— یک روز خوب
امروز روز خوبی بود.
روزی که دو بار بیدار شدم.
اولین بار صبح خیلی زود برای نوشتن ادامهی گزارش نیکم.
و بعد از اینکه نیمی از ورزشم را انجام دادم در میان انجام حرکات خوابم گرفت. رختخواب را در کنار همسرم که هنوز خواب بود، مجددا پهن کردم و خوابیدم و ساعت یازده بیدار شدم. خیلی چسبید. بدنم به خواب بیشتری احتیاج داشت و چاییای را که همسرم دم کرده باشد.
لباسهای تلمبار شده را که هوای نیمهابری این چند روز، اجازهی شستنشان را نمیداد شستم و در روشنایی آفتاب پشت ابر، روی بند آویزانشان کردم تا با باد تاببازی کنند و خشک شوند.
امروز اما روز زبان خواندن نبود، به گمانم هنوز روزش نیامده. امروز به هرکه زنگ زدم پاسخگو نبود غیر از دوستم سمیرا که او هم بیرون از خانه مشغول خرید بود و گفت خودش تماس میگیرد. تماس گرفت و خیلی کوتاه صحبت کردیم. توجه کردهام که دیگر مثل قدیم پر از صحبت نیستیم. تنها اتفاق جالبی که روزهایش را از تکرار بیرون کشیده، حضور بچه گربهای بسیار سیاه بود، که مادر و پدری نداشت و سمیرا آن را به سرپرستی خود درآورده.
خدا گربه را خیر بدهد که گفتگویمان را از سلام و خداحافظ به چند کلمه بیشتر ارتقاء داد.
عصر به خرید رفتیم و حبوبات مختلف و ادویههای خوشبو و متفاوت خریدیم و البته دوباره اسفناج و کمی هم شوید. همچنین بخش زیادی از اقلام مورد نیاز ماهیانهی زندگی.
امروز روز خوبی بود چون یک اپیزود دیگر از خسرو و شیرین نظامی را گوش دادم. این دو چرا اینهمه با پا پیش میکِشند و با دست پس میزنند. دلم میخواهد بروم درون داستان و دستشان را در دست هم بگذارم تا انقدر مغزم را خراش ندهند.
هرچند بنفشه صدایش خیلی لطیف و شیرین است، دوست دارم داستان برایم بگوید و من گوش بدهم.
به شب رسیدیم. سبزیهای خریداری شده را پاک کردم و شستمشان. در سبد که آبشان رفت روی نمگیر پهنشان میکنم.
برای شام دوباره آش ماسوا خوردیم.
حیف که تمام شد.
معمولا در شستن میوه و سبزیجات دقت زیادی دارم. در استفاده از گندزدا و مواد بهداشتی هم سستی ندارم. شستشوی دستها هم که دیگر نیاز به توضیح ندارد. هر نوع مراقبتی از این دست برای راه بستن به روی انگلها و میکروبهاست. اما امروز از نویسندهی بزرگی خواندم که کِرم داشتن یک ضرورت است. آن هم از نوع انگل.
«مثل کرم کدو » عنوان نخستین نامهی یوسا در «نامههایی به یک نویسنده جوان» است.
در این نامه دو موضوع اصلی مطرح است. اول اینکه آن قریحهی الهی که سارتر برای ذوق نویسندگی و قدم در این وادی گذاشتن قائل است توهمی بیش نیست. دوم اینکه شخص نویسنده باید مانند مبتلایان به کِرم روده که هر چه میخورند در خدمت رشد انگل است بردهوار در خدمت عطش سیریناپذیر ادبیات باشد و خود را وقف نوشتن کند.
برای نوشتن زندگی کردن نه برای زندگی نوشتن.
همین چند کلمه گویای پیوند یوساست با ادبیات و گواه زیستنش در خدمت به ادبیات. از خودم میپرسم ادبیات برای من نیز همین است؟ حقیقت این که هرگز چنین دیدی نداشتم که برده باشم در خدمت چیزی. ایدهی مقایسه حرفهی نویسندگی با کرم کدو برگرفته از توماس ولف است که میگوید قریحه ادبیاش مانند کرمی در وجودش لانه کرده است.
بالاخره در آخرین جلسه منتورینگ فردی مدرک کوچینگ سطح دو را گرفتم. گمان میکنم شروع دوره 21 فروردین 1404 بود. مثل تمام 44 سال گذشته که اتفاقات مهم زندگیم در مهر ماه بود این یکی هم در آخرین روز این ماه رقم خورد. حالا منم و نیاز به ریشهدار شدن این جوانه. راستش ایدهی کوچ شدن از آنجایی به ذهنم خطور که خیال بازنشستگی به سرم زد. از یک ترس. ترس دور ماندن از اجتماع. وابستگی به چندرغاز تأمین اجتماعی. همین ابتدای مسیر بیش از انتظارم عایدی داشتم. خلاصه که باز گذشتن مهر و ماندن یادگارها.
خردهکارهایی هم بود مثل خرید لوبیا و سیبزمینی، پیاز و میوه از پنجشنبه بازار.
کلاس نقاشی و دورگیری طرح تازهام.
رقص و پخت و پز.
امشب بعد مدتها رفتم پیادهروی. توی پارک نشستم به تماشا. هم خندیدم، هم نگران شدم و هم دلتنگ.
هنگام پیادهروی گرمم شد. هنوز شرجی داریم. ولی توی پارک خنک بود. شاید چون روبروی دریا بود. شاید چون عرق کرده بودم و کمی باد میخورد. هرچه بود، خوب بود.
دختر نوجوانی آمد، اجازه گرفت و کنارم نشست. داشت تلفنی صحبت میکرد: «به دَرَک بابا. آناهیتا هم با من قهر کرد. من کوچیکترین بیاحترامی بهش نکرده بودم.»
بعد حواسم گرم چیزهای دیگر شد. یکهو گفت: «ببخشیدا که دارم فحش میدم.» گفتم: «خواهش میکنم. من اصن حواسم نیست.» بعد از چند دقیقهی دیگر بلند شد روبروم ایستاد و گفت: « آدم نمیدونه چکار کنه، هر چی بهش میگی خودتو ناراحت نکن. گوش نمیده.»
با لبخند شنیدم. بامزه بود به نظرم.
«آدم وقتی ناراحته، این حرف از غمش کم نمیکنه» این را توی دلم گفتم.
از بابت بچههایی که پابرهنه اینور و آنور میدویدند، نگران شدم. نکند چیز تیزی کف پایشان را ببرد. و از پسرهایی که تکچرخ میزدند با دوچرخه که نکند با سر بخورند زمین.
با دیدن کودکانی که فوتبال بازی میکردند، دلتنگ بچگیهای پویا شدم.
دوتا دختر نوجوان داشتند والیبال بازی میکردند با برادرهاشان که دو سه سالی ازشان کوچکتر بودند. که دوست برادرها آمد و توپ را قاپید و مهارتش در کنترل و حفظ توپ را به رخ کشید. هر چه آنها جیغ و داد کردند و برادرها رفتند واسه گرفتن توپ، موفق نشدند. آخرسر یکی از دخترها پسرک را گرفت. پسر هم توپ را شوت کرد آنور پارک. دختر داداشش را صدا زد که برود دنبال توپ و به این شکل خیالم راحت شد. حرصم را درآورده بود خب! ایشش.
از سرمایی که به جانم افتاده بود مگر خوابم میبرد؟ شانس آوردم مامان بیدار شده بود برای دستشویی، یک پتوی دیگر که رویم کشید، کمی سنگینم کرد و خوابم برد. دو ساعت بعد داغ و آتش گرفته و خیس عرق بیدار شدم. خلاصه خوابم شده تکه تکه.
صبح در کارگاه طرحوارهدرمانی از دکتر محمد طاهری بسیار آموختم.
بعد از ظهر مطالعه و کار روی تمرین دورهی «رنج من گنج من» الهه علیزاده.
