جناب کلانتری عزیز،سلام
با نوشته های شما از طریق کانال تلگرامتون اشنا شدم و از خوندنش لذت میبرم.
درباره اشتیاق خواستم بگم من خودم با این مشتاق بودن یک مشکلی دارم.در سی و هشت سالگی درحالیکه دوازده ساله تو یک کارخونه مشغول بکارم،از خودم میپرسم تو،تو همه این سالها علاقه مند موسیقی و نوشتن بودی.چرا اینجایی؟ چرا انجامش نمیدی؟ چرا این تجربه های نصفه و نیم بند رو تمومش نمیکنی؟ …. و خب درست وقت هایی که میرم سراغ همین دل خواسته هام که بهشون شکل بدم،تا به جایی برسن،یه چیزی از درونم میاد و میگه: داری چیکار میکنی؟ ملت با نصف سن تو دارن تلاش میکنن و بیزنس راه میندازن و رو پای خودشون می ایستن،بعد تو؟ فک نمیکنی واسه اینکارا دیگه دیره؟
خلاصه بوقت مکه هوای مشهد میکنم،توو راه مشهد هم میخوام برم به مکه.:) …. این پارادوکس بلاتکلیفی و لنگ درهوایی میون دو تا دلبر، بجای انگیزه، عذابم میده.واسه همین دوستان بهم میگن دریایی به عمق نیم سانت.یعنی از هر چیزی یه ناخنکی زدی و گذشتی اما نرفتی تو عمق ماجرا،تمومش کنی.مرد ناتمام بعبارتی.
بعد جالبه مدام هم موقعیت هایی پیش میاد که انگار ادم و هل میده سمت نوشتن.منتها از قلم اصرار و از دست ما انکار.
بنظر شما با این پراردوکس ها باید چیکار کرد؟
سلام ابی جان
تصمیم گرفتم به بعضی کامنت های خیلی خوب در قالب یک پست مستقل جواب بدم. کامنت شما رو هم تو لیست همون کامنتها ثبت کردم که ایشالا بزودی برم سراغش.
راستی من اینو نشنیده بودم، خیلی جالب بود:
وقت مکه هوای مشهد میکنم،تو راه مشهد هم میخوام برم به مکه!
آقا شاهین عزیز
من از نگرش شما خوشم میاد و نوشته هاتونو دنبال می کنم و من هم اعتقاد دارم بعضی فیلمها خیلی سطحی و بی محتوا هستند اما وقتی هیجان و لذت بردن کسانی که این فلمها رو میبینند و درباره ش حرف میزنند میبینم بیشتر به این باور میرسم که حق ندارم خط کش دست بگیرم و آدمها رو با خط کش خودم اندازه بزنم و اگر در سایز استاندارد من نبودند بزارمشون در دسته بدها!!
ترجیح میدم دنیا جای آسونتری باشه برای زندگی همه جور آدم با همه سلیقه ها و تفاوتهاشون.. همونقدر که دوست ندارم کسی به من برچسب بزنه سعی میکنم به هیچکس برچسب نزنم.
شاهین سلام،
ببین یه جورایی جامعه داره به سمت نقد کردن میره، هر کسی جای خودش.
من حرف تو رو کاملا می فهمم، نیت پاک و تلاشت برای «همرنگ نـشدن با پیکره ی اصلیِ جامعه» رو از نزدیک دیدم و قبولت هم دارم،
اما راستش نکته ریزی هست که فکر میکنم این خانه ی مجازی به ما اجازه و فرصت بیان رو میده، تا هر دو باهم (و در کنار دوستان همراه) لختی تامل کنیم:
یک)
نامیدن جامعه به گلّه (منظورمان گله حیواناتی مثل گوسفند، بز و گاو در در برخی مناطق شتر) یکی از تیزترین بیاناتی هست که در میان حرفهای بزرگان و عوام همین جامعه (هرکسی به زعم و جایِ خودش) بکار می برد.
برای نمونه در همین مثال، اگر تو بقیه را گلّه ی یکدست می بینی، آنها هم تو را بزِ گر گله می دانند که چموش است و به زودی پس از خسته شدن، با فاصله ی کمی از گلّه حرکت می کند.
