دسته‌بندی: آموزش نویسندگی

پاراگراف نخست (یا صفحۀ اول) کتاب‌ها را بیش از اندازه جدی می‌گیرم. حتا به این نتیجه رسیده‌ام که برای شروع بهترِ مطالعۀ یک کتاب باید

یکی از تمرین‌های کلاس نویسندگان خلاق نوشتن جملات یک داستان به کوتاه‌ترین شکل ممکن است. گاهی پس از پس از انجام این تمرین برخی دوستان

عنوان برخی از کتاب‌ها اسم شخصیت اصلی داستان است: مارتین ایدن مادام بوواری گتسبی بزرگ دکتر ژیواگو آقای ریپلی با استعداد و… اما گاهی نویسنده

سکته‌های انشائی -از ملیح تا عنیف- برای هر کسی البته عیب است. اما برای نویسنده جرمی است که در هیچ قاموسی از او پذیرفته نیست.

پیش‌حرف: یکی از شیوه‌های من برای جاانداختن موضوعات در ذهن مخاطب این است که ابتدا اصل موضوع را ساده و روشن بیان کنم؛ سپس در

ضمیرهای شخصی گسسته پیوسته شخص مفرد جمع مفرد جمع یکم شخص من ما ـَـ م ـِـ مان دوم شخص تو شما ـَـ ت ـِـ تان

تا زمانی که بضاعت کافی برای نگارش فلسفی نداریم نباید دست به این کار بزنیم. اصلن نمی‌توانیم بزنیم. وگرنه هر ارتکابی احتمالن نوعی فلسفه‌بافی خام

هر وقت حس کردید چیزی برای شروع نوشتن ندارید یا نمی‌توانید متنتان را ادامه بدهید به توصیف خودتان در همان لحظه (لحظۀ نوشتن) بپردازید. حداقل

در دوره نویسندگی خلاق وقتی به بحث صحنه‌نویسی می‌رسیم من از دوستانم می‌خواهم با الهام‌گرفتن از یکی از رؤیاهای جدیدی که در خواب دیده‌اند، صحنه‌ای

دربارۀ بازخورد دادن به نوشته‌ها قبلا این مطلب را نوشته بودم. حس کردم نقل این مطلب به تکمیل مقالۀ قبلی کمک می‌کند: یک نمایشنامه‌نویس تازه‌کار

می‌خواهید سلیقۀ کلامی‌تان بالا برود (یعنی از کلمات به درستی و زیبایی استفاده کنید)؟ این دو کار را انجام دهید: 1 اگر معنی کلمه‌ای را

تعلیق یعنی معلق بودن. هدف از ایجاد تعلیق در نوشته، ایجاد حس انتظار در خواننده است. تو با تعلیق خوانندۀ متنت را معلق نگه می‌داری