سلام جناب کلانتري.
1.خسته از کار روزانه هستم.
2. تمرکز ندارم.
3. هر چيزي که بخواهيم بنويسيم قبلا بهترش نوشته شده.
4. دايره لغات کم است ضعيف است.
5. مطالبي که مي نويسيم قابل چاپ نيستند.حتي اگر قابل چاپ باشند تضميني براي فروشش وجود ندارد.
سلام. من مشکلم در خود نوشتن نیست. معمولا چیز هایی هم مینویسم. و فکر میکنم در حد و اندازه خودم خوب هم مینویسم. اما گاهی نمیدونم چی بنویسم. یا مثلا نوشته ای که می نویسم چقدر ارزش انتشار داشته باشه. بیشتر اوقات شروع میکنم به نوشتن و بعد از چند پاراگراف متوجه میشم که حرف تازه ای نزدم و تکرار مکررات خودم بوده یا حرف دیگران رو در قالب جدیدی تکرار کردم. برای من به به.شخصه تنها نوشتن مساله نیست. مساله من نوزایی و خلاقیت در نوشتن هست. از محمد رضا شعبانعلی عزیزم به.یاد دارم.که.گفته بود تا مطمئن نشم حرفی که میزنم چیز جدیدی اضافه نمیکنه نمینویسم. البته نقل به مضمون. خلاصه که موضوع برای من مهمترین مساله است. گاهی اوقات در مورد اتفاقات اطرافم مینویسم و گاهی در مورد ایده ها ولی معمولا به اندازه کافی ایده نوشتن تو ذهنم نیست.
یه نکته دیگه هم فکر میکنم وجود داشته باشه که فکر میکنم سبک نوشتن باشه. همون بحثی که محمدرضا شعبانعلی تحت عنوان امضای شخصی ازش یاد میکنه. گاهی اوقات وجود این مشکل رو هم احساس میکنم. فکر میکنم چون تازه شروع کردم هنوز سبک خاص خودمو خوب پیدا نکردم. گاهی مینویسم و بعد که میخونم متوجه میشم که رفتم تو قالب یه ادم معروف و از زبان و ادبیات اون بهره بردم و نوشتم. و حتی از کلمات خاص اون هم استفاده کردم.
مساله سوم برای من شاید ضعفم در ایجاد پیوستگی معنایی در نوشته هام باشه. نمیدونم این مشکل رو چطور میتونم حل کنم. گاهی فکر میکنم شاید مربوط به دایره ی واژگان باشه. شایدم مهارت خاص دیگری رو می طلبه که من باهاش اشنایی ندارم.
این پست شما خیلی خوب بود باعث شد من یه.نگاه عمیق تر به مهارتهای نوشتن خودم بندازم. ممنون.
راستی ادرس وبلاگم رو براتون میذارم. ممنون میشم یه نگاهی بهش.بندازید.
سلام شاهین عزیز….
من شخصا به دشمن نامرئی درونی یعنی مقاومت باور عمیقی پیدا کرده ام که خیلی موذیانه عمل می کند و عذرتراشی های به ظاهر موجه سرراهم قرار داده و باعث می شود کارها به فردا سپرده شود. درحالی که امروز همان فردایی است که دیروز مرا پیچاند و گفت : “بماند برای فردا این داستانک را بنویس”! اما امروز هم به صورت دیگری می پیچاند که مثلا برو بیرون و برای انتخابات شادی کن و ……
حتی همین لحظه هم کلی با من کل کل کرد که پاسخ این کامنت بماند برای بعد!
همه ی ما این دشمن قدعلم کرده ی نامرئی را داریم و کاش راه مبارزه بااین ابرقدرت را بدانیم. اگر راهکاری دارید مرقوم بفرمایید که محل حاجت است!
سلام شاهین عزیز
در مورد سوالت می خواستم یک پاسخ بدم :
سال 91 من و دوستام یه وبلاگ داشتیم در مورد خبر های تکنولوژی و کامپیوترو …
بعد از مدتی مورد قضاوت بد همکلاسی واقع گشت و بچه ها یواش یواش فعالیتشون رو کم کردن و بعد از یه مدتی تعطیل شد .
