— تنها در خانه
امروز قبل از خورشید بیدار شدم. فقط نور نداشتم تا بتابم. البته هرجور حساب میکنم، امروز نه من، بلکه خورشید هم نور نداشت. ابرها پرتوهایش را میخوردند. دستبهدست هم خورشید را محاصره کرده بودند.
همسرم را بیدار کردم تا به همراه مادرش برای عمل آب مروارید به بیمارستان بروند. بعد از رفتن آنها، هرچه پهلو به پهلو شدم، خوابم نیامد. خیرش را خوردم و از رختخواب کندم.
— جایزهی مادرشوهر
میخواهم برای مادرشوهرم آش ماسوا بپزم، بهعنوان جایزه، چون دوست دارد.
پس نخودهایی را که از شب قبل با نمک فراوان خیسانده بودم، آبکشی کردم و با آب جوش و زردچوبه گذاشتم بپزد و بلغور گندم را هم در قابلمهای بزرگتر با آب جوش گذاشتم جا بیفتد، که بلغور عزیز برای لعاب انداختن صبوری میخواهد.
جلوجلو بگویم مهمانمان خیلی مزهی آش را دوست داشت.
در ادامه، لباسها را داخل لباسشویی ریختم. نمیدانم با کدام عقل این کار را کردم، چون هوا بارانی شد. از اول هم آفتابی نبود.
رختخوابها را مرتب در کمد قرار دادم. هرچه میگذشت، رغبتم به ورزش داشت کم و کمتر میشد. مسواک زدم و بعد شیرسنجدَم را خوردم که دیگر ساعت هشت و نیم شده بود.
— هر هفته شنبهها مهمند
هر شنبه آقای طیبی که به او میگویم «آقای آب»، میآید تا آب دماوند برایمان بیاورد. جانمان دماوندی میشود. امروز همسرم نبود، خودم آب خریدم. دبهها را به خانه آوردم.
زمان طلایی ورزش مدام داشت از دست میرفت. مَت ورزشی را پهن کردم، اما حوصلهی ورزش اصلاحی را نداشتم. دلم پیلاتس میخواست. از یوتیوب جلسهی سوم را دانلود کردم و نیم ساعت با مربی ورزش کردم.
خیلی خوب بود، چون بعدش حمام لازم شدم. امروز یادم بود قبل از رفتن به حمام، پلمب شامپوی جدید را باز کنم.
بویی نداشت آنچنان که در خاطرم بماند.
— ساعات روز
دیگر تا صبحانه آماده شود، ساعت یازده شده بود.
خوشبختانه قبل از رفتن به حمام، چای را دم کرده بودم.
بعد از صبحانه، پیازداغ و سیرداغ را آماده کردم و مشغول گوش دادن به اپیزودهای داستانی چای با بنفشه شدم.
— دیوانهبازیهای دو معشوق
خسرو و شیرین کم بود، باربد و نکیسا دو اپیزود را به خود اختصاص دادند، طوری که در آخر شیرین فریادش درآمد. ای خدا، خیرت بدهد دختر، داشتم دچار روانپریشانی میشدم. فکر کنم ولکن مطربها خراب شده بود.
القصه.
در اپیزودهای پیشین، شیرین پاچهی خسرو را میگرفت و در اپیزودهای جدید به موسموس کردن افتاده بود. خلاصه که کاری کرد تا خسروی ایرانی، شیرین ارمنی را عقد خود کند. درود بر تو، شیرزن. اما برای این کار روان ما را خطخطی کردی. به نظر میرسد این خاصیت نگیر بودن خسرو نسلبهنسل منتقل شده. البته از تجربهی دوستانم این نتیجه را گرفتم.
وگرنه که همسر من خیلی بگیر بود. کارمان به پاچه گرفتن و موسموس کردن نرسید، شکر خدا.
— کوتاه میگویم
تمرینجا را بودم، نکات خوبی یاد گرفتم. البته زمانی مشخص میشود که چیزی بنویسم و ارسال کنم.
جاروبرقی کشیدم، اما حوصلهی دستمال کشیدن سطوح را نداشتم.
حواسم به آش بود و بقیهی اجزایش را در وقت مناسب میافزودم.
حواسم به ماه هم بود. خدا را شکر، پنجرهی آشپزخانه رو به طلوع خورشید است و حتی رو به طلوع ماه. من از این قاب، سلام هر دو را میبینم. امروز ماه خیلی زیبا بود. هرچه تلاش کردم زیباییای را که میبینم ثبت کنم، نشد آنچه میدیدم.
گزارش دوستانم را خواندم. کوتاه نوشتن لنا خیلی برایم خوشایند بود. دوست دارم یک روز امتحانش کنم.
کمی با ترانه صحبت کردیم دربارهی نام نینی که دارد در وجودش شکل میگیرد.
با تماس تلفنی جویای احوال خواهرزادهام شدم، چون قوزک پایش دررفته بود.
در نویسندهساز بودم که همسرم با مادرش برگشت.
مادرشوهرم اول روحیهی یک مریض را به خود گرفته بود، ولی کمی که گذشت، به تنظیمات کارخانه بازگشت. البته نه چندان کامل. شوخطبع و پرحرف شده بود.
کمی با دوستم سمانه صحبت کردیم و پشت خط آمدن برادرش باعث شد گفتوگو زود تمام شود.
دارم به تهران برمیگردم. خوشحالم از تجربههایی که بهم اضافه شد. چقدر ایده برای نوشتن برداشتم و قوطی ایدهام پر شد از جرقههای خوب. شارژ شدم. سپاسگزار بودنم.
«مدیر مدرسه» جلال آل احمد را شروع کردم.
چهلوپنج دقیقه پیادهروی صبحگاهی حسابی انرژی گرفتم.
چند صفحه «از سکوی سرخ» درباره شعر یدالله رویایی خواندم.
جلسه تمرینجا شرکت کردم. باز هم به نکات تازهای در نوشتن رسیدم.
کتاب مجموعه شعر فریدون مشیری به امانت گرفتم. چند صفحه میخوانم.
وبینار امروز پونزده دقیقه نوشتیم. فقط از خودم سوال پرسیدم.
شام لوبیا پلو درست کردم با سالاد شیرازی و ترشی.
یک صفحه اشعار پروین اعتصامی خواندم: «ندهد هیچ کسی نسبت طاووسی
به شغالی که دُم زشت کند رنگین»
خوشحالم که امروز پنج نوبت آزاد نوشتم.
و برنامه روزانهی فردا را مینویسم.
02/08/1405
گزارش نیک 165♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
خرده ریز کاری
چند کار را گذاشته بودم امروز انجام بدهم. البته ثبت نام کارشناسی ارشدم هم امروز بود. دانشگاه پر بود از کارکنانی که نگه داشتن لبخند به لب را تمرین کرده بودند. تحویل دانشنامهی لیسانس و وارد کردن مشخصات خانواده که به خوبی و خوشی انجام شد، شروع به تحقیق محلی از دانشجویان قدیمی کردم، همه چیز تعریفی بود اما نوبت به سختگیریها به پوشش که رسید صداها کمی لرزان میشد. جالب بود خاطرهای تلخ را دختر زیبارویی چادری تعریف کرد که مجبورش کردهاند زاپهای شلوار دوستش را بدوزد تا بتوانند با هم وارد دانشگاه شوند. آه که این خاطرهها تمام نمیشود. من که پیرهنهای پدرم را می پوشم و همین که مطمئن هستم روی باسنم را میگیرد، وظیفهام را انجام شدهمیدانم.
