امشب هم مانند شب های قبل دیر خوابیدم،بد خوابیدم و کابوس دیدم این هم شده روال شب های من
خورشید داشت از پشت کوه سرک می کشید که مثل فرفره از جا جستم و فرفره وارتر وضو ساختم و به نماز ایستادم.بعد از خواندن نماز و دو صفحه از آیات نورانی قرآن سماور را روشن کردم، بساط صبحانه را چیدم و نوبت رسید به نوشتن،نوشتن از روزانه ام از کارهایی که دیروز انجام دادم یا کارهایی که موفق به انجامش نشدم و بی سرانجام ماند.نوشتم از جمعه ای که در آرامش گذشت و دعا کردم دنیا در آرامش باشد، همه ی مردم در آرامش باشند و کلمه هایی چون جنگ، دشمنی،غارت،نفرت،ستم،ظلم،آوارگی و کشتار از فرهنگ لغات حذف شود.
نوشتم که کتاب جای خالی سلوچ را تمام کردم.
نوشتم که بازگشت احمد محمود و بوف کور را می خوانم.
گسترش واژگان از فرهنگ عمید:
آلامد=مطابق مد، پسندیده و مطابق رسم و وضع حاضر
آلاو=شعله ی آتش، زبانه ی آتش، آلاوه هم گفته شده مثال:
ز چشمان آن قدر اخگر ببارم
که گیتی سر به سر آلاوه گیرد
اخگر=آتش،بارقه،جرقه
آلایش=آلودن
زنان پارسی گوی از دیرباز تاکنون
مهستی گنجوی:
او در سده پنجم قمری و یازدهم میلادی می زیست.در گنجه به دنیا آمد.
گویا نام اصلی او منیژه بوده و تخلصش مِهسَتی به معنای بزرگ بانو و یا مَهسَتی به معنای ماه بانو
آزاداندیش بود و بی پروا از بیان احساسات زنانه اش، به خاطر رسواکردن فسادها و زشت کاری های جامعه،جامعه ی مردسالار آن دوران اجازه بروز و ظهور به او نداده و لذا آگاهی چندانی از زندگی او نیست.
بیشتر اشعار او در قالب رباعی ست.
بعد از خیام به عنوان برجسته ترین رباعی سرای ایرانی به شمار می رود و او را به عنوان پایه گذار مکتب شهرآشوب در قالب رباعی می شناسند نام مهستی گنجوی در کنار نظامی و خاقانی برده می شود.
شوهرش تاج الدین امیر احمد نیز اهل شعر بوده با تخلص پورخطیب و رباعیاتی از او باقی مانده است مهستی در دوره ی غزنویان می زیست.
در نواختن چنگ، عود و تار مهارت داشته و همچنین شطرنج بازی ماهر بوده است.
کتاب نزهه المجالس کهن ترین و موثق ترین مجموعه ای ست که ترانه های مهستی در آن به ثبت رسیده است.
اشعار مهستی:
شب ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
دُرها که به نوک مژه سفتم همه رفت
آرام دل و مونس جانم بودی
رفتی و هر آن چه با تو گفتم همه رفت
ما را به دَم پیر نگه نتوان داشت
در حجره ی دلگیر نگه نتوان داشت
آن را که سَر زلف چو زنجیر بود
در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت
در خانه ی تو آن چه مرا شاید نیست
بندی ز دل رمیده بگشاید نیست
گفتی:《همه چیز دارم از مال و منال》
آری همه هست، آن چه می باید نیست
7133 گام آزادپیمایی
پسو پیش خودتو پاییدی؟
روت به کیه؟
به دیوار نیست صد البته
به سیاهی؟
دور از جون عرب و عجم
” نه شیر شتر میخوام نه دیدار عرب”
به موت؟
” مرگ موش نقد رو ول کنم بچسبم به سرب نسیه؟”
گرفتم، رو به فنایی .
زدی تو خال، اما
I am an open channel to creativity.
عجب!. در وصفم گفتن:
” قد و بالای تو رعنا رو ینازم، تو گل باغ تمنا رو بنازم”
خودت کاشتیش؟
آره اوایل فقط درخواست کاشتم، خار در اومد تا دوزاری افتاد ” تمنا” بوزم و آرزو بورزم.
حالا صبح و شام حتی گاه به گاه فروتنی پهن میکنم کف باغم، مبادا فرودستی و بیمایگی بپاشم.
هوا میپیچه توی سرم تا هوایی بشم، وا بدم و شلال کنم به خصوص وقتی هلاله مثل امشب که حتی گزارش ندادن حلاله.
هول نشو، اثر بوی مهیاوه است و هوای پاییز که هَمسایهت هستم ( همسایتم)
هدایت عزیز.
امروز رفتم آرایشگاه. دفعۀ قبل سرم را از ته تراشیده بودم. حالا رفتم و یک مدل نشان دادم و خانمِ آرایشگرِ میانسال، همان مدلی که دههها قبل یاد گرفته بود را روی سرم پیاده کرد. اصلا دوستش ندارم. من هرگز چتری نخواسته بودم.
دفعۀ قبلی میشود دو سال پیش. فقط یک بند انگشت از موهایم را نگهداشته بودم. همانها را هم امروز خرچ خرچ کوتاه کرد.
هدایت، بارانی که میشود هوا، بیشتر یادت میافتم. البته که شما همیشه در پندارگاهِ ما هستی ولی ساعتهای بارانی بیشتر…
رزومه فرستاده بودم. تماس گرفتند، گفتند هفتۀ آینده کلاسها و جلسات شروع میشود0
پیادهروی کردم. فاصلۀ خانه تا آرایشگاه را خوشحال و با موزیک و آرایشگاه تا خانه را با نارضایتی و پشیمانی و خجالت.
از اینکه در اینستاگرام محتوای نیک از کمتر شناختهشدههایی مثل غزاله علیزاده و بهرام صادقی میبینم، کیفورم.
از خودت بگو هدایت.. کوچه پسکوچههای پاریس هم ابری میشوند؟
آرزوخاتون اکنون که برایت مینگارم ساعتیست که خورشید به پشت کوهها عقب نشسته و هوا نه کاملا ناجوانمردانه اما اندکی ناجوانمردانه است. چه مسرورم از این مکاتبهها که آدمی را با خبر میکند از احوال همدست و همداستان خود.
شرح احوال اینجانب در امروز بدین منوال گذشت:
روز را با آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نگاشتن آغازیدم. پس از آن کتاب مادران و دختران و شکوفههای عناب را تورق کردم و کلماتش را مکتوب و عباراتی به قلاب چشمانم افتاد از شکوفههای عناب:
«ما گندم خوردهایم و از بهشت رونده، نه عروس دنیا شدیم نه داماد آخرت.»
«آخر شاهکشی، کاهکشی است.»
