دومین بار بود که برای خریدن ابزار به مغازه آقای انصاری میرفتم،این بار خودش را نه،بلکه اعلامیه اش را دیدم.از آن روز که دیگر نمیتوانم با آقای انصاری در مغازه اش میان آن همه ابزار برای دقایقی معاشرت کنم و او با سن بالا و موهای سفیدش به من بگوید((آبجی))در شوک و ناراحتی هستم و روزمرگی هایم را ننوشتم.کاش بودی و هنوز یکی از دلگرمی هایم همصحبتی با تو بود.
گزارش نیک ۱۸۲
۱۹ آبانماه ۱۴۰۵
دقّت در کارها
بیداری ۶:۱۶
امروز هم جوّ صبحگاهی آرام است. رییس که آرام باشد، من هم در آرامش هستم و برعکس.
چند شعر از سیمین میخوانم. این بیت هم تقدیم گزارش نیک:
« نازکتر از خیال منی ای نگاه لیک
با سینه کار دشنهی پولاد میکنی »
دوست داشتم،غیر از «حاجی آقا» که با گروه میخوانم، «شب هول» را هم بخوانم، ولی خیلی وقت است که «مادام مائو» نوشتهی آنچی مین در صف انتظار خوانش است.
صبح خانم برادرم را پیش رییس میگذارم و به آزمایشگاه میروم.
ساعت ۱۴ نمیتوانم در جلسهی تمرینجا شرکت کنم
ساعت ۱۴ استوری از کتاب«تفکر نقادانه برای کودکان » نوشتهی مل لیستر و دنیس تیلور:
«ما به تدریج متفکرانی نقاد میشویم.
کودکان در فرایندی که مستلزم تمرین برای ارتقای عادات و ابزار تفکر نقادانه است یاد میگیرند هر چه بیشتر نقاد شوند. یکی از اصلیترین این عادات پرسش کردن است.»
بعدازظهر روی تمرین دورهی خودواژه کار میکنم. ابتدا برای نوشتن واژههای مناسب برای هر یک از حالتهای دادهشده، تعریف هر دهتای آنها را پیدا میکنم و بعد آنها را روی کاغذی به صورت خوانا مینویسم و با صدای بلند میخوانم. فردا حتما روی واژهها جدیتر کار خواهم کرد.
امروز روز شلوغی داشتم اول صبح که بیدار شدم بستهی کارهایم را باز کردم و سرلوحهاش تعهدورزی بود در داخل بسته به ترتیب اولویت پاکت کارها ردیف شده بود. بسته از دستم افتاد و پاکتها بهم ریخت برای همین امروزم شلوع شد. سعی کردم از ذهنم استفاده کنم و ترتیبی به کارها بدهم. با آب زلال آبتنی کردم و نوشتن را شروع کردم و بعد پیاده روی بود که انرژی و نیرویم را دوچندان کرد و شوق کارها در سرم بود. صبحانه را با همراهان همیشه منتظر و گرسنه خوردیم. و نخودنخود کردیم هر کس را کاری در سر و پیشهای پیش رو بود. تنها که شدم بیشتر فکر کردم و نوشتم. امروز برای کاری با همسر جان به دفتر اسناد رفتیم در آنجا برای درخواست رضایت نامه برای دخترم کاری انجام ندادند ولی در یک دفتر خانه دیگر با کمال میل و احترام کارمان انجام شد و عجب شهر بی در و پیکری قانون برای همه باید یکسان باشد نه اینکه تا سر وضع انسان را ببینند ورانداز کنند و بگویند نه. در یادداشت روزانه نوشتم که اشتهایی پیدا کردم و کتاب خوردم و تا هضم شود طول دارد و جملهی جالبی که موراکامی در کتاب داستان نویسی به مثابه شغل گفته داستان نویسی کاریست پرمشقت و عذابآور اما از نطر من چنین نیست و برعکس خیلی هم لذتبخش است مثل حل کردن یک مسئله ریاضی است هنگامی که حل شد بسیار کیف میکنم. در وبینار نویسنده ساز شرکت کردم. و نوشتیم و واژه پراکندیم وبه وبینار نوتنی رفتم خانم گلی موعودی بود و خیلی یاد گرفتم. به نمره امروزم هشت میدهم. به کانال تلگرام مهرابی در تلگرام بیایید و متنوع بخوانید هر روز یادداشتی متفاوت و شیرین منتشر میکنم. آدرس کانال تلگرام اینجاست. 👇💛💚💙💝
https://t.me/notetoday1
هوا سردتر شده و تمرین تایچی در کوچهباغ کمی سختتر. آن هم قبل از طلوع خورشید. عوضش آفتاب میچسبد. بعد از تمرین، نان سنگک کنجدی گرفتیم و آش، و با دوستان صبحانه خوردیم.
ساعت ۱۱ جلسهی مرکز است. نمیدانم پس از جلسهی پیشین دیگر قرار است چه بگوییم. احتمالن باید بنشینیم و همدیگر را بنگریم.
ولی اشتباه میکردم. یادم نبود که دکتر … همیشه موضوع برای صحبت در آستین دارد. و میتواند آنقدر کشش بدهد که راننده برود و مجبور شوم اسنپ بگیرم و بفهمم صندلی عقب تیبا اصلن راحت نیست.
نویسنده ساز دیروز را میشنوم. موضوع جملات تاکیدی مرا به یاد فهرست آرزوها میاندازد. دوست دارم بدانم آرزوهایم در گذر زمان چقدر تغییر کردهاند و میکنند.
عصر وقت میکُشم. کار زیاد دارم و باید قبل از شروع جلسهی شعر تمام کنم اما عامدانه نشستهام به خاندن کانالهای دوستان. البته که شاید اسمش وقتکشی نباشد ولی کارکشی چرا. چیزی در من مرا به نشستن میخاند.
بلاخره لپتاپ را میگشایم. وسط کار ناگهان به دلم میافتد مشق شعرم را بگذارم در گروه. نمیدانم چرا نمیخاستم. آخر هم از چهار تمرین دوتایش را میگذارم برای بازخورد. و اینبار میدانم چرا. بعد به خودم میگویم چرا مدتهاست سهجمله ننوشتهام. پس آنجا هم چیزی مینویسم که دیگر ذاتن سهجمله نیست. کمی دستدست میکنم. کمی اینپا و آنپا میکنم. میآیم. میروم. و بعد بدون فکر کردن دو تمرین دیگرم را هم ارسال میکنم در گروه بازخورد.
ساعت ۷:۵۵ وارد جلسهی شعر میشوم و در حالیکه بشقاب غذا روی پایم است مدام بین دو تب اسکایروم و word در رفتوآمدم تا شروع جلسه را از دست ندهم. به خودم میآیم و از خاندن همزمان پیامها و نوشتن مقاله دست برمیدارم تا مثل آدمیزاد شامم را بخورم.
ساعت ۹:۵۵ با گوشی به تخت میروم برای شنیدن ادامهی بازخوردها. قبل از آن باید گزارشم را بفرستم.
دقیق نمیدانم چه و چگونه، اما حس میکنم چیزی در من دگرگون میشود.
گزارش نیک سهشنبه ــ ۱۴۰۵/۸/۱۹
امروز سرم شلوغ شد. نه برای خودم، برای کمک به دیگری.