امروز دو جلیقه از کتوشلوارهای قدیم پدرم را با کمک مادرم برای روی پیرهنهای مردانهای که میپوشم پسند کردیم. یکی مشکی راه راه و دیگری خاکی تیرهی راه راه. یک پیرهن طوسی رنگ را هم گلچین کردم. پیشنهاد مادرم بود. از بس که گفت هاله یک چیزی باید روی اینها بپوشی. از کتهای مادرم شروع کردیم و به جلیقهها رسیدیم. واقعا هم معرکه شدند. خیلی دوستشان دارم. فردا با نیم ست سواچم زیباتر هم میشوند.
بعد از حدود سه ماه ال سی دی راه راه موبایل م را تعمیر کردم. نگاه به ال سی دی بدون خطهای سبز هم برایم آرزو شدهبود. حالا میتوانم کتاب آنلاین هم بخوانم. گوشی را که نونوار کردم، هنوز به خانه نرسیده مادرم گفت از قاب گوشی و گلس جدید من میخواهد. خلاصه گوشی مادرم هم نونوار شد. همین چیزهای ساده دلیل هزار بار شکرگزاری هستند.
دوبار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی و یک بار تمرین بالا بردن ارتعاش بدن را انجام دادم. در اولین تمرین هیپنوتیزم به خواب رفتم. استادم در کلاس برایمان توضیح دادهبود که تمرین خود هیپنوتیزم درمانی مثل ران کردن آنتیویروس روی کامپیوتر است، اگر وسط اسکنِ ویروس، کامپیوتر خاموش شود، عملیات ویروس کشی باید از اول انجام شود، حالا همین جریان در مورد به خواب رفتن وسط هیپنوتیزم صدق میکند. درست است که خوابی عمیق و دلچسب است اما رفتن به حالت آلفای ذهنی و آمادهسازی برای القا را مختل میکند. این بود دوباره تمرین را از سر گرفتم. امروز در برون ریزی به بازیهای بچگی سرک کشیدم. دوستی داشتم به نام ستاره که با خواهرم که موهای بلند و زیبایی داشت دوستی صمیمی بود و با من که موی کوتاه داشتم بیگانه. باورم نمیشود که بغضهای هفت سالگیم را تا الان با خودم به دوش کشیدهبودم. با این حساب استادم درست میگفت که هرچیزی که میخواهید بشوید، باید سی روز تمرین برون ریزی را بیوقفه ادامه دهید. تا به امروز من، زهرا و فرزانه خانم و خواهرم پانزده روز تلاش کردهایم.
دوش گرفتم، لباسهای فردا را چیدم، خوشگلسازی کردم، از خواهرم کمی پذیرایی کردم. آهنگ گوش دادم و اتاقم را مرتب کردم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای آش رشته در کنار مادر و خواهر.
سپاسگزارم برای گوش دادن به دو آهنگ زیبا.
سپاسگزارم برای گوشی سالم و دوست داشتنیم.
سپاسگزارم برای هوای خنک پاییزی.
سپاسگزارم از استاد شاهین که عشقورزی به تداوم و حرکات حلزونوار را به من آموخت.
سپاسگزارم که گزارش نیک را تنها نمینویسم.
با آزادنویسی آغازیدم روز را. با «یوسا» ادامه دادم.
ورزش نکردم ولی گامیدم.
مدتی پشت در ماندم و با بچهگربههای حیاط گپ زدم.
امروز خیلی به «او» فکر کردم. دوباره آزادنویسی کردم و بیشتر نوشتههایم در موردش بود.
شعر خواندم.
سری به ترانههای فارسی زدم. برخیشان مو بر تن سیخ میکنند از زیبایی.
تمرین کردم.
قرار است از پسفردا رژیم غذایی را آغاز کنم. شبهای آخر خودم را با غذا خفه میکنم.
شب را با نوشتن و بهشب کردن کانال تلگرام تمام میکنم. حال سریال نیست.
سال واژه: پذیرش
صبح زود بیدار شدم، بعد از مدت ها بلخره توانستم.
غذای بچه هایم را دادم، دوش گرفتم.
زودتر از روزهای دیگر خانه را ترک کردم، به گربه های حوالی ساختمان غذا دادم.
بار ترافیکی مذخرف را پشت سر گذاشته و نیم ساعت زودتر به محل کار رسیدم، روز بی دردسری بود.
در وبینار نویسنده ساز، حاضر شدم.
و اما مفیدترین بخش امروز؛
در پانزده دقیقه آزاد نویسی، بدون فکر قبلی تند و تند نوشتم. از قدرت ذهن نوشتم، زمان هایی که با وجود کمبود امکانات با پافشاری روی هدف و تمرکز بر آن به خواسته ام می رسیدم.
ناخودآگاه مادرم را خطاب قرار دادم، اصلن نمی دانم واژه ها چطور پشت سر هم در قالب نامه ردیف می شدند؛ مامان قشنگم… و ادامه ی حرف ها. حس غریبی بود، در تمام این سال ها با او حرف زده ام اما نامه هرگز ننوشتم. هنوز واژه ها در پی هم می دویدند که زمان آزادنویسی تمام شد.
اکنون من بودم و یک حال خوب، گویی از نزدیک “مامان قشنگم” را دیده بودم.
پ. ن: ایشان در سال ۷۹ این دنیا را ترک کردند.
دومین کار مهم: کامل شدن موضوع تایپ” وورد” به زبان آلمانی بود، آن هم با داشتن دو گربه ی بازیگوش.
راستش را بخواهید امروز قصد انجام آن را نداشتم، اما بعد از آزادنویسی و آن حال خوب قدری زیاد انرژی داشتم.
گپ و گفتی هم با مهری جان همسایه ی عزیز داشتم.
قبل از خواب کمی زبان می خوانم.
این هم از گزارش نیک امروز.
خببب، امروز بالاخره طلسم ۹ و نیم بیدار شدن را شکستم و اول صبح بیدار شدم. صبحانه خوردم و آماده شدم و دانشگاه که رسیدم ۹ و نیم بود. ساعت را نگاه کردم و گفتم هه، دیدی بالاخره.
صبح هوا سردی پائیز داشت. بوی باران میآمد و بیرون که رفتم نمنم میآمد. رفتم مترو و وقتی بیرون آمدم تازه بند آمده بود. زمین خیس بود. در مترو بودم موقع باریدن. ولی انگاری زیاد آمده.
رفتم دانشگاه و کارهایم را انجام دادم و بعد هم کمی حرف زدیم با بچهها و بعد رفتیم ناهار و کلاس عصر.
خانه که رسیدم یکی دو تا کار را انجام دادم و چایی ریخته بودم که خوابم برد. بعد از چند دقیقه بلند شدم و یاد چاییام افتادم و رفتم سراغش.
بعد رفتم سراغ یکی از آن کارهایی که خوشم نمیآید. این کارها را هر چه زودتر انجام دهی و بگذاری کنار بهتر. چند ساعتی کار کردم و تقریباً نصفش انجام شده و بقیهاش برای فردا.
دیگ ادامه نمیدهمش. میخواهم کمی بخوانم و بنویسم و ذهنم را مرتب کنم و زود بخوابم.
در تلاش برای دوستی با ابهام
-صبح با پر کردن صفحاتِ صبحگاهی آغازید.
– نوبت ورزش رسید. حرکاتِ امروز تهماندهی خواب را از ذهنم پالود.
– پس از ورزش و دوشی رفتم سراغ آمار. البته پس از چند روز وقفه. از میانه و مد و چندکها خواندم. به نوعی مروری بود بر بخشی از شاخصهای تمرکز.
