش جملهکتاب، کتاب زیباییشناسی محمد کزازی را برداشتم، چند صفحهای خواندم و «صد نامه عاشقانه» نزار قبانی را ورق زدم. به «قلب سگ» نگاهی انداختم و «شیطان» تولستوی را از نظر گذراندم.
در کتاب «نوشتن با تنفس آغاز میشود»، جملهی «انسان عاقل با قاشق چایخوری به سراغ اقیانوس نمیرود…» را برداشتم و بهعنوان اولین جمله ثبتش کردم.
چندتا از شعرهایم را به سایت اضافه کردم و چندتایی هم از یادداشتهای قدیمی را حذف کردم.
شبنویسها بخشی از سایتم برای یادداشتهای بدون ویرایشِ هرشبهام بود. قصد داشتم حذفشان کنم. یکیدوتایشان را خواندم و پشیمان شدم. نه به خاطر اینکه خیلی خوب بودند و خیلی دوستداشتنی؛ نه. حذفشان نکردم چون بخشی از خودم را در آنها دیدم؛ شکسته، ناقص و در انتظار ادامه…
کانال من
https://t.me/meslenafas
صدای بارون به شدت میآمد. به استرس توی ترافیک ماندن و به موقع سرکار رسیدن غلبه کردم و مراقبه کردم. تخممرغ سرخ کردم و به همراه املتی که از دیروز مانده بود و خیارشور، آماده کردم برای بردن به اداره. اتفاقن خیلی هم زود تاکسی گیر آوردم. و حتی قبل از ساعت 8 اداره رسیدم. امروز برای همکاری که منتقل شده است، مراسم گرفتیم. بیش از نیمی از ساعت کاری به تهیه تقدیرنامه و هماهنگی جلسه و خلاصه دیدن همکاران دیگر گذشت.
موقع برگشت به خانه، مسافتی را زیر باران در یک مسیر سبز و پردرخت، پیادهروی کردم. خانه که رسیدم یک نسکافه درست کردم، که در این هوا حسابی چسبید. ظرفها را شستم. چند تا سایت را دیدم.
در وبینار، همراه دوستان آزادنویسی کردم. استاد از فلسفهورزی گفتند. و از دو حلزون هدیه و کتاب خانم موعودی با همکاری خانم حقپرست گفتند. آفرین به دوستان پرتلاش.
در ذهن هر نویسندهای سوالهایی هست که هرروز فراستیوار مغزش را بگا میدهد. یکی از این سوالهای سیزیفطور چرا بنویسیم است. سوالی که ناز و کرشمههای شتریاش امانمان نمیدهد. راستش من کسی که باب زبانم باشد ندارم. تازه بعضی چیزها را اصلن نمیشود به کسی گفت. باید نوشت، رنگ کرد، تراشید. همیشه دنبال کسی بودم برای عریان کردن روحم. نوشتن چنین فرصتی میدهد به من. دیروز یکسره عصبانی میشدم. بیخود و بیجهت. پس نوشتم. آلیس شدم. از گذشته سر درآوردم. از خاطرات و اتفاقات تلخی که فکر میکردم زمان شسته برده. اگر آن روز نمینوشتم هرگز نمیفهمیدم چه چیزی بیدلیل عصبانیام میکند و میآزاردم. معتقدم مسیر رهایی از نوشتن میگذرد. من مینویسم چون فکر کردن برایم از اهم واجبات است. این سادهترین چیزها که شده سختترین کارها برای بشر امروزی. من مینویسم چون انسان مسالهام است. جامعه، دین، فرهنگ همهچیز. همهچیز برایم سوال است. نمیخاهم دینم را، عقایدم را و عقلم را از خانوادهام، از جامعهام و از فرهنگم به ارث ببرم. زهرای عزیزم من مینویسم چون چیستی و چرایی برایم مطرح است. چون دیدهها و شنیدههایم میآزاردم. نمیخاهم برچسپ عادی بودن بزنم به اتفاقات اطرافم. نمیخاهم ساده بگذرم. میخاهم تردید کنم. درنگ کنم. و چی بهتر از نوشتن؟ خاندن؟ زهرا قلم چوب جادوی من است. وقتی مینویسم قاتل میشوم. دزد میشوم. دانشمند. فیلسوف. مادر. پدر. نوزاد. نوشتن به من امکان سفر میدهد. فرصت پیچیده فکر کردن. اصلن نوشتن خود توسعه فردیست. اصلن چرا ننویسم؟
پکیج خانه امروز خراب شد، اما موتور اشتیاقش برای نوشتن تازه روشن شد.