عصر رفتم گروهدرمانی. این هفته با پیشنهاد یکی از دوستان روی این متمرکز شدیم که چطور برای علاقههامان گامهای کوچک کوچک برداریم.وروجکبازی در آوردم و آهنگ «زمزمه» حمیرا را که یکی از دوستان حرفش را میزد آنلاین پخش کردم.
تمرین «رنج من گنج من» را به سامان رساندم و در جا تمرینی ثبتش کردم. چشمم به این جمله خورد اگر از آسمان سنگ ببارد هم جلسه فردا برقرار است. یاد ترانهای از فتانه افتادم و باز پخش آنلاین و ضبط. مامانم و ریحانه شاید هم رضوانه تذکریدند دارد فاطمیه شروع میشود. راستش سالهاست در خانهی قبلیمان از همان تولد حضرت زینب س که در و دیوار همسایه چند خیابان پایین را میدیدم یادم هست که چند روز بعد از روز پرستار فاطمیه اول شروع میشود. برای من فاطمیه جدی است. ولی قصد امروزم اصلاً بیاعتنایی نیست، حرکتهایی بود که پیش آمد.
یادداشت فوروارد شدهی خانم شیبانی را در کانال سرزبان الهه علیزاده خواندم. توضیح پرسشهای بینظام در کتاب هنر پرسشگری چند خط بیشتر نیست. اما الهه جان آنقدر مثال میزند و میپرسد «درسته دوستان؟» که در جانمان مینشنید که پرسشهای سلیقهای برای «خودشناسی»اند، «نفسگاه ذهناند و بدنمندترند.»
داستانِ «زندگی زیباست» را از چخوف خواندم. برای این جمله « هلهله کن که در این لحظه روی نیمکت متهمان ننشستهای، رویاروی طلبکار نایستادهای و برای دریافت حقالتألیفت در حال چانهزدن با ناشرت نیستی.» این جمله را حاشیه نگاشتم: «آخی انگاری چخوف خیلی از ناشرش میکشیده 😊.» این جمله را هم رنگی کردم :«ای آدم، پند و اندرزهایم را به کار گیر تا زندگیات سراسر هلهله و شادمانی شود.» و نوشتم: «چشم چخوف روحت شاد.»
چند صفحه از هنرِ پرسشگری را خواندم. سراغ کتاب دیگر از محمدرضا کاتب یعنی «هیس» رفتم. خلافآمد خواندن «لمس»، اول رفتم سراغ یادداشتها، تا بلکم بیشتر از ماجرای داستان سر در بیارم. اما یک صفحه بیشتر نبود. آرام آرام خواهم خواندش. عجله کار شیطان است.
روح همهی رفتگانمان شاد.
بالاخره امروز «سرگذشت کندوها» را تمام کردم.
چند صفحه «چنین گفت زرتشت» نوشتم.
پنج صفحه «از سکوی سرخ» خواندم.
هوا باد و بارانی بود. نتوانستم پیادهروی کنم.
وبینار امروز تشکیل نشد. اما من بیستوپنج دقیقه نوشتم.
جریان پیدا شدن بچه گربه را در کانالم منتشر کنم و هم در قسمت رخدادکنویسی.
این روزها دل و دماغ هیچ کاری را ندارم ولی باید ادامه دهم و دارم مینویسم.
روزم را با چند بیت از پروین اعتصامی به پایان میرسانم: «امروز گذشت و بگذرد فردا
دِی رفته و رفتنی بُوَد بهمن
بی نیش عسل که خورد از این کندو؟
بیخار، که چید گل از این گلشن؟»
“کاری را که دوست داریم به صورت مداوم انجام بدیم. براش آموزش حرفهای ببینیم. مخاطبان خودمون رو پیدا کنیم. و یک معنا بهش بدیم.” از یک فایل صوتی اینها توی ذهنم مانده، مثل یک خوابِ محو. اما نقل قول خوبی است. چند روزی است که گزارش نیک مینويسم. یعنی شبها جمعبندی میکنم و میفرستم. البته بعضی از گزارشِ نیکها آنقدر هم نیک نیست و سیاه است. چون از درماندگی و موضوعات منفی حرف میزنم. امروز اول صبح نوشتم. حدود بیست دقیقه شد. باید بیرون میرفتم. بعد از یک جلسهی آموزشی به یک کتابفروشیِ قدیمی سر زدم. کتابهای خوبی دارد اما با ترجمههای بد. یک کتاب از شوپنهاور برداشتم به اسم حکمتهای زندگی. کتابِ محتوای خوبی داشت اما ترجمه و فونتِ خوبی استفاده نشده بود. بنابراین منصرف شدم. خیلی کتابِ نخوانده دارم. برای همین دوست ندارم کتابِ تازهای اضافه کنم. امروز کمی توی کانالِ بچهها دور زدم و متنها و شعرهایشان را خواندم و کلی کیف کردم.
تا بعد
1. سالواژهام: استمرار
2. پیادهروی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه
3. امروز مهمون داشتیم وقت نشد به کارام برسم اما حداقلش اومدم گزارش نیک رو نوشتم و برخی از کارهام رو به انجام دادم
این روزهایم را دوست ندارم. چیزی که میخواهم نیستند. مثلا امروز دوست داشتم بخوابم ولی باید کلهی صبح میرفتیم بانک. توی بانک من غر میزدم به سهیل و سهیل غر میزد به من. کمی دعوا.
فاطمه بقا هم الکی دنبال خودمان کشیدیم. ولی بد نشد. آمد خانهمان و خوش گذشت. فاطمه آبجی هم آمد. اما فائزه نتوانست. نشد.
الیار هم آمد وقتی که فاطمه داشت میرفت. کارتون دید و بعد مجبورم کرد باهاش کاتان بازی کنم. به زور.
قسمت قشنگ امروز: آشپزی نکردن.
نوشتم و کمی شعر.
سهیل آمد و بستنی خوردیم.
عکسها را نهایی کردیم برای آلبوم.
توالت را شستم و سینک را. کثیف بودند. عوق. ولی تمیزند حالا آمادهی شاشیدن و تفکر طولانی. سینک هم آمادهی حمام ظرفها.
پراکنده شام خوردیم. جدا از هم. حرف زدیم.
و حالا نمیدانم فردا بروم عیادت خاله یا نه. وقت کم میآورم. خستهام. میخواهم به اندازهی تمام کارهای بانکی انجام نشده بخوابم.
چشمانم هنوز گرم خواب بود. در حال صحبت و درد و دل با مادر بودم. خیلی وقت میشد که به خوابم نمیآمد. حسابی داشتم دلتنگی این شش سالی که نبود را در میآوردم. صدای آلارم گوشی ، شیرینی این خواب را پراند. ای کاش شارژ ش همان نصفه شب تمام میشد و همانطور خواببهخواب خاموش. حيف از خوابهای خوشی که عزیزان رفته را میبینم و نصفه بیدار میشوم. دوست ندارم چشمهایم را باز کنم. چشمهایم از بیخوابی میسوخت. دیشب دیروقت خوابیدم و مشغول کارهای فردا یعنی امروز بودم. باچند نفر از دوستان وهمکاران راهی ویلای یکی از دوستان عزیز شدیم. جای شما خالی در آبسرد دماوند هوا مطبوع و سرمای پاییز محسوستر از تهران بود. نَمی، باران هم مطبوعترش کرده بود. درختان از هر آنچه که فکر کنید در باغشان دیده میشد. از گردو و انواع میوهها گرفته تا انواع انگورها یکی از انگورها مزهی توت فرنگی وآلوئهوِرا ميداد با دانه های مخملی خیلی خوشگل و خوشمزه. میگفتند آن نوشیدنی قرمز رنگ مطبوع با اين دانههای قرمز انگار خیلی خوب میشود. اوضاع اینترنت در آبسرد افتضاحست. در وبینار نتوانستم شرکت کنم. اصلا نمیدانم بشود، همین گزارش نیک را هم ارسال کنم یا نه. عادتیست نیک که بدون توقف هفتههاست انجام میدهم. و اینکار بسیار مقبولست.
