بابالنگدراز عزیزم، سلام.
خسته که میشوی، حساب زندگی از دستت در میرود. این روزها به فرسودگی دچار شدهام. از آنها که تا مغز استخوانت درد فرو میکند. اما نمیدانی چرا. میگویم از انسان بودن عاصیام و کسی نمیفهمد و باورش نمیکند. توقع درک شدن از سوی دیگر ان بیشتر فرسودهام میکند. چاره چیست بابا؟ باید زندگی کنم. روزم در رختخواب گذشت و کمی گشتوگذار در بازار با هماتاقیها.
دست و دلم به هیچ نیکی نمیرود. یکبار دیگر از دست دادم. عمو را. عمو هم رفت. بابا عمو خیلی مهربان بود با من. دوستم داشت. بهم احترام میگذاشت. او هم رفت بابا. رفت.
کتاب دال دوست داشتن را تمام کردم. همیشه چندتایی کتاب باز در حال خواندن دم دستم هست. آنها را هم رها کردم و کتاب جدید را شروع کردم. سالاریها از بزرگ علوی. احتمالا اگر صاحب گزارش نیک الان کلمه سالاریها را اینطور ببیند جیغ بکشد. خب باید در دفاع باید بگویم روی خود کتاب اینطور نوشته. به همسرم پیشنهاد یک پیک نیک شراکتی دادم. ساندویچ از من ایاب و ذهاب از او. جادهی وردیج خلوت بود. هوایش هم خوش سرد. گوشهای کنار جاده بساطمان را پهن کردیم. تا نشستیم نم نم بارون شروع شد. کور از خدا چی میخواد؟دوچشم بینا. عصری برگشتیم. وبینار شروع شد. آن بیرون صدای باریدن شدت گرفت. غصهچرکهایم را شست. شب را با انیمیشن تمام کردیم.
ثمرهی امروز من از وبینار، کارکردن جدی و بیشتر در کانال شخصی است.
پس برای حمایت لطفا آدرس کانال خود را در این گزارش نیک در قسمت پاسخ بگذارید تا من هم شما را دنبال کنم.
پنجشنبه دیگریست.
به دل جاده میزنیم. باران ترگونه کرده خیابانها را حتی آن آسمان یکدست آبی را. چه خوش است نسیمش. به دلیل عدم دسترسی به اینترنت و پریدگی آنتن به وبینار نمیرسم. آهنگهای مورد علاقم را پلی میکنم. همخوانی و تداعی خاطرات. در لحظه جریان دارد زندگی.
میرسم به مقصد. باران شدت بیشتری گرفته. به ساحل میرویم. تاببازی. پیادهروی. راهرفتن روی جدول. هوا سرد است. میخندیم. هوا هوایِ دل دادن به زندگی و تنفس آن است. باز پیاده. عکس و صدای شُرشُر آب. موجها برمیخیزد.
ننوشتم. نخواندم. اما راه رفتم به وفور. به مرور همه چیزهای منفی تهنشین میشود. خنداخند بعد از پیادهروی شبانه و جانانه به خانه بازمیگردیم. حرف میزنیم. دردِ دندان به عصب چشم چنگ میزند. میگریم از درون. پس از تلاشهای چندین ساعته و سپیدهدم چشمانم گرم میشود. میخوابم. رعد و برق و باران بیدارم میکند هشیار میشوم. خواب از سرم پریده درد هم. با اهنگِ خوش کوبیدن قطرات باران، لبخند بر لبم مینشیند. سکوت و تاریکی و باران، چه کیفی دارد. دوباره میخوابم و اینبار خوابم عمیق و کافیست.
امروز صبح با صدای آلارم گوشی بیدار شدم که چند باری زنگ خورده بود و هراسان و چشم بسته، فقط خاموشش کرده بودم. اینقدر خوابم میآمد که حتی نمیتوانستم قرار ده دقیقهای آلارم را قطع کنم. چشم که باز کردم، در انبوه تاریک و خوشخوابی بیدار شدم. اتاقمان مطبوعترین برای خواب است. تاریک، خنک و ساکت. هوا گویا ابری بود. دیشب هم باران زده بود. [ده و سی دقیقه صبح]
چند دقیقهای توی گوشی گشتم. شاید قریب به نیم ساعت. شاید هم یک ساعت. آتش بیوفتد به جان این اینستای خراب شده. نوتیفیکیشناش را که بستهام، خراب شود که یا اصلا نمیروم یا وقتی میروم تویش، هی میگویم یک ویدیو دیگر و همین خراب شده یک ساعت و بعضا چند ساعتم را میگیرد. باعث میشود در طول هفته، جای ساعت دوازده، یک بخوابم. روزهای تعطیل، جای ساعت ده، یازده از تخت بلند شوم. وقتهایی هم که نمیروم و روزم شلوغ است، ممکن است دو روز اصلا سمتش نروم.
خلاصه ساعت یازده و نیم از جا برخاستم. راستش از مسخره بازی دیشب و قهرم قهرمها با یاسمن، از یک جایی به بعد خیلی توی نقشم فرو رفته بودم و فکر میکردم واقعا قهرم. صبح چپ چپ نگاهش میکردم و انگار نمیدانی قهری یا نه. بعدش شروع کردیم گپ زدن. روی شستم. پشت میز نشسته بودم که کارهایی که باید انجام بدهم را لیست کنم، که چرخیدم سمت تخت فاطمه و برگه «وضو گرفتی» بالای تخت فاطمه را دیدم. نماز یادم آمد. وضو گرفتم. نشستم به نماز. شکیبا صدایم زد که چیزی پخش کنم. دلم بود که قرآن پخش کنم. یاسین گذاشتم. قرآن را از روی یخچال برداشتم. با دستمال، گرد خاک را گرفتم. دو صفحه قرآن خواندم. این ده صفحهای که جدیدا شروع کردهام به خواندن را، با معنی میخوانم. معنی امروزش جالب بود. نوشته بود اگر یهودی و نصرانی هم به خدا و دنیای آخرت ایمان بیاورد، پاداشی نزد پروردگار دارند. قربان خدایی خدا و بزرگیاش بروم. یاد «اکفینانی فانکما کافیان» دعای فرج افتادم. «مرا بینیاز کنید که از بینیاز کنندگانید». دفعه اول موقع کرونا بود که معنیاش را دانسته بودم. از همان موقع شده بود بخشی از قنوتم. معنیاش را میپرستم. شگفتانگیز است. هر بار فکر کردن بهاش، متحیرم میکند. چقدر جامع و کامل و حق است. [ساعت یک بعد از ظهر]
یاسمن سرش از بیچاییای درد میکرد. چایی خوردیم. برایمان غذای بهشتی درست کرد. این بین حوصلهام سر رفته بود. لیست کارها را نگاه میکردم و پشت چشمی به انجام دادنشان نازک میکردم. موقع نوشتن میدانستم انجام نمیشوند. ولی باز هم باید مینوشتم. زنگ زدم به مامان. فکر میکردم خواب باشند و دلم نیامده بود که تا عصر صبر کنم. وقتی زنگ زدم، خانه شلوغ بود. داشتند تمهیدات قبل از عروسی را به جا میآورند. امیررضا لباسش نو پوشید بود و فیگور میگرفت. نجمه لوازم آرایشی را چک میکرد و سوال میکرد به مشاورش چه بگوید که میخواهد برنامه امروزش را نصفه رها کند و اصلا با آزمون فردا صبحش چه کند. مامان مو رنگ میکرد. حنا درمورد لباسش توضیح میداد. بابا با من گپ میزد و من گریه میکردم. اول گله کرده بودم و بعد جدی جدی دلم هوای خانه کرده بود. دلم تنگ شده بود و موقع حرف زدن با بابا بغضم ترکیده بود. دو قطره اشک ریختم و بعد دوباره به منوال عادی برگشتم. طوری که بابا اصلا متوجه نشد. [ساعت دو بعد از ظهر]
پنجشنبه بود و ما باید پنجشنبهها را مثل سیزدهبهدر، خارج از اتاق در میکردیم. این پا و آن پا میکردیم که کجا برویم. به یک نتیجه مشخص نمیرسیدیم. شکیبا داشت میرفت چهارراه و من میل چهارراه و راه رفتن نداشتم. هیجان میخواستم. تصمیم گرفتیم برویم گیمنت. ما را نگاه کن تو را به خدا. مرا توهم یادگرفتن پیاس گرفته بود. راستش دفعه قبلی خیلی خوشم آمده بود. خیلی کم هم یاد گرفته بودم. اندازه اینکه چطور پاس بدهم، سرعتش زیاد شود، به کدام سمت برود و بازیکن عوض کند. آخر هم با همهی ساده بگیریهای سید نتوانسته بودم گل بزنم. چون دایره و مربع را اشتباهی جای هم میزدم.
