سلامی گرم و چسبنده مثل هوای شهرِ خودمان از فرستندهٔ زهرا نامی به گیرندهٔ فاطمه نامی که خریدارِ ذوق روز افزونش هستم.
ظهرم با پختن و شستن گذشت. و امروز غذایی چرب و لذیذ پختم. جایت حسابی خالی. خورشتم حسابی جا افتاده بود. بگذار بروم سر اصل مطلب، تا دهانم و دهانت آب نیفتاده است.
محدودیت زمانم، مرا از رسیدن به همهٔ علایقم بازمیدارد؛ یکی از آنها حضور در وبیکار الهه بود. دختری خوشذوق، زیباچهر و باسواد. امروز سعادتمندانه بهره جستم از حضور او. از دانشی که با زحمت به دستآورده و با لذت آن را میآموزد به همگان. بعد هم در وبینارِ استاد حاضری زدم. بنظرم حضورِ غایب توفیقی ندارد. این جلسات را باید با حضورِ قلب همراهی کرد که بتوانی همهرقمه تسلط یابی بر محتویاتِ ارزشمندش. استاد امروز از ما خواست در بستر دیجیتال فضایی فراهم آوریم و جرقههای داستانی را در آن منتشر کنیم.
سوژهٔ نوشتن متنم را از وبیکار الههٔ عزیز، نوشتم و به آن شاخه و برگ دادم و به اندک شفافیتی دست یافتم که اگر به نگارش در نمیآمد همچنان گنگ و بیمعنا میماند.
یک پومودورو، آزادنویسی کردم. اینبار داستانِ مردی را نوشتم که ذهنش، فقیرتر از جیبِ خالیش بود. چنان اندوهناک بود روند داستان که سرآخر نفهمیدم چرا او در آیینه چندچهره داشت. و این از جایی آغاز شد که او دو چهره متفاوت میدید و بعد، مدام چهرهی او تکثیر میشد، هم در واقعیت هم در رؤیا.
از دیوان «صائب» و «رودکی» شعر خواندم.
از صائب این تحفه را برایت آوردم:
حیات جاودان بی دوستان مرگی است پا بر جا
به تنهایی مخور چون خضر آب زندگانی را
رسیدم به رمانِ «ملکوت» بهرام صادقی. داستان از حلولِ جن در تنِ آقای مودت آرامآرام در تنِ خواننده میدود و خود را در پوستینش میگنجاند. چنان حیرت کردم و با هر تورق، حقیقتی از شخصیتها آشکار میشد که آن فریب و دغل را با چشم و گوش و زبانت درک میکردی. دکتر حاتم، نامیست که نمیتواند جنایتهایش را به دوش بکشاند.
کلماتم را سر و سامان دادم و مرورِ مختصری بر آنها داشتم. واژگان نو، چون نورافکناند بر تاریکاندیشیها. مثلاً واژهٔ « ابلق» که ویژگی دو چیز همرنگ مثل سیاه و سفید است، به توشاهکلیدی میدهد برای تمام سپیدسیاهیها.
خوب خرابکاری کردم. خوب کمدها اعظاای خانواده هم بودن مه چکار کنم در یک خونه زندگی میکنند اگِه در یک خونه زندگی نمیکردند آخر نویسداری نمیکردم شب بخیر صاحب خونه، شوخی کردم.
والله تمرین نفهمیدم هرچه که ووس ره گوش دادم حتی به ساجدهخانوم پیام دادم او هم گفت مه هم حال مه خراب بود حال میخام ووس ره گوش دهم. اولن ایبار بچهها دیر تمرینها خود فرستادن وقتِ دیدم لیست کردن مههم کمدها لیست کردم حدعقل دستخالی نبودم خدایا شکر 😂😂
خوب حالکه استاد جلوتر خونده بود چرا از اول نگفت ویرایش کن گذاشت تا که گازخورد گیرم. حدعقل وقت داشتم به ویرایش از آخر گفتم همسرم خونه آماده بود همان لحظه نتونیستم ویرایش کنم باز بفرستم. باز دیدم یکی شعر فرستاده گفتم باید شعر بنویسم. باز ووس ره هم که گوش دادم استاد گفت :
اگِه بگم شاعرانه نویسداری سخته همیجوری لیست درست کنید
خوب مههم یکم شاعرانه کردم مگه چه میشه😂😂😂
از خجالت که خرابکاری کردم رفتم پاک کردم
خوب به مناسبت خرابکاری ام دارم اعذاب وجدان میکشم حتی گذارشنیک پس از نیک ره حال دارم نویسداری کنم فعلن خدانگهدار
همه گناه ساجده خانوممه خوب مه گفتم هرچه ووس ره گوش میکشم نمیفهمم
حال او شعر ره نفهمیدم به درستی نویسداری کردم یا خرابکاری کردم چرا استاد میخونه حدعقل اسم ببره نخونه کیها خوب بودن کیها بعد ایجوری مثال میزنه یکی خوب بود دگرا اعذاب وجدان میگیرند مثلِ خودم خوب غمی نداره حدعقل صفر نبودم دو نفرِ خوب خرابکاری کردِم ایبابا
https://t.me/sadegaalezadai
گزارش نیکم امشب ساده باشد، بیرنگ و زلال.
گاهی پیله میبندم کنج همین سطرهای خالخالی و خالی. راستی پروانهها چطور از پیلههای سخت و سفیدشان دل میکنند؟
چقدر دوست داشتم کمی پروانه بودم.
روزی که در دنیای بیرنگِ رحِم بودم شاید پروانه بودم. نبودم؟
میخواهم زور بزنم و آن روزهای روشن را به خاطر بیاورم. نمیشود؟
امروز در کارگاه خردهخاطره ثبت نام کردم. شاید خردخرد، یاد روزهای جنینی، نشد کند در من. به زلالی آن روزهایم نیازمندم. به صداقت دیوارهایی که نگاهم داشتند.
با دقت زیاد دورهی «رنج من، گنج من» را دو یا سهبار گوش میدهم. غوطهور در پرسشها، رنجوارهام را پخش خاطرم میکنم. هر کدام از رنجهایم در من پیلهای جدا دارد. و هر کدام شبانهروز از من تغذیه میکنند. از توانم میربایند و به خود جان میبخشند. میگویم: «اینگونه که نمیشود زندگی کرد». رنجهایم معجونیاند از دردهای نهفته و پنهان. چگونه واکاوی کنم تمام خودم را تا کمی درد بیفتد از من؟ رنج هم میفتد؟ در کتاب گفتمان نوین رنج میمانم. هر سطر را سیبار میخوانم. خوب میگوید. تفسیر درد میکند و تاویل رنج. عمق دارد. نمیرسم به عمق و سر هر سطرش میایستم. میروم و بازمیگردم. افاقه میکند. کمی، نه آنقدر که از پیله در آوردم.
تمرین شعر میکنم. ویسهای کارگاه شعر را سه بار گوش میدهم. هم خرفهم میشوم و هم علاقمند. فریدون توللی را میخوانم و تکرار میکنم. چقدر زیاد شاعرست. چقدر غبطه دارم. تمامم غبطه است. چرا نمیرسم؟ پیله میبندم باز و در نمیآیم.
در انجام تمرین شعر گند میزنم. اراجیف میبافم و خیال. خودم را تنبیه کنم شاید از این رنج درآیم. شاید پروانه باشم.
در تمرینجا آرام مینشینم و از بازخورد متنها درس میگیرم. اقیانوس عمیق زبانست و ژرفای ادبیات. تنها عشق این وسط سر میدواند و این میل سرکش را رام میکند. جملهی درخشانی که پروانهام میکرد این بود: کوتاهی جملات و بریدن کلمات اضافی از آن، خواننده را جذب میکند و نوشته را جذاب.
در وبیکار باز بحث پرسش است. گویی پرسیدن اصل بقای آنسان است. شانههایم از کولهبار سنگین پرسشها آنچنان خسته نمیشود که از جوابها. چقدر جهل آدمی بسیارست. و این حجم از پرسشها و پاسخها هنوز نتوانسته است بشر را به سرانجام برساند. پیله میبندم باز و مینشینم تا شاید پروانه شوم روزی.