دور و برم شلوغ و تمرکزم کم است.
گزارش امروز را بیشتر از این ادامه نمیدهم
شبتان نیک
قدمها را با سرعت برمیداری. ابروها را در هم کشیدی. با خودت میگویی که دیرت شده. یکهو دستی روی شانهات میزند. اکنون. سرعتم را کم کردم. چند نفس عمیق کشیدم. عضلات صورتم را شل کردم. سعی کردم بهجای سایه، توی آفتاب قدم بردارم. لبخند زدم. به چهارراه رسیدم. ماشینی رد شد. تو را یاد کسی انداخت. انگشتانت را محکم به دستهی ساک باشگاه گرفتی. اخمهایت را در هم کردی. داشتی فکر میکردی اگر او را ببینی چه برخوردی با او میکنی. دستی روی شانهات میزند. اکنون. سرعتم را کم کردم. اخمهایم را باز کردم. مغازهای را دیدم که بارها از جلویش رد شده بودم و ندیده بودمش.
صبح با مدیتیشن و هرزهنویسی شروع شد. با خودم قرار گذاشتم امروز بیشتر حواسم به کارهایم باشد و کمتر با موبایل لاس بزنم. بیشتر از روزهای قبل حواسم بود و انجامش دادم. موقع برگشتن از باشگاه وقتی که خودم را از حواسپرتی به لحظهی حال رساندم، هوا را مزه کردم. برایم تجربهی متفاوتی بود که هوا اینطور تا عمق وجودم رفت و تبدیل به مزه شد. ظهر موقع ظرف شستن و نهار درست کردن موزیک گوش ندادم. فقط حواسم به شستن ظرف بود. به خرد کردن پیاز. بارها ذهنم پرید ولی برگرداندمش. با لنا رفتیم خرید. قرار گذاشتم با خودم کمتر موبایل را چک کنم. به خودم گفتم: «مگه برات ریدن؟» فکرش را هم نمیکردم که روزی ریدن را در گیومه بگذارم. این حرفم کارِ خودش را کرد و تا حد زیادی موفق شدم. موقع جاروزدن خانه و سروصداهای ریتا و لنا، بارها خودم را کشاندم به اکنون. دیدم زیادی به این خاهرزادههای اسکلم سخت میگیرم و برای کارهای خانه غر میزنم. دلیلی برای اعصابخوردی پیدا نکردم. یعنی هر چه بود به بچهها و جارو زدن خانه ربطی نداشت. در حمام هم افسارم را به دست گرفتم و گفتم: «بعد از حموم بهت فرصت میدم به این موضوع فکر کنی. الان داری آب گرم روی بدنت میریزی. ببین پوستت چه حسی داره. فقط حسش کن. براش اسم نذار.»
بوی قرمهسبزی در خانه پیچیده. تلخ شده. سبزی مشکلی نداشت و لیموعمانی هم نیم ساعت آخر اضافه شد. مهمان داریم. دوباره خاهر و خاهرزادههایم میآیند و به این دو تا اسکل اضافه میشوند. خدا به من رحم کند.
حلزون امشب خرچنگوار به من نگاه میکنه
منم رفتم در ِزندگی رو باز بذارم هوای تازه بیاد
آخه غصهی لحظههای رفته، امروز داشت خفهم میکرد
من جلوشون درومدم خفه نشدم
امروز
همهی متون ماهنامه رو از تلگرام بردم تو بله
بر پدرش لعنت این جنگ و واهمهی جنگ
بعدم پیادهروی کردم و جاروپارو
فردا مهمان دارم
در بارهی شعر و تکالیف دورهی شعر خوندم و نوشتم
و تمرین کردم
دستامو مثل بچهگیم که مادربزرگم حنا میذاشت
حنا گذاشتم
دودیقه دلشوره رفت اما،
ناکس
دوباره اومد.
جوری که بوی حنا حالمو بد میکرد.
الانم
یه اتاق رو جمع و جارو کردم
متن امشب کانالمو راست و ریس کردم
دیگه
برم بخوابم
فردا یه عالمه کار دارم
به امید بیداری
و
زندگی
و
خوشحالی
خدافظ
بعضی وقت ها نوشتنم نمی آید نه که نخواهم بنویسم نه، سردرگمم جمله ی ابتدایی قهر می کند گوشه موشه ای قایم شده و بیرون نمی آید مسئله ای نیست اگر هم هست حلش می کنم.
همین که این چند جمله را نوشتم نوشتنم آمد و بسیار خوش آمد.
صبح زود بیدار نشدم ای وای بر من، خواب ماندم نمازم قضا شد چه روز بدی را تجربه خواهم کرد چقدر خواب دم صبح شیرین است به عسل می ماند.خودم را توبیخ نمی کنم چرا که دلم که می خواسته بلند شوم نمازم را قضا نکنم و صبحم را زودتر آغاز کنم اما حالا که نشد نشود، چرا وجدانم را برنجانم و او هر دم و لحظه بازخواستم کند که چرا و چرا و چرا
روزانه نویسی امروز به فنا رفت، ظهر مهمان داشتم غریبه نبودند آشنا بودند آشنای آشنا، دخترهایم بودند با همسر و بچه هایشان
زمان بیشتری از روزم به آشپزخانه اختصاص یافت به پختن ناهار و کیک یزدی
برای پختن کیک دستورهای زیادی دیده ام و امتحان کرده ام. در کیک یزدی از ماست استفاده می شود که من نمی پسندم من کیک یزدی را باشیر می پزم هم نرمتر می شود و هم طعم بهتری دارد.
عطر و طعم کیک هم علاوه بر پودر هل گلاب بیشتری می طلبد.
اگر از روغن حیوانی در کیک یزدی استفاده کنیم که به قولی نور علی نور می شود ولی خب بعضی نمی پسندند.
قبل از آمدن مهمان ها از کیک هایم عکس گرفتم.
مهمان ها رفتند، آشپزخانه را مرتب کردم.ظرف هایی که توسط دخترها شسته شده بود به کابینت انتقال دادم و ۱۰ دقیقه به ساعت پنج مانده قبراق و سرحال گوشی تلفنم را روشن کردم که وبینار را باشم که متاسفانه پیامی دریافت کردم که نوشته بود وبینار امروز برگزار نمی شود پس زمان را غنیمت شمردم و گزارش نیک هایی چند خواندم.
به صفحات پایانی جای خالی سلوچ رسیده ام فایل صوتی اش را شنیدم البته تا تقریبا نیمه اول کتاب را متنی می خواندم چشمانم خیلی اذیت می شد و مجبور شدم ادامه ی کتاب را صوتی گوش کنم.( حالا گوش هایم سوت می کشند، آدمیزاد دیگر چه موجودی ست هیچ چیزش یدک ندارد، خداوند که به رحمان و رحیمی و دست و دلبازی معروف است نکرده دو سه دست چشم و گوش و دندان به عنوان یدک برای بندگانش در نظر بگیرد یا حداقل ۴۰ یا ۵۰ سال از عمر بندگانش کم کند.)
پایان داستان جای خالی سلوچ:
برخاستند اما نه مرگان، مرگان هم چنان بر لب جوی نشسته ماند، چشم به درازنای جوی، کسی می آمد، مردی می آمد،جنازه ای می آمد.
آدمی پوشیده در شولایی خون آلود بیلی به دست داشت،سلوچ! از دهنه ی کاریز بیرون آمده بود.راه آب را باید همو باز کرده باشد چهره اش پیدا نبود.از شولایش، کپان خرش که همیشه بر دوش داشت خون می چکید.خون در پناه پاهایش کشاله ای پیوسته داشت.
《معدن چه جور جایی ست؟چه جور جایی؟!
آن جا برای زن ها هم کار هست؟》
شب می شکست، شب بر کشاله ی خون می شکست.