-علاوه بر مرور دانستههای پیشین، «آمار برای دانشمندان داده» را هم پیش بردم و با نموداری جدید آشنا شدم بهنام «Hexbin Plot» (هرچه گشتم معادلی نیافتم). نوعی نمودار نقطهای است که به جای نقطه، ششضلعی دارد. زمانی به کار میرود که نمودار نقطهای بهدلیل تعداد زیاد دادهها دیگر نمیتواند نمایشی خوانا از دادهها داشته باشد. پس هرگاه خواستید برای تعداد زیادی از دادهها، همبستگی دو متغیر کمی را بررسی کنید، «Hexbin Plot» جوابِ شماست.
-سرگرمِ کتابی شدم که دیروز خریدم: «با سوالهات زندگی کن». از جایی شروع کردم که استاد در نویسندهساز خوانده بود. برخی از بخشهایش را چندینبار خواندم. یکی از این بخشها را اینجا میگذارم:
«پارادوکسِ صبر این است که هم پذیرش است و هم انتخاب. انتخاب اینکه تجربههایی را که جهان به شما ارایه میدهد با آغوش باز بپذیرید. وقتی واقعیت را بپذیرید که همهچیز تحت کنترل شما نیست و پرسشهای زندگیتان را در آغوش بگیرید، دوباره آزادی، قدرت تصمیمگیری و استقلال خود را بدست میآورید.»
-از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی» یکسری واژه رونویسی کردم. پس از آن، وقتی هم گذاشتم برای تمرینِ جدیدِ کارگاه «خودواژه».
-آخر هم که قرار است شاملو در بغل به خواب بروم. تامام.
برای دومینبار بعد از مدتها که از انتشار دور افتاده بودم، چیزکی در کانالم منتشر کردم. یک طرح سریع از درختی که در پیادهروی دیده بودم و متنی که در حضور درخت نوشته بودم. تا خرتناق که مطالعه نکردهام، ولی دو نوبت کتاب خواندم. هم سراغ سمفونی مردگان رفتم و هم کتاب 21 درس برای قرن بیست و یک را تورقی کردم. به بخش آخر سمفونی رسیدهام. راوی آیدین است. آیدینی که مشاعرش را از دست داده است و حال خوشی ندارد و باز یاد کتاب خشم و هیاهوی فالکنر میافتم و فکر میکنم بالاخره میتوانم از آن بخش بیرون بیایم. کاش بخش اول راویاش حال خوبی داشت.
به پیادهروی میروم. آرام آرام قدم میزنم. از دیدن خرمالوها حظ میبرم و یاد سهم گنجشکها میافتم. گنجشکها پای درخت بازی میکنند. گنجشکی پرواز میکند و چشمهایم به دنبال او و بعد رقص پروانهها.
زبان میخوانم. باز هم دو نوبت. به داستان دوم رسیدهام. هر هفته با یک داستان پیش میروم. آنقدر از هوش مصنوعی دربارهی جنگ سوال میپرسم که تمام کلمات روسی مرتبط با جنگ را روی دایره میریزد. حالا لغتنامهی جنگیام خوب شده است. شاید یک داستان روسی در حال و هوای جنگ هم نوشتم. تا خرتناق سریال دیدم. سریال سرگذشت یک ندیمه حوصلهام را سر برده است و من نمیدانم چرا سریالها را در فصل دوم و سوم به اتمام نمیرسانند و مدام قهرمان را با یک چالش جدید روبرو میکنند. سریال که به درازا میکشد تو خیالت راحت است که هیچ اتفاقی برای قهرمان نمیافتد. برای ناهار با آخرین بستهی گوشت، خورشت کرفس بار میگذارم. اگر غذا باب میلش باشد، بیخیال آن رژیم کذایی میشود و دست از معیارهای زیبایی کرهایاش میکشد. عاشق خورشت کرفس است. برای شام هم دمی گوجه. از دمی گوجه متنفر است. آن یکی ولی دوست دارد. خیالم راحت است که او میتواند از باقیماندهی غذای ظهر بخورد. من هر دو را دوست دارم. باید رژیم بگیرم، ولی نمیتوانم. هنوز ارادهاش را ندارم. یوگا میکنم. سی دقیقهی تمام. مثل هر روز. باید با بدنم آشتی کنم. راجع به دین و مذهب میخوانم. راجع به افراطیون با هر دین و عقیدهای که انحرافاتی در دینشان ایجاد میکنند و مسیر دین را به کل تغییر میدهند. با مادرم حرف زدم. با نون هم در حد چند کلمه و خدا رو شکر که سرش شلوغ بود و حرف به غیبت نکشید. با سین تا وثت گزارش نیک نشد حرف بزنم. یکبار من زنگ زدم او جواب نداد. یکبار هم او زنگ زد، من سر شلوغ بودم جواب ندادم. با سین صحبت به درازا میکشد و اغلب با حالی خراب تماس را به پایان میبرم و باز ناگزیرم به تماس و این تکرار ابدی چون دوستش میدارم. میروم به پشتبام. به گلدانها میرسم. کاشیهای روی بام را میشویم و مینشینم به تماشای موشکهایی که نمیدانم مقصدشان کجاست؟ بعد همسر زنگ میزند و میگوید کار و بارش براه شده است و دستپر میآید به خانه. گزارش نیک نصفه میماند و چند ساعتی هم در آشپزخانه به شست و شو و جا دادن خوراکیها در فریز میگذرد. قبض تلفن را پرداخت میکنم. اقساط معوقه را میپردازم. خانه را جمع و جور میکنم. ظرفهای شام را میشویم و مینشینم به تکمیل گزارش و بعد هم انتشار.
گزارش نیک ۱۶۵
۲ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۳۷: ۱۰
بیداری ساعت ۱۷: ۰۵✅️
تا ساعت ۷ کارهای رییس(مادرم) را سر و سامان میدهم
شروع میکنم به نوشتن ۳ صفحه واژهی روزانه، هر چند به گفتهی لانگ فلو کارهای ناتمام همچون گدایی نشسته بر در است و نمیرود و منتطر میماند.
ناهار را زودتر آماده میکنم تا به جلسه تمرینجا در ساعت ۱۴ برسم. منتظرم ارائهی نظر در مورد کار خودم هستم و همچنین از بازخورد به کارهای بچههای دورهی نویسندگی خلاق توسط استاد کلانتری برای بهتر و با کیفیت نوشتن استفاده میکنم. موارد ارائه شده هم را یادداشت میکنم.
فصل ششم کتاب نبرد منِ هیتلر با عنوان « تبلیغات در جنگ » را قبل از شروع جلسه تمرینجا میخوانم با توجه به اینکه این روزها با هوش مصنوعی، پوسترهایی برای استوریهای روزانه درست میکنم، نکتهای درصفحه ۱۳۴ این کتاب توجهام را جلب میکند
«یک پوستر باید ایدهای خاص را به دیگران انتقال دهد، یک پوستر باید پیام داشته باشد. » از خودم میپرسم آیا پوسترهای من چنین تأثیرگذاری را دارند.
ساعت ۱۴ بریدهای از کتاب سلوک محمود دولت آبادی، همزمان با جلسه تمرینجا استوری میشود.
دولینگو و آموزش زبان فرانسه و گزارش کار روزانه به گروه l’ essor
طراحی فیگور هم بخش دیگری از کارهای امروز بود که تیک می خورد.
کتاب خسرو خوبان را شب ساعت ۹ میخوانم.
از کارهای دیگری که انجام شد، گذاشتن بخاری داخل هال بود و پیشنهاد دو کتاب زوال کلنل از محمود دولت آبادی و چراغ ها را من خاموش میکنم نوشتهی زویا پیرزاد به گروه دورهمی کتابخوانی با دوستان.
