گزارش نیک شصت و چهارم.
امروز دیگر راهی تهران شدیم و برگشتیم.
در راه نزدیک بود به فتا برویم. یک ماشین در اتوبان مثل جت از بغل ما رد شد و به ما برخورد کرد. کنترل ماشین به هم خورده بود. خدا به ما رحم کرد نزدیک بود بمیریم. خدا رو صد هزار مرتبه شکر که به خیر و خوشی تمام شد. تازه مادربزرگم همراه ما بود. قلب همه ی ما برای مدتی از ترس ایستاده بود. امروز وبینار هم در جاده دیدم، اما آنقدر اینترنت بد و ضعیف بود که اصلا نفهمیدم چی به چی شد. الهه علیزاده برایمان صحبت کرد. فقط آنجا که می گفت رنگ مورد علاقتان چیست را فهمیدم. همه ی رنگ هایشان را نوشتند. رنگ مورد علاقه ی من صورتی است. در مورد روانشناسی رنگ و بدن پرسی صحبت کرد. قبل از این اتفاقات و در راه کلوچه ی فومن داغ خوردیم خیلی مزه داد. زیتون و برگ سیر و باقالی خریدیم. خواهرم برای مدیرش کلوچه نادری خرید. کلی آهنگ گوش کردیم و صفا کردیم. جاده به حدی شلوغ و پرترافیک بود که تمام اعضای بدنمان خشک شد. من و خواهرم کتانی هایمان را درآوردیم و پاهایمان را بالای صندلی گذاشتیم . کمی خم و راست کردیم تا رگ هایش باز شوند. در راه به زور و بلا پادکست گوش دادم ، اما نتوانستم نکته برداری کنم چون نور نبود و ماشین در حال حرکت بود. کتاب هم نمیشد خواند. این دو روز از کار و زندگی افتادم ولی همین است دیگر . سفر رفته بودیم و این هم استراحتی شد برای شروع کار که از فردا انجام می شود. چتد تا کار داشتم و نمی خواستم گزارش نیک بنویسم اما ناگهان یاد تعهدم افتادم و دوست نداشتم این زنجیره قطع شودآمدم تا بنویسم وگرنه خوابم نمی بُرد.
– نوشتن صفحات صبحگاهی
– آماده کردن صبحانه وناهار برای اهل خانه
– آزادنویسی، نوشتن نامه برای منِ برترم
– مطالعه رمانِ مادران ودختران
– پیاده روی یک ساعته
– نظافت وگردگیری
– نوشتن متنی برای کانالم
-شرکت در کارگاه خود واژه
– سر زدن به مادر پیرم
-خواندن دفتر شعر یک کلمه کمتر
01/08/1405
گزارش نیک 164♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
تن آسایی در کنار خوراکیهای دلچسب
برای ناهار کباب ترکی سفارش دادم. گوشت کبابی که نجویده در دهان آب میشد، به همراه پیاز و جعفری از لذت لبریزم کرد. بعد از ناهار به زیر پتوی نرم خزیدم. روانداز نیش هوای پاییزی را گرفت و خوشخواب کمر و پاهایم را نوازش داد. تا حوالی ساعت شش عصر در میان صدای آواز پرندههای همسایه که در سبزی برگهای درختهای کوچه در اتاق میپیچید به خواب رفتم. خستگیهایم در تخت خواب جا ماند.
بعد از ظهر یک فنجان چای و خرمایی که از دوستی هدیه گرفته بودم گلویم را آرام کردم. یک فنجان کم بود. سه چهار فنجان تا شب نوشیدم. سه بار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی را انجام دادم. بار آخر خواهرم هم به من پیوست. در گروه هیپنونیزم هم زهرا جان و فرزانه خانم هم همراه من هستند. امروز روز چهاردهم بود. تا پایان چالش سی روزهی انجام تمرین هیپنوتیزم برونریزی شانزده روز دیگر ماندهاست. دیگر به دوستانم و ساحل زلالی که در هیپنوتیزم برون ریزی به کنارش میروم معتاد شدهام. آنجا من هستم و مرغهای دریایی، شنهای گرم طلایی، ابرهای بارور، رگبار و شومینه و خاطرات تلخی که مینویسم و در آتش میریزم و از خاطرات تلخ گذشته و ترسهای آینده خالی میشوم. شب هنگام هم چند کوکوی مرغ و چای و کلوچهی فومن و چای داغ نوش جان کردم. آب نوشیدم. پتوسهای در آب را درگلدان بزرگتری گذاشتم. لباس فردا را آماده کردم. مادرم پیرهن پدرم را به من دادهاست. دوستش دارم. جای مانتو را میگیرد. حال و حوصلهی اتو کردن لباسهای فردا را نداشتم. فردا زودتر از خواب بیدار خواهم شد و لباسهایم را اتو خواهم کرد. باید از این روزهای آسودگی بیشتر در برنامهام بگذارم.
سپاسگرازی
سپاسگزارم برای یک روز آرام در اتاقم و در کنار خانواده.
سپاسگزارم برای گزارش نیک.
سپاسگزارم برای استاد شاهین عزیز که چراغ نوشتن را برای من روشن نگه داشته است.
سپاسگزارم برای این جمع که از آنها تداوم را میآموزم.
امروز ساعت هفت صبح از صدای گریه بچه همسایه بالایی از خواب پریدم.مدام بیقراری می کرد و بهانه میگرفت.بلند شدم وپنجره را بستم که صدای کمتری بیاید.
اما بعد از زمان کوتاهی ازشدت خستگی خوابم برد.
روزهای تعطیل که سر کار نمی روم ، عوض اینکه استراحت کنم چند برابر روزهای دیگر کار انجام میدهم.
ساعت ده از خواب بیدار شدم و به کارهای خانه وآشپزی پرداختم.
ناهار کوکو سیب زمینی درست کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم ودیداری تازه کردم.
پدرم سرما خورده بود برایش سوپ شلغم درست کردم .
ساعت ده شب به خانه برگشتم ومقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
فایل صوتی وبینار را گوش کردم .
