پنجشنبهای دیگر
دیدی امروز نرفتی سرکار ده بیدار شدی. آن صبح بیدار شدنها اجباریاند. بعد هم توانستی بروی بازار ترهبار و شلوغی شهر را در صبح ببینی. همیشه صبح محل کارت هستی و نمیدانی بازارِ صبح چه رنگیست. به نظرت سبزآبی آمد. نان تازه گرفتی و برای ناهار پسرک غذای مورد علاقهاش را پختی.
با او ریاضی کار کردی و بعد چای خوردی تا شاید مویرگهایت آرام گیرند. بازی کلمه را انجام دادید. همانکه همزمان یکی از حروف الفبا را به زبان میآورید و بعد هر کدامتان که توانست زودتر کلمهای بسازد که هر دوی آن حروف را داشته باشد، او برنده میشد.
بعد از ظهر دوباره رفتی خرید و دوباره درس پسرک.
موهایت را ریشهگیری کردی و ناخنهایت را سوهان کشیدی و فکر کردی چه خوب میشد اگر پنجشنبهها همیشه تعطیل بودی.
نوواژه تمرین کردی و هنگام مرتب کردن خانه، واژههایت را بلند تکرار کردی تا جاروبرقی آنها را نبلعد. و بعد خوابیدی به آسانی.
گزارش هشتاد و چهار
سالواژه: تبدیل
داشتم فکر میکردم که چرا اینمدت کمتر مینویسم. به این نتیجه رسیدم که تنهایی مسبب بیشتر نوشتنم است و نوشتن دلیل علاقهام به تنهایی.
صبح را با حلیمخوری خانوادگی آغازیدیم. تا چند سال پیش اصلا حلیم دوست نداشتم اما مدتیست بعضی وقتها هوسش میکنم. با شکر و دارچین فراوان.
برگشتیم خانه و اتاقم را که هر گوشهاش نارنجکی از جنس لباسها ترکیده بود مرتب کردم.
بعد از نهار دخترخالهام زنگ زد و ما را به تئاترش دعوت کرد. از گیلان با گروهشان به تهران آمدهاند.
البته که پذیرفتیم. زودتر آماده شدیم تا به ترافیک نخوریم. قبل از آن هم یک جعبه گل کوچک برای هدیهی دخترخاله خریدیم.
به راه افتادیم. کمی از کم خوابی دیشب را در ماشین جبران کردم. به انقلاب که رسیدیم بیدار شدم. در اصل کتابفروشیها صدایم زدند و بیدارم کردند. اولین بار بود که انقلاب را میدیدم. چقدر! چقدر کارِ نکرده دارم. امشب نتوانستیم پیاده شویم اما قولش را گرفتم که یک روز که وقت بیشتری داشتیم برگردیم. دلم میخواهد لیستی از کتابهایی که میخواهم را آماده کنم. البته گاهی به این لیست پایبندی نشان نمیدهم.
اصل مطلب: تئاتر شهر ولیعصر
به دلیل حال نامساعد جسمی ادامه را در گزارش فردا تایپ میکنم.
خوش به حالت. تو ارادهی قویی داری. تنبلی نکردی. وقتت را هدر ندادی.
در راه برگشت، به جای تماشای سریال کرهای ادامهی شب یک شب دو را خاندی. به خانه که رسیدی، آمادهی نوشتن بودی. اول نگاه دوبارهای به مقالهی رقص انداختی و ادامهی مطالبت را نوشتی. بعد از آن فایل آموختههایت را ساختی.
آموختههای امروزت را در آزمایشگاه نوشتی.
خاندن داستانکوتاهت را تمام کردی. به سارا پیام دادی با او قرار گذاشتی. تازه وبینار را هم بودی.
به جای همهی این کارها ننشستی سریال کرهای ببینی. واقعن به تو حسودیام میشود. اما میدانی من هم آنقدر بد نبودم.
رفتنه به دانشگاه شب یک شب دو را خاندم. توی آزمایشگاه کوشیدم کارها را درست انجام بدهم و بیاموزم. هرچند که استادم برای چند خطا در کلاس رسوایم کرد. اما پر از خنده و شوخی بود. گمان کنم بین استادها و حتا استادیارها معروف شدهام. نمیدانم اسمم را از کجا یاد گرفتهاند.
تازه در راه برگشت نونخامهای تازه گرفتم و حسابی ماماناینا را خوشحال کردم. خاهرم را هم برای تولدش مینیسوپرایز مصنوعی (چون خودش پیشنهاد داد سوپرایزش کنیم و قرار شد وانمود کند خبر ندارد) کردیم.
برای داداشیم هم با کاغذ گردنبد ساختم و بهش نشان دادم. فکر کنم خوشش آمد.
شعری از نادر نادرپور در دفتر «گیاه و سنگ نه، آتش» خاندم. سه کلمه ازش برداشتم: سایهگستر، شبنمآلود، ویرانسرا.
شب با خاهرم نودل خوردیم و انیمیشن مینیومهای جدید را دیدیم.
کمی هم رقصیدم البته.
درست است به اندازهی تو عالی نبودم. میتوانستم باشم. اما امروز همینقدر از دستم برآمد.
جلسه با الهه و شیما و گفتگو دربارهی پیشنهاد جدید شیما.
آزادنویسی و مطالعهی غیر داستانی.
نویسندهساز و آنافورای عمری.
وبینار فاطمه مداحیپور و سطل آرزوها.
ویدئوکال با بچههای تحقیقاتیمطالعاتی بعد از قرنی.
وبینار حمیده و مرگ و ادگار آلنپو. نوشتن سریعترین شعر عمرم با موضوع مرگ در رئالپر.
مطالعهی نماز میت و لالا.
امروز برای خریدن ماش به مغازه رفتم. چون قصد داشتم آش محلی درست کنم.بادمیوزید وهوا تمیز شده بود.با خودم گفتم کاش باد قدرتی داشت که افکار منفی ما را هم با خودش میبرد. افکار بی افساری که هرلحظه درجایی سیر میکند.
به خانه برگشتم .ناهارآش محلی درست کردم .و لابه لای آشپزی فایل صوتی وبینار را گوش دادم.
بعدازظهر دخترم کیک سیب درست کرد.پدر ومادرم هم به خانه ما آمدند.چای دم کردیم و دور هم چای وکیک خوردیم.
بعد از شام مقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
واشعار پرویز حسینی را خواندم ولذت بردم.
دیشب تا دیر وقت بیدار بودم و حواسم به مادرم که شاید دردش با خوردن چند مُسکن آرام بگیرد وبتواند چند ساعتی بخوابد. در روشنای نور کمی که درون اتاق است رمان مادران ودختران را میخوانم. لذت میبرم از نثر پخته وتوصیفات امیر شاهی که خودش کلاس درسی است. در خواب از نالههایش دلم ریش ریش میشود. بغض راه گلویم را میبندد بیصدا گریه میکنم. فهمید که گریه میکنم. میگوید من خوبم. زیر لب با برادرِ خدابیامرزم حرف میزند که چگونه آن همه درد را تحمل میکردی پسر پسرم. از جا بلندش کردم و قاب عکس برادرم را گرفت. تند تند میبوسیدش و مینالید. هق هقش بلند شد. زار میزد و میگفت که گریه نکنم. همیشه آرزو میکنم که خدا هیچ پدر ومادری را با مرگ جوانش امتحان نکند. کم کم خوابش میبرد و منم در کنارش میخوابم. صبح با نالههایش بیدار میشوم. چشمانم میسوزد. انسولینش را میزنم وبرایش صبحانه آماده میکنم که نمیخورد. میگوید اشتها ندارم وخوابم میآید. چهار شبانه روز است که خواب به چشمانش نیامده و بیداری کشیده. خدا کند امروز خوابش ببرد تا کمتر درد بکشد. آرام وبیصدا به سراغ صفحات صبحگاهی رفتم واز دلتنگی و نگرانیم نوشتم وحسابی سبک شدم. بعد از خوردنِ صبحانه آزادنویسی کردم. خوشحالم که مادر بیمارم خوابیده. دوران نوزادی بچههایم را به یاد میآورم که با خواباندنشان با چه ذوقی به سراغ کتابها میرفتم وغرق در داستانها میشدم. بعد از دوساعت مادرم بیدار شد وصبحانهاش را آماده کردم. به همراه دیدن فیلم نوشجان کرد. به خاطر وضعیت مادرم برای خواندن فاتحه به مزار عزیزانم نرفتم واز راه دور فاتحهای را نثار روحشان کردم. خداوند همهی عزیزان آسمانی را بیامرزد. در وبینار نویسنده ساز باید آنافورای عمری خود را مشخص کنیم ودر بازده زمانی سه ساله هر روز سه جمله بنویسیم که من نتوانستم آنافورایی را پیدا کنم. اما به زودی مییابمش. در وبینار حمیده وحدتی از داستانِ گربه سیاه ادگار آلن پو و از مرگ حرف میزند. خواهرم به همراه آوین و آوش برای دیدن مادر میآیند. بچهها با خوشزبانی کودکانهیشان خنده را بر لب مادر مینشانند.
