عرض ادب و احترام
عادت دارم مجموعه کتب هر نویسنده رو طی یک دوره زمانی مکفی بخونم.
البته این برنامه یکماهه شما،بسی متنوع و متنوع و متنوع می نماید.
برای من اینگونه خواندن مقدور نیست.
اما تحسینتون میکنم که میتونید این حجم تنوع رو هضم کنید.
به هر حال هر فردی روشی خواندن خاصی دارد که در طول زیستن به اون رسیده.
موفق باشی و بهروز
در ضمن،خط چهارم این نوشته، بین کلمات “برای” و “پنجم” یه کلمه جا گذاشتی. دفعه یا بار
بابت معرفی کتاب های خوب ازهمگی سپاسگزارم
توصیه من کتاب ” ما چگونه ما شدیم” اثر ارزنده دکتر زیبا کلام می باشد. این کتاب به علل عقب ماندگی ایران و مشرق زمین در مقابل غرب پرداخته و موضوع را با زبان ساده و بسیار ریشه ای بررسی نموده است. این کتاب برخی از علل رایج و دم دستی که برای عقب ماندگی ایران مطرح می شوند را رد می نماید. ازجمله نقش استعمار در 2-3 قرن اخیر را دلیل اصلی نمی شناسد و ان را معلول برخی از موضوعات اساسی تر معرفی می کند.
بنظرم کتاب از دیدگاه متفاوتی به موضوع نگاه کرده است
موفق باشید
الیزابت گیلبرت رو خیلی دوست دارم خیلی خوب مینویسه…
حتی رمانی هم که نوشته و ازش فیلم ساختن رو هم دوسش دارم.
توی سخنرانیش قشنگ ترین قسمتی که گفت و همیشه تو گوشمه:
من شروع میکنم به نوشتن… به خلاقیتمم میگم من دارم مینویسم هر وقت خواستی بیا و به من ملحق شو…
سلام
از دل تاریکی بیرون آمده ای.
برای بیرون آمدن از همین تاریکی ها هم باید مثبت بین بود و به روشنایی و نور ایمان داشت. وگرنه بدون نگاهِ مثبت ماندن در تاریکی سرنوشت تو می شود.
همیشه بهترین تصمیم ها و بهترین ایده ها و بهترین لحظات زندگی را بعد از گذر از تاریکی ها تجربه کردم. گذر کردم چون امید داشتم و ایمان به اینکه روزهای خوب حتما هستند و این منم که باید دست روی زانو گذاشته و از جا بلند شوم و به آن ها دست پیدا کنم.
من در روزهای ناشاد و سخت صبورتر و منعطف تر شده و قدرت تجزیه و تحلیل پیدا کرده ام. روزهای تاریک و روشن در زندگی همه وجود دارد باید از تاریکی ها نردبانی برای بالا رفتن در روزهای شاد و روشن بسازیم.
اصلا در همین کشمکش با دردها و بالا و پایین رفتن هاست که انسان رشد می کند و اوج می گیرد. زندگی را با همه فراز و فرود ها بپذیریم. همین موانع ظرفیت و استقامت فرد را افزایش میدهد.
برای رسیدن به روزهای خوب با مثبت اندیشی و نگاه به آینده ای روشن می توانیم موفق شویم و اوج بگیریم.
بال های بسته کی طعم اوج را خواهد چشید؟
From روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
on
کتاب قدرت نوشتن
[…] نویسنده شویم؟ | دریافت کتاب قدرت نوشتن | کانال مدرسه آنلاین نویسندگی در […]
سلام
تجربه ی شخصی من در مورد نقاشی هم همینطور بود. فقط کافی بود تا کاغذ و مداد رو به دست بگیرم و شروع کنم، در حین انجام کار کلی ایده خوب به ذهنم میرسید ( حتی گاهی کارهایی رو که بدون هیچ ایده ای شروع میکردم، خیلی بهتر میشدن )
ممنون از تمامی مطالب ارزشمندی که مینویسید 🙂
سلام
دیدگاه جالبی است !
من این روش رو گاهی که دچار قفل ذهنی می شوم بکار می بندم .این قفل ذهنی فقط مربوط به نوشتن نیست برای انجام هر کار یا برنامه ای که ذهنم یاریم نمی کند .