چند سطر درباره خاطره نوشتم.
شاهین عزیز.باز هم وقت نوشتن نامه شد/ نامه را دوست دارم/ نوشتنش را بیشتر/ بدک نیست اینبارکلمه بنویسم. بالاخره محض تنوع و نوعشدن و /تازگی نیاز است یا بهتر با این پرسش این کلمهها را بنویسم.
24 امروز در قالب چه کلماتی میگنجد؟
ارتباط
خرید
چراغمطالعه
نامه
رنچ
نهگفتن
به راحتی تمامش نمیکنم. که نه حلال باشد نه حرام. دربارهی هرکدام توضیح مختصری میدهم.
…………………………………………………………………………………
ارتباط: برای چندمین بار مفهوم ارتباط و پیوند از ذهنم رد شد. شاید اگر «ارتباط» آموختههای فعلیمان را با آموختههای پیشینمان متصل کنیم بهتر میآموزیم.
خرید: امروز وسلیه جدید به میزکار اتاقم افزودم.
چراغ مطالعه: سرانجام بخشی از چالش مطالعهام در شبها برطرف گردید با چراغ مطالعه گنبدی شکل و شارژی انشالله هرکسی که چالش نور را برای مطالعه دارد، بودجهی خرید چراغ مطالعه را بیابد و چشمش کمتر آسیب ببیند. خیلی دردناک است شاهین. کسی که شیفتهی کتاب و کتابخوانی است نتواند به خاطر چالشهای اقتصادی روزگار من چراغ مطالعه بخرد. از خواندن دور بیافتد. البته گوشی و لبتاب و تبلت است. نورش هم قابل تنظیم. اما چیزی جای کتاب کاغذی را که افسوس کتاب کاغذی از سرزمین ایران محو میشود، یواش یواش.
نامه: نامهنویسی برایت. جالب است، حالیا بعدها با نگاه به نامهها میبینم چه مسیری بر من گذشته و نقطه عطف زندگی من کجاها بوده است.
رنج: یادداشتمادداشت این چنینی بعدها به یادم میآورد شاهین که در آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۹ من در آخرین جلسهی بازخورد رنج من گنج من شرکت کردم و یه گوشه از رنجهایم را بیشتر دیدم.
نه گفتن: امروز نه گفتم و فیلم «یل» نمایشخانگی با خواهرم ندیدم.
با هر چه عشق نام تو را می توان نوشت
با هر چه رود نام تو را می توان سرود
بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را
با دست های روشن تو می توان گشود
محمدرضا عبدالملکیان
بیدار شدن در صبح زود قبل از طلوع خورشید
به جا آوردن نماز،سپاسگزاری از خدا و خواندن دو صفحه از کتاب آسمانی ام
صفحات صبحگاهی را نوشتم.
برای ناهار گوشت گوسفند را ریز کردم.پیازداغ درست کردم و گوشت ها را در پیازداغ تفت دادم.نمک،فلفل سیاه و زردچوبه افزودم آب جوش اضافه کردم و اجازه دادم تا گوشت خوب بپزد.
برنج را آبکش کردم و زنده تر برداشتم ته دیگ سیب زمینی گذاشتم و لابلای برنج و عدس و گوشت زیره پاشیدم البته پودر شده کمی هم پودر دارچین اضافه کردم.
دیشب با شیر تازه ماست درست کردم روی ظرف را پوشاندم تا سرما نخورد، صبح زود بسته بود به یخچال انتقالش دادم تا برای ناهار سردتر و بسته تر باشد.
یک دست لباس باید می شستم که زحمتش افتاد گردن ماشین لباسشویی، عمرش دراز باد!
گلستان سعدی
انواع نثر
رمان:
رمان شرح اتفاقات تخیلی و ابداعی و ترکیبی است که برای جلب نظر خوانندگان نوشته می شود.
رمان قابلیت تغییر و تنوع دارد و ممکن است بر حسب شکل خارجی( الفاظ) یا موضوع یا لحن بیان یا قصد نویسنده گوناگون شود.
رمان تاریخی مقداری از وقایع خود را از حوادث تاریخی اقتباس می کند و هم چنین عده ای از شخصیت های خود را از تاریخ می گیرد ولی در وقایع و احوال اشخاص تغییراتی می دهد.
دیباچه ی گلستان
ادامه ی سبب تالیف کتاب؛
حالی که من این حکایت بگفتم دامن گل بریخت و در دامنم آویخت که الکریمُ اذا وَعَدَ وفی.
فصلی در همان روز اتفاق بیاض افتاد در حسن معاشرت و آداب محاورت در لباسی که متکلّمان را به کار آید و مترسّلان را بلاغت افزاید.فی الجمله هنوز از گل بوستان بقیّتی مانده بود که کتاب گلستان تمام شد و تمام آنگه شود به حقیقت که پسندیده آید در بارگاه شاه جهان پناه، سایه ی کردگار و پرتو لطف پروردگار، ذخر زمان و کهف امان ابوبکر سعدابن زنگی
اگر التفات خداوندیش بیاراید
نگارخانه ی چینی و نقش ارژنگی است
امید هست که روی ملال در نکشد
ازین سبب که گلستان نه جای دلتنگی است
علی الخصوص که دیباچه ی همایونش
به نام سعد ابوبکر سعدبن زنگی است
محاورت=گفتگو
مترسلان=منشیان و نامه نگاران
ذُخر زمان=کسی ست که روزگار او را برای نجات مردمی در دوره ی سختی اندوخته باشد و بیشتر اتابکان فارس از این کسان بوده اند
کهف امان=پناه آرامش
جای خالی سلوچ تمام شده، بازگشت از دیدار احمد محمود و بوف کور را می خوانم.
نامهای را بوسید. فنجانی قهوه دم کرد. داستانی خاند. ساعتی غرق واژهبوسی و واژهبازی شد. چراغ پشت پنجره را ماه پنداشت. به شعر کوتاهی گوش سپرد. چند بشقاب شست. سریالی بیسر و بیته دید. بوی سیرترشیِ تازه شنید.