بعد از آن به سراغ خلوت معنویام رفتم
مصحف شریف را خواندم و ایضا نهجالبلاغه
این هم سرشکی از دریای ژرفاش:
«برای فهمیدن بپرس، نه برای آزار دادن.»
ساعتی را با دوستی دیرین به گفتگو نشستیم و الحق که حضرت حافظ بهجا فرمودند که:
اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد
باقی همه بیحاصلی و بیخبری بود
القصه، حوالی ساعت پنج خود را به مکتب وبینار رساندم، نبودن جنابتان بسیار در ذوق میزد و جایتان سبز بود. استاد از فواید تکرار در آموزش، لزومت پیاده گزکردن در طول روز، و آزادنویسی سخن راندند.
۱۵ دقیقه آزادنویسی جمعی کردیم که بسی سودمند بود. باز هم جایت خالی.
بعد از آن کسی در باب مسئله هوش مصنوعی این پرسش را مطرح کرد: در این زمان که هوش مذکور رونق گرفته، نوشتن ما راه به جایی میبرد و مفید است؟ که باعث شکل گیری بحثی نوین شد و استاد خاطرنشان کردند که اشتباه ما این است که مقام انسان را تنزل میدهیم. گفتند: ورای هوش مصنوعی چیست؟ کد و عدد. اما در ماورای انسان چه وجود دارد؟ روح، غم، شادی، احساس، عشق، مهر و زیستن.
حال که هوش مصنوعی در حال پیشرفت است ما نباید دست از تلاش برداریم، از بزرگان تاریخ بیاموزیم به مانند انیشتین.
نویسندگی یعنی زندگی یعنی لمس زندگی ما وظیفه داریم خودسازی را ادامه دهیم و معنای زندگی را کشف کنیم.
بعد از آن به سراغ نگاشتن متنی رفتم برای سیاهمشق، که برای من حکم تحریریه را دارد و میکوشم در ساعت هشت شب، چراغش را روشن نگاه دارم.
در سکوت شب تفأل به خواجهی شیراز شعف دیگری دارد، شاه بیت فال امشب را برایت نقشه میبندم:
« دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش»
در طول شبانهروز از همدمهای نمکین من، زیتون است، هر روز کارهایش ملاحت بیشتری دارد. تماشای غذا خوردن و خفتنش آرامشی دارد مطبوع.
شعر، آرزوخاتون، شعر سرشارم میکند. شیفتهی اوقاتی هستم که میخوانم و اشعار و کلمات و روایتها را به جانم میریزم. چندیست که فاصله افتادهست میان من و لاجرعه سر کشیدن جامِ شعرها. کسی طوفان شد و چراغهای لالهی پرنور و درخشان راهم را شکست، در حال بندزدنشان هستم. باز هم برمیافروزمشان. بگذریم عزیزم، بگذریم.
از نوشتن و شرح ماوقع برایت سیر نمیشوم اما بیش از این مصدع اوقات شریفات نمیشوم و میروم ختم شب را برچینم. زیاده عرضی نیست، جز دعاگویی صحت و سلامت وجود عزیزت. این را هم ضمیمه کنم، از اینکه دیدارمان در حال نزدیک و نزدیکترشدن است بسیار خرسندم.
سالواژه که نداشتم. یعنی آنقدر در جنگ غرق شده بودم که هیچ اندیشهی دیگری جز رهایی از جنگ در سرم نبود. بعدها هم که از فکر جنگ رها شدم، گفتم مگر همیشه باید به چیزی چنگ زد. بگذار همین یکسال در آسودگی و رهایی بگذرد. آنقدر رها و آزاد که بالاخره کم آوردم و میلم کشید به نوشتن و نقش زدن و داشتن یک برنامه.
امروز هم طبق برنامهی هفتگی روزهای شنبه کمی
ورزش، نقاشی، نوشتن، کتابخوانی، تمرین زبان روسی و پیادهروی و باز هم نوشتن و نوشتن. شرکت در وبینار نویسنده ساز و باز هم نوشتن. حرف زدن با این و آن و کارهای خانه که هیچوقت تمامی ندارد و خواندن. بخشهایی از سکسوالیته را خواندم و از آن داستان افسانهای افلاطون خوشم آمد. به بخشهای آخر سمفونی مردگان رسیدهام.
یک نه بزرگ گفتم به یک تصمیم مسخره از روی رودربایستی. حالا خیالم راحت است. این روزها زیادی رک شدهام. با سین که حرف میزدم، گفت که یک جورایی به نون حالی کنم که ما خر نیستیم و ما را خر فرض نکند. گفت که تو میتوانی و تو رک هستی. قبول نکردم. رک بودن با حال یکی را گرفتن زمین تا آسمان فرق دارد. میخواست کار سخت را به من بسپارد که بعد با نون بنشیند به غیبت از من. آدم عاقل از تواناییهایش زیاد نمیگوید. من چندان عاقل نیستم. از تواناییهایم زیاد گفته بودم. حالا انتظار فراتر از توانم رفته است. نمیخواهم که سرم را بر باد دهم که. پس قبول نمیکنم. از وقتی مادربزرگ رفته است، یاد رتگان دیگر کمتر میافتم. سجادهی مادربزرگ را که پهن میکنم، فاتحهای برایش میخوانم. امروز یاد مادرش افتادم. فکر کردم چه کسی حالا برای مادرش فاتحه میخواند یا برای پدرش؟ حالا که همهی دختران رفتهاند و آنهایی هم که ماندهاند به آلزایمر مبتلا شدهاند، چه کسی برای آنها فاتحه میخواند. امروز به یاد دایی هم افتادم. درست سر نماز. خیلی وقت بود که به یادش نبودم. شاید یادش آمده بود به خاطرم که بگوید مگر کم برایت یادگاری گذاشتهام. همه را چپاندهای در صندوق و هیچ به یاد من نیستی و من به یاد او بودم. هر چند کم و تنها کسی که هیچوقت در خاطرم نیامد، پدربزرگ بود. پدربزرگ را پاک از یاد برده بودم.
سریال هم دیدم. یک قسمت دیگر. باز هم کار خانه و بعد خواب. باید زود میخوابیدم برای شروعی تازه در روزی نو.
رنجم میآمد امروز، آن هم بسیار. هم حالا، هم کمی بعد از آن که گذشته و میشود «بعد». غل غل میکرد امروز توی دلم، تا دلت بخواهد. سر کلاس، در نوشتن، خواندن، گوش دادن، دیدن. داشتم کلافه میشدم. توقع داشتم امروز شیرین بگذرد، منتها…خب، زشت است در حق امروز اگر نگویم از اتفاقات خوبش، مثلا امروز بیشتر خواندرنجمم و نوشتم، دو قسمت از سریال منتالیست دیدم، آفی(کاری)بودم، لحظه غروب را دیدم،… و همین. بقیهش رنج بود و رنج. البته چیز بدتر دیگری هم با رنج همگام شده بود. چیزی افسارگسیخته در معدهام میتاخت، اما کمی بعد مرا با رنج تنها گذاشت.