دو)
تو مرا و میزان شوخی کردن و دایره واژگانم را دیده ای، بسیار تیزتر و پرملات تر از این گونه مثالها، صحبت می کردم. اما در چند سال گذشته که با مفهوم «توسعه» آشنا شده ام و نبود زیرساخت ها و چالش های متفاوت دنبال می کردم که نهایتا یکی از این کمبودها را «هنر گفتگو» میان جماعت (از صدر تا ذیل) شناخته ام.
در وبسایتم هم یک دسته بندی به عنوان هنر گفتگو ایجاد کرده ام و گه گاه مطالب مرتبط با آنها را منشتر میکنم:
http://www.sajadsoleimani.ir/category/conversation
سه)
من می دانم که تو قطعا به موارد بالا آشنا و اشرافیت داری، اما خب، آیینه دوستان جایی هست که همیشه آدمی باید در آن خود را ببیند و بسنجد و بیاراید، من هم در این نوشته تلاش میکنم در برابر تو برای جمال تو، آیینه به دست بگیرم.
چهار)
گاهی ما نظری داریم که فقط بین دو دوست خیلی نزدیک می توانیم مطرح کنیم (مثلا من شوخی های رکیک زیادی دارم که فقط با دو یا سه دوست خیلی نزدیک انجام می دهم)، و نمی توانیم آن شوخی ها را در مهمانی یا پشت تریبون انجام بدهیم.
همه ما نظرات گوناگون، مختلف و متضادی در همه مسائل می توانیم داشته باشیم و البته داریم، اما باید در ارائه آنها برای مخاطبِ خود، رسانه/محل بیان و کلماتِ بیان کننده و … در نظر بگیریم.
کمی شفاف تر بگویم، درباره ی آن فیلم ها، نظر تو به نظر من نزدیک است، اما جای بیانش را هنوز پیدا نکرده ام جز به صورت خصوصی یا در جمع های کوچک.
پنجم)
— هنر گفتگو شامل نقد کردن و نقد شنیدن هم می شود
— در بیان بسیاری از نظرات ما باید اصول فنی نقد کردن (من جمله شدت نقد) و تخصصی بودنش را در نظر بگیریم
— من در بسیاری از جمع های روشنفکری و ادبی و سیاسی که حضور داشتم، بالاتفاق دیده ام که در مورد دیگری، اصولا با القابی مشابه یاد شده و سپس نقد کردن شروع می شود، و حدس میزنم طرف مقابل هم در مورد ما آنگونه صحبت می کند.
— همانطوری که ادب، آداب دارد، نقد کردن فیلم های سینمایی هم آداب دارد {چششششمک}
جمع بندی:
من تو را در «منظومه شعبانعلی» یکی از سیاراتی می بینم که کلی به دور خود قمــــــر دارد و پیش بینی من این هست که روزی اعلام استقلال می کند و «منظومه شاهین» را تشکیل می دهد، لذا همواره دنبالت می کنم و دورادور حواسم به تو هست،
امروز فکر میکنم با بحثی که پیش آمده، بهتر است آن تیغ تیز و برّان نقـــــــد خودت را از غلاف بیرون بیاوری و شیرفهمش کنی که «داداش یواش تر»، ما برای ساخت این کشور و زنده نگه داشتن زبان فارسی و تزریقِ سواد به همان جامعه و جماعت به کسانی مثل تو احتیاج مبرم داریم
و چشم امید ما این هست که از این جماعت آنقدر دور نشوند که دیگر «خارجی» به نظر برسند، فهم خـردجمعی و زبان تعاملی هر جمعی، از هنرهایی که همه ما باید بر روی آن تاکید و تلاش کنیم.
این روزها (حدود 40 روزی هست که در محل کارم به شدت با این موضوع و رویارویی با جماعت رو به رو هستم، همه روزها را فکر کرده ام و نوشته ام، خیلی دوست دارم تجربیاتم را در اولین دیدار و وعده ی شامی که دارد خاک می خورد، با تو مرور کنم)
پیشنهاد برای مطالعه:
yon.ir/YU6yc
تمرین:
بیایید خود و همه اطرافیان (حضوری و مجازی) خود را تشویق کنیم که در یک تمرین سه ساله، در هنگام صحبت کردن در مورد انسان و انسان ها (حتی متجاوز به آتنا، حتی داعشی ها، حتی مخالفین سیاسی، حتی رقیبان تجاری و کاری و حتی راننده حواس پرتی که جلو ما ویراژ می دهد و…) فقط از واژه های رسمی استفاده کنیم
در تمرین سه ساله لازم هست که همه ی واژه ها مغزمان را بازبینی کنیم ، یک مقداری را دور بریزم و چندتایی جدید هم اضافه کنیم {چشششمک غلیظ}
شاهین جان سلام،
واقعا خیلی خیلی خوشحالم که شما از جملهی
سخنرانان در این گردهمایی هستید.