برای سالواژهات چه گامی برداشتی؟
با حفظ تداوم در خاندن، گامی به بهخانی نزدیک شدم.
از یک تا ده به امروز چه نمرهای میدهی؟ چرا؟
چهار. روز ملالانگیزی بود. ناچار بودم جایی باشم که حوصلهام سر برود.
از گفتوگوهای امروز چه نکتهای اندوختی؟
امروز ترجیحم سکوت بود. کمتر حرف زدم کمتر شنیدم.
امروز در کدام کتابها پرسه زدی؟
چند صفحهای خاندم از تقویم بیهدفی.
امروز رفتی پیادهروی؟
در حد قدمزدنی کوتاه.
امروز در وبینار نویسندهساز چی بیشتر پررنگ بود؟
نبودم. اما فایل ضبط شده را گوش دادم.
اصطلاح آزادنویسی با پا برایم جالب بود. کاش اینروزها بیشتر راه بروم.
یک روز دیگر هم گذشت. تو هنوز در رحم مامانی جا خوش کردهای. امروز دربارهی آمدنت از همه پرسیدم. هرکسی حدسی زد. بابایی گفت شنبهی بعدی میآیی. مامانجون گفت دلش میگوید شب جمعه میآیی و عزیزجون چهارشنبه را انتخاب کرد.
من و بابایی هم هر دو چهارشنبه به دنیا آمدهایم. بابایی ظهر چهارشنبه و مامانی ساعت دوازده شب.
درهرحال، من هم حدس میزنم که هفتهی بعد در بغلم هستی. اما گاهی هم دلم میگوید ۱۳ آبان میآیی؛ درست یک روز قبل از بستری شدنم.
میبینی همه چقدر چشمانتظارت هستیم؟
تازه امروز خالهمحبوبه و دخترخالههایت، و باباجون و عمهی مامانی، برای خرید بلیت تصمیم گرفتهاند و احتمال دارد ۱۴ آبان به دیدنت بیایند. من که دلم برایشان یکذره شده. چه روزهای قشنگی در پیش داریم.
دخترک قشنگم،
امروز بابایی کوبیده خرید و با مامانجون و عزیزجون رفتیم لب رودخانه. ناهار کنار آب مزهی دیگری داشت. حسابی کیف کردیم. تو هم در شکم مامان بازی میکردی و لگد میزدی؛ آنقدر که گاهی دردم میگرفت و نمیتوانستم بنشینم.
خدا کند تلاشهایت برای بیرون آمدن بیهوده نباشد و دهانهی رحم مامان بیشتر باز شود.
هر جمعه که به طبیعت میروم، فکر میکنم این آخرین باری است که تو در شکمم هستی و دفعهی بعد با هم به جنگل و رودخانه و دریا میرویم. امروز هم همین حس را داشتم؛ با این تفاوت که این دفعه دیگر آمدنت خیلی نزدیک است. آنقدر که فکر نمیکنم جمعهی بعدی باز برنامهی طبیعتگردی بچینیم.
دوربین عکاسیام را هم برده بودم. بعد از مدتها فرصتی شد تا آخرین عکسهای بارداریام را بگیرم. خیلی قشنگ شدند. حضور تو در شکمم عکسها را جور دیگری زیبا کرد. از این به بعد دوربینم بیشتر به کارم میآید. آخر دوست دارم هر روز و هر لحظهات را ثبت کنم. چقدر برای زندگی کردن با تو اشتیاق دارم.
عشق مامانی،
غروب که به خانه برگشتیم، دلم هوس بستنی کرد. همین که خوردم، آنقدر جنبوجوش کردی که زیر شکمم خیلی درد میکرد. کمی استراحت کردم و سپس ورزش با توپ را شروع کردم. بعد مامانجون دوباره کمرم را با روغن ماساژ داد. تعدادی اسکات زدم و شربت زعفران و عسل خوردم. واقعاً آرام شدم.
بعد از تماشای سریال شهرزاد، وقت خوابیدن رسید. امروز بعد از چند روز تعدادی استوری گذاشتم. گاهی دلم برای فعالیتم در اینستاگرام تنگ میشود. آخر این روزها خیلی کمانرژی و بیحوصله شدهام. دروغ چرا، گاهی بارداری خستهام میکند. انگار که قرار نیست هیچوقت تمام شود.
قبل از خواب، مثل همیشه بابایی لمست کرد. با هم حرف زدیم، ولی امشب کمتر واکنش نشان میدادی. انگار که خسته بودی و شیطنتهایت تمام شده بود.
بابایی این روزها گاهی از خواهر و برادر آیندهات حرف میزند. البته از اینکه حرص من را دربیاورد خوشش میآید. از او هیچچیز بعید نیست. من که آنقدر از فشارهای بارداری خسته شدهام که میگویم حالاحالاها دیگر به بچه فکر نکنیم.
ولی انگار علف به دهان بزی شیرین آمده و او جفت دیگری برای تو میخواهد!
امروز صدایت میکرد و میگفت: «تو خواهر و برادر میخوای، نه بابایی؟»
مثلاً یکبار عکسی در اینستاگرام نشانم داد. چهار تا تیشرت بود که رویشان نوشته بود: «سعید»، «زن سعید»، «دختر سعید» و «پسر سعید». گفت باید سفارش بدهیم. گفتم: «پسر سعید نداریم که»
گفت: «اشکالی ندارد، بچهی بعدی.»
گفتم: «شاید دختر شد.»
گفت: «چه بهتر»
همستر زیادهگو میگوید:
امروز روز زیبایی بود؛ روزی که در کنار عزیزترین آدمهای زندگیات و در دل طبیعت گذشت. عکسهای زیادی با هم گرفتید و خاطرات زیبایی از آخرین روزهای بارداریات ثبت کردید.
دیگر انتظار کشیدن برایت کلافهکننده نیست. انگار به مرحلهی پذیرش رسیدهای و دوست داری از آخرین روزهای بارداریات نهایت لذت را ببری.