وقتدزدی و وبیکار ضبط شدهی سرزبان( منطقی باش۱ ، منطق، چگونه عمل میکند؟)
و
شب هول خواندم:
وحشت همیشه با ماست. مثل خدا که همیشه با ماست. باورمان نمیشود که میشود نترسید.همانطور که باورمان نمیشود که میشود خدایی نباشد. حتی تصورش برایمان مشکل است.
لاکپشت بدون لاک تاب هوا را هم ندارد. و ترس ما لاک ماست. پوستهای سخت است که از فضای بیرون، از هوای بیرون و نفس آدمهای بیرون جدایمان میکند. همیشه محتاطیم. به کوچکترین حرکت ناآشنایی سرمان را میدزدیم و در درون پوستهی ترس پنهان میشویم. نفوذناپذیر و جامد. در درون این قشر ضخیم است که کابوسهایمان عذابمان میدهد. در درون این قشر ضخیم است که بیداریم. میبینیم، میشنویم، و همه گمان میکنند که سنگیم، نمیبینیم، نمیشنویم، خوابیم. و یا، اگر خیلی هشدارمان بپندارند، فکر میکنند پذیرفتهایم. خدایمان هم همینجاست. زیر لاک ماست. بند نافی است که ما را به دنیای بیرونی پیوند میدهد. اگر او نباشد چه کسی بازگویی رنجهایمان را بشنود؟ باور نمیکنیم که حیات همین است. همین که بر ما گذشته است. بر ما که قهرمان نیستیم. لاکپشت هم نیستیم.
شب گذشته، ذهنم مرا به سه مکان و سه وضعیت متفاوت برد، چنانکه گویی در تالالی تاریک، سه پرده از نمایشی بینام یکی پس از دیگری بر صحنه میآمدند و پیش از آنکه فرصت کنم معنایشان را دریابم، جای خود را به پرده بعدی میسپردند.
در رؤیای نخست، با دکتر مهدیپور روبهرو شدم، همان کسی که در واقعیت طرف شکایت من است. مرا به دیوار فشرد. دیوار پشت سرم بود و فشار او پیش رویم. در آن لحظه، چیزی جز احساس درماندگی در من باقی نمانده بود. گویی فاصله میان بدن من و دیوار، به اندازه تمام ناتوانیهایی بود که در برابر یک موقعیت دشوار تجربه کرده بودم. نه راه گریزی به یاد دارم و نه مقاومتی. فقط آن احساس سنگین که انسان گاهی در برابر دیگری، حتی پیش از آنکه سخنی گفته شود، خود را از پیش شکستخورده مییابد.
اما رؤیا به همان دیوار ختم نشد.
در پرده دوم، خود را میان سه دختر ناشناس یافتم. یکی از آنها به من نزدیک شد یا شاید من به سوی او رفتم. جزئیات آغاز آن لحظه در خاطرم نمانده است، اما بوسه را به یاد دارم. بوسهای جانانه، آمیخته به کشش جسمانی و لذت لحظهای. نه نامی در میان بود، نه گذشتهای و نه وعدهای برای آینده. تنها شور کوتاهی که در همان لحظه وجود داشت و از من نمیخواست چیزی جز حضور در آن را به عهده بگیرم. برای چند لحظه، جهان از محاسبات و نگرانیهای روزمره فاصله گرفت و بدن، بینیاز از توضیح، زبان خودش را پیدا کرد.
در رؤیای سوم، به خانه خالهام رفتم. خانهای معمولی، از همان خانههایی که در نقشه خاطرات خانوادگی جای دارند، بیآنکه الزاماً حادثهای بزرگ در آنها رخ داده باشد. نمیدانستم آنجا چه میکردم. نه گفتوگویی به یادم مانده بود و نه اتفاق مشخصی. فقط حضور خودم را در آن خانه به خاطر داشتم. انگار ذهنم پس از آن دو صحنه پرتنش و پرشور، مرا به مکانی آشنا برده بود تا در سکوتی بیحادثه، اندکی مکث کنم.
اکنون که بیدار شدهام، این سه رؤیا را مانند سه تصویر جداگانه در برابر خود میبینم: مردی که مرا به دیوار میفشارد، دختری ناشناس که با او بوسهای از سر میل و لذت مبادله میکنم، و خانهای خانوادگی که در آن بیآنکه بدانم برای چه آمدهام، حضور دارم.
شاید رؤیاها هیچ داستان واحدی نداشته باشند. شاید ذهن در طول شب، تکههایی از اضطراب، میل و خاطره را از انبار پنهان حافظه بیرون میآورد و بیآنکه به ترتیب زمان وفادار بماند، آنها را کنار هم مینشاند.
بااینحال، در کنار هم قرار گرفتن این سه تصویر برایم تأملبرانگیز است: دیوار، بوسه و خانه.
سه مکان برای سه تجربه انسانی، جایی که احساس میکنم اختیارم از من گرفته شده، جایی که میل خود را آزادانه تجربه میکنم و جایی که فقط هستم، بیآنکه لازم باشد کاری انجام دهم.
و شاید عجیبترین بخش رؤیاها همین باشد: آدمی که در یک شب، هم درماندگی را تجربه میکند، هم لذت را و هم حضور خاموش در خانهای آشنا را، صبح هنگام با همان بدن و همان حافظه از خواب برمیخیزد، اما اندکی غنیتر از تصاویر فراموششدهای که شب برایش به یادگار گذاشته است.
علیرضا اندیشمند
#رویانگاری
🟥✓ ضیافت سپید و سرخ
امشب، در آن ساعت که روز آرامآرام از حافظه بیرون میرود و شب پرده مخملی خود را بر پنجرهها میکشد، تصمیم گرفتم شام را به ضیافتی کوچک از دو رنگ تبدیل کنم. بستنی سفید و آب انار سفارش دادم. دو مهمان از دو اقلیم متفاوت، یکی سرد و خاموش، دیگری سرخ و پرهیاهو.
وقتی بستنی به دستم رسید، سفیدیاش مرا به یاد برفهایی انداخت که در کودکی، پیش از آنکه جهان معنای فقدان را به من بیاموزد، تنها برای تماشایشان از پشت پنجره لذت میبردم. قاشق نخست را که در دهان گذاشتم، سرمای لطیفش همچون خاطرهای بینام از گذشته در من آب شد.
آب انار اما حکایت دیگری داشت. سرخیاش به خون انارهای شکافته میمانست و ترشی شیرینش، گویی چیزی از تابستانهای ازدسترفته را به کامم بازمیگرداند. میان سپیدی بستنی و سرخی انار، لحظهای احساس کردم زندگی هنوز میتواند از سادهترین چیزها ضیافتی بسازد.
شاید خوشبختی همیشه اتفاق بزرگی نباشد. گاهی در سفارشی کوچک خلاصه میشود که در شبی معمولی به خانه میرسد و آدم را برای چند دقیقه با جهان آشتی میدهد.
امشب، من بستنی خوردم و آب انار نوشیدم و به یاد آوردم که هنوز میتوان از طعم زندگی لذت برد.
لعیای دوستداشتنی
خاب دیدم ملاحت همان دوست قدیمی، نانوایی دارد. انواع نانها، تافتون، نانشیرمال و بربری میفروشد. از پنجره خانهام او را میدیدم. اشاره کردم برایم نان بیاورد. حالا چرا خودم قدمرنجه نکردم تا نانوایی بماند. ملاحت هم با اشاره گفت ندارد. اما ویترین مغازه پر از نان بود. در حیرت بودم که پیک یک تافتون و چند نان شیرمال آورد. توی خاب از بزرگی نان در عجب بودم.