امروز روز خیلی شلوغی بود. از خانه که درگیر یک سری تعمیرات و اصلاحات بودیم
و از صبح شروع شد و تا غروب ادامه داشت و من از جایی که کار و کمکم دیگر لازم نبود رفتم به جای دنجی در گوشهای از طبیعت و شکرگزاری، آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی را انجام دادم. بعد از آن پیادهروی کردم. قدم زدم و موسیقی گوش کردم. تماشای پاییز و برگ ریزانش صدای کلاغها و لشکرکشی پاییز به سمت درختها دیدنی بود. مقداری خرید داشتم انجام دادم و به خانه برگشتم.
به کارهای خانه رسیدم برنامه معنوی روز را جلو بردم. به کارهای زیتون و اطلس رسیدم.
خودم را به وبینار رساندم. جایت خالی بود. در مورد آنافورا صحبت شد و استاد از آنافورایی گفتند که بشود سه سال هر روز سه جمله با آن نوشت. آنافورایی که چالش برانگیز باشد و رغبت ایجاد کند. شوق برانگیز باشد و بهانهای باشد برای یادآوری مهارت. یعنی آنافورایی پیدا کنیم که بتوانیم آن را به هدف مهم خود گره بزنیم. چندین و چند جمله نوشتم اما به نظرم این یکی کمی بهتر بود:
«با هر کلمه بیشتر نوشتن در مییابم که…»
آرزو آنافورایی که تو انتخاب میکنی مدت زیادی با آن بنویسی کدام است؟
بعد برنامهٔ معنوی شب را جلو بردم، متنم را نوشتم و ویرایش کردم هرچند که ساعت انتشارش از ۸ گذشت به دلیل شلوغی کارها.
به انجام کارهای خانه رسیدم. محدثه تماس گرفت و یک ساعتی با هم گپ زدیم مثل همیشه کیف کردم از شنیدن کارها، برنامهها و قدمهایی که برمیدارد و رزومهای که آماده کرده و ترجمه شده و قطعاً درخشان است. از دیدنش ذوق کردم.
کنار هم شام خوردیم، سریال دیدیم.
حال، چند بیت از حافظ بنویسم و بروم برای خواندن آداب دنیا.
خدا را کم نشین با خرقه پوشان
رخ از رندان بیسامان مپوشان
در این خرقه بسی آلودگی هست
خوشا وقت قبای می فروشان
در این صوفی وشان دردی ندیدم
که صافی باد عیش دردنوشان
تو نازک طبعی و طاقت نیاری
گرانیهای مشتی دلق پوشان
تازه پرسشی
شاهین عزیز
مغزم منجمد بود. امروز. هیچ امکانی را نمیدیدم امروز. کسل. فشار افتاد کف روی زمین. چه چیزی میتوانست تکانم دهد.حرکت کنم. گفتم این طور نمیشود. بروم بپرسم شاید حرکت کنم. پرسیدم پرسیدم رفتم جلو تازه شدم حرکت کردم تازه توانستم ببین چه خبر است باید چه کار کنم. گفتم بیازمایی گاهی وقت سرگردانی.
مرور بخش تنگنظر در سرزبان/خواندن رودراوی/نویسندهساز فکر کردن به آنافورا عمری/خواندن داستان رابرتمککی برای فهمیدن این جمله «خلاقیت محل تلاقی فرم و محتوا است» مروری داشتم بر مقالهی «فرم و ساختار» حافظ موسوی. ممنونم که کلاسهایت پایههایی برای استفاده بلندمدت برایم فراهم آورده است.
امروز
صفحات صبحگاهی نوشتم.
برنامههای پراکندهام را فهرست کردم.
در نویسندهساز کوشیدم به آنافورای ثابتی برسم که دستکم تا سه سال آینده بشود هر روز با آن سه جمله نوشت. اما کمی چالشزا بود و نیازمند تفکر بیشتر.
شعر خاندم از شمس لنگرودی:
«عشق از خود گریختن و در خود ریختن
و شکل اول آشنایی با شکلهای دیگر زندگی بود.»
28/08/1405
گزارش نیک 191♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
داستان کوتاه:
امروز داستان کوتاه «باران نرمی خواهد آمد» نوشتهی ری بردبری را خواندم. داستان را از کتاب «داستانهای امریکایی، میخواهم برایت خاطره شود، به انتخاب جویس کرول اوتس» انتخاب کردم. این داستان برگزیدهای از کتاب «حکایتهای مریخ» میباشد. علت انتخاب داستانی از بردبری این است که او از اینکه کتابش را در دستهی علمی-تخیلیها جا بدهند شاکی بود. او کتاب را فانتزی و شرحی خیالپردازانه میدانست. شاید هم بتوان گفت اسطورهای. البته من اطلاعات چندانی در مورد داستانهای اسطورهای ندارم، اما رویای به اتمام رساندن داستانی را دارم که دو سال در لپتاپم ماندهاست و به تازگی فهمیدهام که فانتزی و شاید هم اسطورهای است. باید از این سبک بیشتر بخوانم. این شد که داستان کوتاه «باران نرمی خواهد آمد» را دوباره خوانی کردم. داستان دربارهی خانهای هوشمند است که به نقل قولی از داستان «مثل پیردخترهایی بود که مدام به محافظت از خود فکر میکنند، آن قدر که به پارانویا نزدیک میشوند.» شهر به دلیل آلودگی به رادیواکتیو خالی از سکنه است. موشهای ربات خانه را تمیز میکنند. آشپزخانه صبحانه، ناهار و شام حاضر میکند، میز را میچیند و سپس غذای فاسد شده را جمع میکند. زندگی در این خانهی خالی از سکنه به همین منوال ادامه دارد و همهی اشیا جان دارند اما تا انتهای داستان خبری حتی از یک انسان هم نیست. داستان خالی از توصیف است. وقایع گزارش میشود. جای پدر، مادر، دو کودک و توپی که در هنگام احتمالا انفجار هستهای به بالا رفته و هرگز پایین نیامده بسیار خالی است. این داستان را بسیار دوست داشتم، به همین دلیل کتاب «حکایتهای مریخ» از همین نویسنده را هم از طاقچه خریدم که با سبک فانتزی و خیالپردازانه بیشتر آشنا شوم.
کارهای روزانه :
امروز به کلاس دانشگاه صبح نرسیدم. خوابیدم. تا ساعت 11 تمرین مدیتیشن و خودهیپنوتیزم را انجام دادم. در دانشگاه در ساعت استراحت بین دو کلاس با دوستهایم از گپ و گفت و نوشیدن کاپوچینو لذت بردم. خانوادهی گربهی هفت نفره را در حیاط دانشگاه ملاقات کردم. از استادها درس آموختم و از حجم تکالیف استرس گرفتم. عصر پس از خوشگذرانی در وبینار روزانه با استاد شاهین و دوستان، به سراغ بازنویسی داستان فانتزیام رفتم. مغز درد گرفتم، اما قطعاً به بازنویسی ادامه خواهم داد.
مرور چند آموزه:
امروز حرفهای استاد هیپنوتیزمم را در ذهنم مرور میکردم:
سپاسگزاری نداشتهها از سپاسگزاری داشتهها بسیار مهمتر است.
خشمگین بودن از پدر و مادر ریشهی تمام سرطانهاست.
از پدر و مادر نباید خشمگین بود زیرا آنها پرتال ورود ما به کرهی زمین هستند.
دو رویی راه ورود شیطان است.
دل شکاندن، دروغ گفتن راه ورود تاریکی است، هر چند دورویی و تزویر مهمتر است.
سپاسگزاری:
سپاسگزارم برای استاد شاهین و دوستهای خوب اهل نوشتن.
صبح که بیدار شدم دل و دماغ هیچی را نداشتم.
اصلن دلم نمیخواست از رختخواب بلند شوم. تا موقع ناهار همینطوری غلت خوردم.
ناهار زدم. یکمی با چت جیپیتی کلنجار رفتم.
یکمی موزیک، یکمی گریه.
دنبال چند تا فیلم خوب گشتم.
ظرفها را شستم. بعد هم سیبزمینی خلالی درست کردم.
بعد شام رفتم سراغ «گل بر گسترهی ماه».
یادم افتاد چند روزیست گزارش نیک ننوشتهام. با خجالت فراوان نوشتنش را آغازیدم.
یادداشت کانال را از آزادنویسیها بیرون کشیدم.