وبیکار که میرسد و بحث داغ داستان. چه ماجرایی در منست که افسار داستاننوشتنم را میکشد؟ از پیرنگ میگریزم. و از طرح و ایده هراسانم. نوعی ایدهآلنگری در من رژه میرود. پیله میتنم و درونم کز میکنم. برای رهایی میکوشم. اما سختتر از آنست که پروانهام کند. از خاطرهنویسی میگوید. از حافظهی شخصی و مغز دیجیتالمان. دارمش. مدتهاست. از کتاب میخواند. از نوشی و جوجههایش.
کتاب سنگصبور و بوفکور نمنم با من میآید. صبورند. خطخطشان را مینوشم. مینویسم. و در مغز دومم بایگانی میکنم.
پروانه میشوم؟
نمیدانم.
هفته صبحه و حسم حس نوشتن از دیروز نیست. وقتی که لباس پوشیده نشستم تو پارک که حسین بیاد دنبالم بریم دانشگاه.
خیلی خلاصه بخوام بگم- در حد از سر باز کردن فریضه گزارش-
دیروز دانشگاه دینامیک داشتیم که لحظه ورود معلم جام رو با یکی از بچهها عوض کردم و رفتم ردیف اول نشستم. مجبوری.
که خب ترس منجر شد، خیلی فعالانه گوش بدم و یادداشت برداری کنم.
و بالاخره حلقه دینامیک نخوندن من بعد یه ماه شکست. و حالا فکر میکنم که از پس میانترم هفته دیگهاش بتونم بربیام.
این رو در خودم میبینم که بتونم بنشونم خودم رو پای خوندن.
از درس بگذریم، متوجه شدیم آدما خیلی خوشحال میشن وقتی خوبیهای به نظر جزئی و کوچیکشون رو فراموش نمیکنی و زود تشکر میکنی بابتش.
و نتیجهاش هم جالبه، شوق و میلشون برای تکرار این خوبی هم بیشتر میشه.
این عادتیه که دوست دارم همیشه باهام بمونه.
دوست دارم این جزئینگری رو.
صبح، سینی صبحانه را میچینم. با همسرجان گردوهای سوزنی لجبگیری را میشکنیم. مغزگردوها لابهلای پوست گردوها گیر افتادهاند و به ضرب و زور نوک چاقو درشان میآورم. رو به همسر میگویم این گردوهای سوزنی مدل آدمهای دهنسفت هستند که باید با منقاش حرف از زیر زبانشان بکشیم. ناهار قورمهسبزی میپزم.
اعظم اسماعیلی، همکلاسی دبیرستانم زنگم میزند. عینک آفتابی همسرش از روزی که ویلای توانیر رفتیم، پیش ما جا مانده. میگوید با همکاران آموزش و پرورشی دارند میروند حمام مُجیر. توی مسیر میآید درِ خانهی ما تا عینک همسرش را بگیرد. تمام تن و لباسهایم بوی قورمهسبزی گرفته. همیشه رسم دارم پس از پخت این مدل غذاهای بودار، دوش میگیرم. اعظم تلفن میزند که پشت در خانه است و دیگر فرصتی برای دوش گرفتن نیست. عجله دارد برود حمام سنتی مجیر. ساعت رزروش حیف میشود. مریم با رایحهی قورمهسبزی همکلاسی قدیمی را در آغوش میگیرد. میخندم و میگویم ببخشید که بوی آشپزخانه و قورمهسبزی گرفتهام. خندهی همیشگی صورتش را دوستداشتنیتر میکند. مطبخ بیپنجره را مقصر میداند و نه همکلاسیاش را. او میرود. دوش میگیرم. برای همسایهی باردارمان، بشقابی برنج و کاسهای قورمهسبزی میبرم. در خانه نیستند.
بعد از صرف ناهار، هولکی آماده میشوم. ساعت سه باید نینوا باشم. آنیتا هم اندکی بعد میآید. امروز تمرکز روی تمرین موسیقی کودک است. دریاچهی قو، آنشرلی، ای ایران. مرجان عزیزمان هم هست. آموزههایش نظیر ندارد. آنیتا پیانوی گروه را مینوازد و فراز و افشین، پسرهای نوجوان و کمسن و سال، درام و گیتار. شیدا و پسرکش رضا، شایسته، نیکو، هستی وآرمیتای فسقلی با چوبک و مثلث، سرضرب میزنند. ریتم درمیآید. طنین ای ایران، ای مرز پرگهر، تنمان را مورمور میکند. این آهنگ حماسی چه حس خوشایندی دارد. کاش ایرانمان، ایران بماند. سرافراز و در اوج و با مردمی خوشبخت و ثروتمند و با فرهنگی اصیل.
آنیتا، بعدش آموزش موسیقی کودک دارد. به خانه برمیگردم. بابک تازه از باشگاه برگشته. تخممرغ آبپز و کاهو برایش میگذارم. بعد که از خانه میرود من هم میزنم بیرون. پیادهروی خونم پایین آمده. هوا تاریک شده و کمی هم سرد. خنکایش اما دلنشین. نواست که در دهانههای پل خواجو پژواک میشود. یکی غمها را بر بال صدایش نشانده و دیگری خجستهوار، پیرهنصورتی میخواند. تماشاگران با همان پیرهنصورتی همصدایند. دلشان حوصلهی غصه ندارد.
امتداد پل را گز میکنم و مینشینم روی صندلی چوبی تک نفره روبهروی زندهرود خفته. به بستر خشک رود مینگرم و دلم میگیرد. درختان سرسبز و شمشادها هم بیحوصلهاند و غمین در بیآبی زندهرودشان. منابع روشنایی فضای سبز دهنکجی میکنند به پلشتی بستر خشکیدهی رود.
برای پرتی حواسم از نگریستن به مُردگی رودخانهی زادگاهم، میآورمش سر بساط و بزم نوشتن. میروم توی فایل ورد مبایلم. باید متنهای افتتاحیه و بین برنامهی همایش آموزشی نینوا را آماده کنم.
امسال جای استاد هوشنگ کیا، خالی است بینمان. وقتی نامش بر صفحهی ورد میلغزد، دلم میگیرد از نبودش. خدا به داد دل پریسایش برسد در فقدان پدر، در دورهمی امسال، بی حضور پدر.
ساعت نزدیک هشت بعدازظهر است. به آنیتا زنگ میزنم. جواب نمیدهد. شاید هنوز سر کلاس بچههاست. برمیگردم به سمت خانه. وسط چهارباغ خواجو، آنیتا را میبینم که دلواپس، شاکی است که چرا تلفنم را جواب نمیدهم. میگویم توی کیفم بوده و صدای زنگش را نشنیدهام. امشب همسر برای شام نمیآید. مادر و دختری میرویم توی کار اسنک. آنی سفارش اینترنتی میدهد و دمی بعد هر دو توی خانهی دنجمان داریم اسنکی پُرسس را گاز میزنیم.
دمنوش گلگاوزبان و لیموعمانی میخوریم.
با هم بامداد خمار میبینیم. سریال چرتی است از کتابش چرتتر. ولی چون دنبالش کردهایم باید به اتمامش برسانیم. امشب بصیرالملک به سفارش برادر بزرگش به ازدواج بدعاقبت محبوبه تن میدهد. از اول تا انتهای سریال این محبوبه را بدوبیراه میگویم. دخترهی دیوانه. نمیدانم چرا وقتی این مادرشوهر پتیاره را دید همان شب عقد، زیر پِل همه چیز نزد.
چند خطی از گزارش نیک امروز را مینویسم و باز چشمانم آرامش میطلبد. اثر گلگاوزبان است گویی. بقیهاش را میگذارم برای صبح زود. استاد کلانتری ببخشد بر من این تأمل و بدعهدی را.
رنج نوشتن را ترجیح میدهم به رنج ننوشتن.
رنج فهمیدن را ترجیح میدهم به رنج نفهمیدن.
این انتخاب بین بد و بدتر نیست، این فقط یک ترجیح است. یک انتخاب عاقلانه بین چیزها.
سالواژهام: زن.
صبح مثل همیشه سپری شد. سعی کردم از زمانهای مردهام استفاده کنم و مباحث متفرقه را بخانم.
ظهر برگشتم برای خودم الویه درست کردم.
تستهای باقیمانده از شب قبل را زدم. کمی درس خاندم. یکی دو قسمت سریال دیدم و باز درس خاندم تا آخر شب.
غروب را فراموش کردم تماشا کنم. با ن حرف زدم، بعد از حدود ده روز. به م سپردم جزوهای را برایم پرینت بگیرد که آخر هفته بخانم.