راستی شما نان بربری و سنگک را چند میخری؟ کیفیت و اندازهی نانها در تهران چطور است؟
اینجا نانها با یارانه دولتی است، از اندازه و کیفیت، چه بگویم. یک لقمهی آدم شکمدار. برای ما کمخوراکها، چند لقمه.
کوهیار چه نانی میخورد؟ هضم نانها برای بچه حتمن مشکل است.
تمام صبح مشغول تهیه و پخت سمبوسه بودم. ویس کارگاه «ترجمه به زبان پدری»، را شنیدم. اصطلاح «فارسیاندیشی» که مبینا از نیما سرلک در کتاب «ترجمه به زبان پدری» برداشته، برایم جالب است.
«فارسیاندیشی» یعنی امکانات زبان فارسی را برای انتقال اندیشه بشناسیم. مبینا دختری با استعداد و پر تلاش است. مثل خودت.
ظهر فرصت کردم چند دقیقه کوتاه بنویسم. چند صفحه از «حیوان قصهگو» بخانم. رسیدم به این نکته که:
«نیمکرهی چپ وظایفی از قبیل حرف زدن، فکر کردن، و فرضیه تولید کردن را بر عهده دارد.»
به نظرت چون کوهیار چپدست است آنقدر خوب و بزرگانه حرف میزند؟ جملهی تازه چه گفته؟ هر بار به جملهی «آب اشتباه است» او فکر میکنم، میخندم.
تو ایدهای داری که چطور بتوانیم از آزادنویسی لذت بیشتری ببریم؟
برای من نوشتن از رویاها و رخدادهای روز با جزئیات، لذت بسیاری دارد.
گاهی نوشتن پرسش مرا به ذوق میآورد.
نوشتن در پارک با صدای کلاغها حسی متفاوت دارد.
امروز بحث شیرین «منطقی باش» در سرزبان مرا به فکر انداخت که چقدر منطقی هستم؟
دچار تناقضات فکری میشوم یا نه؟
اگر دچار تناقص باشم، نمیتوانم منطقی باشم. برای منطقی بودن باید توان تشخیص انواع واقعیت (واقیعت خودساخته، واقعیتِمستقل) را داشته باشم.
اما یکی از ویژگیهای آدمهای منطقی را دارم، یعنی صادق هستم و همیشه از دورویی گریزان.
امروز سرم شلوغ شد. نه برای خودم، برای کمک به دیگری.
وقتدزدی و وبیکار ضبط شدهی سرزبان( منطقی باش۱ ، منطق چگونه عمل میکند؟)
و
شب هول خواندم:
وحشت همیشه با ماست. مثل خدا که همیشه با ماست. باورمان نمیشود که میشود نترسید.همانطور که باورمان نمیشود که میشود خدایی نباشد. حتی تصورش برایمان مشکل است.
لاکپشت بدون لاک تاب هوا را هم ندارد. و ترس ما لاک ماست. پوستهای سخت است که از فضای بیرون، از هوای بیرون و نفس آدمهای بیرون جدایمان میکند. همیشه محتاطیم. به کوچکترین حرکت ناآشنایی سرمان را میدزدیم و در درون پوستهی ترس پنهان میشویم. نفوذناپذیر و جامد. در درون این قشر ضخیم است که کابوسهایمان عذابمان میدهد. در درون این قشر ضخیم است که بیداریم. میبینیم، میشنویم، و همه گمان میکنند که سنگیم، نمیبینیم، نمیشنویم، خوابیم. و یا، اگر خیلی هشدارمان بپندارند، فکر میکنند پذیرفتهایم. خدایمان هم همینجاست. زیر لاک ماست. بند نافی است که ما را به دنیای بیرونی پیوند میدهد. اگر او نباشد چه کسی بازگویی رنجهایمان را بشنود؟ باور نمیکنیم که حیات همین است. همین که بر ما گذشته است. بر ما که قهرمان نیستیم. لاکپشت هم نیستیم.
امروز نه پیادهروی رفتم نه برای کاری بیرون. بنابراین دستم خالی است. مگر جستجو کنم بین امورات منزل. بالای کابینت، توی سینک، روی گاز، زیر فرش برای موضوع رخدادک.
ناهار از دیروز آماده دارم. نظافت هفتگی منزل که دستمال کشی آشپزخانه بوده، انجام ندادم. مراسم ختم یکی از فامیلها، همراه خواهر نشدم. نمیشناختم دختران مرحوم، عذر آوردم، نرفتم. البته ساعتی بود که جناب همسر برمیگردد. تا جای ممکن آن ساعت جایی نمیروم.
اگر میرفتم ولی، بهانهای برای نگاشتن با خود میآوردم.
در آزادیِ آزادنویسی افراط کردم. اینقدر شاخه به شاخه پریدم که از درخت نوشتن پرت شدم پایین.
به جاش در خواندن «مادران و دختران» از حد تعیین شده گروه خارج شدم. گرم خواندن شدم نفهمیدم تا آخر رفتم.
آخر سر رفتن سراغ شرح بارانی که پریروز آمد. نوشتههایی که نشسته پشت پنجره نوشتهبودم. مثل سبزی پر از گِل روز بارانی بود که باید کلی وقت گذاشت تا تمیزش کرد. ولی نشستم راس و ریسش کردم تا شد:
چمدان سنگین پاییزجان
ساعت هشت صبح، هوا گرگ و میشِ مغرب رو به تاریکی است، اما برق آسمان دمادم فضا را روشن میکند. برق شبکه رفته. چند دقیقه قبل متوجه تعطیلی دانشگاهها شدیم. وقتی پسر آماده رفتن شدهبود. دختر خونه که زودتر رفت، پیام داده تعطیل شدیم.
بابای خونه از محل کار زنگ زد جویای اوضاع شد. گویا سنگینی ابر، تاریکی هوا و شدت باران آن سمت شهر بیشتر است. پیام دختر را گفتم. گفت همانجا بماند تو این هوا، بیرون نیاید.
پشت شیشه نشستهام خانه تاریک است. باد شاخههای درختان روبرو را دیوانهوار میچرخاند و آب سرازیر از سقف ایرانتی پارکینگ را کله پا میبرد. صدای نیٖوْ بند نمیشود. رعدهای پشت سر هم حس روزهای جنگ، بمباران و ضد هوایی دارد.
تصمیمی برای ناهار ندارم نمیتوانم تمرکز کنم . امروز باید آش رشته پخت، دالعدس و یا حلیم ماهی. غذاهای خاص روز بارانی. آش رشته تازه درست کردم. مواد آن دوتای دیگر هم کامل ندارم.
روی آسمان یک دست خاکستری، لایههای نازک ابر به رنگ دودی کم رنگ از آتشی نزدیک میماند، در ارتفاع پایین و فاصلهای نزدیک ورق ورق روی هم میلغزند و میروند. پاییزجان امسال دست پر آمده، چمدان سوغاتش سنگین است.
صبح. از آن صبحهای خاص. قرار سهشنبهها. با دوستان، خواندیم و نوشتیم.
