گزارش نیک را باید بیفزایم به فهرست رنجهایم. عذاب است مرور و دیدن، و سوراخسنبه را پاییدن که چه کردی؟ نیک بود؟
دوست دارم بگویم زندگی، مثل وقتی در همنشینی با کسانیام که سوالاتشان نمایانگر فرمالیته بودن گردنشان است. سرشان در جای دیگری سیر میکند. از بد ماجرا به خودم نمیتوانم بیلاخ بدهم محترمانه. اتفاقن مینویسم که سرم بماند روی گردنم. دیروز که صبح تا ظهر کوزت خانه بودم و ظهر تا شب هم درگیر هفت شوهر خاله. شب تا شب هم بازگشت همه به سوی اوست. کوزت. و اینگونه گزارش نشد دیروز.
جمعه را با حال کثیفی آغازیدم ولی پایان نه. توان هیچم بود فقط. بیدار بودم و زنده نه. از این اتاق به آن یکی. از هال به آشپزخانه در گردش. مابینش باز هم کوزت. با بچهها انیمشینی دیدم. اسمش؟ خدا بیامرزد حافظه را. پیری و هزار دردسر. فردا میستانمش از برادر. باید کلش را ببینم ارزش دیدن دارد.
ساعتی در جوار خانواده بودن. تجویز قطع ارتباط با فلانی و فلانی و فلانی. نسخهای که هیچوقت پذیرش نمیشود.
و آمدن سر درس و مشق. درس خواندم اما مشق ننوشتم. زمان کم فضا نمیداد به مکالمهام. جلسهی امشب و تمرینها به یادمانی شد. کنار میزند لایهها را با رنجها مکالمه کردن و ریشه را میبینی. نظم رنجها از رنج زیستن میکاهد.
به جواب رسیدم در نویسندهساز. سلیقه با چه معیاری؟ تا زمانی ترجیحاتت را نشناسی نمیتوانی به سلیقهی معیارین برسی. پایه را باید شناخت. شکلگیری و زرد بودنش را. سبز و صورتی هم. آنگاه میسنجی و دست به انتخاب میزنی.
روز چهارم جملهورزی را هفتک زدم و برای دقایقی در شب هول غرق شدم، پایان خوش.
۱. خاندن گروه و جواب دادن به پیامها.
۲. انجام دوباره تمرینی از شعرماهی که اشتباه انجام دادم.
۳. کادو کردن هدیههایی که خریدم.
۴. رفتن به رشت برای خرید.
۵. شروع دوباره خاندن کانال دوستان.
۶. آماده کردن خدودی مطالب تدریس.
۷. اتو کردن لباسها.
۸. سر و سامان دادن به شعرکهای چالشعر و فرستادنشان در گروه
۹. انجام چالشعر روزانه.
۱۰. ضبط روزگفتار.
گزارش نیک ۱۶۴ فرح
جمعه تعطیل است.
دیشب واکسن آنفولانزا سینوفارم چینی زدم. امروز کمی بیحال بودم.
جمعه تعطیل است.
بعد از صبحانه به جمعه بازار پروانه تقاطع خیابان کریمخان و حافظ با دخترم رفتیم.
از بس شلوغ بود سریع به خونه آمدیم.
جمعه تعطیله .
پمپ بنزینیها شلوغ بود و بدون پر کردن باک ماشین به خونه آمدیم.
جمعه تعطیله.
بعد از ناهار بعلت کسالت و بی حالی خوابیدم.
جمعه تعطیله
عصر وبینار نویسنده ساز را شرکت کردم.
جمعه تعطیل است.
مادرم سرما خورده و دورهمی خونه مامانجون کنسل شد.
جمعه تعطیله.
بجایش هماهنگ کردیم و خونه عمه بچهها بعد از شام رفتیم.
🐌 مشغلههای فکری حلزون زیاده. جوری که در خواب هم بصورت رویا درگیر فکرهای جورواجور است.
✍️
شعرهایی که مینویسم سنگهای تیز کوچکی هستند که به درد ساختن خانهها به درد ساختن سفینهها نمیخورند با آنها تنها میتوان پنجرهی خانهی آدمهای ساکت را شکست.» (آرگیریس خیونیس، ترجمهی مودت میرعلایی)
✍️
شبا
باد محبوس در ایوان اتاقم
اسم تو را زمزمه میکند
سلام
خانم فرح صداقت عزیز امیدوارم هر کجا که هستید خوب باشید و سلامت،
از خواندن گزارش نیک شما بسیار لذت بردم. «جمعه تعطیله» تکرار زیبایی بود. تکرار هایی که درمیان نوشتن گزارش نیک گاهی به سراغ من هم میاد.
در هر صورت موفق و مؤید باشید.
تا وقتی که گزارش نیک امروز را شروع نکردم باورم نمیشود که وارد آبان شدهایم. به همین زودی. از آبان پارسال تا به الان چقدر پربار بودهام. یک سالِ سنگین. مثل پیرزن چاقالوی همسایه که در لایه لایه چربیاش هم قصه دارد. قصهی روزهای عجیب. قصهی سختیهای خسته. قصهی شادیهای کال.
امروز جمعه بود. یک جمعهی تمیز. با سهیل کارها را تقسیم کرده بودیم و خانه را سابیدیم. شستن حمام و گاز و جاروبرقی و…
البته که خوب هم خوابیدم تا تلافی دیروز دربیاید. بعد هم رفتم سراغ نوشتن و شعرهایم را در میز شعر فرستادم تا بقیه نظر دهند. اما خب وقت نکردم به شعرهای حمیده نظر بدهم.
برگههای امتحان نگارش هم صحیح کردم. اوضاع بد نبود. راحتتر از آنچه فکر میکردم هم تمام شد.
کمی هم به حمام و خوشگلاسیون خودم رسیدم و رفتیم خانهی مادرشوهرماینها.
شام آنجا بودیم و حرف میزدیم. اکثر اوقات هم درباره مسائل مالی زیاد حرف میزنیم. با کول باری خوردنی هم برگشتیم خانه.
امروز هم تمام شد. به همین سادگی. خوشحالم که خانه تمیز است چون بار کثیفیاش را روزهای زیادی به دوش کشیدم.
بابالنگدراز عزیز، سلام.
