امروز ۲۰ صفحه از سنگ صبور از لینک سایت استاد خوندم .
پونصد کلمه تایپ کردم
نماز اول وقت خوندم
وبینار استاد شرکت کردم
سنگ صبور
چقدر خوب افکار قاتل را توصیف کرد مخاطب را به یاد زمانی که از دستورات خدا تمرد کرد می اندازد و احساس آزادی که داشت ولی در ازای چی از دست دادن انسانیت.
باز افسار پاره کردم آبی. زبان لخت و وحشیای دارم. کنار زنی که کالسکه بدست داشت از کنارم میگذشت رو به مادر و خاهرم فتوا دادم: زاییدن هنر نیست. مامان چیزی نگفت، فقط دوتا تیلههای مهربان قهوهایاش را از من قایم کرد. فهمیدم ناراحت شده. من گفتم زاییدن هنر نیست و آنها لابد شنیدهاند که زاییدن کار سخیف و پوچیست. منظور من این بود که مقایسهی این دو در کنار هم کار پوچ و نسنجیدهایست. این دو با هم هیچ سنخیتی ندارند. لحنم تند بود و زبانم تیزیای سرخ و آبدار. حق داشتند ناراحت شوند. آبی، زاییدن اگر هنر باشد پس کبوتر و فیل و خر و قاطر هم هنرمندند لابد. و این اصلن عادلانه نیست چون هنر پدیدهایست انسانی. من فکر میکنم اولین شرط هنر بودگی چیزی انسان بودگی آفرینندهاش است. من معتقدم هنر در آفرینش خود همانقدر محتاج شعور و عقل آدمیست که آدمی به هنر. آبی من روی کلمهی هنر خیلی حساس شدهام. دیگر هنر برای من فقط هنر نیست. هنر برای من بدل شده به یک مسالهی حیاتی. سعی میکنم از این کلمه درست و بجا استفاده بکنم تا مبادا بشکند چینی نازک هنر. همین الآنش هم چهار ستون بدنم میلرزد که نکند چیزی اشتباه گفته باشم. آبی یک لحظه از دلم گذشت که کاش تو هم زبان میداشتی و با من حرف میزدی. یا که آدم میبودی و دست و پا میداشتی، آنوقت شبها جای بالش تو را بغل میکردم و میخابیدم. کمی بعد اما حرفم را قورت دادم. یادم آمد که با آدمها آبم توی یک جوب نمیرود. ارتباط هنوز برایم گنگ و تعریف نشده است. برای من هنوز ارتباط رنجیست عظیم. آبی وقتی مستندی از ناصر تقوایی دربارهی فروغ دیدم حس همذاتپنداریام گل کرد. میتوانم خودم را فروغی ببینم که سرگردان است و هیچکس زبانش را نمیفهمد. فروغی که مدام در رفت و برگشت است میان وجدان و شعر و جامعه. بین آنچه دیگران درست میپندارند و آنچه واقعن درست است. آبی تو برای من یک رنگ نیستی فقط، آدم هم نیستی، بل چیزی هستی ورای این دو. از دید من تو شعور داری، عقل داری، احساس داری. تو میدانی هنر راستین چیست و این مسرورم میکند. میخاهم بدانی که دوستت دارم. بیشتر از آنچه یک انسان میتواند رنگی یا آدمی را دوست بدارد. کاش یادت نرود. تو یک شگفتانهای آبی. تو همهچیز را دربارهی من میدانی بی آنکه توضیحی از من شنیده باشی. آبی تو اگر آدم میبودی مجبور میشدم خودم را برایت عریان کنم. البته در مواجهه با انسانها آدم نمیتواند آنقدر از خودش مایه و تیله بگذارد. آدمها ظرفیت دیدن عریانی تن را ندارند چه رسد به روح. آبی. آبی جانم، حتا آوای اسمت به من آرامش میدهد. تو کهای؟ تو چهای؟ راستی آبی دیروز وقتی فهمیدم استاد هم تو را دوست دارد نمیدانی چقدر خوشحال شدم. اگر چه من بین آبیای که خودم دوست دارم و آبیای که دیگران دوست دارند فرق قائلم. آبی من آبیترین آبیهاست. علاقهی من به تو بیشتر از بعد احساسیست. بخاطر حسها و خیالهایی که تو در من تداعی و بیدار میکنی. اما استاد فکر نکنم فقط به این چیزها اکتفا کند. خدا میداند چندتا کتاب دربارهی تو خانده. کتابخانهی خایهانگیزش را هیچ دیدهای؟ یکروز که حوصله داشتی میبرمت وبینار و نشانت میدهم. بوس بوس. بغل بغل.