واقعیت ۲۷مهر
_ساعت ۹:۳۰ صبح ۱ـ۲ـ۳ـ۴ـ۵ـ …
_ساعت ۲:۵۵ بعد از ظهر ۱ـ…ـ۱ـ…
_یکساعت بعد ۱ـ۲ـ۳ـ…ـ۱ـ۲ـ۳
_ ساعت ۱۷ و من برگشتم.
واقعیت ۲۸ مهر
_قطرات- نبض- درد- صدا- خط ممتد نارنجی و من هنوز زندهام
سلام حلزون قشنگ شاهین
امروز دوماه از گم شدن عینک مطالعهام گذشت.
باور میکنی؟
حلزون جان خوشحال باش چشمهای ورقلمبیدهات توش دیدن دارند.
کتاب نمیتوانم بخوانم.
کتاب کاغذی.
آنقدر کتابهای الکترونیک را زوم کردهام که نگو.
نوشتن اما عالیست.
چون مخت میداند داری چه مینویسی.
کاغذی بیشتر هم حال میدهد.
دردسر در نوشتههای روی کاغذ ویرایش و بازنویسشاناست.
منتها
موقع تایپ بی عینک سخت است و ویرایش تایپی هم البته.
چشمانم را آنقدر ریز کردم که میترسم جراحی آبمرواریدم جلو بیفتد.
چرا نمیتوانم عینکم را بگیرم؟
تو از کجا میدانی که عینکم دارد توی عینکسازی خاکمیخورد؟
ببین
این یک داستان پیچیده دارد.
پر از ماجرای محرک، حتا تعلیق هم دارد.
بگذار وقت دیگری بنویسم.
به تو میگویم،
در روز سه شنبه
کلاس شعر داشتم با شاهین جان
و عدهای انسان معرکه و خوشذوق خیلی خوش گذشت.
اونقدر خندیدم نگو😁
باید تکالیفم را جور بهتری انجام دهم.
پیادهروی عالی داشتم.
با دو گوشهی دیگر در کار ماهنامه، نظرهامون را تبادل کردیم توی گوگل میت.
سهشنبه تمام آنچه برای ساختن ماهنامه لازم است را به آیدا دادم توی تلگرام.
منتظریم تا هفتم.
خوشحالم خیلی
شکر که این ذوقوول را دارم در دلم.
ذوقوول یعنی، توی دلت ذوق چیزی وول بزند.
خدافظ حلزون جان.
غلط املایی دیدی
از بیسوادی نیست بی عینکم.
اکنون که برایت مینویسم، ساعت از یک نیمهشب گذشته است. تو امشب یکجور دیگری سرحالی. مدام اینور و آنور میشوی و من دستها و پاهای کوچولویت را کاملاً حس میکنم. کی میخوابی، عزیزکم؟
یک ساعت پیش درد زیادی داشتم؛ انقباضهای شدید همراه با کمردرد. بابا کلی بغلم کرد تا آرام شوم. واقعاً هم مؤثر بود. دلم نمیخواست بخوابد. این روزها بیشتر از هر وقت دیگری به او احتیاج دارم.
کلی نوازشت کرد و گفت: «لیلیا، بابایی، وقتشه بخوابی. آروم بگیر و بخواب، باشه؟»
تو هم کمی آرام میشدی و دوباره به جنبوجوش میافتادی. هنوز هم داری به پهلوهایم فشار میآوری. آخه جوجهی کوچولوی من، دلیل این همه بازیگوشیات چیست؟
شاید حلیمی را که مامانجون درست کرده بود خیلی دوست داشتی؛ شاید هم کوکیای که بابا خریده بود یا نارنگیای که عزیزجون آب گرفته بود. شاید هم این همه آجیل که خورده بودم، حسابی فعالت کرده است. در هر صورت، وقت خواب است، عزیز من. یک کم هم به فکر مامانی باش.
عشق من،
امروز با هم به حمام رفتیم. مامان موهایش را سشوار کشید، لاک جدیدی زد و برای کلاس بارداری حاضر شد.
یکی از دغدغههای این روزهایم این است که بعد از آمدن تو، همچنان فرصت میکنم به خودم رسیدگی کنم؟ جوابم در ذهنم بیشتر «بله» است. فقط احتمالاً چون باید تو را هم آماده کنم، کارهایم زمان بیشتری میبرند.
به حمام کردنت فکر میکنم؛ به کرمهایی که قرار است به بدنت بزنم و لباسهای خوشگلی که یکییکی تنت کنم. به گلموها و تلهایی که با لباسهایت ست میکنم؛ البته اگر مو داشته باشی.
میدانی این لذتها، نصیب مادرهای دختردار میشود و من از این بابت خیلی خوشبختم.
درنهایت، مثل یک تکه ماه میشوی، عزیزکم. چقدر تصور این رؤیاهای زیبا در کنار تو شیرین است.
با پانزده دقیقه تأخیر، بهخاطر ترافیک همیشگی، به کلاس رسیدم.
در کلاس، من و ستایش که هر دو در هفتههای آخر بارداری بودیم، تمرینهای سختتری داشتیم. بقیهی مامانها هفتههای پایینتری بودند و ورزشهایشان خیلی سادهتر و سبکتر بود.
نازنینم،
تو آنقدر خوب در شکمم قایم میشوی که همه فکر میکنند ریزهمیزهای! من هم مدام باید توضیح بدهم که وزنت خوب است.
امروز هم یکی از دخترهایی که هفتهی بارداریاش از من کمتر بود، میگفت: «آذین که همهفتهی شما بود، شکمش خیلی بزرگتر بود»
یا مدام میشنوم که میگویند شکمت به هفتهی بارداریات نمیآید.
شاید لیلیای من نمیخواهد مامان دچار ترکهای بارداری شود؛ شاید هم قرار است بعد از زایمان، شکمم زودتر جمع شود.
راستش اندازهی شکمم برایم اهمیتی ندارد. مهم این است که تو خوب رشد کنی و سالم و سلامت باشی. همین برای من کافی است.
قندک من،
همین که ورزش تمام میشود، تو مدام شروع میکنی به بازیگوشی کردن؛ آنقدر که یکیدو نفر از مامانهایی که هفتههای پایینتری هستند، به شکمم نگاه میکنند و ذوق میکنند.
بابا میگوید احتمالاً یک روز ورزشکار میشوی.
در هر حال، امیدوارم ورزشهای خشن را انتخاب نکنی و مثل اسمت، کمی ناز و لطافت داشته باشی.اخر دختر بودن قشنگیاش به همین است.
کلاس تئوری امروز به پرسشوپاسخ اختصاص داشت. همه سؤال میپرسیدیم و ماما جواب میداد.
مثلاً امروز فهمیدم که خوردن روغن کرچک هنگام شروع دردهای زایمان، دیگر روش توصیهشدهای نیست. این روش که در گذشته رایج بود، بهدلیل عوارض احتمالیاش امروزه با احتیاط بیشتری به آن نگاه میشود. روغن کرچک میتواند علاوه بر رودهی مادر، رودهی جنین را هم تحریک کند و باعث اسهال و کمآبی شود.
من هم تصمیم ندارم برای شروع زایمان سراغ چنین روشهایی بروم. سلامتی تو و خودم از هر چیزی مهمتر است، عزیزکم.
بعد از کلاس، از ماما خواستم معاینهام کند.
اول صدای ضربان قلبت را پخش کرد. زیباترین صدای دنیا را شنیدم؛ صدایی که هر بار شنیدنش دلم را قرص میکند.
سپس لگن مامان را معاینه کرد و گفت همهچیز خوب است. میتوانست سرت را حس کند. گفت دهانهی رحمم یک سانتیمتر باز شده و احتمال دارد تا یک هفتهی دیگر به دنیا بیایی.
خیلی ذوق کردم.
کاش واقعاً تا یک هفتهی دیگر ببینمت. کاش تو هم به مامانی کمک کنی تا زایمان خوبی را تجربه کنم و با کمترین آسیب و بخیه، این مرحلهی بزرگ زندگیمان را پشت سر بگذاریم.
وقتی ماما داشت معاینهام میکرد، ناگهان تو لگد زدی. هر دو خندیدیم. انگار اصلاً دوست نداشتی کسی به حریم خصوصیات تجاوز کند.
