امروز صبح ناشتانویسی کردم و بعد از صبحانه یمختصر رفتم سالن بدنسازی و حرکات اصلاحی. جلسه پنجمم بود. حس خیلی خوبی نسبت به تمرینها و بدنم داشتم. عضلاتم در تمام مدت با انواع وسایل و حرکات همراهی میکرد. این در حالی بود که من همیشه از وسایل بدنسازی و آدمهایی که عضلات قوی و برجسته دارند میترسیدم. با ورزشهای دیگری مثل پیلاتس و یوگا، شنا و ایروبیک به جز بدنسازی کلاس داشتم.
اما از وقتی به این باشگاه رفتم و نگاهم را به خاطر تقویت عضلات و اصلاح مشکلات تغییر دادم، نهتنها ترسم ریخت، بلکه با همراهی مربی کاربلد، حرکات را با توجه به توانایی بدن و از آسان به دشوار، تمرین و کار میکنم. بخش مهمترش برمیگردد به نوع ورزش، که انفرادی است و مربی مخصوص هر فرد حرکات را انتخاب میکند. و این توجه و دقت، از آسیبهای احتمالی کم میکند.
امروز از زبان مربیام با واژهای به نام حافظه سلولی آشنا شدم و با توضیحی که مربی داد، یک لحظه برای عضلاتی که در من وجود دارند و تلاش میکنند خود را بازسازی و تقویت کنند و کمک میکنند قوی باشم و خسته نشوم، دلتنگ شدم و برای داشتنشان خدا را شکر کردم.
به خانه که رسیدم در مورد این اصطلاح تحقیق کردم و با چندین نوشته روبهرو شدم. بعضیها را مطالعه کردم و دیدم عجب نقش پررنگی ماهیچهها و میلیونها سلول در بدن ما آدمها دارند و من چقدر غافلم. برای همین پستی را در همین زمینه در کانال تلگرامم هوا کردم به نام «حافظهای که از آن خبر نداشتم».
امروز تلفنی با چند نفر از فامیل صحبت کردم. حالواحوالپرسی با آدمها حالم را خوب میکند. قسمت دوم خاطرات نویسنده شدنم را نوشتنم را در کانال کشکول خاطراتم در بله منتشر کردم و یک صفحه از اتفاقات امروزم را در سررسیدم نوشتم. یک جزء قرآن به اسمم نوشته بودند که باید بعد از این نوشته بخوانم و ثوابش را به روح پسرعمهام، منصور انوری هدیه کنم.
اما هرچه منتظر ماتدم صفحه گزارش نیک ۱۸۴ باز نشد که نشد. تمام سلولهایم میگفتند خوابمان میآید، تختخواب کجایی؟ ولی چشمانم تا ده به انتطار نشستند و صفحه گزارش نیک باز نشد، نمیدانم کی گوشی از دستم افتاد و بیهوش شدم تا الان که ساعت ۶و ۲۰ دقیقه صبح است و این قسمت را به ماجرای دیروزم اضافه میکنم.
میرسیم به قسمت سوم از خاطرات رفتنم به سمت نوشتن و نویسندگی.
من در دوران زندگی، چه زمانی که کار میکردم چه بعد از بازنشستگی، آدم بیکاری نبودم. یعنی هر تابستانم را صرف آموختن یک هنر میکردم. اگرچه در هیچکدام مهارت کافی را به دست نیاوردم و ادامه ندادم، اما به هر حوزهای سرک کشیدم و از دقت و سختی هنرهای مختلف سر درآوردم.
تا رسیدم به کلاسهای نویسندگی و کارگاههای تمرین نوشتن استاد کلانتری در مدرسه آنلاین نویسندگی.
آن روزها با تمام وجود در کارگاهها شرکت میکردم. حال آنهایی را داشتم که سالها از قافله عقب ماندهاند، آن هم قافلهای که زمانی از پیشقدمانش بودم.
امروز که در سالن ورزشی صحبت از حافظه سلولی شد، همین نوشتن یادم آمد. با خودم گفتم شاید دلیل کشیده شدنم به سمت نویسندگی کار حافظه سلولی باشد. سلولهایی که فرمان نوشتن را صادر میکنند و من نمیتوانم ننویسم.
من که در دبیرستان عاشق نوشتن بودم. انشای بچهها را سر کلاس برایشان مینوشتم، علاوه بر انشاهای طولانی برای خودم. اما حالا میدیدم مدتهاست از نوشتن دور افتادهام. از طرفی از این جدایی سوگوار بودم و خودم را سرزنش میکردم که چرا تا به حال سمت نوشتن نرفتهام؟
از سوی دیگر، هر کلاسی استاد میگذاشت شرکت میکردم. هر کلاسی که اعلام میشد با علاقه مینوشتم. دیگر به فکر انجام تکالیف نبودم. فقط میخواستم از بقیه بچهها عقب نمانم.
پس بیشتر از حد خودم را درگیر کلاسهای متنوع کردم؛ هم در مدرسه نویسندگی، هم در دروس روانشناسی با اساتید دیگر. از طرفی خوشحال بودم زمان را هدر نمیدهم. نوشتن برای من تبدیل شد به یک پروژه و یک کار واجبی که میبایست سالها پیش انجام میدادم.
رسیدیم به بهار ۱۴۰۱. من دیگر راحتتر مینوشتم. عقدههای قدیمی را تا حدودی با نوشتن میگشودم. ایام عید در منزل بودیم و باز هم به خاطر کرونا و احتمال زیاد برگشت دوباره، از دیدوبازدید خبری نبود.
من نوشتن را تمرین میکردم ولی جایی منتشر نمیکردم. استاد توضیح دادند و تأکید کردند: «برای خودمان یک کانال تلگرامی و یک صفحه در اینستاگرام ایجاد کنید و در آنجا منتشر کنید.»
همه کسانی که در کلاس بودند اجتناب از دیده شدن داشتند. استاد آنقدر گفتند و تأکید کردند که بالاخره یک کانال در تلگرام زدم و یک صفحه در اینستاگرام و شروع کردم به تولید محتوا، کاری که هم زمان میبرد هم حسابی سرگرمکننده بود.
راستش من هم از قضاوت و دیده شدن میترسیدم. از این که ببینند و بخوانند و عکسالعمل خوبی نشان ندهند.
برای همین سعی میکردم هرچه را مینویسم در این دو جایگاه منتشر کنم و بدون دیدگاه به نوشتن ادامه دادم.
صدای زنگ هشدار میگوید ۲۵ دقیقه نوشتن تمام شد. حالا یک بار دیگر بخوان، اشکالاتش را برطرف کن و بفرست برای گزارش نیک.
تا فردا خدانگهدار،
امیدوارم قبل از ده شب، نوشتنگاه گزارش نیک گذاشته شود، وگرنه خوابگاه جای ان را میگیرد.
مهتاب صادقی
کشکول خاطرات|مهتاب صادقی در بله:
@Mahtab_Memories
کانال تلگرام: https://t.me/mahtabsadeghi48
لیلیای کوچولوی من.
امروز دهمین روز است که تو به دنیا آمدهای. قرار است بعدظهر به حمامت ببریم. تو عاشق آبی دخترکم. هربار که مامانجون پوشکت را عوض میکند و پاهای کوچولویت را زیر شیرآب میشوید هیچ چیز نمیگویی. یک روز که بزرگتر شدی برایت توی وان حمام اسباب بازی میریزم تا ساعتها آب بازی کنی.
دخترک زیبای من.
ساعت ۶:۱۵ است و کمر مامانی خیلی درد میکند. نیاز دارم بخوابم ولی از دیشب درست نخوابیدهای. مدام باید بهت شیر بدهم و چون زود زود گرسنه میشوی، احساس میکنم شیرم کافی نیست. شاید هم تو دوست داری به سینهام بچسبی و اینگونه احساس امنیت بیشتری میکنی.
صدای نفسهایت را میشنوم. با دهانت صدا در میاوری و من نمیتوانم با آرامش بخوابم. همش حس میکنم به من نیاز داری. امشب اولین شبیست که بدون مامانجون، کنارت خوابیدهام.
چون شب تعطیل است و مهمانها رفتهاند و بابا میتواند کنار ما باشد.
دلم برایش خیلی تنگ شده.
امشب بعد ده روز یکدیگر را درآغوش گرفتیم. برای لحظهای احساس کردم که در نقش یک مادر نیستم. برای لحظهای دوباره دخترک کوچکی بودم که نیاز به حمایت داشت.
ساعت ۷ صبح است. تو همچنان بیداری. اینبار احساس میکنم خودت را کثیف کردهای. هنوز بلد نیستم بشورمت. البته مامانجون میگوید کاری ندارد ولی بخاطر زخم سزارینم تاحالا امتحان نکردهام. بالاخره به اتاق مامانجون میروم و بیدارش میکنم. با عشق در آغوشت میگیرد و تمیزت میکند. حالا آرام گرفتهای. روی صندلی اتاق مینشینم و دوباره بهت شیر میدهم. مامانجون وقتی میفهمد از دیشب نخوابیدهام، پیشنهاد میدهد تورا امشب نگه دارد. تو بیشتر از یک مادر فداکار، به یک مادر پرانرژی و سالم نیاز داری عروسکم؛ پس اگر اینبار هم خوابت نرفت، مامانجون بهت شیرخشک میدهد.
دیروز خاله و دخترخالههایت و عمهجان رفتند. چقدر همدیگر را در آغوش گرفتیم و گریه کردیم. نازنین دخترخالهی کوچکترت آنقدر دوستت دارد که مدام گریه میکرد. روزی که به دنیا آمدی هردو آنها برایت کارت پستال درست کردند. و هردو هرروز از تو عکس و فیلم میگرفتند.
