سلام شهابسنگ
دیشب تا ساعت پنج بیدار بودم. داشتم با محبوب صحبت میکردم. عروسی سیدمان بود. زهرا. تعریفش را برایت کردهام نه میدانی دیگر. سید وحشی خندانمان. کلی خوش گذشت عروسی. حمید را بعد از نزدیک به یکسال دیدم. بهش میگویم شوهر نکردی؟ راستی تو که خیلی وقت است شوهر کردهای. دخترش کلی بزرگ شده بود. با حمید کلی حرف زدم. وقت برگشت هم با حمید برگشتیم با اسنپ. میگویم امروز درست دو سال میشود از آخرین روز طب ایران. میگوید چرا رفتی ندا؟ کی بهت گفت بری. یادته کل سالن ساکت بود ما میخندیدم؟
یادم بود شهابسنگ. یادم همیشه هست. مگر میشود یادم برود. دلتنگ میشوم. خیلی روزها دلم برای حمید و آن صحبتهای تمام نشدنیمان تنگ میشود. برای داستانهایی که میساختم برایش. برای هرباری که وارد میشدم و میگفت خاب جدید چی دیدی؟ باورم نمیشود که دو سال گذشته. چه زود و دیر گذشت. واقعن دو سال گذشت. حس میکنم انگار همین چند وقت پیش بود که با حمید رفته بودیم ته سالن دور از چشم محتشمی تا با هم حرف بزنیم و مزاحمی نباشد. ولی چقدر هم دور است انگاری سالهای سال گذشته است. چرا اینطوری است شهابسنگ؟ چرا زمان دور و دیر و زود میگذرد؟ دلم تنگ بود برای حمید. برای خاطرات و خندههای یواشکیمان که کل سالن را پر میکرد. میگوید برگرد ندا بگو هنوز یه تعدادی از داستانهایم مانده تا تعریف کنم. حمید را که میبینم چقدر وراج میشوم و میگویم و میگویم. اما فرصت کم بود برای حرف زدن. خیلی کم. دلم حمید را میخاهد و صحبت با او را.
سیدمان هم عروس شد. عروس قشنگ ما. وقتی که فیلمش را گذاشته بود داشتم به این فکر میکردم کی برسد روزی که بشینیم فیلم عروسی محبوب را ببینیم. بشینیم برای فرشته را ببینیم. وای ذوقیده شدم آن لحظه.
تا صبح با محبوب صحبت کردیم. سردرد داشتیم و صحبت کردیم. چشمهایم را بسته بودم و صحبت کردم. محبوب خابش میبرد باز هم صحبت میکردم و بیدارش میکردم. دوستهایم که پیش من باشند از دست من و حرفهای من خاب نخاهند داشت.
نزدیک ظهر بیدار شدیم. بعد صبحانه. محبوب برایم کتابهای شهریار مندنیپور را یافت. پی دی افش را.
نویسندهساز را بودم و استاد از بازخانی گفت و از چرا ادبیات. خاندمش. همانطور که استاد میگوید باید هی بخانی هی بخانی و هی بخانی. یه جمله هم گفت نمیدانم از کی که «خواندن یعنی بازخوانی». بعله درست است. باید بارها و بارها بخانی تا واقعن خانده باشی.
با بچهها نوشتیم. با برشته و الا. آزادنویسی کردیم.
داستان «شامِ سرو و آتش» از شرق بنفشه را خاندم. شهریار مندنی پور. لذت داشت خاندنش. غرق کرده بود من را در آن دیوانگی شخصیت داستان. سرما را حس میکردم و سیخ شدن موهایم را با ترس و تصور این آدم توی واقعیت. و چقدر زیادند.
امروز من اینطوری گذشت. تو هم برایم بگو امروزت چطور گذشت؟ این روزهایت چطور میگذرد؟
گزارش پنجاه و هفت
سال واژه: تبدیل
خب امروز، به نظرم در کل روز بدی نبود. انرژیام در طول روز بسیار نوسان داشت.
شبهول خواندم.
رزیدنت ایول بازی کردم. بازی امروز به اوج هیجان خودش رسیده بود. من به عنوان گریس باید انتخاب میکردم الپیس را نابود کنم یا نه. استرسم به خاطر این بود که مشخصا این تصمیم روی زندگی لیون تاثیر بزرگی داشت. اسپویل نمیکنم که هر کس خودش تصمیم بگیرد.
موهایم بعد از حمام فرفری شدند. کم پیش میآید که اینطوری فرهای مرتب داشته باشد. به هرحال موهایم زیست جداگانهای از من دارد. هر وقت بخواهد صاف میشود. اگر هم سرحال باشد موج میاندازد.
امروز هم رژیمم را درست رعایت نکردم.
کاش میشد باز ادامه دهم. باید صحبت و قول و قرارم را با خودم تازه کنم.
کارگاه خودواژهی امروز عالی بود. به واژههای دوستداشتنیمان جان دادیم و آنها را به تماشا گذاشتیم. بعد از کلاس هم که انگیزهام بالا گرفته بود شروع به کلمهبرداری از خوراک جدیدمان کردم تا برای تمرین بعدی آماده شوم.
خبر نیک اینکه امشب به پیادهروی رفتم. بیشتر از پیادهروی دلم گربه میخواست. فرض کن در چندصدمتری ما گربهها آن بیرون وول میخورند و تو بنشینی خانه در حسرت نوازش کردن آنها خودت به میومیو کردن بیوفتی. خلاصه پنج گربه دیدم. اولی صورت چاق و صدای نازکی داشت و برای مدتی دنبالم راه افتاد. بعد اعضای یک خانواده را دیدم. سه قلو بودند. قلهای همسان. از نظر طرح و رنگ کاملا شبیه هم بودند و در تاریکی برای هم کمین میکردند. یکی دیگر هم بود که به نظر عاقل میآمد. سیاه بود با سبیلهای سفید و پشمهای سفیدتر زیر سینهاش که نرم به نظر میرسیدند.
تا الان که ساعت ۱۹ است همین بوده.
در ادامه یا نویسندهساز را ادامه میدهم یا ادامهی سریالم را میبینم. شاید هم هر دو.
چرا از رخدادک نوشتن فرار میکنم؟ چندروزیست که داخل برنامهی روزانهام به آن اشاره میکنم اما دریغ از عمل.
میخواهم شکرگذاری کنم بابت تکههای امروز:
خدایا شکرت که خانه گرم است.
خدایا شکرت که میتوانم به پیادهروی بروم.
خدایا شکرت که امروز گربههایی دیدم و لمس کردم.
خدایا بابت روشنایی ماه، این گوی خاکیِ درخشان شکرت.
بابت هوش، انگیزه و خانواده و خواب شکرت.
آپدیت ۲۲
رزیدنت ایول تمام شد. خیلی زودتر از چیزی که فکر میکردم. کاش طولانیتر بود. اما پایانش برای من دوستداشتنی بود. حس میکنم حداقل در بازی درست انتخاب کردم.
چند روز بود فکرم پیش یکی از دوستانم بود که کرمانشاه زندگی میکنند. دنبال فرصتی بودم که زنگی بزنم و حالی بپرسم که یکباره و پر قدرت، سرو کلهی این ویروس موذی که نمیدانم کروناست یا آنفولانزا، پیدا شد.روز اول، پسرم تب کرد و بعد به ترتیب من و برادرش مبتلا شدیم.و درگیر دارو و درمان و باقی قضایا شدم.