خودت را به خدا بسپار. او همهچیز را به قشنگی کنار هم چیده است.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۷
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۱۰
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۱۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۸۵ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
جمعه بود.
اول آبان.
بیدار شدم بیدلهره.
صفحات صبحگاهی نوشتم با خابآلودگی.
دوش گرفتم با شادابی.
صبحانه خوردم در تنهایی.
آزادنویسی کردم با جسارت.
کارگاه خودواژه بودم با شادی.
وبینار هم حضور یافتم با ذوق.
تمرینات فنبیان ضبط کردم با صبوری.
پیادهروی کردم با دقت.
ورزش کردم با قدرت.
خانهتکانی کردم با ذلت.
شعر خاندم با لذت.
🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
سهراب:
و او به شیوۀ باران پر از طراوت تکرار بود
و او به سبک درخت
میان عافیت نور منتشر میشد
همیشه کودکی باد را صدا میکرد
همیشه رشتۀ صحبت را
به چفت آب گره میزد
برای ما، یک شب
سجود سبز محبت را
چنان صریح ادا کرد
که ما به عاطفۀ سطح خاک دست کشیدیم
و مثل لهجۀ یک سطل آب، تازه شدیم
🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
«گر شَر میآمد، نمینوشتیم
اگر صبر هم میآمد، نمینوشتیم
پس حالا که هیچکدام نیامده، معلوم میشود که باید بنویسیم.»
چرند و پرند، علیاکبر دهخدا
این روزها کانالی درست کردهام به نام «خبرگزاری شناسا» برای دوستان خیلی نزدیکم.
در حال فرستادن فیلم و عکس از روزهایم هستم و از بهترین دوستانم خواستم آنها هم هر روز برایم فیلم و عکس بفرستند.آخر میدانید دلتنگی برای دوستان بعد از گذشت دو سال از دور بودن بیشتر و بیشتر شده. گفتم شاید اینگونه کمی احساس کنم بین آنها هستم، کنارشان هستم و از روزهایشان کمی میدانم؛ از اینکه کجا میروند و چه میکنند.
شاید اینجوری من هم کمی بین آنها باشم، کنارشان باشم.
امروز با ساحل اول کمی خرید کردیم و بعد رفتیم باشگاه تیراندازی.
با اسلحهی ۲۲ صدم اینچ یا همان حدود ۵٫۶ میلیمتری شلیک کردیم.
این سلاح لگد خیلی کمی دارد و برای آموزش پلیس استفاده میشود.بعد از شلیکها رفتیم دو تا دمنوش خوردیم و حس قاتلهای خونسرد را گرفتم که بعد از قتل، گوشهای یک چیز آرامشبخش سبک میخورند.
عملیات پیدا کردن ذرتفروشی ناموفق بود و دست از پا درازتر برگشتیم خانه.
سالواژهام: ارتباط
امروز بیش از روزهای دیگر هفته زبان خاندم. بهطور کلی در جمعهها، بیش از هر روز دیگری از زبان خاندن لذت میبرم.
پیادهروی کردم و در طول مسیر، خوراکی زرد خریدم. «این گزارش نیکا که مینویسید، چی هست اصن؟»
برنامهی هفتهی پیش رو و همچنین آبان را نوشتم. بیست و هشت روز دیگر، تولد و بیستسالگی. گذر از این سن را هیچ دوست ندارم. «بزرگسالی چی هست اصن؟»
کمی تمرین کردم.
آزادنویسی.
دیدم اطلاعیهی جلسهی هماهنگی وبینارها را. با خاله تماس گرفتم و توضیح دادم چند و چونش را. تا سمجبچهی زباننفهممان از آب و گل در بیاید، قرار شد که برای چنین کاری و همچنین کارهای مشابه این کار، دست به دامان سکوت خانهی خاله شوم.
سلام.
امروز خیلی ساده بود، ولی خوش گذشت. با خواب وحشتناک از خواب بیدار شدم. چشمانم باز نمیشدند و چشم که به هم میگذاشتم، آن صحنه میآمد جلوی چشمم. بزور چشم باز کردم. حالم بد بود. مامان زنگ زده بود. تماس گرفتم. چند دقیقهای گپ زدم. صدای اذان از حسینیه بلند شد. نمیتوانستم از تخت خواب کنده شوم. چند دقیقه بعد بلند شدم. یک ساعت و نیم از لحظه بیداریام گذشته بود. چشمانم نیمباز بود. نماز خواندم. دو صفحه قرآن خواندم. انگار دلم گرفته بود، قرآن که خواندم، خوب شدم. ساعت یک ظهر، صبحانه مفصل خوردیم. میخواستم درس بخوانم. نخواندم. کتاب از استاد رضایی گرفته بودم که سوالاتی که درجزوهمان نیامده را برای بچهها پیدیاف کنم. انجامش دادم. آزاد نویسی کرده صفحهای. با خودم گپ زدم و در خلال آزات نویسی، داشتم چیزی را توضیح میدادم. بعدش با مامان حرف زدم. با نجمه هم یک ساعت و نیم حرف زدم. از همه چیز برایش گفتم. کلاسها و استادها، خوشمآمدها، دانشجویان، مسجد مکی، لباس، درس و درس و درس. کلی گپ زدیم. چقدر خوش میگذرد گپ زدن با خواهرکم. قطع کردم و رفتم حمام. ولع یادگیری حسابداری به جانم افتاده بود. گفته بود باید قبل از کارآموزی، یک چیزهایی را یادبگیری. اینطور خیلی بهتر است. زودتر وارد کار میشوی. میخواستم اکسل یاد بگیرم. خدا پدر فاطمه هم اتاقیم را بیامرزد، هر کاری بخواهی بکنی، کمکی دارد که به تو بکند. از حمام درآمدم. غذا خوردم. لپتاپ را راست و ریس