راوی آقای آرمان سلطان زاده و همه ی صداپیشه ها نقش خود را در این پادکست به خوبی ایفا کردند با اجرای صفحه ی آخر اشک هایم باریدند.
رمان پایان خوشی داشت باز گشت سلوچ، باز شدن راه کاریز و اینکه شاید آنها مجبور نباشند زمینج را ترک کنند و مرگان، سلوچ،عباس، هاجر و ابراو همان جا به زندگی ادامه خواهند داد.
ادامه ی قصه ی موش و گربه از لطایف عبید زاکانی:
حمله ی سخت کرد گربه چو شیر
بعد از آن زد به قلب موشانا
موشکی اسب گربه را پی کرد
گربه شد سرنگون ز زینانا
الله الله افتاد در موشان
که بگیرید پهلوانانا
موشکان طبل شادیانه زدند
بهر فتح و ظفر فراوانا
شاه موشان بشد به فیل سوار
لشکر از پیش و پس خروشانا
گربه را هر دو دست بسته به هم
با کلاف و طناب و ریسمانا
شاه گفتا به دار آویزند
این سگ روسیاه نادانا
گربه چون دید شاه موشان را
غیرتش شد چو دیگ جوشانا
همچو شیری نشست بر زانو
کند آن ریسمان به دندانا
موشکان را گرفت و زد به زمین
که شدندی به خاک یکسانا
لشکر از یک طرف فراری شد
شاه از یک طرف گریزانا
از میان رفت فیل و فیل سوار
مخزن تاج و تخت و ایوانا
هست این قصه ی عجیب و غریب
یادگار عبید زاکانا
جان من پند گیر از این قصه
که شوی در زمانه شادانا
غرض از موش و گربه برخواندن
مدعا فهم کن پسر جانا
پایان
– دو هفتهای میشود که منتظر آن تلفن مهمم اما خبری نیست. شبها گوشی را از سایلنت در میآورم تا اگر صبح تماس گرفتند، بیدار شوم و جوابشان را بدهم. خبری نیست که نیست. بیهوده چشمانتظارم؟
– از این به بعد میخواهم نقصهای زندگی آدمها را ببینم. این طوری دیگر فکر نمیکنم که برای شروع هر کاری، همه چیز باید کامل باشد.
– پیاده قدم زدم تا شهر کتاب مرکزی و کتابهایی را که دیروز سفارش داده بودم، تحویل گرفتم.
– کتاب چپ داروینی را هدیه دادم به برادرم تا بخواند. زیادی خودش را راستگرا میداند و گمان میکند فقط چپها بودند که دنیا را خراب کردند.
– در آزادنویسی موضوعی برای تمرین سمپوزیوم پیدا کردم. اگر بخت با من یار باشد، نه، اگر تنبلی نکنم فردا مینویسمش.
– نوشتن به زبان دیگر چه شگفتیها و بنبستهایی دارد؟ اگر بخواهیم خاطرهای را که در ذهن داریم، به زبان دیگری تعریف کنیم، چه چیزهایی از خاطره تغییر میکند؟ کتاب «به زبان مادری گریه میکنیم» را میخوانم.
عاشق مغزم شدم امروز. بسکه گفتم: «زنگ هشدارباش نواخت» امروز واقعن نواخت. ساعت ۵ صبح صدایی شبیه زنگ ناقوس در گوشم پیچید و بیدار شدم.
بعد از چند روز با علیرضا یک صبحانهی اساسی خوردیم با چای زعفرانی.
امروز مادربزرگ آمده داروخانه. خانم بوشهری خوشمشربی که بازنشستهی ارتش است و روحیهی نظامیاش را دارد هنوز. ناتوان شده. وقتی میآید یکی از بچهها باید برود کمکش که از تکپلهی جلوی داروخانه عصازنان بالا بیاید. نفسنفس زنان مینشیند روی نیمکت و قربانصدقهی من میرود. طبق معمول از پسران کلهگندهاش میگوید. یکی در تهران قاضی است، دیگری وکیل درجه یک، و سومی مهندس در آمریکا. پسرانش «الکیپلکی نیستن، آدم حسابیان». تنهاست. خیلی تنها. میگوید دلش میخاهد برود خانه بخابد ولی باید گوشیاش را بیصدا کند که پسرانش زنگ نزنند بیدار شود. و من میدانم که آنها زنگ نمیزنند. میگوید: «گرفتارن، میدونی مادر؟ خیلی گرفتارن. وکیله میگه قطع کن خودم بهت زنگ میزنم. قاضیه میگه قطع کن! قطع کن! چرا زنگ زدی؟» دنبال همصحبت میگردد. مینشیند به درددل برای ما. از دردی که امانش را بریده، از بیخابیاش، از بیجانیاش. میرود و صدای عصایش روی سنگفرش بیرون رفتهرفته گم میشود.
نمیدانم آفتاب از کدام سو درآمده امروز، که علیرضا بعد از ناهار تلویزیون را روشن نمیکند. سکوت خانه، هوای نیمهابری بعدازظهر را دلچسبتر کرده است. در این سکوت خلوتیست بین لحظهها، فاصلههایی که با هیاهوی بیهوده پر نشدهاند. کیسهی آبگرم به بغل سکوت را مزهمزه میکنم.
بعدازظهر گهگاه فرصت میکنم بخانم. «تقویم بیهدفی».
بعد از شیفت میرویم پیادهروی. هوا قدری سرد شده. مسیر را کوتاه میکنیم.
بله جناب مصطفا دشتی من هم واقعن نیاز دارم «درِ زندگی را باز بگذارم تا هوا تازه شود» ولی در را نمیجویم. شاید باید به دنبال در زندگی بگردم.
«یک روز ز بند عالم آزاد نیم
یک دم زدن از وجود خود شاد نیم
شاگردی روزگار کردم بسیار
در کار جهان هنوز استاد نیم»
– خیام
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی و خوابم را نوشتم.
با همسرم و دخترم صبحانه خوردیم.
سریال «صد» را دیدم.
لباسها را در لباسشویی ریختم.
کمی ورزش کردم.
پادکست وبینار نویسندهساز را گوش دادم.
ناهار پختم.
پادکست «جافکری» را گوش دادم.
۱۱ صفحه از «ملکوت» را خواندم.
میزها را گردگیری کردم.
حیاط را جارو زدم.
شب با همسر و دخترم پیاده تا مرکز خرید رفتیم و برای دخترم، لباس ورزشی خریدیم.
کانالم را به روز کردم.
آزادنویسی کردم.
از روی «نوشی و جوجههایش» رونویسی کردم.
آزادنویسی کردم که از دل آن یک داستانک بیرون آمد.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
آرزوجان بابایی عزیزم، گزارش امروزم را خطاب به تو مینویسم که فکر و تلاش و دغدغههایت نیک است.
روز را با آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی آغاز میکنم.
از کارهای دلپسند و روزانهام این است که زیر آسمان بایستم یا بنشینم و چشم بدوزم به آن. تماشای آسمان لذتی عجیب دارد کوچکیام را بیش از پیش نشانم میدهد و بزرگی جهان را آسمان را و عظمت لایتناهی خداوند را. آسمان برای من بزرگترین محل عبادتی است که دعاهایم را سمت خدا سرازیر میکنم. برای تمام آدمهای جهان دعا میکنم برای آنها که حتی نمیشناسمشان و بعد برای آنها که میشناسم و برایم عزیز و مهماند. برای آنها که میدانم چه میخواهند و برای برخی دعا میکنم سختیهایی که بر من گذشت بر آنها نگذرد. برای تو دعا میکنم که نزدیک باشی به نور و امید، به زیبایی و نیکی، به خواستههایی پر از آرامش و روشنایی.