هنوز در فکر دوست و همکلاسی قدیمم بودم و از ذهنم بیرون نمیرفت تا اینکه امروز انگار مویش رو آتش زده باشن خودش زنگ زد.تلفنش از آن تلفنهایی بود که نور امیدی را در دلم روشن نگه میدارد. امید به اینکه هنوز هم دلها حرف همدیگر را میفهمند.
دو روز از گزارش نیک دور بودم.
این روزها حال و روز خوبی ندارم.قاب فکرم شکسته و هزار تکه شده.
جملات کتاب را میخونم ما هیچی نمیفهمم.
چرندیات ذهنم را مینویسم اما موقع نوشتن هم حواسم جمع نیست که چی مینویسم.
کاش این روزای پراسترس سریعتر بگذره.
امروز نسبت به روزهای قبل بهتر بودم.
صبح با خانم و آقای مسنی آشنا شدم که قراره مستاجر ما بشن. به قدری خوش برخورد ساکت و متین بودند که یاد خالهم و شوهرخالم افتادم.
اونها هم همینطورند. مظلوم و مطیع و مهربان.
با هر شرایطی خودشون رو وفق میدن.
حال و هوای پردیس مثل همه پاییزهای گذشته بود. سرد و بیروح. انگار شهر مردههاست.
جلسهی دوم کارگاه خود واژه شور و شوق واژهبافی رو به جونم انداخت. نزدیک صد کلمه ساختم. اما هیچ کدومشون رو دوست نداشتم. گذاشتم یکم خیس بخورن. شاید از توش تمرین این هفته بیرون بیاد.
بعد از وبینار نویسنده ساز رفتم پیادهروی.
هوای خنک و دیدن دوستان قدیمی وسوسهم کرد
از پیادهروی تنهایی منصرف بشم. اما یاد توصیههای استاد شاهین افتادم. عذرخواهی کردم و نیم ساعت بدون گوشی و همپا و غرزدن راه رفتم.
الان هم پیدیاف کتاب دستور فارسی مرگ را دانلود کردم خدا کنه روی گوشی خوابم نبره.
سلام به آرزوجان نیکنویس، خوشحالم که گزارش نیک بعدی را در قالب نامه برای تو مینویسم که نیک اندیشی.
با محدثه رفیق عزیزم همزمان کار میکنیم او به کارهای خودش میرسد و من به کارهای خودم که شامل شکرگزاری، آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی میشود. قسمت اول صبح این چنین پیش میرود.
صبحانه زیتون را میدهم و بعد از آن صبحانهای به بدن میزنم، مینشینم به خواندن شکوفههای عناب کلمههایش را یادداشت میکنم: عفن، ماکول، نکول، گارسه، مغاک.
مطالعه ادامه دارد تا آنجا که تیک فصل بعد مادران و دختران میخورد.
به بقیه کارهایم میرسم. نهج البلاغه میخوانم، نهج البلاغه هدیه است که خودم برای خود تهیه کردم پارسال وقتی که حالم اصلاً خوش نبود خریدمش و بعد از مدتی آهسته آهسته شروع به خواندنش کردم. هر روز قسمتی را میخوانم حالا نامهها تمام شدند و مانده خطبهها و حکمتها که هر کدام را روزی یک تا چند فراز ادامه میدهم. دریایی است ژرف.
وبینار را شرکت میکنم استاد در مورد کتاب چرا ادبیات؟ صحبت میکند و بعد از پیادهروی که نوعی آزادنویسی است اما با پاها و بعد از خود آزادنویسی و همینطور کلمه برداری و ضرورت نگاشتن گزارش نیک. نت باعث شد تصویر را با کیفیت نداشته باشم و از جایی به کل قطع شد و هر بار در قطع شدن نت وبینار به دیدن فوتبال میروم استقلال بازی دارد با چادر ملو اردکان. بازی یکیک مساوی میشود و همچنان تنها تیم بدون باخت لیگ استقلال است.
متنم را مینویسم و ویرایش میکنم که برود و چراغ ساعت ۸ را در انتشار روشن کند.
از غزل ۱۵۲ که امشب حضرت حافظ نصیبم کرد چند بیت برایت بگویم:
در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
عقل میخواست کز آن شعله چراغ افروزد
برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد
مدعی خواست که آید به تماشاگه راز
دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد
دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند
دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد
میروم برای ادامه خلوت و ختم شب را با کمی خواندن و فکر کردن بر میچینم.
– جمعه بود. از این جمعههایی که دلت میگیرد. از خودت. از دلت.
– دلت از دلت گزفتن عجیب است؟
– عجیب چه؟ چرا عجیب باشد؟ راستش وقتی اینگونه میشوم منتظرم تا خودم را آدم کنم.
– آدم؟ مگر نیستی؟
– نه اینکه نباشم. درست و حسابی نیستم. نصفهونیمهکاره. دلم شور میزند. دلواپسم. معلوم نیست چه میخواهم و چه میکنم. یعنی معلومستها اما نه معلومم نیست.
– شاید چون صبح جمعهای تنها بودی؟
- نه. تنهایی که بد نیست. برای من که کلی نوشتن دارم و خواندن. هرچه تنهاتر بهتر. اما راستش اینست که دنیا شبیه اژدههای آدمخوار شده است. ترسناک. غیرمنتظره. تاریک و ناملموس.
– تا دنیا دنیا بوده است، این اژدها هم بوده است. تو تازه چشم وا کردهای. خاصیت دنیا همینست. اگر غیر این باشد باید تعجب کرد.
– دنیا کار خودش را میکند و من هم.
– چه کردی؟
– نشستم به خواندن گزارشهای نیک.
به ساختن دوبارهی هزارمدل واژهی مرکب. بیمحابا و بیسانسور. قبلترها خودم را از خودم هم سانسور میکردم. الانها جراتمندترم. سهتا از واژهها را انتخاب کردم برای خودواژه. کارگاه عجیبوغریبی است. واژهها اینجا دیوانهترند. پرواز میکنند. گاهی میان من شناورند. گاهی میرقصند و محالم نمیکنند. گاهی جیغ میزنند و از سروکولم بالا میروند. بعضیهاشان روی زبانم میلولند و تا روی کاغذ تفشان نکنم دست برنمیدارند از وولخوردنشان. بعضیهاشان هیچجوره با من نمیسازند. نمینشینند و قاطی نمیشوند. گوشهگیرند و تنها. خلاصه واژهها کم ندارند از دنیای آدمها چیزی. هرچه بیشتر دم خورشان شوی بیشتر با تو میجوشند و کنارت میمانند.
کتاب «شکارچی کرم ابریشم» هم جالب است. کارگاهی که هوس کرده است رمان بنویسد. اعتماد بهنفسش قابل تحسین است. به گمانم ازش درس بگیرم.
در وبینار دوباره استاد، کتاب «چرا ادبیات» را توصیه میکند. میگوید از آن کتابهاییست که نباید کنار گذاشته شود. هر از چند گاهی باید سراغش را گرفت و ضرورت ادبیات را متذکر شد.