خستهوکوفتهام. میپرسید چرا؟ شما چهجور بابایی هستید که نمیدانید؟ از صبح که بیدار شدهام، یک لحظه هم آرام نگرفتهام. باید برنامهریزی میکردم و عملکرد هفتهای که گذشت را بررسی. وای بابا. همین حالا باران بارید. چه بارانی. روحم تازه شد. بله بابا. حالا از خستگیام کاسته شد. امروز رفتم بوفهی خوابگاه و فقط برای 3 قلم جنس، پول زیادی دادم. همه چیز گران است. آه بابا. بیسکوییتی را که خریده بودم با هماتاقیها شریک شدم و طعم خوشاش دوچندان شد. میخواستم فیلم هم نگاه کنم که نشد. به کارهای عقبماندهام هم رسیدگی کردم. حالا با یک ذهن نسبتا آرام، هفتهی جدید را میآغازم. پیادهروی را از سر گرفتم. استاد کلانتری گفتند آزادنویسی پاهاست. رغبتم برای آن دوچندان شد. نویسندهساز را بودم. الهه علیزاده برایمان از پرسشهای بدنمند گفت. همین حالا یکی به ذهنم رسید. «باران را بیشتر دوست دارم یا برف؟» صدالبته که باران. شام امشب را خودم پختم. سیبزمینی مزهدار و نرمی شد. به شکم و زبان هماتاقی هم نشست.
برای ارائهی فردایم آماده شدم. فردا، آخرین کنفرانس کلاسهای عمومیام را دارم. این ارائه را فرصت میدانم. فرصتی برای غلبهی استرس. استرس جلوی جمع سخن گفتن. بابا، یک آبان روز ملی نثر فارسی بود. به همین مناسبت یادداشتی در کانالم منتشر کردم. بخشی از نثر بیهقی را اینجا هم میگذارم.
«چون لشکر به هرات رسید، سلطان مسعود برنشست و به صحرا آمد با شوکتی و عدّتی و زینتی سخت بزرگ. و فوجفوج لشکر پیش آمدند و از دل خدمت کردند که او را سخت دوست داشتند و راست بدان مانست که امروز بهشت و جنّات عدن یافتهاند. و امیر همگان را به زبان بنواخت از اندازه گذشته. و کارها همه بر غازی حاجب میرفت که سپاهسالار بود و علی دایه نیز سخن میگفت و حرمتی داشت به حکم آنکه از غزنین غلامان را بگردانیدهبود و به نشابور رفته، ولکن سخن او را محلّ سخن غازی نبود و خشمش میآمد و در حال سود نمیداشت. استاد ابونصر را سخت تمام بنواخت، ولکن بدان مانست که گفتی محمودیان گناهی سخت بزرگ کردهاند و بیگانگاناند در میان مسعودیان. و هر روزی بونصر به خدمت میرفت و سوی دیوان رسالت نمینگریست. و طاهر دبیر مینشست به دیوان رسالت با بادی و عظمتی سخت تمام.» باقیماندهی مجلئ پنجم، بخش 22، فروگرفتن حاجبعلی
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
گزارش نیک | جمعه، یکم آبانماه ۱۴۰۵
سالواژهام:جسارت
صبحها بیدار میشوم، کارهای خانه را انجام میدهم، به ساعت نگاه میکنم و میبینم روز دارد میگذرد، بیآنکه اتفاقی افتاده باشد. نه آنقدر بیکارم که بتوانم آسوده بنشینم، نه آنقدر مشغولم که شب، خستگیام را به حساب زندگی بگذارم.
دلم برای روزهایی تنگ شده که در آنها چیزی انتظارم را میکشید. کلاسی، وبیناری، صفحهای نانوشته، کاری که باید تمام میکردم. آن روزها گاهی از زیادی کار شکایت داشتم. حالا میفهمم بعضی خستگیها آدم را فرسوده نمیکنند، به او میگویند که روزش را زندگی کرده است.
نمیدانم این بیسامانی تا کی قرار است ادامه داشته باشد. فقط میدانم دلم نمیخواهد به زنی تبدیل شوم که تمام روزهایش را صرف روزمرگی میکند و شب، وقتی همهچیز سر جایش است، نمیتواند بگوید امروز کجای زندگیاش بوده است.
https://t.me/MashgheBodan
درازگویی یک دیوانه.
آقای عزیز. حرفهایتان را میفهمم. درست میگویید. ولی شما که یک ساعت قبلِ مرا ندیدید. دیدید بدوبدوها را؟ خب حق دارید. دویدنی در کار نبود. ولی دیگر هولهول کارها را انجام دادن را که قبول دارید؟ مثل همین حالا که نشستهام به تعریفش پیش شما. عجله دارم برای زودتر خوابیدن. بعد از این همه کار برای آمدن فردا.
میفرمایید چهکار کردم؟ دروغ هم نگویم؟ باشد. حقیقتش هیچکار. امروز تماموقت مشغول هیچکاری نکردن بودم. نمیدانید همین هیچکارها از آدم چقدر وقت میکشند. میگویید هیچکار چیست؟ همین کارهای شخصی که آدم مجبور است به انجامشان ولی هیچ فایدهای ندارند. لباسها را بشور. ظرفها را بشور. لباسها را اتو کن. حمام کن. کرکوپر را بچین. چای دم کن. غذا بپز. تخت را مرتب کن. آنقدر کار ریخته بود روی فرش که نوشتن را نرسیدم بردارم از روی زمین.
متوجه نمیشوم. منظورتان این است که زندگی همین است؟ همین اضافهکاریها؟ پس کتابخواندن و زیر باران چای خوردن و دویدن و کیک خرمالو پختن چه هستند؟ به اینها هم میگویید زندگی؟ نمیشود که. زیادی احساسی و رمانتیک برخورد میکنم؟ حق دارید. آخر باران بارید امروز. چند مرتبه. باران که ببارد مغزم پارهسنگ برمیدارد. ریزهسنگهایش هم میخورد به شما. شاید فردا که کارهایی روی زمین نمانده باشد، وقت کنم کمی بیشتر زندگی کنم.