لباس پوشیدیم و از اتاق زدیم بیرون. ظهر به حنا گفته بودم که رفتند خانه بیبی، به مطهره بگوید که چقدر دلم برای نینیاکش تنگ شده است. کلی گلایهمندی کرده بودم. ساعت چهار و ربع بود که زنگ زد. هی میپرسیدم مامان اینها هنوز که نیامدهاند، تو چطور شده که به من زنگ زدی؟ او و ماهد توی پارک پشت خانه بیبی تنها نشسته بودند. میگفت دلم برایت تنگ شده بود. گفتم زنگ بزنم. بیست و چند دقیقه گپ زدیم. این حین آماده شدیم. لباس عوض کردیم و زدیم بیرون. موقع رد شدن از خیابان بود که قطع کردم. چه شادی دوستداشتنیای در دل احساس میکردم. در گله کردن میلی هست به نزدیکی. به دوست داشتن. وقتی این احساس، درست پاسخ گفته میشود، حالم خوب میشود. خوشا آدمهایی که امناند و امانِ گلهمندی. [چهار و چهل دقیقه بعد از ظهر]
قبل از اینکه از خیابان رد شویم، ماشین عروس دیدیم. بعدش از جلوی نمایشگاه ماشین رد شدیم که پر بود از رنگ به رنگ ماشینهای تویوتا. یک مشکی دلبر آن وسط چنان خوش جلوه میکرد که گویی عروسِ تالار بود. چهار قدم جلوتر جنسیسی گوشه خیابان منتظر صاحبش بود. درِ مغازه بعدی هم یک ماشین سقفبازشویی پارک بود که نفهمیدیم اسمش چیست.
به گیمنت رسیدیم. اولش پیاس بازی کردیم. عقدهای بازیها و کری خوانیهای دوست یاسمن، گرکانی که من به عنوان دوست گردنش نمیگرفتم، بهام فهماند که هیچ چیزی یاد نگرفتهام. هیچ کداممان حاضر نشده بود تیمی جز رئال بردارد و حالا دو تیم رئال، با بازیکنهای یکسان داشتند روبهروی هم بازی میکردند. همان دقیقهای اول که هنوز لود نشده بودم، گرکانی یک گل بهم زد. بعدش با یک دلیل غیر منطقی(فکر کنم رنگ لباسها) دستی ها را عوض کردم. من سفیدها را میخواستم. نیمه اول را که من بردم! نیمه دوم هم صفر صفر گذشت. پس عملا من بردم. گرکانی هم گل نزدنش را زد به پای به هم ریختن تنظیمات دستی. و آدم فرضی که این کار را کرده را فوش داد. از گرکانی میپرسیدم که هر کدام چکار میکند و باز یادم میرفت. دیگر داشتم دیوانه میشدم. همیشه زود یاد میگرفتم و سر این بازی، خنگ بودم. شاید هم واقعا سخت است. فکر میکنم تنها بخشی است که پسرها بلدند روی چند کار، همزمان تمرکز کنند. بعدش بزن بزن بازی کردیم. (راستش زیاد پرسیدهام که نامش را یاد بگیرم، اما یادم میرود. مونتال یک چیزی اگر اشتباه نکنم). این بازی هم شبیه گیمنت آن شعبه دیگر نبود. نسخه مناطق محرومش بود. یک دست فقط بازی کردم. بعدش از برنده نشدن دیوانه شده بودم و ترجیح دادم بازی نکنم. آخرش هم چند دست کراش بازی کردیم. بین خودمان بماند، آنجا هم من و یاسمن، همهاش هفتم و هشتم میشدیم(نفرات آخر). بعدش توی سالن شانصد دانه عکس گرفتثم و زدیم بیرون. [شش و بیست دقیقه شب]
اول میخواستیم برویم کافه دوستی دانشگاه. بعد من گفتم برویم کافه سیروس. بچهها زیاد تعریفاش را کرده بودند و من تا حالا نرفته بودم. رفتیم. کافه نوستالژی باحالی است. در و دیوارش بوی چایی میدهد و پر است از قمیشی و شجریان و داریوش. آهنگهای خوشفازی دارد و سبز رنگ است. چایی هم رایگان است اینجا. بندری سفارش دادیم. تا بیاورند، من عکس گرفتم، ادیت کردم، مهری توی جیب گرکانی بود را صد بار روی کاغذ زدم و طرح گلی برآوردم. غذا را آورد. اولش از غیرتمیز بودن ساندویچ خوردن شاکی بودم. خوردههای نان میچسپید به لیپگلاسم و میریختند روی لباسم. شبیه بچههای دوساله میشوی موقع ساندویچ خوردن. داشتم به بچهها میگفتم فکر کن بروی دیت، ساندویچ بخوری. آخرش دیگر قید خط لب و لیپ کلاسم را زدم و همراه غذا، کلش را قورت دادم. منتظر ماندیم چایی دم بکشد. چایی را توی استکانهای قدیمی خوردیم و زدیم بیرون. [یک ربع مانده به هشت شب]
از روی پل هوایی رد شدیم. یاسمن از ارتفاع میترسد. دستم را سفت گرفته بود. داشتیم درمورد آشناهایی که ده متر قبل دیدهایم گپ میزدیم. اول پل، چندتا دختر ایستاده بود. وسط پل، سه تا پسره نشسته بودند و داشتند بطری دلستری را توی لیوانهای پلاستیکیشان خالی میکردند. بعدش فهمیدیم داشتند زهرماری میخورند. میخواستم از ماشینها عکس بگیرم. با فهمیدن آن چنان ضربان قلبی گرفته بودم که بیا و ببین. البته برایم خیلی اهمیتی نداشت. ولی چون انتظارش را نداشتم، جا خورده بودم. راستی وقتی توی پیادهرو داشتیم میآمدیم و گرم صحبت بودیم، یک خانومی بهم گفته بود ماشاءالله به حجابت و من لبخندم کش آمده بود. [هفت دقیقه مانده به هشت]
از در نیکبخت وارد دانشگاه شدیم. یادمان آمده بود که پنجشنبه است و مسجد، روضه هفتگی دارد. رفتیم سمت مسجد. کنار مقبره شهدای گمنام نشستیم. گپ زدیم. چایی و بیسکوییت هیئت خوردیم. خندیدیم. [هشت و پنجاه دقیقه]
دیگر داشت حوصلهام سر میرفت باز. میخواستیم برویم اتاق که زنگ زدیم به سید و گفتیم دقیقهای بیاید پیشمان. یک ساعتی گپ زدیم و غیبتها کردیم. من و یاسمن هم هی، قهرمبازی درمیآوردیم. سید میگفت قهرمان این است؟ باز مسائل کانادا را کشیدیم وسط و سید هم به دانندههای این داستان اضافه شد. چقدر خندیدیم. از آدمهای بد گفتیم، از مسخره بازیهای شب قبلمان توی دورهمی گفتیم، درمورد زنستیزی و مرد ستیزی گپ زدیم. خلاصه درمورد همه چیز. اینقدر این گپ زدن خوش گذشت که بار جالب نبودن گیمنت را به دوش کشید و شست برد. خدا حفظ کند یاسمن را که بخاطر دوستی با او، با این همه آدم خوش مشرب نشست و برخاست داریم. واقعا خوش گذشت این آخر شبی که اول شب ما بود. [ نه و پنجاه و چهار دقیقه شب]