دیروز نازنین میگفت خاله چرا شما اومدید ساری؛ نمیشد عمو سعید یه شغل دیگه داشته باشه؟
و من چقدر دلم گرفت که تو از عزیزترین اعضای خانوادهات دور خواهی بود.
که خالهجون انقدر دوستت دارد و باید با حسرت عکس و فیلمهایت را نگاه کند.
خوشگل مامان.
چند روزیست که من و تو باهم بیشتر خو گرفتهایم. خبری از گریههای ادامهدارت نیست. با کمترین بیقراریات نیازت را میفهمم. البته گاهی که دلدرد داری و بی حوصله میشوی، لجبازی میکنی و شیر نمیخوری و گریه میکنی.
من تمام سعیم را میکنم که از شیر وجودم تغذیهات کنم. فعلا شبها به دادن مقداری شیرخشک کمکی قناعت میکنیم تا تو سالمتر و پرانرژیتر باشی. آخر عزیزکم آنتیبادی هایی که شیرمادر دارد را در هیچ شیرخشکی نمیتوان پیدا کرد. امیدوارم شیرم برایت کافی باشد و روز به روز سالمتر و سرحالتر ببینمت.
جوجه من.
ساعت ۷ است و باید بخوابم. حالا تو کنار مامانجونی. خیالم راحت است. او نه تنها برای من، این روزها برای تو هم مادری کرده. یک روز من هم برای کودک تو مادری میکنم.
حالا که مادر شدهام. قدرش را بیشتر میدانم. حالا میدانم برای بزرگکردنم چه زحمتهایی کشیده. حالا هرروز بیشتر از قبل دوستش دارم.
او با اینکه نگران حال مامانبزرگم است؛ کنار ما مانده تا تو از آب و گل در بیآیی.
بالاخره روزی من و تو تنها میشویم و شب بیداریهای زیادی در پیش داریم.
نامهرا کوتاه میکنم. دوستت دارم
دختر ریزه میزهی من که گاهی دوپایت درون یک پاچه شلوارت چا میشود.
ما شادیم
-شاملو خواندم:
«امشب دوباره
بادها
افسانهی کهن را آغاز کردهاند
ـبادها!
بادها!
خنیاگران باد!»
اولینبار، دو سال پیش، «خنیاگر» را بهعنوان نام سایتی دیدم. سایتی با دورههای آموزشِ موسیقی. در نگاه اول کنجکاو معنیاش شدم: «آوازهخوان و نوازنده». آنموقع، فهمِ معنی این واژه برایم بهمانند کشفی بزرگ بود و بیشتر که خواندم، از کتابها و در جستجوهای دیگر، فهمیدم آنچنان کشف بزرگی هم بهحساب نمیآید. اما حالا در شعر شاملو بازدیداری با «خنیاگر» داشتم و، دوباره، آن لحظهی «کشف بزرگ» بهخاطرم آمد.
-رفتم کتابفروشی «اُکتبر» در مهرشهر کرج. در اصل کافهای است که کتاب هم دارد. جایی کوچک و دنج. صرفِ چشم دواندن بر تیتر کتابها و پرسهزنی میان قفسهها جانم را تازه میکند. آنچنان که اگر شخصیت اول یک بازی کامپیوتری بودم، بیشک، بستههای جانم را در کتابفروشیها پیدا میکردید. خلاصه، تجربهای دلنشین و جانافزا، در ظهرِ یک روز پاییزی بود. دو کتاب «دربارهی پیچیدگی» و « تاویل بوفکور» را هم خریداری کردم.
-از کتاب «متخصص احساساتت شو!» رونویسی کردم: نام هیجانهای ابزار خلقسنج را. ابزار خلقسنج، شیوهای برای گروهبندی هیجانات است. با اتکای بر دو معیار: خشنودی و انرژی. گروهی از هیجانات، خشنودی و انرژی بالایی دارند (مثل نشاط و خوشحالی)، گروه دیگر خشنودی و انرژی پایین(مثل افسردگی و نومیدی). دو گروه آخر هم، خشنودی بالا و انرژی پایین (مثل آرامش و خشنودی)، و انرژی بالا و خشنودی پایینی (مثل خشم و نفرت) دارند.
بنظرم دستهبندیاش کمی کلی است اما درکی ساده و کاربردی از هیجانات بهدست میدهد.
-کمی نوشتم و در مرکز ذهنم این جملهی رضا بابایی از یادداشت «نوروز» خودنمایی میکرد:
«ما شادیم؛ زیرا سنگینترین غم دنیا را در دل داریم.»
گزارش میگ میگ
صبح را با کشیک بودن آغازیدم.
ظهر که آمدم. حس یک مرغ فریز شده را داشتم که گذاشتهاند یخش آب شود. از سرما.
ماکارانی پختم. نشستم دم نکشیده بخشی را خوردم.
خوابیدم تا شیش و نیم. هفت با فرشته نشستیم به حرف زدن و نوشتن. بعد الهه آمد و حرف زدیم.
از مدرسه گفتیم و از ساختن یک ارتبا ط خوب. از اینکه چقدر جمع و آدمها تاثیر میگذارند.
خوابیدم. پایان.
سالواژه: ساخت روز
صبح که بیدار شدم اول از پنجره که رو به کوچهامان است بیرون را نگاه کردم و دیدن شبیخون برف به پاییز زیباترین چشم انداز بود.
چه حس و حال خوبی به جانم ریخت.
مگر زندکی غیر از دیدن این زیباییهای خیره کنندست؟
دوست داشتم ساعتها بنشینم پشت میز رو به پنجره و فقط بنویسم.
در را باز کردم، هوای دل انگیز و سرد پاییز را با قدرت دم گرفتم و بازدم رو به او برگرداندم.
آکام بیدار شد، پیشنهاد پیادهروی در هوای فرحبخش کوچه پس کوچههای پاییزی دماوند را دادم.
بعد از صبحانه زدیم بیرون، آکام بستنی خواست مثل هر روز ،عادتش است حتی در هوای برفی.
رسیدیم به میدان نزدیک خانه.
آکام گفت: اینجا بشینیم تا بستنیم تموم شه.
من هم کنارش روی جدول نشستم. به اطرافم روی زمین نگاه کردم. شاخههای به رنگ صورتی توجهم را جلب کرد.
با خودم گفتم: دیگه برای تزیین گلدونهای خونه دست به دامن شاخههای زنده نشدی، جهان هستی هم برات قشنگترش رو در نظر داشت.
بلند شدم و شروع کردم به جمع کردن و با برداشتن هر شاخه که هر کدام چند برگ خردلی داشتند خدا را به خاطر این زیبایی شکر میکردم.
از اینکه امروز هم به من اجازهی استفاده از طبیعت، پیادهروی و لذت بردن از زندگی داده بود.
بعد به سمت خانه حرکت کردیم. رفتیم تو حیاط. در قسمت بالای حیاط گردوهای درخت همسایه توسط برف دیشب جا خوش کرده بودند.
آن مهمانهای تازه وارد را به خانهامان دعوت کردم. زیرا هر سال توسط همسایه مورد بی مهری قرار گرفتند. اکنون که آبان است روی درخت غذای کلاغها را تامین میکنند.خدایا متشکرم که به من قدرت دیدن و اجازه برداشت، شادی در لحظهها را دادی.🙏
روزمان را ساختیم.🍁
امروز را یادگرفتم و مرور کردم، پیاده روی کردم و حین پیاده روی صدایم را ضبط کردم که خیلی حال داد.
به دوباره های زندگی فکر کردم که اگر دوباره ای وجود نداشت چه میشد؟ یعنی همه چیز در مرحل اول میماند و دوباره امتحان کردن صورت نمیگرفت چه میشد؟احتمالا ما تا اینجا نمیتوانستیم پیش رویم در هر حوزه ای.
اگر برای خلق یک داروی پزشکی بعد چندین بار خطا دوباره آزمایشی صورت نمیگرفت چه؟
اگر دوباره شروع به یادگیری نمیکردیم چه؟
و سوالات زیادی ذهنم را مشغول کردند که آیا هر کاری ارزش دادنِ “دوباره” را دارد یا کی باید کاری را رها کرد؟
یادداشتی درباره این موضوع در کانالم منتشر کردم و از اینکه مینویسم دوباره خوشحالم.
آزادنویسی. تمرین بیحوصلهگی. فیلم. مهمانی. سیر در عوالم هپروتی. بوف کور. نقدی بر بوف کور. چرا بوف کور شعر است؟ داستان مدرن. نوگرا. تشبیههای آشناییزدایانه: در همین وقت گونههای او کم کم گل انداخت، یک رنگ سرخ جگرکی مثل گوشت جلو دکان قصابی بود. و شکرگذاری بابت دوستان خوبی که تازه یافتمشان. گنجاند به واقع.
گزارش نیکم نمیآید. نگاهِ تخمسگانه بهم میاندازد و از کنارم رد میشود. شبیه به عاشق بخت برگشتهای میمانم که برای بازگرداندنِ آن یار بیوفای ترکِشیرازی، ذلیلانه به دست و پایش میافتد.
خودم گمان میبرم تمام ناز و نوز هایش برای این است که آن شب نفرینشده خواب را به او ترجیح دادم. خلاصه که آن رگِ کولیایی آوارگیطلبیاش گل کرده، بقچهای زیر بغل گرفته و ما را ترک کرده است.
فعلاً منتظرم تا ببینم کی آشتی میکند.
۲۰آبان ۱۴۰۵/خوابگاه،تهران
#گزارش_نیک
«قالی ناگهان متوقف شده و از روی دار بریده شده است.
مثل جوانی که ناگهان کشته شده.
مثل شهری که ناگهان جنگزده شده.
مثل هنرمندی که ناگهان لال شده.
و قالیِ قهری، قالی است که بافندهاش آن را نیمهکاره رها کرده، به علت قهر، بیماری، فقر، دعوا، مهاجرت، عزا، جنگ یا شکسته شدنِ رابطهی روحیاش با کار!»