من و علامه مشتقانه منتظر این گردهمایی،
و دیدار شما و سایر دوستان هستیم.
پیروز باشید.
سلام روزتون بخیر؛ من یه مدته باهاتون آشنا شدم و نوشته ها و توصیه هایی ک دارینو خیلی دوست دارم و سعی میکنم بهش عمل کنم. فقط یه سوالی درمورد صفحات صبحگاهی دارم، من مدتی شروع کردم به نوشتن صفحات صبحگاهی ولی اصلا برام رضایت بخش نبود.صبح ها که بیدار میشم هیچ چیزی تو ذهنم ندارم و جز یک سری مزخرفات چیزی نمی نویسم. در عوضش شبها موقع خواب کلی حرف برای نوشتن دارم! و از نوشته هام خیلی تعجب میکنم چون برام خیلی عزیز و دوست داشتنی اند…سوالم اینه که آیا من میتونم نوشتن صفحات صبحگاهی رو به شب ها موکول کنم؟
سلام فروغ نازنین
مسیر رو درست میری. اصلاً قراره صبح ها در اوج بی حوصلگی سه صفحه مزخرف بنویسیم. ازت میخوام که ادامه بدی. نتیجۀ اینکار میتونه تو رو شگفت زده کنه.
راستی به نوشتن صفحات شبانه هم ادامه بده. اونا هم خیلی خوبن.
سلام شاهین جان. ایده ی جالبیه
اتفاقا چند روز پیش مجله ی هنری ژوان یه پست و تصویر در مورد یه ساعت به اسم “SNŪZNLŪZ ” گذاشته بود و توضیح داده بود ” روی این ساعت اطلاعات کارت بانکی خودتون رو وارد میکنید و تنظیمش میکنید که فلان ساعت بیدارم کن. اگه بیدار نشین شروع میکنه به کمک کردن به خیریه ها!”
بعد از اینکه این پست تو رو خوندم، درمورد این ساعت سرچ کردم، تو سایت thinkgeek درموردش توضیح داده و تصویر ساعت رو هم گذاشته. این ساعت که به network وصل میشه، بعد از هر بار فشار دکمه ی snooze و دوباره خوابیدن، مبلغ مشخصی (ده دلار یا بیشتر!) رو به حساب موسسه ای که انتخاب کردی و از اون نفرت داری،واریز میکنه!
و توضیح میده این یه رویکرد روانشناسی خیلی پیچیده ست که “HATRED” نام داره. و طبق این، آدم پولش رو به کسی که از اون متنفره، نمیده.
(فکر میکنم منظورش، موسسات خیریه نباشن چون همونطور که خودت در جواب محسن برجی گفتی کار خیر احساس عذاب وجدان به آدم نمیده. و اینکه آدم معمولا نسبت مؤسسه های خیریه احساس تنفر نداره. نمیدونم.. شاید من متن اصلی رو درست متوجه نشدم.)
خلاصه این که این ساعت هم، میتونه خیلی بهت کمک کنه
آدرس معرفی این ساعت : http://www.thinkgeek.com/stuff/41/snuznluz.shtml
سلام.
چند روزه که عین مرغ پرکنده ( سرکنده؟) خودمو به در و دیوار میزنم تا بنویسم. برای چند تا مسابقه و جشنواره و از اینطور چیزایی که به خودم قول دادم توشون شرکت کنم. چون امسال پایان 17 سالگیمه و بعد از اون کلا شرایطم برای شرکت تو مسابقه ها فرق میکنه.
بله. بعد چند روز سرگشتگی، پناه اوردم به اینجا و هی مطلباتونو خوندم و خوندم تا رسیدم به اینجا. مثل دیوونه ها بدون این که نگاه کنم ببینم چند تا تمرینه و کجا بنویسم، شروع کردم به نوشتن روی کاغذ روبروم و پشت سر هم و بدون مکث، سه خط سه خط نوشتم و نوشتم. بدون این که بهش فکر کنم. تو کل نوشته هام، فقط سه جا هست که خط زدم. آخراش که رسید، میدونین، گریــَم گرفته بود. تا حالا اینطوری با خودم روبرو نشده بودم. (چرا واقعا؟!)