ماما گفت نینی به نظر ریزهمیزه میآید. من هم گفتم: «خدا کند. حداقل راحتتر زایمان میکنم.»
البته وقتی به دنیا آمدی، آنقدر به تو شیر میدهم که حسابی تپل شوی، زندگی من.
شب که به خانه برگشتم، مامانجون برایم حلیم درست کرده بود؛ چون این روزها بهتر است بیشتر غذاهای نرم بخورم. راستش خیلی چسبید و انرژی زیادی گرفتم.
بعد هم ادامهی سریال «شهرزاد» را تماشا کردیم.
آخر شب، با وجود دردهایی که در کمرم حس میکردم، نگذاشتم پدرت زود بخوابد. بیچاره فردا باید برود مغازه و ممکن است خسته شود. ولی چه کنم؟ من و تو هر دو به بودنش نیاز داریم.
همستر زیادهگو میگوید: 🐹
امروز با معاینهی ماما فهمیدی که بدنت خیلی خوب دارد دوران بارداری را پشت سر میگذارد.
اینکه دهانهی رحمت کمی باز شده و احتمال دارد تا یک هفتهی دیگر، بدون دخالت عوامل خارجی زایمان کنی، خبر فوقالعادهای است.
البته هیچ قطعیتی وجود ندارد.
خیلی خودت را اذیت نکن، اما پیادهروی، تمرین روی توپ، تنفس عمیق و رژیم غذایی مناسب، قطعاً میتوانند این روند را برایت دلپذیرتر کنند.
فردا هم قرار است توسط دکتر خودت معاینه شوی. باید ببینی او چه نظری در این رابطه دارد. آنوقت همهچیز بهتر مشخص میشود.
تنها چیزی که برایت آرزو دارم، زایمانی بیدردسر و همراه با خاطرات زیباست.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🎨 آفرینش و هنر: ۵
🥗 تغذیه و آب: ۹
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۵
📖 خواندن و شنیدن: ۱۰
🏡 مراقبت از خانه: ۱۰
🤰🏻 حرکت و مراقبت از بدن: ۱۰
🧸 آمادگی برای لیلیا: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۸
امتیاز امروز: ۸۷ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
صبیحه باوی. ۱۴۰۵/۷/۲۸. ص س۱۱
امروز بعد نماز صبح رفتم پیاده روی در مسیر پیاده روی نان خریدم امروز برای صبحانه حلیم پختم و برای بچه ها حلیم کشیدم همه تشکر کردن جای شما خالی خیلی خوشمزه شده چون با قلم درست میکنم من به تغذیه اهمیت میدم که سالم باشه چون مادرهستم عشق فرزند منو در آشپزی خلاق کرده بعد صبحانه قهوه را با همسرم خوردیم آنها رفتن و من ماندم و دیوارهای خانه و آسیای که از نظم خارج شدن و ظرفشویی که حالا پر ظرف شده این بی نظمی ذهنم را بر هم میزند پس اول اطرافم را مرتب کردم ظرفها رو شستم و بعد نشستم پای نوشتن آنچه لازم بود را مطالعه کردم وبعد نوشتم میخواستم باند شوم نهار رو آماده کنم با خودم گفتم اول گزارش مینویسم بعد کارها را اامه میدهم
راستی امروز در مرد اهمیت تعهد تحقیق کردم من سعی میکنم فقط حرفهای دیگران را نخوام بعضی حرفها تحلیل کنم در موردشون تحقیق کنم صحت و اهمیتشون برام روشن بشه اینطوری بهتر از مطالعه لذت میبرم وانچه تحقیق کردم را در نوشته هام به کار ببرم
راستی جغد نماد چیست ؟ابن سوال تازه به ذهنم اومد میخوام در موردش تحقیق کنم شما چی کنجکاو شدین دوست دارید بدونید من میروم اول جواب سوالم را پیدا کنم بعد سر نهار
همینطوری نیک
امروز صبح پیاده روی کوتاهی داشتم . خواندن روایت زیبای خدیش را شروع کردم و بیست صفحهای خوانده بودم که لنا وارد شد. ساعتی بعد جلسه سوم کارگاه شعر خیلی خوب بود کارگاهها را دوست دارم. جلسه بازخورد فهرست روزانهی هرچیز غیر از آدمیزاد عالی بود.
لنا را که بردند. ساعتی چرتی زدم دیشب اصلا نخوابیده بودم. دارم کتاب انگلیسی زبان زندگینامهی جکی رابینسون اولین بازیکن سیاهپوست لیگ برتر بیسبال امریکا را میخوانم از مجموعه کودکی مشاهیر امریکا. به منظور تقویت زبانم برای نوجوانان نوشته شده و خوشخوان است.
عصرتر میخواستم دفترهای اضافه را دور بریزم کوهی از دفتر، اما گفتم نه قبل از آنکه نگاهشان کنی. کاش نگاه نکرده بودم آخه چطوری میشه اینا رو دور ریخت اینا که بخشی از زندگی و روزانههای سه سال اخیرمنند. اولی را باز کردم صفحه اول چکیده مقاله چرا پازل نویسندگی مهم است و اون چی بود؟ نیمکره شمالی خواندن آزادنویسی، جنوبی بازنویسی انتشار، غرقش شدم. گفت این مقاله با نوشته های شما کامل می شود.تا دغدغه انتشار نداشته باشی انگیزه هم نداری حرفه ای هم نخواهی شد. خیلی چیزها را باهمین کانال ساده میفهمی که قبلا بهش توجه نداشتی. گفته بود کتاب قهرمان فروتن را از ماریو بارگاس یوسا بخوان ، به شیوهی کار نقاشانی شبیه است که در صفحهای بزرگ، منظرهای وسیع و پرجزئیات را ترسیم میکنند.
این که فقط صفحه اول از این دفتر است مدرس با حوصله چیده تو با حوصله شنیده ای و نت برداشته ای چه خوب انگار دوباره در همان روز و همان لحظه سه سال پیش نشسته ای .
و اون گوشه که کجکی نوشته بودم
دنیای این روزای من هم قد تن پوشم شده
اونقدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده
نه دفترهایم به جانم بندند. این یکی خلاصهی کتابهایی که خوانده ام . آن یکی خاطراتم اینها همه- مدیریت رسانه شخصی اولیشان- نوشتارامی – نثرانه- نثرانه وحشی – کودکنویس یک و کودکنویس تخصصی.قصهریزه، طنزانه ، دوره شعر و دیگران جایشان پیشم امن است. جایی نمیروند.
موومان شماره یک موتسارت را برای روز دوم با موسیقی کلاسیک چهار بار شنیدم. هربار چیزی به گوشم رسید در میان گله ای اسب وحشی اسب سیاهی بودم که با موسیقی میدویدم. بعد صدای همهمه و نرم صدایی که گاهی برای تلطیف اوضاع می امد.
فقط دو صفحه نوشته ام امروز
ادرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 161
املت با تخممرغ آبپز که بهش میگن املت ترکی
ترکیب پختگی با خامی باقی مواد. به همنشینی افراد باتجربه و تجربهآموز شبیه. میتونه جذاب و خواستنی باشه اگه همنشینی درستی داشته باشند اما خلافش چنگی به دل نمیزنه.
تصویری از کشک بادمجون دیدم که شبیه کیکی پاییزی تزئین شده بود .یه پر ترخون، نون سنگکی که مثلثی برش داده شده بود و روی کیک بادمجون خودنمایی میکرد و یک مشت پیازداغ طلایی کنار برشی از لبوی قرمز ارغوانی. ( خروجی ساده با ارائه چشمنواز و اشتها برانگیز). تفاوت اصلی اغلب ما در روشهای انتخابیمون برای ” ارائه” و ” ابراز” هست. در جزئیات روشها مشخص میشه تا چه اندازه حس زیبایی شناختی را تربیت کردیم و تا چه حد اندیشه را ورز دادهایم.
تلخه اما تا دیروز نمیدانستم لب و دهان فرخی یزدی را به هم دوختند چون کلام بر خلاف میل حکما میراند . قدرت کلمه چنان است که پایههای قدرت قلدران را میلرزاند و دلهایشان را بیشتر.