این را بر روی دیواری در خیابان ایرانشهر خواندم. عجیب اصطلاح همزادپندارانهای بود این «قالیِ قهری»!
هرچند معتقدم حتی اگر به مدت طولانی، کسی نباشد که پشت دار بنشیند و این نقش باقیمانده را ببافد؛ بلاخره یک روز، کسی یا کسانی پیدا میشوند که ادامهی کار را دست بگیرند و هر کدام گرهای بر این تار و پود بزنند.
برای مثال امروز، یک گره در دانشکده سینما به هنگام پخش فیلم سینمایی کپیبرابراصل، ساختهی عباس کیارستمی زده شد و دیگری به هنگام رونمایی از کتاب اساطیر یونان در شهرکتاب ایرانشهر.
هردو پر از حرف! حرف هایی که جانی به تن فرهنگ و ارزشهای این قالیِ پر نقش و نگار که «ایران» نام دارد، میدهد.
در آن میان دو اتفاق شیرین هم برایم رقم خورد.
یکی شنیدن صدای هارپ یا همان چنگ از نزدیک و دیگری دیدن بهزاد عمرانی باز هم از نزدیک.
آن دومی حقیقتن غیر منتظره بود ولی خوشحال شدم که در زدن آن گره بهزاد هم حضور داشت.
حتی از نزدیک هم جالب به نظر میآمد ولی من خیلی جرئت نکردم که نزدیکش شوم و بگویم اپیزود جدید را زودتر آپلود کن برادر، رختکن خونمان پایین آمده.
خلاصه روزِ بسی خاطرهانگیز و جالب بود، آنقدر که گزارش نیک خودش به سراغم آمد، بیمنتکشی!
21 آبان
امروز را عمیقا دوست داشتم. بعضی روزها از نظر دیگران برایت دوست داشتنی نیست اما تو خودت میدانی که زندگی یعنی همان روز ها.
با اینکه امتحان گواهینامه را سر نبستن کمربند رد شدم اما به خاطر سردی هوا انرژی خوبی داشتم.
با اینکه عصر خوابیدم و به همه کارهایم نرسیدم اما حرف های استاد کلانتری واقعا برام لذت بخش بود.
باید یک ساعتی در روز را به نوشتن و تفکر اختصاص دهم.
امروز ۴٠ دقیقه ای با دوستم صحبت کردم و بسیار از همصحبتی باهاش لذت بردم.
بعد از مدت هادختر عمویم را دیدم و یک دل سیر در آغوش گرفتم اش.
به حرف های برادرم گوش دادم و آخر شب کمی به کارهایم رسیدم.
همین
گزارش نیک
امروز در وبینار نویسنده ساز از حیاتواژهها گفته شد و برای آزادنویسی پانزده دقیقه فهرست حیاتواژه هایمان را نوشتیم. چقدر امروز حس خوب داشت وبینارحال و هوای شیراز داشت به جلسهی تراپی میماند. استاد از ارزش لحظهها صحبت کرد با تاکید براینکه اگر میخواهیم کار جدی انجام دهیم نیاز داریم بخشی از روزمان را محافظت کنیم. با یکساعت بدون گوشی ماندن این توان را در خود تقویت کنیم. یا بیکار بنشینیم یا چیزی بنویسیم. از زندگی خودمون یک آزمایشگاه بسازیم برای بهتر زندگی کردن.باید زندگی را بیازماییم که به قول سقراط «زندگی آزموده نشده ارزش زیستن ندارد» و من همانطور که فروید گفته وقتی دست میگذاریم روی کیبورد ذهنمون در حالتی قرار میگیرد که ذهن و خیال را بکار میگیرد.
امروز لنای کوچکم را مراقبت کردم و ساعات خوشی با هم داشتیم.
امروز با یوزپلنگانی که بامن دویدهاند محشور بودم.
و امروز بالاخره دده قدم خیر را تمام کردم و پیشنویس درنگ آن را نوشتم. در خوانش امروز از این ترکیبها برایم جالب بودند:علاج عاجل-غایت و نهایت- ذات روشن و خوی آمیزگارشان- چشم ما روشن دل ما گلشن-هردودکشیدن.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1251
میترا رستگاران
گزارش نیک شماره 184
✓🟥گزارش نیک | مدادهایی با مغز مار
در خواب، خود را صاحب مجموعهای از مدادهای نامتعارف یافتم. مدادهایی با بدنههایی کشیده و اندکی ضخیمتر از مدادهای معمولی، با سطحی صیقلی و براق که زیر نور، انعکاسی غریب و سرد از خود نشان میدادند. رنگهایشان به نظرم غیرعادی میآمد. بعضی تیره و نزدیک به سبز زیتونی بودند، بعضی رگههایی از قهوهای و زرد کهربایی داشتند و برخی دیگر چنان تیره بودند که گویی سیاهی درونشان به سطح چوب نفوذ کرده بود. وقتی آنها را در دست میگرفتم، وزنشان با اندازهشان تناسب نداشت. نوعی سنگینی پنهان در آنها احساس میشد، درست مانند شیئی که چیزی بیش از جنس و حجم ظاهری خود را درونش حمل میکند.
اما راز اصلی در مغز این مدادها بود. درون هر یک، بهجای گرافیت سیاه و شکنندهای که انتظار داشتم، ماری سمی و خطرناک جای گرفته بود. تصور اینکه موجودی زنده، با آن بدن انعطافپذیر و فلسهای سرد و لغزنده، در فضای باریک یک مداد محبوس شده باشد، احساسی از وحشت در من پدید میآورد. گویی اگر بدنه مداد اندکی ترک برمیداشت یا نوک آن میشکست، آن موجودات میتوانستند راهی به بیرون پیدا کنند.
مدادها را داشتم، آنها متعلق به من بودند و با این حال از حضورشان میترسیدم. نوعی اضطراب در مجاورتشان احساس میکردم، مثل کسی که در اتاقی پر از اشیای آشنا زندگی میکند، اما ناگهان درمییابد که هر یک از آن اشیا رازی خطرناک در خود پنهان کردهاند.
اکنون که از خواب برخاستهام، هنوز تصویر آن مدادهای عجیب در خاطرم باقی است. به این فکر میکنم که چه نسبتی میان نوشتن و زهر وجود دارد و چگونه ممکن است وسیلهای که برای آفرینش کلمه ساخته شده، در درون خود حامل چنین خطری باشد. شاید بعضی اشیا، درست مانند بعضی خاطرات، ظاهر آرامی دارند و در ژرفای خود چیزی را پنهان میکنند که حتی صاحبشان نیز از آن بیم دارد.
استعارهها به قلم ام کم میآرند هرچند کم میآرند هیچ درگاهای دیگر نیست هیچ قلمِ دیگر نیست گیر ماندهگی از قلم ام به کسی نه گویم هرچند گذارشنیک دوست داشتنیست هرچند بیدقتیست به بزرگی خودِتون ببخشید گاهی بدردِ پرها هوا هم نمیخوره ! گاهی هرگز چنین و چنین نبود که پشیمون شوم از خود هم از درگاههم از عبادت از جهانها کوچهها بغلت بیافتم از دستِ خود شاید درخواستها زیادیست شاید همه چیز یک اشتباهای محز است به خود خوری به قلمرو جهانی. منزل به منزل گردم هزاران در هزاران واقع بینم ولی یکی رو خط نمیآرم چرا؟
باقیست غلظت رختولباس تنم کافیست نالهها کافیست پنجرهای بسته. درِ بسته. شمشیری تیز در لباسها در تداعیها مداعیها در رنگولعاب در میکده پراز شرابِ مَی رمَیصا. سلام به خود هم سلام به جانِ خستهوکوفتهو بیحرکت فقط میخاد بخابه و بخابه هرچند هم میخاد بیدار باشه بازهم دوست داره بخابه به تندیس رو هوا سر بزنه بدرخشه بنازه و بنوازه به کی به خود به خدایی خود به تندیس خود مگه خود اش چیست آدم نیست یا خلقت است به چی به گل کوفته حرکتها خالی بیجبار و بیمقصد نیست هرکه به راهای میره مقصد دارد به کی به خود!
/ تیرکشه گوشهم ایقدر سوز کشه نمیفهمم چرا میسوزه میخاره تیر میکشه درد میکنه اصلن نمیفهمم چرا و چرا و چرا از کلمهای چرا خوش هم میآد؟
شاید بخاطری ایکه خیلی چراها چهاراطراف هم داره زیست کنه و مه دنبالِ او گردم دنبالِ چی دنبالِ کسیکه غمزه ندانیست نمیخاست غمزه کنه بنازه و بخرامه جلوی کسی نما دهد آیا کسی خاد بود فقط گپ زنم بدونِ غظاوت فقط گوش دهد نه همچین آدمی همچین کسی هرگز پیدا نخاد شد که گوش کند غیر از مرده باید برم بهشتوزهرا اوجا با مردهها صحبتکنم شاید همچین کسی پیدا شه فقط شنود مه هرگز به ای غلظتها گپها پایداری نخاهم داشت ای چه صحبت کنم یا گپوحرف زنم فقط گوش دهم بهتر نیست میخام به کلامِ که نویسداری کنم فقط گوش دهم ببینم چه میشه آخر چه میشه خاستهها از خودیخود بنازتره. تننازتره و تازهتره. گاهی میگم افتووه آب پاش ره بردارم رو سرم آب پاش دهم تموم خاستههام ریزد روی کاغذ چو وقتِ نویسداری کنم میگم چههم گپِوحرف دارم ولی میبینم همهشون دو کلمه و یا دو خط هم نمیشه. شاید به دلیل رمان نخاندنم است. شاید باید نویسداری خود بیشتر کنم واژه پیدا کنم شاید کتاب باید بخونم نمیفهمم چه کنم چکار کنم. ای چند روز از کلمهای مراغبت زیاد استفاده کنم
شاید بخاطرِ ای هست بدنم خسته شده دیگه میخاد فقط مراغب خود باشه ول کنه جهان رو اطراف ره که چی میگذره.