سیستم گرمایش خانه خراب شد. رفتن همسر به نمایندگی برای پیدا کردن قطعه، گذر از ترافیک تهران، پیدا کردن قطعه و از همه مهمتر، پرداخت هزینهی سنگین و پیشبینینشدهای که به هزینههای ماهانه اضافه شد.هزینهای که هیچ جایی در برنامهریزی ماهانه نداشت و اینچنین ما زیر بار خود تا کرد و رفت. تا رسیدن او به خانه، ساعت ۱۲ ظهر به درازا کشید.
سپس باز کردن و نصب قطعه، برطرف کردن انواع و اقسام ایرادهای جزئی و راهاندازی سیستم گرمایش خانه تا ساعت ۴ عصر طول کشید.
پس از آن، صرف ناهار و رفتن به بازار ترهبار و بازگشت به خانه در برنامهی امروز قرار گرفت.
با نیم ساعت تأخیر وارد وبینار شدم. پاسخ به تمرین استاد را نوشتم و شیرجه زدم در ژرفای وبینار و تمرینهای «دستنویسندهساز». به بخش واژهبرداری رسیدم.
میخواهم امشب دوباره ویدئوی ضبطشدهی وبینار را گوش بدهم تا بهتر متوجه مطالب آموزشی آن شوم. دوست ندارم وبینار امروز را نیمهنصفه پشت سر بگذارم. در هر وبینار استاد گرامی، شاهین کلانتری، مطالب تازه و جالبی بیان میکند که چشمپوشی از شنیدن دوبارهی آنها برایم بسیار دشوار است. البته برای من که اینطور است.
سپس راهی آشپزخانه شدم تا یک خوراک برای شام درست کنم.
اکنون که ساعت هشت شب است، درست مانند داستان حسنک شدهام؛ حسنک به مدرسه نمیرفت، وقتی هم که میرفت، جمعه میرفت.
احترام هم به وبینار نمیرسد؛ وقتی هم میرسد، نیمه میرسد.اکنون ، مشغول شنیدن وبینار و انجام تمرینهای جا مانده از وبینار امروز هستم.
تمرین ازاد نویسی با عبارتهای ترکیبی
۱. شب
شبدراز، شب قشنگ، شب تاریک، شب نارنجی، شب سفید، شبشب، شب فراق، شب جدایی، شب گریان، شب دوستی، شب شادی، شب تار، شب رؤیایی، شب حسابی، شب عشق، شب پایکوبی، شب نالیدن، شب غر زدن، شب گفتوگو.
۲. دیوار
دیوار سفید، دیوار رنگی، دیوار سبز، دیوار چین، دیوار فاصله، دیوار خواب، دیوار هوس، دیوار شهوت، دیوار خیال، دیوار کارتنی، دیوار سیمانی، دیوار آجری، دیوار گلی، دیوار حسابی، دیوار چوبی، دیوار بلند، دیوار دراز، دیوار کوتاه، دیوار بدبینی، دیوار پشیمانی، دیوار خودبزرگبینی، دیوار شک، دیوار توهم، دیوار گمان، دیوار قابی.
۳. قالی
قالیباف، قالی دستباف، قالی گلگلی، قالی سنتی، قالی مدرن، قالی کمجا، قالی بزرگ، قالی باریک، قالی گرد، قالی سهگوش، قالی بیگوش، قالی ایرانی، قالی خیالی، قالی دیواری، قالی سیلانی، قالی پرنده، قالی جادوگری، قالی شادی، قالی قلبی.