و بعد کارگاه «رنج من، گنج من».
– چه بود؟
همان رفاقت بود بین رنجها. کشف گنجها. دوستداشتن رنجها اگر نبود، همزبانی بود. همدلی بود. دیدن بود. حتی من میگویم نوازش بود. رنجی که در خم کوچهای دنج و بنبست مانده طفلک و پر نمیزد، قدم برنمیدارد و خستگی تمامش را تکیده، رها انداخته است، دیده میشود. در این کارگاه شاید بنبستها را توان گشودن نبود اما پریدنها و گامیدنها را جاری زندگی میکرد و مثل نوشیدن آب میمانست که عطش را میگیرد و جانی دوباره میدهد.
جمعهای که ساعت شیش بیدار بشی شنبهست.
صبحانه با نون سنگک و املت پدرپز. بعد رفتیم خرید و خسته شدیم و اینا. ناهار و بعدم یکی دو ساعت خیاری خوابیدیم.
برای یه موسسه رزومه ارسال کردم و فردا زنگ میزنن احتمالاً. والا حقیقتا یکم مضطربم.
عصر و شیرینیِ پر خامه و چای و فیلم… بنازم.
الآن تاریخ رو دیدم و یاعلی. تقریبا هشت ماه از هیجدهسالگی گذشته. و چقدر پوچ.
فردا میخوام برم آرایشگاه موهامو صفا بدم.
صآدقیِ بزرگ برای صآدقیِ چوچیخ نامه نوشت.
نامههای هدایت به شهیدنورایی.
یاهو.
سلام
خانم ریحانه صادقی عزیز
از خواندن گزاش نیک شما بسیار لذت بردم. از «خیاری خوابیدن» خیلی خوشم آمد. قشنگ بود. من می گویم صاف و طاقباز می خوابیم اما خیاری خوابیدن است که حق مطلب را ادا می کند. «هشت ماه از هیجده سالگیم هم گذشته» هم توجه ام را جلب کرد. خیلی وقت است که دیگر اینگونه عمرم را حساب نمیکنم. راستی یک زمان چقدر سر روزها و سالهایی که از سنم می گذشت حساس بودم.
در هر امیدوارم هر کجا که هستید شاد و سلامت باشید.
امروز گفتم گزارش نیک ننویسم. یه روز که اشکال نداره.
اما عذاب وجدانی مخوف احاطه ام کرد.
اومدم بنویسم، مامان نشست کنارم و شروع کرد عکس پروفایل های آدم ها رو نشونم دادن. بعدش پرسید : « داری به کی پیام میدی؟ گفتم گزارش نیک ». گفت ها؟
یا عالمه صحبت کرد که با لبخند و تکون دادن سر تأیید اش کردم. یهو گفت :« درمورد ماهان هم بنویس».
ماهان نی نی پسرخاله بابامه. وای من بچه میبینم غش میکنم. حالا بچه ها خوش خنده ام باشن که دیگه هیچی. خیلی باهاش وقت گذروندم بوی نی نی می داد. واقعا دلم می خواست قورت اش بدم.
امروز کار خاصی نکردم. حتی گزارش نیک رو هم خیلی ساده دارم می نویسم. بدون رعایت کردن دقیق نیم فاصله.
نیم فاصله بزنه به کمرم؟
خب
یکمی درس خوندم برعکس دیروز. اما همچنان کتاب نخوندم.
وبینار رو چند دقیقه ای دیر رسیدم. استاد دست نویسنده ساز رو برامون مرور کرد و بعدش الی اومد و برامون از پرسشگری و ادامه مبحث دفعه پیش صحبت کرد.
بعدش. بعدش چی کار کردم؟
آها خوابیدم و شام خوردم.
مامان هنوز نشسته کنارم و اصرار داره که این عکسا با هوش مصنوعی درست نشده.
یکم دیگه باید درس بخونم و بعدش هم احتمالا سیلو میبینم و بعدترشم احتمالا کتاب میخونم.
امشب دلتنگم.
همه چیز در آخرین آدمی خلاصه میشود که در تنگنای شب به یاد میآورید؛ قلب شما آنجاست.
چارلز بوکوفسکی
_تمرین نوشتن از تنهایی، عاشقی، باهم بودن و جدایی.
_نگاه هوسآلود به سنگی بر گوری که در اتاق انتظار نشسته.
_برگشت افتخارآمیز دایی جان ناپلئون به جایگاهش. دلتنگی برای اتفاقات باغ، عشقوعاشقی راوی و توهم دایی.
_خاندن نقدهایی از کتاب.
تیکهای از نقد هوش مصنوعی:
دایی جان به جای درک واقعی مفاهیم سیاسی، آنها را در قالب داستانهای توطئهآمیز و کلیشهای (انگلیسیها در همه جا هستند!) میبیند. این نشاندهنده سطح آگاهی یا درک اشتباه تودهها از مسائل بزرگ جهانی است.
_خاندن شعری از کیمیا سعیدی.
_نکهت بودن کلمهی روز.
صبا تو نکهت آن زلف مشکبو داری
به یادگار بمانی که بوی او داری
_تلاش برای سهسطری گفتم و گفتی و چه شد:
گفتم چتر
گفتی سطر
دست ابر قلم شد
امروز حالم خیلی بهتر بود. انگار این چند روز استراحت واقعاً به بدنم ساخته بود. بعد از بیدار شدن، دیگر خبری از آن بیحالی سابق نبود.
یک غسل تعمید هم گرفتم! تا بعد از هر بیماری سنگین، با شستوشوی آخرین ذرههای بیماری از تنم، دوباره پاک و منزه شوم. (از این اصطلاحهای مندرآوردی خودم لذت میبرم.)
با سلیقه و همراه با ضرب پا و بشکن، لوبیاپلو پختم و با ماست و نعناع نوش جان کردم. پختن غذا با موسیقی میتواند بهترین سرگرمی دنیا باشد.
بعد آماده شدم و کمی چهرهام را به سرخاب آراستم تا به صورتی که مدتها زردنبو شده بود، روحی تازه و نشاطی دوباره ببخشم. («زردنبو» را از نوشتههای احمد محمود یاد گرفتهام.)
بعد راه افتادم به سمت کوچهها و خیابانهای تهران.
آنقدر از دیدن دخترهای زیبا و پسرهای خوشپوش ایرانشهر به وجد آمده بودم که انگار روی ابرها قدم میزدم. برای خودم میان درختان و گربههای پارک هنرمندان چرخ خوردم و بعد، کنار بازارچهای رنگارنگ، چای هل و دارچین و قطاب گردویی سفارش دادم.
مزهاش بهشتی بود. چای آنقدر عطر و طعم داشت که میتوانست مستت کند؛ از همان ابرسماورها برایت چای میریختند که در عروسیهای ترکمنها برپا میکنند و بخارشان تا آسمانها بالا میرود.
در مسیر برگشت، زیر لب برای خودم آواز میخواندم. روحم انگار از قفس آزاد شده بود؛ شنگول و رها، بیخیال و سرخوش، برای خودش میچرخید.
