وبلاگنویسی یعنی تلاش برای مطالعۀ اثربخش، “زندگی کردن آنچه یاد گرفتهایم” و گزارش این آموختهها روی وبلاگ.
فکر میکنم قسمت میانی این جمله یعنی زندگی کردن آنچه یاد گرفتهایم از همه مهمّتر باشد. همچنانکه دوست خوب متمّمیمان، حمید طهماسبی عزیز، همیشه تأکید میکند که اگر فقط کتاب بخوانیم و هیچ “خروجی” نداشته باشیم، با حالتی که کتاب نخوانیم، چندان توفیری ندارد. (نقل به مضمون)
سلام بر شاهین خان کلانتری عزیز. من دلم نیومد اینجا هم بهت تبریک نگم عزیزم. بی صبرانه منتظر دیدن تو و بقیه دوستان هستم. راستی به همه تون هم قول میدم که سال آینده، من کنار شاهین و بقیه دوستان، روی صحنه باشم 🙂
شاهین عزیز
خیلی تبریک عرض می کنم. اطمینان دارم سخنرانی فوق العاده ای برایمان ارائه خواهی داد.
مفتخرم و مشتاقانه منتظر گردهمایی 26 مرداد و دیدار تو دوست عزیز و سایر دوستان خوبم هستم.
با آرزوی توفیق روز افزون
با سلام و احترام
شاهين جان
جان عزيزت
پيغام مرا به مهندس شعبانعلي و ساير عزيزان برسان
من اين روزها از بيماري بيكاري دچار افسردگي شديد شده ام
اي برادران رحمي…
آيا كسي هست كه مرا ياري دهد؟؟؟
قوی باش .و به خودت ایمان داشته باش.تو که انقدر شجاعی و با این کامنت تقاضای کمک کردی ایمان دارم که شجاعت غلبه بر این افسردگی را داری.بزرگترین ثروت انسان شخصیت او ست .شخصیت شجاع و کا رآمدی داری قوی تر و
آگاه ترش کنیم از طریق مطالعه و دانستن که تنها نیروی تعییر دهنده در جهان آگاهی است.
شاهین عزیز
اگرچه میشه به این نوع ولخرجی هم ایراداتی وارد کرد ولی از اونجا که من هیچ نوع خریدی رو به اندازهی خریدن کتاب دوست ندارم، دلم میخواد از این نوع ولخرجی دفاع کنم و بگم که ولخرجی در کتاب خریدن رو بهشدت دوست دارم، مخصوصاً اگه بعدش هیچ پولی ته جیب باقی نمونه 🙂
سلام شاهین عزیز
مشتاقانه منتظر سخنرانی تو هستم. این موضوع مورد علاقه منه 🙂
امیدوارم صحبتهات منو به منسجم نوشتن وادار کنه.
برایت روزی بینظیر را آرزو دارم.
سلام
با هاتون موافقم ولي بگزاريد در مقابل اين سوال به احتمال آزاردهنده ديگران-براي من- که آيا اين همه کتاب ميخري مي خواني ؟ يا سکوت کنيم ويا بگويمم شايد نخوانم ولي گزينه اي دارم که مي توانم دوست جديدي بيابم ،با افق هاي جديدي آشنا شوم يا حتي لذت هاي بيشتري دم دستم باشد.
گرچه هنوزم مي گويم بهتر است جواب اين سوال را ندهيم و سکوت کنيم.و زمان خود را براي اينکه کار خود را براي کسي توضيح بدهيم تلف نکنيم.
سپاس
سلام شاهین جان… باحرفت خیلی موافقم… یزمانی کتاب زیاد میگرفتم خیلیاشونو میخوندم و تا یجایی میرفتم بعد اگر دلمو میزد میگشتم مخاطبش رو پیدا میکردم و کتاب رو بهش میدادم یا تعویض کتاب میکردیم..
اما نمیدونم از کی این روند کمتر شد…
شاید یه بخشیش مربوط بشه به اطمینان نداشتن از کیفیت محتوا اون..
یا حتی هزینه کتاب ها… کتاب های زیادی هستن که دوست دارم بخونم ولی خب هزینه اونا کمی مرددم میکنه… گاهی فکر میکنم شاید کتاب داره تبدیل میشه به یه کالای لوکس و لاکچری برای بعضی مخاطبهای خاص
توی این شرایط گاهی نمیشه زیاد ولخرج بود
به نکتۀ خوبی اشاره کردی و بدون آمار دقیق هم میتوان حدس زد که 70 تا 80 درصد آدمها به “از شنبه و از ماه بعدی” عادت کردهاند.