نکتهی دوستداشتنی نوشتهات این است که خیال در آغاز وسیلهی فرار است، اما در پایان به وسیلهی آفرینش تبدیل میشود. شخصیت داستان از پشیمانی میگریزد، اما در آسمان خیال با واژهها روبهرو میشود و سرانجام به نوشتن پناه میبرد.
قصهی واژههای ستارهای خیالی
در شبی خیالی، سوار بر قالی پرنده، برای فرار از دیوار بلند پشیمانی، به دل ابرهای خیال زد. آرام و بیخیال، در پنبههای نرم ابرها، به بیخیالی زده بود.
اما امان از دست خیالهای گریزان از تنهایی! او از دیوار بلند پشیمانیهایش گریخته بود تا در دام خیالهایش نیفتد؛ اما خیالهای تنهایی، نابهنگام او را در آغوش کشیدند.
او، همانند رفیق ناباب، به دل خیالهای تازهای افتاد که در حال گذر از ذهنش بودند. خیالها او را با پنجرهای تازه روبهرو کردند؛ پنجرهای رو به ستارههای واژههای چشمکزن.
همین که واژههای روشن خیال را دید، به یاد بچگیهایش افتاد؛ روزهایی که چگونه در تنهایی و تاریکی شبهای تابستان، ستارهای بزرگ را برای خودش برمیگزید و با آن وقت میگذراند. انگار آن ستاره، لالایی او برای رفتن به دنیای رؤیا بود.
در اینجا همان خیال در ذهنش بیدار شد. واژههای روشن را از آسمان خیالش دانهدانه برچید و با نوک قلم و جوهرافشانی، آنها را به دل دفتر سپید نشاند.
دستشان را گرفت و یکییکی با هم دوستشان کرد و به یکدیگر پیوند داد تا بتوانند در دل سپیدی و یکنواختی دفتر تاب بیاورند.
چه مبارک سحری بود دیشب وقتی خوابیدم باران میبارید وقتی سحر بیدار شدم باران میبارید. صدای قطرههای درشت باران بر بام و شیشهها آهنگین بود و در را هم میکوبید باد و باران غوغایی بپا کرده بودند. یاد خاطرهای از بچگیام افتادم هر گاه باران میبارید زیر باران میدویدم و میرقصیدم عین دبوانهها مادرم دعوا میکرد و میگفت فردا تب میکنی و روی دستم میمانی اما کو گوش آن لذتی که درک میکردم زیر باران ماورایی بود الان هم ته ماندهی آن حال و هوای بچگی هنگام بارش در وجودم موج کوچکی ایجاد میکند. حتما گیلانی هم شعر باز باران با ترانه میخورد بر بام خانه….را با این حس و حال سروده و پس از بیداری و مرور سالواژه و انجام وضو ونماز و دعا و نوشتن عزم پیاده روی کردم با همسر جان چتر برداشتیم و راهی شدیم و من در راه همهاش از شوق باران زمزمه میکردم مثل چلچلهها که هنگام باران ذوق میکنند و پرواز میکنند و با پاهای خیس و کفشهای آبلمبو به خانه برگشتیم و دخترم نگاهم کرد و گفت حوصله داشتی توی این باران گفتم خیلی صفا داشت تا امتحان نکنی نمیدانی چه کیفی پیاده راه رفتن زیر باران دارد. بعد چای را دم کردم و سردم شده بود یک چای گلدم خوردم گرم شدم و بعد از خوردن صبحانه دوباره نوشتم کمی از لباسهای زمستانی را که در کمد جا خوش کرده بود درآوردم و امروز بارانی پوشیدم و بیرون رفتم. با چند نفر حرف زدم و از روزمره و جنگ روانی و واقعی حرف زدیم. ناهار از غذای دیشب داشتیم که خوردیم و کتابهای توی قفسهها را که نخوانده بودم و نیمه نصفه رها کرده بود نوبت بندی کردم و کتاب بیگانه را دستم گرفتم اما نخوانده