به نظرم ميزان طول چت هاى دو طرف بايد داراى اندك تناسبى با هم باشند. براى مثال، اگر در مكالمه ى مجازى شخصى زحمت كشيده و وقت گذاشته است تا ١٠ خط براى ما بنويسد درست نيست كه با يك استيكر يا دو سه كلمه پاسخ دهيم؛ مگر اينكه بخواهيم نشان دهيم كه چندان مايل به ادامه ى گفت و گو نيستيم.
عشق ناب حسیست غریب
که در تاریکترین زوایای خانه عشق با دل عشاق پیوسته و در پی گذشت سالیان دراز هرگز طعمه موریانه فراموشی نخواهد شد. ،
هوایی شدن و دل سپردن به هوای دل با عرق ریزی روح
پیش درآمد ظهور عشق واقعیست.
دستهای گیج دلم می لرزد که دگر باره بنویسم از عشق!
سلام شاهین خان نازنین
در مورد آذر ماه
چقدر جالبه
شرح حال منه
من مدتیه نقاشی میکشم البته خیلی آماتور. ، خیلی ابتدایی. ، کاریکاتور هم کشیدم دوست داشتم به شما که استادی نشون بدم
درپناه حق باشی
سلام و وقت بخیر
من برعکس وقتی کتابی میخرم تا تمامش نکنم دلم آرام نمیگیرد ! احساس عذاب وجدان میکنم اگر بگذارمش برای بعد ها … و اگر اینطور شود مدت ها سراغ خرید کتاب جدید نمی روم تا اون چیزی که قبلا بلاتکلیف مانده به سرانجام برسد … و برایم جالب است بعضی ها کتابی را شروع و نیمه رها می کنند و دوباره کتابی جدید و باز این روند تکرار میشود ! البته بگویم من در کتاب هایی که پی دی اف روی لپتاپ دارم گاهی این روند را پیش میگیرم ! ولی خیلی کم …
این روز ها به سراغ نثر داستانی رفته ام و این تعطیلات اخیر دو کتاب خوب خواندم که بسیار لذت بخش بود …
سپاس از وبلاگ خوبتون … به حق انگیزه ای شده برای من که بخوانم و بنویسم
سلام
علاوه بر نکات بسیار اموزنده ای که فرمودید چند نکته بسیار کوچک به ذهنم می رسد. نکاتی که من با رعایت نکردنشان پشیمان شده ام.
اول اینکه از چت کردن برای گپ زدن استفاده کنیم نه صحبت کردن. هر چند خودم از گپ زدن بیزارم چرا که معتقدم در گپ زدن هیچ حرف پر محتوایی رد و بدل نمی شود.
اما اگر مجبور شدیم که در چت کردن، صحبت کنیم ، شاید دقت به چند مورد زیر بی ضرر باشد:
اگر جمله مورد نظرمان بار احساسی دارد بهتر است از استیکرها کمک بگیریم. اینکار کمک می کند احساساتمان اشتباه برداشت نشوند.
سوم : حتی الامکان تا پایان گفتگو، نوشته های قبلی را پاک نکنیم. اینکار کمک می کند در مورد کل گفتگو برداشت صحیح تری داشته باشیم علی الخصوص اینکه گفتگو طولانی و چالشی باشد.
چهارم: از فایل صوتی کمک بگیریم. اگر در بیان احساساتمان با استیکرها نیز موفق نبودیم بهتر است این گزینه را مد نظر داشته باشیم.
و پنجم اینکه اگر قصدمان از چت کردن ایجاد یک رابطه طولانی است، بهتر است صداقت را چاشنی کلماتمان کنیم و سود و نفعی برای طرف مقابل داشته باشیم.
سلام شاهین خان
مهمترین دلیل من برای کمتر نوشتن یا به نوعی تعلل در آن
ترس است ترس ،ترس ،ترس. ….،
ترس از اینکه چیزی که می نویسم کلا” ساختار درستی نداشته باشه و کلمات و واژه ها در جای درستی قرار نگرفته باشه
فکر میکنم اگر روزی بتوانم خوب بنویسم .خوب هم میتوانم در جلسات و محافل سخن بگویم این آرزوی منه
چون موقعی که می خواهم در موردی در جمع صحبت کنم واژه کم میارم یعنی واژه های کلیدی که تاثیر گذار روی مخاطب باشه .