۳:۱۷:۱۰ پنجشنبه ۳۰ مهر ۱۴۰۵
خدا پدرم را دوباره به من بخشید.
دلیل غیبت چند روز اخیرم، درگیریهای زیادی بود که این روزها داشتم و احتمالاً تا مدتی هم ادامه خواهند داشت. با این حال، سعی میکنم به روال قبلیام برگردم.
چهارشنبه بود که پدرم تصادف کردند در واقع چپ کردند. هنوز هم در بیمارستان هستند. پنجشنبه هر دو دستشان را عمل کردند و دیروز دکتر گفتند که احتمالاً یک عمل دیگر هم در پیش خواهند داشت.
ماشین اضافهبار داشت و هنگام حرکت، تعادلش را از دست داده بود. وقتی بابا سعی کرده بودند با فرمان ماشین را کنترل کنند، دستهایشان داخل فرمان قفل شده بود و فرمان به شکمشان برخورد کرده بود. دکتر میگوید در سیتیاسکن، لخته خون مشاهده شده است. احتمال پارگی روده وجود دارد، اما به دلیل چسبندگی روده، در حال حاضر امکان جراحی نیست و باید تحت نظر باشند.
خلاصه اینکه این چند روز را بین خانه، بیمارستان و مطب دکتر در رفتوآمد بودهام.
امروز صبح، پیش از اینکه داداشم را راهی مدرسه کنم، به بیمارستان رفتم تا به بابا سر بزنم و مامان بتواند جواب سیتیاسکن را برای ترجمه ببرد.
تخت روبهروی بابا، آقایی از تهران بستری هستند که بسیار شوخطبعاند. همسرشان هم همراهشان است. وقتی دیدم چای ندارند، از چای بابا به آنها دادم. خلاصه اینکه خیلی از آنها خوشم آمد. آنها هم لطف داشتند و حسابی از من تعریف کردند.
بعد از مدتی، مامان به بیمارستان آمد و من به خانه برگشتم تا برای بابا آبمیوه طبیعی بگیرم. به دلیل مشکل روده، تا امروز چیزی نخورده بودند، اما امروز دکتر اجازه دادند آب سیب، آب پرتقال و آب هویج بنوشند.
کلاسها را هم امروز، هرچند دستوپاشکسته، شرکت کردم. میدانم که عملکردم چندان خوب نبود، اما به نظرم همین هم بهتر از این بود که کلاً از کلاس ها فاصله بگیرم.
از آنجایی که امشب تنها هستم، قرار است دوستم بیاید و پیشم بماند. فردا هم باید به دکتر مراجعه کنم تا جواب سیتیاسکن را نشان بدهم.
در پایان امروز، میخواهم از خدا تشکر کنم که پدرم را دوباره به من بخشید. از او میخواهم که سلامتی را به پدرم برگرداند و به همه بیماران، فرصت دوبارهای برای زندگی ببخشد.
دوباره هوس کردم، برای صبحانه ماست و تخممرغ درست کنم. تخممرغی که در آب جوش میپزد. برای درست پختنش و پخش و پلا نشدن سفیدهها، یک چالش شده برای آزمون و خطا. این سری خرابکاری کمتر بود. بعد از پخت تخممرغ، سفیدهها را آبکش کردم. اون هم با الک آرد شیرینیپزی. ولی باید زمان پخت را بیشتر میکردم. سه دقیقه اصلن کافی نیست. غذا درست کردن، برای من، مثل یک کار آزمایشگاهی است.