کلمهها آشیانهای سختِ دارند از چه جهت نمیفهمم!
خدایا نویسداری هم اشتباهست پس چرا عذابو وجدان نمیگیرم هرکلمه نویسداری کنم هیچ عذابو وجدان نیست به خلقتهم در تنم و ذهنم اگِه کارم اشتباهست یعنی دارم خوده گمراه کنم. مه به چنین مزاحی گوش نکنم به چنین منافی گوش نکنم هرچندهم زیادی بخود هم شاید بطلاقها آشیانه بسازم بمه باید خط به خط نویسداری کنم
یادهم هسته استاد گفت:
ضربالمثل نه نویسداری نکن زیاد هم هرچیزی به ضربالمثل نگو؟
میگم چو او جوری فرار کنم از خودهم جالب ایهسته نمیخام درد نویسداری کنم نمیخام شکنجه نویسداری کنم میخام خودهم باشم ولی زیست هم کلن دردوغم هسته چکارکنم خصوصن گذشته هم مه حتی دیروزهم گذشته میگم حتی یک ساعت قبل چو رفت و ویدا رفت. تنها خط هم هست که میطلبه مره بخود آشیانه بمه ساخته که توانم خودم باشم ولی پراز درد داخلِ زیست یک زنِ شاد و بیخیال از دردهام گفتهای مادرهم سنگدل چو راهی نیست باید بیخیال باشم باید سنگدل باشم تا زیست ادامه دهم ولی نباشم پراز درد میشه خاکستر میشه دست به خودکشی زده میشه. کاش گاهی یک قطار راهای خوده اشتباه بره و بخوره بمه و مههم تموم شم و برم پیبخت خود تا ابد!
دیدی گاهی میخاهی مثلِ طلا بدرخشید ولی نمیشه یک مشکلی پیش میآد امروز هرچند خاستم برم حموم بخود رسم خوشکیل کنم نمیشد تموم کارها میشد ولی حموم نه تاحال هم نه آخر پسرهم موفق شد مره بخابونه ولی حموم نه مه هر روز میرم حموم انگار قرارداد بسته کردم ولی دوست دارم حموم رو خصوصن آبِ لرم ویا سرد خیلی حال میده زیادی آبی داغ ره دوست ندارم ای بابا تا از حموم هم گفتم حالواحوال ره شد گذارشِ تن!
تکنیک کراته کی بلده؟
چهاراطراف مه کراته باز زیست وهکنه ای نزدیگ خونهای ما باشگاه هسته نزدیک شب که میشه انگار عروسی هسته ایقدر آهنگها شادِ مازندرانی پخش وهشه چونگو!
تو گروهای داستانک نویس ماه خوندم یکی حوصله اش سر رفته بود چو انتخاب نمیشد حتی جز هفت نفر مثلِ خودهم که آمین همیجوری انتخاب نشم چو مه هر لحظه از نویسداری یک مسابقه میدانم نه تنها یک بخش حتی آزاد نویسداری هام هم یک مسابقه است بمه باید هم باشه مسابقهای دوستانه تا که قلمم و دستم بدرخشه!
دیدی گاهی جا مهم رسی ریکاب میخوری حال ازم چنین شد جا مهم رسید صفحه دیگه ایجازه نداد نویسداری کنم برم یک لیوان چای بخورم نه پشیمون شدم فقط نویسداری کنم بعدن!
تا که طرف نویسداری کرده بود حالکه انتخاب نشدم پس باید به عنوان داور انتخاب شم. اما مه فک میکنم باید داور مه باشم هم اتپاه هستم یعنی بیطرف اصلن بمه مهم نیست چه به چی هسته کی به کی هسته فقط دستخط خونم و بس!
ای عمو شناسا میگه مه همه بیاسم میفرستم به داورها نه عزیزم از مه نیاز نیست بی اسم بفرستی استاد هم معضی از دور ببینه میفهمه که صدیقه علیزاده هسته چنان که مشهور هم به ای که استاد میگه مه نمیفهمم ای کاش یک ووس میبود بهتر میفهمیدم. مه فک کنم اوجا هم به ووس نیازه تا انتخاب شم باید ازیوبعد به فکرِ ووس باشم یا داوری خیلی پیشنهاد خوبی داد او دوستِ ما باید داور شِم پس عدد ۱۱۱۱۱۱۱۱۱ و نمره ۱۰
حیاتواژههایم را مینویسم. به پیشنهاد شاهین کلانتری، وبینار نویسندهساز:
پنجره. درخت. چنار. خیابان. مبل. کافیشاپ. پرده. سگ خانه. باد. نسیم. یادداشت. کوه صفه. پیانو. قهوه. جاده. فرش. دوش. کریستال. قاب. آباژور. بشقاب. عطر. ادوکلن. آفتاب. ورزش. موسیقی. تلویزیون. عکس. نقره. دستبند. طلا. گردنبند. پروانه. موکت. خانه. ماهی. کباب. خنده. میز. نیمکت. پارک. خواننده. شاعر. شعر. خاطره. فرزند.
غذایم را پختهام. شام و ناهارم را یکجامیخورم.
چیزی مرا رنج میدهد. از خدا کمک میطلبم. کمکم میکند آیا؟
«خشم» را کشیدم و نوشتم. ندا احمدی در «خطخطی» گفت. ایدهی یادداشت روزانهام جور شد:
«خشم، آخرین تلاش است برای دیده شدن.
به گمانم خشم سبز باشد یا سرخ، بنفش یا زرد، بیرنگ یا پررنگ، بیضی باشد یا دایره، مثلث یا مربع، بدبو یا خوش بو، معصوم است.
خشم، با همهی بیریختیهایش، ناتوان است. واکنشش سریع.
درماندگی، شنیده نشدن، نادیده گرفته شدن، مقدمهاش است.
نیافتن کلمهای برای بیان درد، منطق را از خشم میگیرد: صدایش بلند میشود، صورتش برافروخته، دستهایش گرهکرده. انگار میخواهد با هیاهویش ناتوانیاش را پنهان کند.
پشت آن همه فریاد، ترس است و زخمی پنهان شده و پشت آن همه اصرار، خواهشی بیپاسخ مانده است.
برای همین است که خشم را معصوم میدانم. نه به این معنا که هر رفتاری از سر خشم بخشودنی است، بلکه چون خودش گناهی ندارد. خشم فقط خبر میدهد. مثل کودکی که هنوز زبان نیاموخته و برای گفتن گرسنگی، ترس یا دردش گریه میکند.
از خشم میترسیم، پنهانش میکنیم. کمتر پیش میآید کنارش بنشینیم و بپرسیم: «چه شده که اینقدر فریاد میزنی؟»
شاید اگر بهجای خاموش کردنش، حرفش را بشنویم، آرام بگیرد. شاید زیر آن رنگ سرخ، اندوهی آبی پنهان باشد، زیر آن شکل تیز و مثلثی، دایرهای کوچک و لرزان.
خشم، آخرین تلاش یک ناتوان است برای دیده شدن.
ما گاهی از ضعیفترین احساسمان، ترسناکترین چهره را میسازیم.»
«رئالپر» را بودم. حمیده وحدتی از «مکعب» و «پرتقال کوکی» گفت. بعد به دلخواه کشیدیم: زندان را.
از رضا بابایی میخوانم، آخر شب. مصاحبهها و خاطرههایش را.
از آنجایی قرار بود دوستانم بیایند بلند شدم تا خانه را تمیز کنم. دو ساعتی درگیر بودم با تمیزکاری. محبوب گفت که دارد میمیرد و نمیتواند بیاید. الهام هم که نمیدانم کجا بود و جواب زنگ و پیام هیچکداممان را نمیداد. ستاره هم که نمیدانست میاید یا نه. فقط بهار میآمد. البته ستاره را هم با کتک راضی کردم. ایح ایح ایح. میخاستم فرنی بساخم که مغازه شیر نداشت پس کنسل شد. پس غذا ساخیدم. بهار اومد و بعد هم ستاره. خوش بگذشت. بعد هم رفتیم خانهی معصومه برای تراپی با لوازم تحریر. بهار نیامد و رفت خانه. خانهی معصومه که میرویم دیگر برگشت نداریم. تا ده شب آنجا بودیم. کلی چیزهای گوگولی دارد و خب دیدنش هم حال میدهد. ماژیکهاش کلی خوب و خوشکل بود و من قبلن ماژیک خریده بودم. خاک به سرم برینه. ماژیکهای معصومه خیلی خوبترتر بود. قیمتش هم. هق. بعد هم آمدیم و نشستیم و حرف زدیم با ستاره. تا نصف شب بیدار بودیم که با غرغرای خاهر که هی میگفت بخابید خابیدیم.
گزارش نیک .
بیست و دوم / ابنماه / چهار صدوپنج .
امروز ظهر به دفتر آمدم سکوت بود راحت و خلوت سرحال بودم از خواب شیرین روز جمعه و از استخری که دیشب تن اسایی کرده بودم در آب همینطور پیاده روی در هوای سرد و سوز دار طهران باد می آمد ولی باهاش لج کردم و پیاده تن را میکشیدم و با قلم درشت پا با جوهر فکر بر پیاده رو های شهر قلم فرسایی میکردم میخرامیدم و می رفتم انگار با خو.دم لج کرده باشم هر چه بیشتر سردم میشد تندتر و بیشتر میرفتم که شلاق بخورد این تن ناتوان وامانده لامذهب عاقب خاک گل کوزه گران خواهیم شد .