در همون ابتدا هم که میخواستم وبلاگم رو ایجاد کنم با ترس قضاوت دیگران مواجه شدم و برای غلبه بر این ترس رفتم توی روزنوشته ها و آدرس وبلاگم رو گذاشتم و بعد از اون دیگه ترسم ریخت و هر روز دارم می نویسم.
البته آنچه که من در وبلاگ می نویسم یک دهم یا ، یک دوازدهم نوشته های من است و من بیشتر عادت دارم با خودکار و مداد بنویسم تا صفحه کلید .
من تازه وبلاگ درست کردم، تقریبن همزمان با درس مفهوم خودانگاره در متمم. تمرین اون درس رو که دیدم با خودم گفتم برای شروع، موضوع متنها رو از تمرینهای متمم بگیرم. تا حالا هیچ متن طولانی ننوشتم.
متن “تو کجای این جهان ایستاده ای” رو شروع کردم، تقریبا میدونستم چی میخوام بگم و میدونستم اخر حرفم چیه.
بعد که شروع شد چیزایی به ذهنم میرسید که دوست داشتم بگم ولی نمیتونستم به متن اصلی وصلشون کنم . خودم میدونستم چی دارم میگم ولی احتمالا خواننده خارجی جز یک متن بریده بریده و نامفهوم چیز دیگهای نمیدید.
و اینکه نمیتونستم تمومش کنم. چون حرفهای دیگهای هم باید بگم اما کنترل متن از دستم خارج شده. سر هرکدوم از اون حرفها رو بگیرم داستان به حاشیه میره. من دلم میخواد حاشیه هم داشته باشه ولی خروجی کار یک دست باشه.
من براي نوشتن دنبال دليل بوده ام و دوست داشته ام تاثيرگذار بنويسم، اما معمولا براي اين دو هدف بطور توامان ، بخش بزرگي از زمان هايي كه مي تونستم از نوشتن لذت ببرم رو سوخت كردم. گاهي هم نمي دونم چطور دغدغه هاي ذهني خودم رو به كلمه تبديل كنم.
مدتي است بطور مرتب مي نويسم. تمام اهدافم از نوشتن رو بيخيال شدم و فقط مي نويسم. تنها تعهدم نوشتن حداقل چهار پنج روز در هفته است. صفحات صبحگاهي رو سعي كرده ام بطور مرتب بنويسم. واقعا لذت بخش، تخليه كننده و جذاب داره ميشه برام. بنظرم متعهدانه نوشتن حتي اگر دليلي براي نوشتن نداشته باشيم، به چيزاي خوبي ختم ميشه. براي من اينطور بوده.
سلام شاهین عزیز و گرامی
من قبلا در ارتباط با موضوعات متفرقه هم می نوشتم ولی با فعال تر شدن شما، علی کریمی و سایر دوستان متمی، من دیگر خودم را در حد و قواره ای ندیدم که در رابطه با هر موضوعی بنویسم و صرفا گاهی اوقات نوشته های کاربردی شما و دیگران را با ذکر منبع منتشر میکنم تا خودم هم فراموش نکنم.
الان هم تمام سعیم آن است که بیشتر در حوزه تخصصی خودم بنویسم و اتفاقا بازخورد خیلی خوبی هم داشته است. از کامنت محمدرضا شعبانعلی در زیر یکی از نوشته هایم هم متوجه شدم که بهتر است تخصصی بنویسم.
ولی سوال من این هست: بیشتر مطالب من دارای فرمول و شکل هستند و از آنجایی که ارائه آنها در سایت برایم دشوار است، انگیزه ام برای نوشتن کمتر شده است. آیا راه حلی هست؟
شاید باورت نشود ولی نوشته های بسیار بسیار خوبی داری و به افراد زیادی هم معرفی کرده ام. خواننده خاموشی هستم ولی مطمئن باش که قدردان زحمات شما هستم.
فکر می کنم نوشته ها برای دیگران ارزش خوندن ندارند.
