با نام خداوند صاحب اختیار…
صبح که بیدار شدم قلبم درد می کرد سرکار نرفتم رفتم اورزانس و فشار خون گرفتم بالا نبود اما نفسم تنگی می کرد مرخصم کردن و بهم چند تا دارو دادن…داروها رو که خوردم یه کم بهتر شدم و رفتم توی یه کافه تا بنویسم.
۲ گربه ها رو دوست ندارم هیچ حیوونی دوست ندارم یه گریه بهم نزدیک شد یعنی توی دست و پام می لولید به پسره گارشون گفتم حال ندارم و این گربه نکبت رو از من دور کن.
۳ گفت کاری بهتن نداره و بار داره و حالش،خرابه و مدام بالا میاره!!
۴ بیخیالش شدم و به نوشتن و خواندن ادامه دادم…
یکساعت بعد دوباره حالم بد شد و دستهام یخ کرد بی تامل راهی خونه شدم.
۵ دم در یه زن شصت ساله دیدم اّئودی اش را قفل کرد و خواست بیاد داخل و من موقع خروج و اون موقع ورود با هم برخورد کردیم به صورتم لبخند زد فهمیدم مادر مالک این کافه های زنجیره ای است…
۶ توی راه بهش فکر کردم به خودش و به پسران ثروتمندش…به جایی نرسبدم اون لحظه فقط ارزوی سلامتی از خدا داشتم.
۷ یادم رفته بود برای پسرم دارو بخرم رفتم اولین داروخونه ای که سر راه دیدم و دارو ها را خواستم خانم دکتره شربت رو روی پیشخوان گذاشت دست دراز کردم تا تاریخ انقصا شربت رو بخونم که دستم انگار که مال من نباشه انگار که از بدن من سوا باشه به طرزی،عجیب خورد به دارو و شیشه شربت افتاد و خزار تکه شد…لحظه ای سکوتی عجیب در داروخونه برقرارشد.
۸ عدرخواهی کردم و دلبل اوردم قلبم درد میکنه و متاسفانه دستم می لرزه و با لرزش دستم شبشه پرت شد…عذرم رو پذبرفت یعنی هرچی میگفتم می پذیرفت نمبخواست از من طلبکار باشه.ادم با شخصیتی بود.
۹ روز سختی بود الان بهترم و خداروشکر
۱۰ شب همگی بخیر
گزارش هفتاد و چهار
سالواژه: تبدیل
امروز هم هفت و نیم صبح بیدار شد. کنار پنجره نشست و تماشای بیرون را با روزش آغاز کرد.
گربهاش را دید که کلاغوارانه روی درخت نشسته بود. پس اسمش را با الهام از خود گربه انتخاب کرد. رِیوِن. به عبارتی غراب.
وبینار ۵۵۱ را پخش کرد. صدکلمه داستان را همراه استاد و همسفران نوشت. فکری نداشت که از چه بنویسد. چشمش به کتاب انگیزش و هیجان مارشال ریو کتابخانهاش افتاد. جلد کتاب تصویری محو بود تداعی کنندهی دوچرخهسواری. پس از یک دوچرخهسوار وسواسی نوشت. وسواسمندِ دوچرخهها. قاتل بود و دوچرخههای قربانیهایش را میربود. دو آدم شرور به شهر نوشتنش افزوده شده بودند.
بعد هم بیمرگِ وقت رفت سراغ تمرین واژهسازی. چندتایی ساخت. بقیه را فردا صبح تکمیل میکند. باید زمان بیشتری برایش در نظر بگیرد.
زمانی را برای مشاورهی کاریاش گذاشت.
چرت بعدازظهرانهای زد.
یل را دید.
از تماشای فروریختن ابرها در نارنجی ِغروب لذت برد.
فیلم سامورایی و زندانی کوراساوا را شروع کرد. آکیرا نه. فیلم پایانناپذیر به نظر میرسید. ناچارا رهایش کرد.
ظهر هم فیلم 127 ساعت با نقشآفرینیِ جیمز فرانکو را میدید که چُرت دزدیدش.
حس میکند کارها و فیلمها و کتابهای جامانده بر سرش ریختهاند. چند نفس کافی به نظر میرسد؟
حالا هم نگاهی به کوچهی مهآلودشان انداخت. نوشتن فرا میخواندش. دارکنویسی، اما خواب دارد به رُبایشش ادامه میدهد. آنقدر بیرحمانه اینکار را میکند تا اثری از هشیاریِ او در این زمان و مکان نماند.
مینویسیم تا همواره به خود یادآوری کنیم که تا چه اندازه نادانیم و محتاج دانایی. این جمله را دیروز در گزارش نیک استاد کلانتری خاندم و امروز در کارگاه خردهخاطره آن را زیستم.
صبح به جای آزادنویسی خردهخاطره نوشتم. ناراحتم که چرا در طول هفته به آن نپرداختم و به دقیقه نود رسید. پیاده تا محل کار رفتم و بخش هایی از وبینار و کارگاه را همانجا شنیدم. برای ماندن در مسیر نوشتن کارگاه شعر 15 را ثبت نام کردم.
شبتان نیک
امروز روز نسبتاً شلوغ و پر از اتفاقات قابل پیشبینی نشده بود.
صبح را با معده درد و البته شکرگزاری و روزنویسی و آزادنویسی و تمرین نویسندگی شروع کردم. بعد از آن کتاب آداب دنیا را خواندم.
به کارهای خانه رسیدم. معده درد؟ کمی عقب نشست و هر ازگاهی ضد حمله میزد.
دقایقی را از طریق ویس با زریجان حرف زدیم در مورد نوشتن و خواندن و وبینارها.
ساعتی را با محدثه تصویری گپ و گفت کردیم و مثل همیشه کیف کردم. گفتیم، شنیدیم، خندیدیم و فکر کردیم و خوشحالم از قدمهایی که دارد برمیدارد و مسیر هموارتر میشود هیجانمان بالاست و میدانم که استرس و هیجان خودش چندین و چند برابر همهٔ ماست. همیشه صحبت با او و دیدنش انرژیام را افزون میکند.
بعد از آن به کارهای زیتون رسیدم. موسیقی گوش کردم. چند ساعتی سر و صدا در خانه بالا بود به دلیل یک سری اصلاحات و تعمیرات.
خود را به وبینار رساندم با موسیقی آزادنویسی کردیم و تک جمله نوشتیم. تک جملههای تاکیدی. من تعدادی جمله خطاب به خودم نوشتم و تعدادی جمله در مورد نفسِ نوشتن.
بعد از وبینار کمی با خودت حرف زدیم و خندیدیم شوخیهایمان را دوست دارم. بعدش متنم را نوشتم و آماده انتشارش کردم.
به ادامه کارهای خانه رسیدم، موسیقی گوش کردم، و مراقب بودم زیتون آسیب نبیند از شیشههایی که بیرون گذاشته شده و باید دور ریخته شود.
کنار هم سریال دیدیم، شام خوردیم و گپ زدیم مخصوصا مورد فوتبال. چند روزی نه رئال مادرید بازی دارد و نه استقلال چرا که تعطیلات فیفادی است.( تعطیلات رسمی برای انجام بازیهای ملی)
امشب و این گزارش را با چند بیت از حافظ بدرقه کنیم:
«طمع ز فیض کرامت مبر که خلق کریم
گنه ببخشد و بر عاشقان ببخشاید
چمن خوش است و هوا دلکش است و می بیغش
کنون بجز دل خوش هیچ در نمیباید
جمیلهایست عروس جهان ولی هش دار
که این مخدره در عقد کس نمیآید»
آب قاطی زمانم است. به فاصلهی اخم و لبخندی میرسم به نقطهی پایان. کردههایم کم و نکردههایم زیاد. کردهها از توانمندی میگویند و نکرده امید و ناامیدی را با هم. امید بودن و شوق بیداری. ناامید از اگرها و باز هم نشدها.