پیادهروی صبحگاهی را انجام دادم. دوش گرفتم و صبحانه و دارو خوردم. خوابیدم تا ساعت 12 و بیدار که شدم به مدت 30 دقیقه و 4 صفحه آزادنویسی کردم . داستان کوتاه «میز، میز است» را خواندم. ناهار خوردم و رفتم سر کارم. ساعت 16 کارگاه خودواژه بود که حضور داشتم و چند واژه هم ساختم مثل بدنآویز و سالادسرباز. ساعت 17 وبینار را شنیدم کم و بیش چرا که مشتری داشتیم و حسابی شلوغ بود. سرکار دمنوش بهلیمو درست کردم و خوردیم. ساعت 23 کار تعطیل شد و به خانه برگشتم. نیمرو درست کردم و با گوجه خوردم. موزیک شنیدم تا انرژی بگیرم ولی سرفه رهایم نمیکند. هنوز کامل خوب نشدم ولی توانستم پیادهروی و آزادنویسی را انجام دهم و مطالعه و شرکت در کلاس و وبینار را هم داشته باشم.
شبتان نیک
گاهی کلمه ندارم. مثل الان و امروز. گاهی برای نوشتن بهانه دارم و میکشم. هر چیز که شد را میکشم. اکثرا اما چهره میکشم. پرتره. نگاهم گیر خطوط اخم و لبخند آدمها میافتد. و دستم بیقرارِ ثبت غم و شادیها.
همان جاست که مدادم را این بار به جای کلمه، خط میکنم و خط را گرد.
بعد به ترتیب چشم و بینی و لب و قاب موها و غیره.
گاهی اینگونه خلق میکنم.
مبهم و ناقص و نابلد.
سپس به سکون میرسم. چیزی درونم رها میشود و حال نفس میکشم. عمیقِ عمیق. هوا به تهِ ریهم که رسید، آرامِ آرامم.
آری. گاهی اینگونه تعادلم را میسازم.
از روانه بودن که خستهام سکون را زیر قوس ابروی آدمی مییابم.
پایین خط گونهی صورتکی ساکن.
شاید هم سکون میکشم؟ احساسِ نشسته بینِ سکونِ چهرهها.
مکثی طولانی برای یک ابد.
شاید دلیل رسیدنم به سکون همین باشد.
رودی در جستوجوی سکون؟
از کی تا حالا حرکت آنقدر توی جلدم فرو رفته که به دنبال سکونم؟
گاهی هم فکر میکنم کلمه ندارم ولی گزارشم را با کلمه پر میکنم.
گاهی فقط پر از تناقضم.
گاهی هم شاید همین و همین.
https://t.me/ravaanehh
انرژی خانه
از دیروز به همراه چند دوست قدیمی، درباغ یکی از دوستان مهمان بودیم. جای شما خالی بسیار خوش گذشت تولد صاحبخانه را گرفتیم و کلی خوش گذراندیم. صبحِ امروز با سرمای مطبوع پاییزی بیدار شدم. تمامَم زیر پتو بود غیر از نوک دماغم. عادت ندارم برای خواب، سرم زیر پتو باشد. نمیتوانم بفهمم که بعضیها چطور تا سرشان را زیر پتو نکنند، خوابشان نمیبَرد.
چطور با حس خفهگیَش کنار میآیند ؟ صدای پارس سگها و صدای خروسی از دوردست، در طول شب، سبب شد خواب راحتی نداشته باشم. هردو صدا گوشنواز و شیرین بودند اما من بدخواب شدم. در کنار این، صدای خرو پف دوست عزیزی که به آرامی، ضمیمهی این موسیقی دلانگیز شده بود، بر بیخوابی من افزود. از صدای جیرجیرک، نجوای حرکت باد لابلای برگ درختان گردو و گیلاس ، پارس سگهای نگهبان ، در آپارتمانهای کوچک و خیابانهای شلوغ و سیمانی، خبری نیست.
این صداها بکر و کمیابند.
با وجودی که خواب راحتی نداشتم اما حس خوبی از این خانه گرفته بودم. خانهای گرم و صمیمی با روی بازِ ميزبان. به نظرم بعضی خانهها فقط آجر و سیمان و در و پنجره نیستند. انگار روحی از صفا و مهربانی صاحبخانه را درخود دارند. انگار این محبت در آنها به شکل انرژی جاری میشود.
با دوستان دو روز را کنار هم در ویلای پر انرژی همکارمان گذراندیم. با همان انرژی که از آن جمع و از آن فضا گرفتیم به تهران باز گشتیم و آماده شدیم برای یک هفتهی پرتکاپو.
انرژی دوستان وخانهها را دستِ کم نگیریم.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۶۴:
همیشه رفیق مهربانم!
برایت بگویم از امروزم که آن را با چند صفحه آزادنویسی شروع کردم؛، هرچند باز هم خوابآلود بودم.
کتاب «نویسندهساز» را خاندم و رونویسی کردم. البته چند جمله هم تکرار دیروز است که خیلی مهم هستند و دوست داشتم تکرارشان کنم:
• همیشه به مترادف کلماتی که به کار میبری بیندیش.
• نویسندههای خوب به واژهها ژرفا و معنای تازه میبخشند. لغتنامهی اختصاصی خودت را تألیف کن. معنایی که از هر واژه در سر داری در فرهنگ لغت خودت بیاور، با جزئیات کامل. نیاز به نظم و ترتیب خاصی برای انجام این کار نیست.
• برای نوشتن کتاب هیچ محدودیت زمانی وجود ندارد؛ شاید نوشتن اثری بیش از یک دهه زمان
• کن.
• هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتا جملهای کوتاه در رسانهای با دو عضو.
• مشخصات مخاطبت را بدان. دانستن اینکه برای چه کسی مینویسی به کارتو نظم و جهت میدهد.
• به بازخورد مخاطبانی که مطالعهی جدی نداشتهاند، توجه چندانی نکن.
• از تورق کتابهای ناشناخته و کمتر مشهور استقبال کن.
• یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشت سر هم بخوان.
• دربارهی سطرهایی از کتابها که زیر آنها خط کشیدهای بنویس. این تمرین نوعی گفتگو با سایر نویسندگان است.
میدانی که جمعهها را متفاوت میخانم ، امروز نوبت «شازده احتجاب» بود. بیشتر از نیمی از کتاب را خاندم کتاب خوبی است . البته من «بوف کور» و «ملکوت» را بیشتر دوست داشتم.
