در پارک خودم، غیر از دو پاکبانی که مشغول بیلزنی هستند، کسی نیست. یک ربع محوطه را دور میزنم. برمیگردم.
چرا میگویم پارک خودم؟ اینطوری “پارک خودم” حس بهتری دارد. سی ثانیه با خانه فاصله دارد، معمولن کسی در آن نیست. فقط خودم هستم و افکار و گامهایم.
کتاب محبوب این روزها، حیوان قصهگو را میخانم.
«انسانها قصه را دوست دارند. مغز ما نه تنها به لذت بردن از روایتها و یادگیری از آنها بلکه به آفرینش آنها گرایش دارد. به همان صورتی که ذهن شما یک الگوی انتزاعی را میبیند و آن را به یک چهره تبدیل میکند، تخیل شما نیز الگویی از رویدادها را میبیند و آن را به یک داستان تبدیل میکند.»
با جیمز والیس تا حدودی اشتراک نظر دارم. انسان ماشین معناسازی است. اما برای ساخت قصه، نیاز به تخیل دارد. در شرایط یکسان شاید تمام انسانها الگو یا رویدادی را برداشته و قصه بسازند اما وقتی موقعیت اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی متفاوت باشد چه؟
صحبتهای استاد در مورد سبک متفاوت زیستن در شرایط کثافت، تلنگر به جایی بود. اینکه نخاهیم جزئی از این کثافت باشیم و متفاوت عمل کنیم.
همیشه بحث در مورد عملکرد حکومت میشود میگویم خود ما چکار کردیم؟ این یک مورد زباله را که به ما مربوط است درست عمل میکنیم؟ همه گند میزنن هر جا زباله را رها میکنند من چرا مثل بقیه باشم؟
از هرمز انصاری نقل کردند:
خیلیها وقتی اجتماع را ناسالم مییابند، خود نیز مأیوسانه، به رنگ آن در میآیند، اما من اولین آجر بنای ساختمان اجتماع مطلوبم میشوم و مطمئنم در این راه تنها نیستم.
در کارهای پسندیده شاید دنبالهروی دیگران شوم اما در گندکاری و کثافتورزی، هرگز.
آزادنویسی امروز به مرور و تکرار حیاتواژهها گذشت. نوشتن و دیدن
عشق، آزادی، آرامش، رهایی، سفر، طبیعت، باران، آسمان، بازی، رنگ، تاب، بستنی، چای، نوشتن، کتاب، کاغذ، شادی، شیدا، کوهیار، ماه، موسیقی، ترانه، حقیقت، آموختن،
همیشه مرا به وجد میآورد. لبخند بر لبانم مینشیند و خاطرههای زیادی تداعی میشود.
لنا از اتاقم کتابی آورده توی هال. چهار اثر از فلورانس اسکاول شین. نگاهی به کتاب میاندازی و میگویی: «حالا این همه خوندی، چیزیام از کتابا یاد گرفتی؟» سکوت میکنم. تمام این چند ماه جلوی چشمم میآید. چه جوابی بدهم. اصلن زندگیای که الان دارم نمونهی خوبی برای یک آدم کتابخان نیست. شاید همین فکرها را کردی و این را از من پرسیدی. با صدایی آرام جواب میدهم: «خب واسه سرگرمی میخونم و.» لنا چیزی میپرسد و خوشبختانه نیازی به تکمیل جوابم نیست. قلبم جمع میشود و خودم را میبینم که روی مبل زانوهایم را جمع کردهام و صورتم را با دستانم پوشاندهام. نمیدانم دارم گریه میکنم یا از خجالت است. آنچه تو میبینی دختری بیتفاوت است که به شبکهی خبر زل زده و به تخمش هم نیست که بقیه چه میگویند. الان که دارم مینویسم اشکهایم سریعتر از کلمات فرو میریزند و فینفینکردنم دوباره شروع شده. نمیدانم این جملات را پاک کنم یا نه؟ نگهش میدارم. نه برای ترحم و دلسوزی. برای اینکه بدانم این احساسات را گذراندهام. شاید در جایگاهی این خاطره یادم بیاید و بدانم سوالی ساده میتواند کسی را تا کجا پرت کند. نمیدانم. هرزهنویسی امروزم پر از نمیدانم بود. پرسشهای بدون پاسخ. نمیدانم. هنوز زندگی کردن را یاد نگرفتهام. شاید هم هیچ وقت یاد نگیرم. یک سریها انگار از اول خیلی خوب همهچیز را میدانند. من انگار برای یاد گرفتن هم مقاومت دارم. شاید بهخاطر همین روحیهی حساس تخمیام است که تنهایی زندگی کردن اینقدر برایم راحت است. تنها چیزی که تمام سالهای زندگی اذیتم کرد و باعث شد برای مدتی قید خانه و زندگی مستقل را بزنم، مسائل مالی بود. همیشه برایم دوری از خانواده و فامیل قابل تحمل بوده و هست. پول همیشه گریبانگیر من بوده. چه در خانهی پدرم و چه در خانهی خودم. همیشه او میدویده و من به دنبال او. خیلی وقتها توی دلم خالی میشود. اینکه آیندهام چه میشود؟ برای منی که دیگر فرزندی نخاهم داشت و معلوم نیست ازدواجی داشته باشم، این تنهایی تا کجا قابل تحمل است؟ آیا بعدن پشیمان میشوم؟ آیا واقعن اگر همسر و خانوادهای داشتم این نگرانیها کمتر میشد؟ مطمئنم نگرانی خانوادهام کمتر میشد. چون میدانستند که دیگر قرار نیست من هم کار کنم و هم دنبال خانه بگردم و هم حواسم به سلامتی خودم باشد. یک سبیلپهن و چهارشانه کنارم است که او میرود املاکی دنبال خانه. شاید هم خانهای داشته باشد و خرج خورد و خوراک دخترشان را بدهد و اینطوری خیال همه راحت است. راست میگویند شاید خودم هم راحتتر باشم. ولی انگار اینها نیست. یک چیز دیگر است. زندگی من اصلن شبیه همکلاسیها و همکارانم پیش نرفت. نمیدانم. شاید کم خاستم از زندگی و هیچ وقت خودم را لایق یک زندگی مرفه ندانستم. این نمیدانمها هست و خیلی وقتها با اینها کلنجار میروم و معمولن جوابی ندارم. هرازگاهی نور کوچکی به زندگیام میآید و حرکتی حلزونی میکنم. همین و بس. با این امید میروم که یاد بگیرم زندگی کردن را. میدانی دوست دارم کولهای ببندم و بروم یک جای ناشناس. بنویسم و ورزش کنم و برقصم و بخانم. شغلم همینها باشد. دوباره بروم یک شهر یا روستای دیگر. روزی که به اینجا آمدم از زندگی بریده بودم. هزاران بار افکار خودکشی را مرور کرده بودم و به هیچ نتیجهای نرسیده بودم. یعنی جراتش را نداشتم. چند ماهی تجربه کردم زندگی بدون دغدغه را. برای اولین بار توانستم فرصت خوبی برای نوشتن داشته باشم. فرصتی برای ورزش کردن. برای این موقعیت بسیار سپاسگزارم. مثل یک زندگی دوباره بود که به من بخشیدند. و حالا وقت تغییراتی است. نشانههای بیرونی میگویند هیچ کاری نمیتوانی بکنی. اجاره و رهن چندین برابر شده و اوضاع کار خراب است. اما دلم چیز دیگری میگوید. صدایش هنوز خشخش دارد. مثل وقتی که رادیو در موج درستش نیست. هنوز نمیفهمم دقیقن چه میگوید. فقط میدانم میخاهد که تصمیمی بگیرم. با چشم باز. با ایمان. خشخش زیاد است و صدا واضح نیست.