یک هفته ای هست روزه کتاب خواندم گرفته ام با خودم نجوا کردم آخ مگه این مغز چقدر گنجایش اطلاعات داره سطل اشغال هم که باشه تا یه حدی گنجایش داره یه کمی هم داخلش رو بگردم شاید لا به لاش به چیز به درد بخوری دست پیدا کردی از همون یه چیزی بافتی که نقش قالی ازش در بیاد اونم قالی چله ابریشم , دوستی داشتم فل واقع دو تا سه ساعت صندلی میزاشت فقط به دیوار خیره میشد فقط خیره نگاه میکرد ما بیشتر هم در خلوت ما کهگاهی متوجه میشدیم میگفتیم فلانی رد داده حال میفهمم اون عاقل بوده و ما رد داده بودیم اون در احوال خودش و زندگی فکر میکرد ولی ما نشخوار ذهنی میخواستیم ولی اون ساعت ها در سکوت خیره به دیوار بود در تفکر .
بعد از روزه کتاب که هر کدامش اثری اشت از یک ئتفکر که شاید هم یکنواخت این روزها بیشتر گزارش نیک همراهان را میخونم هر کدام از شهری و دیاری و شاید از ملکی سرنوشت های مختلف گاهی چند سطر گاهی بلند نوشته اند این سرگذشت ها شده مث بازار مسگرها که به احتمال زیاد بچه های این زمونه ندیده اند که در اون شوریده بازار انقدر بر سر مس حرارت و چکش میزدند تا مس را نرم کننده و فرم دهند داغ بود درفش چکش تا نرم کنند این فلز سرخ شده را حال خواندم از فکر این همراه هان که چطور خود را چکش کاری میکنند گداخته میشوند دوباره از تنور بیرون می ایند و دوباره و چند باره چکش میخورند تا نرم شوند شکل بگیرند و خو کنند به این زندگی که عاقبت خاک گل کوزه گران خواهیم شد .
بعضی دیالوگ میکنندو درد دلی میکنند با هوش مصنوعی که نکند نیافته باشند گوش محرمی که سرشان را واگویه و نجوا کند با نامحرمی و اسرار هویدا میکرد که البته اسم آن هم شاید هوش مصنوعی نباشد چون ما خودمان اموزشش دادیم به لغات طاقچه خرپشته کوچه مطبخ کوره راه شیب درخت وگرنه ان مادر مرده چه میدانست معنی این الفاظ را .
وگرنه هر کسی از دوران هودش سخنی میراند از زمونه خودش مث حافظ با رندی از دوران خودش با شعری فغان میکند و دلبری سعدی نصیحت را صلاح میبند انطور مردم را از خوف خدا میحراساند و مولانای شوریده در آن بازار مسگرها از عشق میگوید همه چیز را در عشق خلاصه میبند که خام بودم پخته شدم دولت عشق آمد و دولت پاینده شدم .
خانه آبادان .
حس میکنم یکی زندگی را روی 2x پلی کرده، با چیپس و ماست موسیر لم داده تا تماشایم کند. تو چطور؟ دیشب تا چهار صبح بیدار بودم و طرح میزدم. طرح کپی. در حد کاری برای تحویل دادن و غیبت نخوردن. استاد پنجشنبه یزیدی است برای خودش. فقط حضوری را با نشان دادن کار میزند. صبح، آفتاب انگار آمده بود خلا. در تخم چشمهایم چنان میتابید که نه پنجره و نه پرده و نه هیچ چیز چاره نمیکرد. بیدار شدیم و بدوبدو آماده شدیم و رفتیم. مصطفی به کارگاه و من به دانشگاه.
خسته و خابالود بودم. رفتم انتشاراتی طرحم را پرینت گرفتم. بعد هم دبل اسپرسویی به بدن زدم تا بیدار بمانم. کلاس، ساختمان 6 بود. زود آمده بودم و دومین نفر هم کارم را نشان دادم. یکی از بچهها دیر رسید. استاد کلن حذفش کرد. پشمهامان ریخت. :/
از طراحیام خوشش آمد استاد، اما دو دستی مچم را گرفت که بگو ببینم کپی زدی یا نه؟ میروم کتاب را پیدا میکنم و از دماغت در میآورم. راستش را بگو. گفتم قالبش کپی است. یک سری تغییرها دادهام و باز هم تغییرش میدهم. دست از یقهام برداشت بالاخره.
بعد رفتیم چاپ. تمام مقواهایم هدر رفت و چاپ نشد آنچه که باید میشد. قضایای قدرت خطوط و کندن و خراش و این چیزها هم کشک بود. تهش کاشف به عمل آمد که همهی این مدت مرکب نکبت کار را خراب کرده. ده فریم چاپ سرپایی بسوزد، میدانی یعنی چی؟ خوش به حالت که نمیدانی. کارد میزدی خونم در نمیآمد. دوباره باید خدا تومن پول مقوا بدهم و مرکب تیوپی بخرم. از همان اول هم فروشنده تیوپی داد، اما گفتم نه، لوکاس بده! لوکاس بخورد توی سرت. کرم داشتی؟ ارزان میخریدی، راحت تحویل میدادی. چون گفتهاند لوکاس باید بچهی حرفگوشکنی باشی؟ آخرش هم با تیوپیِ یکی از بچهها کارت از غلطک درآمد! دو ساعت مرکب برمیداشتی از کلیشه، ولی با تیوپی او دو دقیقهای پلیتت برق افتاد. ای بتابد آفتاب به شانسم (مودببازی و این صحبتها). حتی استاد هم نفهمید مشکل از مرکب بود. بیچاره بچههای میزِ پایین که دستهجمعی داشتند به وسایل و مرکب من تجاوز میکردند، اما بعد فهمیدند که… بله.
دوباره دستهایم رنگ مرکب گرفته. تمام هفته بدون دستکش ظرفها را میشورم تا پاک شوند و باز پنجشنبه تمدید. این هم مدیکور پدیکور ما.
تا پنج عصر با همان اِسی پَرسو دبهدار و سه ساندویچ پنیر سرپا بودم. کفری از این همه به در و دیوار زدن. اوضاعم این روزها همین است. یا ساندویچ یا قرص کافئین و قهوه یا سرم. نمیدانم کی به خانه برسم، کی بنویسم، کی درس بخانم و کی استراحت کنم. برگشتنی یک ساعت توی ترافیک بودیم. افتاده بودم به سردرد و هرچه کردم خابم نبرد. رسیدیم و خدا نذری رساند برایمان. این هم از مزایای ایمان و تقوا و عمل صالح.
بعد در وبینار رئالپر شرکت کردم. حمیده از هتلزندانها و زندانشهرها گفت. بعد هم یک سری فیلمها و داستانهای سیسکی جینایی. فانتزی برای من به قبل و بعد از وبینارهای او تغییر کرده، بابافری. در آخر گفت زندان طراحی کنیم. اما من داشتم آماده میشدم برویم هیئت. توی ذهنم چیزهایی کشیدم و نوشتم:
زندانیاند ماهیها
در هوا
تا به جرم شنا
پرواز کنند
میدانی بیشترین جایی که خودم را سانسور میکنم کجاست بابافری؟ گنجهی اعتقاداتم. میگویند چرا نمینویسی از این چیزها. از این جاها که میروی. از سینهزنی و هیئت. راستش را بخاهی، حس میکنم اینقدر برای خودم خصوصی و محفوظاند که فقط میخاهم در سینه داشته باشمشان. همانجا خلوت کنیم با هم. گاهی حس میکنم گفتنشان ریا میشود، گاهی میترسم از توذوقی خوردن، گاهی واقعن دلم میخاهد سربسته بمانند توی دلم. خط نیافتد رویشان. یکوقتهایی حس میکنم قابل بیان و درک شدن نیستند. به فضا یا خاطره، به لمس یا تجربه محتاجاند.
در آزادنویسیهایم چه؟ باز هم تمایلی ندارم. انگار تمام و کمال نشستهام تا مصرفشان کنم. تا شک کنم، بسنجم و بجورم. هی بپرسم چرا؟ و دوباره و دوباره فکر کنم. به خودزایی و خودسنجی باورها. به بیثباتی همه چیز. بعضی وقتها آدم دوست ندارد باورهایش را بیثبات نشان دهد. شاید هم شرم میکنم چون به نیکی چندان گامی برنداشتهام. میگویم نکند من با این همه اخلاقنداری بشوم نماینده چیزی که بعدتر بدیهایم را بگذارند به پای همانها. به پای بعضی نامها و باورها. گاهی میگویم همین که عمل کنم بهتر از گفتن و گفتن و گفتن باشد. گاهی هم مجموعهی همهی اینها.
افشین عزیز
در تقسیمِ وقت برای کار، بسته به حسوحالم، و برای ایجاد تنوع از بازههای گوناگونی بهره میگیرم.
پیشترها روزی ۵ تا ۵ دقیقه مینوشتم، اسمش را گذاشته بودم «نردبان نویسندگی» چون در قالب تصویرِ یک نردبان آمارش را ثبت میکردم، ۱۰ نوبت ده دقیقهای هم مینوشتم یک وقتی. یا در تمرین «پیتزای نویسندگی» روزانه ۸ تا ۷ دقیقه قلم میزدم و در دایرهای پیتزا شکل حسابِ نوشتنم را نگه میداشتم. از «پومودورو» و بازههای ۲۵ دقیقهای هم بهرهها جستهام.