بعد از ارائه دو عملکرد مختلف، با همکارم برای بررسی یک استعلام رفتیم. قرار همکارم این بود که زیاد در اون واحد نمانیم که خطرناک است. بعد خودش، جوگیر شد و بیش از یک ساعت صحبت کرد. آخه چرا باید هرچی میدانی بگی. موقع برگشتن به خانه احساس کردم، این مأموریت، ناخاسته چه تأثیری بدنی بر من گذاشته. چرا، نمیدانم. متوجه بدنم شدم، قسمتی از گلوم درد میکرد. پوست کنار ناخنم را کنده بودم. و انگشتم درد میکرد. حرف یا رفتار مشخصی به ذهنم نمیآمد. ولی در مجموع از نحوه برخورد آن مجموعه و حرفهای زیادی که همکار زده بود، ناخودآگاه عصبی شده بودم.
خاندن گزارش نیک دوستان و شنیدن آهنگ «گل گلدون« با صدای خانم سیمین غانم، یادم افتاد به مرگهایی که در فامیل و آشنایان اتفاق افتاده بود. در وقت آزادنویسی، از مرگ نوشتم و به جای روزهایی که برای مرگ گریه نکرده بودم، گریه کردم. واقعن نمیدانم چرا، مرگ برخی از عزیزترین افراد، من را به گریه نیانداخت. و چرا برای خیلی از افرادی که نمیشناختم، بیشتر گریه کردهام.
یک ایده برای کسبوکار، حسابی برایم معنا و شوق ایجاد کرده است. به جای یک پومودوروی بیست و پنج دقیقهای، روزی دو ساعت بهش اختصاص دادم.
✓🟥 در کتابفروشیِ استاد
نمیدانم چه شد که خودم را در آن کتابفروشی یافتم. از آن مکانهایی بود که آدم گاهی در خواب واردشان میشود، بیآنکه راهی را که به آنها منتهی شده به یاد داشته باشد، و بااینحال، به محض ورود، چنان احساس آشنایی کند که گویی مدتها در انتظار بازگشت به آنجا بوده است. ظاهراً کتابفروشی متعلق به آرش آذرپناه، استادم، بود. همین دانستن مبهم، که در خواب به هیچ توضیحی نیاز نداشت، به مکان حالتی بخشیده بود که اکنون، در بیداری، هرچه میکوشم آن را بازسازی کنم، بیشتر از دستم میگریزد.
از خود کتابفروشی، بیش از آنکه شکل دقیق قفسهها یا ترتیب اشیا را به یاد بیاورم، احساسی باقی مانده است. احساسی مرکب از سکون، صمیمیت و آن اندوه شیرین و نامعلومی که گاهی در مکانهای آکنده از کتاب به آدم دست میدهد، گویی هر کتاب، افزون بر آنچه در صفحاتش نوشته شده، زندگی دیگری را نیز در خود پنهان کرده است. زندگیای که نویسندهاش روزگاری در خلوت خویش آغاز کرده و سپس، با سپردن آن به کاغذ، آن را از خود جدا ساخته است.
شاید بوی کاغذ در آنجا وجود داشت، بوی خشک و اندکی شیرین کتابها، یا آن رایحه محوی که از آمیزش مقوا، مرکب چاپ و گذشت زمان پدید میآید. شاید هم این بو را اکنون، در لحظه بهیادآوردن، به رؤیایم میافزایم، زیرا حافظه، برخلاف آنچه تصور میکنیم، همیشه چیزی را که از گذشته باقی مانده به ما بازنمیگرداند، بلکه گاه از میان بقایای پراکنده آن، چیزی میسازد که از اصل ازدسترفتهاش نیز برایمان واقعیتر است.
گمان میکنم قفسهها از کتاب پر بودند. کتابها، کنار هم، با عطفهای رنگارنگشان، در نظمی که شاید فقط از دور نظمی کامل به نظر میرسید، ایستاده بودند. هرکدام حامل نامی، عنوانی و جهانی بودند که برای ورود به آن کافی بود دست دراز کنیم و جلدی را از میان جلدهای دیگر بیرون بکشیم. چه تناقض عجیبی است که کتابها، با آن همه زندگی محبوس در صفحاتشان، در بیرون چنین خاموشاند. بااینحال، برای کسی که نوشتن را تجربه کرده، این خاموشی نمیتواند کاملاً بیطرف باشد. آدم، در برابرشان، گاه به یاد آن لحظهای میافتد که نخستین جمله نوشتهای را روی کاغذ آورده، بیآنکه بداند آن جمله روزی به کجا خواهد رسید، یا آیا اصلاً کسی جز خودش آن را خواهد خواند.