راستی، کارگاه «خودِ واژه» را شرکت کردم. برای اینکه عقب نیفتم از روند کلاس، وویس جلسهی اول را گوش کردم که چقدر هم برایم خوشآیند بود.من عاشق واژهها هستم، چه خوب که توانستم خودم را به کارگاه برسانم، فقط فرصت نکردم تمرین را انجام دهم. آن داستان «میژ میز» را خاندم که چقدر جذاب بود.جلسهی دوم هم عالی بود،
وبینار نویسندهساز شرکت کردم، استاد دربارهی دستِ نویسندهساز صحبت کردند. این جمله را خیلی دوست داشتم: «پیادهروی، آزادنویسی با پا است.» و جستار «چرا ادبیات» را معرفی کردند. در ادامهی وبینار، الهه جان دربارهی «پرسشهای بینظام» صحبت کردند. وبینارها اوقات خوشی هستند.
بعد از وبینار، جستار «چرا ادبیات» را خاندم ،
خیلی عالی بود، دید تازهای نسبت به ادبیات پیدا کردم.
قسمت دیگری از سریال Zero Day را دیدم.
آخر شب هم آزادنویسی کردم و کلی پرسش نوشتم، خیلی خوب بود. نامهای هم نوشتم برای همیشه رفیق نازنینم که بخشی از آن شد گزارش نیک.
محبوب امروز:
«شعرهایی که مینویسم
سنگهای تیز کوچکی هستند
که به درد ساختن خانهها
به درد ساختن سفینهها نمیخورند
با آنها تنها میتوان
پنجرهی خانهی آدمهای ساکت را شکست.»
— آرگیریس خیونیس، ترجمهی مودت میرعلایی
گزارش نیک شصت و چهارم.
امروز دیگر راهی تهران شدیم و برگشتیم.
در راه نزدیک بود به فتا برویم. یک ماشین در اتوبان مثل جت از بغل ما رد شد و به ما برخورد کرد. کنترل ماشین به هم خورده بود. خدا به ما رحم کرد نزدیک بود بمیریم. خدا رو صد هزار مرتبه شکر که به خیر و خوشی تمام شد. تازه مادربزرگم همراه ما بود. قلب همه ی ما برای مدتی از ترس ایستاده بود. امروز وبینار هم در جاده دیدم، اما آنقدر اینترنت بد و ضعیف بود که اصلا نفهمیدم چی به چی شد. الهه علیزاده برایمان صحبت کرد. فقط آنجا که می گفت رنگ مورد علاقتان چیست را فهمیدم. همه ی رنگ هایشان را نوشتند. رنگ مورد علاقه ی من صورتی است. در مورد روانشناسی رنگ و بدن پرسی صحبت کرد. قبل از این اتفاقات و در راه کلوچه ی فومن داغ خوردیم خیلی مزه داد. زیتون و برگ سیر و باقالی خریدیم. خواهرم برای مدیرش کلوچه نادری خرید. کلی آهنگ گوش کردیم و صفا کردیم. جاده به حدی شلوغ و پرترافیک بود که تمام اعضای بدنمان خشک شد. من و خواهرم کتانی هایمان را درآوردیم و پاهایمان را بالای صندلی گذاشتیم . کمی خم و راست کردیم تا رگ هایش باز شوند. در راه به زور و بلا پادکست گوش دادم ، اما نتوانستم نکته برداری کنم چون نور نبود و ماشین در حال حرکت بود. کتاب هم نمیشد خواند. این دو روز از کار و زندگی افتادم ولی همین است دیگر . سفر رفته بودیم و این هم استراحتی شد برای شروع کار که از فردا انجام می شود. چتد تا کار داشتم و نمی خواستم گزارش نیک بنویسم اما ناگهان یاد تعهدم افتادم و دوست نداشتم این زنجیره قطع شودآمدم تا بنویسم وگرنه خوابم نمی بُرد.
– نوشتن صفحات صبحگاهی
– آماده کردن صبحانه وناهار برای اهل خانه
– آزادنویسی، نوشتن نامه برای منِ برترم
– مطالعه رمانِ مادران ودختران
– پیاده روی یک ساعته
– نظافت وگردگیری
– نوشتن متنی برای کانالم
-شرکت در کارگاه خود واژه
– سر زدن به مادر پیرم
-خواندن دفتر شعر یک کلمه کمتر
01/08/1405
گزارش نیک 164♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
تن آسایی در کنار خوراکیهای دلچسب
برای ناهار کباب ترکی سفارش دادم. گوشت کبابی که نجویده در دهان آب میشد، به همراه پیاز و جعفری از لذت لبریزم کرد. بعد از ناهار به زیر پتوی نرم خزیدم. روانداز نیش هوای پاییزی را گرفت و خوشخواب کمر و پاهایم را نوازش داد. تا حوالی ساعت شش عصر در میان صدای آواز پرندههای همسایه که در سبزی برگهای درختهای کوچه در اتاق میپیچید به خواب رفتم. خستگیهایم در تخت خواب جا ماند.
بعد از ظهر یک فنجان چای و خرمایی که از دوستی هدیه گرفته بودم گلویم را آرام کردم. یک فنجان کم بود. سه چهار فنجان تا شب نوشیدم. سه بار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی را انجام دادم. بار آخر خواهرم هم به من پیوست. در گروه هیپنونیزم هم زهرا جان و فرزانه خانم هم همراه من هستند. امروز روز چهاردهم بود. تا پایان چالش سی روزهی انجام تمرین هیپنوتیزم برونریزی شانزده روز دیگر ماندهاست. دیگر به دوستانم و ساحل زلالی که در هیپنوتیزم برون ریزی به کنارش میروم معتاد شدهام. آنجا من هستم و مرغهای دریایی، شنهای گرم طلایی، ابرهای بارور، رگبار و شومینه و خاطرات تلخی که مینویسم و در آتش میریزم و از خاطرات تلخ گذشته و ترسهای آینده خالی میشوم. شب هنگام هم چند کوکوی مرغ و چای و کلوچهی فومن و چای داغ نوش جان کردم. آب نوشیدم. پتوسهای در آب را درگلدان بزرگتری گذاشتم. لباس فردا را آماده کردم. مادرم پیرهن پدرم را به من دادهاست. دوستش دارم. جای مانتو را میگیرد. حال و حوصلهی اتو کردن لباسهای فردا را نداشتم. فردا زودتر از خواب بیدار خواهم شد و لباسهایم را اتو خواهم کرد. باید از این روزهای آسودگی بیشتر در برنامهام بگذارم.