بعد از آن به اتاقم میروم، به کنج محبوب خود و کتاب میخوانم؛ مادران و دختران را که هم خوانیاش با تو و خانم نعیمی لذتبخش است. شکوفههای عناب رضا جولایی را ادامه میدهم، این سومین کتابیست که از او میخوانم. نمیدانم اثری از او خواندهای یا نه. داستانهای تاریخی مینویسد و کلمات و خلاقیت خوبی دارد. آرزو، چه خوب که داستان و ادبیات را داریم، بدون ادبیات تحمل جهان چطور ممکن بود؟
بخشی از وقتم با زیتون سپری میشود از گربهها نوشتهام و خواندهای اما نمیدانم چقدر با گربهها آشنایی داری. در این هفت سالی که خودشان آزادانه به خانه ما آمدند و نسل در نسل ماندهاند خیلی چیزها به من یاد دادند و حضورشان حالم را خوش کرده و خوش میکند، مراقبت از گربهها کیف خاصی دارد.
امروز وبینار برگزار نشد، در آن ساعت فکر کردم و نوشتم، آزادانه و بیوقفه. مدتها از این شکل نوشتن رها و آزاد میگریختم اما در زمانی که به شدت به آن نیاز بود سمتش بازگشتم و خشنودم. خوشحالم که در مسیر نوشتن و خواندن باهم همراهیم و میکوشیم بیادعا، ساده و بیغلوغش همدیگر را درک و حمایت کنیم، برای مسیر پیش رو. امیدوارم نوشتن و خواندن قسمت مهمی از زندگیمان شود، که در هیچحال رهایشان نکنیم و رهایمان نکنند.
متن کانالم را مینویسم و ویرایشش میکنم و میرود که چراغ انتشار را روشن کند اما در ساعت ۹.
هرشب تفأل به دیوان حافظ میزنم و اینبار غزل۲۹۰ را سوغاتم داد و این هم چند بیت درخشانش:
«خیال حوصله بحر میپزد هیهات
چههاست در سر این قطره محال اندیش
ز آستین طبیبان هزار خون بچکد
گرم به تجربه دستی نهند بر دل ریش
نه عمر خضر بماند نه ملک اسکندر
نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش»
با خانواده سریال میبینیم و در مورد بازی دیشب رئال حرف میزنیم. برد خوب ۴ بر یک دیشب با گلهای درجهیک «امباپه» و «دیومانده» شیرین بود و شادیاش چند روزی میماند. (خیلی فوتبالی شد نه؟)
میروم برای خلوت شبانه، قبل از آن بنویسم امیدوارم بدانی تلاشهایت در تمام نقشهایی که داری به عنوان یک انسان، نویسنده، دختر، خواهر، همسر و مادر قابل تشویق و تحسین است، دمت گرم و دلت خوش باد.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۶۲:
همیشه رفیق عزیزم،
برایت بگویم از امروزم که باز دیر از خاب بیدار شدم و هزار کلمه تایپ کردم که بیشتر آزادنویسی بود.
ناهار مهمان داشتم و تدارک ناهار را دیدم، کمی هم خانه را مرتب کردم.
بعد از ظهر فراغی پیش آمد و توانستم کمی بخانم. از «نویسنده ساز» خاندم:
• به بازخورد مخاطبانی که مطالعهی جدی نداشتهاند توجه چندانی نکن.
• از تورق کتابهای ناشناخته و کمتر مشهور استقبال کن.
• یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشت سر هم بخوان.
• دربارهی سطرهایی از کتابها که زیر آنها خط کشیدهای بنویس. این تمرین نوعی گفتگو با سایر نویسندگان است.
• از روی متنهایی که دوست داری بنویس. بسیاری از رازهای نویسندگی را فقط با رونویسی میتوان کشف کرد.
داستان «در واگن» را از چخوف خاندم.
عصر با النا برادرزادهی شیطونم دو تا انیمیشن نگاه کردم که بعد از مدتها دیدن انیمیشن خیلی برایم خوشآیند بود.
مهمانها شام هم ماندند. میبینی باز هم اسیر مهمانداری شدم و تدارک شام دیدم.
آخر شب مهمانها که رفتند کمی روزنویسی کردم و به روزی که سپری شد اندیشیدم .
نازنینم، این هم گزارش نیک امروزم که نامهای شد برای تو.
محبوب امروز:
دلتنگم و دیدار تو درمان منست
بیرنگِ رُخت زمانه زندانِ منست
بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی
آنچه از غمِ هجران تو بر جان منست.
-مولانا
30/07/1405
گزارش نیک 163♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
اینجا به جز دوری تو، چیزی به من نزدیک نیست.
امروز به تنآرامی گذشت. یک هفته شد که خواهرم بهم ریختهبود، اما برای من هفتاد روز گذشت. مشکلش برای خودش بزرگ بود و برای من کوچک. دقیقاً طبق قولی که به او داده بودم، چهارشنبه وام و قسطهای عقب افتادهاش را تسویه کردم. اما خواهرم از شنبه تا چهارشنبه چهها که نکرد. خودش را روی خانواده بالا آورد. هر روز و هر لحظه. هر چه بود تمام شد.
امروز در اتاقم ماندم. آهنگ «دنیای این روزای من» داریوش را گوش دادم. شمع روشن کردم. چند شاخه از گل پتوس کنار تختم را در گلدان آب گذاشتم. آهنگ «دنیای این روزای من» از داریوش را در اتاق پخش کردم. در اینستاگرام چرخیدم. تمرین هیپنوتیزم را انجام دادم. به دو کلاغی که روی درخت رو به روی پنجرهام نشستهبودند نگاه کردم. کارکرد پرسنل خدمات را درست کردم. چای نوشیدم. نارنگی خوردم. دوش گرفتم. آهنگ «دنیای این روزای من» از داریوش را برای مادرم گذاشتم. سیب سرخ خوردم. داستان «کلیسای جامع» از ریموند کارور را شروع کردم و به نقدهایی از این داستان گوش دادم. پردهی تازه شسته شدهی اتاقم را اتو کردم. اینستا گردی کردم. پرده را نصب کردم. ناهار و شام را بهم دوختم. عدس پلو، خرما و زیتون خوردم. ریلزهایی در مورد شخصیتپردازی سریال «Game of Thrones» دیدم. ریلزها درست میگفتند، تمام شخصیتهای فرعی را هم به روشنی به خاطر داشتم که دلیلی بر شخصیتپردازی عالی این سریال بود. کنار مادرم آهنگ گوش دادم و گزارش نیک نوشتم.
سپاسگزاری:
سپاسگزارم که به گزارش نیک و یک روز عادی برگشتم.
سپاسگزارم برای چراغی که استاد شاهین اینجا روشن نگه داشتهاست.
سپاسگزارم برای دوستان خوب-ارادهی این جمعِ مبتلا به تداوم و نوشتن.
سلام آقای چای صبحتان بخیر. راستش با قهوه دعوایم شده حوصلهاش را ندارم. آمدهام پیش شما تا کمی سر حال بیایم. آقای چای زد زیر خنده. بغ کردم. خرماها به او چشمغره رفتند. خودش را جمع کرد. دست از خنده کشید و گفت چه چیزها میگویی جانم من امروز خودم با زور دو شات قهوه دم آمدهام.
من و آسمان امروز همدرس بودیم. آموختیم چطور بچهغمهامان را ادب کنیم. نه قهر و تنبیه و نه کتککاری. یاد گرفتیم بنشینیم و باهاشان اختلاط کنیم. بپرسیم بچهام، غمک مادر، چرا ناراحتی؟ آنوقت است که او دست از گریه می کشد و مینشیند و همه چیز را تعریف میکند. بعد از آن هر دو سبک میشویم و حالمان خوب میشود.
من که اوضاعم خوب شد. اما طفلکی آسمان بارانی شد. برای گفتوگو با غمها به کاغذ و قلم نیاز بود ولی در بساط او از این خبرها نبود. مجبور شد بنشیند و گریه کند.