کردم که اکسل را یاد بگیرم. زنگ زدم به فاطیما. گفتم بیاید اتاق. آمد و من اکسل را گذاشتم بماند برای بعد. چایی دم که کردم، او هم رسید. گپ زدیم و غیبتها کردیم. یاسمن آمد. چایی خوردیم. یاسمن گفت خوشحالم براتون که شبیه قبل شدین. من هم بودم. آدمی نبود دلم بخواهد از دستش بدهم. به خودش هم گفتم، تنها دوست جدی کتابخوانم است. گفتم کتابی که هنوز نخواندهام را میدهم بخوانی، اجازه هم میدهم تویش بنویسی. خوشم میآید از یادداشت برداری در خلال خواندن. انگار دریچههای مغزت، یکی یکی با هم گپ میزنند و مکالمه دو سویه است. به کوثر هم زنگ زده بودم، جواب نداده بود. چای اولمان که تمام شد، زنگ زد. گفتمش بیاید اتاق. یک ساعت چانه زدیم تا خانم تشریف فرما شد. میگفت سرد است و سرما خورده. صدایش از من هم زلالتر بود. در پستو سرما خورده بود. نامزدش برایش شیرینی خامهای گرفته بود، برایمان آورد. موقع ورود به اتاق به سرم زد که ادای عروس دامادها را دربیاوریم. درآوردیم. او وارد شد و شیرینی داد دستم. بچهها کل کشیدند و آهنگ گذاشتند. سرم را بوسید و زانو زد. دستم را بوسید و حلقه به دستم انداخت. نشستیم به چای خوردن و شیرینی خوردن. گشنهمان بود و شیرینی میخوردیم جای شام. مگر شیرین بود. داشتم میمردم از شیرینیاش. دومی را جز گاز کوچکی، نتوانستم بخورم. آن وسطها، گوشیام زنگ خورد. حدیث نازم بود. قربان غم مدامت بروم عزیزکم. نور برای تو قلب عزیزت دختر نازم. لعنت فرستادیم به زندگی غمانهی بزرگسالی. یاسمن برامان سیب زمینی سرخ کرد. نصفه قسمتی ساخت ایران ۱ دیدیم. یک قسمت و نیم کوچک از اکسل را هم نگاه کردم. جدول کوچکی کشیدم. لباس اتو کردم. و حالا باید بخوابم. فردا از دو روز گذشته که چیزی درموردش ننوشتهام، براتان میگویم. خیلی خوش میگذرد دانشگاه. امروز اتاقمان آرامکدهای بود بوسیدنی. دلم تنگ تنگ است از همین حالا برای این لحظات. همین روزهای سادهای که دارد میگذرد. دوستشان دارم. دوستهای خوبی دارم، خدا برای هم حفظمان کند.
#روزمره
روز واژه: آرامکده
تاریخ: ۱ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: ساده، گذران، خنک
چند روز است محتوای نوشتنهایم شده فحش به فلانی. آنقدر در نوشتههایم زیر و بالا و چپ و راستش را به فحش میبندم تا خنک شوم. مهم نوشتن روزانه است. گاهی اینطوری میشود سبک نوشتهها.
امروز هم از آن روزهای پر مشغله بود. وبینار نویسندهساز را همزمان با سروسامان دادن به باغچه گوشیدم.
در نوشتن گزارش نیک تنبل شدهام. نمیدانم چرا.
امروز حال خوبی نداشتم. حسابی گریه کردم، نامه نوشتم و به وبینار نویسندهساز گوش دادم.
در حیاط خانهمان پروانهای مرده دیدم. برداشتمش تا نگهش دارم.
بعضی وقتها دلم میخواهد احساساتم هم مثل همان پروانه بمیرند و خشک شوم.
عواطفم همانقدر که زندگی را شیرین میکنند، اندوهبارند.
همین الان بهترم؛ چون دوستم یکهو، شبانه، پیامک داد و قرار شد خوانندهی رسمی رمانش باشم.
آخرِ صحبتمان اینطور شببخیر گفت:
«شبت طلایی دختر
امیدوارم خواب دریاچهی رؤیا رو ببینی
که یخ زده و از کنارههای صخرههای دورش قندیل آرزو بسته
تو هم یه چند تا آرزوی برآوردهشده بدزدی و وقتی بیدار شی هنوز تو مشتت باشن ✨🧚»
و من؟
قلبم اکلیل پمپاژ میکند.
https://t.me/WaterLilyEcho
جمعهها هم دلگیر است و هم جوگیرت میکند برای هفتهٔ آتی. همیشه خمیر در آخرین روز هفته ورز میآید و کل روزهای هفته در حال پختوپزی. نامهها چه خوب بودند. تا بحال برای دو عزیز به نگارش درآمده؛ مادرم و رفیقِ صمیمیام. فهمیدم لحنم چقدر تفاوت دارد. با مادرم راحتترم. حسرتهایم را مینویسم. و او در سطرهای پایانی جوابم را میدهد. اما برای رفیق فرق دارد جنس کلمات. انگار دیگر گلهمند نیستم. همانم که هستم. و این تمایز حیرتانگیز است.
از نیکاعمال امروز:
ــ پیدا کردن یک راهحل اساسی برای مشکلی که ناگهان به جدیدترین دغدغه تبدیل شد.
ــ رسیدگی بهخود به عنوان یک هدیه برای هفتهای که پرتلاش بودم و از عملکردم راضی.
ــ حضور در وبینار و احضارِ آن روح بسیار خوشذوق برای حفظ انرژی تا پایان روز.
ــ یک پومودورو آزادنویسی و رهایی از انرژیهای ناخالص و کاهندهٔ انگیزه.
ــ تماشای یک فیلم« رستگاری در شاوشنگ»
ــ نامهای از غیر در قالب دوم شخص در کانالم قرار گرفت.
ــ و اتمام رمان پر رمز و رازِ « ملکوت» صادقی.
فقط خاستم استمرار را حفظ کرده باشم.
《 جهان در سرمه خوابید در خیال چشم فتانت
چه سنگ بود یارب سایه دیوار مژگانت
تحیر بر سراپای تو وا کردهست آغوشی
که چون طاووس نتوان دید بیرونگلستانت》
_ دیوان اشعار بیدل دهلوی
خوابم میاد.