امروز ساعت نداشت اتاقم. هربار سر بر میآوردم من بودم و تکهای که نبود. گم میشدم در خودم. روال نبودم. از بیساعتی خواب ماندم. جا ماندم. ساعت آنقدر مهم است که من مهمش کردم؟ عادت؟ برنامهها را مثل هر روز پیش بردم پس ساعت چه میگوید؟ میماند به دوست ساعت. همین که میدانی الان بیست و دو و پنجاه و نه دقیقه است آرام میگیری. میدانی کجایی. آغاز و پایانت میدهد. راهبری میکند تو را. «با من نیایی از دست میدهی.» دوست داشتنی است این دوست، حتی شبهایی که با حلزون رقابت میکند در حرکت.
بیدار شدم. خدا را بسیار شکر بیدار شدم. شکر بیدار میشوم. شکر فرصت زیستنم میدهد. شکر که قابلم میدارد برای بودن. شکر که هستم. و شکر یادم میدهد چطور بهرهمند شوم از داراییش.
باز کردم دفتر جدید را. نوشتم که آماده باشد. دل به دلم بدهد.
به تحملش بیفزاید. بار سنگینی روی دوشش مینهم هر روز. نامه نگاریدم برای نجمه. اولین نامهای بود کاغذیام. من ننوشتم نجمه و نامه نوشتند. دوست دارم نامه را. دوست دارم برای همهی آنهایی که بدهی گفتاری دارم بهشان بنویسم. تنها غمم این است به دستشان نمیرسد. هشتگ نامه را نباید برهانم. نامه منم ولی اوست که مینویسد. عجیب است. غریب هم است. تحربه میخواهد درک جملههای خیابانیطور. راستی بد نیست هشتگی هم داشته باشم به اسم خیابانیطور. بلاخره زحمت کشیده با جملاتش برند کرده خودش را، نباید استفاده شود؟
چرخی در اینستا و پختن ناهار که مهمانی ناخوانده آمد. خدایش بیامرزد پنج ساعت به کوب حرف زد. یاد دیروز افتادم و ضعف گفتاری. خدایش وکیل است که در سطح خودش کاملن مسلط و بدون تپق حرف میزد. داستانوار هم حرف میزد. به این فکر میکردم اگر در جای دیگر بود و جور دیگری میشد میتوانست نویسندهای جهانشمول شود. ماشاالله آنقدر بلند و تندتند قصهها ردیف میکرد گوش بینوایم فقط در پی فیلتر کردن صدایش بود و اینگونه که تنها یک جمله از رقیه خانم برایم ماند. هنگام ناهار طی داستانهایش گفت نماز خواندهام و ادامهی ماجرا، در جواب قبول باشد پدر و مادرم گفت خدا حرمتت را بگیرد و چقدر به من چسبید این جمله. موضوعی که درگیرش هستم. تفاوت و تمایز. من بودم بیشتر از ممنون یا قبول حق نمیگفتم و خیلیها هم. حالا چیزی قشنگتر و دلنشینتر میتوانم بگویم. خدا حرمتت را بگیرد برایم به هدایت میماند. هدایت که شوی یعنی حرمتت را گرفته. رقیه جان نوش جانت پنج ساعت متکلم وحده بودن.
مهمان رفت و مامان و بابا هم رفتند پیش دکتر حسینی. تنهایی را با کتاب راز گفتگو و اصول مکالمه بدون تظاهر به حیاط بردم و گز کردم طول و عرضش را. جالب آمد عصری بود در دورهی کانت به اسم عصر گفتگو. قانونمند. مخصوص قشر خاص جامعهی اروپایی. و قانونها دگرگون شد وقتی که قشرهای دیگر آمریکاییها و راحتی آنها را دیدند در گفتگو.
کتاب مرا برد به چند ماه پیش و گفتهی استاد. قبل از گفتگو بنشین و بنویس چه میخواهی. در این دیدار دوست داری دربارهی چه صحبت کنی. امیدوارم گفتگویی روی دهد امتحانش کنم.
در نویسندهساز جمله تاکیدی پررنگ بود. استاد از جملههایی که بسیار کمکم کرده برای پذیرش خویشتن خویش این بوده «خداوند خالق زیباییهاست و من مخلوق خداوندم.» استاد من با این جمله و البته دیدن خود درون آینه توانستم تا حدودی زیباییم را ببینم و باور نکنم بیمهریها را دیگر.
با خداحافظی از نویسندهساز به شیرود سلام کردم. یوتابی دیدم بدون کیخا. احساسم میگوید کیخا بوده. مگر چند یوتاب دارد این جهان؟ یوتاب که مریم و فاطمه و زهرا نیست. یکساعتونیم نفس کشیدیم با شیرود و تازه شدیم. بهقول خودش عشق و برکت.
بعد از شام و کمی جیغجیغ و اعتراض پدر که بگذارید شام بخوریم رجوع کردم به اسماعیلی. اسماعیلی و ننه هاجر. آذر که بود؟ تا امشب فکر میکردم آذر زنش است و امشب دیدم ده سال رکب خوردم. ایران مادر شهین و شهلا است. شهلا بود دیگر؟ شاید.
و نقطهی پایان. در آخرین تکهی آزادنویسی از سقوط نوشتم. سقوطی که لازمهی صعود است مثل سقوط آب و ریختنش در رودخانه تا دریا شدن. یاد مژگان نیکوفال افتادم و شبکه. جملهای از او با من است. میگفت: «نرخ شکستهایتان را بالا ببرید.» میگفت: «نرسیدن با هشت و نه کجا و یک و دو کجا.» هشت و نه تمرین است و یک و دو تکلیف. بنویس و بنداز دور. سیاهمشق کن.
صبح بیدار شدم و بدون معطلی مدیتیشن کردم. باید بدون معطلی خیلی کارها را انجام دهم وگرنه قیدش را میزنم. قید باشگاه را میزنم اگر شب قبل نرفته باشم حمام. قید مدیتیشن و هرزهنویسی را میزنم اگر اول صبح انجامشان نداده باشم. قید آدمها را میزنم اگر ببینم فقط خودشان را آدم حساب میکنند و بقیه را خر و گاو. قید گفتن بس است. خدا را شکر چون شب قبل رفته بودم حمام، توانستم بروم باشگاه. برای اولین بار تمرینات فانکشال را انجام دادم. متفاوت و باحال بود. چند دقیقهای رفتم دیدن دوستم. مشتری داشت. تولدش بود. نشد خیلی گپ بزنیم. رفتم خانه. ناهار شلهماش درست کردم. یادم آمد که چندین سال قبل در مینودشت این غذا کلی طرفدار داشت. پختم. با دستور چتجیپیتی. مالی نشد. باید از اهالی مینودشت بپرسم. و چه قابلمهی بزرگی شد. نصفش را گذاشتم توی فریزر. شب هم هوس کاچی کردم و سریع دست به کار شدم. خوب شد. پریودم و مدام دلم میخاهد بخورم. مخصوصن چیزهای شیرین.
مینویسم که نوشته باشم. این یادداشتها از سربازکنی است انگار.
الوعده وفا، قرارمان این بود که او پشت کوه بماند تا من بیدار شوم بعد او بیاید و کم کم خودی نشان دهد تا طلوع گیرایش را مشاهدهکنم و هیچ کدام نامردی نکردیم.
خورشید که کمکمک سر راست نگه میداشت سماور را روشن کردم شیر را جوشاندم و شعله را کوچک کردم. آمدم گشتی در تلگرام بزنم در همین حال و احوال اینترنت جانبهجانآفرین تسلیم کرد. تا کی زندهشود خدا میداند. انگشتم را به سوی اعداد و حروف روانه کردم رمز را نوشتم و بلوبانک را گشودم با مبلغی ناچیز شارژِ اینترنتی گرفتم.
فایدهای نداشت نه داده و نه غیرداده همه مرده بودند، خدا از سرِ تقصیراتشان بگذرد!