گزارش نیک و یادداشت را هوا کردم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
سالواژهام: تحسیــن
۱.کتاب صوتی انجمن جین آستن به پایان رسید. انگار که تازه از سفر به روستای همپشر انگلستان برگشتهام. چیزی که ناراحتم میکرد این بود که دیالوگها اغلب پیچیده و حتی بیمعنی میشد. نمیدانم اشکال کار کجاست. ترجمهی بد؟ سانسور؟ یا نویسندهای که حرفه اصلیاش مشاوره حقوقیست نه نویسندگی؟
هدفم از خواندن این کتاب بیشتر بخاطر جملهای بود که روی جلد آن نوشته شده بود :« روایتی خواندنی از تأثیر شگرف ادبیات بر التیام روح بازماندگان جنگ جهانی دوم».
۲.همزمان بازخوانی ماشنکا را آغاز کردم. چندباری هم به دفترچه خاطرات و فراموشی سرک کشیدم.
۳. اوضاع رو به راه نیست. چندی غصه خوردم. عصبانی شدم. داد زدم. دیدم بیفایده است. تصمیم گرفتم اهمیت ندهم.
نیکگزارش روزی که رفت
رفتنها آزردهخاطرم میکنند. باید تن دهم به اجبارهای بیحدوحصر(؟) زندگی. نیک گذشت 28 آبان؟ معمولی بود. از صبح نشسته بودم روی صندلی چوبی. کمر برایم نمانده. همینجوری وصله میزدم کارهای رنگووارنگ را بههم تا پنجشنبهی نیکی بدوزم. اینکه واقعا نیک از آب درآمد یا نه را خدا داند. همینکه روانم را با کار نجات دادم، بسست. امنترین جای دنیا برای من، همین پشتست. پشت میز تحریر. پربیراه نیست اگر بگویم از دار دنیا حجم عظیمی از اینترنت با سرعت سونیک، کتاب و کاغذ و قلم فراوان کافیست؟ نگویید پس غذا چه. هوس مرگ کردهای یا چی؟ پای منطق و نیازهای بدیهی را به رویااندیشی باز نکنید.
بحث شنیدن شد. بازهم از اهمیت آن شنیدم. شنوندهترین انسان زندگیام از ذهنم گذشت. صبری دارد برابر با صبر ایوب. برای همین باید «شنوای صبّار» لقبش دهم. درست نقطهی مقابل منست. شنوندهی خوبی نیستم. چون عجولم. ارتباط ژرفی بین صبر و شنیدن وجود دارد. گوش شدن نیاز به شکیبایی دارد. دندان روی جگر سخن نگذاری، عاقبتش میشود بلبلزبانی و پا گذاشتن روی مانیفست نظامی خدابیامرز. (کم گوی و گزیده گوی چون درّ)
داستانی خواندم از چخوف. طنزش برجا خشکم کرد. به حق چیزهای ندیده و نشنیده. زنها از نگاه او چگونهاند؟ بهتازگی دارم به این دیدگاهش میرسم. هنوزهمهی تکههای پازل پیدا نشدهاند. ترجمهی سروژ استپانیان هم که جان فارسی داده به نثر چخوف.
جستاری خواندم از کتاب «نزدیک ایده». چرا نشر اطراف با این سابقهی کم، درخشان عمل میکند؟ از زندان گفته بود. به عبارت دقیقتر، «فضای زندان». فضا چه اثرها که روی اندیشه نمیگذارد. یاد فیلم «رستگاری در شاوشنگ» افتادم. آنجا هم زندان بود و کوشش برای برگشتن به زندگی عادی. فکرش را کنید روزی، در جایی، همین زندگی ملالآور آرزو میشود. بیانصافیست این مطلقگرایی و مطلقاندیشی. زندگی تماما ملالست؟ چه نشانههایی حاکی بر این ملالتاند؟ در سرزبان رسیدهایم به نشانه. دومین ویژگی از زبان که در مقالهی «زبان چیست» ابوالحسن نجفی آمده بود.
داستان کودک هم خواندم. به قدری شیرین و آموزنده بود که بیشک اگر کنارم بود، بغلش میکردم. از غم گفته بود. غم را باید پذیرفت تا قابل تحمل شود و ما را یک قدم دیگر به رشد و توسعهی خود نزدیک کند.
وبینار حمیده وحدتی را بودم. شیرینکلامی و سواد و سیمای حمیده به جانم نشست. از مرگ گفت و خواند و نشان داد. ادگارآلن پو را باید بیشتر بشناسم. این موجود پیچیده و تاریک را. نقاشی. نقاشی. نقاشی. نقاشی یک زبانست. درست مانند شعر که«تلاشیست برای بیان یک بیاننشدنی.» در پایان یک شعر نوشتیم. یاد آخرین عکس از بابابزرگ فقید افتادم و همان را تصویر کردم و کمی هم چاشنی شعر قاطیاش کردم که ایدهی حمیده بود.
آزادنویسی امروز کم بود. باید دفتر بخرم. دفترم تمام شد. جا دارد بگویم: به پایان آمد این دفتر، حکایت همچنان باقی.
منتهی نمیدانم حکایت زندگی من تا کی دوام دارد.
با بازبینی انیمیشن «گیسوکمند» به داستان فکر میکردم. باید وضوح بدهم به داستانم. گیر کردهام و متوقف شده. علت همین ناوضوحیست. داستاننویسی سخت است. ولی فرایند شیرین و پرفراز و فرودی دارد.
روزها همینجور دارند میگذرند. خزان 405 هم دارد میرود به کوچهباغهای خاطره.
دو روز با گازخورد حال میکنم. امروز واقعن خوب بود بیحد خوب بود انگار تو دورهِ شعر بودم خیلی خوب بود موضوع ای که باید یک هدفِ به مدتِ سهسالِ بعد بیاندیشِم. یعنی استاد راه را بمه باز کرد خیلی وقت بود میگفتم هدف مه یکیست اما چرا موضوع عاتِ مختلف نویسداری میکنم؟ تا ایکه دیدم ای کانالی موضوع یک هفته که به یک مورد باید جمعه به جمعه نگاه کنم تا کجا رفتوآمد داشتم در هفته، همو چیزی بود که به دنبالِ شم. مه هم او موضوع روزانه کردم در حالِکه روزانه میپرداختم، روزانه هم بود مه هم یک آنافورا پیدا کردم بستم که هر روز میتونم بپردازم. آنافورا خوده نمیگم چو بعضیها نگفتند اما جملهای نیمبستِ که ساختم سالها میتونم به او اول صبح یا سپیده دم بپردازم. او کانالم چنان شخصی است که فقط بخاطرِ خود هم است. بعد با خاهرزاده هم مشورت کردم او هم آنافورا مه که فهمید ری داد گفت زیادی خوبه در حدِ که هر روز میتونی چیزی نویسداری کنی. بر نخوره به دوستا. مثال زد ازیکه دوستا نویسا تو میگند: امروز چندِ پیادهروی کردِم بهتره!
شایدن استاد آنافورا مه ره خوش نکند اما آنافوراهی هست که فقط بر مه و فکرِ مه دلالت کند گفتهای الهه علیزاده! میتونم در مورد موضوعات مختلف حتی کتاب، پیادهروی، تمرینگاه هاای کوتاه پنجدقیقهگی یا در موردِ دورهای شعر بازرسی کنم، اول جریان ره او آنافورا را نویسداری کنم تونم ایهاره در ادامه نویسداری کنم. گازخوردِ استاد باعث شد مه تمومِ جریانهاای گذشته در فکرم بدونِ نویسداری مرور کنم و تمومِنا حتی در فکر هم بعد نویسداری یکی بود خیلی خیلی عالی بود امروز نویسندهساز امیدوارم هر روز به همیجوری نویسندهسازِ داشته باشِم. انگار واضح نکردم موضوع ره، منظورم تفکرِ چندین ساله هم که به یک مقصد هست و پستیبلندی شدید داره و میتونه ای آنافورا که ساختم ادامه دهد سالهاای سال به امیدِ که فردا از خاب پاشم اول آنافورا خوده نویسداری کنم ( آمین )
/ رفتم وبینارِ رئالِ پر که چی شد توصیف کنم بخود هم و چرا نفهمید ایبابا
موضوع درباره ای مرگ بود چندتا داستانِ خیلی خوب از یک نویسا گفت: که همش در موردِ زنِ زیبا رو ای که از دست داده بود در هنگامِ جوانی و قصهای گربهای سیاه گفت، نیمکاله! ناگفته نمانه که خیلی تندخان بود همش گوش سپردم نفهمیدم تا که خلاصه گفت: یک مردی خیلی عرق میخوره و مست هسته میآد خونه ( گربهای سیاه خوده بینه که خیره به چشهاش گزیده چشهاای خود ) هرچه میگه چش خوده از چشِ مه بردار بر نمیداره خیره به چش هسته، تا که یک چشِ گربه ره از کاسهخونه در میآره. بعدن هم گربه انتغام میگیره. جائی که گربه انتغام میگیره نه گفت متاسفانه.