خلاقیت از دیدگاه من شکستن عادت ها و تکرارهاست و در این برهه از زمان نویسنده ای موفق است که خلاق باشد و دنیا را از زاویه دید دیگری ببیند .
پیشنهاد میکنم دوستان افزونۀ مرورگر واژه یاب را از سایت واژه یاب دانلود کنند. اینطوری هر کلمه ای را که بخواهند با انتخاب کردن(به اصطلاح سلکت کردن) معنی اش نمایان می شود.
– اغلب تجارب بزرگان از موشکافی مشهودات و ملموسات زندگیشان دریافت می شود.
– لازمه نگرش سیستمی داشتن ذهنی مجموع است.
از جمله ای که با خوان یغما ساختی، خیلی خوشم آمد، بسیار جالب توجه بود.
درباره ی عبارت “خوان یغما” کمی جست و جو کردم، در یک وبسایتی محمد حسین بهرامیان تعبیر دیگری از این عبارت دارد و از ضرب المثل “مگر خوان یغماست که این طور چپاول میکنند؟” استفاده می کند. گفتم بد نیست لینکش را اینجا بگذارم:http://sarapoem.persiangig.com/link7/zarb39.htm
عبارت پیشنهادی: کرمِ کتاب/ کرمِ کتاب خواندن
بی هوا آمد کنار من روی نیمکت نشست. اصلا انگار در این دنیا نبود. نگاهش که کردم یک پیرهن چارخانه درشت سبز و قرمز تنش بود که آستین هایش با دقت کم نظیری هم اندازه تا شده بودند. صورتی استخوانی داشت به همراه ته ریش مردانه و یک عینک بزرگ با فریم مشکی که دسته اش را با چسب چسبانده بود. دستش را زیر چانه اش گذاشت و نگاهش را حتی موقع نشستن از کتاب رنگ و رورفته ای که مشخص بود از آن کتاب های چاپ اول است بر نداشت. کمی بعد با تعجب من را که به او زل زده بودم نگاه کرد. از فرصت استفاده کردم و انگار که در قحطی مخاطب باشم سریع باب صحبت را باز کردم: شما از آن آدم هایی هستید که کرم کتاب خواندن دارند؟
سلام شاهین.
به نظرم خودت تجربه ـش رو داشتی. وقتی تا ساعت 6 بعد از ظهر وقتت از بین میره، احساس عذاب وجدان به وجود می آد و بار سنگینی روی دوش آدم قرار می گیره. که خود این موضوع، تاثیر زیادی روی بازده کاری داره. اما اگه کسی بتونه این احساسات رو شکست بده، حتما می تونه از این ساعت، یه روز فوق العاده رو شروع کنه.
سلام شاهین. یه سوال؛ چطور وبلاگت انقدر خوبه و هر روز بهتر میشه؟ قبل از نوشتن کامنت، می خوام هر چقدر می تونم بهت انرژی مثبت بدم تا بخشی از تلاشت برای نوشتن همچین مطلب پرباری رو جبران کرده باشم.
به عنوان یه متممی دهه هشتادی (متوجه پارادوکس شدید، این پارادوکس رو تا آخر، در مطلب من خواهید دید!)، به نظرم توی دهه بسیار اشتباهی به دنیا اومدم، شاید هم دهه تولدم، درست بوده و خودم اشتباهی هستم!
من عاشق موزیک های دهه 60 و 70 میلادی خارجی و موزیک های قبل و اوایل انقلاب هستن. کلا به نظرم موسیقی، تکامل معکوس داشته. فکرش رو بکن چطور از بیتلز و کیس، رسیدیم به امینم! یا از سیاوش قمیشی و داریوش به این خواننده های رپ! حالا بگذریم که قبل از این ها هم، اعجوبه هایی مثل بتهوون و موتسارت می نواختن. درباره فیلم ها هم، واقعا طرفدار پروپاقرص سینمای دهه 60 میلادی هستم، فیلم سایکو و لارنس آو عربیا رو 100 بار دیدم!
قبلاها، در تمامی شبکه های اجتماعی عضو بودم اما افتخار می کنم که شش ماهی میشه که به جز تلگرام (اون هم بالاجبار، وگرنه ازش متنفرم)، هیچ شبکه اجتماعی دیگه ای ندارم، متمم، رفیق این روزهای من ـه.