تکه هایی از مرغ دیروز که برای زرشک پلو پخته بودم زیاد آمده بود. گوشت ها را از استخوان جدا کردم استخوانها را نزد گربهای بردم که نامش مخمل است و مورد علاقهی همسر، پسر و دختر ارشدم( من علاقهای به حیوانات ندارم تنها از بعضی پرندگان خوشم میآید چون در خانهی پدرم هیچ کس به حیوانات دلبسته و وابسته نبود.)خلاصه گوشتهای ریش ریش شده با قارچ، سوسیس، کمی پنیرپیتزا و ادویه با هم مخلوط شدند و رفتند میان دو صفحهی نان ساندویچ به همراه خیارشور، گوجه و خلالهای بسیار باریکِ پیاز و با سس خوردیم، کاهو در اندرونی نبود جایتان خالی بود.
و اما ادامهی خاطرهی انارچینی را بخوانید:
پدر جعبهها را از انارهای سالم پر میکرد و برادرم با فرغون آنها را به آن سرِ باغ به انبار میبرد. انبار یکی از اتاقها بود.
صبح قبل از اینکه دست به کار انارچینی شویم پدر سطلی از ریگ های نرم را کف اتاق پهن میکرد و بعد هموارشان مینمود، این بستری مناسب برای انارها بود چند ماهی در انبار بیاسایند تا هنگامِ فروش به بازار برسد. درآمد کشاورزان تفت بیشتر از فروشِ انار، رب انار، اناردان و سرکهی انار بود و پدر علاوه بر حقوق معلمی از این راه نیز درآمدی به دست می آورد.
برادرم جعبهها را کنارِ دست مادربزرگ قرار میداد، سپس دو جعبهای را که بارِ قبل خالی شدهبود داخل فرغون میگذاشت و راه آمده را این بار سریع می پیمود.
مادربزرگ دانهبهدانهی انارها را با وسواس چون مفتّشی زیرنظر می گرفت. اگر لکی داشت یا ذره ای پوسیدگی مشاهده می کرد یا اینکه پی میبرد یکی از ما وروجکها اناری را به زمینوزار زدهایم آنها را روی انبار نمیچید. اگر میچید همه ی زحمتها هدر می رفت و بقیهی انارها هم پوسیده و خراب می شدند.
سریهای بعد هنگام بازگشت، برادرم من و خواهرانم را به نوبت سوار میکرد و با خوشرکابش ویراژهایی می داد که لذت ما در روزهای انارچینی را مضاعف مینمود.
خورشید میرفت و سیاهی شب میآمد و بر سر شهر سایه میافکند.
شبهای خاموشی بود. تفت هنوز نعمت برق را درک نکرده بود. مادر چراغِ لَمپا را که گوشهی طاقچه ایستادهبود روشن میکرد، چایش همیشه آماده و به راه بود. گویی او هرگز نباید خسته شود. پخته بود و ساخته بود، همراه مادربزرگ انار واچیده بود و باز می باید پذیرایی کند. چراغ روشن کند، چای بریزد، سفرهی شام را بگستراند و نالهای نکند.
مادر تا پاسی از شب بیدار بود و مقدمات انارچینی فردا را آماده می کرد. فردا میزبان بودیم، عمه و خانوادهاش برای کمک در چیدنِ انارها به ما میپیوستند.
یک صفحه روزانهام را نوشتم.
پیادهروی کردم.
در وبینار حضور داشتم.
کارگاه خردهخاطره را بودم.
پلکهایم نایِ ایستادن ندارند، می نشینند و مرا خواب درمیگیرد.
نمرهام ۶
امروز صبح با سلام و صلوات، ساعت شش و نیم بیدار شدم. دیروز قول داده بودم امروز زودتر بیدار شوم. هر روز، شبیه اکبر عبدی، صدایی هر گوشم زنگ میزند که باز هم دیر شد. امروز صبح اما نه. زودتر کارهایم را انجام دادم. ساعت پنج یکهو بیدار شده بودم. دقیقهای تا شش و نیم خوابیده بودم. صبح عجله نداشتم در طول راه. سر هفت و نیم رسیدم کلاس.
استاد ده دقیقه بعد آمد، دقیقا موقعی که داشتیم بلند میشدیم برویم. استاد امتحانهامان را داد. همان کوییزی که بعد از سالها، نیمچه تقلبی کرده بودم. نمرهام شده بود ۱.۴۴ از دو. سخت بود و چقدر سختگیرانهتر تصحیح کرده بود. صدم به صدم. آخرش بهمان گفت خیلی کلاس خوبی هستید. هر چقدر بمانیم سر کلاس، نمیگویید خسته نباشید. من خندیم و گفتم از دفعه بعد میگوییم. استاد گفتند که بخاطر خوب بودنمان، نفری یک نمره بهمان میدهد آخر ترم. وسط کلاس، وقتی بچهها داشتند میخواندند و معنی میکردند، حالت تهوعام چنان شدید شد که تصمیم گرفتم بروم پیش آقای ریگی و چایی بگیرم که بلکه آتش این تهوع از من، بگذرد. پایین بودند. بهشان گفتم. رفتم بالا و چایی برداشتم. چایی آویشن بود اگر اشتباه نکنم. بدون قند، توی راهرو، روی صندلیهای کنار پلهها نشستم و چایی خوردم. حالت تهوعام در اوج بود. جرعه جرعه چایی نوشیدم و برگشتم سر کلاس.
کلاس تمام شد. رفتیم توی سالن، روبهروی اتاق آقای طاهری. میخواستیم کلاس استاد رضایی را بپرسیم. گفته بودند بلافاصله بعد از کلاس استاد فغانی برویم سر کلاس. آقای طاهری بالا بود. روبهروی اتاق، وسط دانشکده، کنار تندیس شهریار ایستاده بودیم و پیشرفته را برای یکی از بچهها توضیح میدادم. بقیه بچهها رفته بودند بیرون. آقای طاهری که آمد گفتم کلاسمان کجاست، اگر ۹۱۵ است لطفاً یک کلاس دیگر بهمان بدهید. این کلاس هم کوچک است، هم پرده ندارد. گفتند برویم ۹۱۶. دقیقهای بعد استاد آمد. ما زودتر از استاد وارد کلاس شدیم. وسایلم را گذاشتم و برگشتم بیرون که استاد را ببینم. سلام و علیک کردم و یادآوری کردم که قرار بود با کسی صحبت کنند تا من بروم کارآموزی، کار پارهوقت. گفتند یادشان رفته. باید یادآوری کنم مجددا. تشکر کردم و وارد کلاس شدیم. اکثر بچهها بیرون بودند. از کلاس زدم بیرون و بچهها را صدا زدم. دخترها را. پسرها را نه. البته یکی بچهها بلند یکی از دخترها را صدا زد و گفت استاد آمده. رفتیم سر کلاس و آنها هم با چند دقیقه تاخیر آمدند. ما ردیف دوم نشسته بودیم. پشت سرمان نشستند. استاد یکیشان را بخاطر تأخیرشان صدا زد که تخته را پاک کند. بعد گفت یکی بیاید پای تخته. گفت خودش میگوید جواب را. ما باز نگاه کردیم و هیچ کس لب از لب برنداشت. من سر این کلاس چنان بیابا و ذرهای دلهره حاضر میشوم که واقعا لذتبخش است. مثلا همین موقعها، اکثرا چشم میدزدند که استاد صدایشان نزند، من اما سر بالا میگیرم، راست مینشینم و زل میزنم توی چشمهای استاد. استاد سمت ما را نگاه کرد و یکی از پسرها را با این جمله که «تو که داری چشم میدزدی، خودت بیا پای تخته. بله خود شما» صدا زد که بیاید. قبلش داشت صدایش میآمد که بغل دستیاش را متقاعد میکرد که برود پای تخته. حل کردیم. من کمی گیج میزدم. این قسمت را نخوانده بودم و وقفهی یک هفتهای، مواردی را از خاطرم برده بود. استاد کاملا برمیگردد سمت ما و توضیح میدهد. خوشم میآید. کل طول کلاس مخاطب کلامش ماییم. اکثر اوقات دارد توی چشمهایم نگاه میکند و چیزی را توضیح میدهد. احتمالا به دلیل تعدد در سوالاتی است که میپرسد. من هم سر تکان میدهم و جملاتی را که منتظر است ما کامل کنیم را، بلند میگویم. سوال تمام شد. استاد او را مرخص کرد که بنشیند. دوباره خواست کسی برود پای تخته. گفت کسی بیاید که قدش بلند باشد و خوش خط بنویسد. من داشتم به میترا میگفتم که میخواهم بروم اما فکر میکنم به خاطر دست خط ریزم، روی تخته ریز بنویسم و بچهها اذیت شوند. همین بین استاد داشت با خنده نگاهمان میکرد و از آقای زیرک پرسید که اگر جای من بودی چکار میکردی؟ او هم پاسخ داد که یکی را انتخاب میکردم. استاد گفت او انتخاب کند. من خندیدم و گفتم حالا کسی رو انتخاب کن که باهاش مشکل داری. گفت :«خانم حاتمی، فکر میکنم قدشون بلند باشد». حاتمی پشت سرش نشسته بود و از او اصرار که من نه. رفت پای تخته. بگردمش. قدش یک سر و گردن از من کوتاهتر بود. بعدش صدای آقای زیرک آمد که مرا میگفته و اشتباهی فکر میکرده حاتمیام. استاد چپ چپ نگاهش میکرد و ما به خنده افتاده بودیم که حاتمی دستش نمیرسد بالای تخته را پاک کند. حاتمی جان انتظامی را اشتباه نوشت و استاد مسخرهمان کرد. گفت ازتان املا میگیرم، هر یکی هم که بالای ده نشود، امتحان پایان ترم را نمیتواند بدهد. گفت بنویسید “به دلیل ضیق وقت در قسطنطنیه…”. ما خندیدیم و افتادیم به التماس که استاد تو را به ول کنید. بگذارید برای بعدا. گفت هفته بعد که میانترم میگیرم، باشد برای هفته بعدش. در طول این کلاس، لبانم از دو طرف کشیدهاند و دارم به چیزی لبخند میزنم.