وقتی حواسم پرت میشود قطرهها بخار میشوند و از خرطوم کتری به آسمان پرواز میکنند. و من مجبور میشوم کتری را دوباره پر کنم. کاش یک کتری داشتم که وقتی پرواز قطرهها میدید فریاد میزد زودباش بیا قطرهها در حال فرارند.
امروز به عمه سر زدم. داشت یخ میزد لباسی پشمی پوشیده بود و در خودش مچاله شده بود. پرسیدم پس چرا بخاریات را روشن نمیکنی گفت گلش دستهایش را انداخته روی بخاری و لم داده است. دلش نمیآید او را برنجاند. فهمیدم اگر من آستین بالا نزنم در سرما میمیرد. صندلی و گیرههارا آوردم. گلها را از بخاری جدا کردم. آنها را از گوشهی پنجره کشاندم و به سقف رساندم. حالا عمه میتواند بدون عذاب وجدان در گرما بخوابد.
اَدِه (مادربزرگ پدریام) نشسته بود لبلب ایوان و چکمههای گلیاش را از پاهایش جدا میکرد. خسته بود، به او کمک کردم. عصبانی بود. غرغر کرد و حلزونها را نفرین کرد. حلزونها تمام نعناهایش را خورده بودند و اده به مادرشان ابراز علاقه میکرد. سعی کردم آرامش کنم اما او تصمیمش را گرفت قرار شد فردا با یک کیسه نمک به جانشان بیوفتد. آخر وقتی نمک میریزی روی حلزونها مثل یکه قطره آب در روغن ِ
داغ میشوند. بعد هم خشک میشوند و میمیرند.
اما این تنها مسئله نبود. چون گنجشکها هم از آسمان به دانهها حمله میکردند. اینبار عمهها بودند که مورد عنایت قرار میگرفتند. ایدهی مترسک من هم از نظر اده مسخره بود. چون او معتقد بود که گنجشگها از آنچه که فکر میکنم باهوشترند.
بیشتر از آنچه که فکر میکردم خانهی اده ماندم. همین باعث شد پیادهروی امروز را ببوسم و کنار بگذارم. وقتی به خانه رسیدم آبی به تن زدم. بعد شام و بعد از آن یک نوشیدنی داغ.
https://t.me/maryamebrahimi21
روزهای تعطیل یکی دوساعت بیشتر میخوابم. دخترخاله میگوید شب که میخوابیم خستگیها میچسبند به رختخواب. برای همین صبح رهاتریم.
صبح رها بودم چون کبوتری. در آشپزخانه پرسه میزدم به دنبال مواد تازه که غذا درست کنم. همیشه آشپزی مرا میبندد به زمان حال. برای همین دوستش دارم و دلم نمیخواهد حالت روزمرگی پیدا کند.
از کتاب این راهش نیست میخوانم. میگوید خودتان را بشناسید و در محیط مناسب قرار بگیرید. وقتی سر جای خودتان نیستید درونتان شکوفا نمیشود. شده است تا به حال سر جای خودم نباشم؟ بله. مثل ماهیای که از درخت بالا میرود و هربار سرخورده و ناامید به نقطهی اول بازمیگردد. اما کنار نوشتن بودن و ماندن یکی از همان محیطهای دنجیست که میخواهم در آن باشم. همیشه یاد خانهی گرم و نرمی میافتم که در برابر سرمای بیرون از من محافظت میکند.
همکارم احوالی میپرسد. میگوید پنجشنبه خوش میگذرد؟ میگویم بهترین روز هفته است از جهت بیدغدغه بودن. نه دیروز مهم است نه فردا. همین حالا.
پیادهروی میکنم. تعداد برگهای افتاده را میشمارم. روی نیمکتی مینشینم. کتاب روباه را میخوانم. شروع جذابی دارد. برمیگردم خانه.
نینی دوماهه شده است. کیک آبی رنگش را میخوریم. برای هر تغییر کوچکش ذوق میکنیم. بقیه نینیها هم دل میبرند اما این یکی بیشتر.
آزادنویسی میکنم. روی کاغذ خوب است اما در لپتاپ خیلی بهتر. ذهنم را شفاف میکند. به روشنی روز.
صبح کمی با سردرد از خاب بیدار شدم. گیج میزدم. نوشتم. یک صفحه آزادنویسی و یکصفحه حیاتجمله. در حیاتجمله از چیزهای خوبی که دارم مینویسم یا از کارهایی که انجام دادنش آرامم میکند.
وقتی درس فارماسوتیک شیمیمان را میخاندم خیلی ذوقزده شدم. برای اولینبار داشتم فرایند درست کردن یک دارو را یاد میگرفتم. با ماژیکهای رنگی تمام مراحلشان را میکشیدم. بعد برای خودم توضیح میدادم. امروز داروی آدرنالین و نورآدرنالین و ایزوپرنالین و دوبوتامین را آموختم.
برخلاف چیزی که فکر میکردم آنقدر هم حفظی نیست. وقتی مکانیزم را یاد بگیریم میفهمیم این دارو چرا این تاثیر را میگذارد.
خیلیها فکر میکنند این بچههایی که زیاد درس میخانند دیوانهاند و چقدر به خودشان سخت میگیرند. اما برعکس من با درس خاندن و فهمیدن درسها و گوش دادن به درس استادها، کارم را راحت میکنم. به جای اینکه به تنهایی در خانه ساعتها برای خاندن درسی وقت بگذارم، وقتی سرکلاس خوب گوش بدهم و درس را متوجه شوم، نصف آن زمان میگذارم. کمتر حفظ میکنم و کمتر اذیت میشوم.
اگر حجم درسها انقدر سنگین نبود، واقعن سخت به نظر نمیآمد. اما چون کلی درس مهم و اصلی همزمان باهم داریم، برایمان کمی کار سخت میشود.
عصری با احسان رفتیم بیرون. لب دریا باز هم سالسا رقصیدیم. کمی پیادهروی کردیم. به کافه رفتیم. آنجا حرف زدیم و من درس خاندم. بعد شام رفتیم جیگرکی و حسابی جیگر خوردیم. خیلی مزه داد.
همین چند لحظه پیش ایدهی شعری به ذهنم رسید.
همین را مینویسم و در کانال میگذارم.
آخر مقالهی رقص را خاهم خاند.
-خانم باید زودتر ماشین میگرفتین. ریسک کردین. امروز شلوغه الکی.
راننده من را نمیشناخت. کسی که همیشه یک ربع قبل سر قرار حاضر است.
-نه آقا دیر نیست. با اپلیکیشن نشان چک کردم. ۲:۲۰ هم برسم خوبه. ولی درست میگین. نمیشه پیشبینی کرد.
-خودتون کلاس دارین؟
سکوت کردم. چندمین بار بود که کسی من را بهعنوان استاد میدید. شاید آن بخش از من است که زندگیاش نکردهام.
-نه آقا. خودم که نه. ولی باید برم سر کلاس.
بالاخره رسیدم. ساختمان یک بنیاد فرهنگی وابسته به دانشگاه تهران. با حال و هوایی قدیمی. خاطرات خوب دانشجویی به ذهنم سرازیر شد. قرار است در کارگاه « از جوهره برند تا گوهر برند» شرکت کنم. با همراهی سازمان مردمنهاد «یاران جامع» که در آن فعالیت داوطلبانه دارم. استاد کارگاه، خانم «شهرزاد اسفرجانی» است، قصهگوی برندهای ایرانی.
استاد وقتی داستانش را گفت، غرق آن شدم. سفرهای بسیاری که رفت تا خودش را پیدا کند. خالق است. خالق «برج راهبردی برند» که هفت طبقه دارد. از درون کارا و از بیرون جذاب.
درست مثل هفت طبقه آسمان. پایههایش «تمامیت، اصالت، منشا بودن، تعهد» است و طبقه آخرش «روایت برند» جایی که به وحدت و یگانگی میرسد.
مفاهیم خودشناسی را در هر کلامش پیدا میکنم.