دمدمای ظهر. قرار تمام. اسنپ میگیرم. سوار میشوم. پیاده میشوم. کلید میاندازم به خانهی خالی از همه. ناهار را میپیچانم. هر چه از شب مانده همان است. شعر میگشایم. شمس لنگرودی. «و پرندگان در جانم غرقهاند»
خودِ ظهر. ناهار را گرم میکنم. هر دوشان لب و لوچه آویزان میکنند. به من نه، به غذای تکراری. نه، اصلا به خودِ من. خورده و نخورده سفره را برمیدارم.
هنوز ظهر است. کتاب میخوانم. واژه برمیدارم. «آزرمگین، زورق، دلمَرگی، دلمُرده، شبخیز»
عصر. دخترک با تلی از مشق میآید سر وقتم. درست موقع نویسندهساز. با غرولند دارد مینویسد.
میروم آزادنویسی با استاد. باید با این سؤال بنویسم:
«چه جوری بنویسیم که بیشتر لذت ببریم؟»
دقیقا با موسیقی بنویسم که غرولند دخترک دیوانهام نکند و واژههایم را به ناکجا نبرد. خوب شد، پی بردم، وقتهایی که خانه درگیر آشوب کودکانه است، آزادنویسی را به موسیقی بسپارم. باز هم استاد گرهای از مشکلم گشود. یک جملهی عجیب هم در آزادنویسیام پیدا شد که ذهنم را درگیر کرده. این جمله: «کاش میشد موقع آزادنویسی برای چند دقیقه از تمام مسئولیتهایم استعفا بدهم و فقط برای چند دقیقه مادر، همسر و دختر کسی نباشم.» ای بابا، این دیگر از کجایم در آمد؟ آزادنویسی دارد مرا به من میشناسد. اصلا خوب شد درآمد. حالا از هر کجا.
شب. هنوز مشق داریم. از غرولند دخترک کمی کاسته شده. کنارش گزارش نیک مینویسم. قرار است هوا شود.
امروز روز خیلی خوب بود. به دیدن دوستان، نوشتن، خواندن، واژهبرداری و کمی پیادهروی دارد میگذرد.
امروز، صبح سردی بود. صبحی با سرمای سوزناک.
امروزم سحرخیزی نصیبم شد. بعد از انجام کارهای روتین، کتابِ تربیت بدون فریاد را برداشتم و مشغول شدم. خواندن این کتاب با این عنوان در سکوتِ صبح را به فال نیک میگیرم. بعد خواندن پانزده صفحه از آن به سراغِ دیوان اشعار فروغ رفتم. تقریباً بیشتر اشعارِ وزندارش را خواندم و ماند اشعار نیماگونهاش. با آنها ارتباط نگرفتم. بعد اینکه یاسمین به مدرسه رفت، کتابِ فروغ را به کتابخانهام برگرداندم. فکر کردم شاید وقت آن است که کتاب شعری دیگر را بردارم. اخوان ثالث و فاضل را با خود به میز کارم آوردم تا یکی دو ماهی با آنها مشغول شوم. البته در کنار حافظ جان. حافظ جایش ثابت است. هر روز هم نشد، روز درمیان به سراغش باید بروم.
کتاب اخوان را باز میکنم:
اگر رها کند ایام ازین قفس ما را
سبوی باده و گلبانگ چنگ، بس ما را
شکوفهها بشکفتند و باغ پرگل شد
ولی به برگ گلی نیست دسترس ما را
یا این دیگری:
پریان دوش، پرِ بسته گشودند مرا
بوسه و باده ز غمخانه ربودند مرا
پسِ آن پرده، که تا دوش مرا بار نبود
بودم و روی بسی راز نمودند مرا
کیف کردم و سراغ ِ« قمار باز» رفتم. داستانش کشدار شده. ایدهاش بد نیست. به نظرم باید پایانبندی قوی داشته باشد تا بتوانم آن را تأثیرگذار بنامم.
از فاضل هم خواندم.
از شرکت اومدم بیرون. راه افتادم سمت خونه. برخلاف عادت هفتگی. امروز کلاس کنسل بود. تازه فهمیدم این کلاس چقدر برام مهم بوده. از صبح بیحال بودم. همش میگفتم خب که چی؟ اینم یه روز مثل بقیهی روزها. سلانه سلانه در پیادهرو به همه راه دادم. برای ماشینها وایسادم. برای رسیدن به مترو ندویدم. مثل حال و هوای سرمای سوزناک رمانهای روسی، دست به جیب کف زمین رو نگاه میکردم و به جلو میرفتم. نه کاری داشتم نه کسی منتظرم بود نه هیچی. وقتی یه چیزی نیست تازه میفهمم چقدر بهش وابسته بودم.
معناهای کوچولو موچولو میسازیم برای زندگی. اصلا آیا زندگی معناپذیره؟ در این هیاهوی ناعادلانه و بینظم، چه معنایی میتونه وجود داشته باشه؟ چه معنایی وقتی در آنی چیزی که بهش وابسته شدی میتونه نباشه؟ کاش این سهشنبهی گَس زودتر تموم بشه و سهشنبههای شیرین زودتر بیان.
سالواژه: ثمربخشی
چطور از آزادنویسی لذت بیشتری ببرم؟
آزادنویسی را یک یا دو نوبت در روز انجام میدهم سوال این نیست که چطور آن را بهتر انجام دهم چون برای انجامش قانونی وضع نکردم بیشتر وقتها بیهدف و بدون موضوع از پیشتعیینشده شروع به نوشتن میکنم.
اما چطور این اقدام کوچک روزانه میتواند به صورت تاثیرگذارتری سبب حال خوب شود؟
در آزادنویسی سعی میکنم از ریز و درشت اتفاقات روز، احساسات غالب و افکارم بنویسم.
آزادنویسی زمانی برایم لذتبخشتر است که بتوانم به جزئیات روز بپردازم یا وقتی که مشغول نوشتن آن هستم گذر زمان را حس نکنم و در آن غرق شوم.
آزادنویسی برایم لذتبخشتر است اگر بتوانم به خودسانسوری یا نوشتن جملههای قلمبه سلمبه غلبه کنم.
و یکی از کارهای نیک امروزم این است که میخاهم زود بخابم و جمله انگیزشی امروز من این میشه: من تونستم انجامش بدم!
یک روزِ خیلی مخملی
امروز لوازمی که از تهران سفارش داده بودم، رسید. همهچی به رنگِ نارنجی و با طرح و بوی پرتقال. الان بوی پرتقال میدهم. امروز هدیهی خواهرم از آسانسور، دستم رسید. حالا فکر میکنید خواهرم کجاست؟ همین آپارتمان. خواهرم وقتی چهار ساله بود یک شب وقتی از تنهایی گریه میکرد، آرزو میکند که خدا خواهری به او بدهد تا از تنهایی دربیاید. و خدا هم دعایش را برآورده میکند، اما یک خواهرِ درونگرا. من خیلی کم حرف میزنم، دستِ خودم نیست، ولی شب یلدای پارسال وقت گذاشتم و کلی با هم دربارهی نوشتاردرمانی حرف زدیم. نظرش را به عنوان متخصص و نوروتراپیست پرسیدم. بعد هم دربارهی چند رستورانِ ساحلی حرف زدیم. عاشق این است که از سفر و گردش با او حرف بزنم. از اول امسال تا به حال چندبار قرارِ سفرهای شهری را کنسل کردم. آخرین بار مهرماه، که قرار بود برویم رامسر، زمینِ روباز، تنیسِ خاکی بازی کنیم. دو تا از دوستانِ روانشناسش هم بودند. آخرین بار هم قول دادم که بروم آپارتمانش تا با هم پیانو تمرین کنیم که نرفتم. راستش را بگویم، از دستش ناراحت بودم. چندبار هم گفته بودم که این رفتار را نمیپسندم. این بانکههای شیشهای هم حکمِ منتکشی دارد، میدانم، اما اشکالی ندارد. باز هم بخشیدمش. میداند من ژلهی خانگی خیلی دوست دارم، برایم بانکههای شیشهای مخصوصِ ژله، هدیه فرستاده. بخشیدمش. تلاشِ یک آدم برای بخشیدنِ خطایش، قابلِ ستایش است.