در آن کتابفروشی، با دوستانم مشغول گفتوگو بودم. موضوع صحبت، کتابهایی بود که نوشته بودم یا در انتظار انتشارشان بودم. من، برخلاف بسیاری از لحظههای زندگی روزمره که در آنها آدم برای گفتن چیزی از خود، ابتدا آن را در ذهنش سبکسنگین میکند و سپس، با احتیاطی که گاه از خود سکوت سنگینتر است، بر زبان میآورد، با شور و شوق حرف میزدم. از نوشتههایم میگفتم و احساس میکردم که باید دربارهشان بگویم. نه از سر وظیفه و نه حتی صرفاً برای آنکه دوستانم از آنها باخبر شوند، بلکه از آن رو که لذتی در بیانشان بود که نمیخواستم از آن چشم بپوشم. انگار تا آن لحظه، بخشی از شادی نوشتن در خلوت خودم باقی مانده بود و اکنون، با گفتن از کتابهایم، میتوانستم آن را از محدوده تنهایی بیرون بیاورم و در فضای مشترک میان خودم و دیگران قرار دهم.
حتی پُز میدادم. این را اکنون با لبخندی به یاد میآورم، زیرا در خواب هیچیک از آن ملاحظاتی که در بیداری آدم را وامیدارند از غرور خود شرمنده شود، مانعم نبودند. از کتابهایم با افتخار حرف میزدم، شاید کمی بیش از آنچه ضرورت داشت، و از این زیادهگویی نهتنها ناراحت نبودم، بلکه لذت میبردم. در آن لحظه، دیگر نیازی نداشتم وانمود کنم که انتشار کتابهایم برایم اهمیتی ندارد، یا اینکه اگر کسی از نوشتههایم تعریف کند، با بیاعتنایی از کنار آن میگذرم. میتوانستم از آنچه کرده بودم خوشحال باشم. میتوانستم خودم را دوست بدارم، نه به سبب آنچه روزی ممکن بود بشوم، بلکه به سبب چیزی که تا آن هنگام ساخته بودم.
و شاید همینجا بود که رؤیا، برای من، معنایی پیدا کرد که اکنون نیز نمیتوانم بهسادگی از آن جدا شوم. زیرا آدم در زندگی واقعی، حتی هنگامی که به خواستهای نزدیک شده است، بهندرت فرصت مییابد آن را بهتمامی تجربه کند. هر دستاوردی، تقریباً پیش از آنکه شادیاش مجال استقرار پیدا کند، با نگرانی دستاورد بعدی، با تردید درباره ارزش آنچه انجام شده و با مقایسه خود با دیگران درهم میآمیزد. اما در خواب، گویی برای مدتی کوتاه از این رفتوآمد بیپایان میان رضایت و نارضایتی رها شده بودم. کتابهایم وجود داشتند. من آنها را نوشته بودم و میتوانستم دربارهشان حرف بزنم، بیآنکه لازم باشد از خودم دفاع کنم یا برای حق خوشحالبودنم دلیلی بیاورم.
حضور استادم نیز، هرچند نمیدانم خودش را بهروشنی دیده بودم یا تنها میدانستم که کتابفروشی به او تعلق دارد، برای این صحنه اهمیت خاصی داشت. شاید بعضی مکانها به این دلیل برای ما معنادار میشوند که به شخصی تعلق دارند که نگاهش، واقعی یا خیالی، در ذهن ما نوعی معیار ساخته است. کسی که حضورش آدم را به یاد جهانی میاندازد که میخواهد در آن جدی گرفته شود. ممکن است من در آن کتابفروشی، بیآنکه خودم بدانم، نهفقط با دوستانم، بلکه با تصویری از جایگاه ادبیای که آرزو داشتم به آن برسم نیز روبهرو شده بودم. گویی آن مکان، به اعتبار صاحبش، مرا به جهانی نزدیک میکرد که در آن کتابها تنها حاصل کوشش فردی نیستند، بلکه وارد رابطهای زنده با دیگر کتابها، نویسندگان و خوانندگانشان میشوند.