آنقدر انرژی داشتم که وقتی به خوابگاه برگشتم، دوباره بساط هایده را راه انداختم و با دیگ و عدس و پیاز راهی آشپزخانه شدم تا عدسی بار بگذارم.
حالا هم کتاب تازهای را که خریدهام ورق میزنم و هر از گاهی سرم را از پشت آن بیرون میآورم و با شور و ذوق برای بچهها تعریف میکنم که چه خواندهام.
اصلاً هم امروز به روی خودم نیاوردم که دنیا در چه حالی است و خطونشانها چه قمر در عقربی به پا کردهاند.
بهتر! گاهی وقتها آدم باید خودش را به نفهمی بزند تا کمی زندگی کند؛ از همان زندگیهایی که بوی هل و دارچین میدهند و مزهی گلپر دارند.
تلویزیون یا روی شبکهی خبر است یا کارتون. چند دقیقهای پای فیلمهای مورد علاقهشان مینشینند ولی بعد از آن شروع میکنند به جفتکاندازی. اینجا هم که هیچ فامیلی نیست که بگویم رفت و آمدی هست و حالوهوایشان عوض میشود. حالا چه میماند؟ همین پارک و بستنی قیفی و نانهای خوشمزهاش. تازه خودمم حال و هوایم عوض میشود و عادت کردم بعدازظهرها بروم ولگردی. البته خاهرم اسمش را کسچرخ گذاشته. این اسم هم قشنگ است. توی هر دوتا یک فراغ بال است که دوست دارم و سالها نداشتم.
ظهر شده و دودلم که بچهها را ببرم پارک یا استراحت کنم. جملههای بالا را به خودم میگویم و خبر میدهم لباس بپوشند. عین خر ذوق میکنند. رفتیم پارک و در راستهی عشقآباد قدم زدیم. هیچ عجلهای برای برگشتن نداشتم و به بچهها حسابی فرصت بازی دادم. از همه مهمتر خیلی کم گوشی را چک کردم. بچهها سرسرهبازی میکردند و آنها را تماشا میکردم. آفتاب را میدیدم که پشت ابر میرفت و چطور فضای پارک سرد و کمنور میشد. دوباره دستهای هرزهام خاست برود سمت گوشی. نگذاشتم. به آسمان نگاه کردم. بادی وزید و کلی برگ زرد روی زمین ریخت و چندتایی روی کالسکه افتاد. به آدمهایی که روی نیمکتها بودند نگاه کردم. یکی با نوزاد آمده بود. پیرمردی نوهاش را آورده بود و مردی با بچهاش پشت درخت، قایمموشک بازی میکرد. هر جا قایم میشد لباس قرمز و شکم گندهاش او را لو میداد.
به خانه برگشتم. هنوز حواسم به رفتارها و افکارم بود. خیلی کم. ولی بود. این برایم پیشرفت است. چند باری تا همین الان که مینویسم، افکاری به سرم زد که مرا اذیت کرد. حتا خیلیهاشان به آدم تجاوز میکنند. ناخاسته میآیند و توجه و وقتت را میگیرند. و من کمی توانستم جلوی این متجاوزین بیناموس را بگیرم.
هنوز نشانهای ندیدم. فقط میدانم که بهترین تصمیمهایم وقتی بوده که در آرامترین لحظات زندگیام بودم. سالاد درست میکردم. حلوا با شیرهی انگور میپختم یا مدیتیشن میکردم.
آقای صادق هدایت عزیز
نمیدانم شما هنوز هم اینگونهاید یا نه. گاهی به نقطهای خیره میمانم و آنقدر نگاهم را از آن برنمیدارم که نقطه، در خودش فرو میرود. دیوار، از جایی به بعد، دیگر دیوار نیست و چیزی از پشت آن به من نگاه میکند. چیزی که نمیدانم چیست، اما از همان لحظهی اول، حس میکنم سالهاست میشناسمش.
شاید شما این را بهتر از من بدانید. شما که در «بوف کور»، سایه را از صاحبش جدا کردید و بعد، انگار دیگر هیچکدام نتوانستند بیآن دیگری زندگی کنند. شما که چشمهای آن زن را گذاشتید در جایی میان واقعیت و وهم، میان چیزی که اتفاق افتاده بود و چیزی که راوی اصرار داشت اتفاق افتاده باشد. نمیدانم، آقای هدایت، آیا آن چشمها را دیده بودید یا آنقدر به ندیدن خیره شده بودید که ناگهان دو چشم، از تاریکی بیرون آمدند؟
گاهی فکر میکنم خیال، برخلاف آنچه میگویند، جای فرار نیست. خیال، راهیست که آدم را به همانجایی برمیگرداند که از آن گریخته. در هزارتویش قدم میزنی، از دری بیرون میروی و از دری دیگر به همان اتاق میرسی. پنجره را باز میکنی و بیرون، اتاق دیگریست. با همان دیوارها، همان لکهی روی دیوار که هر بار شکل تازهای به خودش میگیرد. شاید تمام تفاوت آدمها در این باشد که بعضی، وقتی به این اتاق میرسند، در را میبندند و بعضی شروع میکنند به نوشتن.
شما نوشتید.
و حالا من، سالها بعد، نشستهام و نمیدانم دارم به شما نامه مینویسم یا به مردی که در بوف کور، پشت پنجرهای نشسته بود و سایهاش را روی دیوار تماشا میکرد. گاهی این دو از هم جدا نمیشوند. شما را از میان کلمههایتان بیرون میکشم و ناگهان میبینم که آن مرد هم از همانجا بیرون آمده، روی صندلی روبهروی من نشسته. چیزی نمیگوید. شاید اگر دهان باز کند، صدای خودم را بشنوم.
آقای هدایت عزیز، روزهایی هست که هیچچیز به واژه درنمیآید. نه اندوه، نه شادی، نه حتی آن ملال کشدار. کتابها را ورق میزنم. فیلمها از برابر چشمم میگذرند. موسیقی در اتاق میپیچد. جهانِ دیگران را میبینم. جهانهایی که ساختهاند، رنگ زدهاند، کلمهکلمه از خودشان بیرون آوردهاند. اما درونِ من، چیزی تکان نمیخورد. یا شاید تکان میخورد و من صدایش را نمیشنوم.
در چنین روزهایی، عمیق میشوم در دنیا. امروز به «بوف کور» فکر کردم. به آن نقاشیِ روی قلمدان، به زن اثیری، به پیرمرد خنزرپنزری، به آن تکرار هولناکِ چهرهها و موقعیتها. به این احتمال که آدم، تمام عمرش را میان صورتهای گوناگون یک کابوس زندگی کند. هر بار خیال میکند چیزی را برای نخستین بار دیده، اما بعد، در گوشهای از تصویر، نشانی پیدا میشود که میگوید: «اینجا قبلن بودهای. این راه را رفتهای. این چشمها را دیدهای. حتی اگر یادت نیاید، چیزی در تو به یاد میآورد.»
شاید برای همین است که گاهی مینشینم و میگذارم خیالم از من جدا شود و واژههای پراکندهی ذهنم روی صفحه جمع شوند. نمیدانم چه کسی آنها را کنار هم میگذارد. من؟ یا آن دیگری که گاهی در سکوتِ ذهنم، از پشت شانهام به صفحه نگاه میکند؟ جملهای مینویسم و بعد جملهای دیگر.