امروز انگار فصل جدیدی از زندگیم شروع شد. همان فصلی که منتظرش بودم. امروز از دیروز هم خوشحالترم. امروز بیشتر روی کاغذ نوشتم، با رواننویسهای صورتیرنگ و آبیرنگ. من از اینکه فقط یک جمله بنویسم روی کاغذ و نوشتن را رها کنم، هیچ ترسی ندارم. گاهی هم چند صفحهی متوالی و بیوقفه مینویسم. در هر دو حالتِ کمنویسی و بیشنویسی، خودم را قضاوت نمیکنم. من آزادیِ نوشتن را از همهی هُنرهای دیگر بیشتر دوست دارم.
سالواژهام:صبر
با درد کلیه از خواب بیدار میشوم. از قرار معلوم، اوضاع بیریخت شده. از سونوگرافی رفتن بیزارم. هر بار یک کیست و دو تا سنگ به فهرست بلندبالایم اضافه میشود.
از رختخواب بلند میشوم و با یک کیسهی آبگرم و یک لیوان قهوه راهی مغازه میشوم. فهرست کارهای روزانهام را مینویسم و همین باعث میشود چند کار عقبافتاده را به سرانجام برسانم.
برای ناهار به خانه میروم. مامان دلمه پخته. از شدت گرسنگی لقمههایم را نجویده و نشمرده قورت میدهم.
بعد از ناهار از یکی از قصههای کتاب «یوزپلنگانی که با من دویدهاند» مشق مینویسم. بعد نوبت شعر «زمستان» است:
ساعت پنج میروم کلاس یوگا. امروز یک ماه میشود که به این کلاس میروم. مربیمان را دوست دارم. مثل نیلوفر خوشانرژی است، ولی به اندازهی او کاربلد نیست.
بعد از ورزش میروم سراغ «سه قطره خون» هدایت. امروز به قصهی «مردی که نفسش را کشت» رسیدهام. چند کلمه هم از توی داستان برمیدارم و در دفتر کلمهبرداریام یادداشت میکنم.
شب در جلسهی اشانتیون شعر حاضر میشوم. استاد بازخورد میدهد و پلکهایم سنگین میشود.
با بدندرد از خواب بیدار شدم. با هر سختی تنها توانستم دو صفحه بنویسم.
یک صفحه «چنین گفت زرتشت» خواندم.
جلسه تمرینجا شرکت کردم.
دو صفحه از سکوی سرخ خواندم. رویایی دربارهی ابهام در شعر میگوید: «اصولا شاعر نباید برای عوام بگوید و سطح آن را تا این حد پایین بیاورد. حرفهای تکراری هیچگاه ما را به هیجان و پرش وا نمیدارد. مقصود آنکه شاعر باید شعر بیافریند اما آنکه میان شاعر و عامه پلی میبندد روشنفکر است، اینان باید شعر را برای دیگران تفسیر نمایند. حرفهای حافظ را هم همگان و مردم علمی نمیدانستند، این شعرشناسان آن روزگار بودند که تحفه سخن حافظ را دست به دست میبردند، نه مردم عادی.
وبینار نویسندهساز امروز یک ربع آزادانه نوشتیم. استاد پرسید: «چطور میتوانیم از آزادنویسی بیشتر لذت ببریم؟» گرچه هر کسی به تناسب ذوق و سلیقه شخصی میتواند لذت ببرد، اما من در خلوت و تنهایی احساس بهتری دارم. در سکوت بیشتر متمرکز میشوم. خودکار پررنگ و کاغذ سفید اشتهای نوشتنم را زیاد میکند. در کل من هیچگاه جمله کم نمیآوردم، هر چقدر مینویسیم بیشتر عطش نوشتن دارم. مدام در ذهنم فکر تولید میشود و افکارم را به نوشتن تبدیل میکنم. در نتیجه ذهنم پاک و پاکیزهتر میشود.
برنامهریزی فردا را یادداشت میکنم.
سلام
سه شنبه ۱۹ آبان هم آمد ،پاییز هرروز قلمرو خودش را وسعت میدهد.
امروز هم به سختی روز را به انتها رساندم.وبینار کنار استاد ودوستان از آزاد نویس نوشتم واینکه چگونه در آزاد نویسی موفق تر باشیم ،به نظرمن که ۶ ماه هرروز نوشتم .اما با یک بیماری وفاصله از کلاس دوماه است ننوشتم .حضور در وبینار وحتی کلاس میتواند فاصله دست وذهن مرا کم کند .والبته که دوستان خوب هم نقش مهمی در آزادانه نوشتن دارد.وتجربه من دفتر کاهی حس نوستالژیک خوبی دارد.
خبرها در به درسازند.
صبحی با پیامی روانم رید و فکرم گوزید. شبیه پیتوکیو با دست و پای چوبی؛ خالی از حس و حال و توان راه افتادم برای دفتر.
در تمام مسیر دلم میخواست کف خیابان دراز شوم و نقشی باشم روی زمین و تنم ورز بیاد زیر قدمهای رهگذرها.
اما پس از پرداخت هزینه اشتراک ماهانه دفتر، خودم را جمعوجور کردم و پای کار نشستم. چند عبارت از شکرگزاری صبح را مرور کردم تاب بیاورم.
با مرور خبر تحریم دامنههای کام ورزش سه و ویرگول به سرم زد به دنسبیست هم سر بزنم و دیدم آنچه برایش آماده نبودم. سایت بالا نبود البته به دلیل تداخل کدهای php و دهها دلیل دیگر که رفعشان حداقل سی ساعتی زمان میبرد و سهم امروز سه ساعت بود.
پس از آن هم درگیر سایتی دیگر و بهبود صفحاتش بودم.
بزرگترین انتخاب اشتباهم خوردن چای ماسالا بود و دلپیچههای بعدش.
برای اولین بار در پائیز امسال سردم شد و آرزو داشتم زیر پتو باشم و ساعتها بخوابم.
چلو ماهیچه مامان برای شام شبیه آغوشی دلگرمکننده بود و حس امنیت میداد. چای هل و دارچینش هم.
کمی تابلوی نقاشی سقوط ایکاروس را دیدم.
و غمگینتر شدم.
داستان «درناها» اثر پیتر ماینکی هم خواندم؛ داستان کوتاهی درباره عشق، پیری، خاطره، مرگ و حق انتخاب در پایان زندگی است.
دلم میخواد فردا را آرام ، پرقدرت و باراده بیشتری بگذرونم. فهرست محصولات و طراحی دو صفحه نیمهکاره را هم تمام کنم. جلسه دهم ورزشم را انجام دهم و برای چنین روزی باید خوب و عمیق بخوابم( امیدوارم)
به شدت خستهام. از صبح درگیر باغچه بودم. هر چه شاخ و برگهای گلِ کاغذی و سپستان را جمع میکنیم تمام نمیشود. اندازهی یک کامیون دیگر شاخ و برگ باید ببریم بیرون.