راستی یادم آمد از داستان کوتاه امروزی که خواندم بگویم. اسمش بازگشت بود، از کتاب جزیره اثر آلیستر مکلاود. ماجرای یک خوانواده که بعد از مدتها از کیپ برتون، به مونتریال میروند به دیدار قوم و خویش شوهر. راوی پسر این خوانوادست، که تعریف میکند از اتفاقاتی که در طول مسیر برایشان میافتد. چیزی که ذهنم را مشغول کرد، حساسیت آنها بود، که نه تنها لذت بچگی کردن را از الکس ده ساله گرفته بودند، بلکه خودشان هم نفهمیدن چند روزشان در آن جزیره چشمنواز، چطور گذشت. البته بیشتر این حساسیت افراطی، طبق انتظارتان از سوی مادر بود. یاد اتفاقی که در ده سالگی، وقتی با فامیلهای چپ و راست رفتیم مسافرت افتادم. از اعماق وجودم دلم میخواست وقتی که رفتیم شهربازی مشهد، بروم سوار قطار وحشت، اما مادرم مخالفت میکرد و میگفت مناسب سنم نیست. میدانی چه شد؟ وقتی مادرم با زن عمو و عمه و خاله مشغول گپوگفت بودند، پدر و عمویم سریع موقعیت را مناسب دیدند و بلیت رو گرفتند و من و دختر عمویم را سوار قطار وحشت کردند. و اینگونه گذشت که ما از همان جیغ چسکیها کشیدیم، روح دیدیم، عنکبوت بزرگ دیدیم، صداهای هاهاهاهاها شنیدیم، و بوی گندی که نمیدانم از کدام مسافر واگن قطار بود بوییدم و عوق زدیم، بعدش هم پیاده شدیم و به سمت مادرمینا رفتیم که فکر میکردند رفتیم دستشویی. شاید خیلی به آن داستان هم ربطی نداشته باشد، اما برایم این خاطره شیرین را زنده کرد.
خلاصه که توانستم همهٔ برنامههایم را امروز تیک بزنم، و با دل راحت بگیرم بخوسپم.
امروز از آغاز روز همهچیز خوب بود وعالی.
دنکیشوت خواندم.
دیگر نشد که بشود آنچه باید میشد و در نهایت نشد.
مرز بین شادیِ یک روز به یاد ماندنی و اندوه ناتمامِ امروز فقط ده دقیقه بود و ناگهان دوباره همه رویاها دود شد و به هوا رفت. ای کاش دود میشد. هیچ و پوچ شد.
کاشکی مهمون خونهها هنوز بودن.
دیشب از شدت خستگی ظرفها رو نشستم.
کمد لباسا رو تمیز کرده بودم.
ولی تمام وسایل نقاشی روی تخت ولو بود.
لباسای اتاق بچهها رو ریخته بودم روی تختشون.
میخواستم تحولی عظیم در خانه به پا کنم.
نتیجه این شد که به هیچ کاری نرسیدم و همه توی هال خوابیدیم.
ساعت ۶ بیدارشدم. محمد و مهرسام رفتن. دیدم حال ندارم خوابیدم.
با زنگ مریم بیدار شدم.
یادم اومد پارچه میخواسته.
خیلی زود رسید.
عملا کاری برای تمیز کردن از دستم ساخته نبود.
پارچه رو تایید کرد.
نشستیم بنر تولد ثنا رو نوشتیم.
مریم نصف ظرفها رو شست.
بنر نوشتن که تموم که شد نذاشتم باقی ظرفها رو بشوره.
مریم رفت.
با مهرزاد صبحانه خوردیم.
آشپزخونه و حال رو تمیز کردم و جارو زدم و ناهار گذاشتیم و خوردیم و تمیز کردم و رفتم اتاق جمع کنم.
برگشتم دیدم بچهها اسباب بازی ریختن تو هال.
ولشون کردم.
حالم این روزا خوب نیست.
مشخصا افسردگی پس از زایمان گرفتم.
شام خوردیم و همه خوابیدن.
تا لباسا تو ماشین شسته بشن یه کم اتاق جمع کردم و فایل نویسنده سخنران رو گوش دادم.
واقعا با این حالم اگه تو این کار بد پیش برم اوضام بدتر میشه.
به هر حال هر چه بادا باد
بیخیال
🍀شنبه ۱۴۰۵/۸/۲
«آزادنویسی ما را ورزیده میکند. تسلّط کلامیمان را افزایش میدهد. با آزادنویسی خودمان را برای روزی آماده میکنیم که اگر ایدهی درخشانی از طرف فرشتگان الهام به ما رسید، آماده باشیم اجرایش کنیم و آن را پس نزنیم.»
اینجملهها را امروز در وبگاه مدرسهی نویسندگی خواندم. ویدئویی دیدم دربارهی اثربخشکردن آزادنویسی. استاد شاهین کلانتری از منوی رستوران نویسندگی میگفت که متنوع است و جذاب. از کلمهبرداری گرفته تا مونولوگهای شکسته و نامهنویسی و چیزهای عجیبغریب و تمرین استعارهسازی و امروز یاد گرفتم و…
این منو مزیتش اینست که میتوانی ناخنک بزنی به همهی غذاهایش. میتوانی در آزادنویسیات تکتک از هرکدام بنویسی یا اینکه یک شیوه را برگزینی.
⭐امروز یاد گرفتم با نوشتن دربارهی نومیدی و پوچی، احساس سرزندگی و بیباکی میکنم.
⭐امروز یاد گرفتم دقیقخواندن پنج مرحله دارد:
اول: نقلبهمعنا کردنِ جملهبهجملهی متن
دوم: واضحسازیِ تز مطرحشده در پاراگراف
سوم: واکاوی منطق متن
چهارم: ارزیابی منطق متن
پنجم: اندیشیدن از منظر نویسنده
⭐امروز یاد گرفتم خوبخواندنِ معدودی کتاب، خیلی مهمتر از بدخواندنِ کتابهای متعدد است.
⭐امروز یاد گرفتم که داشتنِ دایرهی واژگان پروپیمان، برای نویسنده اهمیت بسزایی دارد. مثلن ویلیام فاکنر آنقدر از لغتنامهاش استفاده کرده بود که ورقهایش لوله شده بود.
⭐واژههای تازهای که امروز به دفترچهی کلمهبرداری افزودم: تَنترسه، گرانبار، دلفسرده، گلگشت، خردهپا، همپَرسه، جانگشا، چرکوچول
⭐از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خواندم.
⭐امروز فرصت دست نداد به آزادنویسی با پا بپردازم. مگر اندکزمانی آنهم در خانه.
در وبینار نویسندهساز ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردیم. اینبار به پیشنهاد استاد شیوهی جذابی بهکار گرفتیم. پرسش نوشتیم. برای دغدغههایم بهدنبال راهحل میگشتم. چندتایی از سوالها راهگشایم شد.