دریغا از حمیده وحدتی که بعد از داستانها گفت: یک شعر یا دیالوگ هرچه که میفهمید راجبِ مرگ نویسداری کنید! نویسداری کردم ای ره :
قافیه به قافیه لغمهای آفتابگردان، زمزمهای کودکانهِ خاب، منظومهای اجتماعی، هیچعنوان به تو نمیرسد تا هنگامِ آسا بدست
نکته: خوند و گفت نفهمیدم جز یک موضوع همش فک هم میرسه که او موضوع چیبود نگفت که نگفت!
اما ساجدهخانوم ایره گفت:
من فقط این به ذهنم رسید ولی نتونستم به جایی برسونمش: مزهی آخرین بوسه/ خاکستری بود/ وقتی مرگ از حاشیهی لبها میرسید
واقعن شعر گفت! اما مه همودم به شعر فک نکردم بهایکه مرگ یک لغتِ است و میشه عبارت شاعرانه گفت اولین تمرینِ ما امیدوارم موردِ پسند باشه!
اما دیدم نمیشه فک کردم چجوری توضیح دَهم به ای فک افتادم بیا یک اسم بذار که بفهمند! مههم گذاشتم اسم رو ( انتظارِ مرگ ) حال دیدم گذاشته تو کانال رئالِ پر، ممنونم ازش.
/ بعضی وقتها میگم پیچیده نویسداری نکن اما دستم عادت کرده به پیچیده بودن. بعدن که استاد گفت: ( بزارید اصلن کسی شعرا شما نفهمه، مفهوم شما نفهمه نویسداری کنید تا که او چیزی که میخاهید باشید لایی نویسداریهاای خود کشف کنید ) وقتی ایره از استاد شنیدم دلم جمع شد واقعن چو مههم دقیقن دنبالِ چنین چیزی گردم.
/ دیشب داشتم نویسداریهاای استاد ره میخوندم تا که به ای رسیدم ( فقط میخام صدتا شعر نویسداری کنم مابینِ تموم نویسداری هام بهترین باشند و هیچی دیگر نمیخام ) آخ جوابِ چیزی که خیلی وقت بود دنبال ش بودم پاسخ گرفتم او که کجاست شعرهاای استاد کسیکه داره شاگرد درس میده ادعاای استادی میکنه، بهترین موضوعها در دورههاای شعر میآره، ولی خود اش شعری نداره!
امیدوارم استاد نارحت نشه اما از نظرِ مه بهترین شعر اونه از تهای دل شاعر بجوشد ولوکه هزارتا باشه نباید شاعر خوده محدود کنه باید آزاد باشه تا انگشاف کنه و بدرخشه دقیقن کاریکه حافظ کرد یعنی باید خود اش باشه نه دیگر کس به کس
/ دلم میخاد پاک کنم اما میگم باشه تو از نظرِ خود چیجوری دوست داری شعر نویسداری کنی گفتی!
بعد ای چهارشنبه ساجدهخانوم در موردِ محدودیت شعر گفت از نظرِ که رفته بود جستجو کرده بود.
/ در او مورد باید بگم؟ عزیزم بزار همه نارحت شند حتی حکومت، دولت ویا عزیز ترین کس ات چرا؟
— وقتی شروع کردم نویسداری برای هدف هم گفتم اگه بخام به هدفِ میخام برسم اولین چیز در نویسداری شرم است که باید در رویی کاغذ یا کیبوردِ گوشی ویا کسانیکه معصر ره لپتاپ ای هست: شرم یا احساسِ شرمنده بودن، خجالت کشیدن ، بعد بودن به یکی از عهدهها حتی مرگ رو بجون خریدن، یا دیوونه بودن رو، باید زجرِ راه ره بپذیرم. تا بتوانم از حدِ که میخام از نویسا بدست بیاورم تا او هدف هم تکمیل شه
/ خوب به ای بهانهها گذشته اِی خوده مرور کردم
— خیلی افسوس که مه در گازخوردِ نویسندهساز به مهمونی بودم فقط داشتم به هنصوری گوش میدادم. ای کاش گازخورد بودم شایدم بهتر ازی حال توضیح میدادم. بهتر میفهمیدم اما خوبه استاد گفت دیگه روز هم میپردازم به ای آنافورا شما که مه چندتا دیگر هم سادهتر بفرستم گازخورد گیرم و بیاندیشم ای آنافوراییمه درست هست یا نه.
نمیگم آنافورا مه چی هسته چو استاد گفت اصلن، ابدن نمیگم!
پس مه چرا بگم؟
نمیگم
حالا سرخطِ نیمبندِ آنافورا هم شده خصوصی؟
اگه جوابِ ایره دوستا بدید ممنون میشم.
با تمرین رانندگی شروع شد روزم.
در ادامه، کتاب مرشد و مارگاریتا بود.
ولگردی کردم تا شروع وبینار نویسندهساز.
استادشاهین دلداریم داد و گفت فدای سرت. «فدای سرت» از ته دلی بود. بعضی از «فدای سرتها» از روی ناچاری گفته میشوند مثل «فدای سرت» گفتنهای خانوادم. توی همین سه سطر چقدر «فدای سرت» گفتم. کاش آنها هم از ته دل میگفتند. آنوقت نمیترسیدم از ناامید کردنشان.
بهترین بخش امروز، وبینار رئالپر لیلا بود. دربارهی مرگ حرف زد و ادگار آلنپوی عجیبغریب. شعر نوشتیم برای مرگ. شعرهای بچهها یکی از یکی بهتر.
پنجشنبهی«شادکامقدم»یا «غمْدربَر»
امروزم دیر شروع شد. دیر چه معنایی دارد وقتی حالت به جا نباشد. وقتی دست دست کنی برای شروع، برای بیدارشدن، برای پیمودن و پرداختن. کمی درجا زدم از پهلویی به پهلوی دیگر. چرخی زدم در کانال دوستان مسیر نوشتن. فایل کتاب در راه مسکوب را ادامه دادم ار اتفاقات آن زمان خوشم نمیآید ولی قلم شاهرخخان کشش دارد. هنوز در جا بودم. چارهای نبود میباسیت میکندم از رختخوابِ رخوت و سستمایگی. بعضی از روزها همراه نیستند و کج خلقی میکنند. پنجشنبهای که از صبحش پیداست مگر میشود «شادکام قدم» باشد. بیشتر «غمْدَربَر»است. بگذریم، چقدر غر زدم. چای را دم کردم. اهل خانه هنوز خواب بودند. بیرون زدم و پیادهروی کردم تا از خفقان وخمودگی در بیایم. هوای سرد بیرون نشاطآور بود و مفرح. دیدن ابرهای سفید در زمینهی آبی آسمان چشمنواز بود. بیرون از خانه حالم را بهتر کرد. برگشتم. هوس پنیر برشته کرده بودم ترکیبی خوشخوراک از خطهی گیلان. مخلوطی از پنیر اصل تبریز و شوید سبز نیشابور و تخممرغ محلی و نان سنگک نانوای محلهمان. جای دوست عزیزم ساره جان شَوندی خالی که مراحل آشپزی و بازی با طعمها را خوب ميشناسد و خوبتر مینویسد و انصافاً که استاد این سبک نوشتنست.
به قول جناب دریابندری «گواراتر و موافقطبعتر و لذیذترین غذاها آن غذاییست که با سلامت تن و آسایش خیال و شادی دل و اشتها و گرسنگیِ زیاد، با یاران و دوستان صرف شود.» خدایش بیامرزد.
پس همسر را صدا زدم تا خوردن پنیر برشته گواراتر شود. نیم ساعت آزادنویسی داشتم. متنی نوشتم در مورد اخبار تلخ این روزها. غم و زخم دختران و زنان بیگناهی که در این سالها قربانی تعصبات کور و جاهلانهی پدران و همسران خود شدهاند. سکوت دستگاه عدل در اینمورد زجر آورست. قوانین وضعشدهی مملکت هم که وحی منزل میباشند و تلاشی برای اصلاح آن انجام نمیشود.
رمان «دختری که رهایش کردی» نوشتهی “جوجو مویز” را از طاقچه خواندم. ماجرای دختری که عاشق مردی میشود و او را در بحبوحهی جنگ گم میکند. دختر جوان تابلوی نقاشی چهرهی خود را از او هدیه میگیرد. دختر برای پیدا کردن و نجات جان نامزدش با افسری آلمانی به ظاهر طرح دوستی میریزد. فعلا با داستان پیش میروم.
تمرین کلاس خودواژه را بعد از کمی تغییرات ارسال کردم. دوباره هورمونهایم بههم ریخته و بیانگیزه و بیحوصله هستم . در وبینار شرکت نکردم. فردا، شاید هم پسفردا گوش خواهمداد.