#بخش یک
الباقیاش را فردا میگویم. حالا به دلیل ضیق وقت، باید بخوابم که شش صبح موعد بیخوابمان است.
الان باید ترم سهی دانشگاه باشم به گمانم. ترسم این است که من را به عنوان آثار تاریخی ببرند موزه. نام اثر: داوطلبی که هنوز دارد برای کنکور میخواند.
بگذارید بگویم دقیقا چه شد که کارم به اینجا کشید. سال دوازدهم را توی خانه درس خواندم که مثلا برای کنکور وقت بیشتری داشته باشم اما درسهای مدرسه را هم نخواندم و گذاشتم برای شب امتحان. گفتم میروم دانشگاه آزاد. اما بعدش خوشم نیامد و فهمیدم برای پیشرفت در دوبله باید خودم را آویزان تهران کنم. گفتم مینشینم درس میخوانم. مشاور و کلاس کنکور؟ نه بابا این قرتیبازیها کیلویی چند؟ پول هم که نداریم. چرا خانوادهام را بدبختتر از الان کنم؟
اما بعد چه شد؟ باز نخواندم. یعنی خواندمها؛ منظورم سه هفتهی آخر کنکور است. در کمال تعجب رتبهام بدک نبود. اما میدانید چه شد؟ سازمان کثافت سنجش به تمام داوطلبان، تاریخ آزمون عملی را اعلام کرد جز من. استعلام گرفتم و آنها هم با کمال پررویی گفتند: «بله ما برای شما پیام نفرستادیم. اما به هر جهت مقصر شمایید و مسئولیتش با شماست.»
با مشاوری صحبت کردم و او گفت حیف است. تو اگر بمانی پشت کنکور و بخوانی، رتبهات زیر صد میشود. و اینبار بنده هم مشاور گرفتم و هم کلاس. احساس بازندهها را دارم. آن بیعرضههای آخر صف. امشب اولین جلسهی مشاورهی آنلاین بود و تمام این مدت داشتم فکر میکردم که من به خودم اطمینان ندارم. اگر اینبار هم نشود چی؟ اینبار پول خانواده را هم ریختهام توی چاه فاضلاب.
حداقل، صبح تا عصر امروز، خوب بود.
صبحش کمی آزادنویسی کردم و ایدهپردازی و از روی کتاب بهمن فرسی رونویسی. بعدش خواندن نمایشنامهی تلاش بیهودهی عشق.
و گُل امروز؟ ساعت دو ظهر، تمرینجای استادشاهین بود. خودم را آماده کرده بودم که از گازخورد بترسم و ناراحت شوم.
دفتریادداشت آماده کرده بودم برای نکتههای استاد تا برای بازیسی تمرینم به کار ببرم.
اما استاد تمرینم را دوست داشت. از ایدهی نوی آن و نحو جملهها تعریف کرد. از شدت ذوقزدگی توی خانه دویدم. استاد خیلی بامزه تمرینم را خواند. یک دور برایش بازیگری کرد. کاش کتاب ویدئویی ازش میساختم. چون صوتی هم حق مطلب را به جا نمیآورد.
بعد از آن کمی ولگردی کردم و چای خوردم تا ساعت پنج شد. وبنیار نویسندهساز.
حالا که فکرش را میکنم به جز جلسهی مشاوره باقی روز هم خوش گذشت.
وبینار خطخطی ندا را شرکت کردم. وای که چقدر این دختر ناز است. مستکشی کردیم و به اشتراک گذاشتیم.
و حالا؟ باز دارم به کنکور فکر میکنم. به اینکه چرا همیشه مثل دختران لوس خاندان اشرافی خانوادهام را اذیت کردهام.
تا کلاس هشتم راهنمایی مشکلی پیش نیامد، به جز مشکل دوستیابی. شاگرد اول مدرسه بودم و دردانهی معلمها. و البته نامحبوب بین بچهها. سال نهم شروع مصرف قرصهای ضدافسردگی بود. تصمیم گرفتم توی خانه درس بخوانم چون مشکل خواب پیدا کرده بودم. قرصها ناغافل به خوابم میبردند. اما نمراتم تغییری نکرد. هنوز شاگرد اول حساب میشدم.
خواستم بروم هنرستان. خانواده مخالفت کردند و من مقاومت. آزمون ورودی هنرستان را قبول شدم. اما بابا آمد و دوباره با مهربانی با من صحبت کرد. لبخندش خیلی مهربان بود و من نمیخواستم اذیتش کنم. پذیرفتم. رفت از هنرستان انصراف داد و دبیرستان ثبتنامم کرد. و آن وقت بود که سیلی واقعیت خورد توی صورتم. شبانهروز گریه کردم تا اینکه مامان هنرستان دیگری پیدا کرد که رشتهی انیمیشن داشت. اما خب هنرستان آنچنان خوبی نبود. به هر حال ثبتنام کردم. آن سال نمراتم افت کرد اما به طرز عجیبی با همه دوست بودم، تا اینکه دراماهای دوستی شروع شد. من بیتجربه و زودرنج بودم. نتیجهاش؟ من احمقانهترین تصمیم دنیا را گرفتم. دهم که تمام شد از هنرستان زدم بیرون. هنرستان دیگری رفتم؟ نه. رفتم دبیرستان رشتهی انسانی. خدا میداند چرا. و چون بالاترین نمراتی را کسب کردم که یک داوطلب تغییررشته میتوانست کسب کند، شوربختانه به راحتی ثبتنام شدم.
اما اینبار هم نمراتم افت کرد و هم روابط اجتماعیم. و افسردگیم شدت گرفت. آن سال من تمام شدم و دیگر آن من هیچوقت زنده نشد.
چرا توی گزارش نیک اینها را گفتم؟ چه ربطی داشت؟ نمیدانم. گزارش افکار غیر نیک روز بود شاید.
ساعت ۷ صبح. صبحانه. پوشیدن لباسهای نو. مدرسه. احساس ناامنی. دلتنگی برای کنجی دنج. درس دادن تقریب. تمرین جمع فرایندی. روخوانی درس جدید. ببین و بگو. اداره. بازدید. بیشفعالان و دیرآموزان کلاس. ناکارآمدی جوان از نظر راهبران. نیروی زبدهی سن بالا. جوانِ کمتجربهی هیچی نفهم. در کل کشور. کینهی من از حرفش. اعتقادم به توانمندی جوان امروز.