پیاده راه افتادیم سمت خوابگاه. یاسمن با گوشی گپ میزد و من فیلم میگرفتم، آهنگ میخواندم، میرقصیدم و جواب یاسمن و پشت خطی را میدادم. این راه رفتنک اینقدر خوش گذشت که راه ده دقیقهای را، نیم ساعته آمدیم. [ده و سی دقیقه]
آمدیم اتاق. به کوثر زنگ زدم. آمد پیشمان. من زنگ زدم به مامان. وسط عروسی بودند. خاله گوشی را گرفت و جایت خالی گفت. مثل اینکه واقعا داشت خیلی خوش میگذشت، لبم از خنده کش آمده بود. اینور هم داشت خیلی خوش میگذشت، دلم نکشیده بود هنوز سمت عروسی. گفتم خاله که ملیحه را بگوید که نمیخواهم ببینمش. خانم خانمها هیچ خبری ازش نیست و انگار نه انگار. بعدش گوشی را از خاله گرفت. گپ زدیم و من مورد عنایتش قرار دادم. گفت که پیامهای کانال را شبیه یک رمان میخواند و میداند هر روز را چطور میگذرانم. مرده بودم از خنده وقتی داشت از جزئیات روزمرهها سوال میکرد. گوشی را که قطع کردم، دلم یکهو خیلی کشیده شد سمتشان. آهنگ عروسی گذاشتم و شروع کردم کمی قر دادن. دیدم نه. قرم که نمیآید. کم کم دلم عروسی خواست. عروسی خودمانی. اینها هم سهتایی سرشان توی گوشی بودند و داشتند به قول شاهین نجفی، با سیب سرخ، انار سرخشان گپ میزند. آمدم بروم بیرون غمباد کنم، که دیدم مرا چه به این غلطها. من نهایتا بشینم پشت میز و چیزکی بنویسم که اشکم، متن شود که یادم بماند این روزها را. این لحظات ناب کارشناسی را. دلم برای دورهمیها و خوشگذرانیها تنگ شد. دفترم را باز کردم و چند جمله نوشتم. اشکم دو قطره در آمد. داشتم ریمل را از زیر چشم پاک میکردم و راه برای اشک بعدی باز میکردم که این سه تا به نوبت چیزی میگفتند و صدایم میزنند. آخر هم دوام نیاوردم و نتوانستم نوشتن را ادامه دهم. دلقکها اشک را به چشمانم خشکاندند. داشتم میگفتم خوش میگذرد گریه کردن. بیایید با هم گریه کنیم که یاسمن برای بار چهارم در روز، چای تعارفم کرد. [یازده و بیست دقیقه شب]
گشنهمان بود. کاکل جواب گرسنگی نبود. کمی از ماکارونی ظهر مانده بود که تهاش، دریاچه روغن بود. از راحتی با مثلامهمان همینقدر که کوثر را صدا زدیم که بگذارد گرم شوند. وقتی داشتم در یخچال را میبستم، با قابله توی دستش، خیلی جدی ازم پرسید «چطوری بذارم گرم بشن؟ آب بریزم توشون؟». برگشتم و با شکیبا چشم توی چشم شدم. داشت آب میخورد. دوتایی زدیم زیر خنده. داشت خفه میشد بچه مردم. آب از توی دماغش زده بود بیرون. آخر بچه تو چطور نامزد داری و چهار روز دیگر میخواهی بروی خانه خودت که هنوز نمیدانی چطور ماکارونی را گرم کنی؟ اصلا چطور خوابگاهی هستی و نمیدانی؟
وقتی برگشت، ما هنوز داشتیم میخندیدیم و مسخرهاش میکردیم. نمیدانم آن لحظه داشت چه چیزی را میگذاشت توی یخچال که با خنده برگشت گفت یکم دیگه چیز میز بهم بگین میرم «می جند اتاق». یکهو یادم آمد به شکیبا بگویم که کوثر اینها به مالکیت در زبانشان میگویند جند. سرتان را درد نیاورم ده دقیقه فیکس داشتیم به مثالهای این کلمه فکر میکردیم و قهقهه میزدیم. من خودم هم بلوچم و در اینجا، لهجه کوثر شبیهترین به لهجه بابا اینهاست. اما راستش این چیزی او داشت میگفت، اصلا برایم آشنا نبود. تازه اینطور بود که انگاری داری به خودت فوش میدهی. صدایم واقعا گرفته بود. معلوم نبود از آن دو قطره اشک بود که ریخته بودم، یا این همه خندیدن و حرف زدن. به سرفه افتاده بودم و دل درد گرفته بودم از خنده. خدا نکشد این دختر را. نیم ساعت یک تیک، با مسخره بازیهای غیرعمدیاش داشتیم میخندیدیم.
غذا گرم شد و من آوردم که بخوریم. هم ماکارونیها را آوردم و هم پنیر. صدایشان زدم که تشریف فرما شوند غذا بخوریم. ماکارونیها کم بود. نان آوردم که با نان بخوریم. این خوابگاهیترین شب زندگیم بود. هیچ وقت اینقدر خوابگاهی نبودیم. نمیدانید با چه خطر خفه شدنی، دو نونه، ماکارونی میخوردیم. ما سه تا ماکارونی میخوردیم و مسخره بازی در میآوردیم که کم بخورید سیر شویم. یاسمن هم سرش توی گوشی بود و پنیر میخورد. هر چی به یاسمن میگفتیم مگر چیزی ریختی توی غذا که نزدیک نمیآی؟ میگفت سیرم. آخرهای دیگ، وقتی روی هم ده دانه ماکارونی ته دیگ چسپیده بود، هی به یاسمن میگفتیم بیا بخور. چرا نمیخوری؟ حالا ما باید این همه را بریزیم دور؟ یاسمن خیلی جدی جواب میداد که نه سیرم. از شما که رو نمیگیرم. اگه گشنهام بود، همه رو خودم میخوردم. و ما سه تا، باز پهن زمین بودیم. شش هفت دانه ویدیو مسیج از این لحظات دارم که فکر کنم سریترین ویدیو مسیجهایی است که گرفتهام. خدا نکشدتان اینقدر که امشب خندیدیم. دوستتان دارم نانازکها. دلم برای تک تک این لحظات تنگ میشود.
وبینار یوتاب بود. «کهنگاه». اسطوره و افسانه و تفاوت این دو تا.
نوشتن با فرشته.
نویسندهساز و آزادنویسی.
کمی سایت الا را درست کردم.
وبینار وحدتو بود. «رئالپر».