اما اکنون متعهدانه در حال نوشتن گزارشنیک هستم. نفهمیدم گزارش دیشبم ثبت شد یا نه.
شبتان نیک
گزارش نیک
امروز را خیلی زود شروع کردم.
ینی دیروز تمام نشده امروز شروع شد ازساعت یک بی خوابی به سرم زد تاحدود ساعت چهار صبح، فیلم دیدم 《پائیز در نیویورک 》بعدش خوابیدم انقدر زیاد که روی تخت کمر درد گرفته بودم موقع بیدار شدن.
دلیلش این بود که درِدانشگاه تخته بود امروز ومن بیکار نبودم، ولی دوست نداشتم کاری کنم.
ناهار خوردم، درسلف، بسیار خوش طعم ودلچسب😒
بعد ازظهر دوباره فیلم دیدم این بار 《ادیسه 》سه ساعت بود ولی خوب بود وموقع دیدنش غرق در افسانه ها وخیالات وعشق شدم و این سفر سه ساعته حسابی چسبید وخوش گذشت.
بعد ازشام با دوستان عزیز تر ازجان پیاده روی کردم و حرف زدم وپتی پور خوردم با مربای البالو (ترکیبی خوشمزه که تازه کشفش کردم)
زنگ زدم به مادر ودعوایمان شد سر اینکه هزار بار پرسید کلاس ها چطور پیش میرود وحس کردم گمان میکرد دختر درس خوانش سر و گوشش میجنبدو حواسش به درسش نیست . خب به ادم برمیخورد .
اخر شب اهنگ گوش دادم و غرق شدم در خیالات وبه تجربه ی تلخ وشیرینی که اخیرا ازاشنایی با یک دوست داشتم فکر کردم وکمی غصه خوردم. شاید کمی دلتنگش شدم اما افسوس که دیگر دوستی درکار نیست وشروع نشده تمام شد:(
خلاصه بد نبود امروز 🙂
صبح تا وقتی که مردها خانهاند، انگار هیچ کاری پیش نمیرود. ساعت دهونیم میروم زیر نقاب کزت ژانوالژان.
پرز صورت بِهها را میپاکم. قاچشان میکنم. میریزمشان توی قابلمه با لیوانی شربت، اندکی زعفران و دارچین.
خورشت بِه امروزمان معرکه شده.
بعدش خانه را ترتمیز میکنم. پنجشنبه روز تمیزکاری است.
اعظم اسماعیلی، همکلاس دبیرستانم برای اواسط آذر، تور شوش و شوشتر را پیشنهاد میدهد. نمیدانم در این شرایط نه جنگ، نه صلح که بیشتر بوی جنگ میآید، سفر به جنوب عاقلانه است یا نه. اگر بخواهیم بترسیم که باید بتمرگیم در خانهها و کپک بزنیم. نمیشود. باید رفت، آنهم شهرهایی که به عمرم نرفتهام.
ساعت یک با صدای ماشین بازیافت میروم در خانه. دو سطل مملو از زبالههای بازیافتی را تحویل مأمور شهرداری میدهم. اعتراض میکنم چرا هفتهی پیش نیامده توی محله. چشم توی چشم دروغ میگوید که آمده و ما در خانه نبودهایم. نگاهی میکنم که یعنی خودتی. شماره زنگ آیفون را میپرسد که هفتههای آتی زنگمان را بزند و بازیافت را تحویل بگیرد. میداند طرفش از آن سمجهاست که جلدی زنگ میزند ۱۳۷ و پیگیر میشود. توی اصفهان هم تنها شمارهای که بیبروبرگرد، پیگیر میشود، شکایات شهرداری است.
بعد از ناهارو اندکی خواب، استاد موسیقی آنیتا میرسد.
امروز به وبینار نویسندهساز نمیرسم.
میهماندار میشوم. مادر و خواهران و دخترخواهرهای شوهرم.
شام را دور هم میخوریم. میروند.
گزارش نیک نیمهکاره میماند زیر دستان بیرمق. اتمامش موکول میشود به صبح آدینه.
ــ آنچه گذشت:
صبحم را با جوشانده استارت میزنم. امیدوارم این تلخی فقط برای صبحم باشد و تسری نیابد به کل روزم. جهت کسب معلومات و دفع مجهولات راهی یوتوب میشوم، اما سر از کار گوگوش و پینک مارتینی در میآورم. شیطان با دستان من وقتم را میکشد. وضعیت اسفباریست. آن یکی لنگش توی ریخ ادعای روشنفکری دارد. احمقتر کسانی که تشویقش میکنند. فیلم میبینم. پرسه در مه. باحال است. کمی به مامان کمک میکنم. داکتر گفته تا میتوانی مثل عصا قورتدادهها باش. مبادا فشار بیاید به گردنت. وضعیت غمناکیست. در عین حال مضحک.
ــ آنچه شنفتم:
کپیرایتینگ به ما کمک میکند سبک شخصی خودمان را بیابیم. ابزار نوشتن را درست و بادقت انتخاب کنیم. لباسمان را، و حتا اتاقمان را چگونه دیزاین کنیم. بواسطهی کپیرایتینگ است که ما کشف میکنیم ابزار چه حسها و تأثیراتی در ما بوجود میآورند. گرچه کپیرایتینگ در معنای ساده، نوشتن متنهای تبلیغاتیست.
نمونهی زیر یک تبلیغ خوب از دیوید اوگینز است. برای شرکت رولد رویز در سال ۱۹۵۸:
بلندترین صدایی که با سرعت شصت مایل در ساعت میشنوید صدای تیکتاک ساعتتان است.
نوشتن این تبلیغ شش ماه طول کشید. اما چرا موفق شد؟
۱ــ شفافیت: وقتی بار اول میشنویم متوجه موضوع میشویم.
۲ــ تصویرسازی: نگفت پرسرعت، گفت با سرعت شصت مایل در ساعت. نگفت کمصدا، گفت صدای تیکتاک ساعتتان را میشنوید.
۳ــ مزیت رقابتی: آن زمانها بیشتر خودروها صدای قاطر میدادند، ماشین رولد رویز اما نه.
سوالها:
ــ اشیا اطراف من چه تاثیری روی من دارد؟
ــ من به عنوان مصرف کننده تحت تأثیر چه مزیتهای رقابتی محصولی را انتخاب میکنم؟
ــ سوال امروزم برای آزادنویسی:
چه چیزی غمگینم میکند؟ و چه تصویری آن غم را میزداید؟
سلامها برای مشقبازیها و روزها و من که هنوز حلزونم و به!
یک هفتهای (با کم و زیادش) دندان روی جگر انتشار گذاشتم. خیال کردم شاید فقط اعتیاد است که هی بنویسم توی پاتیل و پادمستی و ببافم و منتظر چشم و نگاهی باشم. این روزها هم نوشتم اما محض انتشار و گذاشتن پیش چشم بقیه نبود. عکاسی هم.
کمی سمت و سوی کتابخاندنهام عوض شد. دست و بالم رنگیتر. کتانیهام کمی پیر و پاخوردهتر. تنم ورزیدهتر و آخ آخ از این fascia maneuvers . چقدر هم دلقک تماشا کردم و توی رقصندههای مدرن و معاصر چشم چراندم. حتا این روزها برنامه بستم تا بروم شهرهای دیگری برای ورکشاپ مربیهای چشمگیر که توی تهران،کلاس بلندمدت دارند و من، در آن نقطه ایستادهام که یک ورکشاپ فشرده بتواند جهش بزرگی بدهد به دانش و تجربههام.
راستی چرا وقتی میگویند «هنر» منظورشان نقاشیست؟ چندتایی کتابچه گرفتم برای نوشتن دربارهی هنر! مثلن میگوید برای ارتباط با هنر معاصر، ضروریست که متن مکتوبی کنار اثر ارائه شود، استیتمنت یا همچین چیزی. یا واسطهای باید، میان اثر و مخاطب، برای برقراری ارتباط. و این «اثر» که میگوید اغلب نقاشیست. البته، در آن یکی کتابه که منحصر به هنر معاصر نبود، از مجسمه و معماری هم نوشتهبود. این هنرهای تجسمی. عکس هم جزو آن است، نمیگویند اما در لفافه و به طعنه، کمتر هنر. تئاتر اما… این هنرهای نمایشی عزیز.
اگر نقاشی روی دیوار غار هنر باشد، خب قصه و نمایش هم از همان روزگار گردهمآیی آتشمحور زنده و برقرار بوده میان آدمها. نبوده؟
پنجشنبه بود و انقلابگردی و کلاس بازیگری و نمایشنامهخانی دو دلقک و نصفی و خانهداری و این سریال جدید که دوستش دارم(We Are All Trying Here) و سالاد حسابی و انتظار باران و آش رشته و چیزکیک باقلوا و دمنوش زعفران تا دل سیر بخندم بعد از آن اتود اندوهناک کلاس آبان.