سپاسگرازی
سپاسگزارم برای یک روز آرام در اتاقم و در کنار خانواده.
سپاسگزارم برای گزارش نیک.
سپاسگزارم برای استاد شاهین عزیز که چراغ نوشتن را برای من روشن نگه داشته است.
سپاسگزارم برای این جمع که از آنها تداوم را میآموزم.
امروز ساعت هفت صبح از صدای گریه بچه همسایه بالایی از خواب پریدم.مدام بیقراری می کرد و بهانه میگرفت.بلند شدم وپنجره را بستم که صدای کمتری بیاید.
اما بعد از زمان کوتاهی ازشدت خستگی خوابم برد.
روزهای تعطیل که سر کار نمی روم ، عوض اینکه استراحت کنم چند برابر روزهای دیگر کار انجام میدهم.
ساعت ده از خواب بیدار شدم و به کارهای خانه وآشپزی پرداختم.
ناهار کوکو سیب زمینی درست کردم.
عصر به خانه پدرم رفتم ودیداری تازه کردم.
پدرم سرما خورده بود برایش سوپ شلغم درست کردم .
ساعت ده شب به خانه برگشتم ومقداری تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
فایل صوتی وبینار را گوش کردم .
چند سطر درباره خاطره نوشتم.
شاهین عزیز.باز هم وقت نوشتن نامه شد/ نامه را دوست دارم/ نوشتنش را بیشتر/ بدک نیست اینبارکلمه بنویسم. بالاخره محض تنوع و نوعشدن و /تازگی نیاز است یا بهتر با این پرسش این کلمهها را بنویسم.
24 امروز در قالب چه کلماتی میگنجد؟
ارتباط
خرید
چراغمطالعه
نامه
رنچ
نهگفتن
به راحتی تمامش نمیکنم. که نه حلال باشد نه حرام. دربارهی هرکدام توضیح مختصری میدهم.
…………………………………………………………………………………
ارتباط: برای چندمین بار مفهوم ارتباط و پیوند از ذهنم رد شد. شاید اگر «ارتباط» آموختههای فعلیمان را با آموختههای پیشینمان متصل کنیم بهتر میآموزیم.
خرید: امروز وسلیه جدید به میزکار اتاقم افزودم.
چراغ مطالعه: سرانجام بخشی از چالش مطالعهام در شبها برطرف گردید با چراغ مطالعه گنبدی شکل و شارژی انشالله هرکسی که چالش نور را برای مطالعه دارد، بودجهی خرید چراغ مطالعه را بیابد و چشمش کمتر آسیب ببیند. خیلی دردناک است شاهین. کسی که شیفتهی کتاب و کتابخوانی است نتواند به خاطر چالشهای اقتصادی روزگار من چراغ مطالعه بخرد. از خواندن دور بیافتد. البته گوشی و لبتاب و تبلت است. نورش هم قابل تنظیم. اما چیزی جای کتاب کاغذی را که افسوس کتاب کاغذی از سرزمین ایران محو میشود، یواش یواش.
نامه: نامهنویسی برایت. جالب است، حالیا بعدها با نگاه به نامهها میبینم چه مسیری بر من گذشته و نقطه عطف زندگی من کجاها بوده است.
رنج: یادداشتمادداشت این چنینی بعدها به یادم میآورد شاهین که در آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۹ من در آخرین جلسهی بازخورد رنج من گنج من شرکت کردم و یه گوشه از رنجهایم را بیشتر دیدم.
نه گفتن: امروز نه گفتم و فیلم «یل» نمایشخانگی با خواهرم ندیدم.
با هر چه عشق نام تو را می توان نوشت
با هر چه رود نام تو را می توان سرود
بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را
با دست های روشن تو می توان گشود
محمدرضا عبدالملکیان
بیدار شدن در صبح زود قبل از طلوع خورشید
به جا آوردن نماز،سپاسگزاری از خدا و خواندن دو صفحه از کتاب آسمانی ام
صفحات صبحگاهی را نوشتم.
برای ناهار گوشت گوسفند را ریز کردم.پیازداغ درست کردم و گوشت ها را در پیازداغ تفت دادم.نمک،فلفل سیاه و زردچوبه افزودم آب جوش اضافه کردم و اجازه دادم تا گوشت خوب بپزد.
برنج را آبکش کردم و زنده تر برداشتم ته دیگ سیب زمینی گذاشتم و لابلای برنج و عدس و گوشت زیره پاشیدم البته پودر شده کمی هم پودر دارچین اضافه کردم.
دیشب با شیر تازه ماست درست کردم روی ظرف را پوشاندم تا سرما نخورد، صبح زود بسته بود به یخچال انتقالش دادم تا برای ناهار سردتر و بسته تر باشد.
یک دست لباس باید می شستم که زحمتش افتاد گردن ماشین لباسشویی، عمرش دراز باد!
گلستان سعدی
انواع نثر
رمان:
رمان شرح اتفاقات تخیلی و ابداعی و ترکیبی است که برای جلب نظر خوانندگان نوشته می شود.
رمان قابلیت تغییر و تنوع دارد و ممکن است بر حسب شکل خارجی( الفاظ) یا موضوع یا لحن بیان یا قصد نویسنده گوناگون شود.
رمان تاریخی مقداری از وقایع خود را از حوادث تاریخی اقتباس می کند و هم چنین عده ای از شخصیت های خود را از تاریخ می گیرد ولی در وقایع و احوال اشخاص تغییراتی می دهد.
دیباچه ی گلستان
ادامه ی سبب تالیف کتاب؛
حالی که من این حکایت بگفتم دامن گل بریخت و در دامنم آویخت که الکریمُ اذا وَعَدَ وفی.