نوشتم و بعد رفتم در جهانِ نقاشی. از میانِ رنگها دخترکانی بیرون آمدند. یکیشان نشسته بود و به من نگاه میکرد. برای لحظهای فکر کردم همان زن اثیریست. نه خودِ او، بلکه چیزی از او، چیزی که از قلمدانِ شما گریخته و پس از این همه سال، راهش را به صفحهی من پیدا کرده بود. با طنابی رویان دور تنش.
روی صفحهای از کتاب بوف کور، لکهای از رنگ تیره نقش بسته بود. مدتی نگاهش کردم. دست نزدم. کتاب را بستم و فیلم دیدم. موسیقیِ بیکلام شنیدم. در جهان ساختهی دیگران گشتم.
آقای هدایت عزیز، وقتی صفحه را بستم، به سایهام روی دیوار نگاه کردم. سایه تکان نخورد. من دستم را بالا بردم، او هم بالا برد. همهچیز طبیعی بود. بااینحال، پیش از آنکه چراغ را خاموش کنم، لحظهای احساس کردم سایه زودتر از من دستش را پایین آورده. شاید خسته بود. شاید هم دیگر دلش نمیخاست مرا تقلید کند.
نمیدانم، آقای هدایت. فقط میدانم گاهی آنچه درون ماست، راهی به بیرون پیدا میکند. شده با کلمه، با رنگ یا شکلهای دیگر. گاهی هم چیزی از بیرون وارد میشود و چنان در ما جا میگیرد که سالها بعد، وقتی میخاهیم از آن بنویسیم، خیال میکنیم از خودمان بوده است، غافل از اینکه عاریه گرفتهایم. هنوز بوف کور کنار دستم باز مانده. کلمههایش کمی جابهجا میشوند. یا شاید چشمهای من دیگر همان چشمهای صبح نیستند.
میخاستم این نامه را تمام کنم، اما حالا نمیدانم خطابش به شماست یا به آن مردی که در اتاقش نشسته و به سایهی روی دیوار نگاه میکند. اگر روزی این نامه به دستتان رسید، لطفن به لکهی رنگ روی میز دست نزنید. ممکن است از نقاشیِ من آمده باشد. شاید هم از قلمدانِ شما.
و من هنوز نمیدانم کدام احتمال، ترسناکتر است.
دوستدارِ همیشگی شما🌱
گزارش نیک را باید بیفزایم به فهرست رنجهایم. عذاب است مرور و دیدن، و سوراخسنبه را پاییدن که چه کردی؟ نیک بود؟
دوست دارم بگویم زندگی، مثل وقتی در همنشینی با کسانیام که سوالاتشان نمایانگر فرمالیته بودن گردنشان است. سرشان در جای دیگری سیر میکند. از بد ماجرا به خودم نمیتوانم بیلاخ بدهم محترمانه. اتفاقن مینویسم که سرم بماند روی گردنم. دیروز که صبح تا ظهر کوزت خانه بودم و ظهر تا شب هم درگیر هفت شوهر خاله. شب تا شب هم بازگشت همه به سوی اوست. کوزت. و اینگونه گزارش نشد دیروز.
جمعه را با حال کثیفی آغازیدم ولی پایان نه. توان هیچم بود فقط. بیدار بودم و زنده نه. از این اتاق به آن یکی. از هال به آشپزخانه در گردش. مابینش باز هم کوزت. با بچهها انیمشینی دیدم. اسمش؟ خدا بیامرزد حافظه را. پیری و هزار دردسر. فردا میستانمش از برادر. باید کلش را ببینم ارزش دیدن دارد.
ساعتی در جوار خانواده بودن. تجویز قطع ارتباط با فلانی و فلانی و فلانی. نسخهای که هیچوقت پذیرش نمیشود.
و آمدن سر درس و مشق. درس خواندم اما مشق ننوشتم. زمان کم فضا نمیداد به مکالمهام. جلسهی امشب و تمرینها به یادمانی شد. کنار میزند لایهها را با رنجها مکالمه کردن و ریشه را میبینی. نظم رنجها از رنج زیستن میکاهد.
به جواب رسیدم در نویسندهساز. سلیقه با چه معیاری؟ تا زمانی ترجیحاتت را نشناسی نمیتوانی به سلیقهی معیارین برسی. پایه را باید شناخت. شکلگیری و زرد بودنش را. سبز و صورتی هم. آنگاه میسنجی و دست به انتخاب میزنی.
روز چهارم جملهورزی را هفتک زدم و برای دقایقی در شب هول غرق شدم، پایان خوش.
۱. خاندن گروه و جواب دادن به پیامها.
۲. انجام دوباره تمرینی از شعرماهی که اشتباه انجام دادم.
۳. کادو کردن هدیههایی که خریدم.
۴. رفتن به رشت برای خرید.
۵. شروع دوباره خاندن کانال دوستان.
۶. آماده کردن خدودی مطالب تدریس.
۷. اتو کردن لباسها.
۸. سر و سامان دادن به شعرکهای چالشعر و فرستادنشان در گروه
۹. انجام چالشعر روزانه.
۱۰. ضبط روزگفتار.
گزارش نیک ۱۶۴ فرح
جمعه تعطیل است.
دیشب واکسن آنفولانزا سینوفارم چینی زدم. امروز کمی بیحال بودم.
جمعه تعطیل است.
بعد از صبحانه به جمعه بازار پروانه تقاطع خیابان کریمخان و حافظ با دخترم رفتیم.
از بس شلوغ بود سریع به خونه آمدیم.
جمعه تعطیله .
پمپ بنزینیها شلوغ بود و بدون پر کردن باک ماشین به خونه آمدیم.
جمعه تعطیله.
بعد از ناهار بعلت کسالت و بی حالی خوابیدم.
جمعه تعطیله
عصر وبینار نویسنده ساز را شرکت کردم.
جمعه تعطیل است.
مادرم سرما خورده و دورهمی خونه مامانجون کنسل شد.
جمعه تعطیله.
بجایش هماهنگ کردیم و خونه عمه بچهها بعد از شام رفتیم.
🐌 مشغلههای فکری حلزون زیاده. جوری که در خواب هم بصورت رویا درگیر فکرهای جورواجور است.
✍️
شعرهایی که مینویسم سنگهای تیز کوچکی هستند که به درد ساختن خانهها به درد ساختن سفینهها نمیخورند با آنها تنها میتوان پنجرهی خانهی آدمهای ساکت را شکست.» (آرگیریس خیونیس، ترجمهی مودت میرعلایی)
✍️
شبا
باد محبوس در ایوان اتاقم
اسم تو را زمزمه میکند
سلام
خانم فرح صداقت عزیز امیدوارم هر کجا که هستید خوب باشید و سلامت،
از خواندن گزارش نیک شما بسیار لذت بردم. «جمعه تعطیله» تکرار زیبایی بود. تکرار هایی که درمیان نوشتن گزارش نیک گاهی به سراغ من هم میاد.
در هر صورت موفق و مؤید باشید.