بخاطر همین زحماتم در بیان یک کار حرفه ای به هدر میرود . چون همه ما در هر رشته ای تحصیلکرده ایم باید
فن بیان قوی داشته باشیم و این مستلزم خوب نوشتن است .
سلام عزیز…من امتحان کردم چند روز ولی اصلا به خودم اجازه نمیدم همه چیزی را بنویسم مثل افکارم . موضوع های کلی توی زندگیم—-*شما هم اینجوری هستی یا همه چیز را منیویسی چون من واقعا خوشم نمیاد ریز زندگیم را بنویسم به اصطلاح سانسور میکنم؟؟/چه کنم
سلام شاهین جان من فکر میکنم زمانی که فرصت و تمرکز کافی برای پاسخ دادن به یک پیام نداریم یا برای پاسخ دادن به فکر کردن بیشتر نیاز داریم می توانیم برای شخص موردنظر پیغام بگذاریم پیام شما رو خوندم در اسرع وقت پاسخ می دهم.
کلا فکر میکنم پاسخگو بودن در فضای آنلاین خیلی کم هست و باید به این نکته بیشتر توجه کنیم.
راستی توی بند 6 اگر بنویسیم حمل بر بی احترامی نگذاریم بهتر نیست. البته شما استادی ،این فقط یه پیشنهاده
سلام. یادم می آید چند وقت پیش مطلبی با چنین محتوایی از محمدرضا شنیدم. فکر می کنم درباره کتاب داگلاس راشکوف بود (Program or be Programmed). جدا پیشنهاد می کنم خودتان این کتاب را بخوانید که بس مفید است. حول موضوع شبکه های اجتماعی و استفاده از تکنولوژی است.
کلا محمدرضا در مطالب مدیریت توجه، زیاد در این باره حرف زد. البته در جاهای دیگر هم در این زمینه صحبت کرده است.
نکته اول این است که فرق میان فضای تلگرام، اس ام اس، ایمیل و تماس تلفنی را بدانیم. اگر کاری ضروری داریم، البته که تماس تلفنی گزینه بهتری است و استفاده از تلگرام، مضر. از آنسو اگر برای انتقال «پیام های تلگرامی» تماس تلفنی برقرار کنیم، آن هم مضر خواهد بود. ایمیل، بیشتر برای پیام هایی استفاده می شود که بر روی پیشانی شان نوشته شده است «این پیام، نیاز به پاسخ فوری ندارد؛ یا اصلا نیاز به پاسخ ندارد».
ایمیل جای چت کردن نیست، پشت تلفن نمی شود چت کرد، البته حین چت کردن نیز نمی شود رابطه ای به کیفیت هنگام صحبت پشت تلفن برقرار کرد.
کار زیبایی که از خودت دیدم، زمانی بود که به من گفتی به جای صحبت در تلگرام، با تو تماس بگیرم. در واقع این پیام یعنی «علی، مشکل تو، برایم ارزشی بیش از ارتباط تلگرامی دارد، من می خواهم با تو ارتباط تلفنی داشته باشم»، ارتباطی موثرتر و البته نیازمند تمرکز و توجه بیشتر.
محمدرضا همچنین یک جا پیشنهاد کرد که اگر پیامی را برای فردی می فرستید و بعد از مدت ها پاسخ می دهد، سریع جوابش را ندهید!
راستی در این فضایی که از ارتباط، تنها کلماتش مانده و لحن و زبان بدن و چهره ها و همه این ها پاک شده اند، خوب است که از اسمایلی استفاده کنیم. می تواند از سوبرداشت ها جلوگیری کند.
من فضای کارم را در تلگرام نگه داشته ام (نیازمند ارتباط لحظه به لحظه است) و مسائل شخصی را به ایمیلم منتقل کرده ام. دیگر دوستانم در تلگرام برایم آخرین مطالب کانال های گیم و نمونه سوال های آزمون انشا و املا و را نمی فرستند. خوشبختانه هیچکدام شان هم اینقدر بیکار نیستند که این مطالب را برایم ایمیل کنند! خلاصه از دست شان راحت شده ام.