درود به همگی
صفری هستم اما دوست دارم سفری باشم از عالم خاک تا به بالاترین درجه افلاک
روز من از ساعت ۵ صبح شروع میشه البته پنج شنبه و جمعه ها ۷ صبح بیدارم اما جالبه برام در دوران غفلت همیشه خواب بیشتر می چسبید
در دوره ای انگار تازه چشم باز میکنی و کاملا زاویه دید و طرز فکرت عوض میشه و اما همین چشم باز کردن برای من مثل درد زایمان مادرم بود
میرزا هیچ موقع وقت نکرد قوانین زندگی به من یاد بده و شاید هم گفت اما من نشنیدم
اما کتاب بود که ذهن و زندگی منو رو عوض کرد چاره ای نداشتم جز اعتماد به کتاب هر چی میخوندم باید اجرا می کردم بخشی از کارهای نیکی که انجام میدم به قرار زیر است:
تا ده هزار قدم در روز راه نروم روزم روز نمی شود
با خوردن قند و شیرینی این سم مهلک اصلا رابطه ای ندارم یا جواب من به کسی که تعارف کنه نه بزرگه یا اگر رو دربایستی کنم میگیریم و بعدش به سطل زباله می سپارمش
امروز کتاب روباه تر از روباه رو تمام کردم اما خلاصه برداری نهایی مونده باید دوباره بخشی از یادداشتی هایی که برداشتم رو خلاصه تر کنم تا تصویر کلانی از فهم موضوع پیدا کنم اما چرا این کتاب رو خوندم کاملا تصادفی بود آخرین مطلب کانالم در تلگرام که اسمش روزنوشت مهدی صفری اما بیشتر شبیه به سال نوشتس درباره نویسنده معروف دهه هفتاد نوشتم که چطور ناشر هم امتیاز کتاب ازش میگیره و هم شرطی در قرارداد درج میکنه که اگر کتاب پر فروش شد نویسنده با هیچ ناشر دیگری قرارداد نبنده همین موضوع منو به سمت موضوعات فریبکاری و اغواگری متمرکز کرد و متوجه شدم که چطور ما همیشه قربانی فریبکاری دیگران می شویم…
حدود ۱۰ صبح دیگه بچه هام بیدار میشن و از زندگی متمرکزم رها می شوم و در زندگی نقش پدرانه رو سعی میکنم بخوبی ایفا کنم از زمانی که باشگاه بدنسازی رو کنار گذاشتم بجای آن نیم ساعت حرکات کششی، شنا و شکم انجام میدم احساس میکنم از زمانی که سه جلسه در هفته با پسرم میرفتم بیشتر می چسبد شاید بدنسازی نوعی رسالت زندگی بود تا مراقب پسر نوجوانم باشم تا درگیر کراتین و پودر … نشود خدا رو شکر این دوره دو ساله گذشت و پسر جان متوجه شد برای اینکه قدش نسوزد بهترین ورزش برای او بستکبال است
دلم نمیاد از کتابهایی که دوست دارم رها شوم اما کتاب های تخصصی حسابداری مانده باید به آنها هم سری بزنم اول سال بود کتاب f7 از سری کتاب های حسابداری acca رو برداشتم ترجمه کنم یک سوم راه رو رفتم با ترجمه کتاب واقعا مفاهیم رو بهتر و عمیق تر می فهمم
بنظرم مغز که کار کند اگر حواست به جسم هم که باشد بعید است اضافه وزن داشته باشی از دهه چهل که از ۱۰۰ کیلو به ۸۰ کیلو رسیدم دیگه تو همین وزنم ایستاده ام و بازی وزن رو یاد گرفتم توی محل کارم چند باری روی برخی از همکارانم امتحان کردم روی هر کی کار کردم وزنشو رو کرد
هر نیم ساعت بلند میشم چند دقیقه ای راه می روم اوایل ، یکی از مدیران به شوخی گفت تو کی کار میکنی؟ دیگه تو شرکت نمی بینممنش در زمان جنگ تعدیل شد
و ادامه زندگی خیلی داره دلچسب می شود چون هر کتاب داستانی جدیدی برایم می گشاید …
افشین عزیز
بیا هفتهی پیشِرو را بگذاریم برای بازاندیشی دربارهی رسانهی شخصیمان. منظورم از رسانهی شخصی وبگاه یا کانالی تلگرامی است که در آن نوشتهها و سایر فرآوردههای فکری و هنریمان را منتشر میکنیم.
یکی از سودمندترین کارها آن است که استعارهی مناسبی برای رسانهی شخصیمان بیابیم:
رسانهی شخصیات را قلّکی میدانی برای انباشتن ایدههای خلاقانه؟
کافهای کوچک در پسکوچههای اینترنت تا با دوستانت دمی در آن بیاسایید؟
کلبهای درختی در جنگلی دوردست که هر کسی را راهی به آن نیست؟
این استعارهها تنها سخنی شاعرانه نیستند بلکه میتوانند بر رفتار ما اثر بگذارند. از خود بپرسیم:
آیا این استعاره الهامم میبخشد تا منظمتر به رسانهی شخصی ام بپردازم؟
این استعاره سبب میشود که تنوع بیشتری در موضوعات داشته باشم یا تمرکز بیشتری بر یک موضوع؟
این استعاره دلگرمم میکند به آیندهی رسانهی شخصیام؟
استعارهی خوب کُنشیار ماست تا با شوق و جدیت بیشتری به علایقمان بپردازیم.
━━━━━━━━━━━━━━━━
و اما مرور کنیم نکات نویسندهساز را:
۱. پرورش مهارت نویسندگیمان را مانند پرورش نوزاد ببینیم. با توقعات نابهنگام به ذوق خودمان لطمه نزنیم.
۲. یادداشت روزانه، زمینِ بازی نویسنده است، بهترین جا برای آزمودن شیوههای گوناگون نوشتن و رسیدن به ایدههای نو برای همهجور نوشتار.
۳. با هویت رسمی خودمان کانالی تلگرامی بسازیم و هر روز پارهای برگزیده از یادداشتهای روزانهمان را ویرایش و در آن منتشر کنیم.
۴. انتقال آموختههای جدیدمان را در اولویت موضوعاتِ رسانهی شخصیمان بگذاریم.
۵. پیش از انتشار متن بکوشیم هر جملهی آن را به چند شکل دیگر هم بنویسیم تا به روانترین و مناسبترین شکل جمله برسیم.
۶. فراموش نکنیم که ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد. پس بیدرنگ بیاغازیم و نگران کمبود سوژه نباشیم.
۷. تا میتوانیم همه چیز را فهرست کنیم. حتا فهرستهای عجیبوغریب و بهظاهر غیرکاربردی بنویسیم. فهرستنگاری ایدهپردازی را سهلتر میکند.
۸. زیستی پرسشگوهر بسازیم و در سه مرحله دربارهی مسائل گوناگون پرسش طرح کنیم. نخست با «چرا…؟» بیشمار سؤال بنویسیم و بنیادها را بسنجیم، سپس گزینههای بسیاری را با طرح «چه میشود اگر…؟» بیافرینیم، و در نهایت گزینهیی را انتخاب و برای اجرای آن تمرکز کنیم روی: «چگونه…؟».
۹. سبدی متنوع از آثار داستانی و غیرداستانی برای مطالعه فراهم کنیم؛ رمانهای خوب را در اولویت بگذاریم.
۱۰. در کنار مطالب تازه، مطالعهی مکرر یک یا دو متن کلیدی را در برنامهی روزانهمان بگنجانیم.
۱۱. انس با شعر به افزایش سلیقهی کلامی میانجامد. پیوندمان با شعر کهن و نو را همواره محکمتر کنیم.
۱۲. هر روز دستِکم یک واژهی تازه به دایرهی واژگانمان بیفزاییم.
