دسته‌بندی: هزار و یک ایده

  از این سنگ که به امید موم شدن دست گرفته‌ام انتظاری ندارم که روزی موم شود؛ مرا لذتِ ‌لمس و خیالِ مومیدنش بس. زبان

  (پیوند فصل ۱) (پیوند فصل ۲)   فصل ۳:   اول رفتم دوکونِ نادر، همکف (از لفظ «دکان» خوشم نمیاید و با قدری قرض‌و‌مرض

  (لینک فصل ۱)   فصل ۲: اول زنگ زدم به نیما. گفت دیگر با تقی کار نمی‌کند و تقی هم عوض کرده شماره‌اش را.

  و ده روزی گذشته. و بغض تازه امروز بیخ گلویم را می‌گیرد. ناگاه از خاب برمی‌خیزم و می‌بینم نه، مُردنش را برنمی‌تابم. و دریغ

  گوشه‌ی دفترچه‌یی قدیمی نوشته بودم:   «آیا این متن عشق به چیزی، کاری یا کسی را برمی‌انگیزد؟»   زمانی سنجه‌ی نوشته‌هایم بود، حالا هم.

  بدیِ خوشبختی این است که هیچ امیدی به دوام آن نیست. اصلن شاید خوشبختی یعنی اطمینان از دوام خوشبختی و چون این ناممکن است

  من اگر اسب بودم خر می‌شدم. من اگر گراز بودم موش می‌شدم. من اگر سوسمار بودم پلنگ می‌شدم. من اگر ماهی بودم مورچه می‌شدم.

شروع کارهای تازه هیجان‌انگیزتر از اتمام کارهای ناتمام است اما رنج کارهای ناتمام می‌تواند به‌تدریج شوق هر شروع تازه‌یی را بگیرد. پیشنهاد: بیایید این هفته

نویسندگی از سویی گره خورده با خوره‌گی. نویسنده‌ خوره‌‌ی گردآوری چیزهاست؛ خوره‌ی جمع‌آوری کلمات، لحظه‌ها،‌ حس‌ها، معانی، کتاب‌ها، گفت‌وگوها و… یکی از این خوره‌ها فراهم‌آوریِ

فلسفه‌بافی می‌کنی نه فلسفه‌ورزی، چون بضاعت فلسفی نداری. پس جای آنکه حتا به گرد پای «قرنطینه‌»‌ برسی، قهوه‌ی زرد آقای نویسنده تحویل می‌دهی.  میلان کوندرا

از چرخه‌های باطل زندگی: در طول روز به خاطر کمبود وقت و انرژی و تمرکز برخی کارهای مهم را موکول می‌کنیم به شب، اما شب

سری جدید ویدیوهایم در یوتیوب همه با داستانی شخصی آغاز می‌شود و یک دلیل اشتیاقم برای اجرای ویدیوها همین است، اینکه هر روز به دنبال

یکی از دلایل دلسردی ما منتشرنشدن نوشته‌ها یا ناقص ماندن آثارمان است؛ اما فکر می‌کنم آشنایی با سودابه فضایلی بتواند از نگرانی‌مان بکاهد. سودابه فضایی