اما مدتیست با «۱۵ دقیقه» بیشتر حال میکنم. تقسیم هر ساعت به چهار پارهی مساوی حس خوشایندی دارد و تقارنش کمکم میکند بعضی کارها را جفتی انجام بدهم، مثلن ۱۵ دقیقه مطالعه دربارهی موضوع خاص، یک ربع نوشتن در باب آن و تکرار همین فرآیند. دربارهی فعالیت در پارههای ۱۵ دقیقهای بسیار گفتهاند و با جستجوی عنوانهایی مثل «قانون ۱۵ دقیقه» به چیزهای جالبی میرسی. جان کلام اینکه یک ربع تمرکز دستیابتر است. بدک نیست این هفته بشمری ببینی در طول روز چند تا ۱۵ دقیقهی مفید کار میکنی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. پیادهروی در خنکای شیراز و گشتی در کتابفروشی «احمدی» و خرید دو-سه دیوان خوب. وبینار «نویسندهساز» و گفتوگوی شیرینی دربارهی نگرشهایمان. تماشای فیلم « Body Heat». یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیکِ ۲۱ آبان
/حرکت های اسلوموشن/
———–
دیروز (از لفظ دیروز استفاده میکنم چون گزارش نیکم را در تاریخ ۲۲ ام به نگارش درآوردهام.) تمام تلاشم را کردم تا ببینم آموزههای جورج لئونارد را تا چه اندازه میتوانم رنگ واقعیت رویش بپاشم. سعی کردم بیشتر کارهای به ظاهر بیهوده! را انجام دهم (بیهوده با این تصویر نوشتاری حس بیهودگی را بهتر منتقل میکند) و موفق هم بودم.
تلاشم را کردم تا این جمله را در پس هرکار مرور کنم که: انجام فعالیت های بیشتر مساوی است با نیرو و انرژی بیشتر.
این جمله کلید راهم بود و چقدر فراتر از یک جمله، دقیقا مانند یک معجزه عمل میکند. حس میکنم اتفاقی که با خواندن این کتاب برایم افتاد دقیقا همان نقطهای است که هرکتابخوانی را به وجد میاورد نه از سر اطلاعات و حس دانایی بلکه یک انرژی عظیم آزاد میشود که از پس آن واقعا میتواندفعالیت های بیشتری را بهشان جامهعمل پوشاند.
حالا چه کارهای بیهودهای را انجام دادم؟
– ظرف شستم بدون حوصلهسر رفتن
– اتاقم را – بعد از یک ماه و اندی که حتی کوروس نیز حاضر نمیشد وارد اتافم شود! – تمیز کردم.
– به تماشای فیلمی نشستم که خیلی وقت بود میخواستم تماشایش کنم چون یکی از کارگردانهای محبوبم یعنی سم اسماعیل آن را معرفس کرده بود. در هرمجلسی این فیلم را لق لقه زبلنش میکرد و چیزی نبود جز بازگشت به آینده قسمت اول ۱۹۸۵.
فیلم را با برادرم دیدم و کیف داد هرچند همیشه انتظارات بالا ساختن از چیزی (انتظار لحظات اوج) میتواند کار را خراب کند و شاید به همین دلیل من نیز از لذت ارگاسمیک آن بیبهره ماندم.
اتاقم را که داشتم تمیز میکردم سعی کردم از تمام اطلاعاتم برای خلق محیط استفاده کنم. از جیمز کلیر بگیر تا همین جورج خان لئونارد.
یک گوشه اتاقم را خالی کردم برای گیتار و پیانویی که میخواهم بگیرم. فکر میکنم فکر ییشازحد برای خربد کدام نوع پیانو دیگر دارد وارد مرحله اصطحکاک میشود و دارد من را دور میکند از مسیر استادی. بلاخره که چی؟ بلاخره باید شروع کنی و این مسیر شروع شود.
گوشه دیگر اتاقم را چینشی مثلثی چیدم که یک گوشه کتاب های خوانده شدهام در این سال باشد و گوشه دیگر کتابهایی که باید مطالعهشان کنم. بخش دیگر اتاق را دارم برای طراحی های دستی و جایی برای نوشتن میگذارم. Austin Kleon در کتاب آخرش مینویسد (هرچند در کتاب های قبل ارش هم توضیحاتی در این باره داده) که چقدر محیط و ساخت یک محیط برای خودت به مثابه استودیو یا هرکوفت دیگری که اسمش را میخواهی بگذاری میتواند کمک کننده باشد و حتی حکم درمانی داشته باشد.
پس بهگمانم فصل تازهای در حال شکلگیری است. دیروز با امیر صحبت کردم و امیر میگفت ساموراییها یک قانونی دارند که در آن معتقدند خردورزی دقیقا همانجایی است که انسان میتواند مشورت بگیرد و از این مشورت با تعقل برای مسیر خودش استفاده کند. امیر واقعا انسان خردمندیست، جدا از اینکه روانکاو درجهیکیست و من به عنوان یک دکتر از او بهره میگیرم ولی دوست ندارم دیگر در نوشتههایم امیر رستمی را با این لقب خطاب کنم. شاید چون مورد روانکاوی بودن را شاید از بیرون و نظر دیگران راحت تلقی نکنم.
در هرصورت شیفته فلسفه ساموراییها و هنرمندان رزمی هستم و بودهام و خواهم بود.
این چند روزه به خیلی چیزهای تخیلی فکر میکنم. مثل اینکه قدرت ذهن (بحث کلاس مدرسهنویسندگی در جلسه دیروز که چقدر مفید است مثل اکثر-نه همه!!!!!!!- جلسات) چقدر میتواند تاثیرات شگرفی روی انسان و تصمیماتش بگذارد.
خیلی موضوعات متفاوتی در ذهنم در حال وجود دارد برای نوشتن و این نشانه خوبیست و سعی میکنم زیاد روی نکنم و از آن ایدهها در جای مناسبش استفاده کنم.
ولی اگر بخواهم در چند کلمه خلاصه کنم حرفهایم را بنظرم نظم و انضباط یکی از مهمترین دلایل انرژی بیشتر و صرف آن در مسیر مفیدتر است و این نکته بسیار حیاتیست حداقل یاداوریش برای خودم.
————
چه فیلم و سریالی دیدی برای تجربه بیشتر؟
فیلم که همونطور که گفتم با برادرم به تماشای بازگشت به آینده – Back to Future 1985 – نشستیم و فیلم خارقالعادهای نیست ولی فیلم بسیار پیشرویی است از هرجهت در آن سالها و بنظرم یه دستمریزاد باید گفت به عوامل فیلم و حقا که لایق صفت چیرگی و استادی هستند.
سریال Succession را دیگر پیش نبردم و دوباره مثل قدیمها مسیر قفل شده، هربار سریالی میبینم بعد یکی دو فصل این اتفاق میوفتد. میراث نمیدانم پایانش چه میشود هرچند فرایند رسیدن تا این نقطه انقدر جذاب است که هراتفاقی هم در انتها بیوفتد بازهم ارزش صحبت کردن دارد اما در کل حس میکنم کمی به سریال بیشتر از حد معمول پرداخته شده است. قبلا هم گفتم اگر من سازنده سریال بودم و واقعا برایم وجهه اقتصادی و استریمی کار مدنظر نبود قطعا یک فصل را کامل حذف میکردم چون خیلی زودتر میتوانستند به این برسانند سریال را.
وقتی اینهارا نوشتم به اول گزارش نیکم برگشتم و فکر کردم این عطش برای هر قثمت بینقص بودن و گره های روایتی ناشی از همان عجله برای نتیجه گیری نیست؟ اینکه میگویم یک فصل را حذف میکردم همان بیصبری نیست؟ نمیدانم. شاید باشد و شاید اصلا متر و معیار بهتری باید داشته باشم برای مرور یک روایت.
چندوقتی است که میخوام سری مجموعه تدریس های سینما و نقد “حسین معززی نیا”ی درجه یک را ببینم و نکات را یادداشت کنم ولی دست دست میکنم. پس این راهم حتما در دفترچهام برای رسیدگی به ان وارد میکنم.
————
جمله قصار امروز:
“شاید هرکسی باغ عدن خودش را دارد، نمیدانم.”
-جیمز بالدوین
————
گزارش نیک نوشته شده در تاریخ ۲۲ آبان ۱۴۰۵
همچنان با تاخیر اما مستمر.
/
در ضمن کانالم را راهانداختهام و در مرحله پیدا کردن هویت و اسم و رسمش هستم. فعلا لینک موقتش را میگذارم و شاید تغییر کند. صرفا اگر وارد شدی بدان که اتاق کمی شلوغ است به دلیل انتخاب اسم. پس نترس و نفسی عمیق بکش.
میخواستم بگویم خسته نشدهای از این ناگزارش نامیمونات که همهاش به شرح احوال بیمارگونهات میگذرد و دیگر هیچ. دیدم یک کار حداقل صروت دادهام. همان دمی که با چشمهای خیس و صورت باد کرده نشسته بودم به انتظار، یک دفتر شعر از فروغ فرخزاد را خواندم. کمی هم بیتمرکز زبان خواندم و البته که نوشتم. انگار نوشتن در حال بیماری راحتتر است. دیگر زور نمیزنی خودت را پنهان کنی. عریان میشوی. سبک و رها. احساسات را به سادگی عیان میکنی. این نوشتن چنان به من چسبید که بیحواس چند برگ از دفترم را سیاه کردم و اگر تلفن زنگ نمیزد و تمرکزم نمیپرید شاید تا پایان انتظار.
باز نتوانستم به موقع گزارشم را بنویسم. زور بیماری باز چربیده بود. به خانه که رسیدم بیرمق بودم. شام را هم واگذار کردم به دخترم. خودم به رختخواب پناه بردم. خواستم سریال جدید ببینم. فقط چند دقیقه. خواب حالا بر هر چیزی ارجحیت دارد.
به قطعهی مرگ و دوشیزه شوبرت هم گوش دادم به لطف عشق سالهای وبا.