شب یک شب دو. مادران و دختران. آزادنویسی. خانهی عمه. پست کانال. گریه. حرف زدن با مامان. ناهار درست کردن. شامِ الکی. خوشحالی برای فاطمه. خستگی. خوابِ بعدازظهر زیاد.
— روز تهکشیدن
امروز را نمیدانم چه بنامم. شاید روز تهکشیدن. آری، نامش را همین میگذارم زیرا بدنم میل به زیستن داشت و ذهنم آن را پس میزد.
دیشب از ترس موش روی مبل خوابیدم و نمیتوانستم به راحتی تکان بخورم. یک موجود کوچک مرا به چه دلهرهای انداخته است. اصلاً نمیدانم دلهره برای این حس مناسب است یا نه.
گفتم حس، تمرین کلاس خودواژه دربارهی حس است. آن را هم نمیدانم چطور باید بنویسم. هیچکس تا به امروز تمرین را انجام نداده تا چراغ راهی برایم باشد.
شاید امروز روز نمیدانمها بود.
قبل از نُه بیدار شدم. باد شدیدی میوزید به حیاط رفتم تا آسمان را ببینم. شیر را گرم کردم و نوشیدم تا بدنم گرم شود. بعد ورزش را شروع کردم و روزم اینطور آغاز شد.
گزارش دوستانم را در سیاهچاله خواندم و برایشان پیام صوتی گذاشتم. حتی عکسی از آسمان امروز گرفتم و در گروه گذاشتم. راستش دلم برای گفتگوهای گذشتهمان تنگ شده. سیاهچاله دیگر آن جنبوجوش و پویایی سابق را ندارد. این موضوع مرا وسوسه میکند برای پاکیدن.
گفتم پاکیدن، فکر کنم دلیل خراب بودن احوالم را فهمیدم. دو هفته پیش در دورهای شرکت کردم که شرط کرده بودند اگر کسی از آن خارج شود، دیگر اجازهی ورود مجدد ندارد. نمیدانم این قانون را از کجایشان درآوردهاند.
متوجه شدم هیچ مطلب جدیدی از دورهی ثبتنامی دریافت نمیکنم. هرچه در آرشیو تلگرام گشتم، کانال را پیدا نکردم. نمیدانم چه زمانی پاک شده بود.
آیا من پاک کردم یا آنها مرا؟
خلاصه، به ادمین پیام دادم، اما چندان امیدی ندارم که اجازهی ورود مجدد بدهند. حالم گرفته است که حتی آموزشها را نگاه هم نکرده بودم.
خانه را جاروبرقی زدم.
موش ما را به بازی گرفته است. دور تله گشتوگذارش را کرده، اما داخل آن نرفته است. این چه داستانیست که ما هم نقش اصلی آنیم.
با بیحوصلگی یک پومودورو زبان خواندم و بعد مشغول پختن غذا شدم که هیچ میلی به پختنش نداشتم. باز هم هویج پلو. دلم میخواست لپه پلو را امتحان کنم که مینا در گزارشش از آن نوشته بود، ولی همسرم لپه را خیلی دوست ندارد. شاید بعداً قنبر پلو را امتحان کردم.
امروز به معنای واقعی کلمه حالم و حوصلهام زیر خط فقر بود. دلم میخواست زبان را ادامه بدهم، ولی بعد از خوردن ناهار، حوصلهام به خواندن تمایلی نشان نداد.
در یوتیوب چندین ویدئوی آموزشی دربارهی پیلاتس دیدم. دربارهی حرکاتی که افراد با زانو درد باید به شکل دیگری انجام بدهند، ابزارهای پیلاتس و حرکات اصلی آن.
خواستم کمی بخوابم که زنگ هشدار گوشی اعلام کرد نویسندهساز شروع شده است. آن را هم نرفتم و موبایل را در حالت پرواز گذاشتم. خوابم به چُرتهای تکهپاره تبدیل شد.بالاخره بعد از یک ساعت و نیم دستوپا زدن برای به خواب رفتن و تلاش بیحاصل، بیدار شدم.
دوست آملیمان تماس گرفت تا بگوید اگر هوا سرد است و در خانه ماندن برایمان اذیتکننده است، به خانهی آنها برویم. وقتی میشنوم او تماس گرفته، قلبم فشرده میشود و استرس میگیرم. انگار منتظر ملامت شدنم. مرا یاد یکی از دوستانم میاندازد.
اب برای چای گذاشتم و همسرم چای را دم کرد. تا اماده شدنش به درآوردن لباسهای گرم از چمدان مشغول شدم و به جایشان لباسهای نازک تابستانی را گذاشتم.
متوجه شدم بوت چرمی و کیفم در کمد دیواری کپک زدهاند. تمیزشان کردم. بارانی و کاپشنم را در کمد آویزان کردم.چمدانها را بستم و وقتی کارم تمام شد، با همسرم چای نوشیدیم.
راستش دیشب فیلم سینمایی ادیسه را هم دیدیم. سه ساعت وقت گرانبها برای اثری که هنرمندانش خوب بودند اما اثر چیز تعریفی از آب درنیامده بود. پُر از پَرشهای بیخود و اعصاب خردکن. به کسی دیدنش را توصیه نمیکنم. این را نوشتم تا بگویم برای من خوشایند و خیره کننده نبود.
۱۴۰۵/۰۸/۱۸
صبح که بیدار شدم اولین کاری که کردم رفتم سراغ دفترم. نوشتم و کلی تجدید خاطره کردم و خاطره های بامزه را هم نوشتم و خندیدم. دفتری که تازه خریدهبودم هم دارد تمام میشود و من خوشحالم از اینکه اخیرن بیشتر نوشتهام.
سنگ صبور هم خواندم و با بعضی جملاتش حقیتن بغض کردم و لذت بردم. دلم میخواهد دوباره و چندباره بخوانمش.
در وبینار هم شرکت کردم و کلی جملهی تاکیدی نوشتم.
هوا خیلی سرد شده با این حال من باز به پیادهروی رفتم. نمیشود از این حال و هوا استفاده نکرد. کلی انرژی گرفتم.
امروز آشپزی هم کردم و از خوردن تهچین مرغ و بادمجان لذت بردم.
امروزم امتیاز متوسطی میگیرد و باید تلاشم را برای مدیریت زمانم افزایش دهم.
۱. درس خواندم. روز و شب امتحان بود و هست. تا فردا صبح. بعدش زامبی خواهم شد.
۲. وبینار نویسندهساز را بودم. آزادنویسی کردیم دربارهی خودگویی. از جملههایی که دوست داشتم: تو نوشتن را داری. و اگر تو مسیر بمانی خوشحالتری و میرسی.
۳. یک قسمت از انیمهی سایبرپانک دیدم. مین و دوریو مردند. اسپویل نکردم. چطور مردند را نگفتم که.
۴. تمرین خردهخاطره را فرستادم. که بعدش گازیده شدم. کلا جلسهی پرگازی بود. و عالی. سه بار این جمله را فرستادم: در کمد را از جا کندیم.
چون ترسیدم عوضش کنم. و چون مربوط به خاطرهی خودم بود.
۵. در طول روز هم آزادنویسی کردم برای آرامش روان و توسعهی فردی.
۶. گزارشنیک نوشتم.
گزارش نیک | هجدهم آبانماه ۱۴۰۵
سالواژهام: جسارت
امروز در جلسهی نویسندهساز، در بخش آزادنویسی، جملههای تأکیدی دربارهی خودمان نوشتیم. چقدر به نوشتن این جملهها نیاز داشتم. گاهی با خودم فکر میکنم نکند شاهین کلانتری علم غیب دارد؟ چون بارها پیش آمده که بین افکار و دغدغههای این روزهای من و راهکارهایی که او در جلساتش مطرح میکند، همزمانی عجیبی وجود دارد.