چه دلیلی دارد که حتمن شنبه را برای خودت شلوغ کنی؟ چون اول هفته است؟ بستگی دارد جمعه را چطور گذرانده باشی. اگر استراحت نکرده باشی، حق داری سبک شروع کنی هفته را. کلن ببین شلوغیای که خودم لذتش را نبرم، نمیفهمم. قبلن میفهمیدم. الان میخاهم زندگی کنم با برنامههای روزم. دنبال تمام شدن سریعش نباشم. یا فکر نکنم با این نتیجه از تلاش بیوقفهام قرار است به فلان چیز برسم. نمیدانم چطور بگویم. آها، بهترین مثالش همین جمعهی هفتهی قبل بود که نتایج نهایی داستانکنویس ماه اعلام شد. برنده نشدم. برایش وقت گذاشتم و سعی کردم سه داستانک مناسب را ارسال کنم. یک دلم میگفت برندهای و نُه دلم خبر از نشدن میداد. چه جالب که ده دل دارم، الان فهمیدم. آن شب که دیدم نشدم، آب سردی رویم ریخت. شانههایم آویزان شد و صدایم آرامتر از قبل. گزارش نیک را سرسری نوشتم و فرستادم. حس کردم چه وقتی تلف کردم و چطور همان یک دلِ احمقم، خبر از پیروزی میداد. کمی گذشت و خودم را نشاندم روبروی خودم. خاستم که بهیاد بیاورم هفتهی قبلتر را که در مرحلهی اول قبول شدم و با افتخار جواب تبریکها را میدادم و ذوق میکردم. خاستم عاقلانهتر به روزهای پیشرو نگاه کنم. چند بار دیگر میخاهم با تحسینی به آسمان بروم و با سرزنشی به تهِ دره سقوط کنم. من الان بزرگتر از همهی عمرم هستم. برای سن هفت سالگیام اشکالی نداشت ولی حالا اگر یاد نگیرم تا هفتاد سالگی هم همانم. طنابم دست همه است جز خودم. یکی مرا بالا میکشد و یکی پرتم میکند پایین. اصلن مگر باید طنابی باشد؟ خب من هم اگر ببینم طنابی به کسی آویزان است با آن بازیبازی میکنم ببینم طرف چه واکنشی نشان میدهد. میخاهم طناب را فعلن از دستوپا جمع کنم و در اولین فرصت از خودم جدا کنم. سخت است وقتی تمام وجودیت خود را بند چیزی یا کسی کنی. اصلن بند چیست؟
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این
بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش
امروز به باشگاه نرفتم و چند تا از جملههای بالا را برای خودم بلغور کردم و تا هشت صبح خابیدم. مدیتیشن جدیدی انجام دادم. اسکن بدن بود. و در نهایت باید با چشم باز همان احساس را در بدن نگاه میداشتم. کف دستهایم را حس میکردم. ساق پاها و شانهها. چیزهایی که فقط در پانزده یا بیست دقیقهی مدیتیشن انجامشان میدادم و بقیهی روز بیخیالشان میشدم.
تمرینجا و وبینار را شرکت کردم. بچهها را دوباره بردم پارک و همان دختربچه را دیدم. با همان بلوز و دمپایی. شلوارش عوض شده بود و خشتکش خیس بود. باز هم قرار بود مادرش غروب بیاید دنبالش؟ نپرسیدم. مرا که دید گفت: «سلام دوستم.» قلبم درد گرفت.
امشب با یکی از جرقههایی که در وبینار جلسات قبل به ذهنم رسیده بود، طرح داستانی نوشتم. ببینم این هفته با آن چه میکنم. آمدم برای کارگاه خردهخاطره ثبتنام کنم ولی قبلش از خودم خاستم که تمرینهای مانده را کامل کنم و بعدن سراغ کارگاه جدیدی بروم. نمیخاهم مرضِ کارگاهی بگیرم.
راستی امروز یکی از بچههای گروه نویسندگیمان از ندانستن اینکه چه باید بکند گفت و ناامیدی. دوست داشتم کنارم بود و بغلش میکردم. چیزهایی که به ذهنم رسید برایش نوشتم، ولی کافی نیست. بغل کردن یک چیز دیگر است.
صبح، بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، این فکر که «حالا ناهار چی بپزم؟» دست از سرم برنمیداشت. برای یک مادر و خانم خانه، ناهار و شام و حتی صبحانه سختترین مسئله است؛ چون باید همهجوره سبک و سنگین کند تا مواد مورد نیاز روزانه، از پروتئین و کلسیم گرفته تا ویتامینها، به بدن خودش و اعضای خانواده برسد. بالاخره به دمی گوجه با ماست، سبزی و فلفل رضایت دادم. 😅
عصر، دخترم را به کلاس بردم. بوستان سعدی خواندم و در وبینار شرکت نکردم. فایل صوتی را گوش میدهم.
گزارش نیک امروز
امروز صبح کار کردم و چند پیام که باید میفرستادم رو فرستادم. بعد تمیز کردن خونه و درست کردن غذا بود.
بعدش دوباره کار. وبینار مدرسه نویسندگی بودم. نوشتیم. بعد دوباره کار بود تا ساعت ۹.
چیزی برای گفتن ندارم اما مینویسم که نوشته باشم. با خودم قرار گذاشتهام امروز صبح فقط ذهنم درگیر کارم باشد و بس. و وقتی میگویم کار منظورم مقاله است. حداقل امروز منظورم مقاله است. مشق کارگاه شعر را مرور میکنم و با خودم میگویم اگر سر قرار بمانی عصر برای توست. هرچقدر دلت خاست بنویس.
اگر خدا بخاهد امروز نت وصل است و بهانهای برای انجام ندادن نیست. نود دقیقه بیوقفه کار میکنم و ده دقیقه استراحت. پیوسته سرم به کار است تا حال که طاقت نمیآورم برای نوشتن این لحظه؛ پشت پنجرهام برگریزان است. باد میوزد و چنار ستبر پشت پنجره را خزان میکند.
خدا را شکر ناهار امروزم مهیاست. تا گرم شدن غذا مینویسم. از وقت ورزشم میزنم برای مشق شعر. این روزها مجبورم چیزی را فدای چیز دگر کنم.
بعد از ناهار دراز میکشم. کمی بعد در دنیای سیال و چگال هپروت شنا میکنم. جایی بین خواب و بیداری. به هر خیال تکی میزنم و رها میکنم. بعد از خاب کسل و کجخلقم. میخاهم بروم سراغ «تقویم بیهدفی» اما تصمیم میگیرم چند دقیقه فقط بنشینم. با خودم در سکوت.