روز استراحتم بود. خابیدم تا هر وقت دلم خاست. مدیتیشن و هرزهنویسی کردم. با بچهها بودم. دراز کشیدم و سعی کردم بدنم را آرام کنم. بارها خاستم بلند شوم و مثلن کاری کنم. طنابم را کشیدم و گفتم هیچ کار مهمی نداری جز آرام کردن بدنت. اگر قرار باشد پیامی را دریافت کنی از طریق همین بدن است و نه چیز دیگر.
هر شب خاب میبینم ولی گاهی ناز میکنند و به کلمهها رویِ خوش نشان نمیدهند.
پاسفت کردهام در نوشتن سهصفحهی صبحگاهی. خودگویی، فهرستِ برنامههای روز و یک داستان چندخطی را در خودش جا میدهد.
حافظ در مورد امروز گفت:
بهجان یار و به حق قدیم و عهد درست
که مونس دم صبحم دعای دولت تُست.
و نوشتم.
تار نواختم. قطعههایِ نامآشنا را بدون نت اجرا کردم. آزادنوازی تجربهی متفاوتی بود.
کشمکش را در داستانِ چخوف درک کردم. تازه با نثر شبِ هول و دلدادگی مأنوس شدهام.
دفعالوقت، صورتی که از خشم تابخورده، بیشیلهپیله، جانبداری، یکبند زیر لب غر میزد، خامسوز، زنجموره جایِ خود را در فهرست کلمهبرداری یافتند.
صحنهای را که نوشتهبودم، ویرایش و آمادهی ارسال کردم. پروژهی خودواژه را هم به ثمر رساندم.
در نویسندهساز از فهرست حیاتواژهها را نوشتیم:
پتو، بالش، برنج، جوراب، ناخنگیر. تقویم، نان، یوگا، تار ، خنده، پسته، تجریش، بازارتهران و عینکِ آفتابی، در شمار حیاتواژهها بودند.
حدود یک ساعت پیادروی کردم.
یوگا کار کردم. هر روز یکقدم پیش میروم به سوی آساناهای معکوس.
مرغابیوحشی و فلسفهی پیادهروی را خاندم.
آدمهایی هستند که میتوانند بهوضوح فکر کنند؛
و دیگرانی که موفق به این کار نمیشوند،
نخ تسبیحشان پاره میشود
و مجبورند همهچیز را از نو شروع کنند.
من از دستهی دومام؛
با این تفاوت که وقتی مینویسم
میتوانم به سرانجامش فکر کنم.
وقتی کلمات نوشتهشده را در مقابلم میبینم،
تفکرات، خودبهخود واضح و روشن میشوند.
شاید این مربوط باشد
به اتکای همیشگی به دیدن
و تحریکپذیری بیشترش نسبت به باقی حواس،
حرفِ دلم را گفت.
شاید برگردم استاد، بزودی
دلم برای استادِ موسیقیم تنگ شده. از چهرهش، چشمهای آبی را به یاد دارم. این روزها فیلمی از استادِ موسیقی دیدم که هم شبیه استادم است. با آن ریشهای مرتب و شانهشده و ظاهرِ آرسته و هم مانندِ او از آهنگسازی حرف میزند. این استادیی که اتفاقی فیلمش را دیدم، حرفهایی میزند که تازه فهمیدم چرا استادم بعد از چهار جلسه حضورِ من در کلاس آن حرفها را میزد. حالا میفهمم که چرا استادم، استادِ موسیقیِ دانشگاه گیلان را آورد، تا استادی که دکترای موسیقی دارد با من دربارهی درکم از موسیقی حرف بزند و سؤال بپرسد.
حالا وقتی از آموزشگاه پیامک میفرستند، صدای استادم را میشنوم: «برنمیگردی، نابغهی موسیقی؟»
حلزون کمبینا شده ۴ یا داره تو تاریکی میخزه؟ دو تا چشم داره ۲ تا هم چوبکبریت گرفته لا دستِ چشماش.
استادی داشتم که میگفت: «نمیدونم چه مرضی دارم. تو طول هفته پر از جنب و جوشم و خستگیناپذیر. چرا تا آخر هفته میاد نمیتونم حتی پا شم از جام؟
همانموقع با خودم میگفتم جوابش که واضح است. چرا ندارد!
حالا اگر بود، بلند میگفتم که بشنود.
من هم از دیروز پت و پهنم کف زمین، چسبیده به بخاری.
وقتی به کسی میگفتم من بخشی کودک دارم که گاهی شاد است و گاهی غمگین و آسیبپذیر
و بخشی دارم هیچنترس.
دیروز کودک بودم کامل. از نوع غمگین و آسیببسیارپذیرش. امروز صبح بخش هیچنترسم فکر کرد و اندیشید و بعد چیزهایی که باید را گفت و شست و خشک کرد و انداخت روی بند. بسیار جدی اما با احترام.
بعدش باز کودک آمد. از نوع شادش.
نقاشی با مدادشمعی را عاشقم. رهاست ذهنم با مدادشمعی و دستم. آن سفتی مداد را ندارد. از ماژیک هم رهاتر است برای من و ذهنم سر میخورد روی کاغذ.
نویسندهساز بود وبینار حمیده و هر دو خوشی گذشت.
و کمی چیز دیگر که بیخیال.
برای اختتامیه چند تا از حیاتواژههایم را مینویسم.
خواب، بلبل، پرنده، موز، سبز، نیل، آبی، پرواز، ماهی، کرگدن، بخاری، مدادشمعی، کودک، نقاشی، شعر، عروسک پشمالو، پوست، نرم، پرش، خنده، فندق، میوه، دریا، خانواده، چشم، مو، خورشسبزی، سالاد ماکارانی، نودل، بربری، جنگل، تمیز، نهنگ و…
شببخیر.
پنجشنبهها روز کزتوارگی است. بشوروبساب، رفتوروب، بذارووردار. پختوپز اما تعطیل، فقط امروز. قرار است رویداد هفته به خوردشان دهی.
بعد صبحانه دختر و پدر میروند سر کارشان. تو میمانی و آلونکی ریختوپاش. باید امروز از شر گردوهای سوزنی خلاص شوی. سفرهی چیتزنی را میگستری و گردوها را به ضرب نوک چاقو از پوسته جدا میکنی. تا ظهر وقتت را میگیرد. زیر لب به گردوهای سرتق دشنام میدهی و ژن دربهداغونشان را به رخشان میکشی. همزمان پادکست رمان «جایی دیگر» از «گلی ترقی» را گوش میدهی.
عصر میروی توی وبینار نویسندهساز. شاهین از حیاتواژهها میگوید. مینویسیشان.
هر کدامشان را مینویسی حالت بهتر میشود. بعدش نتهای جاذبه میتمرینی. نتها را در فاصلههای دوم و سوم و چهارم میچینی و با آوایشان در سلولسلول مغزت پایکوبی میکنی.
الویههای دیشبت دستوپایشان دراز شده. امشب هم با پررویی بر سفرهی شامت مینشینند.