انگار درست در همان زمانی که ذهنم درگیر پرسشی است، در جلسه به موضوعی میرسیم که میتواند راهی تازه پیش پایم بگذارد.
https://t.me/MashgheBodan
سالواژهام: ارتباط
دیشب پیش از خاب، یادداشتی خام نوشتم بهقصد انتشار اما دندان گذاشتم رویش و شعری منتشر کردم. کار داشت آخر. امروز صبح پس از دقایقی آزادنویسی رویش کار کردم که به عنوان لقمهی امشب، بچپانمش تو دهان افسانهزار.
زبان خاندم.
در نویسندهساز، فکری شدم که اجازهی دسترسی بگیرم و سوالم را اینگونه بپرسم اما نشد که بشود.
تمرین کردم.
بخشی از «افسانه اسطوره» را خاندم. موضوع، سه نوع تعریف از اسطوره بود: تمثیلی، تاریخی، واقعی
تو وبینار این هفته از آن حرف خاهم زد.
نکتهنویسیهای اسطوره در جهان امروز تمام شد. میتوانم ادعا کنم که خوردهام این کتاب را.
سفارش مشتری را به سرانجام رساندم.
به ساخت نوع خاصی از جعبه فکر کردم.
امروز دستهی تی نقش میلهی دیسکو را برای من بازی میکرد. نمیدانم قبلن درخواست یاری کردم یا نه، اگر نکردم باید در «یاری جستن» بنویسم که به یک شریک برای راهاندازی کلوپ رقص نیازمندم، البته به این شرط که من فقط مسئولیت گرمکردن مجلس را داشته باشم و باقی کارها را او به عهده بگیرد.
فکر میکردم هرگز به این نقطه نرسم که بنشینم روی تخت و با یک چشم بسته این چند خط را بنویسم از بس که کار بود برای انجام دادن. قبلن برای تمیزکردن همیشه کمک میگرفتم، حتی آنقدر تنبل بودم که خودم هم در خانه نمیماندم که مبادا مجبور شوم کاری انجام دهم. اما چند سال است که خودم تمیزکاریها را انجام میدهم، اول به دلیل احساس آزادی، دوم به این دلیل که تمیزکردن را شکلی از قدرشناسی برای نعمتِ خانه یا هر چیز دیگری میدانم و سوم اینکه وقتی خودت جایی را تمیز میکنی متوجهی جریان تازهای از انرژی میشوی.
پروردگارا، هزاران هزار وسیله در اختیار ما قرار دادهای تا زندگی را برای ما سهلتر نمایی. این اندک تلاش ما برای قدردانی را از ما بپذیر که هرگز تلاش ما با رحمت شما برابری نخواهد کرد.
از صبح خارشی خفهکننده در گلویم میپیچد. انگار دوباره ویروس گرفتهام. اصلن تنها دلیل انزجارم ازاین فصل، همین ویروسهای رنگارنگیست که به محض پخش شدن، اول به من میرسند. همیناندازه سخی.
به عقیدهی دوستم: بعد از واکسنهای کرونا دیگر آدم سابق نشدیم. بیدی شدهایم که با هر گوزی میلرزیم.
خلاصه امروز به بیحالی گذشت. حتا کارهای پیشپا افتاده را هم انجام ندادم.
دو نوبت آزادنویسی کردم. یک بار هم در نویسندهساز نوشتیم. با هدف اینکه برخی از جملهها تحت عنوان خودگویی، مشوقی باشند برای حال بهترمان و البته عملکرد بهتر. اینروزها که دغدغهام سلامتی شده، غالب جملههایم در این مایهاند.
شاهین عزیز
این جمله، همانی است که برایم ایدهآل است. به من شوق میدهد. یادم است گفتی شایسته است. آدم دغهدغهی اصلیاش را محفوظ بدارد. یادم است این کمالنهایی است. «من فیلمساز بینالمللی میشوم.» اگر این وسط کارهای بیربط کنم در آینده. بهتر بگویم اگر بیربط به نظر برسد. بیربط نیست. پیشینه و تجربه و مواجه نیاز است. تمام این گزارش نیکها در ۲۰ سالگی/ آزادنویس «۳۵۰ کلمهای » مطالعه دفترچه خاطرات و فراموشی/ سازماندهی دانششخصی /یادگیری استدلالکردن از آخرین یادداشت محمدقائد. همگی طبقهی است. برای آن کمالنهایی یعنی فیلمسازی.
………………………….
از دوشنبه روز
خواندن یادداشت محمدقائد در کانال تلگرامش
آشنایی با کورش صفوی و یافتن کتابهای قابل اتکا این نویسنده برای کارهای جدی به زودی
فهمیدن اینکه من خیلی حرف میزنم. باید صحبتهایم را کمتر بهینهتر کنم.
برای شاهین کلانتری
خیلی قشنگ بود. بدون اینکه حتی مکثی کنم، هودیم رو پوشیدم و رفتم پشتبوم تا منتظر بمونم بارون بند بیاد.
بعدش تصمیم گرفتم بعد از مدتها، تنهایی برم بیرون و پیادهروی کنم. راستش تا حالا تجربهی پیادهروی تنهایی و بدون مقصد رو نداشتم. اگر هم جایی تنها پیادهروی کرده بودم، صرفاً برای این بود که خودم رو به کلاس و باشگاه و… برسونم. برای همین یه کم دودل بودم.
دخترخالم زنگ زد و طبق معمول، من باید مو به مو به حرفهاش گوش میدادم؛ حتی وقتی چندان علاقهای به موضوع نداشتم. مبادا وسط صحبتهاش سؤالی ازم بپرسه و با مِنومِن کردن لو بدم که حواسم جای دیگه بوده!
همینطور که به حرفهاش گوش میدادم، موضوعی که تعریف میکرد اونقدر برام بیمزه و خستهکننده بود که شروع کردم به آماده شدن. ایرپادم رو هم گذاشتم تا دستکم موقع آماده شدن، چیزی از حرفهاش رو از دست ندممم.
کیفم و یه کلید رو برداشتم که البته مطمئن نبودم مال در خونه باشه. میخواستم به خانواده اطلاع بدم که دارم میرم بیرون، ولی با خودم گفتم ولش کن، بعداً بهشون میگم.
همینطور که مشغول صحبت بودم، دخترخالم متوجه شد بیرونم و… دیگه مکالمه تموم شد :))))
بالاخره راه افتادم.
همهچیز بیرون قشنگ بود. هوا هم فوقالعاده بود؛ نور خورشید اصلاً زننده نبود. انگار یه روبان طلایی بود که چشمهام رو نوازش میکرد.
سعی میکردم تمام منظرهها رو با چشمهام اسکن کنم و جایی توی حافظهی بلندمدتم نگهشون دارم؛ بس که قشنگ بودن. همزمان آهنگ گوش میکردم و از تماشای اطراف لذت میبردم.
چند تا عکس هم گرفتم…
وقتی داشتم برمیگشتم، تقریباً وقت تعطیل شدن مدرسههای ابتدایی بود و بچهها داشتن به خونه برمیگشتن.
توی همون مسیر، یه صحنهی خیلی قشنگ دیدم؛ مادر و بچهای که از دور دستهاشون رو برای هم باز کرده بودن و به سمت هم میدویدن تا محکم همدیگه رو بغل کنن :)))
همونجا بود که با خودم گفتم: منم بغل میخواممم.
از طرفی، پارکمون هم خیلی گوگولی شده بود. دلم میخواست یه دختری رو پیدا کنم و ازش بخوام ازم عکس بگیره، ولی متأسفانه کسی پیدا نشد. منم به سلفی گرفتن قانع شدم.
وقتی از کوچهمون رد میشدم، اصلاً دلم نمیخواست همسایهای منو ببینه، ولی خب نشد که نشد :)))
منو دیدن و طبق معمول، احوالپرسی شروع شد.
بالاخره به خونه رسیدم و با خیال راحت کلید رو درآوردم تا در رو باز کنم؛ اما… باز نشد!
نمیدونستم مشکل از کمزور بودن خودمه یا واقعاً کلید، کلید در خونه نیست! هنوز هم از این موضوع بیاطلاعم، ولی خب از نظر ظاهری کاملاً به قفل میخورد.