باز نود دقیقه کار میکنم و دوباره کار. چرا غمگینم؟
«کارگران از کارخانه خارج میشوند
اما میدانند تنها چند ساعت مهلت دارند
آنها تمام روز را برای پایان کار انتظار کشیدهاند
آنها تمام روز را پای دستگاه ها سر کردهاند
آنها تمام روز را کار کردهاند
…
کارگران از کارخانه خارج میشوند
آنها هر بار که انگشتهایشان در دستکشهای پلاستیکی میسوزد
یا هربار که مچها و پاها و گردنشان از شدت آرتروز و خستگی درد میگیرد
یا هربار که پای دستگاههای غولپیکر زندگییشان را تباه میکنند
به خودشان قول میدهند که فردا برنگردند
اما میدانند که قولشان قول نیست
چون آنها روحهایشان را به دستگاهها فروختهاند
کارگران از کارخانه خارج میشوند
اما میدانند نباید به خارج از آنجا عادت کنند
آنها پیش خانوادههایشان برمیگردند
و تنها چند ساعت مهلت دارند
آنها باید زود بخوابند
آنها باید شامشان را زود بخورند
آنها باید سیگار فردایشان را بخرند
و بدنهای خستهشان را زیر دوش آب گرم بگیرند
و شاید همانجا خوابشان ببرد
کارگران از کارخانه خارج میشوند
اما بهای سنگینی پرداختهاند
آنها روحهایشان را تربیت کردهاند
آنها پای دستگاهها میروند اما گوشهایشان را تربیت کردهاند تا نشوند
دستهایشان ناله میکند اما آنها را تربیت کردهاند که احساس نکنند
چشمهایشان از عرق پیشانی میسوزد اما آنها را تربیت کردهاند که همچنان ببینند
مغزهایشان خسته است اما آنها را تربیت کردهاند تا همچنان ادامه بدهند
و طوری خود را تربیت کردهاند تا باز هم انتظار بکشند
…
شاید روزی کسی پیدا شود که کارخانه را رها کند
و البته برای کسی مهم نیست
که یک نفر روحش را پس گرفته و رفته»
– کامیاب سلیمانی
گزارش نیک ۱۶۵ فرح
خوابنگاری ساعت ۷ صبح، غلط تایپی داشتم اما خوب خوابم را نوشته بودم .
روزانهنویسی سهم صبحگاهی را نوشتم.
آشپزی برای خانواده
امروز برای کمک به حمام کردن به مادرم نباید برم. سرما خورده و حالش زیاد این دوسه روزه خوب نبوده. خواهرم کنارشون هست. حالا تا فردا. بلاخره باید حمام بره امروز نره، فردا میبرمش. انشالله.
کدو سرخ کردم . حمام و دستشویی را شستم. پس اتاقم را مرتب کردم. ملافه هامو عوض کردم و شستم و پتو تابستانی را که چند ماه استفاده کردم را شستم. میگو پختم با پلو کته. کوکو سبزی را امروز با سبزی آش و گردو زرشک پختم. ( یکی دوبار با سبزی أش کوکو پختم بچههام دوست داشتن بنظرم اسفناج و یا برگ چغندر در سبزی آش کوکو سبزی را لطیفتر میکند. شما هم امتحان کنید.
کدوها را حلقه کردم و سرخ کردم. اینبار نازک نازک ورقه ورقه کردم، چون دخترم اینجوری دوست داره.
شرکت در وبینار نویسنده ساز مثل هر روز.
فرهنگ سره گرایی/ کلمه برداری/ گزارش نیک/ آزاد نویسی ۱۵ دقیقه، انجام شد چقدر نوشتن سریع و تند برام امروز خوب بود.
دیدن فیلمهای کرهای که دنبال میکنم بعد از وبینار .
نماز و نیایش شبانگاهی.
🐌امروز حلزون مدرسه نویسندگی بنظرم بدجنس شده و شیطونی و بلاگیری از چهرهاش میباره. حلزون عزیزم مهربون باش.
✍️و به هرکس عمر طولانی دهیم، او را در عرصه آفرینش ( به سوی حالت ضعف، سستی، نقصان و فراموشی) واژگونهاش میکنیم، ( وبه ناتوانی کودکی باز میگردانیم) پس آیا تعقل ( اندیشه) نمیکنند؟ (قرآن، سوره یاسین آیه ۶۸)
امشب هم مانند شب های قبل دیر خوابیدم،بد خوابیدم و کابوس دیدم این هم شده روال شب های من
خورشید داشت از پشت کوه سرک می کشید که مثل فرفره از جا جستم و فرفره وارتر وضو ساختم و به نماز ایستادم.بعد از خواندن نماز و دو صفحه از آیات نورانی قرآن سماور را روشن کردم، بساط صبحانه را چیدم و نوبت رسید به نوشتن،نوشتن از روزانه ام از کارهایی که دیروز انجام دادم یا کارهایی که موفق به انجامش نشدم و بی سرانجام ماند.نوشتم از جمعه ای که در آرامش گذشت و دعا کردم دنیا در آرامش باشد، همه ی مردم در آرامش باشند و کلمه هایی چون جنگ، دشمنی،غارت،نفرت،ستم،ظلم،آوارگی و کشتار از فرهنگ لغات حذف شود.
نوشتم که کتاب جای خالی سلوچ را تمام کردم.
نوشتم که بازگشت احمد محمود و بوف کور را می خوانم.
گسترش واژگان از فرهنگ عمید:
آلامد=مطابق مد، پسندیده و مطابق رسم و وضع حاضر
آلاو=شعله ی آتش، زبانه ی آتش، آلاوه هم گفته شده مثال:
ز چشمان آن قدر اخگر ببارم
که گیتی سر به سر آلاوه گیرد
اخگر=آتش،بارقه،جرقه
آلایش=آلودن
زنان پارسی گوی از دیرباز تاکنون
مهستی گنجوی:
او در سده پنجم قمری و یازدهم میلادی می زیست.در گنجه به دنیا آمد.
گویا نام اصلی او منیژه بوده و تخلصش مِهسَتی به معنای بزرگ بانو و یا مَهسَتی به معنای ماه بانو
آزاداندیش بود و بی پروا از بیان احساسات زنانه اش، به خاطر رسواکردن فسادها و زشت کاری های جامعه،جامعه ی مردسالار آن دوران اجازه بروز و ظهور به او نداده و لذا آگاهی چندانی از زندگی او نیست.
بیشتر اشعار او در قالب رباعی ست.
بعد از خیام به عنوان برجسته ترین رباعی سرای ایرانی به شمار می رود و او را به عنوان پایه گذار مکتب شهرآشوب در قالب رباعی می شناسند نام مهستی گنجوی در کنار نظامی و خاقانی برده می شود.
شوهرش تاج الدین امیر احمد نیز اهل شعر بوده با تخلص پورخطیب و رباعیاتی از او باقی مانده است مهستی در دوره ی غزنویان می زیست.
در نواختن چنگ، عود و تار مهارت داشته و همچنین شطرنج بازی ماهر بوده است.
کتاب نزهه المجالس کهن ترین و موثق ترین مجموعه ای ست که ترانه های مهستی در آن به ثبت رسیده است.
اشعار مهستی:
شب ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
دُرها که به نوک مژه سفتم همه رفت
آرام دل و مونس جانم بودی
رفتی و هر آن چه با تو گفتم همه رفت
ما را به دَم پیر نگه نتوان داشت
در حجره ی دلگیر نگه نتوان داشت
آن را که سَر زلف چو زنجیر بود
در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت
در خانه ی تو آن چه مرا شاید نیست
بندی ز دل رمیده بگشاید نیست
گفتی:《همه چیز دارم از مال و منال》
آری همه هست، آن چه می باید نیست
7133 گام آزادپیمایی
پسو پیش خودتو پاییدی؟
روت به کیه؟
به دیوار نیست صد البته
به سیاهی؟
دور از جون عرب و عجم
” نه شیر شتر میخوام نه دیدار عرب”
به موت؟
” مرگ موش نقد رو ول کنم بچسبم به سرب نسیه؟”
گرفتم، رو به فنایی .
زدی تو خال، اما
I am an open channel to creativity.
عجب!. در وصفم گفتن:
” قد و بالای تو رعنا رو ینازم، تو گل باغ تمنا رو بنازم”
خودت کاشتیش؟
آره اوایل فقط درخواست کاشتم، خار در اومد تا دوزاری افتاد ” تمنا” بوزم و آرزو بورزم.