۱۳. برای ارزیابی کیفیت روزهایمان سنجههای مشخصی در نظر بگیریم و در میانهی روز و پایان آن، به عملکردمان نمره بدهیم و سپس از خود بپرسیم: چگونه میتوانم در ادامهی روز یا فردا بر نمرهام بیفزایم؟
۱۴. چالش «گزارش نیک» را فراموش نکنیم. نوشتن سطری نیمهکاره هم بهتر از ننوشتن است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات پنجشنبه را:
صبح، نوشتونویس و کتابغرقگی. پرسه و پیادهروی اساسی در بازار سنتی شیراز و محلههای پیرامونش و خرید یه عالمه کتاب کمیاب و خوب از کتابفروشی «احمدی». گلگشت در دیوان حزین لاهیجی: «آیین عشق چیست؟ دلیرانه سوختن». وبینار «نویسندهساز» و نگاهی به چند نوشته از رضا بابایی در کتاب «یادداشتها و گفتارههای خارج از نوبت». پیادهروی شبانه در خنکای عفیفآباد شیراز. و تماشای فیلم «Collision Course» و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیک .
پانزدهم / ابنماه / چهارصدوپنج .
آدینه روزی درست در وسط فصل پاییز دل انگیز . هوای طهران ابری ابرها مژده باریدن بر سر ما دارند فرشته ها میخواهند با دسته جارو انقدر به باسن ابرها که آنها حسابی بگریسند ما آدمها هم دلی خوش کنیم به بوی طبیعت خاک برگ ریزان پاییز در پارک پیاده رویم کنیم و با دل و جان هوای بارانی را در ریه فرو بریم و امروز را ثبت و ظبط کنیم در حافظه ذهن و از آن داستانها به سرایم برای دل خودمان و به آن دلخوش باشیم که بنشین بر لب جوی و گذر عمر ببین ای چرخ فلک خرابی از کینه تست .
به تقدیر امروز صبح بعد از لختی چرخی در گوشی زدم مطلبی در اینیستای جناب کلانتری دیدم از یکی از همران مدرسه نویسندگی چند باری خواندمش یاد باد آن دوران نگون را یاد باد . مطلبی بود از دوران ورود آن همراه عزیز به مدرسه در دوران کرونا من هم همان دوران به این مکتب پیوستم .
از پشت شیشه های دفتر به خیابان نگاه میکردم شهر مردها از خلوتی شهر ترسی به جانت می افتاد هر چند دقیقه ماشینی به سرعت میگذشت مگر عزاییل از پیت گذاشته این قدر تند می روی در خانه چهرها وحشت افزا در بیرون مردم سردرگم وحشت مستولی به هر آدمها .
همان موقع با مدرسه نویسندگی آشنا شدم و ثبت نام کردم , شوقی برایم شده بود برای زندگی چیزی که از مدت ها قبل در دلم چون شمع سو سو میزد اکنون برایم اگیزه و فانوسی شده بود برای سپری کردن ان دوران سخت که چنان برود که دگر بر نگردد .
ایامی بود بسیار سخت پسر خاله ام که یار غار دوران کودکی ام بود بر اثر کرونا در گذشت خاله ام ساکن کرج بود در خانه مادرم که در همسایگی من بود ساکن شده بود یکی دو روز قبل از فوت یار کودکی همسرم کرونا گرفت و مریضی ریه اش را درگیر کرد من هر روز در بیماستان های طهران به دنبال درمان همسرم . همه وحشت زده در روز خاک سپاری پسر خاله نتوانستم شرکت کنم به دنبال داروی ریمدیسیور که بعد ها معلوم شد که خودش بوعی شیمی درمانی است بودم چطور میتوانستم آدم زنده را رها کنم به دنبال کسی که وفات یافته بود بروم به نظرم خارج از عقل و منطق بود ولی مادری که فرزندش را از دست داده این چیزها را ماوجه نمیشود و حق هم دارد .
همه برای مرگ به دنبال بهانه هستندند در صورتی که خود مرگ یک بهانه است برای پایان زندگی چه آدمها که آرزوی مرگ میکنند ولی زندگی دست از سرشان برنمیدارد و چه آدمها با هزارن رویا ترک دنیا میکنند .
ما ایندگان ایران عزیز هستیم .
خیلی نوشتم و سپس تمامش را پاک کردم؛ گویی تمام آن کلمات، چیزی جز بافتنِ آسمان و ریسمان نبودند. در میانهی این هیاهوی بیهوده، ناگهان به یادِ سخنی از محمد قائد افتادم که میگفت: «میل دارم حضورم در جهان را به اتفاقِ دیگران جشن بگیرم. آدمهای مطبوع، همچون آینههایی روبهرو، شادی را چندین برابر میکنند. کسی چه میداند، شاید جهان نیز از حضور ما در آغوشش خشنود باشد.»
اما حقیقت این است که «آدمهای مطبوع» در این روزگار، کمیاب شدهاند. امروز، در حینِ کلمهبرداری، تکهای از ترانهی ماتریکس در ذهنم جاری شد: «سایه نگیر از سرِ من / سایه نشین تو منام».
وقتی به ترانههای امروز گوش میسپارم، یا با رپهایی روبهرو میشوم که به گلکشی و غوطهور شدن در لذتهای زودگذر دعوت میکنند، و یا با موسیقیهای سنتی و غمباری که از فقدان و درد، فریاد میکشند. گویی موسیقیهای انگلیسی در دنیای شادی، هماهنگی و خلاقیتهای نمایشی میچرخند و ترانههای امروزِ ما، تنها در مدارِ غم و از دستدادنها میگردند.
عجیب است که وقتی ادبیات میخوانی، تو را به سوی عشق، شور و اشتیاق فرا میخواند، اما همین که با آدمها روبهرو میشوی، با موجوداتی عصبی، پرخاشگر و در حالِ دعوا مواجه میگردی.
این روزها و این احوال، شاید از گذشته بهتر و از آینده بدتر باشد؛ و شاید برای ما، بدترین حالِ ممکن باشد. اما با این حال، شاید جهان هنوز هم از اینکه ما در آن هستیم و با تمامِ تلاطمها، پایکوبی میکنیم، خرسند باشد.
زهرا جان در خصوص گزارش نیک برایت گفته بودم. اینکه نوشتنش آدم را وادار میکند که روی کارهای روزانهاش دقت بیشتری داشته باشد و هر طوری هست خودش را مجبور کند که هر روزش بهتر از روز قبلش باشد. البته که گاهی آدم به هزار درد و مرض مبتلا میشود و هیچ کاری هم نمیکند جز ناله کردن از صبح تا شب.
ولی کافی است یک روز گزارش نیک ننویسی، پشتت باد میخورد. روز بعدش هم میگویی حالا چه میشود اگر یک روز دیگر هم به خودم استراحت بدهم، بعد میبینی حال و حوصلهی هیچ کاری نداری. اگر خودت را ملزم به نوشتنش کنی، اگر در نوشتنش استمرار داشته باشی، فارغ از چیزهای خصوصی که دوست نداری دیگران دربارهشان بدانند، میتوانی در کارهای دیگر نظمی بیابی. ذات انسان این است. باید مدام خودش را ارزیابی کند. نوشتن گزارش نیک هم یک نوع ارزیابی عملکرد است. کارهایمان را فهرستوار مینویسیم و در پایان به خودمان نمره میدهیم. آری نوشتنش مزایای بیشتری دارد. از من میشنوی، دست به کار شو.
و به قول استاد بیفزایم ارتکابات روز جمعه را:
تمیزکاری و خواندن زبان و درست کردن ناهار و شام و پیادهروی خانوادگی و نعنا پاک کردن و نوشتن مثل همیشه.
کار زیادی انجام ندادم، ولی به خاطر همان پیادهروی، از خودم راضی بودم. هوای اینجا درست شبیه شمال بود. عطر نعنا هم در فضا پیچیده بود و ما خجالت را کنار گذاشتیم و در یکی از باغها را زدیم و اتفاقاً نعنا چیده بودند و دسته کرده بودند برای فروش.