لای آموختنها خردهکاری هم بود از جمعوجورکردنِ وسایل و راستوریسکردنِ کارها و آشپزی و…
شبهنگام به گشت و تماشا در دیوان خواجه مشغول شدم و از زلالِ غزلهایش نوشیدم:
باغبان گر پنجروزی صحبتِ گل بایدش
بر جفایِ خارِ هجران صبرِ بلبل بایدش
ای دل اندر بندِ زلفش از پریشانی مَنال
مرغِ زیرک چون به دام افتد تحمل بایدش
رندِ عالمسوز را با مصلحتبینی چهکار؟
کار مُلک است آن که تدبیر و تأمل بایدش
تکیه بر تقوی و دانش در طریقت کافریست
راهرو گر صد هنر دارد توکل بایدش
شب خوش🌱
کارهای دانشگاه عقب افتاده است و ترجیه میدهم بنویسم. بخانم. اما با آن همه کار که تا صبحهم اگر بشینم تمام نمیشوند، روبهرو نشوم. دوباره شدم همان مریم ترمهای پیش. گفتم فلانم و بیسارم، اگر بگذارم کارها تلنبار شوند رویهم و باز شدم همان فلان و بیسار.
آنچه امروز را امروز کرد:
– نوشتن صفحههای صبحگاهی.
– خاندن زبان.
– کلاس زبان.
– انجام تمرین نویسندگی خلاق.
– تمرینجا و بررسی تمرین و تشویق و اتمام استرس.
– اجرای جلد دفتر تصویرسازی و نصفه ماندنش.
– دیدار سعدی بعد از مدتها و رونویسی از روی دستش.
– وبیکار و آشنایی با پرسشهای محل مناقشه.
– وبینار و آزادنویسی و آخیش.
– خوردن کلوچههای داغ با یهعالم شکلات وسطش.
– زنگ پارسا و شنیدن جملهای از او و لبخند بزرگ.
– جلسهی نهایی نویسندهسخنران و مشخص شدن نحوهی برگزاری و جلوگیری استاد از فرار کردنم بهخاطر ترس از روبهرویی با مسئولیت اجرا.
– اتود زدن ده، دوازدهتا شخصیت که از دل رنگبازی و خطخطی بیرون کشیدم.
– دیدن یک قسمت از سریال بازی تاج و تخت.
– نوشتن رخدادک و هوا کردن در کانال.
– دوباره معدهام ریخته بهم. چون گشنگی دارم و غذا نمیخورم. لج کردهام انگار. نمیدانم با کی. اما هرچه مامان و بابا پیشنهاد دادند برای شام، دلم نخاست. دست آخرهم به خودم گفتم دخترهی بدغذا، اصلن نمیخاهد هیچی بخوری. حالا بیشتر از قبل گرسنهام. نمیدانم اما چی بخورم.
1. سالواژهام: استمرار
2. شرکت در وبینار نویسندهسخنران و یادآوری اهمیت صحبت کردن. از استاد ممنونم بابت فراهمسازی این فرصت.
3. امروز سعی کردم که از وقتهای پرتی هم استفاده کنم برای اقدام کردن کارهای که همش بهشون فکر میکردم. در آخر موفق هم بودم.
4. پیاده روی دور باغچه و دویدن به مدت بیست دقیقه البته امروز خداییش خیلی سرد شده بود هوا.
استاد انگار هنوز گلویش درد میکرد و زیاد نمیتوانست حرف بزند. پس میخاست پروژکتور را روشن کند و فیلم آموزشی را روی پرده بیندازد، اما هرچه با آن کلنجار رفت، نتوانست این کار را بکند.
پس قرار شد فیلم را از توی لپتاپش ببینیم. صدای فیلم نمیآمد. رفت صدا را بیشتر کند یا به اسپیکر وصلش کند، که آن را هم نتوانست انجام دهد. پسرها میز استاد را جلوتر آوردند تا اوضاع بهتر شود. ما هم برای دیدن فیلم آمدیم ردیفهای جلوتر. اما وسط فیلم، استاد میآمد تا به خیال خودش توضیحی بدهد، به جای درس، فقط کلهاش را میدیدیم.
بعد از استراحت، یکی از کارکنان آمد و پروژکتور را درست کرد. اما وقتی فیلم وصل شد، فقط تصویر بود و صدا نبود. اما به قول بچهها، اولش هم نه صدا بود نه تصویر، حالا حداقل تصویر بود.
بعد از گذشت نیم قرن، کلاس تمام شد.
حالا چی میشد مثل اون هفته تمرگیده بود تو خونش؟
صفحات صبحگاهی نوشتم.
۱۱ صفحه از «ملکوت» را خواندم.
ناهار پختم.
پادکست «جافکری» را گوش دادم.
دخترم را کلاس بدنسازی بردم. آنجا نشستم و «ملکوت» خواندم. حواسم به حرکات بچهها هم بود.
به خانه که رسیدیم، برای دخترم سیبزمینی سرخکرده درست کردم. ظرفها را شستم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
دخترم را کلاس بسکتبال بردم. مادرهای بچهها گفتند برویم به مغازه های مبلفروشی که نزدیک آنجا بود، سر بزنیم. تا نصف خیابان را با ماشین من رفتیم و بقیه را پیاده. یک مغازه خوشقیمت هم پیدا کردیم و با فروشنده صحبت کردیم. موقع برگشتن درهای رحمت الهی باز شد و باران گرفت. صحبت میکردیم و راه میرفتیم. باران ریز ریز میبارید. سپس انگار در آسمان باز شد و باران شدید همراه با غرش در پی آن آمد. به ماشین که رسیدیم، خیس خیس شده بودیم.
به خانه که برگشتیم همسرم گفت که از سروصدای بیرون گمان کرده است که جنگ شده است؛ درست همان موقعی که ما زیر باران میدویدیم تا زودتر برسیم.
امروز کسل بودم چون مجبور شدم دخترم را نیمه شب ببرم دکتر و ساعت دو صبح خوابیدم و پنج نیم هم بيدار شدم. توی اداره گیج و منگ بودم و صورتم چروک افتاده بود از بیخوابی. بنابراین در نوشتن تمرکز لازم را نداشتم با اینحال سعی کردم تا حد امکان بنویسم و تمرین شعر را هم کمی پیش ببرم. امروز بیشتر از اینکه مطالعه کنم دربارهی مطالبی که این چند روز خوانده بودم برای دیگران حرف زدم و برای خودم هم یادآوریِ خوبی بود.
تا بعد
صبح، بعد از اینکه جماعت صبحانهخور متفرق شدند، قرمهسبزی بار گذاشتم. بعد سراغ گلدانم رفتم، آن را به سمت آفتاب چرخاندم و حسابی آب دادم. در حین مطالعه هم چای تازهدمی خوردم که حسابی به من مزه کرد.