بعد از شام «شباهنگی» میبینی. برای لحظاتی بیخیالی و چند مثقال خنده بد نیست.
گزارش نیکات را مینویسی و میفرستی توی سایت مدرسهی نویسندگی شاهین.
به نام خدا
گزارش نیک ۱۸۴:
امروز یک پیام احوالپرسی از عزیزترین دوستم خیلی خوشحالم کرد و روزم را با اشتیاق آغاز کردم.
امروز از کتاب «نویسندهساز» جملههایی خاندم که الهامبخش نوشتن بودند:
۱- بیکار نشستن را بیاموز. گاهی اوقات یک ساعت تمام یک گوشه بنشین و هیچ کاری نکن.
۲- اولین لحظات بیدارشدن از خاب را صرف نوشتن یا خاندن کن.
۳- دوست نویسندهای بیاب و با او نامهنگاری کن. بکوش در بیشتر نامهها قصه و خاطره بگویی و آخرین آموختههایت در نوشتن را هم برای او نقل کنی.
۴- برای نویسندهٔ خالق، پیادهروی روزانه از تمرین روزانهٔ نوشتن مهمتر است.
۵- همهٔ انواع نوشتار را بیازما. شعر بنویس. جملهقصار بنویس. مقاله بنویس. جستار بنویس. داستانک بنویس. داستان کوتاه بنویس. رمان بنویس. فیلمنامه بنویس. نمایشنامه بنویس.
۶- در استفاده از تشبیه زیادهروی نکن. تشبیه تنبلت میکند، تصویر بساز.
۷- اگر مصمم هستی نثری درجهیک داشته باشی، هر جمله را به چند شکل متفاوت بنویس. این کار بهتر است موقع بازنویسی صورت بگیرد.
هزار کلمه تایپ کردم، آزادنویسی و شکرگزاری، کلمهها انگار میرقصیدند در آزادنویسی.
خاندن کتاب «رود راوی» برایم روانتر شده است و با اشتیاق بیشتری میخانمش.
امروز در وبینار پانزده دقیقه حیاتواژه نوشتیم که خیلی عالی بود، هر واژه تداعیکنندهی احساسی بود. استاد کلانتری نکاتی دربارهٔ قدرت ذهن گفتند و من این جمله را خیلی دوست داشتم: «همهی ما وقتی رویا میبینیم هنرمندیم.» همچنین ایشان گفتند که باید به ذهنمان اعتماد کنیم و مواظب خوراکی که به ذهنمان میدهیم باشیم، و با نوشتن میتوانیم نشان دهیم که میتوان طور دیگری زیست. وبینارها اوقات خوشی هستند.
بعد از وبینار سه داستان کوتاه از چخوف خاندم: «سالشمار زنده»، «شکارچی»، «سوگواری»؛ و از خاندن هر سه لذت بردم.
بعد کمی در کتابخانهٔ کارگاه شعر محبوبم پرسه زدم و چند صفحه از تئوری شعر خاندم که برایم آموزنده بود.
آخر شب هم به روزنویسی و نامهنگاری گذشت.
کلمهٔ امروز: «محاذات»، برابر، مقابل، موازات، همپا
محبوب امروز:
آزمودم دل خود را به هزاران شیوه
هیچ چیزش بجز از وصل تو خشنود نکرد
— مولانا
بعد از صبحانه، آبگوشت مرغ محبوبم را بار گذاشتم. به بابا هم کمک کردم تا برای سالگرد ازدواجشان هدیهای برای مامان بخرد. بعد سراغ رمان «دیوار آتش» نوشته هنینگ مانکل رفتم. استاد قبلاً این کتاب را معرفی کرده بود و مشتاقم ببینم چه غافلگیریهایی در انتظارم است.
مدتی بود دلم هوای فیلم «انتخاب سوفی» را کرده بود، اما از آنجایی که هنوز با یادآوریاش بغضم میگیرد، ترجیح دادم فعلاً کتابش را بخوانم؛ البته بعد از تمام کردن «دیوار آتش».
مشکلی برای اکانتم پیش آمد و تصور کردم هک شده است. در یک لحظه از صفر به نقطه جوش رسیدم. وقتی آرام شدم، متوجه شدم بخش زیادی از انرژیام تحلیل رفته. سعی کردم با کمک عمو شهرام بخشی از انرژی ازدسترفتهام را برگردانم و وبینار هم تیر آخر را زد و حسابی شارژم کرد.
این روزها بیشتر از قبل احساس میکنم در معرض خطر هدر دادن زندگیام هستم. روزها یکی پس از دیگری میگذرند و من مدام از خودم میپرسم: من از زندگی چه میخواهم؟
امروز به جملهای برخوردم که عجیب حرف دلم را میزد. گرچن روبین در کتاب «پروژه شادی» مینویسد:
«خب، میخواهم شاد باشم. اما هرگز به این فکر نکرده بودم که چه چیزی خوشحالم میکند یا چطور میتوانم شاد باشم.»
دغدغه این مدت من هم دقیقاً همین بوده است. عجیب اینکه با وجود ساده به نظر رسیدن این سؤال، پیدا کردن جوابش اصلاً آسان نیست. در آزادنویسی توانستم تا حدی پیش بروم، اما از جایی به بعد به بنبست میرسم. انگار هنوز بخشهایی از پاسخ برای خودم هم روشن نیست.
به امروزم نمره هشت میدهم. کارهای مهمم از قلم نیفتاد و ایده تازهای را هم آماده کردم تا از فردا شروعش کنم. از همه مهمتر، از سالواژهام غافل نشدم؛ با نوشتن دربارهاش دوباره محکم سر جایش نشاندمش تا خیالم راحت باشد که هنوز در مسیرم قرار دارد.
صبح. آزادنویسی نباشد، روزم روز نمیشود. دفتر را میبندم. آنقدر تندتند نوشتهام که خوانا نیست. رو دست خرچنگ و قورباغه را هم زده.
شعر میخوانم. نادر نادرپور:
«بهل تا بگرید دل تنگ ابر
بر این باغ غمناک بیروشنی
که تقدیر او نیست جز آنچه هست
در بسته و نردهی آهنی»
فقط واژه نه، هر چه دلم بخواهد مینویسم: «دگمههای مخملی سینههای نرم، شیربلوغ، بسترد.»
ظهر. پنجشنبه است و با شاهنامه میروم سر قرار. مدت زیادی نیست که هم را میبینیم، اما دل میستانیم از هم:
«جهان سر به سر چو فسانست و بس
نماند بد و نیک بر هیچ کس»
شب. رود روای میخوانم و ساعت دارد به فردا میرسد و من فقط دارم به این میاندیشم که چرا نمیدانم امروز روز خوبی بود یا نه. گویی امروز برایم خیلی ناشناخته بوده باشد.
دوچرخه پسرک جلوی در مانده. باید از پلهها بالا ببرم و بعد به میلهی گاز ساختمان قفل کنم. که مبادا جناب دزد بخواهد همراه خودش ببرد. حالا از پله بالا بردن را بلدم، اما تنظیم کردنش در آن مکان طوری که دوچرخه به میلهی گاز برسد تا قفل شود را هیچ وقت یاد نگرفتم. خیلی هم زور زدم اما نشد. پسرک هر بار این قسمت ماجرا را خودش انجام میدهد. بماند که بالا آوردنش از پلهها هم مسئولیت خودش است و چون زورش نمیرسد دارم بهش لطف میکنم.