هیچ نمیدونستم که بزرگترین آرزوم، شنا کردن تو آب یه دریای آروم و خلوت و تنهایی پرواز کردن تو آسمونه. هیچ نمیدونستم که کلمه مورد علاقم رهاییه و خیلی فکر کردم تا ببینم به یاد موندنی ترین روز زندگیم کی بوده…
زار زدم آقای شاهین. زار زدم.
ممنون
سلام به سارا درهمی عزیز
چه سن عجیب و خوبی.
امیدوارم 17 سالگی برای تو آغاز مسیری درخشان باشه. مسیری که علایق قلبی خودت رو دنبال میکنی. نه چیزهای مزخرفی مثل مدرک تحصیلی که جامعه به آدم تحمیل میکنه.
چه حس قشنگی از کامنتت به من منتقل شد. چقدر خوشحالم که این اتفاق برات افتاده.
راستی من عاشق کلمۀ مورد علاقۀ تو هستم: رهایی.
وبلاگت رو هم دیدم، دربارۀ منت خیلی بامزه و جالبه.
بیشتر بنویس برام.
جناب کلانتری،سلام
به نظر شما بهترین سرویس میزبان وبلاگ کدومه؟ متاسفانه ورد پرس و بلاگر فیلتر هستن.و بهترین ویژگی اینها آپلود مستقیم عکس بود.شما کدوم سرویس دهنده روپیشنهاد میکنین ؟
اسماعیل نوریعلاء: «نيما يوشيج»که دو سال پيش تر از آن (در سال ۱۳۳۸) چشم از جهان فرو بسته بود، وصيت کرده بود شعرهايش را که روی کاغذهایی مشوش نوشته و در چند گونی انداخته بود، به جلال آل احمد و دکتر «محمد معين» بدهند. آن ها هم که حوصله رسيدگی به کار را نداشتند، با پيشنهاد آل احمد، همه گونیها را تحويل سيروس طاهباز داده بودند. در نتيجه، سيروس طاهباز شده بود نقطه اتصال اهل شعر با آثار منتشر نشده نيما.
جناب کلانتری عزیز، سلام
این داستان باب شده این روزها که میگن اول آموزش ببین،بعد شروع کن،بطور ناخوداگاه یک ترسی رو میندازه تو جون هر کسی که میخواد وارد کاری یا تجربه ای بشه.
به خودت تلقین میکنی که خب تا یاد نگیرم که نمیتونم.و وقتی وارد فاز آموزش میشی،میبینی دریایی از کتاب ها و مقالات و دوره ها و کلاس پیش روت هستن.مثلا یک کتاب رو شروع میکنی،و اون تورو ارجاع میکنه به کتاب دیگه و بحث تخصصی تر،یا مثلا یه دوره رو میگذرونی و اون تورو ارجاع میکنه به دوره بعدی و سطح بالاتر.یه جوری میفتی تو دور باطل تحریک و ارضا حس کمال گرایی و صد البته پر کردن جیب کاسبان اینجور بیزنس ها.
بهت القا میکنن که این کارا رونکنی،نمیتونی شروع کنی و به چیزی که میخوای نمیرسی.اما واقعا یه جا تامل کنیم،صبر کنیم.به دور و برمون نگاه کنیم.
مثلا از خودمون بپرسیم سعدی چند تا از این دوره ها رفته بود؟ حافظ چند تا کارگاه شعر کذرونده بود؟
نکته اش اینه که افتادن توش،دقیقا توو دل ماجرا و نوشتن.شایدمروزگار مجبورشون کرد بنویسن و شدن اینی که الان هستن در فرهنگ ما و خیلی اتفاق هیجان انگیز و طوفانی نیفتاده براشون که شاعر شدن.
راه فقط زمانی خودش رو نشون میده،که پا توش گذاشته باشی.وگرنه نقشه خون و نقشه دون که واست مسیر رو پیش بینی میکنن و خودشون هیچوقت سالکنبودن فراوونن.
تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار
که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند
مهم نیست نابلدی،راه خودش بلدت میکنه.فقط باید دل بدی و راهی شی.
نوشته های شما بسیار آموزنده و تاثیر گذارند. با خواندن آنها احساس می کنم حرف دلم و یا فکرم که خودم نحوه بیان و یا نوشتن آن را نمی دانستم گفته شد و این احساس خیلی خوبیست. ممنون از شما. همیشه پایدار و برقرار باشید و ما رو از نوشته های زیباتون بهره مند.
سلام :]
«وقتیکه از استعداد خودتان ناامید میشوید، اما همچنان ادامه میدهید.»
پس تکلیف چیزهایی مثل رسالت چی میشه!؟ این هنوز سوال مهمی هست که پاسخ داده نشده…. از استعداد خودم ناامید هستم اما دارم همچنان ادامه میدهم، اما با یک ترس و لرز بزرگ که آیا کارم درست هست یا نه!؟
برای خیلی چیزها شور و شوق دارم اما به قول ابی شده ام دریایی به عمق نیم سانت!
سلام شاهین جان…اگه یادت باشه یه مطلبی در مورد سخت ترین بخش نوشتن منتشر کرده بودی که من تو اون مطلب گفم مهم ترین مشکلم ایده اولیه نوشته هست این در ذهنت باشه که بگم مشکل اصلی از کجاست…دیروز از معدود روزایی بود که فرصت تفکر پیدا کردم و ایده خوبی هم در سر داشتم هم برای شروع متن و هم برای پایانش.
به هر حال فرصتی پیدا کردم و شروع کردم به منتقل کردنش روی کاغذ.همون دیشب فهمیدم که ساختار متن من مثل یک لباس شده که بالا تنه و پایین تنه اش درست و کامل هست ولی برای متصل کردن این دو قسمت،ایده ای در ذهن ندارم و خیلی باید زور بزنم،انگار که مدتی بعد از شروع کردن به نوشتن، ساختار متن از دستم در رفته و خط ربط مشخصی درنظر ندارم.و حالا به این نتیجه رسیدم که سخت ترین بخش نوشتن برای من همین قسمتیه که برات توضیح دادم…به نظرت دوای مشکل من چیه؟
شاهین عزیز
پیشنوشت: روی ماهت رو در روزنوشتههای محمدرضا دیدم ولی امکان نظر دادن برایم فراهم نبود. راستی میخواستم بگم لباس زرد هم خیلی بهت میاد 🙂
بیصبرانه مشتاق استفاده از مطالبی که برای ما آماده کردی، هستم. و به قول طاهره، میتونی روی من هم به عنوان یک مخاطب طلایی حساب باز کنی.
اصل کامنت: عذر میخوام که کامنتم طولانی شد. جای بهتری رو برای بیان کردنشون پیدا نکردم. راستش امروز به ذهنم رسید که برای بهبود نوشتنم، از تمرینهای خوبی که دادی استفاده کنم. خواستم ازت کسب اجازه کنم که من دارم با ایدۀ تمرینهای خوبِ تو، روی وبلاگم مشقهام رو حل میکنم و خودم رو به چالش میکشم.
این هم لینکش: https://goo.gl/AB3Vsy
هروقت که به این خونه سر میزنم، ازت انرژی میگیرم و نمیتونم تصور کنم روزی که ننویسم. ممنونم ازت شاهین. دوست خوب واقعاً نعمت بزرگیه…
فدای تو بشم سینا جان
من شک ندارم که آینده درخشانی در انتظار توئه.
بی صرانه منتظرم ببینمت.
وبلاگتم دیدم، واقعاً عالی بود.
چه خوبه که دوست خوبی مثل تو دارم.
چقدر جالب. خوش به حالتون که هر کاری میخواین رو انجام میدین.
من چند ساله که پنج شش تا رمان و داستان و فیلمنامه حتی! تو ذهنم وول میخورن و بدون هیچ دلیلی سراغ نوشتنشون نمیرم. این آخریا یه دلیل پیدا کردم؛ اونم این بود که نوشتن بلد نیستم! حالا بهونه بود یا دلیل واقعی، به هر حال انگیزه ی خوبی برام شده. حالا دارم تلاش میکنم که نوشتن یاد بگیرم. چقد خوبه که شما اینجا هستین.