من جمله خودِمن.
شاید چیزی مشابه همین رُند کردنِ زمان، منتظر ماندن برای ثابت شدنِ یکسری شرایط که در آن هستیم برای کاری را شروع کردن. مثلا زمانی که سه هفته به تاریخ تخلیۀ خانهیمان ماندهاست، برای شروع مقالۀ جدید منتظر اتمام مهلت اجارهنامه نمانیم.
مثالهای دیگر هم هست: برای پیدا کردن کارِ جدید منتظر تمام شدنِ دورۀ تحصیلی نباشیم…
به گمانم، هم انجام دقیق هرکاری در شرایط ایدهآل و هم شروع هر کار در زمانی مشخص (یا رُند) از یک منطق پیروی میکنند.
به ترتیب و شدیداً خطی.
رِندی بجای رُندی.
سلام
بنظر مي آيد فلش فيكشن ها ، داستانك و امثالهم جزء ادبيات جدي تلقي نمي شوند. بخاطر اينكه براي نوشتن اينگونه داستانها بايد خيلي از موارد را قلم گرفت و توصيفات زدود تا به حجم مورد نظر رسيد كاري كه مخالف ادبيات محسوب مي شود چرا مه اساسن ادبيات در جزئيات شكل مي گيرد. هرچند كه با ظهور شبكه هاي مجازي واجتماعي و ميل كاربران به كوتاه و خلاصه نويسي و خلاصه خواني نمي شود انتظارذ بهتر از اين داشته باشيم. فكر مي كنم با تمام اين تفاسير اين داستانك ها تمرين خوبي براي تقويت قلممان شود ولي باز هرچه با طول و تفسير بيشتري باشد مظمئنن مؤثرتر خواهد بود. چرا كه كار نيكو كردن از پر كردن است.
سلام شاهین جان.
درمورد پیشنهاد صفحات صبحگاهیت در وبلاگم مطلبی نوشته ام , فکرمیکنم این نوشته بسیار مدیون توست. اینجا این مطلب را برایت قرار میدهم.
درباره صفحات صبحگاهی – یک
به پیشنهاد شاهین کلانتری حدود دو هفته است شروع به نوشتن صفحات صبحگاهی کرده ام. پیشنهاد جالبی است. بعضی از آنها را مرور میکنم؛
سه، چهار مورد در تمام این صفحه های روزانه مشترکند، یکی از آنها خواب است و نق زدن برای بیدار شدن.اینکه چقدر خواب برایم مهم است.
خوابهایی دیده ام که فراموشم شده اند. اتفاقها، حرفهای خوانده شده و شنیده شده ای که یادم رفته. از آدمهایی بدم می آمده که الان دز این تنفر کمتر شده، آدمهایی را دوست داشته ام که همچنان دوست میدارمشان.
کارهایی انجام داده ام که فراموش کرده بودم اینها همان خواسته های دو هفته پیش من بوده اند.
دست خطی که به عمد بدخط نوشته ام و رمزی. و الان به طور دقیق نمیدانم چه نوشته ام و درباره ی چه بوده.
حرفهایی شنیده ام که یادداشت کرده ام و الان الهام بخش و امیدبخش من هستند. مثل این حرف معلمم که میگوید: « الان خودتان را با الگویی که در میانه ی راه یا پایانِ راه است، مقایسه نکنید. اینطوری به احتمال زیاد انگیزه تان را از دست میدهید.» درست میگوید، الان که فکر میکنم میبینم من خودآگاه و ناخودآگاه خودم را با دیگرانی که به هرجهت از من جلوتر هستند مقایسه میکنم. راستش حتی خودم را با Adele خواننده هم مقایسه کرده ام فقط به خاطر اینکه من و او تقریبا هم سنیم و با خودم میگفتم او کجا و من کجا!؟ – دارم تمرین خودافشایی انجام میدهم-
( الان که فکرمیکنم میبینم چقدر این مقایسه میتواند احمقانه و آسیب زننده باشد.)
در مورد مورچه ها هم نوشته ام. درباره ی مورچه ای نوشته ام که یک تکه کوچک پاپ کورن که چندبرابر خودش بزرگترست را به سرعت میبرد یا مورچه ی ظریفی که سعی دارد تکه ای برنج را به دنبال خود بکشد و حرکتش بدهد و مورچه ای دیگر به کمکش می آید و سرعت کار بهتر میشود.