فصلی در همان روز اتفاق بیاض افتاد در حسن معاشرت و آداب محاورت در لباسی که متکلّمان را به کار آید و مترسّلان را بلاغت افزاید.فی الجمله هنوز از گل بوستان بقیّتی مانده بود که کتاب گلستان تمام شد و تمام آنگه شود به حقیقت که پسندیده آید در بارگاه شاه جهان پناه، سایه ی کردگار و پرتو لطف پروردگار، ذخر زمان و کهف امان ابوبکر سعدابن زنگی
اگر التفات خداوندیش بیاراید
نگارخانه ی چینی و نقش ارژنگی است
امید هست که روی ملال در نکشد
ازین سبب که گلستان نه جای دلتنگی است
علی الخصوص که دیباچه ی همایونش
به نام سعد ابوبکر سعدبن زنگی است
محاورت=گفتگو
مترسلان=منشیان و نامه نگاران
ذُخر زمان=کسی ست که روزگار او را برای نجات مردمی در دوره ی سختی اندوخته باشد و بیشتر اتابکان فارس از این کسان بوده اند
کهف امان=پناه آرامش
جای خالی سلوچ تمام شده، بازگشت از دیدار احمد محمود و بوف کور را می خوانم.
نامهای را بوسید. فنجانی قهوه دم کرد. داستانی خاند. ساعتی غرق واژهبوسی و واژهبازی شد. چراغ پشت پنجره را ماه پنداشت. به شعر کوتاهی گوش سپرد. چند بشقاب شست. سریالی بیسر و بیته دید. بوی سیرترشیِ تازه شنید.
برای سالواژهات چه گامی برداشتی؟
با حفظ تداوم در خاندن، گامی به بهخانی نزدیک شدم.
از یک تا ده به امروز چه نمرهای میدهی؟ چرا؟
چهار. روز ملالانگیزی بود. ناچار بودم جایی باشم که حوصلهام سر برود.
از گفتوگوهای امروز چه نکتهای اندوختی؟
امروز ترجیحم سکوت بود. کمتر حرف زدم کمتر شنیدم.
امروز در کدام کتابها پرسه زدی؟
چند صفحهای خاندم از تقویم بیهدفی.
امروز رفتی پیادهروی؟
در حد قدمزدنی کوتاه.
امروز در وبینار نویسندهساز چی بیشتر پررنگ بود؟
نبودم. اما فایل ضبط شده را گوش دادم.
اصطلاح آزادنویسی با پا برایم جالب بود. کاش اینروزها بیشتر راه بروم.
یک روز دیگر هم گذشت. تو هنوز در رحم مامانی جا خوش کردهای. امروز دربارهی آمدنت از همه پرسیدم. هرکسی حدسی زد. بابایی گفت شنبهی بعدی میآیی. مامانجون گفت دلش میگوید شب جمعه میآیی و عزیزجون چهارشنبه را انتخاب کرد.
من و بابایی هم هر دو چهارشنبه به دنیا آمدهایم. بابایی ظهر چهارشنبه و مامانی ساعت دوازده شب.
درهرحال، من هم حدس میزنم که هفتهی بعد در بغلم هستی. اما گاهی هم دلم میگوید ۱۳ آبان میآیی؛ درست یک روز قبل از بستری شدنم.
میبینی همه چقدر چشمانتظارت هستیم؟
تازه امروز خالهمحبوبه و دخترخالههایت، و باباجون و عمهی مامانی، برای خرید بلیت تصمیم گرفتهاند و احتمال دارد ۱۴ آبان به دیدنت بیایند. من که دلم برایشان یکذره شده. چه روزهای قشنگی در پیش داریم.
دخترک قشنگم،
امروز بابایی کوبیده خرید و با مامانجون و عزیزجون رفتیم لب رودخانه. ناهار کنار آب مزهی دیگری داشت. حسابی کیف کردیم. تو هم در شکم مامان بازی میکردی و لگد میزدی؛ آنقدر که گاهی دردم میگرفت و نمیتوانستم بنشینم.
خدا کند تلاشهایت برای بیرون آمدن بیهوده نباشد و دهانهی رحم مامان بیشتر باز شود.
هر جمعه که به طبیعت میروم، فکر میکنم این آخرین باری است که تو در شکمم هستی و دفعهی بعد با هم به جنگل و رودخانه و دریا میرویم. امروز هم همین حس را داشتم؛ با این تفاوت که این دفعه دیگر آمدنت خیلی نزدیک است. آنقدر که فکر نمیکنم جمعهی بعدی باز برنامهی طبیعتگردی بچینیم.
دوربین عکاسیام را هم برده بودم. بعد از مدتها فرصتی شد تا آخرین عکسهای بارداریام را بگیرم. خیلی قشنگ شدند. حضور تو در شکمم عکسها را جور دیگری زیبا کرد. از این به بعد دوربینم بیشتر به کارم میآید. آخر دوست دارم هر روز و هر لحظهات را ثبت کنم. چقدر برای زندگی کردن با تو اشتیاق دارم.
عشق مامانی،
غروب که به خانه برگشتیم، دلم هوس بستنی کرد. همین که خوردم، آنقدر جنبوجوش کردی که زیر شکمم خیلی درد میکرد. کمی استراحت کردم و سپس ورزش با توپ را شروع کردم. بعد مامانجون دوباره کمرم را با روغن ماساژ داد. تعدادی اسکات زدم و شربت زعفران و عسل خوردم. واقعاً آرام شدم.
بعد از تماشای سریال شهرزاد، وقت خوابیدن رسید. امروز بعد از چند روز تعدادی استوری گذاشتم. گاهی دلم برای فعالیتم در اینستاگرام تنگ میشود. آخر این روزها خیلی کمانرژی و بیحوصله شدهام. دروغ چرا، گاهی بارداری خستهام میکند. انگار که قرار نیست هیچوقت تمام شود.
قبل از خواب، مثل همیشه بابایی لمست کرد. با هم حرف زدیم، ولی امشب کمتر واکنش نشان میدادی. انگار که خسته بودی و شیطنتهایت تمام شده بود.
بابایی این روزها گاهی از خواهر و برادر آیندهات حرف میزند. البته از اینکه حرص من را دربیاورد خوشش میآید. از او هیچچیز بعید نیست. من که آنقدر از فشارهای بارداری خسته شدهام که میگویم حالاحالاها دیگر به بچه فکر نکنیم.
ولی انگار علف به دهان بزی شیرین آمده و او جفت دیگری برای تو میخواهد!
امروز صدایت میکرد و میگفت: «تو خواهر و برادر میخوای، نه بابایی؟»
مثلاً یکبار عکسی در اینستاگرام نشانم داد. چهار تا تیشرت بود که رویشان نوشته بود: «سعید»، «زن سعید»، «دختر سعید» و «پسر سعید». گفت باید سفارش بدهیم. گفتم: «پسر سعید نداریم که»
گفت: «اشکالی ندارد، بچهی بعدی.»