این تناقض ها توی رفتارها و اعمال من هم دیده میشه، خیلی خوشحالم که در فضای کارم و البته فضایی که اوقات فراغتم رو در اون می گذرونم «متمم»، افرادی بزرگتر (چه از نظر سنی و چه از نظر فکری) از من به وفور یافت می شن. در روزی که کناری من، در حال خوندن درس «آمادگی دفاعی» یا چرخیدن توی شبکه های اجتماعی ـه، من با افتخار می شینم و کتاب می خونم و به اون ها می خندم.
نمی دونم، شاید من هم زندگی رو خیلی جدی گرفتم و بعدها حسرت این روزهای نوجوونی ام رو بخورم.
باز هم ممنونم از این مطلبت و این همه انرژیای که به من دادی:
«نگذارید شمارا آنقدر کوچک کنند که رؤیاهایتان توی درسخواندن و قبولی در دانشگاه خلاصه شود. شما آیندگانید».
علی جان، این رو بدون اغراق میگم، توی یکی از بهترین و فرهیخته ترین نوجوانی هایی هستی که تا به حال دیدم.
تسلط کلامی تو و خوشفکر بودنت خبر از یک آیندۀ درخشان میده.
موفق باشی دوست خوب من.
سلام!
یکی از اجلّهی نویسندگان، از سر خوان یغما، ناخورده ولی چشم و دلسیر بلند شد. از مشهودات و ملموسات فراتر میاندیشید؛ چون ذوق مطبوع و ذهن مجموع داشت. غرّیدند: ای یاغی دیگر اندیش! کجا می روی؟ گفت: دارم میروم قلم به تخم چشم زنم تا دستم به سوی سفرهی شما دراز نباشد! (شاهین جان اگر موقعیت مناسب فراهم شد، پیشنهاد می کنم فیلمنامه «شیخ شرزین» بیضایی رو مطالعه کن.)
مشهودات و ملموسات: نتایج حاصل از جمع آوری اطلاعاتی که صرفاً با توسل بر مشهودات و ملموسات بدست آمده، قابل تعمیم و اتکا نخواهد بود.
خوان یغما: از نشستن بر خوان یغما پرهیز کن و شریک در کوته نگری نشو.
ذهن مجموع: برای نوشتن با ذهن مجموع از فضای آرام استقبال می کنم. برای خلاصی از تشویش ناشی از سردرگمی در تصمیم گیری نیز به کمک نوشتن با ذهن مجموع، افکارم را نظم می دهم.
اجله: از اجله نویسندگان آموختم، برای تمرین نوشتن در هر شرایط و به هر شکلی فرصت را مغتنم بشماریم و قلم به دست، نوشتن را آغاز کنیم.
سلام
خیلی عالی بود. با خوندن این پست به تمام تصمیم های مهمی فکر کردم که در اتاق دربسته و تنهایی گرفتم و اینکه این پست چقدر حس خوبی به من منتقل کرد.
هنوز هم وقتی دنبال کشف چیز تازه ای باشم سعی می کنم مدتی رو تنها بگذرونم.
خلاقیت چیزی است که همواره خواندنش دیدنش لمس کردنش و داشتنش بهترین حس را به من میدهد. اعتماد به نفس و متفاوت بودن و متمایز بودن چیزی که هر ازگاهی که سراغم می آید حس میکنم از نو آمده ام و زیستنی دیگر راتجربه میکنم.
:/
والا می خوام یه توییت در مورد یک مشکل مهم در حوزه کاری ام بزنم کلی فسفر می سوزانم… کتاب را کجای دلم بگذارم!