تلگرام بازی درآورده بود. الههی ناز، ماهتابنصیری کمکم کرد. بوسشها بر او باد. آزادنویسی. پرسش از عواطف. فهم خلوت و کوشش بیشتر. تماشای یک روند. شستن لباس و پرسش از نوشتن. دلتنگ پنجشنبهی بارانی و ابری هفتهی قبل. به کهنگاه یوتاب رفتم. دختر افسانه و اسطوره. یادداشت برداشتم از دُرهایش. مسیرکاوی. خیالپردازی. پیام پشت پیام. گفتگو با دوستم و پرسشهای بسیارتر. چقدر کار دارم. تا به نظم میرسی باز باید ادسر نظم ببخشی. مقاله و دیالوگهای باده را آپلود کردم و لینک را بهش رساندم. پستم را نوشتم. خستهام. شام کردم. نه ناهار کردم و شام را نیمهشب کردم. با ماهتابم همزبانی کردم و چه رنجها و دردها که از من کاسته میشود با هربار همزبانی با الهه. کاش ضبط میکردیم. توشهی هفتهام میکنم گوهرهایش را.
گزارش نیک دوم
بیست و یک آبان
آخرین روز هفته متفاوتترین روزهفته است، که اگر نباشد زیستن به فنا رفته آست
۱-دورهم بودن سرمیز صبحانه هیجان و خوشمزگیاش خاص است.
۲-صفحه صبحگاهی را کممینویسم اما مینویسموگاه بهگاه هم بیشتر مینویسم اگرانگشتان دستم گزگز نکند. حتی جمعه ها هم تکلیف را دوست دارم . تمرین کردن ،کلمه برداشتن . درست مثل جوانه ای که در آزاد نویسی سبز میشود .
۳-در رساله ام بعد از هر آشپزی جانانه باید غسل کنم . وامروز غسل واجب بود تا بوی سرخ شدن پیاز و سبزی با سلام و صلوات شسته شود .
۴-برای هفته کتاب خوانی انتخاب کتاب سخت است . کتاب نخودی و سفر معرکه اش و لیتل لایت برنده انتخاب هایم شدند.
۵-در وبینارامروز تاکید بر هوشیاری مورد توجه ام قرار گرفت وقتی استاد خواستند که برای آموختن در حوزه های انتخابی خود بنویسیم .
چند روز است فیلتر شکن ندارم اینستاگرام و تلگرام نمی تونم برم .یه فرصته به کارهای مهم تر توجه کنم.
امروز آزاد نويسی کردم هزار کلمه.
فصل دوم و سه قسمت دو مادران و دختران را خاندم.
داستان آزاده خانم و نویسنده اش را شروع کردم شروعش جذاب بود.
رویا پردازی امروزم این بود که مدل لباس باشم و کت واک کنم 😃
خانم قهرمانی عزیز. امروز صبح که داشتم آخرین یادداشتت را میخاندم، کلی ذوقیدم که در گزارش نیک خود از من یاد کردی. همانطور که با نیش باز داشتم میخاندم مرضیه مچم را گرفت و گفت «کی بهت پیام داده خوش شدی؟» و من به زور توانستم حالت جدی به خودم بگیرم و بگویم «هیشکی. چقدر تو منحرفی باید بری انحرافاتتو عمل کنی تا رفع بشه.» و ادامهدادم به خاندنم. بعدش هم رفتم یک گشتی زدم بیرون هوا خوب بود. با پالتو رفتم فکرکردم سرد است اما نبود و من داشتم میپختم. ولی بعدش هوا ابری شد و آفتاب رفت و من از پختن نجات یافتم. بعدش هم که آمدم نشستم به به قولِ استاد شاهین کتابغرقگی و زندگی با کلمههای شهریار مندنیپور. میدانی؟ وقتی آدم یک رمانی را شروع میکند به خاندن تصمیم میگیرد که مدتی زندگیاش کند. دستکم برای من که اینطوری است. با رمانها زندگی میکنم و انگاری که همهی حوادثِ توی داستان را تجربه میکنم. توی خاب هم همینطورم. توی خاب هم آدم گاهی چیزهایی را تجربه میکن که در دنیای واقعی تا حالا بهش برنخورده مثل آن روز که داشتم خاب میدیدم دارم از ایران فرار میکنم و رفتم پناهنده شدم. همهچیزش انگار واقعی بود. من نه تا حالا بهش فکر کردهبودم نه فیلمی داستانی چیزی با این حد از جزئیات دیدم. با این که به رفتن زیاد فکر کردهام اما نه اینطوری. اما توی خابم همهچیز دقیق بود. از همان بچگی به مباحث مربوط به خاب کنجکاو و علاقهمند بودم و دربارهاش دنیا را زیر و رو میکردم. به چیزهایی هم رسیدم اما باز هم ابهام فضای خالی توی وجودم را تصرف کرده. چه داشتم میگفتم؟ آهان. زندگی با رمانها. برای همین است که وقتی دارم کتاب میخانم زمان مثل چی میگذرد و خوش هم میگذرد حتا اگه داستانش پر باشد از غم.
راستی اصلن فکر نمیکردم که کسی گزارش نیکهام را میخاند. یادم باشد از این به بعد درستتر بنویسم و سوتیِ نوشتاری ندهم. اگر هم دادم مهم نیست. سوتیهام را مثل الهه به صددلاری تبدیل میکنم و باهم میرویم کل قارهی آمریکا را میخریم. اگر کس دیگری هم خاست میتواند در این راه سرمایهگذاری کند. سرمایهی نداشتهی شما اعتمادِ نداشتهی ماست.
به وبینار نویسندهساز دیر رسیدم و قضیهی فهرست آموختههای من را نفهمیدم. باید بروم بگوشمش ببینم چی بود و چی شد.
حالا هم دارم اینجا مینویسم و بعدش میخاهم بروم تمرینهای کتاب کار استانبول را حل کنم.
دیروز کتاب «سیلی واقعیت» را تمام کردم. عنوان آخرین فصلش «تبدیل درد به شعر» بود. همین عنوان کافی بود که برگردم به روزهایی که تازه داشتم نوشتن را میآزمودم. آن روزها داشتم دردهایم را به شعر تبدیل میکردم. به نوشته. به کلمه و جمله. نوشتن برای من همین است همیشه. تبدیل دردهایم به شعر حتا اگر نوشتهام ربطی به شعر نداشتهباشد.
صبح که رفتم پیادهروی به دستهی عذاداری حضرت فاطمه رسیدم. باهاش همراه شدم و تجربهی خوبی بود. جزئ اولین تجربههایم بود. امسال از این نوع تجربههای تازه و جالب کم نداشتم. همه را نوشتهام در خلوتم. باز هم اسم شما توی ذهنم آمد و یادت افتادم.
چند روزی است که دارم بادهپیمایی میکنم. یعنی دارم وبگاه
پادمستی
را که از آن باده علوی است را میپیمایم. چرا زودتر نیافتمش؟ انگار صمیمیترین دوستم نشسته روبهروم و دارد از روزمرگیهاش میگوید.
امیدوارم زندگیات زیبا باشد. امیدوارم بگذارند زندگیات زیبا باشد و کسی حالت را خراب نکند. سپاس از مهر و محبتت و از این که بازخوردم را به راویا رساندی. خودم هم برای اولینبار چند روز پیش بهشان پیام دادم و سؤالی پرسیدم که پاسخش توی قسمت آخر منتشرشدهشان هست. اگر بخاهم بنویسم تا صبح ادامه میدهم. پس بروم تمرین حل کنم که فردا روزم ساخته است. اگر ترکیام خوب شد شاید اینجا هم کمی به ترکی نوشتم بهرِ تمرین. فارسی هم که مینویسم بهر تمرین است.
22/8/1405
صبح زود بیدار شدم. اما هنوز خسته بودم. دوباره خودم را به خاب زدم. صبحانهی امروز پربارتر از روزهای قبلی بود. عدسی، تخممرغ آبپز، نان و پنیر و … . مراقبه کردم. صفحات صبحگاهی نوشتم، ورزش کردم. دوش گرفتم. و ادامهی فایل ترجمهی زخم را خاندم و کلمهبرداری کردم. واژههای نوترکیب خودم را نوشتم. و واژههای نوترکیب دوستان را خاندم.
کلاس خودواژه هر جلسه سختتر از قبل میشود. استاد از کلماتی گفتند که افراد با شنیدنش حس بد میگیرند. فقط چه بد و بیرهاههایی که دوستان به روزهای هفته به ویژه شنبه نسبت ندادند. و خبر بد این که فردا هم شنبه است. بعد از خودواژه وارد وبینار شدم. مثل جمعههای قبل استاد از توسعه فردی و ذهن دوم گفتند. و اولویتهای زندگیمان. بعد هم با هم آزادنویسی کردیم.
شام خوردم و اتاقم را مرتب کردم.
دوباره هوا آلودهتر شده است. برای بعضی ادارت و کارها به معنی تعطیلی است. و برای ما، یک کار اورژانسی. رئیس پیغام داده برای گشتهای شبانه. من که پارسال چندبار با آقایان رفتم. تا کجاها که نرفتم. جایی که هرکسی جرأت رفتنش را ندارد. وسط خلازیر و یک عده بینام و نشانهای خلافکار.
نوشتن
گزارش نیک ۲۲ آبان ۱۴۰۵، جمعه
سالواژه: پیوستگی
در صفحات صبحگاهی، خاطرهای از سالهای قبل نوشتم تا بعدتر آن را ویرایش و خلاصه کنم و برای کارگاه خردهخاطره آماده داشته باشم.
برای ناهار مهمان داشتم. ناهار پختم و دو ساعتی در آشپزخانه مشغول بودم.
ساعت چهار در کارگاه «خودواژه» با استاد شرکت کردم. موضوع جلسه، جایگزین کردن نام فصلها با واژههای ترکیبی و تازه بود. همچنین درباره جایگزینی بعضی واژهها که چندان خوشایند نیستند، صحبت کردیم؛ مثلاً «روشندل» به جای «کور» و «پاکبان» به جای «رفتگر». تمرین جلسه آینده هم جایگزین کردن واژههای تازه به جای نام فصلهاست.