نگرانی بابت فشار خون بالای مامان رهایم نمیکرد. برای همین، بردمش کلینیک و بعد از خریدن چند قلم دارو به خانه برگشتیم. خوشبختانه فشارش بهتر شد و خیالم کمی راحتتر شد.
بعد از برگشتن، چاشنیهای قرمهسبزی را اضافه کردم و کمی روی رمانم کار کردم. یک طرح هم برای ایدهام نوشتم و توانستم بخشی از کارهای نوشتاریام را پیش ببرم.
با مریم هم صحبت کردم و قرار گذاشتیم با هم به کتابخانه برویم و کمی کتاببازی کنیم.
بعدتر با مامان دربارهٔ احترام به والدین حرف زدیم. مثل همیشه، صحبت به دختر داییام کشید و باعث شد به نوع متفاوتی از عشق فکر کنم؛ عشقی که خودش را در رفتار و مراقبت از آدمها نشان میدهد.
اتفاقی هم افتاد که آزردهام کرد و ذهنم را به هم ریخت. انگار ذهنم دوباره دلش شیطنت میخواست و نمیگذاشت ماجرا را به حال خودش رها کنم. برای همین، مفصل آزادنویسی کردم و هرچه در ذهنم میگذشت روی کاغذ آوردم. نوشتن کمک کرد افکارم را بیرون بریزم و کمکم آرام شوم.
امروز به روزم نمرهٔ ۹ دادم؛ هم فشار مامان بهتر شد و هم توانستم کارهای عقبماندهام را جمعوجور کنم و چیزی برای فردا باقی نگذارم. همین که خیالم از مامان راحتتر شد و کارهایم را به سرانجام رساندم، باعث شد روزم را با رضایت بیشتری به پایان برسانم.
سلام لولوی زیر تختم امشب به تو نامه مینویسم. البته میدانم که لولو نیستی. اما من که همیشه تخت بالایی هستم تکانتکانهایت گاهی حس زلزله میدهد بهم و برای همین لولو هستی.
صبح از شر یکی از سختترین مقدماتها رهایی یافتم. از شر یک لولو. مواظب خودت باش. سوالها یا خیلی سخت بودند یا خیلی راحت. بههرحال رهایی یافتم.
بعدش به کلاس روشتحقیق رفتم. گوش ندادم چندان. کتاب خواندم. از برتری خفیف. حرف از الگوها بود. با آدمهایی باشیم که هممسیر ما باشند. یا قبلا به جایی که میخواهیم برسیم، رسیده باشند.
بعدش نشستیم و حرف زدیم. از کتابها و فیلمها و سلیقهی گوتیک و هالووین و لولوها و…
از ونی که انگور(ایگنور) میکند بدم میآید. لولوها سبز هستند و ژلهای؟ چرا تو ذهنم اینشکلی دارمت.
بعدش وبینار نویسندهساز را بودم. دست نویسندهساز. آره لولو پیادهروی کردم. آزادنویسی هم کردم تو وبینار. گزارشنیک که مینویسم. کلمه هم آره معمولا. تکرار؟ آره دا حرفهای این فصل از برتری خفیف همینطور بود.
بعدش فیلم جدید اسپایدرمن را دیدم. پیتر و جین خیلی شبیه بودند. اما داستان پیتر زودتر شروع شد و برای همین توانست به جین کمک بکند. تا او هم همان چیزی را یاد بگیرد که پیتر یاد گرفته بود. که کمک بخواهد. که بداند تنها نیست.
و بعد داستانکوتاه غروب مسی را خواندم از رضا جولایی. اولش فکر کردم شبیه موراکامی بود. اما داستانکوتاههای او معمولا در طول یک خط پیش میرود. این چرخه بود.
فاطمه شبّهی عزیز،
در این چهار روز گذشته که روی هم، شش صفحه نثر داستانی نخواندهام، هر روز تمرینهای Core و انعطافپذیریام را با دقت پی گرفتهام و حضورم در شرکت و باشگاه و سالن رقص راس ساعت بوده. علت را کاویدهام و پی بردهام صرف حضور در مکانی مشخص، پایبندیام را به انجام کار بیشتر میکند. شاید چون ذهن سرگردانم را به کاری واحد میسپارد و از پرسه زدن در سطرهای لیستم خلاص. لیست کارهای روزانهام، دالان بیپایانیست با هزار پله که هرچه پایین بروی آخر ندارد. بهنظرم خواندن باید برای خودش مکانی داشته باشد تا تکلیفش روشن شود و در پلههای پایینیِ دالانِ بیانتهایم گم نشود. کافه رفتن را دوست ندارم. اصلا باشگاه رفتن را هم دوست نداشتم و مدتها در خانه تمرین میکردم تا فهمیدم در باشگاه تمرینها پرفشارتر، کوتاهتر و بازدهیشان چند برابر است. باشگاه را برای دور زدن ساعت انتخاب کردم. اما برای خواندن، شاید فقط جدا کردن مبلی تک نفره در فضایی جدای از مبلمان خانه کافی باشد.
امروزم، بیشتر به زیر و رو کردن فایلهای آفلاین دوره و کارگاههای قبلی گذشته. کارگاه “واژهباز” که اولین تمرینش، ساختن کلمههای ترکیبی بوده. مثل “چشم باران” به معنای چشم چرخاندنِ بسیار بر کسی، از سر مهر و تحسین. دقت کردهای باران چنان لطافتی دارد که در “بوسهباران”، “اشکباران” (که ترجیح میدهم اشک شوق باشد نه از غم)، “نورباران” و “ستارهباران” چه خوش مینشیند؟ ماندهام چرا واژهی “تیرباران” یا “گلولهباران” داریم؟ چطور باران در این دو ترکیب، درست جایی مینشیند که لطافت پرپر میشود؟
راستی چرا در دو نامهی قبلی، نامهها را نبستهام؟
مثلا با فدای لطافتت؟ نه بهم نمیچسبد. پس:
فدای شباهتت!
امروز چطور بودی؟
آبیِ معمولی.
صبحت را یادم هست. کمی بهم ریخته بودی؟
صبح شنبه وقتی با آرامش رفتم سر کلاس که هزار را درس بدهم دو بچهی بیتربیت حرفهای اضافه میزدند. کمی کدر شدم. قهوهای کدر. ولی بعد…
بعد را یادت هست؟ صبحانه چه خوردی؟
املت بدمزه. قرار شد دیگر خودمان صبحانه ییاوریم مدرسه. بعد از آن هم گذشت و گذشت. دیکته گفتم و درس دادم.
دیکته؟ چندبار یک جمله را تکرار کردی؟
فکر میکنم یکی را بالای ده بار گفتم. یکی میگفت جا ماندهام عین هر باری که تکرار کردم نگاهم میکرد و نمینوشت. نمیدانم چرا؟ واقعا چرا؟ تو میدانی؟
اگر تو نمیدانی من از کجا بدانم؟ از آن حرص بدهها بود اره؟
بدجور لاصب.