دلمومیخواد بخوام. گشنمه نصفشبی و تا جایی که میدونم چیزی نداریم واسه خوردن.
قرار بود، حموم کنم. اما گفتم درس میخونم بعدا. درس نخوندم.
یه کاغذ آوردم، شروع کردم به نوشتن.
خواستم با یه نگاه از بالا- تصویر بزرگ- رو ببینم از زندگیم.
ذهنی آروم شدم. اما مسئلههام که حل نشدن. هنوز سرخوردهم.
از روزم بگم، ساعتهای زیادی به عیشونوش در یوتوب گذشت.
-زمانی که دارم واسه یوتوب میذارم رو پای هر فعالیتی بذارم، خیلی رشد میکنم-
دوبار پیادهروی کردم. فرستادم مغازه.نزدیک چهلدقیقه یه ساعت شد در مجموع فکر کنم.
دیگه همین.
سرم خیلی درد میکنه
نکته: دیشب یک شوخی بود تا فعلن هیچ غلتی نکردم از سهشنبه او هفته ترسیدهام بخورما قسم نمیفهمم چکار کنم فقط چند روزه یاد ام از یک خاطره میآیه، آن است که:
وقتِ دوره مدرسه میرفتم استادهام مره پروفیسور صدا میزدند بدون شوخی یا لاف یک استاد داشتم همیشه میگفت برگه امتحان خود ننویس برو خونه یا که میگفت چرا آمادی نمیآمدی. مگه بتو نگفتم نیا. قبول اوایل استاد میگفت نمیفهمم خودم میفهمیدم درست نویسداری کردم اما اصلن باورم نمیشه خرابکاری کردم اصلن حال استاد ام میبود میگفت صدیقه تو ام؟
بلاخره ریکوت شکستم اولین اشتباهام تا عمر دارم فراموش نمیکنم
باید خودم رو جموجور کنم پیش استادم شرمنده شدم. شاید بخاطری ای باشه او هفته خیلی کیج بودم یعنی ازیبر مرگ پدر بزرگم و ازیبر آمادن داداش همسرم از افغانستان که تموم داروندار ما جمع شد رفت پول قاچاقِ خانواده اینا ، چرا میگم بخاطری که بگم رازِ مهم زندگیام پروفیسور بودنم حال همه میخونند به ای ترس خرابکاری نکنم مه مانند دیگرا نیستم هر لحظه یک کنج هسته بمه معلوم نیست شایدن حتی دورِ بعد نتونم بیآم باید تا میتونم سرمایه جمع کنم ببرم بخاطری همیام دارم تمرین کنم خدانگهدار تا فردا.
✓🟥 گزارش نیک | رویای سیل
خواب دیدم با چند نفر در منطقهای بودم که سیل به آن هجوم آورده بود. درست نمیدانم آنجا کجا بود؛ از آن مکانهایی که در خواب، پیش از آنکه فرصت کنی شکل و شمایلشان را به خاطر بسپاری، ناگهان خود را در میانشان مییابی. آب همهجا را گرفته بود و با نیرویی پیش میآمد که نمیشد در برابرش ایستاد. ما فرار میکردیم. نمیدانم صدای آب را میشنیدم یا بیشتر هراس نزدیک شدنش را احساس میکردم؛ فقط میدانم چیزی از پشت سرمان میآمد که مجال ایستادن و فکر کردن نمیداد.
با چند نفر بودم و همین حضور دیگران، در آن آشفتگی، حال عجیبی داشت. هرکدام از ما درگیر نجات خود بودیم، اما هنوز با هم فرار میکردیم؛ انگار سرنوشتمان، دستکم برای مدتی، به هم گره خورده بود. نمیدانستم به کجا میرویم و آیا جایی که به آن پناه میبریم واقعاً امن است یا نه. در من چیزی میان تردید و امید دستوپا میزد؛ ترسی که نمیگذاشت به نجات اطمینان کنم و امیدی که اجازه نمیداد از آن دست بکشم.
سرانجام نجات پیدا کردیم. از آن لحظه، تصویر روشنی در خاطرم نمانده است؛ نه میتوانم بگویم دقیقاً چگونه از خطر گذشتیم و نه به یاد میآورم در لحظه نجات چه احساسی داشتم. آنچه باقی مانده، بیشتر خودِ عبور است؛ گویی از جایی تاریک و نامطمئن گذشته باشم و اکنون، با فاصلهای اندک از آن، هنوز صدای نزدیک شدن آب را در خودم احساس کنم.
عجیب است که از میان تمام تصاویر خواب، این تردید و امید است که در من مانده؛ نه سیل بهتنهایی و نه حتی نجات یافتن. شاید چون این دو احساس را در بیداری هم میشناسم: لحظههایی که نمیدانم چه چیزی در انتظارم است، اما همچنان به راه ادامه میدهم؛ لحظههایی که امید نه یقین به رسیدن، بلکه میلی است که نمیگذارد از حرکت بازبمانم.
حالا که به خواب فکر میکنم، نمیخواهم برای سیل معنایی قطعی پیدا کنم. شاید فقط تصویری بوده از چیزی که در من میگذرد؛ از آن بخش زندگی که هنوز نمیتوانم به روشنی ببینمش و بااینحال ناچارم از میانش عبور کنم. تنها میدانم که در خواب، با وجود تمام تردیدها، نجات پیدا کردیم؛ و همین پایان، هرچند مبهم و دور، هنوز در خاطرم روشن مانده است.
#رویانگاری
.
روزبارانی نیک
امروز ابرباران قشنگی بود. وقت دندانپزشکی داشتم و مراجعه کردم. از وضعیتی که پزشک مقابلم گذاشت، یاد فیلم رم، شهر بیدفاع افتادم. البته داستان فیلم ربطی به حالوروز دندانهای من ندارد، اما مجموعهٔ دندانهایم انگار بیدفاع بودند- مثل قلعهای که دیوارهایش از جاهایی فروریخته، از جاهایی گود برداشته، از جاهایی ترک خورده و از جاهایی هم وصلهپینه شده است.