از طرفی گاهی حوصله ی نوشتن ندارم. دوست دارم تو وبلاگم بنویسم ولی وقتی احساس می کنم خوب نیستند دیگه نمی نویسم و وقتی بخوام روی کاغذ بنویسم چون مخاطب نداره نوشته هام، نوشتن سخت میشه. خود مخاطب داشت به من انگیزه میده بنویسم.
نمیدونم چی شد که اینقدر میزان نوشتنهام کم شد:پا به سن گذاشتم؟! شوهر کردم و بچه دار شدم؟! سرم گرم درس خوندن شد؟!
چی شد؟! راستش خودمم نفهمیدم. فقط انگار این روزها واژه ها ازم فرار میکنند. با اینکه تشنه دوباره نوشتنهای هر روزه ام، باز دستم خالی میمونه از لبریز شدن روی کاغذ سفیدی که بهم آرامش میداد.
گاهی که با خودم روراست ترم، دلیل ننوشتنم رو نداشتن مخاطب میدونم. من عاشق اینم که تشویق بشم، تحسین بشم، اما برای نوشته هام مخاطب هم پیدا نمیکنم
با سلام و عرض ادب
من خیلی وقت ها دلنوشته های را در دفتر خاصی می نویسم ولی تا کنون به دلایل زیر در به جایی برای چاپ نفرستادم !
۱-گاهی فکر می کنم شاید دلنوشته ها از نظر احساسی دلنشین باشند ولی ممکنه از نظر دستوری مشکل داشته باشه !
۲-گاهی دوست ندارم کسی دلنوشته هایم را بخواند
۳-هنوز تصمیم نگرفته ام که چه جور نوشته ای برای چاپ دوست دارم ،داستان،نثر و …
۴-گاهی شعر یا متنی زیبا در ذهنم شکل می گیرد ولی چون سریع یاداشت نمی کنم از ذهنم پاک می شه یا با تکمیل اون مشکل دارم .
سلام..
کتاب کم عمق ها رو بخون کتابیه که نشون میده اینترنت اونقدرا هم خطرناک نیست… ولی فقط خیلی از ویژگی های مارو تضعیف میکنه… البته من کمی مخالفم… به هرحال اگر بد بود قطعا جوامعی که بیشتر از ما درگیر اون بودن الان نابود میشدن نه اینکه پیشرفت میکردن… موبایل و اینترنتم مثل هر چیزی قوانین خودش رو داره
من عاشقِ نوشتنم. از وقتی که پیشنهادِ شما مبنی بر نوشتنِ صفحات صبحگاهی رو مطالعه کردم، هر روز به عهدم وفا می کنم.
سوادِ من نسبت به بچه های متمم، مثلِ مورچه ست در مقابلِ فیل، اما سعی می کنم جوابِ تمرینهام رو خوب بنویسم.
حتی الامکان هر روز واسه تمرین، راجع به یکی از ایده هایی که تو دفترچه م دارم چیزی می نویسم.
جواب پیام های دوست و آشنا رو هم با دقت و حوصله میدم و خب در مجموع یه سری فعالیتهای جانبیِ دیگه هم در جهت قوی کردن مهارتِ تسلطِ کلامیم به صورت روزانه انجام میدم.
اطمینان دارم که فقط و فقط دلم می خواد بنویسم و نویسنده باشم. اما وقتی پایِ نوشتنِ درست و حسابی و هدفمند میاد وسط، نمی دونم راجع به چی بنویسم ؟ چرا بنویسم؟ برای کی بنویسم؟
حس می کنم همش دارم کاغذ سیاه می کنم. فکر می کنم کارآمد نیستم.