راستی، بساط نامههای کوچینگی «راه نویسنده» هنوز برقرار است. اگر دوست دارید لطفن سر بزنید به پاتیل و پای یکی از فرستهها، آدرس ایمیلتان را برایم بگذارید.
اینجا https://t.me/potiil
اینجا توی تئاتراه هم مقالات منظم هفتگی داریم. سر میزنید؟ https://badealavi.com/
🧩بَراَنگیزاننده من
سه شنبه تایم باشگاهم بود نرفتم، دلیلش افت انگیزه بود احساس پوچی داشتم به خود میگفتم چرا باید این ورزش را ادامه دهم، بروم که چی بشه؟به هدفم که سلامتی ست فکر میکردم تا انگیزه بگیرم اما کاری را درست نمیکرد.
انگار این کار برایم بی معنی شده بود، با اینکه اهدافی برایش دارم.
سه شنبه نرفتم و دوتا از دوستانم نیز به خاطر من نرفتند و امروز که پنجشنبه ست و یک مشکلی پیش آمده و به طور واقعی نمیتوانم در باشگاه حضور پیدا کنم از نرفتنم در روز سه شنبه پشیمانم.
پشیمان از بها دادن به یک فکر که باعث شد سه شنبه نروم و از ورزش عقب بمانم و از قضا که امروز پنجشنبه مشکلی پیش آمده و نمیتوانم به باشگاه بروم بیشتر عقب میوفتم.
امروز فکر میکنم که اگر بعدها دوباره همین احساس آمد چه کنم؟ و یکی از جواب هایم این است که باتوجه به تجربه امروز اگر در یک کاری هدف داری، هر وقت افکار پوچ و بی انگیزه آمد چندان بها نده و یا به این فکر کن که چقدر این کار را میخواهی؟
چون یکی از دلایل بی انگیزگی نبود هدفه.
فهرستی تهیه میکنم از “چون ها”
چرا در این ورزش فعالیت میکنم؟ چون…
لیستی از همه ی چون ها و جواب ها را مینویسم تا به لای های پنهان پی ببرم و در سایت شاهین کلانتری درباره پازل انگیزه خواندم که بخشی از نوشته های سایت این بود:
(ساختن پازل انگیزه نوعی تولید محتوای شخصی برای رشد و توسعۀ فردی است. یعنی مجموعهای از محتوا را گردآوری و تنظیم میکنیم تا خوراک مناسبی برای مغزمان فراهم شود.
خب، هر پازل انگیزه، میتواند همه یا تعدادی از قطعات زیر را داشته باشد:
خاطره،فیلم،کتاب،سخنرانی،کلاس،
یادداشت،شعر،پند،کتاب، اهنگ،نقاشی،کلیپ،خبر و عکس)
برای مثال پازل انگیزه من برای طراحی لباس میتواند در قسمت سخنرانی، گفته های طراح موردعلاقه ام باشد، یا در قسمت عکس، تصاویر مربوط به مزون برند موردعلاقه ام باشد یا در قسمت کتاب، کتاب فشن پدیا به من حس و معنی خوبی میدهد و…
—حوصلهگریز
این حوصله چیست که یا نیست یا هست و یا خیلی کم است. امروز نداشتمش. از اول صبح کمرنگ آمد و بعد ناپدید شد. تعدادی گزارش نیک خواندم. برای برخی بازخوردی نوشتم و کمی با دوستانم در سیاهچاله گفتگو کردم. رویا دلش میخواست در کلاس شعر یا قصهگویی ثبتنام کند، یار میطلبید تا تنها نباشد. مجابش کردم که شعر را ثبتنام کند چون چند نفری از ما در آن کلاس بودیم. گوش کرد و به ما پیوست. النا از کافهای که اخیراً در بابل یافته بود برایمان گفت، از تزئینات داخلش و دفترهایی که کافهدار برای نوشتن گذاشته بود. مثلاً دفتری برای نوشتن خاطره، یا دفتری برای نوشتن ادامهی جملهی ناقص «اگه یه دوچرخه داشتم باهاش…». از دفترهای دیگر کافه چیزی نگفت. مثل اینکه بر سر هر میزی هم کتاب شاهزاده کوچولو گذاشته بودند. در آخر هم با او و دوستانش درنای اوریگامی برداشتند. عکس درنایش را فرستاد تا ما هم ببینیم. حال ترانه و نینی متولد نشدهاش را پرسیدم. گفت که خوبند، خدا را شکر.
به دوستم زینب پیام دادم تا اگر شرایطش را دارد تلفنی حرف بزنیم. میخواستم صدایش را بشنوم و از مهراب کوچولو هم خبری بگیرم. اما نشد.
—قالبی مناسب تو
همسرم پیشنهاد داد که سایتی برایم درست کند تا نوشتههایم را آنجا هم منتشر کنم. مدتی دنبال قالب مناسب با سلیقهام گشتیم و سرآخر از دوز بالای کمالگرایی همسرم و راضی نشدنش به هیچکدام خسته شدم و به مکالمه با دوستانم بازگشتم و او چند ساعتی مشغول ماند. در نتیجه هیچ چیزی انتخاب نکرد و خسته شد. همین دلیلی شد برای اینکه از دوز بالای بیحوصلگی بیشتر به سمت زمین کشیده شوم. قالب برای من نبود مگر؟
گردنم درد میکرد، علت را نمیدانستم دقیق. ظرفها را شستم. دوست داشتم خانه را جارو بکشم اما نکشیدم. دوست داشتم از خانه بیرون بزنم، هوای تازه بخورم، آدم ببینم. همسرم پیشنهاد داد به خانهی مادرش برویم اما حوصلهی خانه به خانه شدن را نداشتم.
تلویزیون روشن کردم تا سریال «سرزمین اوباش» را ببینم. قسمت آخرش آمده بود. متأسفانه اپلیکیشن مشکل داشت بود و هیچ نشانمان نداد.
—بوی گل در مشامم
هر دو بر زمین خوابیدیم و چرت و پرت گویان دربارهی آیندهی شغل فعلی همسرم حرف زدیم. تصوراتش هر لحظه تاریکتر میشد. گفتم: بیا بریم بیرون. داریم دیوونه میشیم. او هم موافقت کرد. حاضر شدیم و چیتانپیتان کردم برای رفتن به مرکز شهر. سه ساعت از یک طرف شهر به طرف دیگرش پیادهگردی کردیم و حرف زدیم. هر دو از تصمیمی که گرفتیم راضی بودیم. باد و کمی هم بوی بد گل از درون سیگارها به کلهمان خورد. چرا بوی گل اینهمه کشدار است. تا کجا قرار است با ما بیاید؟ درون مشامم جا خوش کرده بود. پیشتر در پیادهگردیهایمان در شیراز خیلی میشنیدمش. اما در محل زندگیام تازگی دارد.
در مسیرمان به فروشگاه خشکبارفروشی یزدیها سری زدیم. تازه افتتاح شده بود با چیدمانی تکمیل و تمیز. مشتری زیادی نداشت. چرخ زدیم و با رب انار ملس و کوکی رژیمی از آن خارج شدیم. بیشتر میخواستیم اما باید تا حقوق بعدی صبر کنیم.
داخل فروشگاه نوشیدنی به ما دادند در لیوان های کوچک اسپرسو. گفتند قهوه است اما مزهی هر چیزی را داشت غیر از آن که باید. پرسیدم این چه بود خوردیم؟ گفتند: قهوهی یزدی که با زنجبیل و دارچین و چند چیز دیگر مخلوط شده.
آنجا بود که یاد حرف دوستم ترانه افتادم که میگفت: یزدیها چیزهای مختلفی با قهوه ادغام میکنند که قهوه از خودش در میآید و همین از خود درآمدگی را با اسم ابتکار به نام خود ثبت میکنند. مثل اینکه یزدیها طعم قهوه را دوست ندارند اما بازیهایی که سرش درمیآورند را چرا.
امروز هر لحظه به تمرین کلاس شعر فکر کردم، مغزم داشت پاره میشد و حاصلش هنوز هیچ است و هیچ.
—منتظر فصل بعدیام
به خانه برگشتیم با خریدهایمان که به غیر از فروشگاه یزدیها، از هایپرمارکت هم چند قلم درونشان بود و خط لب قهوهای که خیلی دلم میخواست داشته باشم و حالا دارمش. راستی چقدر لوازم آرایشی گران شده. البته چیست که گران نشده باشد. ای کاش مداد کمی بلندتر بود تا ماتحتم نمیسوخت.