تا وقتی که گزارش نیک امروز را شروع نکردم باورم نمیشود که وارد آبان شدهایم. به همین زودی. از آبان پارسال تا به الان چقدر پربار بودهام. یک سالِ سنگین. مثل پیرزن چاقالوی همسایه که در لایه لایه چربیاش هم قصه دارد. قصهی روزهای عجیب. قصهی سختیهای خسته. قصهی شادیهای کال.
امروز جمعه بود. یک جمعهی تمیز. با سهیل کارها را تقسیم کرده بودیم و خانه را سابیدیم. شستن حمام و گاز و جاروبرقی و…
البته که خوب هم خوابیدم تا تلافی دیروز دربیاید. بعد هم رفتم سراغ نوشتن و شعرهایم را در میز شعر فرستادم تا بقیه نظر دهند. اما خب وقت نکردم به شعرهای حمیده نظر بدهم.
برگههای امتحان نگارش هم صحیح کردم. اوضاع بد نبود. راحتتر از آنچه فکر میکردم هم تمام شد.
کمی هم به حمام و خوشگلاسیون خودم رسیدم و رفتیم خانهی مادرشوهرماینها.
شام آنجا بودیم و حرف میزدیم. اکثر اوقات هم درباره مسائل مالی زیاد حرف میزنیم. با کول باری خوردنی هم برگشتیم خانه.
امروز هم تمام شد. به همین سادگی. خوشحالم که خانه تمیز است چون بار کثیفیاش را روزهای زیادی به دوش کشیدم.
بابالنگدراز عزیز، سلام.
خستهوکوفتهام. میپرسید چرا؟ شما چهجور بابایی هستید که نمیدانید؟ از صبح که بیدار شدهام، یک لحظه هم آرام نگرفتهام. باید برنامهریزی میکردم و عملکرد هفتهای که گذشت را بررسی. وای بابا. همین حالا باران بارید. چه بارانی. روحم تازه شد. بله بابا. حالا از خستگیام کاسته شد. امروز رفتم بوفهی خوابگاه و فقط برای 3 قلم جنس، پول زیادی دادم. همه چیز گران است. آه بابا. بیسکوییتی را که خریده بودم با هماتاقیها شریک شدم و طعم خوشاش دوچندان شد. میخواستم فیلم هم نگاه کنم که نشد. به کارهای عقبماندهام هم رسیدگی کردم. حالا با یک ذهن نسبتا آرام، هفتهی جدید را میآغازم. پیادهروی را از سر گرفتم. استاد کلانتری گفتند آزادنویسی پاهاست. رغبتم برای آن دوچندان شد. نویسندهساز را بودم. الهه علیزاده برایمان از پرسشهای بدنمند گفت. همین حالا یکی به ذهنم رسید. «باران را بیشتر دوست دارم یا برف؟» صدالبته که باران. شام امشب را خودم پختم. سیبزمینی مزهدار و نرمی شد. به شکم و زبان هماتاقی هم نشست.
برای ارائهی فردایم آماده شدم. فردا، آخرین کنفرانس کلاسهای عمومیام را دارم. این ارائه را فرصت میدانم. فرصتی برای غلبهی استرس. استرس جلوی جمع سخن گفتن. بابا، یک آبان روز ملی نثر فارسی بود. به همین مناسبت یادداشتی در کانالم منتشر کردم. بخشی از نثر بیهقی را اینجا هم میگذارم.
«چون لشکر به هرات رسید، سلطان مسعود برنشست و به صحرا آمد با شوکتی و عدّتی و زینتی سخت بزرگ. و فوجفوج لشکر پیش آمدند و از دل خدمت کردند که او را سخت دوست داشتند و راست بدان مانست که امروز بهشت و جنّات عدن یافتهاند. و امیر همگان را به زبان بنواخت از اندازه گذشته. و کارها همه بر غازی حاجب میرفت که سپاهسالار بود و علی دایه نیز سخن میگفت و حرمتی داشت به حکم آنکه از غزنین غلامان را بگردانیدهبود و به نشابور رفته، ولکن سخن او را محلّ سخن غازی نبود و خشمش میآمد و در حال سود نمیداشت. استاد ابونصر را سخت تمام بنواخت، ولکن بدان مانست که گفتی محمودیان گناهی سخت بزرگ کردهاند و بیگانگاناند در میان مسعودیان. و هر روزی بونصر به خدمت میرفت و سوی دیوان رسالت نمینگریست. و طاهر دبیر مینشست به دیوان رسالت با بادی و عظمتی سخت تمام.» باقیماندهی مجلئ پنجم، بخش 22، فروگرفتن حاجبعلی
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
گزارش نیک | جمعه، یکم آبانماه ۱۴۰۵
سالواژهام:جسارت
صبحها بیدار میشوم، کارهای خانه را انجام میدهم، به ساعت نگاه میکنم و میبینم روز دارد میگذرد، بیآنکه اتفاقی افتاده باشد. نه آنقدر بیکارم که بتوانم آسوده بنشینم، نه آنقدر مشغولم که شب، خستگیام را به حساب زندگی بگذارم.
دلم برای روزهایی تنگ شده که در آنها چیزی انتظارم را میکشید. کلاسی، وبیناری، صفحهای نانوشته، کاری که باید تمام میکردم. آن روزها گاهی از زیادی کار شکایت داشتم. حالا میفهمم بعضی خستگیها آدم را فرسوده نمیکنند، به او میگویند که روزش را زندگی کرده است.
نمیدانم این بیسامانی تا کی قرار است ادامه داشته باشد. فقط میدانم دلم نمیخواهد به زنی تبدیل شوم که تمام روزهایش را صرف روزمرگی میکند و شب، وقتی همهچیز سر جایش است، نمیتواند بگوید امروز کجای زندگیاش بوده است.
https://t.me/MashgheBodan
درازگویی یک دیوانه.
آقای عزیز. حرفهایتان را میفهمم. درست میگویید. ولی شما که یک ساعت قبلِ مرا ندیدید. دیدید بدوبدوها را؟ خب حق دارید. دویدنی در کار نبود. ولی دیگر هولهول کارها را انجام دادن را که قبول دارید؟ مثل همین حالا که نشستهام به تعریفش پیش شما. عجله دارم برای زودتر خوابیدن. بعد از این همه کار برای آمدن فردا.
میفرمایید چهکار کردم؟ دروغ هم نگویم؟ باشد. حقیقتش هیچکار. امروز تماموقت مشغول هیچکاری نکردن بودم. نمیدانید همین هیچکارها از آدم چقدر وقت میکشند. میگویید هیچکار چیست؟ همین کارهای شخصی که آدم مجبور است به انجامشان ولی هیچ فایدهای ندارند. لباسها را بشور. ظرفها را بشور. لباسها را اتو کن. حمام کن. کرکوپر را بچین. چای دم کن. غذا بپز. تخت را مرتب کن. آنقدر کار ریخته بود روی فرش که نوشتن را نرسیدم بردارم از روی زمین.
متوجه نمیشوم. منظورتان این است که زندگی همین است؟ همین اضافهکاریها؟ پس کتابخواندن و زیر باران چای خوردن و دویدن و کیک خرمالو پختن چه هستند؟ به اینها هم میگویید زندگی؟ نمیشود که. زیادی احساسی و رمانتیک برخورد میکنم؟ حق دارید. آخر باران بارید امروز. چند مرتبه. باران که ببارد مغزم پارهسنگ برمیدارد. ریزهسنگهایش هم میخورد به شما. شاید فردا که کارهایی روی زمین نمانده باشد، وقت کنم کمی بیشتر زندگی کنم.