پک گیج و منگ شدم. می دونم که توی مسیر خوبی هستم. میدونم که تنبلی و مقاومتم رو پیچوندم و فاتحه ش رو خوندم. از یه طرف عاشقِ نوشتنم ازطرف دیگه اصلا نمی دونم ته این راه کجاست و کجا باید برم. مثل آدمی که عاشقِ سفر کردنه. همه ی ابزار و تجهیزاتِ لازم برای سفر کردن رو داره، حتی مسیرِ خوبی رو انتخاب کرده و یه راه بلدِ باتجربه(شاهین) هم همراهشه، اما نمی دونه کجا باید بره که بیشتر لذت ببره و استفاده کنه…
داستان شهر ؟ نا داستان شهر؟
سلام به همه دوستان دوستدار نوشتن؛ مشکلات جدی من در نوشتن: تغییر لحن از جدی به محاوره خصوصا برای کامنت گذاشتن مثلا در متمم. نمیدونم برای لحنی که دارم می نویسم مثلا کلمه “اون” مناسبه یا “آن”.
مطالب رو زیادی شخصی یا احساسی می نویسم و وقتی دوباره می خونم شاید نصفش رو پاک می کنم یا حتی کلا کامنت رو نمی فرستم و پشیمون می شم.
طولانی نوشتن یک جمله که درکش رو سخت می کنه یا جابجا بودن اجزای جمله که وقتی دوباره می خونم جای کلمات رو درست می کنم و بار اول که نوشتم اصلا متوجه ش نشدم.
خلاصه وقتی مثلا یک درس متمم یا مطلب یک وبلاگ رو می خونم حس می کنم حرف های خیلی خوبی در موردش دارم ولی وقتی می نویسمش اصلا برام دلچسب نیست.
سلام مجدد؛ جوابم رو به روزرسانی میکنم 🙂 توی این مدت مطالبی درباره آموزش و پرورش، منابع آنلاین آموزشی و تست های روانشناسی نوشتم و میشه گفت از نظر لحن و جمله بندی به ثبات نسبی رسیدم؛ تقریبا شکسته مینویسم و کمی هم خودافشایی و طنز ملایم قاطیش میکنم.
الان مشکلم در نوشتن اینه که جستارهایی که میخوام بنویسم رو خودم هم بلد نیستم 🙂 یعنی یه جورایی سوال خودمه که میخوام به جوابش برسم و نمیدونم چطور.
رموک: صحبت با او فایده نداشت، افسارش دست ذهن رموکش بود.
محاق: تنبلی و خمودگی در بهار آنچنان بر ما محاق شده که خودمان هم متوجه حضورش نیستیم.
سطوت:یک مورچه کارگر بیشتر نبود اما آنچنان سطوتش را به رخ میکشید که پنداری تمام آذوقه تابستان را او جمع کرده است. (داستان نوشتم! :))
واژه پیشنهادی: منصه
داستان منصه ظهور را اینجا نوشتم!
http://firstrole.blog.ir/post/داستان-یک-واژه-طلایی
سلام شاهین عزیز
کامنتم کمی نامربوط هست ولی چون اولین کامنت من در سایت تو هست، از این منظر شاید چندان هم نامربوط نباشد.
اولین بار، از طریق لینکی که به کاریکاتوری که در درس های استراتژی محتوا گذاشته بودی با تو آشنا شدم و همون کامنت تصویر خیلی مثبت و حرفه ای از تو رو توی ذهن من ایجاد کرد. شاید یکی دو ماهی میشه، پراکنده، بعضی از مطالبت رو می خونم. شاید بیشتر به این دلیل که این اواخر دغدغه نوشتنم بیشتر از قبل شده و دوست دارم اون رو به فعلیت برسونم و بتونم افکار و ایده ها و فکرهام رو با بقیه به اشتراک بگذارم ( اشتراک گذاری و دیده شدن و شنیده شدن و خوانده شدن و …. یکی از بزرگترین لذت هایی است که هر کسی پنهان یا عیان به دنبال اون هست- من هم از این قاعده مستثنی نیستم)
نوشته های خیلی خوب و تاثیر گذاری داری و خیلی از نوشته هات با ایده های جدیدی همراهه.
حرف هایی هم که میزنی کاملا به دل میشینه. خوشحالم که اینجا هستم و فرصت این رو دارم که اینجا کامنت بگذارم.
ایده رادیو یادگیری تو خیلی فوق العاده بود. حتما این رو عملی می کنم هم برای کریستالیزه کردن اون چه که یاد گرفتم و هم برای تمرین سخن وری و خیلی از خرده مهارت هایی که میشه با همین تمرین اون ها رو تقویت کرد.