حالا صبح و شام حتی گاه به گاه فروتنی پهن میکنم کف باغم، مبادا فرودستی و بیمایگی بپاشم.
هوا میپیچه توی سرم تا هوایی بشم، وا بدم و شلال کنم به خصوص وقتی هلاله مثل امشب که حتی گزارش ندادن حلاله.
هول نشو، اثر بوی مهیاوه است و هوای پاییز که هَمسایهت هستم ( همسایتم)
هدایت عزیز.
امروز رفتم آرایشگاه. دفعۀ قبل سرم را از ته تراشیده بودم. حالا رفتم و یک مدل نشان دادم و خانمِ آرایشگرِ میانسال، همان مدلی که دههها قبل یاد گرفته بود را روی سرم پیاده کرد. اصلا دوستش ندارم. من هرگز چتری نخواسته بودم.
دفعۀ قبلی میشود دو سال پیش. فقط یک بند انگشت از موهایم را نگهداشته بودم. همانها را هم امروز خرچ خرچ کوتاه کرد.
هدایت، بارانی که میشود هوا، بیشتر یادت میافتم. البته که شما همیشه در پندارگاهِ ما هستی ولی ساعتهای بارانی بیشتر…
رزومه فرستاده بودم. تماس گرفتند، گفتند هفتۀ آینده کلاسها و جلسات شروع میشود0
پیادهروی کردم. فاصلۀ خانه تا آرایشگاه را خوشحال و با موزیک و آرایشگاه تا خانه را با نارضایتی و پشیمانی و خجالت.
از اینکه در اینستاگرام محتوای نیک از کمتر شناختهشدههایی مثل غزاله علیزاده و بهرام صادقی میبینم، کیفورم.
از خودت بگو هدایت.. کوچه پسکوچههای پاریس هم ابری میشوند؟
آرزوخاتون اکنون که برایت مینگارم ساعتیست که خورشید به پشت کوهها عقب نشسته و هوا نه کاملا ناجوانمردانه اما اندکی ناجوانمردانه است. چه مسرورم از این مکاتبهها که آدمی را با خبر میکند از احوال همدست و همداستان خود.
شرح احوال اینجانب در امروز بدین منوال گذشت:
روز را با آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نگاشتن آغازیدم. پس از آن کتاب مادران و دختران و شکوفههای عناب را تورق کردم و کلماتش را مکتوب و عباراتی به قلاب چشمانم افتاد از شکوفههای عناب:
«ما گندم خوردهایم و از بهشت رونده، نه عروس دنیا شدیم نه داماد آخرت.»
«آخر شاهکشی، کاهکشی است.»
بعد از آن به سراغ خلوت معنویام رفتم
مصحف شریف را خواندم و ایضا نهجالبلاغه
این هم سرشکی از دریای ژرفاش:
«برای فهمیدن بپرس، نه برای آزار دادن.»
ساعتی را با دوستی دیرین به گفتگو نشستیم و الحق که حضرت حافظ بهجا فرمودند که:
اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد
باقی همه بیحاصلی و بیخبری بود
القصه، حوالی ساعت پنج خود را به مکتب وبینار رساندم، نبودن جنابتان بسیار در ذوق میزد و جایتان سبز بود. استاد از فواید تکرار در آموزش، لزومت پیاده گزکردن در طول روز، و آزادنویسی سخن راندند.
۱۵ دقیقه آزادنویسی جمعی کردیم که بسی سودمند بود. باز هم جایت خالی.
بعد از آن کسی در باب مسئله هوش مصنوعی این پرسش را مطرح کرد: در این زمان که هوش مذکور رونق گرفته، نوشتن ما راه به جایی میبرد و مفید است؟ که باعث شکل گیری بحثی نوین شد و استاد خاطرنشان کردند که اشتباه ما این است که مقام انسان را تنزل میدهیم. گفتند: ورای هوش مصنوعی چیست؟ کد و عدد. اما در ماورای انسان چه وجود دارد؟ روح، غم، شادی، احساس، عشق، مهر و زیستن.
حال که هوش مصنوعی در حال پیشرفت است ما نباید دست از تلاش برداریم، از بزرگان تاریخ بیاموزیم به مانند انیشتین.
نویسندگی یعنی زندگی یعنی لمس زندگی ما وظیفه داریم خودسازی را ادامه دهیم و معنای زندگی را کشف کنیم.
بعد از آن به سراغ نگاشتن متنی رفتم برای سیاهمشق، که برای من حکم تحریریه را دارد و میکوشم در ساعت هشت شب، چراغش را روشن نگاه دارم.
در سکوت شب تفأل به خواجهی شیراز شعف دیگری دارد، شاه بیت فال امشب را برایت نقشه میبندم:
« دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش»
در طول شبانهروز از همدمهای نمکین من، زیتون است، هر روز کارهایش ملاحت بیشتری دارد. تماشای غذا خوردن و خفتنش آرامشی دارد مطبوع.
شعر، آرزوخاتون، شعر سرشارم میکند. شیفتهی اوقاتی هستم که میخوانم و اشعار و کلمات و روایتها را به جانم میریزم. چندیست که فاصله افتادهست میان من و لاجرعه سر کشیدن جامِ شعرها. کسی طوفان شد و چراغهای لالهی پرنور و درخشان راهم را شکست، در حال بندزدنشان هستم. باز هم برمیافروزمشان. بگذریم عزیزم، بگذریم.
از نوشتن و شرح ماوقع برایت سیر نمیشوم اما بیش از این مصدع اوقات شریفات نمیشوم و میروم ختم شب را برچینم. زیاده عرضی نیست، جز دعاگویی صحت و سلامت وجود عزیزت. این را هم ضمیمه کنم، از اینکه دیدارمان در حال نزدیک و نزدیکترشدن است بسیار خرسندم.
سالواژه که نداشتم. یعنی آنقدر در جنگ غرق شده بودم که هیچ اندیشهی دیگری جز رهایی از جنگ در سرم نبود. بعدها هم که از فکر جنگ رها شدم، گفتم مگر همیشه باید به چیزی چنگ زد. بگذار همین یکسال در آسودگی و رهایی بگذرد. آنقدر رها و آزاد که بالاخره کم آوردم و میلم کشید به نوشتن و نقش زدن و داشتن یک برنامه.
امروز هم طبق برنامهی هفتگی روزهای شنبه کمی
ورزش، نقاشی، نوشتن، کتابخوانی، تمرین زبان روسی و پیادهروی و باز هم نوشتن و نوشتن. شرکت در وبینار نویسنده ساز و باز هم نوشتن. حرف زدن با این و آن و کارهای خانه که هیچوقت تمامی ندارد و خواندن. بخشهایی از سکسوالیته را خواندم و از آن داستان افسانهای افلاطون خوشم آمد. به بخشهای آخر سمفونی مردگان رسیدهام.