صدای دلخراش کوبیدن، گوشم را بیدار کرد.چشمانم به اجبار باز می شود. روز را باظهر شروع میکنم.آبی به صورتم میپاشم.صفحه اول نماز میت رضا دانشور را نیم صفحه ای رونویسی و چند صفحه میخوانم. بسط چای را پهنیده، و بعد کمی خواندن به خودم میخورانم. کسالت جمعه از بعدظهر شروع میشود.و روحم را مچاله میکند. هوا تاریک نشده از خانه بیرون میزنم.تا چندساعتی را به بطالت بگذرانم.زندگی جوری شده اگر یک روز کار مفیدی طبق استاندادهای ذهنمان انجام ندهیم.اسمش را میگذاریم،بطالت.
آزادنویسی را به آخرشب میسپارم.وقتی به لانه برگشتم.
ده دقیقه به 6 بیدار شدم. یک مراقبهای چهل دقیقهای انجام دادم. دوباره تا ساعت 8 خابیدم. دیشب کلی خاب دیدم ولی هیچ کدام یادم نیست. کمدم را مرتب کردم. جای لباسها را عوض کردم. تازه متوجه شدم چقدر بلوز و تیشرت دارم. لباس شستم. بیش از سه صفحات صبحگاهی نوشتم.
پیاده رفتم موزه هنرهای معاصر. تا حداقل از این مرداب روزمرگی و خستگیهای اداره رها شوم. این موزه را خیلی دوست دارم. زیباییهای گذشته، حال و آینده را برایم مصور میشود. آثار نقاشی، مجسمهسازی، فیلم، و … از بزرگان ایرانی. عکس گرفتم از بعضی آثار تا در اینستاگرام به یادگار بماند.
به همکاری زنگ زدم و صحبت کردم.
تمرین خودواژه را فرستادم. سعی کردم با کلمهیی که ساختم، داستانکی بنویسم. و بعد هم شرکت در کلاس خودواژه و وبینار مدرسهی نویسندگی.
در وبینار دوباره استاد، از ذهن دوم گفتند و نظمبخشی به آشپزخانهی ذهنی. داشتن یک حافظهی دیجیتالی برای کلمه، استراتژی، فهرست، نقلقول، در دست نگارش، تکرارآموزی (فهرستی از بهترینهایی که شناختم از فیلم و کتاب و …)، خانم علیزاده هم از بدن گفتند.
امروز که جمعه ۱۵ آبان. سرخوشم به
وقتی که با خانواده گذراندم،
کارهایی که از صبح سامان دادم -در مکتب و مدرسه-،
مشقهایی که بازیبازی سرانجام دادم -مشقبازی کلاس بازیگری و دلقک-،
پاتیلی که بار گذاشتم در کانالم https://t.me/potiil؛
پیشنویسی که برای نامههای کوچینگیم آماده کردم -خدمت جدیدی برای آدمهای پاتیل-،
عکسهایی که گرفتم -از آسمانهام-،
درسی که از یونگ پیش بردم -تروما-،
کتابی که برای رقص و تن و تئاتراه شروع کردم -بدن شاعرانه-،
نامهای که بیسانسور نوشتم -مخاطب، جانشین سانسورچی درون من است-،
آدمهایی که حالم را پرسیدند و من را خنداندند -خودشان-،
سوپی که پختم -هومممم-،
و این همه لوازم معطر که خریدم.
جمعهها را دوست ندارم. یه روز زیادی در هفته. پنجشنبه را دوستتر. حال و هوای بچگی رو واسم داره که هیجان جمعه پشتش بود. فقط هیجان. این حس در ضمیرم مانده از کودکی تا به امروز.
فیلم the.dog.stars محصول ۲۰۲۶ را دیدم.
وسواس گرفتم. چی بنویسم؟ اصلا بنویسم یا ننویسم؟ حالا نوشتم که چی؟
خواندم کتاب. همانهایی قبلی.
مشق و من و آراد.
“در آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آئینهها میبینمش.”
داستایوفسکی خودش را چنین در آیینه میدیده. به گمونم از روح خبیث ما گفته که زورشون میچربه به افکار و اعمال
سهراب از کمشدن مقیاس اتاقش گفت به وقت خواب و من تموم کاری که میتونم بکنم همینه که بارون رو باهات تقسیم کنم به سان ژاک بکر تا زودتر جامدلهامون را مالامال از یاری، غمخواری به هم بسپاریم و تو خوشحال باشی …تو هرگز زیباتر از آن شبی نبودی که گفتی خوشحالی و من در نامههایم سر دادم و دل سپردم همچون کامو
حالا حوصله کن و بخوان از اندک روشهای نیکم.
شکرگزاری، مراقبه، نود دقیقه ورزش عضله، ده هزار گامپویی در سرخهحصار، خواندن یک فصل از رمان شرم، صفحاتی از کتاب پرسشگری، ژورنال نویسی، ادامه مرتبسازی دانششخصی، مراقبتهای پوستی، کمک به مامان، وقتگذرانی با فریمهر جانم که از تجربههاش با ذوق میگفت؛ دوشیدن گاو، بغلکردن گوسفند، دویدن روی پل معلق، سرخوردن در آبشار، پریدن از روی تخته شنا، خوردن پاستیل که طعمش معلوم نیست تا وقتی بجوی و عصاره داخلش معلوم بشه، کباب با دوغ و تهچین توی جاده فیروزکوه حتی بهم توصیه کرد اگه سرماخو ردم و سرم لازم شدم روی دست نزنم دردش زیاده . به نظرش سرم بهتر از آمپوله چون درد آمپول پنیسبلین روزها آزار میده اما نیش سوزن سرم یک لحظه است و به قول خودش تمام.
زیر بارون راه رفتم و خیس شدم. آب فراوان نوشیدم و پروتئین کافی گرفتم.
حسرت جا موندن از کارگاه واژه با وبینارهای دوستان نویسندهساز در دلم هست.
سال واژه: تداوم.
-صبح پیاده روی در هوای آزاد صبحگاهی.
– خوردن یک ناهار دست جمعی بعد از مدتها.
وقتی خونه اومدم و تنها شدم به این فکر کردم که چقدر این لحظههای با هم بودن ارزشمنده. درست مثل یک گنج بزرگ که قیمت نداره. داشتن خانواده یعنی خوردن یک ناهار ساده با هم و خندیدن و خوشحال بودن در کنار هم درست مثل امروز و بودن در شادی و غم و رفع گرفتاری همدیگر در آینده. و من چقدر خوشبختم و خدا را سپاسگزارم به خاطر این نعمت ارزشمند.
– شرکت در وبینار نویسندهساز:
15 دقیقه آزادنویسی که تمرکز کردن روی خودسانسوری و نهایت شیطنت در نوشتن.
آزاد و رها بودن به دور از قضاوت دیگران و روراست بودن و بیرون ریزی چیزهای درونی که نمیتوان دربارهی آن با کسی صحبت کرد، که بخشی از درون ما هستن.
دلیلی ندارد که این نوشتن سانسور وجودی، منفی و کارهای بد ما باشه. هر چی که از درون ما توسط قلم روی کاغذ نوشته میشه کمک به خودشناسی درونی ما میکنه.
– مدیریت دانش شخصی: ذهن دوم.
اطلاعاتی از کارها و آموختهها و…خود را سازماندهی کنیم.
در بستر برنامه دیجیتالی مثل موبایل و یا کامپیوتر که به آنها دسترسی داشته باشیم و اونها رو هر چند وقت یکبار بروزرسانی کنیم.
درست مثل یک آشپزخانه و کشوهای کابینتهای اون به عنوان مثال کشوی کلمهبرداری که در آن میتونیم کلمههای جدید از هر کتابی که خوندیدم یا جایی شنیدم رو ثبت کنیم، که کمک میکنه به افزایش دایرهی واژگان ما. کشوی نقلقول، کشوی کتابهای خونده شده ….