همانطور که قبلاً گفتهام، پنجشنبه و جمعهها من نباید به غذا پختن فکر کنم. چون روز فکر کردن همسرم است، اما بیشتر مواقع نقشه را من میریزم و او اجرا میکند. امشب هم استثنا نیست. بعد از شام، درون کتری نقلیام آب ریختم تا چای بگذارم و با کوکیهای جدید بخوریم. سریالمان را هم دیدیم و پایان فصل دو چقدر قلقلکدار بود. حالا بیصبرانه منتظرم در فصل بعدی هَری (تام هاردی محبوبم) اِدی را از وسط نصف کند، چون در طول این دو فصل دلم میخواست این پسر سرتق را خیلی کتک بزنم. حالا که دیگر این دیوانه، بهانهی بسیار خوب و تلخی به هری داده، احتمالاً آرزویم برآورده شود. آمریکایی جماعت با فیلمهای خشنش روحم را خاشخاشی کرده و فقط کتک زدن اِدی حالم را کمی بهتر میکند.
در آخر شب ناخنهایم را گرفتم. هرچند این اعتقاد مادرم که ناخن گرفتن در شب بد است هم در سرم مرور میشد. ناخن گرفتم و لاکی هم زدم تا ثواب کارم بیشتر شود.
دیگر پدر روز را درآوردم. بهتر است بخوابم.
۱۴۰۵/۰۸/۲۸
—حوصلهگریز
این حوصله چیست که یا نیست یا هست و یا خیلی کم است. امروز نداشتمش. از اول صبح کمرنگ آمد و بعد ناپدید شد. تعدادی گزارش نیک خواندم. برای برخی بازخوردی نوشتم و کمی با دوستانم در سیاهچاله گفتگو کردم. رویا دلش میخواست در کلاس شعر یا قصهگویی ثبتنام کند، یار میطلبید تا تنها نباشد. مجابش کردم که شعر را ثبتنام کند چون چند نفری از ما در آن کلاس بودیم. گوش کرد و به ما پیوست. النا از کافهای که اخیراً در بابل یافته بود برایمان گفت، از تزئینات داخلش و دفترهایی که کافهدار برای نوشتن گذاشته بود. مثلاً دفتری برای نوشتن خاطره، یا دفتری برای نوشتن ادامهی جملهی ناقص «اگه یه دوچرخه داشتم باهاش…». از دفترهای دیگر کافه چیزی نگفت. مثل اینکه بر سر هر میزی هم کتاب شازده کوچولو گذاشته بودند. در آخر هم او و دوستانش درنای اوریگامی برداشتند. عکس درنایش را فرستاد تا ما هم ببینیم. حال ترانه و نینی متولد نشدهاش را پرسیدم. گفت که خوبند، خدا را شکر.
به دوستم زینب پیام دادم تا اگر شرایطش را دارد تلفنی حرف بزنیم. میخواستم صدایش را بشنوم و از مهراب کوچولو هم خبری بگیرم. اما نشد.
—قالبی مناسب تو
همسرم پیشنهاد داد که سایتی برایم درست کند تا نوشتههایم را آنجا هم منتشر کنم. مدتی دنبال قالب مناسب با سلیقهام گشتیم و سرآخر از دوز بالای کمالگرایی همسرم و راضی نشدنش به هیچکدام خسته شدم و به مکالمه با دوستانم بازگشتم و او چند ساعتی مشغول ماند. در نتیجه هیچ چیزی انتخاب نکرد و خسته شد. همین دلیلی شد برای اینکه از دوز بالای بیحوصلگی بیشتر به سمت زمین کشیده شوم. قالب برای من نبود مگر؟
گردنم درد میکرد، علت را نمیدانستم دقیق. ظرفها را شستم. دوست داشتم خانه را جارو بکشم اما نکشیدم. دوست داشتم از خانه بیرون بزنم، هوای تازه بخورم، آدم ببینم. همسرم پیشنهاد داد به خانهی مادرش برویم اما حوصلهی خانه به خانه شدن را نداشتم.
تلویزیون روشن کردم تا سریال «سرزمین اوباش» را ببینم. قسمت آخرش آمده بود. متأسفانه اپلیکیشن مشکل داشت بود و هیچ نشانمان نداد.
—بوی گل در مشامم
هر دو بر زمین خوابیدیم و چرت و پرت گویان دربارهی آیندهی شغل فعلی همسرم حرف زدیم. تصوراتش هر لحظه تاریکتر میشد. گفتم: بیا بریم بیرون. داریم دیوونه میشیم. او هم موافقت کرد. حاضر شدیم و چیتانپیتان کردم برای رفتن به مرکز شهر. سه ساعت از یک طرف شهر به طرف دیگرش پیادهگردی کردیم و حرف زدیم. هر دو از تصمیمی که گرفتیم راضی بودیم. باد و کمی هم بوی بد گل از درون سیگارها به کلهمان خورد. چرا بوی گل اینهمه کشدار است. تا کجا قرار است با ما بیاید؟ درون مشامم جا خوش کرده بود. پیشتر در پیادهگردیهایمان در شیراز خیلی میشنیدمش. اما در محل زندگیام تازگی دارد.
در مسیرمان به فروشگاه خشکبارفروشی یزدیها سری زدیم. تازه افتتاح شده بود با چیدمانی تکمیل و تمیز. مشتری زیادی نداشت. چرخ زدیم و با رب انار ملس و کوکی رژیمی از آن خارج شدیم. بیشتر میخواستیم اما باید تا حقوق بعدی صبر کنیم.
داخل فروشگاه نوشیدنی به ما دادند در لیوان های کوچک اسپرسو. گفتند قهوه است اما مزهی هر چیزی را داشت غیر از آن که باید. پرسیدم این چه بود خوردیم؟ گفتند: قهوهی یزدی که با زنجبیل و دارچین و چند چیز دیگر مخلوط شده.
آنجا بود که یاد حرف دوستم ترانه افتادم که میگفت: یزدیها چیزهای مختلفی با قهوه ادغام میکنند که قهوه از خودش در میآید و همین از خود درآمدگی را با اسم ابتکار به نام خود ثبت میکنند. مثل اینکه یزدیها طعم قهوه را دوست ندارند اما بازیهایی که سرش درمیآورند را چرا.
امروز هر لحظه به تمرین کلاس شعر فکر کردم، مغزم داشت پاره میشد و حاصلش هنوز هیچ است و هیچ.
—منتظر فصل بعدیام
به خانه برگشتیم با خریدهایمان که به غیر از فروشگاه یزدیها، از هایپرمارکت هم چند قلم درونشان بود و خط لب قهوهای که خیلی دلم میخواست داشته باشم و حالا دارمش. راستی چقدر لوازم آرایشی گران شده. البته چیست که گران نشده باشد. ای کاش مداد کمی بلندتر بود تا ماتحتم نمیسوخت.
همانطور که قبلاً گفتهام، پنجشنبه و جمعهها من نباید به غذا پختن فکر کنم. چون روز فکر کردن همسرم است، اما بیشتر مواقع نقشه را من میریزم و او اجرا میکند. امشب هم استثنا نیست. بعد از شام، درون کتری نقلیام آب ریختم تا چای بگذارم و با کوکیهای جدید بخوریم. سریالمان را هم دیدیم و پایان فصل دو چقدر قلقلکدار بود. حالا بیصبرانه منتظرم در فصل بعدی هَری (تام هاردی محبوبم) اِدی را از وسط نصف کند، چون در طول این دو فصل دلم میخواست این پسر سرتق را خیلی کتک بزنم. حالا که دیگر این دیوانه، بهانهی بسیار خوب و تلخی به هری داده، احتمالاً آرزویم برآورده شود. آمریکایی جماعت با فیلمهای خشنش روحم را خاشخاشی کرده و فقط کتک زدن اِدی حالم را کمی بهتر میکند.
در آخر شب ناخنهایم را گرفتم. هرچند این اعتقاد مادرم که ناخن گرفتن در شب بد است هم در سرم مرور میشد. ناخن گرفتم و لاکی هم زدم تا ثواب کارم بیشتر شود.
دیگر پدر روز را درآوردم. بهتر است بخوابم.
۱۴۰۵/۰۸/۲۸
پنجشنبه ۲۷ آبان ۰۵
آخر هفته هم کار میکنم و مخصوصا اگر پنجشنبۀ آخر ماه باشد، حجم کار بیشتر هم میشود.
آزادنویسی صبحگاهی و نوشتن خابم.