یک نه بزرگ گفتم به یک تصمیم مسخره از روی رودربایستی. حالا خیالم راحت است. این روزها زیادی رک شدهام. با سین که حرف میزدم، گفت که یک جورایی به نون حالی کنم که ما خر نیستیم و ما را خر فرض نکند. گفت که تو میتوانی و تو رک هستی. قبول نکردم. رک بودن با حال یکی را گرفتن زمین تا آسمان فرق دارد. میخواست کار سخت را به من بسپارد که بعد با نون بنشیند به غیبت از من. آدم عاقل از تواناییهایش زیاد نمیگوید. من چندان عاقل نیستم. از تواناییهایم زیاد گفته بودم. حالا انتظار فراتر از توانم رفته است. نمیخواهم که سرم را بر باد دهم که. پس قبول نمیکنم. از وقتی مادربزرگ رفته است، یاد رتگان دیگر کمتر میافتم. سجادهی مادربزرگ را که پهن میکنم، فاتحهای برایش میخوانم. امروز یاد مادرش افتادم. فکر کردم چه کسی حالا برای مادرش فاتحه میخواند یا برای پدرش؟ حالا که همهی دختران رفتهاند و آنهایی هم که ماندهاند به آلزایمر مبتلا شدهاند، چه کسی برای آنها فاتحه میخواند. امروز به یاد دایی هم افتادم. درست سر نماز. خیلی وقت بود که به یادش نبودم. شاید یادش آمده بود به خاطرم که بگوید مگر کم برایت یادگاری گذاشتهام. همه را چپاندهای در صندوق و هیچ به یاد من نیستی و من به یاد او بودم. هر چند کم و تنها کسی که هیچوقت در خاطرم نیامد، پدربزرگ بود. پدربزرگ را پاک از یاد برده بودم.
سریال هم دیدم. یک قسمت دیگر. باز هم کار خانه و بعد خواب. باید زود میخوابیدم برای شروعی تازه در روزی نو.
رنجم میآمد امروز، آن هم بسیار. هم حالا، هم کمی بعد از آن که گذشته و میشود «بعد». غل غل میکرد امروز توی دلم، تا دلت بخواهد. سر کلاس، در نوشتن، خواندن، گوش دادن، دیدن. داشتم کلافه میشدم. توقع داشتم امروز شیرین بگذرد، منتها…خب، زشت است در حق امروز اگر نگویم از اتفاقات خوبش، مثلا امروز بیشتر خواندرنجمم و نوشتم، دو قسمت از سریال منتالیست دیدم، آفی(کاری)بودم، لحظه غروب را دیدم،… و همین. بقیهش رنج بود و رنج. البته چیز بدتر دیگری هم با رنج همگام شده بود. چیزی افسارگسیخته در معدهام میتاخت، اما کمی بعد مرا با رنج تنها گذاشت.
راستی یادم آمد از داستان کوتاه امروزی که خواندم بگویم. اسمش بازگشت بود، از کتاب جزیره اثر آلیستر مکلاود. ماجرای یک خوانواده که بعد از مدتها از کیپ برتون، به مونتریال میروند به دیدار قوم و خویش شوهر. راوی پسر این خوانوادست، که تعریف میکند از اتفاقاتی که در طول مسیر برایشان میافتد. چیزی که ذهنم را مشغول کرد، حساسیت آنها بود، که نه تنها لذت بچگی کردن را از الکس ده ساله گرفته بودند، بلکه خودشان هم نفهمیدن چند روزشان در آن جزیره چشمنواز، چطور گذشت. البته بیشتر این حساسیت افراطی، طبق انتظارتان از سوی مادر بود. یاد اتفاقی که در ده سالگی، وقتی با فامیلهای چپ و راست رفتیم مسافرت افتادم. از اعماق وجودم دلم میخواست وقتی که رفتیم شهربازی مشهد، بروم سوار قطار وحشت، اما مادرم مخالفت میکرد و میگفت مناسب سنم نیست. میدانی چه شد؟ وقتی مادرم با زن عمو و عمه و خاله مشغول گپوگفت بودند، پدر و عمویم سریع موقعیت را مناسب دیدند و بلیت رو گرفتند و من و دختر عمویم را سوار قطار وحشت کردند. و اینگونه گذشت که ما از همان جیغ چسکیها کشیدیم، روح دیدیم، عنکبوت بزرگ دیدیم، صداهای هاهاهاهاها شنیدیم، و بوی گندی که نمیدانم از کدام مسافر واگن قطار بود بوییدم و عوق زدیم، بعدش هم پیاده شدیم و به سمت مادرمینا رفتیم که فکر میکردند رفتیم دستشویی. شاید خیلی به آن داستان هم ربطی نداشته باشد، اما برایم این خاطره شیرین را زنده کرد.
خلاصه که توانستم همهٔ برنامههایم را امروز تیک بزنم، و با دل راحت بگیرم بخوسپم.
امروز از آغاز روز همهچیز خوب بود وعالی.
دنکیشوت خواندم.
دیگر نشد که بشود آنچه باید میشد و در نهایت نشد.
مرز بین شادیِ یک روز به یاد ماندنی و اندوه ناتمامِ امروز فقط ده دقیقه بود و ناگهان دوباره همه رویاها دود شد و به هوا رفت. ای کاش دود میشد. هیچ و پوچ شد.
کاشکی مهمون خونهها هنوز بودن.
دیشب از شدت خستگی ظرفها رو نشستم.
کمد لباسا رو تمیز کرده بودم.
ولی تمام وسایل نقاشی روی تخت ولو بود.
لباسای اتاق بچهها رو ریخته بودم روی تختشون.
میخواستم تحولی عظیم در خانه به پا کنم.
نتیجه این شد که به هیچ کاری نرسیدم و همه توی هال خوابیدیم.
ساعت ۶ بیدارشدم. محمد و مهرسام رفتن. دیدم حال ندارم خوابیدم.
با زنگ مریم بیدار شدم.
یادم اومد پارچه میخواسته.
خیلی زود رسید.
عملا کاری برای تمیز کردن از دستم ساخته نبود.
پارچه رو تایید کرد.
نشستیم بنر تولد ثنا رو نوشتیم.
مریم نصف ظرفها رو شست.
بنر نوشتن که تموم که شد نذاشتم باقی ظرفها رو بشوره.
مریم رفت.
با مهرزاد صبحانه خوردیم.
آشپزخونه و حال رو تمیز کردم و جارو زدم و ناهار گذاشتیم و خوردیم و تمیز کردم و رفتم اتاق جمع کنم.
برگشتم دیدم بچهها اسباب بازی ریختن تو هال.
ولشون کردم.
حالم این روزا خوب نیست.
مشخصا افسردگی پس از زایمان گرفتم.
شام خوردیم و همه خوابیدن.
تا لباسا تو ماشین شسته بشن یه کم اتاق جمع کردم و فایل نویسنده سخنران رو گوش دادم.
واقعا با این حالم اگه تو این کار بد پیش برم اوضام بدتر میشه.
به هر حال هر چه بادا باد
بیخیال
🍀شنبه ۱۴۰۵/۸/۲
«آزادنویسی ما را ورزیده میکند. تسلّط کلامیمان را افزایش میدهد. با آزادنویسی خودمان را برای روزی آماده میکنیم که اگر ایدهی درخشانی از طرف فرشتگان الهام به ما رسید، آماده باشیم اجرایش کنیم و آن را پس نزنیم.»
اینجملهها را امروز در وبگاه مدرسهی نویسندگی خواندم. ویدئویی دیدم دربارهی اثربخشکردن آزادنویسی. استاد شاهین کلانتری از منوی رستوران نویسندگی میگفت که متنوع است و جذاب. از کلمهبرداری گرفته تا مونولوگهای شکسته و نامهنویسی و چیزهای عجیبغریب و تمرین استعارهسازی و امروز یاد گرفتم و…
این منو مزیتش اینست که میتوانی ناخنک بزنی به همهی غذاهایش. میتوانی در آزادنویسیات تکتک از هرکدام بنویسی یا اینکه یک شیوه را برگزینی.
⭐امروز یاد گرفتم با نوشتن دربارهی نومیدی و پوچی، احساس سرزندگی و بیباکی میکنم.