(فکر میکنم این نوع نوشتن، انسان را متوجه میکند و باعث میشود به جزئیات با دقت بیشتری نگاه کند.)
از پسر همسایه مان نوشته ام. امیررضا، شش سالش است؛ جیغ میکشد، یک لحظه فکرمیکنم چه شده! مادربزرگش به دیدنش آمده، پشت در منتظر است. این پسر چقدر از آمدنش ذوق کرده. یک شادی واقعی. با خودم فکر میکنم میتواند چه آدم خوشبختی باشد کسی که یک چنین آدمی در زندگیش داشته باشد که از دیدنش کیفور شود،این همه ذوق کند. و البته چقدر خوب است بتوانی اینقدر باعث شادمانی کسی شوی.
درمورد کتابی که خوانده ام نوشته ام، کتاب «سیلی واقعیت» راس هریس. در کتاب نوشته شده این عادی است که ذهن به چیزهای منفی فکر کند. نوشته حالا پنج دقیقه تمرین کنید و ببینید ذهنتان چه میگوید. و ادمه میدهد ذهنتان مقاومت میکند و راجع به چیزهای منفی فکر نمیکند. تمرینش برایم جالب بود،ذهن من هم مقاومت کرد.
تجربه ی جالبیست نوشتن صفحات صبحگاهی،شبیه یک بازیست. چیزهای زیادی از آن یاد میگیری…
متشکرم جولیا کامرون،متشکرم شاهین کلانتری
سلام نسرین جان
این مطلب رو وبلاگت هم دیدم.
نمیدونی چقدر خوشحال شدم.
بهت تبریک میگم واقعاً، آدم های کمی هستن که همت میکنن و صفحات صبحگاهی رو جدی میگیرن.
مطمئنم هر روز بیشتر و بیشتر برکت صفحات صبحگاهی رو توی زندگی خودت میبینی حتماً.
من از هشت سالگی هر شب چیزهایی را که در طول روز تجربه می کنم در دفترچه خاطرات روزانه ام می نویسم.دیروز که داشتم دفترچه خاطرات سال های قبلم را ورق می زدم،متوجه شدم که چه میزان هم بر پختگی نوشتنم اضافه شده و هم چقدر برداشتم از اتفاقات ظاهرا سطحی و گذرای پیرامونم عمیق تر شده است.
از چند سال قبل که وسواس من در نوشتن بیشتر شد،به این نتیجه رسیدم که مانند ایده ای که در بالا مطرح کرده اید دفترچه ای در کنار خودم داشته باشم و وقایعی که در هر زمانی از روز به نظرم جالب می آمده و یا حتی احساسات جدید و متفاوتی که هر روز تجربه می کنم را در آن بنویسم.
تا امروز هم این ایده برای من کاربردی بوده و هر شب برای نوشتن خاطراتم از آن استفاده می کنم.حتی از بعضی از اتفاقات روزمره و احساس های خاصی که در دفترچه ام یادداشت می کنم به عنوان سوژه برای نوشتن داستان استفاده می کنم.
سلام آقای کلانتری بزرگوار
نه متاسفانه،فرصت وبلاگ نویسی ندارم.
من دانش آموزم و امسال هم درگیر کنکور و متعلقاتشم 🙂
به امید خدا اگه از آب و گل دربیام،خوشحال میشم که بعد از کنکورم شروع به وبلاگ نویسی کنم.اما فعلا در وقت های آزادم سعی می کنم کتاب بخونم و گاهی جسارت کنم و دستی به قلم ببرم،اما نه آنقدر جدی.
این روز ها هم فرصت های کوتاهی که آنلاین باشم سعی می کنم از آموزه های دوستان باسواد و فهمیده ای مثل شما استفاده کنم.
قلمتون نویسا
سلام
من به شدت درگیر این مساله بودم به خصوص زمان درس خواندن. گاهی وقت ها منتظر ساعت 7 بودم مثلا، اما ساعت از هفت می گذشت و دوباره منتظر ساعت 7:15 به همین ترتیب کلی زمان از دست می دادم تا اینکه به این نتیجه رسیدم اصلا به ساعت نگاه نکنم. هر موقع تصمیم به انجام کاری گرفتم همان موقع شروع کنم بدون توجه به شروع زمان آن. کاری که کم کم با روزها و تاریخ هم انجام دادم.
سلام
زمان مدرسه پول توجیبی ها را ذره ذره جمع می کردم و آخر هر ماه همه را با خوشحالی برای خرید کتاب هایی که در شهر کتاب نشان کرده بودم صرف می کردم.