چارهای نداشتم جز اینکه از همون همسایهای که تمام تلاشم رو کرده بودم نبینتمش، کمک بخوام.
گفتم: سلام آقای ایکس، خوب هستین؟ جسارتاً میشه در خونه رو برام باز کنین؟
همینطوری داشتم میخندیدم. ایشون هم احوالپرسی کرد و اومد سراغ در، ولی باز نشد که نشد :))))
گفتم پس به پدرم زنگ میزنم بیاد و…
هیچی دیگه، گوشیم هم آنتن نمیداد :))
با یه حالت معذب، گوشی همسایه رو گرفتم و به پدرم زنگ زدم. گفتم که برای پیادهروی رفته بودم بیرون و حالا نمیتونم در رو باز کنم.
تا موقع رسیدن پدرم، بین بوتههای کوچه قایم شدم. یه وضعی بود اصلاً!
در نهایت، خوشبختانه به هر مصیبتی بود، کلید به دستم رسید؛ کلیدی همرنگ کافشنم! کلید صورتی
و… بالاخره اومدم خونه.
خلاصه، اولین پیادهروی بیمقصد من هم اینطوری گذشت؛ یک ساعت و پانزده دقیقه پر از منظرههای قشنگ، لحظههای دوستداشتنی، اتفاقات غیرمنتظره و یک کلید صورتی :)))
صبح امروز را با خواندن داستان کوتاه «هیچکاک و آغاباجی» شروع کردم. اصطلاح «مکگافین» را هم یاد گرفتم. بعد برگههایی برای مدرسه آماده کردم. به امور خانه رسیدگی کردم و رفتم مدرسه. اولین کلاس کمی کلافه و عصبیام کردند. در کلاس دوم هم کمی حواسپرت بودم. ساعت آخر بهتر بود اما روح و روانم خسته شده بود. بعد از کلاسها کمی در مدرسه ماندم و دفتر نمره را کامل کردم. دیگر غروب شده بود. منطقهای که مدرسهمان آنجاست، در یک شهرک خاص نفتیهاست و بسیار سرسبز و خلوت است. بیرون مدرسه پرنده پر نمیزد و آسمان غروب، رنگ ارغوان گرفته بود. حیفم آمد که اسنپ گرفتهام. دوست داشتم مدتی غروب را نگاه کنم. آمدم خانه و کمی وقت تلف کردم. دیدم فایدهای ندارد و باید حالم را بهتر کنم. شروع کردم به کلمهبرداری از «خیمهشببازی» صادق چوبک. شوق فردا هم حالم را بهتر کرد. فردا سهشنبههای معهود ماست با بچههای مدرسهٔ نویسندگی. با دوستان مکان و زمان قرار فردا را تنظیم کردیم. همین شوق بر آنم داشت که شام آماده کنم. یادداشت کانال را هم نوشتم. مدتی هم آزادنویسی کردم. سرشار از نوشتن بودم. به کلمهبرداری ادامه دادم. بهتر شده بودم.
امروز مدام در تعقیب و گریز با ذهنم بودم. در تمام زمانها سیر کرد جز زمان حال. در تمام سوراخهای زندگی لولید و مرا از پا درآورد. وقتی به گریه افتادم، دلش سوخت، آمد نشست سر جایش، ساکت. تا شنبه باید مقالهام را اصلاح شده برای نشریه بفرستم. تمام برنامهها و کارها را در ذهنم متوقف میکنم تا بر روی یک چیز تمرکز کنم. برای کارگاه خودخاطره تمرینی انجام ندادم و خاطرهای را برای نوشتن انتخاب کردم که فکر میکردم گنجایشش را دارد. اما حالم را مشوش میکند یادآوریاش. هرچه تلاش کردم نتوانستم چیزی بنویسم. از اینکه از تمرینهای نویسندگی عقب افتادهام و آنطور که دوست دارم نیست عملکردم، از خودم دلخورم. همه اینها در کنار هزاران مسائل دیگر، استرس و فشار به ذهنم وارد کرده و او هم قهر میکند. اما با کمی تمرین ذهنآگاهی، سرجایش مینشانمش. حالم کمی بهتر میشود. میروم کلاس رانندگی و پیشرفت چشمگیرم حالم را بهتر هم میکند. در راه لینک کارگاه خردهخاطره را باز میکنم. یک ساعتی از کلاس گذشته. استاد نکات جدیدی درباره نوشتن خاطره میگوید و اینکه جمله اول باید گیرا و جذاب باشد. چند جملهای را تمرین میکنیم تا درس جابیوفتد. میرسم خانه. دلم طعمی نوستالژی میخواهد، چیزی که مرا به حسهای خوبم وصل کند. شیرکاکائو گزینه خوبیست. عین آب سر میکشم. شیرموز و شیرکاکائو ترکیبات بهشتی موردعلاقهام هستند. میروم سراغ سهم خاندن امروزم. رسیدم به شب دوم «شبهای روشن». متن ترجمه پر از ظرافت و خوراک کلمهبرداریست. حسابی سبدم را پر میکنم. وقت وبینار خطخطی ندا جان میرسد. یک نقاشی از جیمز اسنور را نشانمان میدهد و ما هم شروع میکنیم به مشاهده و تحلیل آن. خیلی خوش میگذرد. چقدر به خودمان اجازه میدهیم که یک اثر هنری ببینیم و بدون هیچ پیشزمینه و دانشی از عقبه نقاشی و نقاش، درباره آن حرف بزنیم، نظر بدهیم بدون قضاوت شدن؟ بدون ترس از اشتباه؟ در هنر میشود مرز درست و غلط کشید؟ چقدر به خودمان اجازه میدهیم که در یک اثر هنری تعامل داشته باشیم؟ و نظرمان بخشی از آن باشد؟ یا باید تنها به دنبال نظر و نیت نقاش باشیم و تمام؟ پس تخیل و نگاه فردی چه میشود؟ مگر نه که هر اثر هنری به تعداد مخاطبانش میتواند خانده شود؟ اگر اینطور نباشد، هنر را به درجه سطح تقلیل نمیدهیم؟ جسارت اینکه برداشت خود از یک اثر هنری را بگویی حتا به دور از نیات هنرمند، مهارتیست آموختنی و نتیجهای پرحاصل. هنرمند بودن فقط به خلق کردن نیست؛ مشارکت در آثار هنرمندان دیگر نیز بخشی از مسیر خلاقیت است. امشب در وبینار جسارت آن را داشتیم که احساساتمان، نظراتمان و برداشتمان از نقاشی دسیسه را به گفتگو بیاوریم. در نهایت هم ده دقیقهای، هرکدام در عالم خودمان خطخطی کردیم. من هم کودکی شدم در نقاشیهای دوران مهدکودک. آسمانی آبی، خانهای نارنجی با دودکش و دودش، درختی و تابش، دریاچهای و ماهیهایش. بعد هم مستکشیهایمان را به همدیگر نشان دادیم.
این بود نیکیهای امروز.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۸
از خدا میخواهم همیشه شوق کتاب خواندن را داشته باشی. این دعای دستفروشی بود که امروز از او خرید کردم. خیلی برایم دلنشین بود. کتابهای چندانی نداشت، اما دو کتاب خریدم. میگفت: «بیشتر مردم میگویند من خیلی کتاب دوست دارم، میخرم، میگذارم گوشه خانه، اما هرگز نمیخوانم.» واقعاً مسخره است. چطور تا کتابی را نخوانی، تا وارد جهان نویسنده نشوی، دوستش داری؟ امروز یک هنجارشکنی بزرگ کردم. مهمان که برایمان آمد، سلام کردم و بعد برای برگزاری کلاس خاطرهنویسی از اتاقم بیرون نیامدم. حتی متوجه نشدم چه زمانی رفتند. (بیاحترامی بزرگی است در خانواده ما.) تصمیم دارم از این به بعد برنامهریزی انجام دهم. چیزی به باز شدن دانشگاه نمانده. میترسم زمانم خیلی شلوغ شود. میترسم به کلاسهای نویسندهساز نرسم. پس در این زمان کمی که دارم، حداقل استفاده را بکنم. امروز هم پیادهروی رفتم. صبح زود، با مامانم رفتم. هوا خیلی خوب بود. رفتم ترشک تمشک که عاشقش هستم خریدم. فروشنده گفت: «نسبتتان با هم چیست؟» گفتم: «مامانم هستند.» بعد شروع کرد به تعریف و تمجید. نمیدانم تکنیک جذب مشتری بود یا واقعی. راستی، امروز هم باران و تگرگ آمد. رفتم تراس و کمی زیر باران رقصیدم و من همچنان در ستایش باران هستم.