حتی استفاده از زبان انگلیسی هم میتونه برای تقویت Speaking هم خوب باشه. چیزری که اتفاقا امروز به دنبالش بودم و علاقه و فرصتی برای شرکت در کلاس های Free Distinction نداشتم.
فقط مشکلی که هست اینه که برای انجام این تمرین باید یه جای دنج و خلوت پیدا کنم که انگ دیوانه بودن بهم نچسبه 😀
خوشحالم که متمم من رو با دوستانی مثل تو آشنا کرده
سلام بر امین جباری اصل نازنین
من کامنت های خوبت رو توی متمم خوندم.
از لطفغی که به من داری بی نهایت سپاسگزارم.
بی صبرانه منتظر راه اندازی سایتت و خوندن نوشته هات هستم.
ایده ای که در رابطه با رادیو یادگیری گفتی عالیه.
فطانت: با آن همه ” فطانت” ، عاقبت در کمند سیمین روی سنگ دلی گرفتار شد. چاره ای جز تحمل ندارد و نباید از بند شدن به زلف پریشانی ” واهمه” ای به خود راه دهد.
از مشتقات ” فطن” ،کلمه های فطین: دانا و زیرک؛ تفطن: درک کردن؛ فطان: که فکر می کنم معنی بسیار دانا را میدهد به عنوان صفت مبالغه، نظرم را جلب کرد.
واهمه: دلم از “واهمه” تیرگی و سیه کاری و بیداد شب پاره شد.
وقاد: هر بار که وبلاگ تو را می خوانم طبع وقاد و نگاه روشن تو را تحسین می کنم.
محابا: دریادل باشید و بی “محابا” مهربانی و عشق خرج کنید.
ای که در کشتن ما هیچ مدارا نکنی
سود و سرمایه بسوزی و محابا نکنی
حافظ جان
دژم: دل را از سختی ها و تنگی های روزگار ” دژم” نکنیم.
اقتفا: گاهی شاعران زیادی از جمله حافظ به استقبال و ” اقتفا”ی سعدی، شعر سروده اند.
قفا: پی، دنبال؛ قافی: پیرو، از پی رونده؛
فکر می کنم قافیه هم از مشتقات کلمه قفا باشد.
ملازم: اگر مدام مشغول گله و شکایت از زندگی باشیم، ” ملازم” همیشگی غم و اندوه خواهیم شد.
ملزوم؛ لازم؛ لزوم.
حرج: اگر نتوانستم با این کلمه جمله بنویسم بر من ” حرج”ی نیست، چرا که هرچه فکر کردم چیزی که ذهن مرا راضی کند نیافتم.
نهیب: از ” نهیب” و خشم طوفان، ترس تمام وجودم را فرا گرفت.
اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد
نهیب حادثه بنیاد ما ز جا ببرد
حافظ جان
– مهابت را می توان در حرف زدن و اقدامات کسانی دید که بدون فکر و باوری راستین به پیش می روند.
– شاید برای نیل به مقصد نهایی نیاز باشد از ممرهای پرفراز و نشیب یا پر پیچ و خم گذر کنی.
– گه گاهی که برای نوشتن ذهنم تهی می شود و کلمات و واژه ها پراکنده و پخش می شوند بی نهایت عاصی می شوم.
– خواندن و نجوای اشعار مسجع برایم اعجاب انگیز است.
– وقتی به تعهداتم عمل می کنم سبک می شوم.
From یک تمرین بر اساس اسم شما - شاهین کلانتری
on
کتاب قدرت نوشتن
[…] نویسنده شویم؟ | دریافت کتاب قدرت نوشتن | کانال مهارت های نویسندگی در […]
بزرگترین مانع من ترس از آینده است!
چیزی که الان مینویسم و بهش اعتقاد راسخ دارم ممکنه فردا، یک ماه دیگر یا ده سال دیگر کاملا متضاد اعتقادم باشه، به همین دلیل میترسم که عقاید امروزم در آینده و حتی بعضا در زمان حال علیه خود من استفاده بشه همچنانکه بارها و بارها اتفاقات مشابه رو همه ما دیدیم.