خوابم برد در وبینار شرکت کردم و اول یک ربع نوشتیم و واژه گفتیم و استاد نامهای گزارش نیک را خواند و خداحافظی کرد و کمی بعد اخبار جنگ بود و هول و هراس جنگ برنامه ریزی شدهی این لعنتیهای سیری ناپذیر تشنه قدرت و خائن به بشریت و خونخوار را شنیدم. نمره امروز هشت است و چند روزیست در یادداشتهایم که در کانال تلگرام منتشر میکنم گلهمندیام زیاد شده چون با تمام وجود شرایط بد را درک و لمس میکنیم و در این جامعه زندگی میکنیم اما خیالی نیست همه چیز درست میشود غم مخور. به کانال تلگرامی مهرابی سر بزنید. آدرس کانال اینجاست.💦💨💦💨💦👇
https://t.me/notetoday1
روز ۱۶ آبان بارونی زیبا. امروز تا تونستم تو سطح شهر راه رفتم، پیادهروی کردم. با اینکه بارون امروز کارم رو عقب انداخت اما من بازم دوستش داشتم. برای قیرگونی سرویس بهداشتی نباید بارون باشه و هر چند روزی که بارون بیاد کارای خونه دیرتر تموم میشه و من دیرتر میرم خونهام.
مثل روزای گذشته امروزم روز پرکاری بود و الان خسته و کلافه فقط میخوام با این صدای زیبای بارون که مثل لالایی دلنشینه بخوابم و به هیچی هم فکر نکنم.
تمرکزم برای نوشتن فقط همینقدر بود.
امروز صبح چند صفحهای از «اصلگرایی» خواندهام. صبح تا ظهر را با دانشجویان کارشناسی ارشدم کلاس داشتهام. نماز خواندهام با کارشناس محترم ساکن در اتاق روبهرویی کمی بحث و دعوا کردهام. آنروز توی همایش بحث گواهی مجازیسازی اینها بود و چگونگی پیگیری گواهی. رئیس محترمشان که متصدی همایش بودند فرمودند از این کارشناس محترم. من به رئیس محترم توضیح دادهام که این کارشناس محترم سرشان خیلی شلوغ است و نمیرسند برای ما گواهی صادر کنند. با جزئیات هم توضیح دادهام که چند تا وظیفه را همزمان دارند انجام میدهند و دلسوزانه. جناب رئیس انگاری که فرصت چزاندن را پیدا کرده همانجا زنگ زده و کارشناس محترم را دعوا کرده. کارشناس محترم همانجا برایم پیامک زده و کلی دعوا. امروز میخواستم با دعوا ماجرا را توضیح دهم که گوش نداده. بعدش رفتهام نشست تخصصی برای اساتید مشاور با موضوعات«شناسایی زود هنگام دانشجویان آسیب پذیر روانشناختی،اجتماعی و شناسایی خطر خودکشی وخودآسیب رسانی وفرآیند ارجاع ارجاع فوری». ساعت نزدیکی 18 در هوای تاریک و بارانی مورچهوار با ترس و هولوولا آمدهام خانه. نمازکی خواندهام و شامی خوردهام. در کارگاه رواندرمانی وجودی استادم ثبتنام کردهام. به وبینار «راوی» سارا چگنی سر زدهام. دیدهام مغزم هنگ است. آمدهام بیرون. حالا چای دارچینی را خوردهام و دارم میروم بخوابم. داشتم یادم میرفت به پادکست وبینار نویسندهساز امروز گوش دادهام و به خاطر جان فوروارد کردهام که او دقیقهی 16 اش را گوش بدهد. از تشکیل نشدن وبیکار سرزبان الهه جان در این بعداز ظهر شلوغ به شعف آمدهام.
از توجهتان بسیار سپاسگزارم. شبتان خوش.
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه صداقتی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Eti Karami on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