گفتم: «شاید دختر شد.»
گفت: «چه بهتر»
همستر زیادهگو میگوید:
امروز روز زیبایی بود؛ روزی که در کنار عزیزترین آدمهای زندگیات و در دل طبیعت گذشت. عکسهای زیادی با هم گرفتید و خاطرات زیبایی از آخرین روزهای بارداریات ثبت کردید.
دیگر انتظار کشیدن برایت کلافهکننده نیست. انگار به مرحلهی پذیرش رسیدهای و دوست داری از آخرین روزهای بارداریات نهایت لذت را ببری.
خودت را به خدا بسپار. او همهچیز را به قشنگی کنار هم چیده است.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۷
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۱۰
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۱۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۸۵ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
جمعه بود.
اول آبان.
بیدار شدم بیدلهره.
صفحات صبحگاهی نوشتم با خابآلودگی.
دوش گرفتم با شادابی.
صبحانه خوردم در تنهایی.
آزادنویسی کردم با جسارت.
کارگاه خودواژه بودم با شادی.
وبینار هم حضور یافتم با ذوق.
تمرینات فنبیان ضبط کردم با صبوری.
پیادهروی کردم با دقت.
ورزش کردم با قدرت.
خانهتکانی کردم با ذلت.
شعر خاندم با لذت.
🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
سهراب:
و او به شیوۀ باران پر از طراوت تکرار بود
و او به سبک درخت
میان عافیت نور منتشر میشد
همیشه کودکی باد را صدا میکرد
همیشه رشتۀ صحبت را
به چفت آب گره میزد
برای ما، یک شب
سجود سبز محبت را
چنان صریح ادا کرد
که ما به عاطفۀ سطح خاک دست کشیدیم
و مثل لهجۀ یک سطل آب، تازه شدیم
🌱🌱🌱🌱🌱🌱🌱
«گر شَر میآمد، نمینوشتیم
اگر صبر هم میآمد، نمینوشتیم
پس حالا که هیچکدام نیامده، معلوم میشود که باید بنویسیم.»
چرند و پرند، علیاکبر دهخدا
این روزها کانالی درست کردهام به نام «خبرگزاری شناسا» برای دوستان خیلی نزدیکم.
در حال فرستادن فیلم و عکس از روزهایم هستم و از بهترین دوستانم خواستم آنها هم هر روز برایم فیلم و عکس بفرستند.آخر میدانید دلتنگی برای دوستان بعد از گذشت دو سال از دور بودن بیشتر و بیشتر شده. گفتم شاید اینگونه کمی احساس کنم بین آنها هستم، کنارشان هستم و از روزهایشان کمی میدانم؛ از اینکه کجا میروند و چه میکنند.
شاید اینجوری من هم کمی بین آنها باشم، کنارشان باشم.
امروز با ساحل اول کمی خرید کردیم و بعد رفتیم باشگاه تیراندازی.
با اسلحهی ۲۲ صدم اینچ یا همان حدود ۵٫۶ میلیمتری شلیک کردیم.
این سلاح لگد خیلی کمی دارد و برای آموزش پلیس استفاده میشود.بعد از شلیکها رفتیم دو تا دمنوش خوردیم و حس قاتلهای خونسرد را گرفتم که بعد از قتل، گوشهای یک چیز آرامشبخش سبک میخورند.
عملیات پیدا کردن ذرتفروشی ناموفق بود و دست از پا درازتر برگشتیم خانه.
سالواژهام: ارتباط
امروز بیش از روزهای دیگر هفته زبان خاندم. بهطور کلی در جمعهها، بیش از هر روز دیگری از زبان خاندن لذت میبرم.
پیادهروی کردم و در طول مسیر، خوراکی زرد خریدم. «این گزارش نیکا که مینویسید، چی هست اصن؟»
برنامهی هفتهی پیش رو و همچنین آبان را نوشتم. بیست و هشت روز دیگر، تولد و بیستسالگی. گذر از این سن را هیچ دوست ندارم. «بزرگسالی چی هست اصن؟»
کمی تمرین کردم.
آزادنویسی.
دیدم اطلاعیهی جلسهی هماهنگی وبینارها را. با خاله تماس گرفتم و توضیح دادم چند و چونش را. تا سمجبچهی زباننفهممان از آب و گل در بیاید، قرار شد که برای چنین کاری و همچنین کارهای مشابه این کار، دست به دامان سکوت خانهی خاله شوم.
سلام.