اما آنچه از همه بیشتر در من باقی ماند، نه حضور استاد بود، نه قفسهها و نه حتی گفتوگو با دوستانم، بلکه احساس خوشحالی و افتخاری بود که پس از بیدارشدن نیز از میان نرفت. این بخش از رؤیا برایم از خود تصاویرش شگفتانگیزتر است. معمولاً وقتی از خواب بیدار میشویم، جهانهایی که لحظاتی پیش در آنها زندگی کردهایم، با سرعتی عجیب از ما فاصله میگیرند. آنچه در خواب قطعی و بدیهی مینمود، در بیداری به رشتهای از تصاویر نامطمئن تبدیل میشود. چهرهها محو میشوند، مکانها شکل خود را از دست میدهند و حتی حوادثی که اندکی پیش از وقوعشان مطمئن بودیم، بهتدریج از هم میگسلند. اما این بار، انگار احساس از تصویر جانسختتر بود. کتابفروشی میتوانست ناپدید شود، دوستانم میتوانستند از خاطرهام بیرون بروند و جزئیات رؤیا میتوانستند در روشنایی صبح از دسترس خارج شوند، اما شادی همچنان باقی بود، همچون گرمایی که پس از کناررفتن دستی از روی پوست، برای لحظاتی در همان نقطه احساس میشود.
از خودم پرسیدم چرا اینهمه خوشحال بودم. آیا به این دلیل که در خواب، خودم را در جایگاه نویسندهای میدیدم که آثارش در آستانه انتشارند؟ یا به این دلیل که توانسته بودم این جایگاه را در برابر دیگران به زبان بیاورم و از آن شرمنده نباشم؟ شاید هم لذت اصلی در همین فاصله کوتاه میان آنچه در خلوت خود درباره خویش میدانم و آنچه میتوانم در حضور دیگران به آن اعتراف کنم، پنهان شده بود. زیرا نوشتن، دستکم برای من، همیشه فقط عمل نوشتن نیست. گاهی رؤیای رسیدن به لحظهای است که بتوانم درباره نوشتههایم حرف بزنم، بیآنکه صدایی در درونم فوراً بپرسد آیا واقعاً بهاندازه کافی خوباند، آیا کسی آنها را خواهد خواند، آیا حق دارم به آنها افتخار کنم.
در آن کتابفروشی، ظاهراً پاسخ همه این پرسشها را برای مدتی فراموش کرده بودم. نه از آن رو که پاسخشان را یافته بودم، بلکه شاید چون دیگر نیازی به پاسخ نداشتم. تنها میخواستم از کتابهایم بگویم، از آنچه نوشته بودم و آنچه قرار بود منتشر شود، و در این گفتن، خودم را به صورتی تجربه کنم که در بیداری همیشه بهسادگی در دسترسم نیست. من در آنجا کمی خودنمایی میکردم، به دستاوردهایم میبالیدم و از این کار لذت میبردم. چهبسا این غرور کوچک، بیش از آنکه نشانه اطمینان کامل به خودم باشد، نشانه اشتیاقی بود که مدتها در انتظار فرصتی برای آشکارشدن مانده بود.
اکنون که به آن رؤیا فکر میکنم، میبینم آنچه بیش از همه دوست دارم به یاد بیاورم، خودم هستم. خودم در آن لحظه، با آن شور و اشتیاق، با آن میل بیپرده به حرفزدن از کتابهایم و با آن شادیای که برای باقیماندن در من، به هیچ شاهد بیرونی نیاز نداشت. شاید رؤیا چیزی را به من وعده نداده بود. شاید حتی قرار نبود معنای پنهانی داشته باشد. ممکن است تنها بازتاب روزهایی بوده باشد که ذهنم بیش از همیشه درگیر نوشتههایم و سرنوشت آنهاست. اما همین بازتاب، بهخودیخود، برایم ارزشمند است. اینکه توانستهام در خواب، برای لحظاتی، لذت بهرسمیتشناختن خودم را تجربه کنم.