جایی از ” بیزمانی” خواندم و به گمان با مفهوم غوطهور شدن در زمان چنان که به حساب نیاید و از حساب خارج باشد. من در چه مواقعی چنین تجربیاتی داشتم؟ با رقص زیاد، در نوشتن آزادانه گاهی، در ورزش و دیدن فیلم و خواندن کتاب و در خدمت رسانی هم
در مورد ” استراتژی صف خرید” به مشتری گفتم که به جای داشتن دغدغه فروش روزانه برود سراغ خلق ارزش و محتوای ارزشمند و فروش را بسپارد به کمپینهای مناسبتی
داستان شبدر چهاربرگ و نشانه بودنش برای خوش شانسی توجهم را به ایموجیاش بیشتر کرده و آن را برای آرزوی شانس می فرستم. قبلتر صرفا به ظاهر زیبایش توجه داشتم.
این نقل قول را دوباره مرور میکنم: ” بزگترین فاصلهی ما با هستی، فاصلهی میان واقعیت و تصویریست که ذهن با کلمات ساخته است.”
خلاصه دو دقیقهای از داستان برادران کارامازوف؟ مثل این که کسی کل تجارب احساسی و عاطفی تا جسمی تو را در یک پاراگراف مچاله کند و بگوید همین. حالا قورتش بده. چه حسی دارد؟ از فست فود هم کم ارزشتر.
همپای برنامه رشد شغلی برایم پیام فرستاد ه که از روال خارج شده و جا مانده. روال ر ا تعریف میکند و من احساس بیکفایتی مطلق را میبینم که ریشه در تلاش بینقص دارد. ما وقتی تمایل به کامل و بی عیب بودن داریم مدام شکست میخوریم البته در آن طرح های ذهنی تمام و کمال. پس به خودمان حس بی کفایتی می دهیم و همین احساس مانع از حرکت درست و اصولی میشود . چه بسا از حرکت باز بدارتمان و این طوری با ارزشترین ارز زندگی یعنی زمان را چوب حراج می زنیم.
اپیزود ” ادبیات اندیشه” از انسانک را شنیدم و قطعات ” هوای زمزمه هایت” را .
داستان ” گوشواره” از هوشنگ مرادی کرمانی مثل همیشه حس آشنایی دارد. انگار برشی از زندگی آدمهای یک برهه است و شاید تمام برههها
مراقبه ” شفای درون” با تنفس را سر صبح داشتم و شکرگزاری سحرگاهی و شامگاهی.
برندبوک و سند هویت کلامی سایت فروشگاهی را تمام کردم.
دو ساعتی هم چرت عصرگاهی داشتم اما پیاده جایی نرفتم و از ورزش هم خبری نبود جز 25 دقیقه رقص
اکانت جمنای را پیگیری کردم و شعر خواندم ازکمال خجندی تا سهراب سپهری چون قرار بود گشوده باشم به روی ایده های تازه
فصلی پنجم از کتاب قلاب را خواندم و پست تلگرام از محتوایش ساختم و هوا کردم. جان کلامش این بود که بگذاریم کاربر تلاش و سرمایه گذاری کند. یعنی هر بار تعاملش با محصول ارزشمند است حتی اگر خرید نکند. اما مهم این است که در هر تعامل چه چیزی برای خودش ساخته تا مراجعه بعدی را برایش ارزشمند کند.
افشین عزیز
هیچ شعری در عادت نیست، در خلافآمدِ عادت چرا. ستایندهی استمرارم و بهترینها را وامدار آن، اما عادتهایم را تا هوسِ ریشه میکنند به توپ میبندم. خرد و خمیرشان میکنم تا ببینم دوباره مایهی مجموع شدن دارند یا نه.
پس میکوشم عادتِ عادتگریزی را در خودم بپروم. آیا این به آن معناست که دم به تلهی هیچ عادتی نمیدهم؟ پیداست که محال است. نفْسِ بازنگری در عادتها اولاست. که معنی تفکر یعنی همین، پرهیز از خودکار شدن، بازاندیشی در همه چیز. به لطفِ بازنگری است که قدر و قیمت عادتهای نیک خود را نیز بهتر درمییابیم.
◻︎
و فهرستی از ارتکابات امروزم:
ساعتها مطالعه و نوشتن، رونمایی از کارگاه «خردهخاطره»، برگزاری جلسات «تمرینجا» و «نویسندهساز» و «کارگاه شعر» و دورهی خصوصی، گلگشت در عفیفآباد شیراز و مطالعهی شبانگاهی و…
◻︎
ما آیندگانیم.
درمیانه انجام پروژه ای هستم حلزون وار جلو می رود هرچه بیشتر تلاش می کنم ، بیشتر برایش وقت می گذارم کمتر پیش می رود، چه قدر از سرعت گیر این پروژه ناراضی هستم اما اصل مطلب تاب آوری است و تمام شدنش مرحله بعدی است.
چه دیر به گزارش نیک ۱۶۱ رسیدم.
درمیانه انجام پروژه ای هستم حلزون وار جلو می روند هرچه بیشتر تلاش می کنم ، بیشتر برایش وقت می گذارم کمتر پیش می رود، چه قدر از سرعت گیر این پروژه ناراضی هستم اما اصل مطلب تاب آوری است و تمام شدنش مرحله بعدی است.
چه دیر به گزارش نیک ۱۶۱ رسیدم.
پدرم در خانه را باز کرد. یک پاکت کاغذی دستش بود. از پنجرهی اتاق نمیدیدم چه خریده است. یا میوه بود یا خشکبار؛ حدس زدم. کت و شلوار قهوهای پوشیده بود با ژیلهی طوسی. چطور این لباسش را ندیده بودم؟ صدایمان کرد که پاکتها را از او بگیریم. من زودتر شنیدم. خواستم بروم توی حیاط، از خاب پریدم.
یاد کتابفروشی «هفت داستان» خیابان برج میافتم. گاهی کتابها را توی پاکت کاغذی میگذارد. البته پاکت پلاستیکی هم دارد. انتخاب با خودمان است. من پاکت کاغذی را دوست دارم. میدانید چرا؟ چون زمان کودکیام پاکت پلاستیک به این شکل نبود. همه چیز در پاکتهای کاغذی کاهی رنگ گذاشته میشد. تا نوجوانیام همین گونه بود. خشکبار، میوه، گوشت، و هر چه فکرش را کنی در پاکتهای کاغذی بستهبندی میشد. موقع خرید پارچه، بزازها پارچهی بریده شده را در کاغذ کادو یا کاغذهایی که اسم فروشگاه خودشان رویش چاپ شده بود، میپیچیدند. یادم میآید پارچه فروشیهای معروف اهواز «کیمونو» «پرنیان» «پرنسس» «پیله» «آسیا» … بودند.
پلاستیک را برای جلد کتابها داشتیم یا سفرههای پلاستیکی را برای غذاخوردن. بعدها پاکتِ پلاستیکی یا نایلکس آمد.
— پلو شویدی که پر از لوبیا چشم بلبلی بود ناهارم بود. اگر برنج را با حبوبات بپزم، دوست دارم حبوباتش غالب باشد.
— سرزبان را گوش دادم بعد وبینار نویسندهساز را.
— پیادهروی غروبانه حالم را جا میآورد.
احتمال به یقین خاب خوبی در پیش رو دارم.
شب می خانم:
«جاهم چو بکاهد خرد فزاید
کارم چو ببندد سخن گشاید
زین گونه نکوهیده باد از ایزد
آن کس که مرا بر خرد ستاید»
«گزیدهی اشعار مسعود سعد، به کوشش دکتر مهدی نوریان»
—ما امیدوارانیم.
هرچنددیشب خوب نخوابیدم اما صبح ساعت ۹ بیدار شدم،صبحانه ی متنوعی برای خودم آماده کردم وتقریبا بعد از۲۸ روز که ازعمل جراحی زانو هام می گذره تصمیم گرفتم امروز خودم آشپزی کنم.خداروشکر حس وحالم خوبه،همین که می تونم راه برم می تونم بارآشپزی روازدوش بچه ها بردارم ،دم پنجره بایستم وبازی بچه گربه های حیاط رو ببینم دنیا دنیا خوشحالم.وقتی درد می پیچه تو پاهام وبیشتر شب ها تا صبح بیدارم با خودم تکرار می کنم که این نیز بگذرد.درروزانه نویسی هام چند صفحه نوشتم دلم سبک شد ازسنگینی ها وبی مهری ها.
گزارش نیک.
بیست و نهم / همر /چهارصدوپبج.