اما برای دوستانی که هنوز از تلگرام به عنوان فضای چت استفاده می کنند، استفاده از استیکرها را پیشنهاد می کنم. البته استفاده درست! استیکرها خیلی خوب فضای طنز را القا می کنند. در فضای کاری تلگرام من هم، استیکرها همیشه نقش زنگ تفریحی را دارند که من را می خندانند.
البته حواس تان باشد از چه استیکری استفاده می کنید چون یک کلیک، همه چیز را نابود می کند! به قول بی مک گوییره:
“If the button is pushed, there’s no running away” (پیشنهادم این است که آهنگ eve of destruction را گوش دهید و لذت ببرید).
—–
نمی دونم چرا امروز فاز کتابی نوشتنم گرفته بود 🙂
سلام به علی اختری جوان
من همیشه از کامنت های خوبت لذت میبرم. خیلی فکر شده حرف میزنی و این اصلاً چیز کمی نیست.
من خوشحالم که دوست تازه نفس و فوق العاده ای مثل تو دارم.
به امید دیدار
1- من بعد از نوشتن ۱۰۰ چیزی که به خاطر آنها نگرانم قطعا خودکشی می کنم. یعنی به مغزم فشار بیارم و نگرانی های زندگی ام رو بیارم شون بیرون؟ به نظرم بولد می کنیم شون با این کار.
2- 100 گام برای تقویت مهارت x، مثل لیست خرید توی کارتون ها که از این سر خیابان تا آن سر خیابان را گرفته است می مونه. پاهای آدم شل میشه وقتی می بیندشون!
پیشنهاد: میشه این 100 تا رو کرد 5تا، 4تا، اصلا 2تا! 2 عاملی که در روزهای سوخته ماه گذشته، مقصر اصلی بوده اند. آن ها برطرف شوند. دو تای دیگر می آیند روی کار. دو نگرانی من، آن ها برطرف شوند، به بقیه فکر کنم. 2 مهارت اول برای نویسندگی را که به دست آوردم، دوباره یه همچین لیستی برای خودم می نویسم. این طوری پیشرفت هام محسوس میشه، نسبت به اینکه یه لیست 100 تایی درست کنم و یکی یکی شروع کنم به بالا رفتن.
علی نگاه متفاوت تو رو خیلی دوست دارم.
پیشنهادت هم هوشمندانه و خوبه و در نهایت بعد از نوشتن لیست صد تایی هم ما قراره به یکی دو تا میکرواکشن برسیم. قرار نیست هر صد چیزی که نوشتیم اجرا کنیم. بلکه میخوایم تفکر واگرا رو به کار بگیریم.
اما درباره نکته 1 باید بگم که فکر میکنم اینطور نیست. پژوهش هایی که تو حوزه نوشتار درمانی انجام شده، نوشتن این لیست ها رو نمونه های مختلفی امتحان کردن و نتیجه مثبت گرفتن. حالا یه بار امتحان کن؛ مثلاً دربارۀ صد چیزی بنویس که تو رو خشمگین میکنن.
نوشتن درد نیست، درمانه.
سلام.
خیلی جالبه! قبل از اینکه این پست را بخوانم، مشغول فکر کردن در مورد این بودم که مثلا وقتی فلان کار را انجام می دهم فقط برای خودم است یا دیگران یعنی اگر دیگرانی نبودند این کار را انجام می دادم؟ کمی که فکر کردم جوابم این بود که شاید نه! شاید هم آری! ولی در هر حال مهم این است که در حال انجام آن هستم و از این کار خشنودم.
سلام خدمت شما و تبریک بابت وبلاگ خوبتون
چیزی که من تجربه کردم کتابی که ما بدونیم از اون لذتی میبریم رو خیلی سریع میخونیم و تمامش می کنیم ولی دریغ از کتاب هایی که “به فکر ما” خشک و به درد نخور اند.