حیاط خیلی دلبازتر شده و احساس میکنی در نفس کشیدنت سهولتیست که قبلتر نبوده.
طبق معمول به درس و مشق بچهها رسیدم.
کلی کفش و دمپایی ناپوشیدنی دور ریختم.
ظهر کمی فیلم دیدم.
عصر به وبینار نویسندهساز نرسیدم.
شب کتابِ : سالهای سگی ماریو بارگاس یوسا را خواندم. و کتاب: «جیمز هیولای غولپیکر» برای فرداد خواندم که حسابی خوشش آمد.
چند صفحه شعر از منوچهر آتشی خواندم.
شده یهو بیدلیل دماغتان باز شود و خیلی راحتِ راحت نفس بکشید؟ جوری که مغزتان خنک شود؟ خدا شاهد است الان آنطوری شدم.
خیلی مهم بود که بدانید، بله.
میگویند «با خدا باش و پادشاهی کن». از نمیدانم چیه این جمله خوشم میاید و مدام عوضش میکنم. نحو میشود یا فرم میشود نمیدانم. امروز به سارا گفتم «کسخل باش و پادشاهی کن». جملهی خوبیست. البته بعد اندیشیدم کسخل چیست؟ بعد گفتم خب اگر بنشینی و به این هم فکر کنی که از کسخلیت دور میشوی، و میدانید چه شد؟ آره، فکر نکردم، هولولولو.
امروز کلاس گسترش بود. کلاسی که در آن گستردهیمان کردند. واحدی داریم به اسم گسترش که امروز دربارهی شاخصها با ما حرف زد. گاهی کلاسها شبیه تهدید میشوند و خب آنقدر از تو انرژی روانی میبرند که باید حتمن با زینب و فاطمه بروید کازامیا و پاستا آلفردو و سالاد سزار و سیبزمینی بزنید بر بدن.
ولی کلاسها باعث میشوند بفهمم داریم چه کار میکنیم. راست میگفت که به آموزش بهداشت اشاره میکرد که واقعن واحد مهمی است ولی سخت است و زمانبر و نیاز به همت بزرگی دارد. با ساده انگاشتن و دیگر کارت است و وظیفهات است و اگر نکنی کونت را پاره میکنیم هم چیزی حل نمیشود. با گفتن حقوقم کم است و کارم زیاد است و امکانات نداریم و مردم دوست ندارند هم مسئله جلو نمیرود. چه میماند؟ نمیدانم. میماند کار. کار میماند. کار.
از این جهت دلم میخاهد «من و سلامتی» را جدیتر بگیرم. این اندیشهای بود که وقتی پاستا را میجویدم به ذهنم رسید.
فاطمه گوجهگیلاسی دوست نداشت و گفت «گوجهگیلاسیهای منو بخورید» من هم این را نوشتم که بگویم بسیار نویسندهی هوشیار و اهل نوشتن و آمادهی نوشتنی هستم. خوب بید؟
دروغ چرا، چراغها خاموش است و به دیوار زل زده بودم و به سناریوی غمانگیزی فکر میکردم و دلم چیلیکچیلیک میشکست و گفتم گزارش نمنه، نمیخاهد حالا خیلی روز گوههرباری داشتی که مینویسیاش؟ اما دیدم ننویسم امروز هم فراموش میشود، مثل خیلی روزهای دیگر. و فاطمهی گوجهگیلاسی یکبار هم گفته بود «خاطرهس که باعث میشه زمان رو حس کنی». من میخاهم زمان را حس کنم استاد. اَخی، استاد.
بقیهاش نامهای باشد به تو استاد، که پرسیده بودی چگونه از آزادنویسی تجربهی لذتبخشتری بسازیم؟
ابتدا نیت میکنیم استاد، بعد وضو میگیریم و بعد نیت میکنم آزادنویسی کنم به قصد لذت، واجب قربة الی العاح، یامته کوداسای.
بعد هم مینویسی. اولِ آزادنویسیهایم جملات تکرارشونده هم دارم که رویم نشد توی وبینار بگویم و اینجا میگویم، مثلن مینویسم عرضم به طولم که… یا دیدی چی شد؟ برگشته به من میگه… (الگوی غیبت)، یا جملات احساسی مثل عنگینم، آه…
گاهی حس میکنم بیتربیتم اما خاهش میکنم، اختیار دارید، بیتربیتی از خودتان است، چشمهایتان بیتربیت میبیند، اینها خلاقیت است که با نظریات فروید قاطی شده وگرنه من یک نئاندرتال غریبم بین آدمهایی که خود را از گونهی انسان هوشمند میدانند و خب، گاهی دلم میخاهد توی خیابان خود را بخارانم و بگویم عو عو عا عو. بیدلیل. شاید هم خسته شدهام از چیزی که نمیدانم چیست. به خدا بگویی برگی رد داده است میگویم آره شاید اما نه آنقدر که باید. کاش آنقدر که باید استاد، کاش آنقدر که باید.
استاد شهین؛
اما لذت. مثلن کیبورد که خریدم خیلی خوب بود. جایتان خالی لذت پدرانه دارم وقتی با آن مینویسم، دقیقن بوقت پدریدن. حال کردی؟ دارم ادبیات خرج میکنم و بریز و بپاش.
دیگر چه شد در روز. تمرینجا بودم و شما داشتید تمرین میجاجیدین. من هنوز تمرینی برای جاجیدن یا جاییدن نفرستادهام و آه بله، امروز به این میاندیشیدم که… یادم رفت. بگو دیگر، اَه، به چی فکر میکردم؟ اصلن شما چی کار دارید من به چه فکر میکردم؟ خودم گفتم؟ عه؟ جوابهای تیز هم میدهید، بله. (نوعی آزادنویسی لذتبخش که در آن توهم توطئه و فرم دیالوگ تکنفره که ابداع خودم بید، در هم میآمیزند. خوب بید؟)
بعد هم چه شد؟ نویسندهساز و یاز و یاز. پیادهروی؟ رفت و برگشت. کلمهبرداری؟ از «سفر سیگار». مرور؟ رمان «در همسایگی گودزیلا». نه بابا. گزارشم که عا بیا.
کیک پختم. رویش گاناش شکلاتی ریختم که اولینبار بود درست میکردم. توی وبینار خانم موعودی، خانم حیدری آمدند و از دستور پخت یک غذا گفتند.
یاد چایوت افتادم. نه جان من این را سرچ کن. شبیه چیز نیست؟ مامانم این را توی باغ کاشته و حالا توی هر غذایی میریزد و اصلن برایم مهم نیست که خیلی خاصیت دارد، میبینمش میگویم عه باز هم کون. او هم میگوید زشت است نگو ولی میخندد و چون خندهاش را دوست دارم باز میگویم ولی ایندفعه میگوید نگو و جدی میشود و میدانم اگر یکبار دیگر بگویم کون گسترشم میدهد، به این میگویند آستانهی تحمل کون. فکر کنم خاصیتش افزایش قوای جنسی باشد مثل این جینسینگمینسینگها، البته از روی ظاهرش میگویم وگرنه مثکه نه واقعن خوب است.
هی استاد، نخابی، آخراش است.
این ندا رفته خانهی دوستش، بقیهی بچهها هم کار دارند، حوصلهام سر رفته بود. نوشتن اینجور مواقع لذتبخش است.