سفرنامهها را دوست دارم و این روزها با سفرنامهٔ ناصرخسرو مأنوس شدهام. امروز، در پارهٔ بیستودوم، به عرقه رسیدم. ناصرخسرو از باغها و کشتزارهای اطراف و نیشکرهایی میگوید که از آنها شیره میگرفتند. این منطقه امروزه با کمآبی و تغییرات اقلیمی دستوپنجه نرم میکند، اما فعلاً چیزی به جناب نگفتم تا ببینم در وقت مقتضی ، چه گِلی به سرم بمالم!
از سفرنامهٔ عزیزپیر هزارساله که بگذریم، امروز مروری هم بر سفرنامهٔ اگر به خودم برگردم، نوشتهٔ والریا لوئیزلی، داشتم. شیرینی و رهاییِ یک گردشگر جوان، دقیق و آگاه در کلامش موج میزند. حیف که او به لبنان نرفته وگرنه خسرو خوبان را روبهرویش مینشاندم. جنگِ پیری و جوانی تماشایی میشد! بههرحال، امروز دو جستار از این کتاب خواندم.
بعد از ناهار برای پیادهروی رفتم و همزمان فایل درس محمدحسن شهسواری را شنیدم.
خواندن جلد اول مادران و دختران مهشید امیرشاهی را شروع کردم. قبلاً نسخهٔ صوتیاش را شنیدهام و مروری اجمالی بر هر چهار جلد داشتهام، اما از امروز برگبهبرگ خواندم و کلمهبرداری کردم، که مهشید خانم عزیز دل است
خدیش امروز اقبال چندانی پیشم نداشت. غبار رویم نشست؛ بسکه قدیمیخوانی کردم، گفتم نفسی تازه کنم.
اما ده صفحه خواندم. آنچه عالمتاج را برای من جالب میکند، فقط زندگی پررنجش نیست- صدای معترض و آگاه زنی است که دربارهٔ موقعیت زنان، ازدواج و نابرابری از تجربهٔ خودش شیرین مینوشته است.
درنگی بر جای خالی سلوچ را بازنویسی و نهایی کردم.
امروز سرِ صبحی، بعد از مدتی، فهرست کارهای روزم را نوشتم. باز هم ظرفیت خودم را درست نشناختهام؛ هنوز چندتایی از کارها تیک نخورده ماندهاند.
یادداشتم بر جای خالی سلوچ را در کانال نوشتسار منتشر کردهام، اگر مایل بودید، از اینجا بخوانید:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1219
کل روز در جمعِ رفقا بودم. خوشی گذشت. ظهر اسپایدرمن دیدیم و شب به دلِ طبیعت زدیم و دوباره مست شدن بدون الکل رو تجربه کردم.
راجع به اسپایدرمن، من فکر نمیکنم فیلم دربارهی ابرقدرتها بود؛ بلکه دربارهی تنهاییای بود که همهی ما تجربهش میکنیم. به تنهایی، دربارهی تنهایی نبود، اما تنهایی بخشِ قابلِ توجهِ فیلم و زندگیِ ماست.
زنگ آرایشگاه را که فشار میدهم دلم میلرزد. برگردم؟ بیخیال شوم؟ حرفها توی سرم تکرار میشود: «موی کوتاه بهت نمیاد. حیف نیست موها به این پرپشتی رو بزنی؟ حالا جوونی، موهات رو میتونی بلند نگه داری. بعدن نمیتونیها. پشیمون میشی.» دوازده سال است موهایم را فقط به حالت مرتب کردن زدهام. دلم یک مدل موی کوتاه میخواهد. اما همین سالها تحتتأثیر اطرافیان و شوهرم از سلیقهی شخصیام دست کشیدهام.
در باز میشود. میروم داخل. هنوز فرصت دارم. اما مصمم میشوم. ژورنال مو را که میآورد کوتاهترینش را میپسندم. شوشیک خانم دو بار میگوید: خانم مطمئن هستید؟ به همین کوتاهی میخواهید؟ باید بدانید چطوری فرمش بدهید تا قشنگ بشود. میشود امروز تا روی شانهها بزنید چند وقت دیگر بیایید و این مدل بزنید.» ای وای. او هم مرا دچار تردید میکند. اما من مصممتر میشوم.
مدلی مثل دمیمور بازیگر زن فیلم «روح» که مد شده، دلم را برده است.
موهایم کوتاه کوتاه میشود. ترس برم میدارد. اما فوری به خودم مسلط میشوم. برمیگردم خانه. اولین کسی که میبیندم و میگوید «چه خوب شدی» شوهرم است و بعدن اطرافیان. هر کس دید گفت چه تغییر خوبی کردهای.
سه سال بود که دلم میخواست مویم را این مدلی بزنم. پس دردم چه بود؟ مانعم، احترام به نظر بقیه بود.
سالهای زیادی از آن روز میگذرد. حال چه شد یاد این خاطره افتادم.
پرسش الهه علیزاده مرا یاد این خاطره انداخت. به این فکر افتادم که چقدر از انتخابهای شخصیام به نفع بقیه گذشت کردهام. میخواهد چه بشود؟… متن کامل را در کانالم گذاشتهام.
یک روز معمولی را گذراندم. خدا کند همیشه بخیر باشد. روز آبیاری گلها، روز شستوشوی لباسها.
«پس هوا برچیست برهیچ است و بس
هیچ هیچ است اینهمه هیچ است و بس
فکر کن در صنعت آن پادشاه
کین همه بر هیچ میدارد نگاه
چون همه بر هیچ باشد از یکی
این همه بس هیچ باشد بیشکی
عرش بر آب است و عالم بر هواست
بگذر از آب وهوا جمله خداست
عرش و عالم جز طلسمی بیش نیست اوست پس این جمله اسمی بیش نیست …»
-«منطق الطیر» شیخ فریدالدین عطار نیشابوری با مقدمه و تصحیح حمید حمید
چلو مرغ خودپز را میخورم. نیرو میگیرم.