و چه میدانم. شاید سالها بعد، اگر کتابهایی که امروز دربارهشان حرف میزنم واقعاً منتشر شده باشند و اگر روزی در کتابفروشیای، میان قفسههایی که بوی کاغذ و مرکب میدهند، چشمم به نام خودم بر جلد یکی از آنها بیفتد، آن لحظه مرا نه به روز انتشار کتاب، بلکه به همین رؤیای کوچک بازگرداند. به آن کتابفروشی که شاید هرگز دقیقاً به همان شکل وجود نداشته، به دوستانی که در میانشان با غرور از نوشتههایم حرف میزدم، و به شادیای که پیش از تحقق هر چیزی، برای چند لحظه، به من اجازه داده بود احساس کنم به آن رسیدهام.
زیرا گاهی آنچه از آینده در خاطر ما باقی میماند، نه تصویری از آنچه واقعاً اتفاق افتاده، بلکه احساسی است که زمانی، در خواب یا بیداری، پیشاپیش از آن چشیدهایم. و شاید همین احساس است که بعدها، وقتی واقعیت سرانجام از راه میرسد، به آن طعم آشنایی میبخشد، چنانکه گویی آن را پیشتر، در جایی دور از دسترس زمان، زندگی کردهایم.
#رویا_نگاری
امروز دلم میخواهد از وسطیترین نقطهی روز شروع کنم به نوشتن گزارش، واژهی روزم آبدزدک بود.
قبل از شرکت در وبینار و یک ربع نوشتن با بقیه در حیاط کمی پیادهروی کردم.
هر چند میدانم فایده چندانی ندارد و باید از خانه بیرون رفت اما خب شرایط مهیا نبود و همین هم از هیچ بهتر است.
راستی این روزها برای کلمهی سالم جدیتر و محکمتر قدم برمیدارم.
میخواهم در واژهنامه پارسی هومرآبرامیان که عصر معرفی شد هم گشتی بزنم.
در این صورت نمرهی روزم از ده فراتر میرود.
امروز با شوق دیدار دوستانم از خواب بیدار شدم و سالواژهام را یاد کردم و با خطی خوش در دفترم نگاشتم تعهدورزی. دست و صورتم را با آب روان و پاک شستم و به نماز ایستادم و دعا بر همگان کردم و بسوی نوشتن رفتم و دقایقی نوشتم صبح صادق با روشنایی محو رسید و پای را بیرون از خانه نهادم و پیادهروی بر سر پیمان بود. بعد به دیدار دوستانم شتافتم و با هم سری به بهشت زدیم و به جهنم راهمان ندادند اما به قدری خوف انگیز بود که همگی لال شدیم و سکوت کردیم و به دنیا برگشتیم و و مثل اصحاب کهف در غارهایمان که همانا خانههایمان است خزیدیم. کتابی دیگر از جلال آل احمد را دست گرفتم به نام دید و بازدید و امروز از خوردن دست کشیدم تا دم مغرب بعد از نماز چای و شیرینی خوردم دلتان نخواهد. نمرهام را نه میدهم. و با دوستانم همان خاطرهی سفر به مشهد را مرور کردم. واژهی بهشت آسا را نوشتم. وبینار شرکت نکردم. آدرس کانال تلگرام مهرابی 👇💫
https://t.me/notetoday1
استاد جان، نکات را خواندم. چهاردهتا. بعضیشان را قبلاً شنیده بودم و بعضیشان را امروز. اما گزارش نیک، جواب دادن به نکتهها نیست، نشان دادنِ آنهاست روی زندگیی یک روز. پس بگذار جوابش را با خودِ روز بدهم.