بعد هم چه شد؟ نوشتم و نوشتم. حال ندارم. چراغها را خاموش کرده بودم و گوگوش بود و عروسک و دیوار. دیوار چیز خوبی است، باعث میشود حوصلهات از خودت و دنیا جوری سر برود که بعد آنوقت میزند به سرت که کاری کنی، مثلن بروی توی خیابان و خودت را بخارانی و بگویی عا عا عو عو عا.
امروز قسمت نشد که پیش از حالا متن بلندی بنویسم. چند ویرایش اثر داشتم و چند نوتبرداری. ترافیک تهران عذابآور شده. زودتر از همیشه راه میفتم، دیرتر میرسم. رنگ قرمز اتوبانها روی مپ، وقتم را قورت میدهد. عوضش نوشتههای همسفران در کانالهایشان را دنبال کردم و آموختم ازشان. تمرین کارگاه شعر هم بود که سراسر لطف و خنده بود. کامنت گذاشتم که «کجای دنیا میتوان این حال را تجربه کرد؟» بهراستی که شاید در دنیا نتوان جمعی از فارسیزبانان را پیدا کرد که با این کیفیت و کمیت، اشعار و متونی بیارند که پر از طنز بدیع و شعروارگی باشد و روح را صیقل بکشد.
سپاسگزار بودنم.
دکتر نرگس عزیزم کجایی؟ امیدوارم حالت خوب باشد
ممنون که حواست بهم هست و حالم را جویا میشوی.
اما امروزم مرخصی گرفته بودم مقالهای که دستم هست را بنویسم و زود تمامش کنم. دوست ندارم در محل کارم کارهای شخصیام را انجام دهم. اما تا ساعت 10 صبح خواب بودم. فصل هشتم اصلگرایی با عنوان «حفاظت از داراییها» را خواندم و حس پشیمانی خودم را کنار زدم. خواب خوب و کافی یکی از ارزشمندترین داراییهایمان است و منشأ خلاقیت و هوش و ایده.
با مادر رفتیم خرید کند. مدتها بود قول داده بودم که برایش یک وقتی میگذارم. روزگفتارم را ظهر گرفتم و کمی هم از کتابهای هنر پرسشگری و پرسشگری سقراطی خواندم.
در جلسه درمانم با پرسشگری دکتر طاهری رسیدم به اینکه بایدهای خودم را به بهتر دیگری تبدیل کنم نه به بایدش. مصالحهام را بیشتر کنم. حواسم باشد توی گروهدرمانی من هم عضوم شاید کمی نقشم فرق میکند. خیلی توی بحر تفکر غرق بودم که دکتر را نگران کردم. نگران اینکه ناامید شوم از اصلاح رویههایم. اما نه شاید اگر جایمان برعکس بود با روشهای خشانتبار من او را کلافه و ناامید میکردم ولی من فقط غرق در تفکر شده بودم. پس از درمان دوباره کتاب خواندم. در «راهنمای کمبریج برای طرحوارهدرمانی» از زبان دن سیگل اجزای هیجانی موضع درمانی COAL (توی تلفظ سوال در نگر من) بیان شده بود اول کلمههای انگلیسی کنجکاوی، باز بودن به تجربه، پذیرش و عشق. حضور هیجانی و هم تنظیمی، ارتباط گذشته و حال، بررسی خزانۀ مقابلهای مراجع و شناخت و درک تجربهی بدنی هم کارهایی است که یک طرحوارهدرمانگر در جلسه اول میتواند انجام دهد برای مهندسی درست فضای درمان.
کمی روی مقاله که بهانهی مرخصی امروزم بود کار کردم.
حالا دارم به پادکست وبیکار سرزبان گوش میدهم. الهه علیزاده دارد معیار منطقی بودن تفکر را توضیح میدهد. از این بخش صحبتهایش خیلی خوشم میآید: « ما میتونیم بگیم من با منطق حرکت کردم آنچه در مذهب دیدم برای من منطقی به نظر نیامد و یکی دیگه میگه در سیستم دین و مذهب حرکت کردم با منطق من جور دراومد.»
میروم فیلم وریتی را ببینم. بعد بخوابم. انشاالله فردا بتوانم مقاله را تمام کنم.
سال واژه: پذیرش
کلمه برداری: دست ناسوده( حسرت های دست ناسوده) را از یادداشت روزانه ی استاد برداشتم.
از کار، بیژن تراپی و غذا رسانی بگذریم؛ کار هر روزه ی من است.
به وبینار پیوستم، گرچه بعد از آزادنویسی طنین صدای استاد، همچون لالایی شیرین برایم موثر بود.
تعویض و شستشوی باکس خاک گربه هایم، همچنان کار چندان راحتی نیست.
عصرانه _شام را یکجا تناول کردم.
پادکست وبینار دیروز را راجع به جملات تاکیدی دوباره گوش دادم،بسیار مفید بود.
ظرف هایم را شستم.
غذای بیژن و غذای گربه های بیرون را تدارک دیده تا صبح بپزند.
به نیک گزارشی ساده، بسنده کردم.
بعد از شرکت، بالاخره قفل بخت رزاسهام باز شد و برای پیگیری و درمان رفتم مطب دکتر گلشنی.
چند کار دیگر هم مانده که سالهاست برای انجام دادنشان منتظرم دست از روی دست بردارم. مثل گرفتن گواهینامهی رانندگی بعد از حدود ۲۰ سال و گرفتن مدرک ارشدم از دانشگاه بعد از حدود ۸ سال و خریدن پرده برای پنجرهی اتاق دیگر خانه بعد از گذشتن حدود ۴ سال (گرچه سال بعد، نقل مکان به نزدیکی محل کارم قطعیست و باید دید زمان مناسب برای نصب پردهی اتاق خانهی جدید کی میرسد) و چند کار خرده ریز دیگر از این قبیل، که تا امروز هنوز ارادهام بر تعللم برای انجام دادنشان چیره نشده.
در کارگاه خودواژه، سوین درخشانی نوشته سیندرلاب، کسی که ناگهان سیندرلا از آب در میآید و کار را نیمه رها میکند. پانوشتش میتواند بنویسد مثلا همین الهام جامعی! که با استفادهی درست از هزار جملهی تاکیدی هم احتمالا نمیشود این ویژگی را از من زدود. برای اصلاح هر رفتاری، دلیل قانع کننده میخواهم. من که نه. در واقع جعبه فرمانم. مثلا همان نظریهی انتظار، تنها وقتی برایم عمیقا انگیزهبخش است که اولا بدانم نتیجهی مورد انتظار برایم قابل دسترسیست و دوما مطلوب. مهمترین دلیلم هم برای مطلوبیت نداشتن تمام کارهای نیمه تمام، این است که انجام شدنشان زمانی بیشتر از آنچه در اختیار دارم میطلبد. مثلا همین رفتن به مطب دکتر گلشنی و درمان رزاسه. با یک حساب سرانگشتی از مجموع زمان لازم برای نشستن در مطب و زمان رفت و برگشت به مطب (که از محل شرکت هم به خانه دورترم کرده) و ترافیک بازگشت که آخرین ته ماندههای روزم را هم بلعیده، میشود تا چندین سال قانع بود که پوست سرخ هم زیبایی خاص خود را دارد. ایدهی زمان دزدی را هم در مطب که نشسته بودم آزمودم. هرچند تمام زمان حاصل از دزدی، مصادره شد به نفع انجام کارهای شرکت که وبال امروزم شدند تا شب. کلاس زبان کوردی این هفته هم به پیشنهاد استادم و با استقبال من آفلاین برگزار شد.