امروز خیلی ساده بود، ولی خوش گذشت. با خواب وحشتناک از خواب بیدار شدم. چشمانم باز نمیشدند و چشم که به هم میگذاشتم، آن صحنه میآمد جلوی چشمم. بزور چشم باز کردم. حالم بد بود. مامان زنگ زده بود. تماس گرفتم. چند دقیقهای گپ زدم. صدای اذان از حسینیه بلند شد. نمیتوانستم از تخت خواب کنده شوم. چند دقیقه بعد بلند شدم. یک ساعت و نیم از لحظه بیداریام گذشته بود. چشمانم نیمباز بود. نماز خواندم. دو صفحه قرآن خواندم. انگار دلم گرفته بود، قرآن که خواندم، خوب شدم. ساعت یک ظهر، صبحانه مفصل خوردیم. میخواستم درس بخوانم. نخواندم. کتاب از استاد رضایی گرفته بودم که سوالاتی که درجزوهمان نیامده را برای بچهها پیدیاف کنم. انجامش دادم. آزاد نویسی کرده صفحهای. با خودم گپ زدم و در خلال آزات نویسی، داشتم چیزی را توضیح میدادم. بعدش با مامان حرف زدم. با نجمه هم یک ساعت و نیم حرف زدم. از همه چیز برایش گفتم. کلاسها و استادها، خوشمآمدها، دانشجویان، مسجد مکی، لباس، درس و درس و درس. کلی گپ زدیم. چقدر خوش میگذرد گپ زدن با خواهرکم. قطع کردم و رفتم حمام. ولع یادگیری حسابداری به جانم افتاده بود. گفته بود باید قبل از کارآموزی، یک چیزهایی را یادبگیری. اینطور خیلی بهتر است. زودتر وارد کار میشوی. میخواستم اکسل یاد بگیرم. خدا پدر فاطمه هم اتاقیم را بیامرزد، هر کاری بخواهی بکنی، کمکی دارد که به تو بکند. از حمام درآمدم. غذا خوردم. لپتاپ را راست و ریس کردم که اکسل را یاد بگیرم. زنگ زدم به فاطیما. گفتم بیاید اتاق. آمد و من اکسل را گذاشتم بماند برای بعد. چایی دم که کردم، او هم رسید. گپ زدیم و غیبتها کردیم. یاسمن آمد. چایی خوردیم. یاسمن گفت خوشحالم براتون که شبیه قبل شدین. من هم بودم. آدمی نبود دلم بخواهد از دستش بدهم. به خودش هم گفتم، تنها دوست جدی کتابخوانم است. گفتم کتابی که هنوز نخواندهام را میدهم بخوانی، اجازه هم میدهم تویش بنویسی. خوشم میآید از یادداشت برداری در خلال خواندن. انگار دریچههای مغزت، یکی یکی با هم گپ میزنند و مکالمه دو سویه است. به کوثر هم زنگ زده بودم، جواب نداده بود. چای اولمان که تمام شد، زنگ زد. گفتمش بیاید اتاق. یک ساعت چانه زدیم تا خانم تشریف فرما شد. میگفت سرد است و سرما خورده. صدایش از من هم زلالتر بود. در پستو سرما خورده بود. نامزدش برایش شیرینی خامهای گرفته بود، برایمان آورد. موقع ورود به اتاق به سرم زد که ادای عروس دامادها را دربیاوریم. درآوردیم. او وارد شد و شیرینی داد دستم. بچهها کل کشیدند و آهنگ گذاشتند. سرم را بوسید و زانو زد. دستم را بوسید و حلقه به دستم انداخت. نشستیم به چای خوردن و شیرینی خوردن. گشنهمان بود و شیرینی میخوردیم جای شام. مگر شیرین بود. داشتم میمردم از شیرینیاش. دومی را جز گاز کوچکی، نتوانستم بخورم. آن وسطها، گوشیام زنگ خورد. حدیث نازم بود. قربان غم مدامت بروم عزیزکم. نور برای تو قلب عزیزت دختر نازم. لعنت فرستادیم به زندگی غمانهی بزرگسالی. یاسمن برامان سیب زمینی سرخ کرد. نصفه قسمتی ساخت ایران ۱ دیدیم. یک قسمت و نیم کوچک از اکسل را هم نگاه کردم. جدول کوچکی کشیدم. لباس اتو کردم. و حالا باید بخوابم. فردا از دو روز گذشته که چیزی درموردش ننوشتهام، براتان میگویم. خیلی خوش میگذرد دانشگاه. امروز اتاقمان آرامکدهای بود بوسیدنی. دلم تنگ تنگ است از همین حالا برای این لحظات. همین روزهای سادهای که دارد میگذرد. دوستشان دارم. دوستهای خوبی دارم، خدا برای هم حفظمان کند.
#روزمره
روز واژه: آرامکده
تاریخ: ۱ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: ساده، گذران، خنک
چند روز است محتوای نوشتنهایم شده فحش به فلانی. آنقدر در نوشتههایم زیر و بالا و چپ و راستش را به فحش میبندم تا خنک شوم. مهم نوشتن روزانه است. گاهی اینطوری میشود سبک نوشتهها.
امروز هم از آن روزهای پر مشغله بود. وبینار نویسندهساز را همزمان با سروسامان دادن به باغچه گوشیدم.
در نوشتن گزارش نیک تنبل شدهام. نمیدانم چرا.
امروز حال خوبی نداشتم. حسابی گریه کردم، نامه نوشتم و به وبینار نویسندهساز گوش دادم.
در حیاط خانهمان پروانهای مرده دیدم. برداشتمش تا نگهش دارم.
بعضی وقتها دلم میخواهد احساساتم هم مثل همان پروانه بمیرند و خشک شوم.
عواطفم همانقدر که زندگی را شیرین میکنند، اندوهبارند.
همین الان بهترم؛ چون دوستم یکهو، شبانه، پیامک داد و قرار شد خوانندهی رسمی رمانش باشم.
آخرِ صحبتمان اینطور شببخیر گفت:
«شبت طلایی دختر
امیدوارم خواب دریاچهی رؤیا رو ببینی
که یخ زده و از کنارههای صخرههای دورش قندیل آرزو بسته
تو هم یه چند تا آرزوی برآوردهشده بدزدی و وقتی بیدار شی هنوز تو مشتت باشن ✨🧚»
و من؟
قلبم اکلیل پمپاژ میکند.
https://t.me/WaterLilyEcho
جمعهها هم دلگیر است و هم جوگیرت میکند برای هفتهٔ آتی. همیشه خمیر در آخرین روز هفته ورز میآید و کل روزهای هفته در حال پختوپزی. نامهها چه خوب بودند. تا بحال برای دو عزیز به نگارش درآمده؛ مادرم و رفیقِ صمیمیام. فهمیدم لحنم چقدر تفاوت دارد. با مادرم راحتترم. حسرتهایم را مینویسم. و او در سطرهای پایانی جوابم را میدهد. اما برای رفیق فرق دارد جنس کلمات. انگار دیگر گلهمند نیستم. همانم که هستم. و این تمایز حیرتانگیز است.
از نیکاعمال امروز:
ــ پیدا کردن یک راهحل اساسی برای مشکلی که ناگهان به جدیدترین دغدغه تبدیل شد.
ــ رسیدگی بهخود به عنوان یک هدیه برای هفتهای که پرتلاش بودم و از عملکردم راضی.
ــ حضور در وبینار و احضارِ آن روح بسیار خوشذوق برای حفظ انرژی تا پایان روز.
ــ یک پومودورو آزادنویسی و رهایی از انرژیهای ناخالص و کاهندهٔ انگیزه.
ــ تماشای یک فیلم« رستگاری در شاوشنگ»
ــ نامهای از غیر در قالب دوم شخص در کانالم قرار گرفت.
ــ و اتمام رمان پر رمز و رازِ « ملکوت» صادقی.
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Sahel khosravi on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احسان شناسا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا کمرروستا on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