سالواژه: ماندن
نکتهی ۱ میگوید نویسندگی مثل نوزاد است. قبول. اما نوزادِ من از اول سال با مدرسه همراه نبود. قبلتر سرِ اولین پیچ، عزم برگشت داشتم و کار راحت را برمیگزیدم. چندی است میکوشم ماندن را در عمل بیازمایم، نه در کلام، و همین نوشتنِ بیوقفه، نخستین پیروزی است.
پیادهروی
نرفتم. و این را مینویسم، که دروغ از نرفتن بدتر است. نکتهی ۱۴ میگوید سطری نیمهکاره بهتر از ننوشتن است، درست، اما سطرِ دروغ هیچ نیست.
آزادنویسی
نکتهی ۲ و ۶ را با هم آزمودم: نیم ساعتی چرند نوشتم، و در میانهاش چند صحنهی خیالی بر کاغذ نشست و به متنی رسید که در کانال هوا شد. چرند، نخِ نامرئی است، و ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد، نه پیش از آن.
تکرارآموزی
نکتهی ۱۰. «در حال و هوای جوانی» را دوباره خواندم و این بار جملهای اندوختم که بار اول از کنارش گذشته بودم. «توپ مروارید» هم باز شد و چیزی تازه در آن دیدم که نشان میدهد خواندنِ دوم، خواندنِ اول نیست. مطالعهی مکرر را در برنامهی روز نگه میدارم، نه بهعنوان تکلیف، بهعنوان کلیدِ آموختن.
کلمهبرداری
نکتهی ۱۲. از «توپ مروارید»: دخیل — نه دعا، بستنِ خود به چیزی که اگر باز شود، میترسی.
از «در حال و هوای جوانی»: بیگانه — نه غریب. غریب دلش میخواهد برگردد، بیگانه میداند جایی نیست که به آن برگردد.
و سپنج: سبک، پرِ هوا، با فشار جمع میشود، و خانهی عاریهای.
گزارش نیک
نوشتم، بس است. نکتهی ۵ میگوید هر جمله را چند شکل بنویس، این یکی را سه شکل نوشتم و هر سه را پاک کردم. همین که ماند، صادقترینش بود.
نمرهی روز
نکتهی ۱۳ نمره میخواهد. نمیدهم، راضی نبودم. سنجههایم روشن نیست و تا روشن نشود، فقط عدد، فقط فریب. نمرهدادن به روزی که خودت هم قبولش نداری، خودش یکی از همان تقلبهای کوچک است.
یاری جستن
نکتهی ۸ میگوید پرسشگر باش. پرسیدم: چرا؟ جواب نیافتم. چه میشود اگر؟ چیزی عوض نشد. چگونه؟ هنوز نمیدانم. اما سهراب گفته: «بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.» بیا با هم از سکوتِ سنگ چیزکی بفهمیم، حرف تازه.
گزارش آموختهها
این زندگی من است و کسی نیست. نقش قربانیِ کونگشاد را بازی نکنم، دردی را دوا نمیکند که هیچ، عمر را هم تباه میکند. دوای افسردگی و بیانگیزگی قرص نیست، یک درکونیِ زلزلهزاست و دیگر هیچ. این را از نکتههای چهاردهگانه یاد نگرفتم، این نکته از دل زندگی میآید.
رسانهی شخصی
نکتهی ۳ و ۴. کانالی تلگرامی دارم، شبیه کمدِ لباسِ زیر: نامرتب، و هر چه بخواهم قایم کنم آنجاست. اما میکوشم پارهای برگزیده از همین یادداشتها را ویرایش کنم و آنجا بنهم، انتقال آموختهها را در اولویت میگذارم.
manebipar@
ضمیمه: ارتکابات امروز
خواندن، نوشتن، پیادهرویی نرفته، و ارزیابیی ردشده.