از خواب بیدار شدم بعد از صرف چای صبحانه به دفتر رفتم .تلفنم زنگ خورد از طریق واتساپ یک شماره نانشناس از خارج از ایران دو به شک بودم که جواب بدهم یا نه شماره ای که نمیشناسم از خارج از ایران این دیگر چیست اول صبحی که چه عرض نزدیک ظهر بود .
بلاخره با خودم گفتم جواب بدهم شاید از کاخ سفید یا کشورهای همسایه باشد و از ما خواسته باشد میان ایران و امریکا و یا کشورهای عربی میانجگری کنیم و صلح را در جهان پا بر جا کنیم .
جواب دادم یکی از بچه محله های قدیمی بود که حدود سی سالی میشود که از ایران محاجرت کرده و در کشور نروژ زندگی میکند , البته شش سال پیش به ایران آمده بود بچه بندر انزلی است با هم یک هفته ای به مسافرت رفتیم از انزلی شروع کردیم به خلخال و بعد به نزدیکی قله کوه سبلان و اردبیل وسراب سرعین و دهات لب مرض استارا سپس به انزلی و طهران برگشتیم واقعا یکی از بهترین مسافرت هایی بود که رفتم همگی اهل سفر گردش در کوه و کمر بودند پایه اینکه شبی در کوه چادر بزنند و شبی را در هتل پنج ستاره سر کنند .
دوستم گفت چند وقتی بود تلفنت را گم کرده بودم از بچه محل های قدیمی شماره ات را گرفتم ,بعداز چاق سلامتی و پر جو از احوالش از وضع زندگی اش پرسیدم گفت خیلی حوصله ام سر رفته و کلافه شده زندگی برایش یک نواخت شده بعد از بازنشستگی با حقوق و مزایای عالی که
دارد خیلی دلش میخواهد به ایران مسافرت کند و مدتی را در ایران سپری کند ولی به دلیل مشکلات پرواز و نبود بلیط رفت و برگشت مدام افسوس این را میخورد که نمیتواند از لذت زندگی در ایران حتی به نوعی احساس افسردگی میکند .
سپس او از من سئوال کرد که از ایران چه خبر وشما روزگار را به چه نحوی گذرا میکنید .
سپس من هم که دو گوش شنوا پیدا کرده بودم تا از اوضاع ایران و شرایط زندگی که اکنون در آن هستیم برای کسی که از احوالات ما در اینجا خبر ندارد نقل کنم به تفسیر برایش درد دلی کردم مفصل و نقل کردم که :
بر عکس شما که از زندگی یکنواخت و کسل کنندهای که گرفتار شده اید ما در ایران نمیدانیم از هیجانی که ما را صبح تاشب و شب تا صبح ما را در بر گرفته چه باید کرد .
ما صبح که برمیخیزیم از بی خوابی شب گذشته و کسالتی که از ترس هر صدایی که هر کدامش برایمان به صدایانفجار هایی که پشت سر گذاشته ایم میماند و هر شب چندین بار از خو.اب میپریم و هر دم را مانند سربازان آماده به جنگ باید منتظر انفجاری جدید باشیم که مدام شبکه های خبری اطلاع میدهند که امشب دیگر شب آخرست و منتظر یک حمله سنیگن باشیم سپری میکنم .
بعد از صرف صبحانهکه هرروز به دلیل گرانی عسل و کره و مربایی که دیگر نایاب شده یا پنیر معمولی لیقوان که آن هم چنان قیمتی گرفته که نگو سفره مان کوچکتر میشود میگذرانیم .
سپس به دفتر کارمان که چند باری تشریف آوردید میرویم و عده ای از همسایه ها و کسبه اطراف مان که از بیکاری وقتشان را پیش ما سپری میکنند و از گرانی کسادی بازار ناله میکنند دور هم جمع میشوند از گرفتاری که اداره دارایی یا بیمه و اصناف و بقیه مثل آب و برق برایشان درست کرده هر کدام نقلی دارند که مگو و مپرس .
سپس موقع عصر میشود و به محض تاریک شدن هوا عده ایی پرچم بدست با بلند گو هایی که صدایش برای سوهان کشیدن بر روح روان آدمی کافیست تا هم خیابان ها را بند بیاورند و هم مزاحم کسب و کارمان شودند مواجه هستیم و کسی جرعت آن را ندارد که به ایشان بگوید بالای چشمشان ابرو ست .
سپس بهش گفتم مبادا که خوشی زیر دلت زده باشد و بخواهی مجاجرت معکوس بکنی چون من خودم چند صباحی را در خارج از ایرا زندگی کرده ام , اگر اینجا جاست و کشور آنجا کجاست , آنجا دارلنعیم و است اینجا دارلجحیم , آنجا دارلصفا اینجا دارلعزا , آنجا عزت و است گنج و اینجا ذلت است و رنج , آنجا تمیزی نظافت و نعمت اینجا فقر فاقه کثافت, آنجا تماشاخانه و کنسرت اینجا تکیه تعزیه و روضه , آنجا تفریح بازی اینجا شبیه هو اختلاس و حقه بازی , آنجا آواز اوپرا اینجا گریه وزاری .
خلاصه بهت میگویم اگر میخو.اهی برزخ را در همین دنیا تجربه کنی به ایران برگرد که مردم ایران وضع قبلی شان چه بود که اکنون نزدیک به یکسالی میشود که واقع مردم در برزخ دنیایی زندگی میکنند که واقعا تکلیف فرداییشان نامعلوم است .
حال خود میدانی اگر واقعا حوصله ات از زندگی روی حساب و منظم با درآمد معلوم هورا با آرامش سر رفته هوس زندگی جنگی کردی که هر آنش نامعلوم باشد به ایران برگرد وچند صباعی را در کنار ما باش تا ببینی ما چه گناهی کرده ایم که دنیای ما شده آخرت یزید .
دوستم در جواب گفت : مرد حسابی زنگی زدم با تو صحبت کردم که روحیه ام عوض شود و از افسردگی خارج شوم توکه بیشتر افسرد هام کردی .
باز گفتم : من که حرفی ندارم میگم اگر واقعا زندگی پر چالش و پر هیجان میخواهی سری به این دارلعزا بزن .
تلفن را بدون خداحافظی قطع کرد حال نمیدانم دلش به حال خودش سوخت یا به حال ما در این ملک .
نشستهام و… چرا من همیشه نشستهام؟ چرا هیچوقت در حال دویدن نیستم؟ نمینویسم ایستادهام؟ خب معلوم است، آدم در حال حرکت که نمینویسد، مینشیند، بعد مینویسد. خب اگر نشستن بدیهی است، چرا اصلاً مینویسی؟
خب پس از این به بعد ننشستهام؛ یعنی نشستهام، اما نمیگویم که نشستهام.
پشت میز کارم، روبهروی لپتاپ مغازه نشستهام. حساب تمام حسابها را رسیدهام. حالا گوشی دست گرفتهام تا چند خطی بنویسم.
امروز بهجز ظرف شستن و جاروی خانه، ادامه در همین نزدیکی را خواندم، کاغذنویسی کردم و به کانال سید سر زدم. بعد هم نشستم و غصه خوردم. همانطور که غصه میخوردم و میخوردم، خوابم برد. میخواستم زودتر بیدار شوم تا روی سایتم کار کنم. زودتر بیدار شدم، اما یادم آمد یک ساعت طول میکشد که سیستمم بالا بیاید، پس بیخیالش شدم و به شب انداختم. یک فیلترشکن خوب باید پیدا کنم برای سیستمم؛ اینطوری نمیشود.
زودتر از خانه بیرون زدم و با خیال آسوده قدمقدمقدم زدم. کمی فکر کردم، راه رفتم، به آگهی دیواریای که باید همین روزها میگذاشتم فکر کردم. در مسجد پشت ساختمان محل کارم، نمازم را خواندم و قدمقدمقدم رسیدم به محل کار.
و حالا بعد از انجام کارهایم نشستهام. یکی از صاحبکارهایم بیرون مغازه، پشت ویترین گوشیها، قدم میزند. دو نفر دیگر با مشتری حرف میزنند و برای خرید گوشی مشورت میدهند.
به سلامتی و میمنت حساب تلگرامم خراب شده بود و خودش از کانالها و گروهها بیرون میجهید. گویا چارهای جز پاک کردن نبود. اطلاعاتم را به حساب دیگری منتقل کرده و فاتحهی حساب مرحوم را خواندم.