کامل کردن تمرین کارگاه خودواژه
پیادهروی نیم ساعته
خوردن ناهار با همکارا و گپ و گفت با هم
جلسات مشاوره آنلاین
خاندن از کتاب«صدای منتقد درون»
آزادنویسی با آنافورای عمری
گپ و گفت مفصل با پناه کوچولو
صبیحه باوی. ۱۴۰۵/۸/۲۹. ص س ۹:۴۰
سلام میکنم چون چند روزی اینجا نبودم امروز میخواهم دلیل ننوشتیم را بنویسم انچه مرا از نوشتن دور کرد نیاز به دیدن یار بود آنوقت که عزیزی را بعد از مدتها میبینی گویا روح من تشنه است و فقط میخوام از دیدنش سیر شوم این حال من مرا به اهمیت نیازهای روان ما رسوند من مثل کسی که نمیداند تشنه است بله نمیداند تشنه است خیلی از ما نیازهای خود را فراموش میکنیم و در فراموشی نیاز خودمان را فراموش میکنیم ودر فراموشی خود احساس کافی نبودن ما را احاطه میکند ودر چرخه معیوب کمال گرایی می افتیم بله نیاز من به دیدن پدرم مادرم که مدتهاست آنها را ندیده نبودم چنان مرا مچل کرد که مثل کودک بینوا نیازمند روزها را سپری کردم و زمانی که آنها را دیدم دیگر دستم از همه چیز کوتاه شد و در تغذیه روح خودم فقط از حضورشون روحم را سیراب میکردم ده روز از که ار وجودشان مینوشم و چه گوارست این حضور عزیزشان سایه تمام والدین بر همه مستدام باد
اگر کلماتت آلوده به یأس و شک شدند. با اندیشهٔ پاکسازی پیش نرو. علت را بجو. از ریشه درمان کن. از تکرار یک مسیر نهراس. فقط مراقبِ تکرار اشتباهاتی باش که هیچ شباهتی به نسخهٔ تو ندارند.
هر روز تصمیمینوتر مرا از هبوط به صعود میرساند. به من میآموزد چگونگی را، پیش از دریافت پاسخ از چرایی و حتی گرفتاری با این قبیل سوالات. دگرگونی تصمیمات، نتیجهٔ هیجانیِ بیمنطق و برنامهست. دیر یا زود متوجهاش خواهی شد.
از نیک اعمال روزم:
ـــ وبینار را بموقع نبودم بعد بقول استاد فردی گوش دادم. چقدر خندیدم. نیاز داشتم به اینکه حال و هوایم تغییر کند و اما آنافورای عمری: جملهای که کششِ ادامه در برنامهای چند ساله را دارا باشد. انگیزهبخش، مشوق و رغبتزا باشد. فکر میکنم چه چیزی در طول سالیان هنوز با وجود جابجایی و تراش و خراش هنوز بر اصل خود باقی مانده.
ـــ آزادنویسی میکنم و از این شاخه به آن شاخه میپرم و حین پریدن، سوالات از شاخهها آویزان میشوند.
ـــ متنی مینویسم از توقف و ایست. چه دلیلی پشت این ماجراست؟ تداوم یعنی ایجاد وقفه در بازههای کوتاه برای انتخابِ صحیحترین شکل استمرار.
ـــ اندکی شعر سه سطری میخوانم و تمرین میکنم. حالا بدک نشدهاند. اما خیلی کار دارند و نیازمند زمانی افزونتر از اکنوناند.
ــ ادامهخوانی رمانِ« مادران و دختران» جلد سوم. این جلد به نسبت دوتای قبلی از معرفی و حضور شخصیتهای فرعی اجتناب کرده و این دلپذیرتر کرده همراهی و خواندنش را. حالا میفهمم چرا جلد نخست از خانواده محسن خان میاغازد و نقش امیر پررنگ است. چون همه داستان به خانواده امیر وابسته است؛ به زن و دخترانش.
ــ سه یادداشت روزانه«با شما نبودم» فرسی میخوانم و به فکر فرو میروم. نگاهِ گسترده و ژرف بهواقع به وجد میآوردت. طایفهٔ قلم و اهل قلم دو گروه متفاوتاند. اما آیا نویسنده، از باقی نویسندهها چقدر میآموزد؟
از صبح که سرم با کلاس نقاشی گرم بود. شاگردانم کک بودند. چندنفری اطلاع داده بودند که نمیآیند و چند نفری هم بیاطلاع نیامده بودند. ناراحت نشدم. خوب هم بود. گاهی کلاس خلوت به نفع معلم است. چون در شهریه سختگیر نیستم، از این قبیل غیبتها همیشه هست.
بعد هم دخترم را با خواهرم بردیم کلاس موسیقی.
دخترم را گذاشتیم کلاس، ما هم خودمان نشستیم در ماشین به دیدن آدمها. سرد بود، حوصلهی قدم زدن در خیابان را نداشتیم.
از تیپ آدمها در شگفت بودیم. با آن سرما برخی هنوز با ژیله و شلوار کوتاه بودند. قبول دارم پارچه گران شده است و لباس هم به دنبال آن، ولی یعنی لباسهای قبل از شورش هنوز به کار نمیآید؟
دخترم میگوید تو قدیمی هستی که هنوز لباسهای قدیمت را میپوشی. شاید قدیمی باشم، ولی افکارم که قدیمی نیست.
حوصلهمان سر رفت. دور دور کردیم و سر از باغ در اوردیم. سبزی خریدیم. من سبزی ترشی برای ادامهی بساط ترشیسازیمان و خواهرم اسفناج. راز بقا هم دیدیم. بچه گربهای افتاده بود دنبال کلاغها. کلاغها هم به حماقتش نیشخند میزدند. گربه را چه به کلاغ. زاغچه که نبودند.
بعد سری به مغازههای دکوری زدیم. سوت و کور. قیمتها هم فضایی. اجناس قشنگ بودند، ولی در این اوضاع اقتصادی نگاهکردنشان به از خریدشان.
تا ساعت سه و نیم که کلاس تمام شود، همینطور سرگردان خیابانها، وقت میگذراندیم. کلاس تمام شد. دخترم را برداشتیم و برگشتیم خانه. ناهار هم نخورده بودم. محمد هم کمی بعد ما رسید. با سرکه و دبهی تازه. حرصم گرفته بود. خشونت به خرج دادم. نشست برای کمک کردن. تا کمی بعد اذان دوتایی کار میکردیم. بعد دیگر کارها ماند برای من. یعنی جمع و جور کردن بود که از عهدهی او خارج. بساط ترشی تا همین ظهر امروز ادامه داشت. نتیجه چه شود، بماند.
حالا هم دخترم شازده کوچولو میخواند. بلند بلند. تنها کتابی است که هزار بار بخوانم، سیر نمیشوم. قرار است برایش نشانگر شازده کوچولو بکشم.
سه قسمت دیگر از سیلو را هم دیدم. برای زهرا نامه نوشتم و دیگر هیچ.
«بیگفتوگو پیمانه میکنم خیابانها را»
خیالم باید آسوده باشد وقت پیادهروی. آرامشِ پشت سر لازم است. داشتمش. رفتم. دم ظهر. ناهار نخورده.
کتابفروشیِ چهارباغ بالا را سر زدم. هنوز تخفیف دارند. از معین دهاز «اسبِ من» را خریدم.
بیشتر مغازهها تعطیل میکنند. صرفشان میکند ساعت دو ببندند چهار باز کنند؟ اما شاید همین دو ساعت لذت دارد: ناهاری چرتی چایِ قند کناری.
تا به سی و سه پل برسم درختان و برگهایشان پیادهنوازی کردند. جلوی پایم میریختند. قربانی قدمهایم میشدند. زیبا نیست؟ حیف نیست غصه بخورم با این همه برگ و درخت؟
شهرِ کهنه، نفس تازه میکند با این برگریزان.
و در این نفستنگی به فکر نولباسی است. خیابانها را بیگفتوگو پیمانه میکنم. مینویسم جملههایم را. ذهنن البته.
پست کانالم را نوشتم. پایم را در هیچ مغازهای نگذاشتم. بعضی فروشگاهها حراج زده بودند بعضیها به انتظار حراج. خدا کند توانایی نه به خرید را داشته باشم.
نویسندهساز را بیرون بودم. روی نیمکت پارک نشستم و گوش دادم. آنافورانویسی داشتیم. شاهین کلانتری به همه گیر داد.
برگشتم خانه.
دوش گرفتم. ناهشام (ناهار و شام) خوردم و کارهای همیشگی.
توی وبینار فاطمه مداحیپور با «جعبهی آرزوها» آشنا شدم.
شعر فیالبداههای از مرگ نوشتیم در «رئالپر» حمیده وحدتی.
با خواهرم و دخترم حرف زدم. انرژی گرفتم.
«امیدوارم.» بس است چقدر میگویی.
این به خاطر اینه که ذهن اغلب ما آدمای امروز به خاطر موبایل و اینترنت تحلیل رفته و آسیب دیده.
یه مقدار دربارۀ اقتصاد توجه سرچ کن و بخون. شاید برات جالب باشه.
From نیکو بنیسعید on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بهاری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر محمودآبادی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده شکری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صبیحه باوی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From طوبا وطنخواه on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۹۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on ماجرای سه نویسندۀ روس در یک رستوران
From شاهین کلانتری on کلاس نویسندگی: آموزش نوشتن و تولید محتوا در مدرسه نویسندگی