پیادهروی صبحگاهی را انجام دادم. دوش گرفتم و صبحانه و دارو خوردم. خوابیدم تا ساعت 12 و بیدار که شدم به مدت 30 دقیقه و 4 صفحه آزادنویسی کردم . داستان کوتاه «میز، میز است» را خواندم. ناهار خوردم و رفتم سر کارم. ساعت 16 کارگاه خودواژه بود که حضور داشتم و چند واژه هم ساختم مثل بدنآویز و سالادسرباز. ساعت 17 وبینار را شنیدم کم و بیش چرا که مشتری داشتیم و حسابی شلوغ بود. سرکار دمنوش بهلیمو درست کردم و خوردیم. ساعت 23 کار تعطیل شد و به خانه برگشتم. نیمرو درست کردم و با گوجه خوردم. موزیک شنیدم تا انرژی بگیرم ولی سرفه رهایم نمیکند. هنوز کامل خوب نشدم ولی توانستم پیادهروی و آزادنویسی را انجام دهم و مطالعه و شرکت در کلاس و وبینار را هم داشته باشم.
شبتان نیک
گاهی کلمه ندارم. مثل الان و امروز. گاهی برای نوشتن بهانه دارم و میکشم. هر چیز که شد را میکشم. اکثرا اما چهره میکشم. پرتره. نگاهم گیر خطوط اخم و لبخند آدمها میافتد. و دستم بیقرارِ ثبت غم و شادیها.
همان جاست که مدادم را این بار به جای کلمه، خط میکنم و خط را گرد.
بعد به ترتیب چشم و بینی و لب و قاب موها و غیره.
گاهی اینگونه خلق میکنم.
مبهم و ناقص و نابلد.
سپس به سکون میرسم. چیزی درونم رها میشود و حال نفس میکشم. عمیقِ عمیق. هوا به تهِ ریهم که رسید، آرامِ آرامم.
آری. گاهی اینگونه تعادلم را میسازم.
از روانه بودن که خستهام سکون را زیر قوس ابروی آدمی مییابم.
پایین خط گونهی صورتکی ساکن.
شاید هم سکون میکشم؟ احساسِ نشسته بینِ سکونِ چهرهها.
مکثی طولانی برای یک ابد.
شاید دلیل رسیدنم به سکون همین باشد.
رودی در جستوجوی سکون؟
از کی تا حالا حرکت آنقدر توی جلدم فرو رفته که به دنبال سکونم؟
گاهی هم فکر میکنم کلمه ندارم ولی گزارشم را با کلمه پر میکنم.
گاهی فقط پر از تناقضم.
گاهی هم شاید همین و همین.
https://t.me/ravaanehh
انرژی خانه
از دیروز به همراه چند دوست قدیمی، درباغ یکی از دوستان مهمان بودیم. جای شما خالی بسیار خوش گذشت تولد صاحبخانه را گرفتیم و کلی خوش گذراندیم. صبحِ امروز با سرمای مطبوع پاییزی بیدار شدم. تمامَم زیر پتو بود غیر از نوک دماغم. عادت ندارم برای خواب، سرم زیر پتو باشد. نمیتوانم بفهمم که بعضیها چطور تا سرشان را زیر پتو نکنند، خوابشان نمیبَرد.
چطور با حس خفهگیَش کنار میآیند ؟ صدای پارس سگها و صدای خروسی از دوردست، در طول شب، سبب شد خواب راحتی نداشته باشم. هردو صدا گوشنواز و شیرین بودند اما من بدخواب شدم. در کنار این، صدای خرو پف دوست عزیزی که به آرامی، ضمیمهی این موسیقی دلانگیز شده بود، بر بیخوابی من افزود. از صدای جیرجیرک، نجوای حرکت باد لابلای برگ درختان گردو و گیلاس ، پارس سگهای نگهبان ، در آپارتمانهای کوچک و خیابانهای شلوغ و سیمانی، خبری نیست.
این صداها بکر و کمیابند.
با وجودی که خواب راحتی نداشتم اما حس خوبی از این خانه گرفته بودم. خانهای گرم و صمیمی با روی بازِ ميزبان. به نظرم بعضی خانهها فقط آجر و سیمان و در و پنجره نیستند. انگار روحی از صفا و مهربانی صاحبخانه را درخود دارند. انگار این محبت در آنها به شکل انرژی جاری میشود.
با دوستان دو روز را کنار هم در ویلای پر انرژی همکارمان گذراندیم. با همان انرژی که از آن جمع و از آن فضا گرفتیم به تهران باز گشتیم و آماده شدیم برای یک هفتهی پرتکاپو.
انرژی دوستان وخانهها را دستِ کم نگیریم.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۶۴:
همیشه رفیق مهربانم!
برایت بگویم از امروزم که آن را با چند صفحه آزادنویسی شروع کردم؛، هرچند باز هم خوابآلود بودم.
کتاب «نویسندهساز» را خاندم و رونویسی کردم. البته چند جمله هم تکرار دیروز است که خیلی مهم هستند و دوست داشتم تکرارشان کنم:
• همیشه به مترادف کلماتی که به کار میبری بیندیش.
• نویسندههای خوب به واژهها ژرفا و معنای تازه میبخشند. لغتنامهی اختصاصی خودت را تألیف کن. معنایی که از هر واژه در سر داری در فرهنگ لغت خودت بیاور، با جزئیات کامل. نیاز به نظم و ترتیب خاصی برای انجام این کار نیست.
• برای نوشتن کتاب هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد؛ شاید نوشتن اثری بیش از یک دهه زمان
• کن.
• هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتا جملهای کوتاه در رسانهای با دو عضو.
• مشخصات مخاطبت را بدان. دانستن اینکه برای چه کسی مینویسی به کارتو نظم و جهت میدهد.
• به بازخورد مخاطبانی که مطالعهی جدی نداشتهاند، توجه چندانی نکن.
• از تورق کتابهای ناشناخته و کمتر مشهور استقبال کن.
• یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشت سر هم بخوان.
• دربارهی سطرهایی از کتابها که زیر آنها خط کشیدهای بنویس. این تمرین نوعی گفتگو با سایر نویسندگان است.
میدانی که جمعهها را متفاوت میخانم ، امروز نوبت «شازده احتجاب» بود. بیشتر از نیمی از کتاب را خاندم کتاب خوبی است . البته من «بوف کور» و «ملکوت» را بیشتر دوست داشتم.
راستی، کارگاه «خودِ واژه» را شرکت کردم. برای اینکه عقب نیفتم از روند کلاس، وویس جلسهی اول را گوش کردم که چقدر هم برایم خوشآیند بود.من عاشق واژهها هستم، چه خوب که توانستم خودم را به کارگاه برسانم، فقط فرصت نکردم تمرین را انجام دهم. آن داستان «میژ میز» را خاندم که چقدر جذاب بود.جلسهی دوم هم عالی بود،
وبینار نویسندهساز شرکت کردم، استاد دربارهی دستِ نویسندهساز صحبت کردند. این جمله را خیلی دوست داشتم: «پیادهروی، آزادنویسی با پا است.» و جستار «چرا ادبیات» را معرفی کردند. در ادامهی وبینار، الهه جان دربارهی «پرسشهای بینظام» صحبت کردند. وبینارها اوقات خوشی هستند.