اما برای خوندن اینطور کتاب هایی باید از درون به این که همین کتاب ها هستن که به فکر ما درست شکل می دهند، برسیم و این تا در درون ما نفوذ نکنه که هنوز نیاز به تغییر تفکر راجب چیز های دیگر داریم و این جز با مطالعه تغییری نمیکنه، این کتاب خوندن رو به تاخیر میندازیم!
همیشه اینو توی فکرمون داشته باشیم که “شاید من اشتباه فکر میکنم”
آقای کلانتری عزیز
خیلی دوست دارم بنویسم ولی از اونجایی نه کتابی خوندم! و نه تجربه جالبی توی انشا نوشتن دارم! و دغدغه کنکور رو با توجه به سن کمم، توی ذهن دارم و حتی جمله سازی درستی هم ندارم احساس میکنم نمیتونم حتی یک صفحه بنویسم چه برسه به ۳ صفحه.
نوشتن و خوندن رودوست دارم اما به این موضوع امسال پی بردم که نمیتونستم کتابی غیر درسی بخونم و از طرف دیگه هم کتاب فروشی ای توی شهر کوچکمون نداریم.
با توجه به نوشتتون تصمیم گرفتم نوشتن صفحات صبحگاهی رو شروع کنم با اینکه این کار توهینی به نویسندگان خواهد بود!
دمتون گرم بابت وبلاگ خوبتون
محمدحسن جان نوشتن صفحات صبحگاهی همونطور که توی متن هم اشاره شده فقط مختص به نویسنده ها نیست.
این صفحات رو همۀ ما میتونیم با آرامش خیال بنویسیم.
منتظر موفقیت تو هستم.
بازگشت به گذشته و مرور آن ممكن است انسان را خجالت زده كند و مدت ها به فكر فرو ببرد از اين كه /چرا آن كار ها را انجام نداده است//چرا بعضى چيز ها را به حال خود رها نكرده است/…
به نظر من هميشه بايد در حال زندگى كرد و به آينده*نگاه*
بازگشت به گذشته چيزى جز *اه*و *افسوس*نيست.
در وبلاگ طاهره خباری، با عبارت “جریان آرام ایده ها” جمله ای ساختم که گفتم مناسب است این جا مطرح کنم. هم علاقه ام به پیاده روی را نشان می دهم و هم دلتنگی ام برای کارگاه کلمات.
پیاده روی امری موثر در جاری شدن جریانِ آرامِ ایده هاست.
شاهین جان من با این حرفتون خیلی موافقم. دقیقا از حدودِ یک ماه پیش که نوشتن صفحاتِ صبحگاهی روشروع کردم متوجه تغییراتِ امیدوار کننده ای در خودم شدم. جالب اینجاست که علاوه بر تسلط کلامیِ نوشتاری، تسلط گفتاریِ من هم به طرز قابل توجهی(از نظر خودم) بهبود پیدا کرده و اینها همه رو مدیونِ انسانِ سخاوتمندی چون شماهستم که از تقسیم کردن ذره به ذره ی آطلاعات و آموخته هات با ما، دریغ نمی کنی…
زندگیِ من به طرزِ شگفت انگیزی بعد از آشنایی با تو تغییر کرده و در حالِ تغییر کردنه…
دست بوسِ شما،
سمانه سجادی
سمانۀ نازنین
نمیدونی چقدر خوشحالم از اینکه با همت و پشتکار صفحات صبحگاهی رو مینویسی.
مطئنم که بزودی تغییرات خیلی مثبت تری رو هم تو یزندگی خودت میبینی.
از لطف محبت ممنونم عزیزم
میگویند بوتیمار از دسته ی حواصیلان است و نوشتن از آن برایم شبیه نوشتن درست دیکته کلمه تمجمج با مداد روی کاغذ است.
واقعا بوتیمار چه شکلی میتواند باشد وقتی حتی نوشتن از آن شبیه حرف زدن با تمجمج است.
وقتی دارم جمله هایی که روی کاغذ نوشته ام را برایتان تایپ میکنم، سر کلمه تمجمج کیبورد گوشی بیچاره از بس نمیشناسدش کلمات همممم و ااممم را هم پیشنهاد میدهد، البته وقتی بوتیمار را مینویسم عاقلانه تر پیشنهاد میدهد.