«پشتیبانی مدرسهی نویسندگی» برای انتقال کانالهای دورهها به حساب جدید، بسیار کمک کرد. دوست داشتم اینجا تشکر کنم.
خلاصه صبح جالبی برای شروع نبود.
نوشتم و کانالم را بهروز کردم. از خواب دیشب و تخیل خودم برای متن کانال استفاده کردم.
آزادنویسی کردم.
«میگرن» توانایی انجام اکثر کارها را ازم گرفت.
بیشتر روز را با نیمچشم نگریستم.
شب هم زود میخوابم تا شاید فردا «میگرن» بیخیال شده باشد.
سالواژهام تعهد ورزیست و به آن وفادارم. از خواندن گزارش نیک دوستان لذت میبرم. هر روز اگر فرصتی دست دهد گزارش سه الی چهار نفر را میخوانم و با خواندن آنها مطالب جدیدی یاد میگیرم. امروز مثل دیروز نبود اما شباهت عجیبی با دیروز داشت. کتاب بیگانه از آلبر کامو را شروع به خواندن کردم. و نوکی به کتابهای دیگر زدم. صبحدم به پیاده روی رفتم. و برای اینکه هنگام خواندن و نوشتن چرت نزنم یک قهوه تلخ خوردم. و لذت بردم. از اخبار و جنگ بدم میآید. دوستانم تماس گرفتند برای فردا با دوستان جانی قرار در کافهای گذاشتیم. و رویای دیرینهام داستان پردازیست. واژهی نامانوس بلاگر را امروز زیاد شنیدم و سعی میکنم از ذهنم دورش کنم. داستان بلند و یا رمان نویسی کار هوشمندانهایست که به مرور باید شخصتهای آن را شناخت و در جای درست گذاشت. خاطرات خوب همیشه مرا خوشحال میکنند اما خاطرهی بد هم کم ندارم حتی بیشتر از خوب. فیلم نمیبینم برایم مثل قرص خواب است مگر اینکه با یک یا چند نفر در فضایی خارج از خانه باشد. نمرهی امروزم را هفت میدهم و در کانال تلگرامم یادداشتهای روزانه را منتشر میکنم. آدرس👇
https://t.me/notetoday1
گزارش نیک شصت و دوم را می آغازم.
آغازیدن. وقتی این کلمه را می گویم یا می شنوم یاد غازهای سفید می افتم که از سفیدی و تمیزی پوستشان برق می زند و لک ندارند.
غازهایی که صدا در می آورند و تلو تلو خوران در حیاط قدم می زنند.
بگذریم امروز چه اتفاقی افتاد؟
امروز از صبح درگیر کارهای اداری استخدامی بودم و رفتم که مدارک را شرکت تحویل بدم.
و بالاخره از شنبه شروع به کار می کنم.
حدودا چهار ساعت جلسه داشتیم.
کارشناسان هر بخش آمدند و توضیحات لازمه را ارائه دادند.
اتفاقا از ما هم پذیرایی کردند.چای، نسکافه، شکلات باراکا، کوکی.
خلاصه همه چیز بود.
من که یک لیوان آب جوش خوردم یا یک شکلات باراکا.
خب نمی خواستم ندید بدید بازی دربیاورم.
بعد از جلسه هم پدر به دنبالم آمد و رفتیم خانه.
به خانه که رسیدم مادر تمام کارها را کرده بود و در حال رنگ آمیزی موهایش بود.
نهار آماده و خانه تمیز و جارو شده.
چون امروز قرار بود برویم به سمت دیار همیشه سرسبز گیلان.
امسال تابستان به خاطر کار و مشغله های زیادی که داشتیم قسمت نشد به آنجا سفر کنیم.
برای همین تصمیم گرفتیم قبل از شروع کار من از این دو روز استفاده کنیم و برویم به گیلان عزیز.
البته خواهرم فردا را مرخصی گرفته است.
من هم دوشی گرفتم و خودم را خوشکل موشکل کردم و خانواده هم رفتند دکتر که خواهرم سرم بزند،چون او دچار این ویروس منحوس جدید شده است.
بعد از آمدن آن ها همگی آماده شدیم و عزم سفر کردیم.
تقریبا ساعت ۱۷ به دل جاده زدیم.
من هم غافل از ساعت و حال و هوای سفر ، به کلی یادم رفت که وبینار در حال شروع شدن است.
ناگهان برق از چشمانم پرید و هشیار شدم. نگاهی به ساعت انداختم. وای خدای من ساعت ۱۷:۲۰ بود. سریعا وارد تلگرام شدم و روی لینک زدم و به وبینار و دوستان سلام کردم.
وقتی وارد وبینار شدم، خانم عسل در حال سخنرانی بود.
نمی دانم از چه حرف می زد ولی اندکی بعد که بیشتر گوش سپردم راجب مجله یا کتابی صحبت می کرد که خیلی جالب بود.
هر چه جلوتر می رفت بحث جالب ترم می شد.
استاد هم که تیپ زده بود.
پیراهن مشکی با کراوات زرد و مشکی.
هر روز با کارهای استاد سوپرایز می شویم.
آن جا خنده دار بود که می گفت من نمی دانم به درگاه خدا چه کردم که این مداحی پور با دو نقطه سر راهم سبز شد.
یکی از بچه ها را می گفت.
همه هم به او حمله کردند که کارما کارما.
به او گفتند که درگیر کارما شده.
آنجا بود که ناگهان دلم برای استاد سوخت.
دلتان می آید او را مورد هجوم حرف های خود قرار دهید؟
او که این جمع دوست داشتنی و کتاب خوان را ساخته و به واسطه ی او ما کنار هم جمع می شویم و یاد میگیریم.
به واسطه ی او به نوشتن روی آوردیم و آگاه تر و آرام تر شدیم.
بعد از تمام شدن وبینار هم با خودم عشق و حال کردم و با آهنگ های در حال پخش انرژی پنهان شده را تخلیه کردم.
نمی دانم چرا نمی توانم بر این کمالگرایی یا تنبلی خود غلبه کنم و کتاب استاد که برای افزایش دایره واژگان هست را بخوانم.
بنده خدا در هر وبینار به آن اشاره می کند و اسمش را یادآوری می کند و من هر بار از یک گوش می شنوم و از دیگری در می کنم.
انرژی ام که تخلیه شد و حال دلم عالی، کم کم داشت خوابم می برد. چشمانم را بستم.
صدای آهنگ را می شنیدم، اما در سکوت خودم غرق شدم و حرکت دیگری نمی کردم.
به سکوت و زیبایی شب خیره شدم.
همه چیز آرام و دلربا بود.
فقط ساکت شدم و به درون خودم سفر کردم.
گوش به صدای درونم کردم و از حس سرشار سکوت لذت بردم.
با خود گفتم که دست به کار بشم و گزارش نیکم را بنویسم و از این فرصت استفاده کنم.
چون ممکن است وقتی می رسیم خسته باشم و درگیر احوال پرسی شوم و زمان از دستم در برود.
هنوز در راهیم و از مسیر لذت می بریم.
ساعت نزدیک ۲۱ است دقیقا ۲۰:۴۷
روز سختی داشتم و گزارش مفصلی از آن نوشتم. اما موفق نشدم ویرایشش کنم. کانالم را بهروز کردم. صفحات صبحگاهی نوشتم. خستهام و بیحوصله. دیگر توان هیچ کاری را ندارم.
هشدار را جدی بگیرید. چند روز است، ستاد بحران استانداری تهران، خبر از وقوع النینو در روزهای آینده داده. احتمال سیل وجود دارد، از مسیر رودخانهها دور بمانید.
ونگوگ، نقاش دیوانه، سال گذشته تاترش را با دوستان طبیعتگرد رفتم. فرهاد آئیش بازی میکرد. شقایق فراهانی، و حمید گودرزی. چقدر راه داشت به مال و منال و ثروت. ولی در سطح مردم فقیر زندگی کرد. کتابهای مقدس را آتش زد تا فقرا را از سرما نجات دهد.