به خانه رسیدهام و تا خوابیدن کمتر از دو ساعت مانده. ناگزیرم به انتخاب از لیست کارهای امروز. تمرین Core قطعیست. انعطافپذیری میتواند یک امشب را انعطاف به خرج بدهد و بماند برای فردا. کلمه برداری و خواندن را یکی میکنم. آزادنویسی بماند برای فردا بعد از شنیدن نویسنده ساز ۶۰۵. و گزارش نیک و چند کار شخصی ضروری دیگر هم برای امشب.
بالاخره یه پلی لیستِ جمع و جور برای خودم ساختم. ساعتها زمان برد.
کلاس امروزم بعلت مشکل فنی برگزار نشد.
قسمت پنج سریال یل رو با مامان دیدم. حرصِ مضاعف.
چند صفحه از کتاب “و خدایان دوشنبهها میخندند”
همین.
به نام خدا
گزارش نیک ۱۸۲
سلام همیشه رفیق عزیز
بگویم برایت از امروزم که با نوشتن آغاز شد، نوشتن صفحات صبحگاهی که بیشتر شکرگزاری و کمتر آزادنویسی بود.
امروز در بازخانی کتاب «نویسندهساز» خاندم:
۱- هر روز دستکم هزار کلمه (در ورد) یا سه صفحه (روی کاغذ) بنویس.
۲- بسیارنویسی مقدمهی بهنویسی است.
۳- محیطی بساز مشوق نوشتن. گرداگرت که پر شد از قلم و کاغذ و کتاب، ناگزیری از نوشتن.
۴- تأثیر ابزار را دستکم نگیر. هم با قلم و کاغذ بنویس، هم با رایانه و گوشی. نتیجهی کار با هر وسیلهای متفاوت است.
۵- بخشی از خلاقیتت را صرف یافتن راههایی برای بیشتر نوشتن کن.
۶- به خودت تلقین نکن. قلم نویسنده هیچگاه نمیخشکد. مادامی که ذهنت کار میکند، قلمت هم کار میکند.
۷- وقتی فاصلهی مغز و دستت کم میشود که هر چیزی را نوشتنی بدانی، یعنی حتی بیارزشترین نشخوار ذهنیات را هم بنویسی.
۸- از چیزی بنویس که برایت هیجانانگیز است، طوریکه گاهی هنگام نوشتن بترسی و ضربان قلبت تندتر شود.
۹- در آزادنویسی با جریان تداعیها پیش برو؛ اگر موضوع تازهای به ذهنت رسید، موضوع قبلی را بهسرعت رها کن.
۱۰- اگر نمیدانی چگونه بیاغازی، سؤال بنویس؛ سؤالهای منطقی و فرامنطقی.
این جملات انگیزهای میشوند برای بیشتر نوشتن. هزار کلمه تایپ کردم که آزادنویسی بود.
امروز هم ادامهی «رود راوی» را خاندم، هر چه بیشتر این کتاب را میخانم، بیشتر مجذوبش میشوم.
وبینار «نویسندهساز» شرکت کردم، پانزده دقیقه آزادنویسی کردم با موضوع اینکه چه کار کنیم که از آزادنویسی لذت ببریم. من بیشتر دوست دارم در تنهایی آزادنویسی کنم، البته گاهی شنیدن موسیقی هم برایم خوشآیند است. یک صفحهی سفید کاغذ با خودکاری که روان مینویسد، یا یک صفحهی سفید ورد و تایپ کردن، گاهی معجزه میکند. بیشتر در آزادنویسیهایم رهایی را تجربه میکنم، بدون سانسور مینویسم و خودم را مخاطب قرار میدهم، گاهی هم با تخیلم مینویسم. امروز فهرست کلمات را نوشتم و با هفتهی قبل مقایسه کردم اوضاع کلمات این هفته خیلی بهتر بود. وبینارها اوقات خوشی هستند.
شب مهمان آمد و تدارک شام دیدم.
آخر شب هم روزنویسی کردم که بخشی از آن شد نامهای برای تو، همیشه رفیق نازنینم.
محبوب امروز:
من دوست دارم از تو بگویم را
ای جلوهای از به آرامی
من دوست دارم از تو شنیدن را
تو لذت نادر شنیدن باش.
تو از به شباهت، از به زیبایی
بر دیدهٔ تشنهام تو دیدن باش!
— یدالله رویایی
روزِ به زور. تمام روز همه چیز به زور بود. بیداری. مدرسه. حتی خانه.
تنها خواب بود که خودش میآمد. آمده بود و تلفن دهانش را صاف کرده بود. تا ساعت ۴ و ۴۵ دقیقه.
بعد هم نوشتن بود و کتاب.
روز تمام کردن هم بود. بوف کور و سریال کری. تمام.
کوکوسبزی زوری هم بود و خوشمزه شد. البته آشپزی اولش زوری بود ولی بعد مثل خواب شد. خودش میآمد.
کری را دیدیم و او هم زوری نبود. و در نهایت حمامی به زور. روز زوریام را تمام کرد.
گزارش نیک ۱۸۲فرح
بیدار باش خواب صبحگاهی. حس تکرر ادرار. حس ناخوشایند مریضی. خوردن مسکن آرامدهنده درد
خوردن صبحانه جانانه.پختن تهچین مرغ،پختن سوپ کدو حلوایی. سوپ سیبزمینی و کدو حلوایی ، فلفل دلمهای، هویچ، پیاز. سرو کردن سوپ با پنیرخامهای. شستن میوه و سبزیجات همسرخریده. بستهبندی سبزیجات. گذاشتن میوه یخچال.
خواندن گزارش نیک دوستان. خواندن متنهای دوستان در تلگرام.
خواندن کتاب های نصفهونیمه. خواندن بخش هایی از کتاب سورهالغراب.
پیادهروی در حوضچه ابگرم. شنای کرال پشت. شنای قورباغه. شنا خودساخته. شنا دستقورباغه پای شنا کرال.نیمساعت شنا. دوتا نیمساعت پیادهروی.
شرکت کردن دروبینار نویسندهساز هرروزه. پلاستیک فروشی. گلفروشی. فروش وسایل تتو. تمرینهای دوستان. تمارینهای کلاسی. آزاد نویسیهای من. ۱۵ دقیقه رها نوشتن. بداهه نوشتن سریع.
چک کردن تلگرام دوستان نویسنده ساز.
«تلگرام “قاب | زهرا قاسمیزادگان” را خواندم و بهش از اینجا تهران تبریک میگویم. آنقدر عالی نوشته بود که منو برد به روز زایمان خودم.آفرین بهت زهرا جان تو نویسنده بسیار عالی هستی و امیدوارم ازت بیشتر بخونم. قدم دخترت لیلیا پرخیر و برکت باد.»
کلاس بازخورد شعر. خصوصی های خیلی شخصی. که از ۸:۳۰ شروع شده و هنوز تمام نشده. ساعت ۱۱:۱۸ فرستادن گزارش نیک.
🐌؟
✍️
گفتم آن زن در باران آمد
گفتی آن زن در باران رفت
سیل شهر را برد
From گیلدابشیر on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرداد on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلا گلستانی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