کار دوچرخه تمام میشود. قرار بود همراه فلافل برایش نوشابه بخرم، اما فراموشم شده. باید برگردم. دارد نگاهم میکند که دوباره میروم بیرون.
مامانی دوباره میخوای کجا بری؟
نوشابه، نوشابه یادم رفته
بیا نمیخواد
نه، میرم شروین. اصلا من آدم رفتنم نه آدم موندن
چی؟
نمیدونم، یه چیزی گفتم دیگه
ته شب. چی گفتم؟ آدم رفتن، نه موندن؟ نمیدانم، خودم هم نمیدانم این جمله از کجایم در آمد، اما ته شبم را حسابی بهم ریخته.
راه رفتن و رنگ زدن پلاتو، یکی از تمرینات مقدماتی بازیگری بود. موسیقی میگذاشتیم و راه میرفتیم؛ به هر طرف که میخواستیم و به هر شیوهای که بدنمان دستور میداد. با کفشهایمان خط و رنگ خیالی میزدیم و واقعی میپنداشتیمشان. واقعی هم بودند. همان تاثیری را در ذهن میگذاشتند که خطهای عینی.
روی زندگی راه میرویم و خط و رنگ به جا میگذاریم.
امروز من چه شکلی بود؟
زودتر از همیشه بیدارم کردند. از شدت خواب مارپیچی راه رفتم، آبی حلزونی.
راه افتادیم سمت خانهی بابابزرگم. ماشین، مستطیلهایی با لبههای نرم و منحنی کشید؛ کپسولهای قرمز آتشنشانی.
از اول تا آخر مسیر، موسیقی گوش دادم. چشمم بین کوهها و ابرهای در حال حرکت چرخید. ذهنم رویا ساخت؛ موجهای سفید اکلیلی.
بابابزرگ، برای تمرین رانندگی، من را برد به دهکدهای خلوت در نزدیکی خانهشان. غروب بود و هوای خنک و مکانی کوهستانمانند و ویلاهایی شبیه به ویلاهای انگلیسی. به جز یک مرد دمپاییپوش، کس دیگری آنجا نبود. آمده بود پیادهروی گویا. هنگام رانندگی اضطراب داشتم. ندا گفت احساسات رنگ دارند. اضطرابِ نارنجی من در هوای آبی دهکده آمیخته شد؛ زیگزاگهای نارنجی با بالهای آبی.
فیلم «اولین اصلاح شده» را دیدم. چشمم بین صحنههای فیلم حرکت کرد و ذهنم بین احساسات خاکستری شخصیتها؛ تار پیچاپیچ عنکبوت روی تنهی زبر درخت.
وبینار رئالپر لیلا را شرکت کردم. با دیدن صورت گوگولیاش لبخند زدم. در مورد زندانها میگفت. زندانهای واقعی و فانتزی. مثل غول که زندانش چراغ جادو بود. کوچک شدم و روی چراغ راه رفتم؛ پروانههای صورتی زندانی.
روز تمام شد. کارهای نکردهام سرم داد و بیداد کردند؛ صداهای شکستهی قرمز.
امروز من چه شکلی بود؟ به شکل حلزون آبیِ آتشنشان که کپسول قرمز حمل کرد. روی موجهای سفید اکلیلی راه رفت و آتشهایی به شکل زیگزاگ بالدار را خاموش کرد. برای عصرانه رفت خانهی عنکبوت. در تار عنکبوت، پروانههای صورتی زندانی شدند و مدام فریادِ قرمز زدند.
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل. 🎀🐊🪆
نمره : ۵.۵
۱. تلاش کردم فقط زنده بمونم.
۲. خاله کوچیکم رو برای اولین بار بعد از تشخیص سرطانش دیدم.
۳. برای بچه دختر خالهام املا گفتم.
۴. برای پسر خالهام ریاضی گفتم.
۵. برگشتم خونه
۶. زبان خوندم.
۷.فردا تولد داداشمه کاش خوابگاه نبود.
کانال تلگرام من:
https://t.me/symphonieverte
مهدیه کاظمی عزیزم
نمیدانی چقدر خوشحال شدم که از من در گزارش نیکت نام بردی
و قدردانی کردی برای معرفی راویا
عکس پیامت را فرستادم برای دوستان کانال راویا.
خوشحال میشوند همانطور که من خوشحال شدم.
امروزم اما تا به این جا:
صبح نرمش کردم 20 دقیقه. تمرین کارگاه «خودواژه» را انجام دادم. در کارگاه شعر و این کارگاه خودواژه با واژهها جور دیگری برخورد میشود. واژهها جان و حس و حرکت پیدا میکنند. در دورهمی باشگاه کتابخوانی پنج صبحیها آزادنویسی کردیم. رفتم سروقت کارگاه طرحوارهدرمانی. در این کارگاه با رمان «آبلوموف» آشنا شدم. نسخهی الکترونیکش را تهیه کردم. اولش جالب گفته: «ابلومویسم واژهای است، برای بیان ویژگیهای روانی شخصیتی مبتلا به بیدردی درمانناپذیر و بیارادگی و ضعف نفس.» نویسندهی کتاب ایوان الکساندرویچ گنچاروف است و مترجمش سروش حبیبی.
سهم امروزم از «اصلگرایی» را خواندم. تأکیدش این بخش این جمله بود: «دیگر بلهی نامطمئن بس است. یا محکم بگویید آره! یا بگویید نه.»
پس از یک ساعت چُرت، رفتم گروه با دوستان با اماسم. درمان خودم و آموزشهایی که دارم از دکتر طاهری و استادم دکتر بهمنی میگیرم دارد حسم را بهتر میکند. از حس «من درمانگر خوبی نمیشم» دارم به این که «برای درمانگر خوب شدن چه اقداماتی انجام دهم؟» حرکت میکنم. به نظرم صرفنظر از نتیجه که اصلاً عمرم قد میدهد یا نه، فرآیندش را دوست دارم.
شب ویس روزگفتار را گرفتم. این جملههایش برایم جالب بود: « یادداشتنویسیِ روزانه نوعی گوش کردنِ تاملآمیز است. نوشتن در واقع راهی برای تمرین دادنِ خودم واسهی دیدن و گوش کردنه. ما مکث میکنیم و این دنیای بزرگ و آشفته رو ترجمه میکنیم، یه جورهایی مثل دعا خوندن میمونه.»
دوستم زهرا کریمی از هیئت عزاداری شهادت حضرت زهرا (س)، زنگ زد و روحم را شاد کرد.
کمی هم برای شناختدرمانی مطالعه کردم. شنبه با دانشجویان کارشناسیارشدم کارگاه دارم.
چقدر زود شب شد و باز کلی مطالعه ماند.
یکی از چالشهایم هنگام خاندن فکریدن است. مدام ذهنم دربارهی روند خاندن کتاب یا کارهایی که باید بکنم برنامهریزی میکند. این معمولترین حواسپرتیست و محدود به اضطراب یا اتفاقی بزرگ نمیشود. میخاهم ذهن را خاموش کنم تا بفهمم شخصیت چه میگوید. تا جملهها را از دست ندهم. اما میدهم و به خودم میآیم و ممکن است نیمی از یک صفحه را نفهمیده باشم. عادت کردهام به این حالت اهمیت ندهم و دوباره جملهها را نخانم. چون دوباره خاندن، دوباره خاندن میآورد. همینطور هم تمرکز پایین و پایینتر میآید.
اگر غرق شوم این حالت کمتر است. اگر شخصیت در کنش باشد شاید. مثلن در جناییها بیشترین فعالیت ذهنی را دارم و اصلن هرز نمیرود مغز. اما در جستجوی زمان از دست رفته نوع دیگریست. شخصیت مدام حول محور خودش و خاطراتش میگردد و گاهی جملات میپرند از دستم.
دیروز گفتم: :امیدوارم از پل صراط کتاب که شروعش است بگذرم و کنار نگذارمش.» میفکرم گذشتهام. چون امروز مشتاقانه مثل گذشته زیاد خاندم. آنقدر که احساسیدم دارم از نوشتن و تکالیف میفرارم. اما به خودم حق فرار دادم. دلم فرار میخاست. دور شدن. غرقیدن در دنیای کتاب، بیاینکه مدام به نکردهها بفکرم.
هربار که از ادبیات دور میشوم دوباره یافتنش گرم شدن میخاهد. اوایل که کتابخانی را آغازیده بودم در فواصل به خودم میگفتم روزی پنج صفحه. حتا یک صفحه. و بعد که راه میافتادم دیگر اعداد از دستم درمیرفتند. دیروز هم گفتم اشکالی ندارد. روزی ده صفحه بخان راه بیوفتی. خاندم و قناعت نکردم بهش.
ماجرای راوی از تختش آغاز میشود و حالت رویاگونهای که واقعیت را از خیال بازنمیشناسد. در فاصلهی بین خاب و بیداری به گذشته میرود و خاطراتی از کودکیاش تعریف میکند که ساده است. از ترس جدایی از مادرش میگوید. از دغدغهی کودکانهی بوسیده شدن توسط مادر و برآورده نشدن خاسته و اضطرابی غیرقابل باور و شاید به همان نسبت قابل باور برای او. غیرقابلباور برای اینکه این ماجرا چنان برایش بزرگ شد که خابش نمیبرد و نقشه میکشید تا چگونه نظر مادر را جلب کند. قابل باور چون کودک است و به محبت نیاز دارد و وقتی دریغ میشود تمام دنیایش حول محور همان دریغشده میگردد.
از قابل باوری و غیرقابل باوری گفتم و به این فکریدم که رمان همین است. کوچکترینها و بزرگترینها را برای شخصیتها میخانی و متفاوت و مشابه به خودت میابیشان. همان ویژگیهایی که بابتش مسخره میشوند و مسخره میشوی و مسخره میکنی را میخانی و دیگر مسخره کردن احمقانه جلوه میکند، وقتی درک میکنی. و من راوی را درک کردم و حالا به درک شدن میفکرم. چگونه است که وقتی درک میکنی دیگری را، تازه حقش را به رسمیت میشناسی؟
خابیدم تخت تخت. به لطف سرماخوردگی. پاشدم گیج و منگ. پاشیدم از فینفین. خاندم شعری از نوریعلا. به زور. پر از تصویر و تشبیه. طولانی و دراز. میروم دکتر. میگویم سرم بده. نمیدهد. مواقع دیگر او میدهد. من نمیخاهم. عجب دنیایی است. سرم کمتر از یک ساعت میآوردم سر حال. گواهی میدهد. میگویم برای یکشنبه. میگوید او تا یکشنبه. یکشنبه افتتاحیهی فستیوال عکاسی دانشجویی است. چهقدر کسره. فردا با«هَمْ» میجلوسیم. هنوز صفحهی هفتادم. ای وای میگذارم. بوف کور میخانم. کمتر حاشیه مینویسم. بوف کور میخانم و بوف کور میخانم و بوف کور. روزگفتار میگیرم. پاک میکنم. یادداشت مینویسم. طولانی. از تکراریات نسلی مینویسم. آنطور که میخاهم میشود. میفرستم. مقالهای میخانم از بوف کور. تحلیل شخصیتهای داستان است. در چنل دیلی چندتا از همکلاسیهایم میچرخم. با هر تکس و محتوا میگویم اصلن نمیفهممتان. گزارش مینویسم
زهرای عزیز، امروز از صبح تا شب به دنبال وقتی برای بازکردنِ لای کتابهایت بودی. اشکالی ندارد. گاهی نمیشود که نمیشود. صبحانه را که خوردی و ظرفها را که شستی، به این فکر ی که اول آزادنویسی کنی یا مطالعهی روز. بعدش اما نشد که بشود. بعد تکالیف دخملک پیش آمد. دیگر به خودت قول دادی بعد این یکی دیگر میروم سراغ حافظ و فاضل. اما نشد. بعدش لباسها در ماشین ریخته شدند و باید پهن میشدند. مهمانِ ناخوانده ای برای سِرم زدن آمد و ناهار ماند. اینبار هم نشد. ساعت سه ظهر باید با فرشته و یاسی جایی میرفتی. ساعت چهار و نیم هم جای بعدی. قربان چشمانت شوم، آخر وقتی ماشین برمیداری باید چند نفر هم از آنسر برسانی و به خود میآیی که ساعت هفت شب شده. حالا حریف میطلبی که از خستگی یکی را شده با تیزیِ کلام یا نشده با سنگینیِ دست مستفیض کنی، اما دیگران خیلی خویشتندار بودند و نشد که بشود این بار هم.
☆ یک فصل دیگر از کتاب «بیست کهنالگوی پیرنگ و طرز ساخت آنها» تمام شد. به این فکر میکنم که مطالعهی الگو، ذهن را خلاق میکند یا منظم؟ دانستن یک دستورالعمل، یک سری ایدههای آماده میدهد. حتمن خیلی از داستانها از همین بیست کهنالگو پیروی میکنند. راستی یک کتاب دیگر هم هست که جلد آبی دارد و چهلوپنج کهنالگو معرفی میکند. دیگران هم اعداد و دستهبندیهای دیگری برای الگوهای پیرنگ در آوردهاند. حالا میدانم که این الگوها چکیدهی نقشههای ذهن بشر در طول تمدنش برای داستانسرایی بوده است. ما هم انگار همینها را تکرار میکنیم. هنری میلر گفته «چه کسی ادعای بکر بودن میکند؟ هر کاری که انجام میدهیم و به هر چیزی که فکر میکنیم، پیش از این وجود داشته است، و ما تنها میانجی و اسطهای هستیم که آنچه را وجود دارد به کار میبندیم. همهاش همین است.»* من برداشتم این است که این کتاب معرف خوبی برای طرح پیرنگ است. فهرست سوالات و مشخصاتی که در انتهای هر فصل آورده شده بسیار الهامبخش است. حتمن با این کتاب خیلی سر و کله خاهم زد. ولی میدانم که ایدههایی دارم که شاید در قالب یک پیرنگ نگنجد یا اصلن جزو این بیستتا نباشد. پس حالا حالاها با این کتاب و ایدههای خودم کار دارم…
* از همین کتاب، پیشدرآمد فصل 8
☆ فیلم Odyssey 2026 را یکنفس و همراه با مقدار قابل توجهی تخمه تماشا کردم. در کنار اسپایدر من، جزو خوبهای امسال است.
☆ سپاسگزار بودنم.
ADHD، چند پتانسیلی، اهمال کاری، کمالگرایی، اضطراب، وسواس، اختلال نقص توجه و تمرکز، سردرگمی بین هزاران ایده و علایق متعدد و … موضوعاتی هستن که من درگیرشونم این روزا البته در کنار مسائل دیگه مثل شرایط فعلی این روزها و چالشهای شخصی خودم مثل کنار اومدن با سوگ بعد از جدایی و دوباره پیدا کردن هویتفردی خودم.
امروزم از اون روزایی بود که دیگه بخاطر کمبود خواب و نداشتن خواب خوب ،کلا انرژی نداشتم و امروزم بیشتر روز دپرس بودم یا گریه کردم.
من استعدادها و علایق مختلفی هم دارم که چند ساله دنبالشون کردم مثل رزین، صابونسازی، نقاشی روی پارچه، ادمینی، سناریو نویسی و غیره.
خداروشکر مشکلم کمبود ایده نیست چون تقریبا من از همهچیز ایده میگیرم و سناریو میسازم توی ذهنم، مشکلم اجرا کردن اون ایده و شاید بهتر بگم انتخاب و تصمیمگیری هست.
امروز به این نتیجه رسیدم که مغز من متفاوت عمل میکنه و من باید بپذیرم که اینطوری هستم یعنی ممکنه فردا با یه ایده دیگه هیجان زده بشم و یهو فکر کنم که در اون زمینه میتونم مشغول به کار بشم یا پیجی بزنم و راجبش تولید محتوا کنم.
امروز به خودم گفتم هر علاقهای لزوما لازم نیست تبدیل به منبع درآمد من بشه یا شغلم باشه؛ میتونه در حد یه تست کوچیک یا رفتن به یه ورکشاپ یکروزه باشه که اون کار رو انجام بدم یا میتونم کارهایی به صورت پاره وقت انجام بدم.
ولی شغل من به خصوص در زمان فعلی میتونه چیزی باشه که من در اون زمینه اطلاعات دارم و توی بازه سریعتری بهم نتیجه میده و هم میتونم ازش درآمد کسب کنم و با اون درآمد برای علایقم و دنبالکردنشون هزینه کنم.
چون الان موضوع درآمد هم روشنه که خیلی مهمه و من خودم بارها دچار این فلجشدگی میشم که توی افراد ای دی اچ دی رایجه یعنی دیگه قفل میشم و کلا نمیتونم هیچکاری کنم و خب این تعداد علایق متفاوت و ایدهها و … اضطرابم رو بیشتر میکنه و اینکه نمیدونم چطوری توضیح بدم که خودم این موضوع که میدونم چقدر پتانسیل دارم و توانمندیدارم ولی نمیتونم کاری کنم اذیتم میکنه.
درنهایت میخوام روی یه موضوع متمرکز باشم،حداقل یه بازه زمانی و همزمان علایقم رو هم دنبال کنم البته در فواصل زمانی…
صبح نوشتم اما نه آنقدر که دوست داشتم. کمی کلافه بودم. هنوز و در آستانهی پنجاهسالگی تکلیفم با خودم معلوم نیست. دوست دارم فعالیتِ تازهای را شروع کنم، اما از طرفی هم نمیخواهم دست به هر کاری بزنم. پیشنهادات زیادی به من میشود اما دلم میخواهد در ادامهی زندگیم از لاک دفاعی بیرون بیایم. دوست دارم به تمامیت زندگی حمله کنم. نمیخواهم در سالهای پایانی عمرم حسرت بخورم، که میتوانستم بعضی کارها را شروع کنم، با برخی از شخصیتها ملاقات داشته باشم، اما دست به هیچکدام نزده باشم. بگذریم. امروز کمی به کانالهای دوستانم سر زدم. شعر و پارهنویسی عمدهترین گونههاست که مینویسند. خود نیز اینگونهام. سرم درد میکند. سرگیجه و سردرد. سرشکستگی. اعماق وجود. استرس. اضطراب. امروز بیشتر وقتم با کتاب زندگیِ معنا اثر جیمز هالیس گذشت. در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. مطالب خوبی دربارهی موضوع توسعهی فردی به میان آمد. پانزده دقیقه آزادنویسی به صورت نوشتن کلمات دلخواه بود. کلماتی که به ما انرژی خوبی میدهند. من در این آزادنویسی فهمیدم چقدر از کلماتی که حرف«گاف» دارند انرژی میگیرم. گل، گلی، گلدان، گرم و،،،
تا بعد
سالواژه: ساده
صبح چندان رغبتی توی خودم نمیدیدم بروم دانشگاه، اما اینکه استاد گفته بود کار دارد و کلاس را زودتر تعطیل میکند، قلقلکم داد تا بروم و هوایی هم توی کلهام بخورد. بچهها هم دمشان گرم، با وراجیشان زمان مثل فنر از جایش پرید و کلاس تمام شد. وقتی هم رسیدم خانه، کمی اطرافم را مرتب کردم و پوست تخمه و میوه را جمع کردم. آهنگی گذاشتم و سرگرم شستن ظرفها شدم.
کارها که تمام شد و نفسم که بالا آمد، روی مبل نشستم. نوکی هم به کتابهایی که روی میز چیده بودم زدم. دلم نمیخاهد بگویم فلان کتاب را تمام کردم رفت پی کارش، چون دلم میخاهد دوستی میانمان به درازا بکشد. گاهی ورقکی شده، گذرا دوباره از آن بخانم. انگار هر بار که مهمان خانهشان میشوم، تحفهای برایم دارند.
عصر هم نویسندهساز بود. نوشتن از کلمههایی که حتی با نوشتنشان حالم خوب میشود. کلمههایی مثل راز، رویا، خیال، غروب، باران، کافه، عروسک، ماساژ، بالش، پتو، خاب، آلوچه و لازانیا. کتاب، شعر، شب.
به قول استاد باید ذهنم را موجودی خیالی تصور کنم، دست دوستی به سمتش دراز کنم و از آمدن حجم وسیعی از اطلاعات جلوگیری کنم تا ببینم با هم چه میتوانیم بکنیم. برای عیادت داییام رفتیم بیمارستان و آشنایان را هم زیارت کردیم.
آخرش واژهها را زاییدم و فرستادم توی خودواژه. انگار دلبستهی واژههای مشخصی شدهام، هی توی نوشتهها و حرفهایم فقط از آنها استفاده میکنم. این میان از تنوع هم خبری نیست. باید بیشتر بروم خانهشان مهمانی.
امروز صبح تا ظهر را هم طبق روال هر روز با محدثه کار را شروع کردیم. شکرگزاری و آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی را انجام دادم و فلسفه پیادهروی را خواندم.
هوای شهر دارد سردتر میشود، سه درجه زیر صفریم و این نوید کولاک زمستانی میدهد.
به کارهای زیاد امروز رسیدم شست و رُفت فراوان. زیتون چند ساعتی را سرحال نبود اینجور مواقع یا او باید بیاید داخل یا من بروم بیرون. آوردمش داخل و چند ساعتی کنارم نشسته بود و حالش بهتر شد هر بار که حالش خوب نباشد نه حوصلهٔ بازی دارد نه چیزی خوردن فقط دراز میکشد. امشب چشم دوخته بود به من و نوازش حالش را بهتر کرد.
به وبینار رسیدم، بحث در مورد همرنگ جماعت نشدن بود و انجام هر کاری که در وسع ماست حتی اگر کم و کوچک باشد و اینکه اجازه بدهیم حوصلهمان سر برود، خلاقیت از همانجا آغاز میشود و در آزادنویسی لیستی از حیات واژهها نوشتیم و برخی از کلمات امروز من:
نوشتن
سالواژه: پیوستگی
روزم را با آزادپیمایی به سمت آزمایشگاه آغازیدم. ناشتا بودم و نمیتوانستم تند راه بروم.
گریه دختر پنجششسالهای که نمونه آزمایشآ خون داده بود، مرا به کودکی بچههایم برد؛ به روزهایی که بیماری آنها و نگرانی و استرسم از مریض شدنشان، لحظهای رهایم نمیکرد.
بدرود برگشت با کمی تأخیر آزادنویسیام را ادامه دادم.
قسمت دوم کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی، با عنوان «ددهقدم»، را شروع کردم. واژههای تازه و زبانزدهایی را که به چشمم میآمد، یادداشت کردم.
امشب در کافهفیلم با دوستان فیلم «اودیسه» ساخته نولان را دیدیم. سه ساعت تمام همه را به صندلی میخکوب کرد. بعد از تماشای فیلم هم درباره آن به گفتوگو نشستیم.
خودم را به خانه رساندم تا در ویبینار حمیده وحدتی شرکت کنم، اما مهمانها زودتر از من به خانه رسیده بودند؛ برادرم و همسرش. یکراست به آشپزخانه رفتم و باز هم فرصت شرکت در ویبینار را از دست دادم.
تکههای گزارش نیک را به هم میدوزم و روانه مینمایم
به سلامتی.
#گزارش نیک
زری قوام
بیدار شدم و در ذهن میچرخیدم. دیشب با استرس به خواب رفته بودم. بیدار بودم و چشمهایم به درون چرخیده بودند. چیزی جز افکار پریشان نمیدیدم.
نامه را مرور کردم. هنوز کار دارد. دو نامه خواهم نوشت. در پیشنویس آنها دستوپا میزنم.
کاری نکردم و نکردم تا رسیدیم به ساعت ۱۲. کهنگاه. یوتاب قشنگ صحبت میکند و کاملاً مسلط است.
آزادنویسی کردم و رکورد زدم. در بیستوپنج دقیقه، حدود ۹۰۰ کلمه تایپ کردم. چیزی نمانده به هزار کلمه برسم.
فهرستی از کارها بنویسم و زمانم را مدیریت کنم. سررسید جان، از خواب بیدار شو و به ما بپیوند.
مدادرنگیهای عزیزم را پیدا کنم و بازی کنیم در این زندگی، با اتفاقات گذشته و حال و آیندهام.
فایل کلمهبرداری را در مدیریت دانش شخصی میسازم. باید «فرهنگوارهی فارسی خلاق» را هم بخوانم.
کتاب «تأملات» را میخوانم. امروز به کتاب چهارم رسیدم. مورد ششم را رونویسی کردم:
«اینکه مردم باید همانگونه رفتار کنند که میکنند، امری اجتنابناپذیر است. اگر جز این توقعی داشته باشی، مثل آن است که انتظار داشته باشی درخت انجیر شیرهٔ دیگری داشته باشد. به هر حال، به یاد داشته باش که هم تو و هم ایشان بهزودی خواهید مُرد و نامتان بهسرعت از یاد خواهد رفت.»
این بخش را در یکی از نامهها خواهم گذاشت.
انگلیسیخواندن را دوباره شروع کردم و امیدوارم ادامه بدهم. سراغ داستان کوتاه رفتم.
در جلسه نویسندهساز بودم و مرور کردیم هر آنچه را که باید برههبهبرهه در زندگی به خودمان گوشزد کنیم.
گفتوساز. فایل ضبطشده نصیبم شد. هفتهٔ آینده خودم را میرسانم.
طی روز نوشتم. حال به نوشتههایم مینگرم. برای گزارش نیک برمیگزینم.
دست نویسندهساز. کلمهبرداری و آزادنویسی و تکرارآموزی و گزارش نیک و پیادهروی. هر پنج انگشت امروز را دارم.
همیشه گفتهام که عاشق غافلگیریام. از هر نوعش. در هر کجا. در هر زمان. اما اگر زندگی غافلگیرم کند بیشتر لذت میبرم. دوهفته است که غافلگیرم میکنند. هم آدمها، هم زندگی. سخت گذشته اما تلخ نه.
دو روز است که به شلوغی و خستگی و پارگی میگذرد. فردا را هم علاوه کنم، که تا سه نشه بازی نشه. مطالعه و نوشتن و وبینار که هیچ. حتی استراحت هم هیچ. کاش فردا پایان غافلگیری باشد. تا اطلاع ثانوی جان و حوصلهاش را ندارم.
قلم بزند به کمرت یا کمر بزند به قلمت؟ زندهای؟ یا نکند تهران تو را بلعید؟ شلوغیاش بلعیدت؟ برنمیگردی گیلان؟ توی ادارهی دیلمان یکی از کارمندها برای اینکه مثلن بهم روحیه بدهد تا به فکر استعفا نباشم گفت ببین امسال دو تا معلم زبان گرفتیم، سالهای بعد هم شاید بشود. وضع بهتر میشود. حالا بشود بشود، میشود بشود تو برگردی گیلان؟ خودت دوست داری؟
امروز دومین جلسهی وبینارم را برگزار کردم. اوضاع بد نبود. از زندانهای مختلف گفتم. زندانهای ذهنی و فیزیکی. برایشان مثال هم آوردم. ذهن تو زندانی دارد؟ راستی میدانی که ما زندانهای عجیب و لوکسی داریم که مثل هتلاند و حتا امکان تحصیلت را هم فراهم میکنند؟روزی که وبینار دارم انگار همهچیز حول آن میچرخد و بقیه حاشیه میشوند. هرچند سعی میکنم این حاشیهها را هم به سرانجام برسانم تا بعد از وبینار اذیت نشوم.
امروز با کمک هوش مصنوعی برای امتحان فردای شاگردم سوال طرح کردم. به نظرت کار بدیست که از هوش مصنوعی خاستم یک بخش کار را گردن بگیرد؟ اوایل فکر میکردم شاید نباید این کار را بکنم اما امروز به جای اینکه از مغزم کلی کار بکشم با هوش جلو رفتم. خود همان هم طول کشید. راستش آدمها باعث میشود کار و وقت من ارزش ندارد. شاید هم برای این کمکاری کرده باشم. اما حقیقتن کمکاریست؟ خود هوشمصنوعی گفت کار درستی کردی و امروزه معلم بودن یعنی اینکه تو بتوانی با استفاده از منابع در وقت صرفهجویی کنی. و تو لغات و گرامر را دادی و خاستی بر اساس آن سوال بسازم. تازه سوالهای خودت هم قاطیشان بوده. پس عذاب وجدان نداشته باش.
از وبینارهای امروز مال یوتاب را شرکت کردم. یک وبینار جمع و جور ده دقیقهای. از اسطوره میگوید. شیفتهاش است. وبینار من مثلن توی اعلانهای الهه نصیری خورده ۲۰ دقیقه چون خودم بهش گفتم، توی پوستر زدهام ۳۰ دقیقه اما از طرف دیگر هر سری بیشتر گپ میزنم. حس میکنم بحثی که آماده میکنم کوتاه است و حتا کم بعد میبینم یک عالمه حرف زدهام.
امروز نوشتم. کمی مریض بودم. قرص خوردم و ذرهای ملنگ شدم. برای شاگردان مدرسهام توی گروههاشان ویس فرستادم. یک عالمه غذا برای ناهار خوردم. کار خوبی نیست. اما خب بد هم نبود. خیارشور داشتم. خیارشور میدوستم.
دیگر چه؟ چالشعرم مانده. امروز فیلم هم دیدم. به نظرم خوب رساندم. فردا باید برای بچههای سه کلاس مدرسه سوال طرح کنم و کلی برگه صحیح کنم. چند تا کار دیگر تیک بخورد میروم لالا.
دانلد بارتلمی، امروز شناختمش با داستان کوتاه ” مدرسه”
فلسفه و طنز درهم بود یه جورایی شبیه قلقک دردناک
با آبریزش و سردرد و بیحالی تمام روز کار کردم چون رنج روانم سنگینتر از درد تنمه.
ماچ به کلهتون که امیدوارم ریتمش به شادی باشه.
صبح با کوفتگیِ تن بیدار میشوم. ساعت ده است. کمتر سابقه دارد تا این ساعت بخوابم، اما نایِ برخاستن ندارم و تا یازده در رختخواب میمانم. دو شعر از اخوان میخوانم و به صرافتِ مشقکردن از روی آنها میافتم. سطرهایی از «کتیبه» را مینویسم.
بعد از ناهار، ده دقیقه آزادنویسی میکنم. سپس سراغِ «سه قطره خون» میروم و قصهی «زیارت قاتل» را میخوانم. شب هم در دفترِ کلمهنویسی، چند واژه اضافه میکنم.
☘️پنجشنبه۱۴۰۵/۸/۲۱
روزم را میچلانم تا عصارهای نیک از آن بگیرم. غافل از اینکه بعضی روزها به میوهی کالی میماند که هرچه فشارش میدهی آبی از آن نمیتراود.
دستودلم به کار نمیرفت. حسوحالش نبود. خب چه اشکالی دارد آدم است دیگر! همیشه که شاد و شنگول و حبهی انگور نیست که! مهم این است که خودت را زود جمعوجور کنی. وا ندهی.
خاندن بود، نه که نباشد؛ اما به حد کفایت و رضایت نبود.
نوشتن بود؛ اما چیز قابلداری نبود.
پیادهروی اصلن نبود. چون طاقت سوز و سرمایش نبود.
کلمهبرداری اما بود. از حق نگذریم.
کارچاقکن. پولوپَله. قلمبه سلمبه. بغرنج. یه لاقبا. تَنرنجه. بازارگرمی. خرجوبرج. سِرتق. همپَرسه. بیآرام. عیّاروار. فِرت و فِرت. پاچهورمالیده.
وبینار نویسندهساز بود. خیلی هم خوش بود. حرفهای استاد محشر بود. بهدلنشستنی و آموختنی بود.
مابقی همه دلتنگی بود و…
شبهنگام گشتوگذار بود در دنیای شعر .
گذر به اشعار محمدعلی بهمنی افتاد.
انس و الفتی چند ساعته شکل گرفت با خاندن و مشق سرودههایش.
پرهیزکردن از منِ خود درسِ زندگیست
این گفته، گفتهایست که یادِ زمانه نیست
دیوانهای که آن خودِ خود نیست، ماندهام
آن عاقلی که درک خودش عاقلیست کیست
من با چگونههای خودم زیست کردهام
فردا موظف است بگوید چگونه زیست؟
با جستوجوی عقل، به مقصد نمیرسیم
دنیا عوض شده است، نگو راهِ چاره چیست
بیچاره من که فهم نکردم به خویشِخویش!
باید به حالِ خویشتنِ خویشتن گریست
پشتِ چراغِ قرمز این راه ماندهام
گاهی، چراغ سَبز هم آزارِ تازهایست.
لمس زیادی گاه آزارم میدهد و امروز از آن روزهاست که ناملموسم.
دیشب تا صبح هی جیش داشتم. مزاحم خواب. بالاخره ساعت یازده کامل بیدار شدم. ولی عجب میچسبد پنجشنبهها. میخواهم دست کسی که ایدهی تعطیلی پنجشنبهها را داد و اجرایی هم شد را ببوسم. وگرنه مگر میشد شش روز هفته رفت مدرسه؟
یک ساعت نوشتم. بعد از صبحانه و جمع و جور. خوش گذشت همآغوشی با لپتاپ.
بوف کور که تمام شده بود بهش فکر نکرده بودم و حالا از جیپیتی دربارهاش پرسیدم و خوب راهنماییام کرد.
شب هول را که شروع کرده بودم برای بار دوم، ادامه دادم. این سری دوستتر میدارمش. چون یکبار تا انتها رفتهام و حالا بیشتر از مسیر، از متن و فارسیاش لذت میبرم. کلمه و جمله برمیدارم.
چند شعری از منوچهر آتشی خواندم.
وبینار نویسندهساز را بودم بعد چندین روز فاصله.
برگههای دیکته را صحیح کردم و راحت شدم. کمی گند زده بودند. میخواهم درس ۴ را با ۵ باز هم دیکته بگیرم.
قیمه درست کردم. چه قیمهای. دلم میخواهد همین حالا هم یک بشقاب پر ازش بخورم. پنجشنبهها روز بدون آشپزیست ولی امروز را آشپزی کردم که شنبه راحت باشم. چون فردا ناهار تخم مرغ میزنیم و شام میرویم مهمانی. قیمه میماند برای شنبه. چی از این بهتر؟
ظرفها را شستم در هر مرحله. قبل آشپزی. بعد آشپزی. بعد از شام.
با سهیل سریال کرهای شروع کردیم. یک قسمت و نیم دیدیم. دلم میخواست ادامه بدهیم ولی سهیل خوابش گرفت. کاش میشد تنها ببینم ادامهاش را.
چای نوشیدیم. شبها همیشه چای به راه است. چرا انقدر خوب است چای؟
و حالا به سمفونی بینی و مجاری تنفسی سهیل گوش سپردهام و گزارش نیک مینویسم. کاش آخر هفته هیچوقت تمام نمیشد.
1. سالواژهام: استمرار
2. برگزرای وبینار صندوقچه. ممنون از خانم چیتگرها که به وبینار اومدن.
3. دویدن به مدت 20 دقیقه در هوای پساباران.
4. شرکت در مدرسه نویسندگی و نوشتن کلماتی که حس خوب به من میدادند.
دیشب در خواب اکبر هاشمی رفسنجانی را دیدم. بعد از پیادهروی در آزادنویسیام در بارهاش نوشتم. تک بیت دیگری سرودم و با دیروزی مزدوج کردم. «ستاره در شن»، «زندگی از دریچه حواس پنجگانه» و «دن کیشوت» خاندم. سر کارم رفتم و بخشهایی از وبینار نویسندهساز را شنیدم. اشعار حافظ و عطار را در سایت گنجور مطالعه کردم.
پنجشنبه در قالب دست نویسندهساز
-پیادهروی صبحگاهی
-آزادنویسی درباره خوابی که دیدم
-کلمهبرداری از «ستاره در شن»
-تکرارآموزی از اشعار عطار و حافظ
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم احمدنژاد on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلا گلستانی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