یک برند:
مشاهدهگر است.
شنوندهای فعال است، بدون آنکه قضاوت کند.
از درون خودت را بساز تا بیرون به دنبالت بیاید.
هر هیاهویی صدا نیست.
انگشت به دهان فقط گوش میکنم. هنوز مانده است. از نقش نوشتن میگوید در ساخت برند شخصی.
هر چه ننویسی فقط رویاست. دفترچه خودت را بنویس
زیباترین و پرخوانندهترین کتابها در جهان کتابهای اتوبیوگرافی است.
عشق در کلامش جاری است. در حین گفتن از تجربههایش اشک از چشمانش سرازیر میشود.
لبخند میزنم به ساختمان دانشگاهی که دوباره مرا به سوی خودش فراخوانده است. برای یادگیری دیگر.
در رویاهایم غرق میشوم.
میخواهم قصهگوی آدمهای ایران باشم.
شاهین عزیز. کلمبرداری را آغازیدم کلمهی«نبوغآسا» در این جمله را دیدم امروز/ادبیات کلاسیک و تقدیس افراد نبوغآساظ کودکانیزودرس برد حرفهایشان جاودانه است. این را در دفترچهی خاطراتوفراموشی بخش «مفهومآینده» حالا است که دربازخانی چیزهای را میفهمم. که نمیفهمدم حالا که سازوکارهای نقاط دیدگاه را آموختم. از جمله «فرهنگ» این جمله را بهتر میفهمم سازوکارهای فرهنگ. کمرنگ و پُرنگ سازی را دارد. زمانی ماجرا گرهی کور میخورد که نه با دست باز میشود. نه دندان، که پای موئلفهی «حالتعاطفی» هم میاد وسط. که کنشو واکنش میسازد که سازوکارش حذف است. حاصل این دو در موضوعی مثل تقدیس. به احتمال زیاد منجر «تعصب» است.. در ادامه رفتم جزوی شعر را ورق زدم، شعرهای علی صالحی را بیشتر میپسندم خیال شعرهایش من را درگیر میکند.
همه رفتند
جز زنی در گورستان
هر پنجشنبه… پروانهو مزاری
یا
باید راهیشویم
فانوسِ محتاطِ این شبِ بلند
اندوهِ مسافران مارا نمیفهمند
شاهین عزیزم امروز وبینار نداشتیم. امیدوارم مشکلی برایت پیش نیامده باشد. شاگرد کم تجربهی تو علی آراسته.
گزارش نیک فرح در ۱۶۳ روز :
ساعت ۸ بیدار شدم ، صبحانه بدون نان گندم، نان برنج و عسل و یک قاشق “پینات باتر” کره پستهشام خوردم. منو تا ساعت ۱۱ خوب نگه داشت.
✔️کمی سرک کشیدم در کانال دوستان نویسنده و گزارش نیکشان، چقدر عالی مینویسند.
✔️جستوجو متن های نوشته شده و انتخاب یکی از آنها برای گذاشتن در کانال فرحنامه.
معمولن از خاطرات قدیم که قبلن نوشتهام در کانال فرحنامه میگذارم. خاطرات دانشجویی، خاطرات دوستی و خواستگاری نسل خودم در دهه ۶۰، خاطرات دو سه دوره زندگی در امریکا، که دوستانم که در امریکا هستند منتظر این نوع از خاطرات واقعی و جالب دهه ۶۰ و دهه ۷۰ من هستند. و متنهای روانشناسی و روانشناختی در مورد کودک و نوجوان که سرچ از گوگل و از روانشناسان معروف و کتابهاشون ، حتمن متن میگذارم. معمولن دوسه ساعت در روز روی متنها و ویرایش و خلاصه کردن آنها وقت میگذارم. تا موجز و کوتاه و فست فودی بشود که دوستان سریع بخونند.
✔️عصر به آبتراپی رفتم. ( پیاده روی و نرمش در حوضچه آب گرم و نیم ساعت شنا کرال پشت فقط. چون شنا قورباغه به کمر و زانو فشار میآورد، نباید انجام بدم.البته که شنا قورباغه را یواشکی انجام میدهم.)
✔️عصر با همسرم به درمانگاه امام علی رفتیم تا واکسن آنفولانزای چینی سینوفارم، که دوست پسرم دکتر شاهین…که داروخانه دارد برایمان تهیه کرده بود، را تزریق کردیم. هرسال شهریور این واکسن را میزنیم . امسال بعلت دیر وارد کردن واکسن به این ماه کشید.
✔️شام منزل دوست همسرم دکتر هدایت …از استادان شریف دعوت بودیم که با دختر و پسرم رفتیم. از سال ۱۳۶۲ که به ایران آمدم با این خانواده آشنا و دوست شدیم. فرزندانمان باهم بزرگ شدند. فرزندان آنها هرسه پسر هستند و دکترا گرفتهاند و در خارج ماندهاند. و قصد آمدن هم ندارند. گاهی دخترم موبایل و لبتاپهای آنها را مجهز به فیلتر شکن میکند، امشب هم کمی اینجور کارها را براشون انجام داد. شام عالی بود. کوفته، سبزی خوردن و سالاد و مرغ پخته با سبزیجات . چند جور مربا و ماست. شام دوستانه و خوبی داشتیم، خدا را شکر.
امشب صاحب دوسه کتاب شدم. عروس این خانواده مترجم کتابهای “ الندوباتن” است. هر بار چند کتاب ترجمه شده از او را که ناشر برای آنها میفرستد را به من میدهد.
کتاب : “من دو بال دارم” از : مهراوه فردوسی هم کادو گرفتم. انشالله خوندم مختصری در کانالم از آن خواهم نوشت.
🐌حلزون مدرسهمون نمیدونم چرا آنقدر کوچولو شده من از چشم استاد شاهین میبینم. با به او کم غذا میده یا همش مسافرت میره و او را تنها میذاره، و او غصه میخوره.
«درِ زندگی را باز بگذارم تا هوا تازه شود. باید قدر لحظات زندگیام را بدانم، حالا بعضی هم از کف رفت، رفت. آن هم قاعدهی زندگی است.» (مصطفی دشتی، خرچنگهای بلوری)
راستی امروز با کار خونه فایل صوتی گارکاه شعر دوره ۱۴ جلسه سوم را گوش دادم. و در قسمت اول درس ، چندتایی شعر سه سطری با سبکی که استاد شاهین مطرح کردند، نوشتم.
گفتم آبشار/ گفتی رود/ سدها را شکستی
گفتم کاسه/ گفتی چینی/ بند زدم شکسته های قلبم را
گفتم شب/ گفتی روز/ در غروب پر زدی
گفتم امروز/ گفتی فردا / در بعد دیگر پنهان شدی
گفتم دریا/ گفتی ساحل/ موج آمد وُ تورا برد
بابای عزیز، سلام.
از خودم عصبانیام بابا. امروز را استراحت کردم. اما میتوانستم کارهایی بکنم که نکردم. بابا مدیریت زمان دشوار است. از فامیل متنفرم. صلهی رحم؟ قطع صلهی رحم، رحم به خود است. نمیدانی چه بحثهایی کردیم با هماتاقیها. از دین و سياست و خدا و … گفتیم. دوستم را به شام دعوت کردم. امشب را شام درست کردم. زمان برد. اما چارهای نبود. نمیدانم فردا را چهکار کنم. کارهای نکرده و ناتمام زیاد دارم. بابا برایم آرزوی موفقیت کن.
سال واژه: ساده
امروز همهی خانواده بسیج شدند تا خابم نبرد، بتوانم زود به کلاس هشت صبحم برسم. آخر اگر به خودم بود، از رختخابم جم نمیخوردم، بهخصوص پنجشنبهها که بچههای کوچهی بغلی هم تعطیل بودند. رفتم چه شد؟ هیچی، تمرین املا داشتیم، تازه استاد میگفت آخر جمله نقطه بگذارید. خودم را به آیسموکا دعوت کردم تا آن درس دادن خوب استاد را بشورد و ببرد. البته خدا پدر آن دختری را بیامرزد که گفت خب استاد، جای نوشتن میتوانیم از جزوهی یکی از استادهای دیگر استفاده کنیم. به درک که ذوق جوجهاستاد ته کشید، به خیالش درس را خلاصه میکرد، به ما میگفت آره، ارواح عمهاش.