در جلسه امروز نویسندهساز، درباره مدیریت دانش شخصی صحبت کردیم. قرار شد فایلی تهیه کنیم و تا هفته آینده، آخرین آموختههایمان را درباره موضوعی که مشغول کار روی آن هستیم، در آن گردآوری کنیم. من میخواهم درباره داستاننویسی و خواب و رؤیا بنویسم و از منابع گوناگونی مانند کتابها، وبسایتها، کلاسها، کارگاهها و مقالهها کمک بگیرم.
در کارگاه الهه نصری با موضوع «از معماری»، با دقت به آنچه در اطرافمان بود نگاه کردیم و آنها را کشیدیم. من پارچ آب، قندان، گلدان و گیاه داخل آن را طراحی کردم.
در کارگاه فاطمه ابراهیمی، پنج دقیقه فرصت داشتیم درباره لباسی که دوستش داریم، داستان بنویسیم. من داستان بلوزی را نوشتم که چند سال پیش خریدهام؛ از زمان خریدنش تا امروز. شکل، رنگ، جنس، طرح و مدلش را توصیف کردم و از علت علاقهام به آن نوشتم: راحت و زیباست.
سپس گلجان مودی به وبینار وصل شد و از علاقهاش به بارانیای گفت که دارد. فاطمه جان هم داستان مانتوی خودش را خواند؛ مانتویی که سالهاست همراه اوست و در سفرهای مختلف همسفرش بوده و با پوشیدنش احساس راحتی میکند.
بیست صفحه دیگر از بخش دوم کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی، با عنوان «ددهقدم»، سهم مطالعه امشبم بود.
گزارش نیک آماده است تا راهی سایت استاد شود.
گزارش نیک زری قوام
صبح شاگردِ یوگا بودم. خانم آقایی یوگای سیکلیک کار کرد. این هفته برای کلاسهایم، سیکلیک طراحی خاهم کرد.
پیش از یوگا، سه صفحهی صبحگاهی و خودگویی در دفتر نوشتم و کارهای روزم را فهرست کردم.
امروز برای زیستن برخاستهام، یکی از خودگوییهایم بود.
آزادنویسی کردم.
در هوایت بیقرارم اثر شهرام ناظری را بدون نت تمرین کردم تا درآمد.کیفور شدم.
حافظ فرمود:
شنیدهام سخنی خوش که پیر کنعان گفت:
فراق یار نه آن میکند که بتوان گفت
پیادهروی حال و هوای جمعه را داشت. از هر پنج خانه، در مقابل یکی از آنها ماشینی میایستاد و خانوادهای به قصد ناهار، زنگِ خانهای را میزد. نوشتن به جامعهشناسی علاقهمندم کرده. چراغقوه میاندازم روی انسان و غیرانسان و طبیعت و نکتههای بسیاری را میآموزم.
با خاندن چخوف به دگرگونیِ شخصیت پیبُردم. مسیر تحول الگای نیکنفس و قدیس به فاحشه را دنبال کردم. شبهول هم تغییر شخصیت دارد. داعی و ابراهیم هم از انسانهایی فرشتهخو به دشمنِ اخلاق تبدیل شدند. دلدادگی، فیلم زندگی و دیگر هیچ از کیارستمی را در ذهنم تداعی کرد. در سکانسی پس از زلزلهی منجیل، مردی سنگ توالت بر دوش گرفته و برای زندگان میبرد.
سهلممتنع بودنِ مرغابیِ وحشی را دوست داشتم.
گورزاد، سرمائو، آوار مثل جنازه است، بیفتد سنگین میشود، ونگهاش را سر داد، تخمِ دوزرده کرده برایت؟ اَبَرمگس و مهرگسل، راه یافتند به فهرست کلمهبرداری.
خشنودم که در کارگاه خودواژه شرکت کردم. پناهبردن به لغتنامهها، یکی از میوههای آن است. سری زدم به فرهنگ فارسی دهخدا از بهروز صفریزاده و فرهنگوارهی فارسی خلاق از استاد کلانتری.
نویسندهساز از قوطیبندی کارهای روز در آشپزخانهی گفت و کتاب عنصر اصلی را هم معرفی کرد.
قرار شد هر روز از خود بپرسیم که در حوزههای مشخصشده، چه آموختهایم؟ به تدریج که پُر شوند، سرعت رشد را تصاعدی بالا خواهند برد.
در طول سمینار از قوطیهایم و خوراکشان نوشتم:
نمایشنامهنویسی
یوگا
نوشتن
موسیقی
گوناگون
کانال تلگرام با نام نوشتانگیز را راه انداختم.
روز را با فلسفهی پیادهروی و تار نوازی و تماشای فیلم خاکآشنا به پایان خاهمبرد.
جمعه معمولا دوستداشتنی نیست. از لحظهای که بیدار میشوی، جمعه تمام است. شنبه شده.
آزادنویسی و مطالعه داشتم.
شعر خواندم.
نگامیدم و ورزش نکردم. چشمم روشن.
«خودواژه» بهترین بخش روز بود.
بعد از کلاس خوابیدم.
بیدار شدم و دوباره آزادنویسی و مطالعه.
با دوستانم حرف زدم.
در اینترنت چرخیدم و عکسهای معروف را دیدم.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و بعد شام.
نمیدانم شب کی تمام میشود. تا جایی که بشود، طولش میدهم.
امروز جمعه بود و مثل همیشه سکوت حاکم بود کسی هول نبود در را محکم بهم بکوبد و با عجله از پله پایین برود و بسوی ماشینش برود و پا روی گاز بگذارد و سریع حرکت کند و یا به طرف ایستگاه اتوبوس بدود. سکوت بود رفتگران هم جاروهایشان را قایم کرده بودند. پس از بیداری با خواب نیمه نصفه به طرف دستشویی رفتم و وضو گرفتم و نماز خواندم و دعا کردم. هجوم افکار درهم و برهم رهایم نمیکرد. به نوشتن پناه بردم و باز هم راحت نشدم نوشتن را رها کردم پیادهروی هم نتوانست مرا آرام کند تشویشی عجیب سراسر وجودم را گرفته بود خودم میدانستم چی شده میخواستم پنهانش کنم اما خیلی بزرگ بود پنهان نشد. بلاخره بغضم ترکید و گریه کنان صبحانه را آماده کردم. من دیوانه شده بودم نه اصلا من دلتنگ بودم دلتنگِ دلتنگ بیقرار کسانی بودم که نیمی از وجودم را برده بودند. کتاب حافظ را ورق زدم شعر خواندم. لباسهای شسته را تا زدم و سر جایشان گذاشتم. ناهار را آماده کردم. نظافت خانه را هم انجام دادم و نور آفتاب، صدای بازی بچههای کوچه، کمی از دردم کاست یک قرص آرامبخش خوردم تا بخوابم و از رنج زندگی بطور موقت رها شوم. بیدار شدم اما با کرختی و ضعف، به ساعت نگاه کردم ساعت ده دقیقه به پنج بعدازظهر بود به وبینار وصل شدم اما تا ده دقیقه اول را دوام نیاوردم و بیهوش شدم فردا فایلش را گوش میدهم.نمره امروزم شش است وقتی ناراحت بودم خاطرهی عروسی روستایی برایم زنده شد که با شوق رفتم اما پشیمان برگشتم زندگی در روستا زجری عظیم است. یک دم نوش خوردم و منگ هستم. دلم میخواهد بنویسم و ناله کنم شاید دردم کم شود نمیدانم. وبینار فاطمه جان یاوری شرکت کردم اما زیاد خوب نبودم. آدرس کانال مهرابی💦👇
https://t.me/notetoday1
سالواژهام: ریلگذاری
از صبح رفتیم باغ، مهمونی دورهای بود.
گوشهای پیدا کردم و در کارگاه «خودواژه» شرکت کردم، گرچه آخر کارگاه را از دست دادم.
کمی از «رود راوی» را خواندم. تازه دارم با این کتاب انس میگیرم و البته میدانم که یکبارخواندن، کافی نیست. آدم با خواندن این کتاب احساس میکند که باید بنویسد. پس نوشتم روی کاغذ، توی ماشین با نور کم. میتوانستم توی گوشی بنویسم، ولی تا روی کاغذ ننویسم احساس نمیکنم آنچه در درونم میجوشد، جاری میشود.
https://t.me/bargmoments
امروز غربزدگی جلال آل احمد را شروع کردم. البته فقط توانستم یک صفحه بخوانم.
سه صفحه کامل نوشتم. اما پس از نوشتن احساس خوابآلودگی کردم، اما باید به بقیه کارهایم رسیدگی میکردم.
از سکوی سرخ خواندم. اینبار یدالله رویایی در مورد به کار بردن وزن در شعر میگوید: «به اندازه اهمیتی که در حد مصالح کار برای شعر لازم است. وقتی قرار باشد یکی از مصالح وزن باشد همیشه میتوان از یکی از مصالح صرفنظر کرد.»
و در جایی در مورد فرق زبان شعر کهن با شعر امروز را تی جستجو میکنیم میرسیم به اینکه اولاً یک سری کلمات است که متعلق به زندگی امروز است و در گذشته وجود نداشته است، لاجرم در شعرش هم نیامده است.
چند صفحه «چنین گفت زرتشت» خواندم.
برنامهریزی فردا را مینویسم.
و اشعاری از پروین میخوانم:
«بسوزد اندر این تیه، ای دل نهانی
مخواه از درخت جهان سایبانی
سبک دانه در مزرع خود بیفشان
گر این برزگر میکند سرگرانی»
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From متانت عقیلی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