در و دیوار اتاق هر آدم خلاق و کوشایی خالی از جملات الهامبخش نیست. حتی شده، عبارتی در کنجی.
اما چرا چنین جملههایی چندان که باید به چشم نمیآیند. مثل چیزهای دیگر چنان عادی میشوند که بدیهی و پیش پا افتاده به نظر میرسند؟
گفتم شلوغی تهران. بر خلاف کلیشۀ رایج من شیفتۀ شلوغی تهرانم. بیشترین وقت من در دل این شلوغی میگذرد. تهران شهر برکت و روشنایی است. نمیخواهم از آنهایی باشم که دائماً از تهران مینالند اما هرگز از آن دل نمیکنند. فرهنگ و امکانات و زیبایی تهران را روز به روز بیشتر کشف میکنم…
تقریباً توی 50 درصد کامنتها و ایمیلهایی که میگیرم جملاتی شبیه به این هست: «از خودم راضی نیستم.»
برای بهبود اوضاع باید به سوال مهمی پاسخ بدهیم…
به گمان من اصلیترین و مهلکترین رنج و نگرانی ما، انجام ندادن کارهایی است که عمیقاً به لزوم انجام آنها پی بردهایم.
اهداف ابتدای سال نمونهای از این کارها هستند. کارها و برنامههایی که بهجای عملیشدن، سالبهسال کمرنگتر میشوند…
آغاز کردن یک زندگی دیگر قرار نیست همیشه با اتفاقی طوفانی همراه باشد.
کلیشۀ تغییر زندگی با موضوعاتی مثل ازدواج، شغل تازه، مهاجرت، به دست آوردن پول کلان، مرگ عزیزان، فرزندآوری و… گره خورده.
اما تغییرات بزرگ زندگی گاهی چنان بی سر و صدا اتفاق میافتند که شاید هرگز متوجه آنها نشوی.
اصولاً هر کسی که ما را به کار کمتر توصیه کند یا خائن است یا نادان. همینقدر قطعی و رادیکال میگویم که اهمیت عملگرایی و تلاش بیشتر را نشان بدهم.
من با روزی 10 پست آموزشی در اینستاگرام هنوز حس کمکاری دارم….
نسخههای اولیه تلگرام را یادتان هست؟
تلگرام هر بار با ارائۀ نسخههای تازه و بهتر باعث غافلگیری کاربران میشود و حالا به اپلیکیشنی تبدیلشده که علیرغم هر مانعی برای دسترسی به آن تلاش میکنیم…
مردی را میشناختم که کور بود. تقریباً چهلساله بود که بر اثر یک عمل جراحی بیناییاش را بازیافت. ابتدا چشمانش را به کار انداخت: چهرهها، رنگها، مناظر و … اما همه چیز شروع به تغییر کرد…
زندگی 99 درصد ما با کارهای غیر مهم و رؤیاپروری برای کارهای مهم تلف میشود. آن 1 درصد دیگر مدام به خودش گوشزد میکند…
بهجای نوشتن کتابی که رؤیایش را سر میپرورانیم به قرار ملاقاتی بیهوده تن میدهیم.
زمانی که میتواند صرف یادگیری عمیق دربارۀ علایقمان بشود را صرف پرسهزدن در موبایل و سرک کشیدن به صفحات دیگران میکنیم…
گاهی در نوشتن یک هدف، تغییر یک واژه میتواند توانایی و میل ما برای دنبال کردن آن هدف را صد برابر کند…
تصور کن که میخواهی جستار تازهای بنویسی. وقتی با سیستم متصل به اینترنت و موبایلِ روشن به چنین کاری مبادرت میکنی، تقریباً با نوشتن هر جمله برای جستجویی مرتبط یا غیرمرتبط در گوگل وسوسه میشوی…
نوشتن از توسعۀ فردی و موفقیت ربطی به نادیدهگرفتن مشکلات و تلخیها و بازی مسخرۀ «من سیاسی نیستم» ندارد…
احساس میکنی درمانده و پریشانی، هیچ دستاورد بزرگی نداری و روز به روز بیشتر در رخوت و افسردگی فرو میروی…
اگر کار فعلیتان را دوست ندارید نگران نباشید؛ بهترین نکتۀ یک شغل بد این است که باعث میشود شغل موردعلاقۀ خودتان را راحتتر کشف کنید…
عبور از اردوگاه خوانندهها به اردوگاه نویسندهها مانعی ندارد، اما ورود مستقیم به اردوگاه نویسندهها ممکن است تو را بهعنوان یک میمون بیطاقت بشناساند…
بهزعم من لذت زندگی در کارهاییست که بهرغم خستگی بسیار نسبت به انجام آنها مبادرت میکنی…
در نویسندگی حد وسطی وجود ندارد، یا به شکل افراطی مینویسی و رشد میکنی، یا تفننی مینویسی و هرگز از حد انشاهای مدرسه فراتر نمیروی…
شگفتانگیز نیست که ما در بهترین دورۀ تاریخ بشر برای نویسنده شدن و انتشار نوشتههایمان زندگی میکنیم؟
یک فهرست بنویسید، از جملاتی که دوست دارید بهصورت مکرر از دیگران بشنوید…