به خانه که رسیدم، سرگرم کمک به مادر شدم. دوش هم گرفتم تا خستگی را از تن به در کنم. عصر هم مادر و خاهرم را رساندیم سر مزار داییام، بعد هم با پدر با آش جو به خانهی مادربزرگ رفتیم. بماند که توی راه از پدر خاستم برایم آبمیوهای بگیرد امروز روز مهمان شدن بود. چون مادرم همیشه عصر که میشود دلش بربری میخاهد، مادربزرگم به پدربزرگم گفت سر راهش بخرد. سر سفره بودیم که یکدفعه دخترخالهام پرید توی اتاق، جیغ زدم از دیدنش آخه شمال زندگی میکردند، بیخبر اینجا چه میکرد؟ بعد از آن مادربزرگم بقیه را هم خبردار کرد که خاله از شمال آمده است. انگار آنها هوای شمال را با خود به کاشان آورده بودند که بعد از مدتها گرد و غبار باران آمد.
خوب حال شروع کنم گذارش نیکام ره چو که شب میشه زیادی خابم میگیره!
۱ : چو که استاده دوست دارم خوشام از صدا او میآیه رفتم ووس ره گوش کشیدم مرور کردم تمرینِ خوده تا سهشنبه
نکته : به مناسبتِ ایکه استاد تحت فشار قرار میده ما تمرینها زیاد کرده
شعر :
گفتم خونِ من شدی
گفتی محاله
سینه چاک زدم دستم
۲ : وقتی ووس ره گوش کشیدم فهمیدم از بعضیها دیالوگهااینا میخاد چاپ بشه حسودی کردم تا توانستم ویرایش کردم گذاشتم تمریننه سرِ جا اش
۳ : یکم رمان مادران دخترانه خوندم اسمها جالبه و سختِ داره خیلی سخته اسمهااش داستان خوبه به راحتی فهمیده میشه یکم دگه بخونم جور شدم با داستان میآم مفهومِ که گرفتم گذارش میدم
۴ : تا فعلن با آهنگ تحروک داشتم داخلِ خونه پیادهروی نرفتم تا شب بینم چه میشه
دلتنگم و دیدار تو درمان منست
بیرنگِ رُخت زمانه زندانِ منست
بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی
آنچ از غمِ هجران تو بر جان منست.
-مولانا
رفتم پیادهروی تا ای ره شکار کردم
شعر :
شکار کردم دکانی به چپکردی خونه ام
خالی تر از خودم بود نمیدانم چرا
بیمیلی کشید مستانهام
شکارِ لباسِ قهوهای شدم چرا
با آن که خالی بیمیل بود یکی دوتا داشت
حی سمتِ خود مرا میکشوند چرا
ایکاش رو بر نمیگرداندم
لباسِ سفید با کالباسی قاطیع داشت چرا
قیمت ره دانیستم
نگهای به کارتِ پول انداختم
فرار کردم چرا
خوب ایجوری نویسداری کردم که بزودی تمرینِ ایره خاد داشتِم
/ بیا بازی بازی کنم
چهجور بازی کنی؟
ای سی واژه بهانهای تیتر نویسداری کنم
خیلیام عالی ببینم از استاد خود چند نمره میگیری
فقط تمرین است برای ارائه نیست
پنجتا دیالوگ تنهاای
۱ / موسیقی
مثلِ موسیقی بیکلام همش ام
۲ / عشق
چشام سکوت کرده است
۳ / تحرک
قدم میزنم رو به پنجره
۴ / گفتوگو
پشتِ در خونه مانده ام
۵ / داستان
خابیده کمرم
مرحله آشناای
۱ / پرهیز
دلم میخاد ولی میترسم
۲ / کلمه
دنبالِ شعر حافظ گردم
۳ / رویا
ای کاش دگه ام میبود
۴ / پیگیری
هنوز به مدرسه نیومده
۵ / لبخند
بلاخره قاطیع کردم
مرحله پیوند
۱ / مرور
ساعتِ دستی چرا زنگ نزد
۲ / خاطره
مادرم به خدمت پاهات
۳ / خطخطی
دست به دورِ گردن ات گذاشتم خطخطی شد
۴ / نظم دهی
گلخونه خریدم آهااای کجاای جانم
۵ / خلوت
چقدر بدون نوارِ قلب ات سخت شده
مرحله بگومگو
۱ / رنگ
دگه پلهها بالا میآد قلمرنگ نیست
۲ / احساس
چشم میبندم فرار میکنم انگار
۳ / لمس
مراقب ام باش تمام میشود
۴ / مزه
شوربا میخورم شوری ندارد
۵ / شعر
حقوق گیرم در شعر نه از او
مرحله جداای
۱ / طبیعت
به فراقت رسیدم هوا میسوزانم
۲ / آینده
کفشهام با مِه راه میره بدونِ او خدایا شکر
۳ / بو
بوی آفتابگردان گرفتم لبِ ساحل دنبالِ پیشبندم گردم
۴ / قرار
شبها با لیوان عرق دو نفره پاای کرسی خوب شد تموم شد
۵ / تمرین
دکتر روان درمان هر کاری کرد بدتر شدم
/ خوب چکار کنم ووس ره بدرستی شنیدم حسودی کردم
پنجتا دگه مونده بیا ایناهم دیالوگ کنِم قاطیع پاتیع
۱ / شب
حرکات بسوزون آب شی در مصاعِ شب
۲ / هدف
خاموشی به همه چیز تا نتیجه
۳ / پول
کرسنه است همش جیب
۴ / تغییر
هیچ نتیجه تا هنوز بدست نداشتم در مسیر هر قدر راه عوض کردم
۵ / نوشتن
کلامی است هیچوقت دستِ کسی نمیرسه
خوب باید از استاد ترسید بخاطری همی میرم تمرینها گذشته
ترانه :
مراسم گرفتم به دامنِ کوهای
مراقبت میخام حتی از خودم
گر حاظری بدرود بر کلام تو
خوی بوی رو دارد صورت دارد
در بر ندارد به ریسمان حلقهای تو
لازمیست توجه بیوقفه ای تو
به نمادِ طلاای غمکنیز جانِ تو
هر گاه به گاه خام معذرت از تو
تکیه گاه تو مراقبت میخاد
حتی از کلام کلاغپر خودم
دوری کنم حتی از بوی تنباکو کنار تو
بذار کنایهها پشتم همیجوری باشد
قلب دیگه تپش ندارد گاه مهم باشد
کوه قصهها ای مره برد در شیبگاه
در بر کشید پهن شد نامصرف
عاشقم از توجه بیوقفهای تو
مکان زوجهاای تو
به من احترام میذاری
باریکلاای تو
بستهگی به سازِ تو نهان کنم در نهال
جا به جا شود لحن ام
همان دم گوای باریکلاای تو
بعدها هزار نفر ازم خوبتر
روید در دیدگاهای تو
دل جکر خونِ منی میدونی چرا؟
گر از دست دهی مره
برو دنبالِ جنبهاای که
دل تو ره برده به مزارع مه
پیدا کن مثلِ بادها اقیانوس مه
که پر کشند به هر نقطهای هوا ای تو
مرا داخلِ مراسم کوه بگذار
چو جنمکار ام دانی؟
کار دارم به پیشی رُستم
ستمکارِ تو
/ امید بر آن است وظیفه انجام داده باشم سهشنبه ره میگم خدانگهدار تا فردا
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لادن شایانفر on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شهلا رنجبر on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهاره سعیدی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آزاده عباسی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