بعد از مدرسه چکار کردی؟
رفتم خانهی مامان. دلم برایش تنگ شده بود. به الهام زنگ زدم و او هم آمد.
پس جمعتان جمع بود و خوش گذشت؟
بد نبود. اولش خیلی درگیر مدرسه بودم. بعدترش هم. دیکته صحیح میکردم. حرف میزدیم قبلترش. الای خیلی بامزه بود و ما را میخنداند و الهام را حرص میداد.
الهام رفت و کمی بعدش فاطمه آمد.
بعدترش چه شد؟
با فاطمه حرف زدیم از مدرسه. از غش کردن شاگردش گفت. منم از داستان هزار. زهرا هم زنگ زد و حرف زدیم. عکسهای قدیمی را در لپتاپ نشان میداد و چقدر خندیدیم. چه بچه بودیم. عکسها زنده بودند. خندههایمان.
دلت تنگ نشد؟
دلم… چرا دلم تنگ شد برای آن روزها. اما نمیخواهم بهشان برگردم. آن روزها هم سخت بود. جور دیگر. چقدر درس میخواندم. و حالا هم سخت است.
خستهای؟
نه زیاد. ولی بعضی چیزها خیلی خستهام میکند که بیشتر از همه مربوط به پول است. پول.
حالا چطوری؟
بد نیستم. آمدهایم خانه و میخواهم بخوابم. امروز جز با تو ننوشتم. چه میشود کرد. بعضی روزها اینطوریاند دیگر.
صبح را با امتحان کتابت و نوشتن صفحات صبحگاهی آغاز کردم. بعد در میز شعر به گفتوگو نشستیم. بعدتر دقیقن همین امروز که فکر میکردم بهتر شدهام، بدتر شدم. کلاس داشتم اما دانشگاه نرفتم. تا عصر گیجوگول گذراندم. آزادنویسی در وبینار نویسندهساز کمی سرحالم آورد. بعد صحبت به هوش مصنوعی کشید. دیدگاه استاد را خیلی دوست داشتم. نه در نویسندگی که در هنر و گرافیک هم بحثش هر روز داغ و داغتر میشود. بدون علم و هنر این ابزارها به چه کار میآیند؟ مزخرفیاند تلنبار بر مزخرفات دیگر. بعد از وبینار در جلسهی نویسندهسخنران شرکت کردم. بعدتر با زری عارضی تلفنی حرف زدیم. حرفهای خوبخوب. حرفهای ریزریز و خندههای زیرزیرکی. خیلی چسبید. جلسهی کارگاه شعر و بازخوردها را گوش دادم. همین. روی زمین نیستم. در خلا مینویسم انگار؛ با پلکهای سنگین. با چشمهایی که به سختی روزها بیدار میمانند. دلم میخاست هرجور شده خردهخطهایم را بنویسم. امید اینکه فردا نیکتر باشد.
پس از نوشتن صفحهای صبحگاهی، برنامههای روز را فهرست کردم. برای پیگیری سواستفاده از شناسهام در بله و کلاهبرداری با اعتبارم در اسنپپی، به دفتر خدمات الکترونیک رفتم تا شکواییهای تنظیم کنم. دزدی ساعت ۱۸ روز پنجشنبه اتفاق افتاد و دستم به هیجکجا بند نبود. حدود پنجاهنفر پیش از من در صف بودند.
حافظ نویسی کردم با این شعر:
حسن تو همیشه در فزون باد
رویت همه ساله لالهگون باد
به سراغ هملت رفتم، تیناب به معنای خابدیدن و آفرینه را کشف کردم.
پس از آزادنویسی، نوبتم رسید. باید منتظر دریافت پیامک میشدم تا به پلیس فتا بروم. موکول شد به فردا.
به خانه آمدم، تار نواختم و یوگا تمرین کردم.
امروز در تمرینجا، نوشتن جملههای کوتاه ولی پرمایه را برداشتم. یک کلاس حضوری یوگا برگزار کردم. به نیمهی دوم در نویسندهساز و آزادپرسی رسیدم. از پرسش و پاسخ هم بهرهها بردم.
خاهرزادههایم تماس گرفتند و گفتند که شناسهی روبیکایم به دلیل کلاهبرداری به حالت تعلیق درآمده و این مطلب هم درج شده. موبایلم را در وضعیت پرواز گذاشتم تا مزاحم، پیشتر نرود. پس از این خبر، پرش ذهنی داشتم و قادر به جمعکردن حواسم نبودم. اگر سامانهی فدراسیون بر اپلیکیشنهای ایرانی نبود، پِهِن هم بارشان نمیکردم. نوشتم و تار نواختم.
با موبایل مادرم که فیلترشکن و تلگرام ندارد، گزارش نیک را فرستادم و تا پایانِ امروز، باز هم خواهم نوشت. فقط مینویسم چون در حال حاضر نمیتوانم کتابها را بفهمم.
گزارش نیک عزیزم، سلام.
به اصرار و خواهش خستگیهای روز قصد داشتم دستت را رها کنم. اما وقتی آنطور خیره شدی به نه نگفتم، برایت نوشتم.
همین حالا که مینویسم روی تخت دراز کشیدهام. مادر در اتاق بغلی نشسته و با پشت ملاقه بر فرق سر انارها میزند. صدایشان را میشنوم، تقتق. گلدان کوچک روی میز هشت گل داشت. امروز سهتاشان خشکیدند.
میدانم میخواهی بدانی که امروزم چگونه بود و چطور گذشت. در براندازی کلی روز خوبی بود اما از جزئیات هم برایت میگویم.
امروز صبح ننوشتم. چند روزیست صبحها نمینویسم و نوشتن را به شب موکول
کردهام.
امروز صبح به پیشنهاد برایان تریسی قورباغهام را قورت دادم. یعنی سخت ترین کار روز را اول روز انجام دادم. از خواندن کتابهای درسی فرار میکردم. اما امروز به آنها دل دادم.
امروز به پیادهروی رفتم. سی دقیقه بیشتر نبود اما هر لحظهاش لذت بود.
بعد از پیادهروی به تماشای فیلم نشستم. فیلم زیبا و تاثیرگذاری بود انگار عشق را در گوش تکتک ثانیههای فیلم خوانده بودند.
اتاقم را جارو کشیدم. کتابها را مرتب کردم. از حال و هوای جوانی مسکوب هم خواندم. سخت عاشق است. سخت در عذاب. چه غمانگیز است دیدن سرگشتگیهای ناشی از عشق. و چه دردناک. به بچهها میماند غرغر میکند. عصبانی میشود. اما همین که دلبر را میبیند همه چی را از یاد میبرد و چون آب زلال میشود.