بعد از وبینار، جستار «چرا ادبیات» را خاندم ،
خیلی عالی بود، دید تازهای نسبت به ادبیات پیدا کردم.
قسمت دیگری از سریال Zero Day را دیدم.
آخر شب هم آزادنویسی کردم و کلی پرسش نوشتم، خیلی خوب بود. نامهای هم نوشتم برای همیشه رفیق نازنینم که بخشی از آن شد گزارش نیک.
محبوب امروز:
«شعرهایی که مینویسم
سنگهای تیز کوچکی هستند
که به درد ساختن خانهها
به درد ساختن سفینهها نمیخورند
با آنها تنها میتوان
پنجرهی خانهی آدمهای ساکت را شکست.»
— آرگیریس خیونیس، ترجمهی مودت میرعلایی
گزارش نیک شصت و چهارم.
امروز دیگر راهی تهران شدیم و برگشتیم.
در راه نزدیک بود به فتا برویم. یک ماشین در اتوبان مثل جت از بغل ما رد شد و به ما برخورد کرد. کنترل ماشین به هم خورده بود. خدا به ما رحم کرد نزدیک بود بمیریم. خدا رو صد هزار مرتبه شکر که به خیر و خوشی تمام شد. تازه مادربزرگم همراه ما بود. قلب همه ی ما برای مدتی از ترس ایستاده بود. امروز وبینار هم در جاده دیدم، اما آنقدر اینترنت بد و ضعیف بود که اصلا نفهمیدم چی به چی شد. الهه علیزاده برایمان صحبت کرد. فقط آنجا که می گفت رنگ مورد علاقتان چیست را فهمیدم. همه ی رنگ هایشان را نوشتند. رنگ مورد علاقه ی من صورتی است. در مورد روانشناسی رنگ و بدن پرسی صحبت کرد. قبل از این اتفاقات و در راه کلوچه ی فومن داغ خوردیم خیلی مزه داد. زیتون و برگ سیر و باقالی خریدیم. خواهرم برای مدیرش کلوچه نادری خرید. کلی آهنگ گوش کردیم و صفا کردیم. جاده به حدی شلوغ و پرترافیک بود که تمام اعضای بدنمان خشک شد. من و خواهرم کتانی هایمان را درآوردیم و پاهایمان را بالای صندلی گذاشتیم . کمی خم و راست کردیم تا رگ هایش باز شوند. در راه به زور و بلا پادکست گوش دادم ، اما نتوانستم نکته برداری کنم چون نور نبود و ماشین در حال حرکت بود. کتاب هم نمیشد خواند. این دو روز از کار و زندگی افتادم ولی همین است دیگر . سفر رفته بودیم و این هم استراحتی شد برای شروع کار که از فردا انجام می شود. چتد تا کار داشتم و نمی خواستم گزارش نیک بنویسم اما ناگهان یاد تعهدم افتادم و دوست نداشتم این زنجیره قطع شودآمدم تا بنویسم وگرنه خوابم نمی بُرد.
– نوشتن صفحات صبحگاهی
– آماده کردن صبحانه وناهار برای اهل خانه
– آزادنویسی، نوشتن نامه برای منِ برترم
– مطالعه رمانِ مادران ودختران
– پیاده روی یک ساعته
– نظافت وگردگیری
– نوشتن متنی برای کانالم
-شرکت در کارگاه خود واژه
– سر زدن به مادر پیرم
-خواندن دفتر شعر یک کلمه کمتر
01/08/1405
گزارش نیک 164♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
تن آسایی در کنار خوراکیهای دلچسب
برای ناهار کباب ترکی سفارش دادم. گوشت کبابی که نجویده در دهان آب میشد، به همراه پیاز و جعفری از لذت لبریزم کرد. بعد از ناهار به زیر پتوی نرم خزیدم. روانداز نیش هوای پاییزی را گرفت و خوشخواب کمر و پاهایم را نوازش داد. تا حوالی ساعت شش عصر در میان صدای آواز پرندههای همسایه که در سبزی برگهای درختهای کوچه در اتاق میپیچید به خواب رفتم. خستگیهایم در تخت خواب جا ماند.
بعد از ظهر یک فنجان چای و خرمایی که از دوستی هدیه گرفته بودم گلویم را آرام کردم. یک فنجان کم بود. سه چهار فنجان تا شب نوشیدم. سه بار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی را انجام دادم. بار آخر خواهرم هم به من پیوست. در گروه هیپنونیزم هم زهرا جان و فرزانه خانم هم همراه من هستند. امروز روز چهاردهم بود. تا پایان چالش سی روزهی انجام تمرین هیپنوتیزم برونریزی شانزده روز دیگر ماندهاست. دیگر به دوستانم و ساحل زلالی که در هیپنوتیزم برون ریزی به کنارش میروم معتاد شدهام. آنجا من هستم و مرغهای دریایی، شنهای گرم طلایی، ابرهای بارور، رگبار و شومینه و خاطرات تلخی که مینویسم و در آتش میریزم و از خاطرات تلخ گذشته و ترسهای آینده خالی میشوم. شب هنگام هم چند کوکوی مرغ و چای و کلوچهی فومن و چای داغ نوش جان کردم. آب نوشیدم. پتوسهای در آب را درگلدان بزرگتری گذاشتم. لباس فردا را آماده کردم. مادرم پیرهن پدرم را به من دادهاست. دوستش دارم. جای مانتو را میگیرد. حال و حوصلهی اتو کردن لباسهای فردا را نداشتم. فردا زودتر از خواب بیدار خواهم شد و لباسهایم را اتو خواهم کرد. باید از این روزهای آسودگی بیشتر در برنامهام بگذارم.
سپاسگرازی
سپاسگزارم برای یک روز آرام در اتاقم و در کنار خانواده.
سپاسگزارم برای گزارش نیک.
سپاسگزارم برای استاد شاهین عزیز که چراغ نوشتن را برای من روشن نگه داشته است.
سپاسگزارم برای این جمع که از آنها تداوم را میآموزم.
امروز ساعت هفت صبح از صدای گریه بچه همسایه بالایی از خواب پریدم.مدام بیقراری می کرد و بهانه میگرفت.بلند شدم وپنجره را بستم که صدای کمتری بیاید.
اما بعد از زمان کوتاهی ازشدت خستگی خوابم برد.
روزهای تعطیل که سر کار نمی روم ، عوض اینکه استراحت کنم چند برابر روزهای دیگر کار انجام میدهم.
ساعت ده از خواب بیدار شدم و به کارهای خانه وآشپزی پرداختم.
ناهار کوکو سیب زمینی درست کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم ودیداری تازه کردم.
پدرم سرما خورده بود برایش سوپ شلغم درست کردم .
ساعت ده شب به خانه برگشتم ومقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
فایل صوتی وبینار را گوش کردم .
چند سطر درباره خاطره نوشتم.
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لادن ملازاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم گل مکانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس عظیمی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