– خوردن شام و دیدن تلویزیون.
– خوندن داستانم برای خواهر و همسر.
– دیدن فیلم سینمای شوتر به اتفاق همسر.
تا گزارش نیک بعدی خدانگهدار.
اسماعیل خویی. خوبی؟ اسماعیل فصیح. فصاحت داری؟ اسماعیل نورعلا. اگر میخاهید فرزندتان انسانی نخاند و سری در اهل ادب در نیاورد اسمش را اسماعیل نگذارید.
صادق هدایت. صادقی؟ صادق چوبک. چوب کوچک؟ صادقِ هیچ. اگر میخاهید فرزندتان دست به قلم نبرد اسمش را نه صادق بگذارید نه اسماعیل.
یدالله رویایی. چون دست خدا هست که چنین میفلسفد در پیشگفتار در مدت در درخت؟ چهقدر« در». چرا شعرهایش هم رویاییاند؟ خودش جدی جدی رویایی بود؟ تو رویا بود یا آدمی شبیه آدمهای دنیای خیال؟
نقشروایت بوف کور مقالهای بود اولش فسفرسوزتر از شعرهای دست خدا و آخرش آسانفهمتر از مودبپورِ بیادب. نمادشناسی داشت تا حدی و ارجاعهایی باز به یونگ که برادر یانگ نیست.
آزادنویسی را آزاد نویسی؟ با ماژیک مشکی نوشته میشود آن زن آثیری با دو چشم مورب ترکمنی که سیاهتر از بخت نویسنده است. نویسنده صادق نیست اما مثل صادق در کارِ هدایت است. با این حال هدایت نمیکند چون هدایت مرده است و نویسنده علاقهای به کردن مرده ندارد. مردم را هم هدایت نمیکند چون در آن صورت خانوادهی هدایت اندازهی یک دنیا میشود. جدا از تبدیل کردن مردم به هدایت آنها را به معنای واقعی کلمه هم هدایت نمیکند و اگر هم بکند به چپ میکند. با ماژیک مشکی هضم شد خاندهها. آزادنویسی هضم است. چی دفع است؟ چی جویدن اگر ادبیات گوارش باشد؟ گوارش؟ گو آرش؟ بگو آرش. آرش که کمان ندارد باباش خبر ندارد. هر وقت خبردار شد آنوقت زنِ خر شد.
هر نوع زیستی مورد نفرت است. چه درسش چه خودش.
روزنویسی در روز است و شب حتا. گاه. روزنویسی که روزش امروز باشد بوفنویسی است. بوفی که کور است. که حیوان صادق است اما مراقبش هادی است. هادی صداقت بوده نام صادق هدایت. زهرا هادی هم میشود هادی زهرایی.
صدجمله گاه بیش از صدجمله است و میشکاند سدهایی را نه ماه بعد. صدجمله ایدهای میدهد به نام محدودیت فعل.
چالش پنججمله باعث فلسفهورزی میشود از امید. نه امید جهان که خاننده بود و نه امیدی که ممکن است پسرخالهی کسی باشد.
وبینار نویسندهساز یک روزه نویسنده نمیساژد. توی ده سال و آن هم حضور مستمر. وبینار بدون نار بود. البته وبینار نباید هم نار( آتش) داشته باشد چون آتشنشانی مجازی نداریم. آتشنشان مجازی چگونه است؟
روزگفتاری که تار نباشد نه به معنای تار بودن چشم و نه به معنای ساز( البته هیچ جوره روزگفتار نمیتواند ساز باشد.) و نه تار عنکبوت بلکه به معنای تیره و تار آن وقت موجب خوشحالی روزافزون گوینده میشود.
آسمان شبادراری گرفته از ترس مدیر وزغشکل مدرسهاش.
پیشنویس یادداشت کانال دیروز نوشته میشود و بازنویسیاش امروز. یادداشتی از هدف و معنای نوشتن.
مرور آهنگها معلولی است بر علتِ لیست موسیقیهای تکراری. لیستی که شاهین کلانتری امروز ازش حرف میزد.
با وجود حضور مادر باز به آشپزخانه رفتن معلولی است بر علت درست کردن میان وعده برای فردا مدرسه. حُمُصی که چندان به دل آشپزـ نویسنده نمیچسبد.
گزارش نیک ۱۷۸
۱۵ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۵۵
بهسامان
بیداری ۰۵:۵۹
شب حالتی است که انگار روشن است. انگار چند مهتاب در آسمان است. هر چند که در این وقت از ماه نباید مهتابی هم در آسمان باشد. بعد از چند دور بیدار شدن از خواب، احساس میکنم که خواب شبانهی با کفایتی ندارم.
امروز برای غنیشدن واژگان خودم قدمی برمیدارم. از دفتر شعر احمد شاملو هر واژههایی که به نظرم جدید یا کمتر استفاده میکنم را می نویسم.
امروز کتاب«چراغ ها را من خاموش میکنم » نوشتهی زویا پیرزاد به پایان رسید.
اما چه قلمی دارد این خانم پیرزاد، با اینکه موضوعش را چندان نپسندیدم. ولی قلمش من را هل داد تا کتاب را زودتر از گروه خوانش کتاب به پایان برسانم.
آنچه در کشکول امروزم میگذارم، واژههای بوسهطلب و دستبازی و این بیت قشنگ از دفتر شعر سیمین است.
« ننگ است، ننگ سیمین چون غنچه چشم تنگی/ در باغ دهر باید چون تاک دستبازی»
هر جمعه شعر شاعری استوری میشود.
امروز رباعی خیام « گر باده خوری تو با خردمندان خور/یا با صنمی، لالهرخی، خندان خور
بسیار مخور، ورد مکن، فاش مساز /اندک خور و گهگاه خور و پنهان خور»
ساعت ۱۶، دورهی خودواژه و چه شوقی دارم لرای این دوره، چه کلاسی دارد استاد شاهین کلانتری و چه بچههایی همه سوالن فجوابا فیالفور هستن. اصلا خودِ جواب هستند.
امروز بعد از مدتها کوکوی بادمجان درست کردم. به قول خودم بادمجان این موجود خوشمزه.
-”””—–”””—-””’——“”””——”'”
تداوم: طراحی، نوشتن واژه، خواندن کتاب 📚
گردآفرید عزیزم،
امروز یکی از شیرینترین تجربههای زندگیام را از سر گذراندم: خواندن بخشی از رمان دوستم به نام «مرد سامسونتی». مدتها بود با چنین حسوحالی رمانی نخوانده بودم. البته هنوز منتشر نشده و من مخاطب رسمیاش هستم؛ همین لذت خواندن را دوچندان میکند. خلاصه که قلبم اکلیل پمپاژ میکند!
تایپ شخصیتی این دوستم هم از قضا INFJ است، درست مثل من. فقط یکی از تفاوتهایمان این است که او جسارت بیشتری دارد و معمولاً اهل ریسک است. علایق مشترک بیشماری داریم و این را خیلی دوست دارم.
راستی، در وبینار نویسندهساز، آزادنویسی را با تمرکز بر موضوع خودسانسوری انجام دادیم. عجیبترین و سختترین آزادنویسیای بود که تا به حال نوشتهام. با این عبارت شروع کردم: «لولوی تاریکی درون من، سلام.»
تراوشات ذهنی پنهانیام را جاری کردم. بلافاصله پس از پایان پانزده دقیقه، نوشته را پاک کردم و اصلاً نمیتوانستم به نگه داشتنش رضایت بدهم؛ حتی در تلگرام که بخشی را به آزادنویسیهای تایپشدهام اختصاص دادهام. اما این نسخه باید ناپدید میشد. حالا احساس میکنم در ذهنم کمرنگتر شده و سنگینی کمتری ایجاد میکند.