حالا هم بدون توجه به موجودی کارت بانکی بدون دغدغه کتاب می خرم و این از بهترین و لذت بخش ترین خریدها و پول خرج کردن های من است.
خیلی پست خوب و دلنشینیه. تشکر
” بنا نیست همۀ کتابهایی را که میخریم یکجا بخوانیم، گاهی حتی ورق زدن سادۀ یک کتاب و خواندن یکی دو جمله از آن میتواند ایدۀ شگفتانگیزی برای تغییر زندگی به ما بدهد. ”
نسبت به کتابهایی که دارم و هنوز نخوندم عذاب وجدان دارم حالا کمی آرامتر شدم و مشتاق برای خریدن کتابهای جدید
باسلام و احترام
من هم عاشق کتاب خریدن و خواندن هستم،اما وقتی به کتاب های خاک خورده ی کتابخانه ام نگاه میکنم دچار عذاب وجدان میشوم و این دلیلی میشود تا در خرید کتاب ولخرجی نکنم.اما خب این کار باعث میشود بیشتر برای خرید کتاب بیرون بروم و شاید هم وقت بیشتری از من گرفته شود اما لذتم را چند برار میکند.این لذت و عذاب وجدان برایم قابل مقایسه نیست.
درود بر فاطمه بانشی گرامی
اصلاً عذاب وجدان نداشته باشید.
در هر صورت داشتن کلی کتاب نخونده خیلی بهتر از کتاب نخریدنه.
بیشتر برام بنویس فاطمه عزیز.
راستی با دوست خوبمون جواد بانشی نسبتی داری؟
درود بر تو شاهين جان
تمرين و تكرار مادر مهارت هاست. و از آن جايي كه كارنيكو كردن از پر كردن است به اين تمرين هاي ٣ خطي ادامه بدهيم.
از روزي كه با كانال مدرسه آنلاين نويسندگي و سايتت آشنا شدم روزي چند بار به آن ها سر نيزنم و از اين بابت خوشحالم.
فقط برنامه اي ترتيب بده كه تعامل سايت و كانال با اعضا بيشتر بشه.
با سپاس
From سینا شهبازی on وبلاگنویسی نکنیم اگر...
From شاهین کلانتری on وبلاگنویسی نکنیم اگر...
From سخنرانی من در همایش متمم on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From سخنرانی من در همایش متمم on کتاب قدرت نوشتن
From محمدرضا زمانی on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From علی اختری on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From معصومه خزاعی on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From ولخرج باشید on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From تیرا on ولخرج باشید
From پوريا قصابي on ولخرج باشید
From امیر on ولخرج باشید
From شاهین کلانتری on ولخرج باشید
From پوريا قصابي on ولخرج باشید
From امیر on ولخرج باشید
From شاهین کلانتری on ولخرج باشید
From طاهره خباری on ولخرج باشید
From شاهین کلانتری on ولخرج باشید
From مجتبی on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From ابراهيم on ولخرج باشید
From پوریا صفرپور on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From حسین on ولخرج باشید
From یک عادت بد در مدیریت زمان on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From نازنین شاه سیاه on یک عادت بد در مدیریت زمان
From علي ابراهيمي on چگونه داستان 55 کلمهای بنویسیم؟
From نسرین on تمام صفحات صبحگاهی من
From شاهین کلانتری on تمام صفحات صبحگاهی من
From تیرا on جملهای از متیو کلی دربارۀ سکوت و کتابخوانی
From اکبر ایثارگر on کتاب قدرت نوشتن
From شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From مهسا ریحانی on شما هم دوست دارید دائمالدفترچه باشید؟
From شاهین کلانتری on شما هم دوست دارید دائمالدفترچه باشید؟
From مهسا ریحانی on شما هم دوست دارید دائمالدفترچه باشید؟
From شاهین کلانتری on شما هم دوست دارید دائمالدفترچه باشید؟
From زهرا شریفی on یک عادت بد در مدیریت زمان
From شاهین کلانتری on یک عادت بد در مدیریت زمان
From زهرا شریفی on ولخرج باشید
From زهرا شریفی on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From لیلا آزاد on ولخرج باشید
From شاهین کلانتری on ولخرج باشید
From فاطمه بانشی on ولخرج باشید
From شاهین کلانتری on ولخرج باشید
From تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن - شاهین کلانتری on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From علي ابراهيمي on تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن
From شاهین کلانتری on تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن
From بهروز کریمی on یک تا صد سالگیتان را مرور کنید