میان خود و عادت، هیچ رابطه نَسَبی نمی دید. نمی خواست فرزند عادت باشد؛ حتی اگر بی بتّه اش بخوانند. هیچ خوش نداشت در این بازار مکارّه، فریب زمانه را بخورد؛ چون می دانست با اصرار بر تنزه بی عملی، مثل دیگران، عاقبت به یک کوتوله ذهنی تبدیل خواهد شد؛ کوتوله ای که از ترس لگدمال شدن، پناهگاهی جز بیخ پسله نخواهد داشت.
در رؤیا گام زدن: گاهی وقتی چکش واقعیت محکم روی انگشت ِ دلم می خورد، چاره ای جز گام زدن در رویاهایم پیش رو نمی بینم…
قاطع و کوتاهنیا: دیگه گریه و زاری هم چاره ساز نبود، مش سکینه انقدر قاطع و کوتاه نیا بود که به هیچ سراطی مستقیم نمی شد.
ذوفنونی و همهدانی: کوسِ ذوفنونی و همه دانی زدن، دیگر از سر من گذشته. در این سن و سال باید در پیِ اندیشه ورزی و خرد اندوزی باشم. این بگیر و ببندها برای دوران ِ جوانی و نپختگی ام خوب بود.
From نغمه on چگونه چت کنیم؟
From امین on چگونه چت کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه چت کنیم؟
From نسرین on انرژیِ پشت واژهها
From شاهین کلانتری on انرژیِ پشت واژهها
From نسرین on فال نویسندگی
From شاهین کلانتری on فال نویسندگی
From nourbakhsh_lawyer on یک سؤال مهم دربارۀ کتابخوانی
From شاهین کلانتری on یک سؤال مهم دربارۀ کتابخوانی
From سید محسن میرابوطالبی on چگونه چت کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه چت کنیم؟
From مهسایی on چگونه چت کنیم؟
From Farima on چگونه چت کنیم؟
From نسرین on یک سؤال دربارۀ نوشتن
From نسرین on بیست ویژگی یک دوست ایده آل
From شاهین کلانتری on بیست ویژگی یک دوست ایده آل
From محمد24 on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From محمد24 on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From معصومه شیخ مرادی on چگونه چت کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه چت کنیم؟
From علی اختری on چگونه چت کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه چت کنیم؟
From علی اختری on 100 چیزی که دوست دارم تغییر کند
From شاهین کلانتری on 100 چیزی که دوست دارم تغییر کند
From علی اختری on 100 چیزی که دوست دارم تغییر کند
From Rainbow on چند سطر آخر کتاب تمرکز دانیل گلمن
From مزایای نوشتن خاطرات روزانه on حافظهای که داشت خیانت میکرد!
From مزایای نوشتن خاطرات روزانه on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From محمد24 on مزایای نوشتن خاطرات روزانه
From مزایای نوشتن خاطرات روزانه on کتاب قدرت نوشتن
From محمد حسن on یک سؤال مهم دربارۀ کتابخوانی
From محمد حسن on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From گلناز on مزایای نوشتن خاطرات روزانه
From پریسا حسینی on پیادهروی و سرمستی
From کارگاه کلمات: فرزند عادت on چرا باید فارسی یاد بگیریم؟
From کارگاه کلمات: فرزند عادت on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From کارگاه کلمات: فرزند عادت on کتاب قدرت نوشتن
From سمانه سجادی on کارگاه کلمات: فرزند عادت
From سمانه سجادی on مزایای نوشتن خاطرات روزانه
From شاهین کلانتری on مزایای نوشتن خاطرات روزانه
From مریم خاکپور on کارگاه کلمات: فرزند عادت
From شقایق on یک بازی ساده برای بهتر نوشتن
From سعید تارم on کارگاه کلمات: فرزند عادت
From سمانه سجادی on کارگاه کلمات: در رؤیا گام زدن
From مهدیس on چگونه انگیزۀ نوشتن را در خودمان حفظ کنیم؟
From شاهین کلانتری on چگونه انگیزۀ نوشتن را در خودمان حفظ کنیم؟