جایت سبز بود. غروب، دل به باران پاییزی دادم و با نسکافهای در ماگ، به پارک کنار خانهمان رفتم و قدم زدم. خیلی چسبید. شب و نمنم باران و بارش برگها؛ و نگاه خیرهوار من به چراغها، از میان شاخوبرگهای نمناک و شبنمآغوش.
امروز غرق شدم، درد کشیدم، اما چه خوب
داشتم غرق میشدم در هجوم خواندن و نوشتن و فکرکردن که یک کتابِ بانمک خواندم. کتاب «ترجمهی زخم» از «کارگاه خودواژه» و همینطور تصویر یک ماهی خوشگل از کتاب «آشنایی یا زبان» را دیدم. میدانستی من عاشق ماهی بودم از بچگی؟ آکواریوم داشتم. هنوزم از جلوی آکواریومفروشی که رد میشوم، پاهایم سُست میشود. یکبار نزدیک بود از هیجان جیغ بکشم. گلسار، دو تا آکواریومفروشی دارد. عاشقِ پرندهها هم هستم. تابلوهای نقاشی که به مادرم هدیه دادم، طرح طوطی و پرنده دارند. امروز خُردهخاطرهی یک عروسِ هلندی را هم به فهرست خردهخاطرههایم افزودم. این پرنده خودش آمد لب پنجرهی اتاقم و نرفت. من پرندهها را داخل قفس، نمیتوانم ببینم. این تصویر آزارم میدهد. نمیتوانم حیوانی را برای خودم توی قفس بندازم. پرنده، باید پرواز کند. موقعِ خواندن کتاب، پیامک مادرم هم خیلی بانمک بود. «عزیزم سردت نیست؟» نه مادر جون، که همشم میآیی به خوابم و در خوابم میمیری. خدایا اگر قرار بود چنین زجری بکشیم از نبودِ عزیزان، چرا به این دنیا آمدیم؟ نه، مادر عزیزم سردم نیست. تازه هوا، هوایِ مطلوب من است. من تا مهرماه کولر روشن میکردم. یعنی در هوایی که آدمهای معمولی پکیجِ گرمایشی روشن میکنند، منِ آدمِ نامعمولی، تازه پاییزم شروع میشود.
او جهانِ من را با کمترین کلمههایم فهمید | Magic Beans
ثمانه چیتگرها جهان من را با همین کلمههای کم دریافت. من از بچگی عاشق لوبیای سحرآمیز بودم و باورش داشتم. میخواستم آسمان را ببینم. میخواستم آن شهر و آن قصر را ببینم. من باور داشتم که جهان فقط همینی که میبینم نیست. باور داشتم جهانهای دیگری وجود دارد، فقط کمتر کسی آنها را میبیند. خودم را تصور میکردم که از آن درختِ لوبیا بالا میروم. باورت میشود که چندبار به هوایِ دیدنِ آن شهر، لوبیا کاشتم؟ و در بزرگسالی بعد از سختی زیاد، آرزویم برآورده شد. دو متن نوشتم که پیامِ قشنگِ ثمانه چیتگرها باعثش شد. او جهانم را با کمترین کلمههایم فهمید. یکی از «اوها» شمایی، ثمانه چیتگرها عزیز. شما که اینقدر نکتهسنج و دقیقی، خوش آمدی به جهانِ من. به قولِ انگلیسیها “come on in” یعنی بفرمایید، درها به روی شما باز است.
راجب ساخت معیار های روزانه در پادکست نویسنده ساز شنیدم، واقعیتش از یادگرفتن این موضوع ذوق زده شدم همیشه به دنبال سنجش خودم در روز بودم که با چشمانی باز ببینم واقعا در طول روز چه کار هایی کردم و معیار هایی که متناسب با اهدافم هست را انجام میدهم؟
نمره امروزم را با توجه معیار هایم 8 میدهم.
و طبق گفته استاد کلانتری فکر میکنم که چه کار کنم نمره ام بیشتر شود.
همراه دوستان در لایو نویسنده ساز آزادنویسی کردم و به این پی بردم که چرا قبل ها چنین کاری را نمیکردم از بس برایم خوشایند بود.
در یکی از پادکست های نویسنده ساز درمورد تعهد عمومی یادگرفتم که تصمیم دارم تعهدی بر کانال خود بنویسم.
امروز یکی از دلگیرترین عصرهای جمعه رو گذروندم. همهی نداشته هام جلوی چشمم بود. همهی آرزوهای به رویا تبدیل شده، فرصتهای از دست رفته، سرزنشهای تلخ و سیاه، نگرانی آینده تویه سرم میچرخید.
امروز تصمیم گرفتم بجای فکر کردن، بیشتر و بیشتر کار کنم. کارهایی که همه اش ازشون فرار میکنم. امروز نویسنده ساز شرکت کردم، کمی با هوش مصنوعی برای ساخت ویدئو سر و کله زدنم گزارش نیک نوشتم میخواستم نویسندگی خلاق تمرین کنم و کتاب بخونم ولی خسته بودم باید براشون راهحلی پیدا کنم که انجامشون بدم.
در کل بجای غصه خوردن و فکر کردن، تصمیم گرفتم پرکارتر باشم. نمیدونم نتیجهای داشته باشه یا نه. ولی بهتر از غرق شدن تویه فکر و خیاله.
امروز روز خانواده بود. روز دور هم بودن. از آن روزهایی که سالها بعد آدمیزاد احتمالاً حسرتش را میخورد.
پدر و مادر و خودمان.
پدر و مادر و خودمان و مادربزرگ.
پدر و مادر و خودمان و مادربزرگ و داداش بزرگه. پدر و مادر و خودمان و مادر بزرگ و داداش بزرگه و خانواده عمو اینها.
تازه به اینها ختم نشد این روز در آدم. فرشته و زهرا هم کنارشان میگذارم.
امروز به دیدار گذشت.
به رفت و آمد.
به سر زدن به باغ و گردگیری از دلِ برگهای نارنجی.
به رفتن سر خاک باباعباس.
به سلام از دور به مزار باباعلی.
و دوش آخر شب و خواب.
1. سالواژهام: استمرار
2. دویدن به مدت 30 دقیقه امروز با اینکه کمی خسته بودم اما با گرم کردن و حرکات کششی خیلی بهتر تونستم پیش برم. انگار که تبرم را تیز کرده بودم.
3. شرکت در مدرسه نویسندگی و آزادنوسی کردن به مدت 15 دقیقه و بحث دانش شخصی هم برام خیلی جالبت بود باید به صورت جدیتر اون رو دنبال کنم.
4. چک کردن کانال بچهها که کارشون عالیه دم همشون گرم.
جمعه
شاید دیدنِ یک سریالِ ده قسمتی در هفت روز،
با شروعی عالی،
میانهای خوب،
و پایانی نه چندان تعریفی،
تنها تجربهای گذرا باشد.
نوشتن جمعه در گزارش نیک امشبم واقعا حس خوبی دارد. عصر در هوایی مطبوع پیادهروی کردم و بعد از آن یادداشتی در کانالم هوا.
در کل همه چیز خوب بود با نمرهای کامل از روزم.
پنجشنبه، ۱۴ آبان اینطور گذشت.
اولِ روز به کارهای خونه رسیدگی کردم. بعد یک گفتگوی آنلاین با دوستی جدید.
بعد دوباره کارِ خونه، بعد شیتان پیتان، بعد وبینار نویسندهساز.
سر شب رفتیم بیرون، شام خوردیم، گشتیم و آخر شب برگشتیم.
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From mehdi safari on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عاطفه قربانی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه احمدی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره احمدی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوفه یزدانی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۷۸: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۷۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