وبینار نویسندهساز را شرکت میکنم.
غروب جمعه در خانه تشریف دارم.
ما امیدوارانیم.
سلام بر سرو
سلام بر مهدیه
این پنجمین گزارش نیکم را در سی مهر ماه مینویسم .
میخوام امروز فقط خوبی ها را ببینم و بنویسیم . خوبی صغری جان و خاله آمنه ، خوبی عمو ذبیح و زینب خانم و مهربانی دو قلو های ناتوان ولی مهربان .
رفتم خانه عمو ذبیح .
با زینب خانم کلی کاشت ناخن دیدیم .
با چه گشاده روی از من استقبال کردن و شام فسنجون با غاز خوردم .بعد از صحبت و گفت و گو رفتیم چند تا خروس بگیریم تجربه خیلی خیلی خوبی بود چون اولین بار خروس گرفتم چه از بال و چه از پا .
بعدش رفتیم خونه منتظر پارسا ولی آقا با امیرحسین بود و مستقیم رفته بودن خونه مادر جون و ما رو کاشته بودند و حتی به مرحله بار رسیده بودیم .
وقتی رسیدیم تازه سر اینکه هفته بعد جلسه خانوادگی کجا باشه تو گروه دعوا شد و بالاخره ۲ شب خوابیدیم .
افشین عزیز
بلند آه میکشم. مبهوتم. پسرِ دوست قدیمیام، صالح، دیروز در تصادف جان باخته. هنوز بیست سالش هم نشده بود گمانم. زبانم بند آمده. اصلن نمیدانم چطوری تسلیت بگویم. تسلی بیمعناست. مدام یاد شبی میافتم که رفته بودم خانهشان. آذر ۹۱. براش انرژیزا خریدم. تا نیمهشب میرقصید. شش هفت ساله بود آن موقع. رقصید و رقصید تا نیمهشب وسط مهمانی یکهو پخشِ زمین شد و لای جمعیت خابش برد. حالا هم خابیده. لای جمعیت. باید آه بکشم. تنها همین آه در بساطم مانده. مانده؟
━━━━━━━━━━━━━━━━
ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات جمعه را:
مطالعه تا خرتناق. تماشای قسمتی از سریال «مُتل بیتس». برگزاری جلسهی دوم کارگاه «خودواژه»، چه کیفی میدهد تمرین واژهسازی با بچهها. مرور تمرینها و گزینش کلمات برتر. وبینار نویسندهساز و ارائهی ایدههایی در قالب «دست نویسندهساز». پرسه در بوکلند شیراز و پیادهروی شبانه و باز هم مطالعه تا خرتناق.
باقی فدایت
خداوند رحمت اش کنه به عزیزان اش صبر بده تسلیت میگم صمیمانه درد شه میدانم جوان سخته خود ام داداشم ۲۱ ساله بود عجیب این بود به مرگ طبیعی وفات کرد درک میکنم سخته واقعن سخته
سالواژهام: نظم
۱. بیشتر روز برای امتحان درس خواندم.
۲. وبینار نویسندهساز را بودم.
۳. کارگاه خودواژه را بودم. کلمههایی ساختیم و ترکیب کردنشان هیجانانگیز بود.
۴. همراه با ریتم تمرین کردم و صدایش را به استاد میخواستم بفرستم که گفتم هفتهی بعد بهترش را میزنم.
۵. آهنگ فیلم پدرخوانده را هم بهش فرستادم که تمرینش کنیم.
۶. گزارشنیک نوشتم.
روز به تمرین آزادنویسی و ترکیب گذشت. عصر به کارگاه و وبینار و شب هم به پیمایش.
به سیر باغ رفتم باختم من
نظر بر نوگلی انداختم من
الهی دیده فایز شود کور
که دلبر آمد و نشناختم من
فایز
https://t.me/dreamdrawgrow
گزارش نیک.
دوم مهر /چهار صد وپنج .
اینترنت دفتر قطع شده ، با گوشی هم که نمیشه چیزی نوشت چشم هات چهار تا میشه ، کلا ولمعطلیم ، ولی به خاطر اینکه با خودم قرار گذاشتم لا اقل اینکار را رها نکنم فعلآ تا زمانی که از عصر قجر به عصر استار لینک بپیوندیم همین چند سطر را با گوشی نوشتم ، بازم چشم هام داره دو دو میزنه تا چه پیش آید .
اگر همان شب گزارش نیک روز را ننویسم قطعا فردایش به سختی مینویسم یا کاملا فراموش میکنم. مثل الان. یادم نمیاد دیروز چه اتفاقی افتاد. شاید تنها نکته نیکش این بود که به برادرزاده کمک کردم تکلیفش را انجام بدهد. من که تجربه هنرستان را از دست دادم و سالها حسرتش بر دلم ماند اما سرنوشت را ببین. بعد از سالها حالا در کنار برادرزادهای که بزرگش کردم، دارم تکالیف هنرستان را انجام میدهم. زمان چیز مسخرهای نیست؟ حس میکنم پانزده ساله شدم. سن چیز مسخرهای نیست؟ تکلیفش را مثل خودم دقیقه نودی میخاهد انجام بدهد. از استرسِ زمان، از خلق کردن لذت نمیبرد. موقع رفتن بهش میگویم که باید برنامهریزی کنی، کارهایت روی هم تلنبار نشود تا بتوانی از هنر و خلق کردن لذت ببری نه اینکه بخواهی فقط تمامش کنی. در دلم گفتم کاش با لالاییات خودت هم خوابت ببرد. بهش میگویم به من خیلی خوش گذشت، کلی چیز یاد گرفتم، باز هم بیا با هم چیزمیز خلق کنیم. از ته دل گفتم.
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Sahel khosravi on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احسان شناسا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حیدر چنعانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی علیپور on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سرو( مهدیه)شیوائی on گزارش نیک ۱۶۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From masud rad on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