[…] داشتم فکر میکردم راز نویسندگی چیست؟ اصلاً مگر رازی هم در کار است، تو باید بخوانی و بیاندیشی و سالهای سال بنویسی تا شاید خوب بنویسی. همین. (+) […]
سلام و خسته نباشید به شاهین عزیز و مهربون…
شاهین جان من وقتایی که بی انگیزه ام و از خودم نا امیدم برای بهتر شدن حالم، خوندن وبلاگت برای خودم تجویز میکنم.. چون واقعا بعد خوندشون محاله که سر حال نشم. ولی یه وقتهایی اصلا نمیتونم بنویسم.. نه اینکه نخوام بنویسم ها.. نه.. ذهنم بدجوری قفل میشه و اصلا دست و دلم به نوشتن نمیره.. البته اینو هم بگم که نوشتنه صفحات صبحگاهیم منظمه.. منظورم نوشتن متن ودلنوشته و…
سوالم ازت اینه که تو، تو زمانی ذهنت قفل میشه چیکار میکنی ؟ خیلی دوست دارم از تجربیاتت بدونم
این عکسی که استفاده کردید چقدر رویاییه…
مثله نویسنده شدنم می مونه ..رویایی..
چه رویای خوبی..
برای من نوشتن خیلی دشوار نیست اما منظم و مستمر نوشتن کمی دشواره..اینکه به چنین کمیتی برسم..مثلا روزی 5000کلمه در روز.. شوق نوشتن دارم امیدوارم یه روزی بتونم به چنین کمیتی حتی بیشتر برسم.
From Amir on یادگیری واقعی
From ابی on یادگیری واقعی
From شاهین کلانتری on یادگیری واقعی
From ابی on یادگیری واقعی
From شاهین کلانتری on یادگیری واقعی
From سمانه سجادی on چگونه متمایز شویم؟
From شاهین کلانتری on چگونه متمایز شویم؟
From پروین on چگونه متمایز شویم؟
From hadi on نوشتۀ زیبای اینگمار برگمان دربارۀ مرگ
From شاهین کلانتری on نوشتۀ زیبای اینگمار برگمان دربارۀ مرگ
From سجاد سلیمانی on چگونه متمایز شویم؟
From علی فکور on سخنرانی من در همایش متمم
From شاهین کلانتری on سخنرانی من در همایش متمم
From علی فکور on سخنرانی من در همایش متمم
From فروغ on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From نسرین on با ده هزار تومان عادتهای خوب را تثبیت کنید
From شاهین کلانتری on با ده هزار تومان عادتهای خوب را تثبیت کنید
From نسرین on با ده هزار تومان عادتهای خوب را تثبیت کنید
From سارا درهمی on تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن
From شاهین کلانتری on تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن
From یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی on وبلاگی دربارۀ رشد شخصی بنویسید
From یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی on کتاب قدرت نوشتن
From محسن برجی on آرزوی نویسندهها
From ابی on یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی
From شاهین کلانتری on یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی
From صابر on آرزوی نویسندهها
From ابی on آرزوی نویسندهها
From شاهین کلانتری on آرزوی نویسندهها
From سمانه on آرزوی نویسندهها
From شاهین کلانتری on آرزوی نویسندهها
From Amish on یادگیری واقعی
From شاهین کلانتری on یادگیری واقعی
From صادق هاشمی on آرزوی نویسندهها
From شاهین کلانتری on آرزوی نویسندهها
From صادق هاشمی on آرزوی نویسندهها
From سینا شهبازی on تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن
From شاهین کلانتری on تمرینهای کوچکی برای نوشتن و فکرکردن
From سارا درهمی on کتاب 25 صفحهای
From شاهین کلانتری on کتاب 25 صفحهای
From سارا درهمی on برقصیم یا بنویسیم؟
From آرزوی نویسندهها on خیلی کوتاه: راز نویسندگی
From آرزوی نویسندهها on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From آرزوی نویسندهها on کتاب قدرت نوشتن
From ماریآ on آرزوی نویسندهها
From سهیلا.م on آرزوی نویسندهها
From شاهین کلانتری on آرزوی نویسندهها
From تیرا on آرزوی نویسندهها
From شاهین کلانتری on آرزوی نویسندهها
From تیرا on یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی
From شاهین کلانتری on یک پیشنهاد ساده برای وبلاگنویسی