امروز کمی به تمرین خط پرداختم. یک نقش هم بر کاغذ زدم. به دلم ننشست. راستش یک چیزی کم داشت که هرچه زور زدم نفهمیدم عیب از کجاست.
دیگر چیزی برای گفتم ندارم. البته نه که ندارم، دارم. اما دیگر میل به نوشتن ندارم.
فکر میکنم دیگر کافی باشد. لطفا به همین قدری که نوشتم دلت راضی باشد.
📝 #گزارش_نیک ۱۶۵
جای خالی سلوچ بالاخره به اتمام رسید و اقعا دوستش داشام و پیشنهادش می کنم فقط چون اصطلاحات محلی زیاد داره با حوصله بخونید«ما چیزی نداریم که گم کنیم ما چیزی نداشته ایم که گم کنیم ما برهنه به دنیا آمده ایم و هنوز هم برهنه ایم. #جای_خالی_سلوچ»
روز خوبی را در کلاس مدرسه نگذراندم چند نفر که آخر پیدایشان نکردم پشت سرم صدای بلبل در می آوردند و عمدی مرا دست می انداختند بلند داد کشیدم که چای روی میز ریخت و سرم درد گرفت اما از رو نرفتند انگار با من مشکل دارند و در نهایت یکی شان حرفی جلوی جمع مستقیم به خودم زد که تیر خلاصی بود…فکر نکنم دیگر سر کلاسشان بروم احتمالا کلاس را واگذار کنم وقتی آمدم منزل از شدت غصه اشک هایم مرا در آغوش کشیدند تا عصر تختِ تخت خوابیدم.قبلاً فکر می کردم زندگی یک موهبت است ولی الان بنظرم… صرفاً گذرگاه عذابیه که به این راحتی تمام نمی شود.
@Maryamwriter_2 چنل تلگرام
بیدار که شدم گیج بودم. به خاطر بخاری. یادم رفته بود روی شمعک که میگذارم گاز میدهد. دیشب اینقدر سرد بود که بخاری را روشن کردم و خب صبحم گیج بودم. بیشتر از روزهای دیگر هم خابیدم. شاید به خاطر همین گیجی بخاری بود.
تمرینجا بود و خاندن تمرینها و بازخورد گازخورد.
با فرشته «طوطی» خانیدم. یک صفحه من یکی فرشته. یک ساعتی خاندیم.
نوشتیم باهم. نیم ساعت. گیج بودم و سردرد داشتم و بای بای کردم.
نویسندهساز بود و دستنویسنده. یک ربع هم آزادنویسی کردیم.
بیست دقیقهای وصل شدیم تا بنویسیم که من نقاشی کردم.
نویسندهسخنران بود.
با بچهها صحبت کردیم. الهه زودتر رفت. باز صحبت کردیم و بعد رفتیم تا بخانیم. «دربارهی هنرمند جنجالی» را خاندم.
کودکنو را بود و اینبار برنامه کودک بود. خوب بود مثل همیشه دوستش داشتم و خوش گذشت. سحر و کودکنو شیرینی شنبههایند.
آزادنویسی کردم.
– امروز هم به انتظار همان تلفن مهم گذشت.
– باید دو اسکریپت برای یوتوب آماده کنم اما حوصلهام نمیکشد. تولید محتوا جانکاه و جانفرساست.
– سه ماهی میشد که از وبسایتها بکآپ نگرفته بودم.
– آزادنویسی را تبدیل کردم به جستارنویسی. از نتیجه راضیام.
– یاد خانهٔ پدربزرگ پدریام افتادم. خوشحالم که خراب شده و دیگر هیچوقت قرار نیست ببینمش.
– هوا دارد کمکم سرد میشود. یک همکلاسی داشتم که همیشه وقتی آبان میآمد میگفت: «هوا بس ناجوانمردانه سرد است». خودش ناجوانمردتر بود!
– ساعت ۴ که میشود فکر میکنم از مدرسه و دانشگاه به خانه آمدهام و وقت خواب است.
– تو آن سر دنیا غرق در نعمت، من این سر دنیا غرق در ذلت.
– خواندم اما نفهمیدم. شاید حواسم نبود. شاید نمیخواستم بفهمم. شاید نویسنده بد نوشته بود. شایدهایی که پشت سر هم میآیند تا نفهمیدنم را توجیه کنند.
– یکی گفته: «میترسم اینترنت همیشه همینطوری بماند، وضع همینطوری بماند، من هم همین جا بمانم». من هم همینطور، من هم.
– پیادهروی و بعدش خرید شیرینی؟
– اسکرول اینستاگرام تعطیل.
– «تباهی ته ندارد». جناب ویکتور هوگو گفته. اولین نویسندهای که پرسونال برندیگ را در زندگیاش جدی گرفته.
– باز گفتوگو. باز بحثهای بینتیجه. آن قدری که در خانهٔ بحث سیاسی و اقتصادی میشود در مجلس نمیشود.
– فکر و خیال وسط وبینار نویسندهساز تمرکزم را ربود.
– عزت مهرانپور، ناظمِ عقدهای دوران راهنماییمان. عجب کم عقلی بود. عزت کمعقل. وقتی چشمش به زنجیر ساعتم افتاد دستور داد که از جا در بیاورمش. گفتم: «تمام زیبایی ساعت به زنجیرش است و پنج ماه پول توجیبیهایم را جمع کردم تا بخرمش. از فردا دیگر نمیاندازمش». گوشش بدهکار نبود. فکر میکرد آن زنجیر چند سانتی اگر سر جایش بماند دنیا زیر و رو میشود. زنجیر را کَند و با خودش برد. «من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود».
خواب صبح همیشه شیرین است و دلکندن از آن سخت. مخصوصا صبحهای شنبه.
به بچهها میگویم کلمات هم مثل ما خانواده دارند. آنهایی که ظاهر و معنیشان شبیه هم است همخانواده میشوند. مثل شباهت شما با اعضای خانواده. بعد گیاهی میکشیم با ریشه و برگهای متعدد. سه حرف مشترک مینویسیم در قسمت ریشه. کلمات همخانواده نوشته میشوند روی برگها.
بعدازظهر است و خوابم نمیبرد. کتاب میخوانم. شب یک شب دو. برخلاف تلاشی که در گذشته کردم و جواب نداد، اینبار بهسرعت جذبش میشوم. میخوانم و جلو میروم و گذر زمان را حس نمیکنم.
در نویسندهساز شرکت میکنم. پانزده دقیقه آزادنویسی میکنیم. این باهمنویسی خیلی لذتبخش است. حرفهای نگفته روی کاغذ جاری میشوند.
مینویسم گفتم… گفتی… گفت… و با آن بازی میکنم. چند مورد به دلم مینشیند که با آنها کار کنم برای تمرین شعرماهی.
بعد هم تمرین موسیقی، گزارش نیک و رفتن به خواب.