کل روز عطر زعفران نفس کشیدم. دایی مریم آمد با زعفرانهاش. رودروایسیکنان هرکدام چند کیلو برای پاک کردن دست گرفتیم و کمک کردیم. همان شد که تا نیمه شب هنوز در حال پاک کردنیم. گلبرگهای بنفش رنگ را میشکافیم و سه نگین سرخ را از ریشه جدا میکنیم. همان لحظهست که عطرش زیر بینیمان میپیچد و بوی ایران میچسبد به جانمان.
دستم زرد شده. با مریم از ماجراهای چند روز اخیر میگفتیم. طهورا و زینب پشت پردهی تختشان خوابند. پچ پچی حرف میزنیم تا مبادا بیدار شوند. فردا هم کلاس داریم و خدا کند تا آنموقع تمام شود این بلبشو.
مریم از ماجرای هفتهی گذشته میگوید.
نقلقولی از ساعد که گفته دوستهای خوبی داری و مائده دختر خوبیست. بعد از خودش میگوید که اعتمادش به من کامل است و بالغترم به نسبت آدمهای اطرافش.
و من میاندیشم به مائده. به دختری که از خودم به نمایش میگذارم. به تصویرم در آینهی چشم دیگران. دختر خوب. قابل اعتماد. بالغ.
در اوایل دهه بیست زندگی احتمالا کافیست. نیست؟
عصری هم نویسندهساز را همگی با هم گوش دادیم. تجربهای جالب شد. گذران زندگی با هماتاقیها جالب است. خوشحالم از وجود این تجربیات.
جریانات نیک امروز:
_خندیدن با مامان و داستانهای بامزه
_آزادنویسی
_قولهای کوچک امیدوارکننده به بابا
_تماشای مائده از آینهی چشم دیگران
_استمرار
https://t.me/ravaanehh
آبان
امروز روز خوبی بود. قدری غم داشت. غمی توسعه وار البته همراه با مقدار زیادی پیاده روی مسرت بخش. قسم می خورم قرار نبود این همه پیادروی کنم فقط گم شدنم توفیقی اجباری شد. در شهر خودت گم بشوی خیلی کار بزرگی است.
امروز فوق العاده لذیذ بود. استاد مون رو بعد از مدت ها دیدیم. در کافه ای دنج، نشستیم و حول محور فلسفه، روانشناسی، اضطراب وجودی و… صحبت کردیم.
واقعا برام لذت بخش بود. کلی آدم با سواد هم از بیرون به جمع ما می پیوستند و و بحث می کردند و سوال می پرسیدند.
خوبی دانشگاه به دو چیز است. استاد و دوستان باسوادی که بعد از مصاحبت با آنها، لذت زندگی در وجودت رخنه می کند و به این نتیجه می رسی که چقدر به این روابط نیاز داری.
مادران و دختران را در راه خواندم و کمی هم کار کردم.
خدا رو شاکرم بابت لحظه هایی از زندگی که به این نتیجه میرسم. حیات هر چقدر هم نفس گیر باشد ارزش زیست را دارد.
گردآفریدم،
میدانم از دستم دلخور هستی. دو روزی است خبری ندادهام و نامهای ارسال نشده است. این دو روز گذشته را که بسیار هم غنی بودند، ثبت نکردم؛ انگار ذهنم هنوز در خاطرات و اتفاقات آن روزها جا مانده است.
فهرستی از کارهای امروزم:
– نوشتن دربارهٔ محفل شعری که دو روز پیش در آن شرکت کردم.
– شرکت در وبینار نویسندهساز.
شرح نکاتی از وبینار:
* نگاه متفاوت به جملات تأکیدی، جدا از نگاه زرد و خزشده.
* جملاتی در قالب خودگویی که پوک و پوچ نیستند و عملکرد و رفتار فرد، پشتوانهٔ آنهاست.
– آزادنویسی.
– سر زدن به مادربزرگ و پدربزرگم.
– فکر کردن دربارهٔ آیندهٔ شغلی و فرستادن رزومه به چند شرکت در جابویژن.
میرقصد در خابت، در استوریاش، گوشیبهدست، در آینه: مردی کتوشلواری. نقاشی میکنی: خابت را، در وبینار خطخطی. نمیروی دانشگا، بی دوختنِ دغل. میخانی از امین گلآرا، سی صفحه، «جذام، چه میتوان کرد». نشانِ «بوف کور» و ملکوت دارد این هم: «جذام، چه میتوان کرد». میخاهی خسته باشی و بخزی زیر پتو اما میهراسی از خسته و خسته و خستهتر شدن: آزادنویسی میکنی. میگذاری سرت را روی بالشت و گوش میدهی به ترانه: میخاند فائزه، از ایرج جنتی عطایی. سه فهرست مینویسی: کلمات، جملههای خبری، سوالها. تصور میکنی خودت را که نشستهیی در بالکن و دیدههایت در شب را فهرست میکنی: میروی کنار پنجره و مینویسی دو فهرست: چیزهایی که میبینی و شکلهایی که میبینی. چقدر مربع و مستطیل. میافتی یاد گفتهیی یا نوشتهیی دربارهی چهار دیواری بودن اتاقها و گوشهها. گوشهها. انگار. یادت نمیآید. چرا اینهمه مربع و مستطیل؟ اتاق، مستطیل. کتاب، مستطیل. لپتاپ، مستطیل.
یخ زدم. سوز دارد. برف بارید امروز. تبریز هم از عجایب جهانست. چلّهی پاییز و برف. کلاس نمیچسبید. توهین به شعور این هوا بود. اما رفتم. تا مغز استخوان هم یخیدم. دل هماتاقی را نشکاندم و به دانشکدهاش رفتیم بعد ناهار. اما دل خودم شکست. از بیمبالاتیهای دانشگاه. صندلیهایی داشت داغان. معمارهای کمرناقص و گردنخمیده قرار است تحویل جامعه دهند. دانشکدهی معماری گفتهاند ناسلامتی. پشت هم تأسف آورد و ریخت به دلم. تمرینجا را نشد باشم. بهخاطر کلاسهای کذاییام. کاغذ را با مداد سابیدم حسابی. کیف داد. خرتخرت مداد، مستم میکند. استاد سیبی داد بهم. دوست همکلاسی گفت نکند سفیدبرفی شوی. سرزبان را بودم. به زحمت. اینترانِت خاکبرسر گند پاشید به اخلاقم. نگذاشت نویسندهساز را باشم. نویسندهساز حکم قندخونم را دارد. نباشد، شکرم میافتد. (دیروز فهمیدم در افغانستان به قندخون، شکر میگویند.) خوابیدم. با وکال آریانا وفاداری. یگانهی شیرینم فرستاده برایم. نور ببارد به دلش. شام گرفتم. بوی چیز میداد. بهم زد حالم را. اما بهانهای شد برای املت زدن در این سوز و سرما. حین آماده شدن شام، سهراب میخواندم. ظرفها که شستم، روانهی سالنمطالعه شدم. چندین ساعت مشغول بودم و هستم. باید تلاش کرد. باید. پیوستگی را نباید فراموش کنم. یادداشتی نوشتم و در کانال هوا کردم. همین یادداشتنویسی و انتشار روزانه، تمرین نظم و استمرار و سختکوشی است برای من. نور ببارد به روان استاد. بروم برای فردا تجدید قوا کنم.
From فاطمه بهزادی مقدم on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه مددکار on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم حاجیکریمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه مددکار on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Kiyana on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه غفارپور on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