صبحها چقدر ناامید میشوم، از فرهنگ ایرانی. فرهنگ موتورسواری. موتورسواران انواع و اقسام مسیرهای منحنی و هذلولی، در مسیر برعکس اتوبوس، در جهت خط عابر، پیادهرو و انواع و اقسام نمایشهای دیوانهوار. بدتر از فرهنگ رانندگی و موتورسواری، مشاهده والدینی که بچههایشان را به مدرسه میبرند. بدون توجه به رنگ چراغ راهنمایی، بعضیها هم پشت موتور، و … . چه فرهنگی نسل جدید دبستانی میآموزد.
بعد از مدتها امروز مأموریت رفتم، بررسی شکایت فاضلاب و تصفیهخانه. و دو سه مأموریت جانبی دیگر.
امروز هم صفحات صبحگاهی را نوشتم. به عنوان پیادهروی صبحگاهی تا ایستگاه اتوبوس پیاده رفتم. در اتوبوس، شروع کردم کلمهسازی برای خودواژه و در نوت گوشی یادداشت کردم. در وبینار امروز، بیست و پنج دقیقه با انرژی خوب جمع نوشتم. از افکار و رفتارهایم نوشتم. خودم را تحلیل کردم. مثل پیامهایی که خانده شد. من هم گریه کردم. و بعد از وبینار سبکتر بودم.
بعد از مدتها خانم فاطمی را دیدم. از شوقشان برای خاندن مجلهی نیویورکر گفتند.
سخنان یک روانشناس را شنیدم. از کلمه میگفت و مقدس بودنش. این که کلمات انرژی دارند. حواسمان باشد چه کلماتی به کار میبریم. کلمات مثبت به کار ببریم. مثل این، آخ جون صبح شده بریم پول دربیاوریم. بریم پاییز و رقص برگها را تماشا کنیم.
ساعت که بیدارم نکرد. تا که صدای دیگری از گوشی آمد که فرق داشت. ذهن نصفههوشیارم فهمید فرق دارد و بعد فهمید که یکی دارد زنگ میزند. چون صدایم خواب بود برنداشتم. بلند شدم.
نیم ساعت بعد زنگ زدم به زنگزننده و برنداشت.
رفتم دانشگاه. لیست خرید نوشتیم برای انبار و وسایلمان را مرتب کردیم. خیلی وقت بود میخواستم لولهها را جمع کنیم و مرتب کنیم. جمع کردیم و مرتب کردیم.
سلولها را نگاه کردم زیر میکروسکوپ. امروز باید محیطشان را عوض میکردم. نکردم. گذاشتمشان تا بمیرند. حالشان خیلی خوب نیست و میخواهم از یک جای دیگر سلول بگیرم. این یکیها را که بالاخره میخواهم بریزم دور. چرا محیط کشت خرجشان کنم الکی؟
ولی فعلاً نریختمشان دور. زیر میکروسکوپ دیدمشان. به تماشای مرگ.
ناهار ماهی بود و مگر میشود ماهی را در دانشگاه خورد؟ یک عالمه تیغ دارد و تازه اصلاً میل هم نداشتم و حال و حوصلهی ور رفتن با تیغها را. گرفتم و آوردم خانه.
خانه یک تکهی کوچک ازش خوردم و یک چیز دیگر خوردم و گذاشتمش برای شام.
در راه تا خانه کلی نوشتم و به خودم گفتم دختر خوب این آخر هفته هم مثل هفتهی قبل خوب کار کن. فقط باید ساعت خوابت بهتر شود. تو که این همه خوب داری به روتینهایت میرسی، کارهایت را میکنی، اینستاگرام نمیروی، حیف نیست خوابت بههمریخته باشد؟
تا شب خوب بود. هم روتینها، هم کار کردنم. طراحی پرایمر یکی از ژنهایم هم تمام شد. پرایمر یک چیزی است برای تکثیر ژن. خیلی خوشحالم. بیشتر از خود ژن برای این که این مهارت را یاد گرفتم خوشحالم.
ــ چرا نوشتههایم اینقدر غم باردارند؟ نکند خو کردهام به غم؟ به زنجموره؟ نکند تقصیر خودم باشد و الکی هی گنده میکنمشان؟ نکند همه چیز تقصیر من باشد؟ نکند به قول آن روانشناس دارم گدایی لایک و توجه میکنم؟ نکند این سوالها همه مهمل باشند و من باز به بهانهای پتک شوم و آوار سر خودم؟ نکند از بس رنجهایم را نادیده گرفتهاند خودم هم بلد شدم؟ باورشان کردم؟ نکند نیازمند شنیده شدنم؟ نیازمند خانده شدن؟ نیازمند فهمیده شدنم شاید. نکند رنج من براستی رنج باشد؟ نکند زخمی باشم؟ نکند زندگانیام زندهمانی باشد فقط؟
غمی من را گرفته بود که فهمیدم گرسنهام، و بعد اندیشیدم به ترشی سیری که توی تراس است و به لوبیاپلویی که قرار است جمعه بپزم و حالا فرشتهای خوشحالم.
امروز خیلیخیلی پنجشنبه بود. مدام فکر میکنم فردا جمعه است و استرس میگیرم چون از شنبهی این هفته بدم میآید.
صبح کار بود.
بعد تمرینمکان بود. جایی که تمرینات لخت میشوند و مورد گازش و گایش قرار میگیرند. استاد چون باادب است اسمش را گذاشته تمرینجا.
بعد هم نوشتن بود و نویسندهساز بود و باز نوشتن بود و ای بب. ای زندگی ما هم شده همینها، دلم ترومای جدید میخاهد. قدیمیها دارند دلمه میبندند. البته عفونت میکنند گاهی.
عسل آمد و فهمیدم او لَلَ، بلوگر است و باس پیجش را ببینم که دست راستش روی سر ما. والا اینقدر دوست دارم کلیپ و محتوای تصویری و ویدئویی بسازم اما نمیدانم، یکطوریام. از ترس اینکه نصفهکاره بماند سراغش نمیروم.
بعد با ندایا شروع کردیم به نوشتن. نوشتم و نقاشی کشیدم و خاندم «هیچ بخشی از ما بد نیست» را. تمریناتش نیاز به حالتی از آرامش دارند که باید توی موقعیت قرار بدهی خودت را، از آن کتابهایی نیست که هرجایی بشود خاند. فائزو هم اضافه شد و خاندیم باز.
بعد رفتم شام و بعد وبینار متین چپانی را بودم با موضوع ژذاب مرزگذاری. ععی روزگار. چه رنجهایی که نکشیدهام و چه زجرهایی که ندادهام عزیزانم را بابت این موضوع. شاید عجیب به نظر برسد ولی یکی از مهمترین علتهایی که پیش تراپعلی میروم و میخاهم یاد بگیرم توی روابطم چگونه باشم عزیزانم هستند. همان جلسهی اول به تراپ گفتم که نمیخاهم او را زجر بدهم، میتوانی کمکم کنی؟ خب آدم به خاطر خودش میرو که خودش کمتر عذاب بکشد ولی این هم حس مسئولیت است که بدانی حال بد تو، حال نزدیکانت را هم به هم میریزد و بهتر نیست که برای سلامتی همدیگر هم که شده خودمان را جدی بگیریم؟ نمیدانم. به هر حال آنقدرها موفق نبودم و هنوز دارم کار میکنم و شاید روزی شد.
کارهای هفته را در شرکت جمع و جور کردم. از شنیدن دوبارهی صدای کارگاه شعر رودهکن شدم. اسباب سفر را مهیا کردم. داستان کوتاهم را به انجام رساندم. به تمرین «خودواژه» برگشتم. سپاسگزار بودنم.
سلام
یکی از کارهای روزانه ،خواندن گزارش نیک دوستان است .
از صبح تا ظهر فقط در اغما هستم .باید داروها رو عوض کنم.عصرها کمی هوشیار هستم .شرکت در وبینار خیلی کم نصیبم میشود
کتاب در جستجوی معنا از دکتر ویکتور فرانکل را میخوانم .نمیدانم چرا نویسنده ها شرایط را بخوبی وبا جزییات توضیح میدهند ،ولی در قسمت راه کار در حد چند صفحه یا پاراگراف ما را در نقطه شروع قرار میدهند .وتو در مانده که من پول وقتم را گذاشتم ! پس راه کار کجاست؟
به هرحال این سوال که معنای زندگی چیست ؟ باید کتابهای بیشتری خوانده شود .
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده ذبیحی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه پوربهرام on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صبیحه باوی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لعیا on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۶۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شهلا رنجبر on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