⭐امروز یاد گرفتم دقیقخواندن پنج مرحله دارد:
اول: نقلبهمعنا کردنِ جملهبهجملهی متن
دوم: واضحسازیِ تز مطرحشده در پاراگراف
سوم: واکاوی منطق متن
چهارم: ارزیابی منطق متن
پنجم: اندیشیدن از منظر نویسنده
⭐امروز یاد گرفتم خوبخواندنِ معدودی کتاب، خیلی مهمتر از بدخواندنِ کتابهای متعدد است.
⭐امروز یاد گرفتم که داشتنِ دایرهی واژگان پروپیمان، برای نویسنده اهمیت بسزایی دارد. مثلن ویلیام فاکنر آنقدر از لغتنامهاش استفاده کرده بود که ورقهایش لوله شده بود.
⭐واژههای تازهای که امروز به دفترچهی کلمهبرداری افزودم: تَنترسه، گرانبار، دلفسرده، گلگشت، خردهپا، همپَرسه، جانگشا، چرکوچول
⭐از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خواندم.
⭐امروز فرصت دست نداد به آزادنویسی با پا بپردازم. مگر اندکزمانی آنهم در خانه.
در وبینار نویسندهساز ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردیم. اینبار به پیشنهاد استاد شیوهی جذابی بهکار گرفتیم. پرسش نوشتیم. برای دغدغههایم بهدنبال راهحل میگشتم. چندتایی از سوالها راهگشایم شد.
لای آموختنها خردهکاری هم بود از جمعوجورکردنِ وسایل و راستوریسکردنِ کارها و آشپزی و…
شبهنگام به گشت و تماشا در دیوان خواجه مشغول شدم و از زلالِ غزلهایش نوشیدم:
باغبان گر پنجروزی صحبتِ گل بایدش
بر جفایِ خارِ هجران صبرِ بلبل بایدش
ای دل اندر بندِ زلفش از پریشانی مَنال
مرغِ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رندِ عالمسوز را با مصلحتبینی چهکار؟
کار مُلک است آن که تدبیر و تأمل بایدش
تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
شب خوش🌱
کارهای دانشگاه عقب افتاده است و ترجیه میدهم بنویسم. بخانم. اما با آن همه کار که تا صبحهم اگر بشینم تمام نمیشوند، روبهرو نشوم. دوباره شدم همان مریم ترمهای پیش. گفتم فلانم و بیسارم، اگر بگذارم کارها تلنبار شوند رویهم و باز شدم همان فلان و بیسار.
آنچه امروز را امروز کرد:
– نوشتن صفحههای صبحگاهی.
– خاندن زبان.
– کلاس زبان.
– انجام تمرین نویسندگی خلاق.
– تمرینجا و بررسی تمرین و تشویق و اتمام استرس.
– اجرای جلد دفتر تصویرسازی و نصفه ماندنش.
– دیدار سعدی بعد از مدتها و رونویسی از روی دستش.
– وبیکار و آشنایی با پرسشهای محل مناقشه.
– وبینار و آزادنویسی و آخیش.
– خوردن کلوچههای داغ با یهعالم شکلات وسطش.
– زنگ پارسا و شنیدن جملهای از او و لبخند بزرگ.
– جلسهی نهایی نویسندهسخنران و مشخص شدن نحوهی برگزاری و جلوگیری استاد از فرار کردنم بهخاطر ترس از روبهرویی با مسئولیت اجرا.
– اتود زدن ده، دوازدهتا شخصیت که از دل رنگبازی و خطخطی بیرون کشیدم.
– دیدن یک قسمت از سریال بازی تاج و تخت.
– نوشتن رخدادک و هوا کردن در کانال.
– دوباره معدهام ریخته بهم. چون گشنگی دارم و غذا نمیخورم. لج کردهام انگار. نمیدانم با کی. اما هرچه مامان و بابا پیشنهاد دادند برای شام، دلم نخاست. دست آخرهم به خودم گفتم دخترهی بدغذا، اصلن نمیخاهد هیچی بخوری. حالا بیشتر از قبل گرسنهام. نمیدانم اما چی بخورم.
1. سالواژهام: استمرار
2. شرکت در وبینار نویسندهسخنران و یادآوری اهمیت صحبت کردن. از استاد ممنونم بابت فراهمسازی این فرصت.
3. امروز سعی کردم که از وقتهای پرتی هم استفاده کنم برای اقدام کردن کارهای که همش بهشون فکر میکردم. در آخر موفق هم بودم.
4. پیاده روی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه البته امروز خداییش خیلی سرد شده بود هوا.
استاد انگار هنوز گلویش درد میکرد و زیاد نمیتوانست حرف بزند. پس میخاست پروژکتور را روشن کند و فیلم آموزشی را روی پرده بیندازد، اما هرچه با آن کلنجار رفت، نتوانست این کار را بکند.
پس قرار شد فیلم را از توی لپتاپش ببینیم. صدای فیلم نمیآمد. رفت صدا را بیشتر کند یا به اسپیکر وصلش کند، که آن را هم نتوانست انجام دهد. پسرها میز استاد را جلوتر آوردند تا اوضاع بهتر شود. ما هم برای دیدن فیلم آمدیم ردیفهای جلوتر. اما وسط فیلم، استاد میآمد تا به خیال خودش توضیحی بدهد، به جای درس، فقط کلهاش را میدیدیم.
بعد از استراحت، یکی از کارکنان آمد و پروژکتور را درست کرد. اما وقتی فیلم وصل شد، فقط تصویر بود و صدا نبود. اما به قول بچهها، اولش هم نه صدا بود نه تصویر، حالا حداقل تصویر بود.
بعد از گذشت نیم قرن، کلاس تمام شد.
حالا چی میشد مثل اون هفته تمرگیده بود تو خونش؟
صفحات صبحگاهی نوشتم.
۱۱ صفحه از «ملکوت» را خواندم.
ناهار پختم.
پادکست «جافکری» را گوش دادم.
دخترم را کلاس بدنسازی بردم. آنجا نشستم و «ملکوت» خواندم. حواسم به حرکات بچهها هم بود.
به خانه که رسیدیم، برای دخترم سیبزمینی سرخکرده درست کردم. ظرفها را شستم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
دخترم را کلاس بسکتبال بردم. مادرهای بچهها گفتند برویم به مغازه های مبلفروشی که نزدیک آنجا بود، سر بزنیم. تا نصف خیابان را با ماشین من رفتیم و بقیه را پیاده. یک مغازه خوشقیمت هم پیدا کردیم و با فروشنده صحبت کردیم. موقع برگشتن درهای رحمت الهی باز شد و باران گرفت. صحبت میکردیم و راه میرفتیم. باران ریز ریز میبارید. سپس انگار در آسمان باز شد و باران شدید همراه با غرش در پی آن آمد. به ماشین که رسیدیم، خیس خیس شده بودیم.
به خانه که برگشتیم همسرم گفت که از سروصدای بیرون گمان کرده است که جنگ شده است؛ درست همان موقعی که ما زیر باران میدویدیم تا زودتر برسیم.
امروز کسل بودم چون مجبور شدم دخترم را نیمه شب ببرم دکتر و ساعت دو صبح خوابیدم و پنج نیم هم بيدار شدم. توی اداره گیج و منگ بودم و صورتم چروک افتاده بود از بیخوابی. بنابراین در نوشتن تمرکز لازم را نداشتم با اینحال سعی کردم تا حد امکان بنویسم و تمرین شعر را هم کمی پیش ببرم. امروز بیشتر از اینکه مطالعه کنم دربارهی مطالبی که این چند روز خوانده بودم برای دیگران حرف زدم و برای خودم هم یادآوریِ خوبی بود.
تا بعد
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