راستش خودم نویسندگی رو دوست دارم تا حالا چند بار وبلاگ بی نام درست کردم (اولیش ۱۲ سال پیش بود) و دو سه کتاب نیمه تمام فنی یا ادبی نوشتم و حتی دوستان زیادی گفتن که نحوه ای که اتفاقات رو توضیح میدم یا مسئله ای رو باز میکنم به درد نویسندگی میخوره، اما باز میترسم از آینده. شاید این ترس من ریشه در اتفاقاتی داشته باشه که در کودکی برایم اتفاق افتاده… خدا داند.
حتی شاید دقیقا به همین خاطر باشه که تا حالا هیچ وقت با مشخصات واقعی خودم، نه حتی با آدرس آی پی واقعی کامنت نگذاشتم -حتی در همینجا. بزار یه مثال دیگه هم بزنم: در سایت میم سالهاست عضو هستم اما همیشه برای واریز پول و ارتقای حساب تنبلی میکردم و فقط مطالب رایگان رو چند وقت یکبار میخوندم و بعضی وقتا هم با نام جعلی کامنت میگذاشتم و با خودم می گفتم دفعه بعد واریز می کنم، اما از وقتی آقای شین گفت که آمار اونهایی که الکی گفتن که هزینه پروژه ی تی زد رو پرداخت کردن رو داره و هنوز هم اونها رو میبینه اما به روشون نمیاره، هیچوقت پولی برای ارتقای حساب ندادم چون مشخصه که اطلاعات پرداخت رو بررسی میکنند و همونطور که قبلا بارها در وبلاگ شخصی شون گفتند، فعالیت های تک تک کاربران رو توی سایت میم یا وبلاگ خودشون آرشیو و تحلیل و بررسی میکنن و همین چیزها باعث میشه از آینده بترسم و عطای خیلی کارها رو به لقایش ببخشم.
کمال گرایی
اینکه چیزی که می نویسم انگار آن چیزی نیست که میخواهم بیان کنم
انگار کلمات به دادم نمی رسند
انگار حالاحالاها کار دارم و باید زحمت بکشم و الان وقتش نیست
From ابراهيم on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From حسین on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From باقری on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From سعید فعله گری on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From محسن زنگویی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From بانو فاطمه on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From سعدی در کارگاه کلمات - شاهین کلانتری on چرا باید فارسی یاد بگیریم؟
From سعدی در کارگاه کلمات - شاهین کلانتری on کلمهبرداری | روشی ساده برای افزایش دایره لغات و تسلط کلامی+دانلود رایگان کتاب «فرهنگوارهی فارسی خلاق»
From نیلوفر آبی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From الهام فیض الهی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From بانو فاطمه on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From نيلوفر كشاورز on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From صادق سلمانی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From هما on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From سعیده on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From امیر شرفی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From راضی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From یک تمرین بر اساس اسم شما - شاهین کلانتری on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From زهرا م on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From امیر شرفی on یک تمرین بر اساس اسم شما
From حسین on یک تمرین بر اساس اسم شما
From شاهین کلانتری on یک تمرین بر اساس اسم شما
From سمانه سجادی on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From مهشید on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From مهشید on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From پریسا حسینی on یک تمرین بر اساس اسم شما
From پریسا حسینی on سعدی در کارگاه کلمات
From امین جباری اصل on تأثیر مثبت رادیو یادگیری
From شاهین کلانتری on تأثیر مثبت رادیو یادگیری
From زهرا شریفی on کلمهبرداری | روشی ساده برای افزایش دایره لغات و تسلط کلامی+دانلود رایگان کتاب «فرهنگوارهی فارسی خلاق»
From زهرا شریفی on تنها سرمایۀ نویسندهها
From معصومه خزاعی on معنی مهابت چیست؟
From یک تمرین بر اساس اسم شما - شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From شبنم on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From مهران on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From ابراهیم on یک سؤال دربارۀ نوشتن