– صبح اول وقت دوش گرفتم و خشک کرده و نکرده پریدم بیرون. خاله را بردم بانک. شعبه مملو بود از سالمندانی که آمده بودند سراغ حقوقشان. خاله دو تا شماره از دستگاه گرفته بود، ۱۸۶ و ۱۸۷. گفت من همیشه دو تا شماره میگیرم، هر کدام که قسمت شد. من در ذهنم میگفتم چه فایدهای دارد دو شماره پشت هم، به این فکر بودم که دومی را به کسی بدهم که در کمال تعجب ۱۸۶ را اصلن اعلام نکرد و پرید روی ۱۸۷. گفتم بیحکمت نبود که خاله دو شماره گرفت.
– صادق اگر باشم از فاصلهای که قرار است ایجاد شود چندان هم ناراضی نیستم. دو دهه است که زندگیام اینگونه پیش میرود؛ فاصله، تغییر، فاصله، تغییر. همیشه در پی فاصلهها تغییرهای خوبی رخ داده است.
– دوباره رفتم پیش عزیز قلبم، گندم ریخته بودند، نمیدانم کار چه کسی بود، گذاشتم بمانند.
– جاده همیشه انرژی آدم را تغییر میدهد.
– غم و اضطراب دامنگیرم هستند و تنها نخ تسبیحی که مرا به زندگی وصل نگه میدارد خداوند است؛ میدانم که برگی بدون اذن او نیفتاده و نخواهد افتاد و این آرامم میکند.
– بعضی مکانها آنقدر غمگینم میکنند که جز پیادهروی راه نجاتی سراغ ندارم. رفتم پیادهروی و حالا فکر میکنم کاش میشد اصلن برنگردم.
– پروردگارا، توکل یعنی حرکتکردن زیر سایهی اعتماد نه توقفکردن. این نوع حرکت است که برکت میبخشد. یاری کن با توکل حرکت کنیم.
امروز فیلم «ندیمه» را دیدم، یا درستتر بگویم، تماشایش را نیمهکاره رها کردم. وسط فیلم سردرد شدیدی به سراغم آمد و دیگر نتوانستم ادامه بدهم. حالا دلم نمیخواهد چیزی بگویم، چیزی بنویسم یا حتی سعی کنم آنچه را دیدم برای خودم معنا کنم. دلم فقط سکوت میخواهد. از آن سکوتهایی که قرار نیست چیزی را حل کنند یا به نتیجهای برسند. فقط باید باشند.
امشب، برخلاف همیشه، نمیخواهم کلمهها را وادار کنم چیزی بگویند. میخواهم بگذارم همهچیز همانطور که هست، ناتمام بماند. حتی این گزارش.
https://t.me/MashgheBodan
گاهی تغییر بینش هامون میتونه باعث بشه در ناامنی،امنیت.در غم واندوه،آرامش. در خفقان آزادی و در تنهایی،تعلق وعشق رو در درونمون حس کنیم.
این روزا خیلی روی جهان بینی خودم کارمیکنم و این حسها رو تجربه و لمس کردم تا حدی، به نظرم هر روز باید در موردش یاد بگیرم. امروز دوباره تکرار آموزی انجام دادم و درمورد شکرگذاری،عمیق تر یاد گرفتم.
این روزا حس میکنم بیشتر از همیشه لازمه شکرگذار باشم و روی بینش ها و درونیاتم کارکنم؛ تا هرچقدر که محیط و اتفاقات بیرونی سخت و طاقت فرسا هستن کمتر درونم زلزله بیاد و دچار فروپاشی بشم و بتونم با همین ابزارها خودمو قوی تر کنم.
راجب همینم آزادنویسی انجام دادم و به خودم توضیح دادم چطور میتونم بیشتر شکرگذار باشم
و مثل آدمی که واقعا شکرگذار هست، سعی کردم روزمو شروع کنم.
پنج و ربع صبح بیدارشدم و سه صفحه از صفحات صبحگاهیمو نوشتم و رونویسی انجام دادم.
چندساعتی به مطالعه در سایت مدرسه نویسندگی گذشت،خوندم و تمرین کردم . وخوابم برد دوباره، حدود دو ساعت . بعدش اطرافمو مرتب کردم، و اومدم سراغ دوره های روانشناسیم و بعد کلاس ورزش داشتم و وبینار نویسنده ساز و بعدشم پیاده روی. در کل راضی بودم از خودم و روزم. میخوابم به امید فردا که روز بهتری بسازم.
سلام خالخالی
دوست داری از کارهای امروزم بدانی؟ تو هم میتوانی از سفرهایی که امروز به تن سگها و پلنگها داشتی بنویسی. امشب فهمیدم که یک گونه از گورخرها هم هستند که تو تنشان را نقاشی کردهای. جالب است نه؟ آزمودن راهی جدید، بدنمندیِ تازه. بیا برایم از عجیبترین و عادیترین کارهایت بگو. اینبار همهشان را میخوانم.
من امروز آنقدر زود بیدار شدم که خورشید. تا دو ماه باید با طلوع بیدار شوم و آه. آه. آه. مورنینگها چرا اینقدر مورنینگاند؟ مثلا ۹ هم صبحِ خدا است. بهخدا.
بعدش کلاس بود و شرححال گرفتن و تمرین سوند روی مولاژ و اینها. بعدتر تا برگشتم خوابگاه شروع کردم به نوشتن و آزادنویسی و درس خواندن و «شازده کوچولو در مترو» و صوت وبینار دیروز و شرکت در وبینار امروز و آزادپرسی و اینها. بعدترتر شام بود و پیادهروی و باز کردن بستهی کتابهای جدیدم و اینهاها. بعدترترتر که حالا باشد نشستهام توی تراس تاریک خوابگاه به آزادکشی و آزادنویسی تا شلوارم که پهن است خشک شود و ببرم اتویش کنم. دولینگو هم مانده خالخالی. راستی خالخالجانی. میدانستی اگر من بهجای ۲۴ ساعت، ۴۸ ساعت هم در روز زمان داشتم، آنقدر مینشستم تا دیر شود که عجله کنم؟ من نمیدانستم. همینها دیگر. شبت راهراهی.
ساعت ٦ صبح بيدار شدم.
پسرم را راهی مدرسه کردم.
پیاده روی دور دریاچه در هوای سردومطبوع.
خرید نان سنگک.
صرف صبحانه.
ساعت ۹ باشگاه پیلاتس رفتم.
ثبت رخدادک در باشگاه نویسندگی وکانالم.
مقدمات ناهار را آماده کردم.
در «تمرین» شرکت کردم بعضی از دوستان کارهاشون به دل نشست.
مرتب کردن خانه وآشپزخانه.
شرکت در وبینار.
شرکت در تولد دوستم مژده.
ادامهی مطالعهی کتاب «ازش چی یاد گرفتی»
دیدن سریال قمار باز.
خستگی و…
شبتان نیک
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دریا غلامی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صادقیان on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهاره سعیدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