بارها شروع کردم به نوشتن… صفحات صبحگاهی ( واسه همین جا بود دیگه!؟ )، صفحات شبگاهی :دی ، جمله قصار، پست های بلند در شبکه های اجتماعی، در مورد کتاب های خوانده شده و غیره! اما در مجموع بیشتر از چند روز طول نکشید که …!!!!! مشکل در شروع نیست؛ مشکل در ادامه دادن است 🙁
اگر درونگرا هستید و فکر می کنید این بدترین اتفاق دنیاست
اگر برونگرا هستید و فکر می کنید درونگرایی یک بیماری است
اگر شخصی هستید که همه اش به دیگران میگویید یک ذره اجتماعی تر باش
اگر فکر می کنید برونگرا بودن خیلی خوب است
اگر فکر می کنید درونگرایی یک نقطه ضعف است
اگر به دیگران مشاوره می دهید که بیشتر در جمع باشند، بیشتر معاشرت کنند، جاهای شلوغ بیشتری را تجربه کنند
و کل فکر و کار بی پایه دیگر مربوط به این زمینه ها؛ این کتاب مخصوص شماست.
یکی از بزرگترین موهبت هایی که خوندن به ادم میده اینه که ممکنه مدت ها درگیر احساس یا فکری باشی ولی نتونی براش واژه یا جمله پیدا کنی.
این اتفاق برای من زیاد افتاده
وقتی خوندم مقالتون رو به جمله ی :
من برای تلخ اندیشان واقعی احترام قائلم
انگار یکی از همون قفل ها باز شد!
من هم + اندیشم!
شاهین جان چه جالب من در بروزرسانی وبلاگ هم این مشکل را دارم. اغلب چند روز میگذرد و میبینم که هیچ ایده ای برای نوشتن ندارم و به تعبیر زیبای تو انگار مغزم خشک شده است.
اما مواردی پیش می آید که با خود می گویم بگذار این چند جمله کوتاه را در وبلاگ بنویسم و همین آغاز به نوشتن کردن، جمله ها را یکی پس از دیگری به ذهن می آورد و آخر میبینم که با یک متن طولانی روبرو هستم.
From بهروز کریمی on خیلی کوتاه: راز نویسندگی
From داری یوش on این روزها چه میخوانم؟
From مهدی on فهرستی از بهترین کتابهای سال|2+10 کتاب غیرداستانی
From شاهین کلانتری on فهرستی از بهترین کتابهای سال|2+10 کتاب غیرداستانی
From روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From سحر on روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
From شاهین کلانتری on روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
From زهرا شریفی on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن on کتاب قدرت نوشتن
From صدیقه نظری on خیلی کوتاه: راز نویسندگی
From شاهین کلانتری on خیلی کوتاه: راز نویسندگی
From داری یوش on روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
From زهرا م on روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
From امیر شرفی on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From شاهین کلانتری on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From پریسا حسینی on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From علی اختری on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From علی اختری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From شاهین کلانتری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From علی اختری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From سعید تارم on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From شاهین کلانتری on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From معصومه خزاعی on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From زهرا شریفی on سیزده نکته درباره ماندن در اتاق
From معصومه شیخ مرادی on روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
From شاهین کلانتری on روش جذاب تریسدام شندی برای خلاقیت و نوشتن
From Amish on فقط یک کتاب بنویس
From شاهین کلانتری on فقط یک کتاب بنویس
From Amish on فقط یک کتاب بنویس
From شاهین کلانتری on فقط یک کتاب بنویس
From Amish on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From شاهین کلانتری on کارگاه کلمات: ذهن مجموع
From Amish on فهرستی از بهترین کتابهای سال|2+10 کتاب غیرداستانی
From شاهین کلانتری on فهرستی از بهترین کتابهای سال|2+10 کتاب غیرداستانی
From Amish on فهرستی از بهترین کتابهای سال|2+10 کتاب غیرداستانی
From شما هم دوست دارید دائمالدفترچه باشید؟ on اهمیت دفترچه یادداشت
From شما هم دوست دارید دائمالدفترچه باشید؟ on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From سحر on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From شاهین کلانتری on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From زهرا شریفی on روشی برای نوشتن سریع چرکنویس
From علی رسولی on خیلی کوتاه: راز نویسندگی
From شاهین کلانتری on خیلی کوتاه: راز نویسندگی
From جملهای از متیو کلی دربارۀ سکوت و کتابخوانی on زمانی برای هیچ کاری نکردن
From میثم on کتابی که باعث شد دوباره فکر کنم!
From رضا on کتاب قدرت نوشتن
From شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From حین نوشتن آنلاین باشیم یا آفلاین؟ on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب