کتاب ناداستان خلاق | داستان‌نویسی بر مبنای رویدادهای واقعی

با شوق و ذوقی بی حدددددد همه ویترین ها را بالا پایین میکنم ، این چطور است ها؟ آن یکی چی؟ نه نه این قدیمی شده آن یکی زنجیرش زیادی بلند است این یکی جدید تر است ، آن هم گوشه سمت چپ خیلی قشنگ است اما با موجودی کارتم جور در نمی آید .
با هزار بالا پایین دو تا نیم ست کم کارمزد را از گوشه مغازه بیرون میکشم.
وجودم همه ذوق شده ذوق و دیگر هیچ .بالاخره توانستم به خودم و همه آنهایی که می‌گفتند به درد نخوری بی عرضه ای هیچی نمیشی نشان بدهم که توانستم .من توانستم کار کنم  و طلا بخرم و  ذوق کنم. به خودم افتخار میکردم .با ۴۰_۵۰ گرم طلا انگار مالک زمین و زمان شده بودم .
همه وجودم امید بود .شوق. توانستن و شدن .غرور و افتخار .
گردنبند و گوشواره خورشیدی را با شوق به گردن و گوش آویختم تا یادم بماند که از پس چه روزهای تاریکی، چه سرزنش هایی چه تحقیرها و جدال هایی به اینجا رسیده ام .مثل مدال افتخار ورزشکاری که  کسی کمترین امیدی بدو نداشته باشد اما ناگهان ورق برگردد و روی سکوی اول طلا ببرد .برایم حکم مدال افتخار داشت یک دستاورد ، چیزی فراتر از فقط یک گوشواره و گردنبند. یک من توانستم بزررررگ . و شاید هم یک دهانتان را ببندید.شوقی برای تیک زدنِ هدف اول و رفتن به‌سوی بعدی ها .

.امروز اما

قطره های آب هم با من گریه می‌کنند، دوش آب گرم رفیق بی کلک این روزها، بیشتر از هر کس و هر جایی بی سرزنش و نصیحت فقط پا به پای من گریه کرده ، شنیده و دم برنیاورده .

در چاه آب را که میبینم بیشتر گریه میکنم ، یادم  می افتد که هر روز چطور  به وقت دوش صبحگاهی ،مراقب بودم گردنبد و گوشواره ام خوراک چاه نشود و  گلوی گشاد چاه را با آن میبستم😢
لعنت به من که از گردنم بازش کردم کنار آن  نیم ست دیگرم ، تک دست  و حلقه ازدواج  و ساعت نقره ام همانجا بالای کمد رها کردم لعنت به اعتمادم.
 
امروز دقیقا چهاردهمین روزی است که دیگر ندارمشان  هیچکدامشان را .انگار سر خورده باشند و همه شان رفته باشند ته چاه و با خودشان امیدهایم را هم برده باشند . هزار باره با خودم تکرار میکنم‌
همه درها که قفل بود دزدِ بی پدر از کجا آمد ؟؟؟ از کدام قبرستانی به سرش زد بیاید ته یک کوچه بن بست و بی سر و صدا طلاها را بردارد و برود؟

حتی به پول نقد کنارش ، ساعت و .. دست نزد فقط و فقط طلاها را ببرد؟ بی رد پایی بی هیچ اثری بی کمترین زحمتی  بیاید  و برود ؟ و این دیوانه ام می‌کند که همه از پلیس و دوست و آشنا و غریبه می‌گویند: حتما آشنا بوده حتما آشنا بوده
آاااااه لعنت به همه آشناهایی که اینگونه غریبه اند .لعنت به همه آشناهایی که دست می‌گذارند روی  شمع های امیدت  و یک یک میکشندشان.نا امن شده ام.بی اعتماد .همه تروماهای زندگیم با هم بیدار شده اند و دست بر قضا تمامشان  از مرحمت همین آشنایان بوده اند .
و چه دردناک و عجیب که همه میگویند تنت سلامت پول و مال چرک کف دست است .

کاش  فقط دردم  طلا  بود و پول.چطور می‌شود به این جماعت فهماند که آن بیشرف، امید و شوق مرا با خودش برد، دسترنجم را ، ذره ذره شوقم را و حتی اعتمادم را .انگار دوباره روی نقطه صفر باشم یا حتی منفی یک. طلا برایم زینت نبود نشانی بود از شدن و توانستن .
منجمد شده ام به تمامی.  هر چند آرزوی محالی است اما کاش یادم برود ..کاش و هزاران  ای کاش ….
۲۴/.۲/۰۰۳
م.شیخی