نقاشها، رنگها را دوست دارند، آدمها نقاشها را
امروز یک بومِ نقاشی به اندازهی خودم، گرفته بودم دستم. بیشترِ مواقع نگاهِ خیرهی دیگران اذیتم میکند اما وقتی بومِ نقاشی دستم دارم، نگاه آدمها را دوست دارم. آنها وقتی نقاش میبینند، لبخند میزدند و احساسِ آرامش دارند. احساس میکنم، آدمها نقاشها را دوست دارند. احساسِ من است. این جمله، جمله و ادعای بزرگی است. اما احساس، که ادعا برنمیدارد. احساسم دوست دارد، فکر کند که آدمها نقاشها را دوست دارند. شاید میبینند یک نفر دنبالِ قیمت دلار و طلا نیست. شاید فکر میکنند نقاشیِ این بوم به این بزرگی، حداقل چندماه زمان میطلبد، در این شرایط جنگی فقط یک نقاش و هنرمند میتواند تا سهماه و چندماه و حتا بیشتر امیدوار باشد. در این شرایط هم به رنگبازی ادامه دهد و به فکر آفرینشِ زیبایی باشد. مگر میشود نقاش را دوست نداشت؟ نقاشِ واقعی دست به قلمو که میبَرد خودش را هم فراموش میکند، چه برسد به خشمی که از دیگران دارد. دیدی چشمهایشان برق میزند؟ برقِ بخشش. یعنی تو را بخشیدم. میدانی چرا؟ چون کودکم. چون قلبم عاشقِ رنگ است. دنیای عاشقِ رنگ، مشکی را هم، همبازی میداند. یادم میآید، استادم میگفت: «سعی کن مدادرنگ را طوری استفاده کنی که با هم کوچک و کوتاه شوند.» منظور او تکنیکی بود، یعنی از جعبهی مدادرنگِ 120 رنگ، باید رنگهای همطیف را استفاده کنی تا ارزشِ هُنری تابلو را بالا ببری. اما من منظورش را «دوستی» برداشت میکنم. یعنی همهی رنگها را به یک اندازه دوست داشته باشم. کوششم این است.
جملهی ناب امروزم:
بدانی که نوشتار «دقیقاً همان جاییست که تو نیستی»- و بدانی که این آغاز نوشتار است. رولان بارت | کتابِ سه گام بر نردبانِ نوشتار | اِلن سیکسو
از خودم:
فردا میروم مزونِ لباس. خیاطم هم اهلِ خواندن و نوشتن است. صادق هدایت میخواند. دوست دارد زندگینامهاش را بنویسد. فردا میخواهم سارفنِ بندیِ پاپیونی سفارش دهم.
از گردهماییهای دوستانه:
فردا باید بروم تماشاخانهی مانیاد، میخواهم نمایشِ «کُوزت» را ببینم. این نمایش، نگاهیست به رُمان بینوایان. میدانستید یکی از رُمانهای محبوبم است؟
کلمههای امروز:
برفسیما، درونلرزه، نیمبهشت
از جملههای هر روزم:
دلم برای نوشتن تنگ شده.
مخم درد میگیرد، حس خنگی میکنم، حس کور بودن. عددهای به آن بزرگی را نمیبینم، مدام خطخطی میکنم. حاتمی بزرگ میگوید این خطخطی زدنا خط قرمز منه.
مثل بز سر تکان میدهم که بله، بله، درست میگویید، اما باز هم خطخطی میکنم، بسکه کورم. حواسم کجاست، نمیدانم. میخواهم سرم را بکوبم به دیوار. حاتمی بزرگ میگوید این هفته ازت کار میخوامها، این هفته باشد همهچی رو تحویل بدی، این هفته.
حق دارد خب، حسابهایش را سپرده به تو، به توی کور، همین دوتا حرف را هم نزند؟
میگویند برای اینکه توی یک کار خوب باشی، باید اول توی آن کار بد باشی. امیدوارم این حرف درست باشد و به بد بودن تو کار عادتم نشود، که به خوب بودن برسم.
خوب بودن، خوب بود. امروز خوب بود تا قبل از اینکه کوربازی دربیاورم، خوب بود.
کتاب «دستهایم در همین نزدیکی» را تمام کردم، تصمیم گرفتم کتابهایی که نام برده بود را بخوانم. «مینوی خرد» دانلودش کردم و بیست صفحهای هم مینوی خرد خواندم. پادکست مناهج گوش دادم، در مورد تاریخ یهود حرف میزد.
روی طراحی سایت کار کردم، یک طرح جدید و کاربردیتر. دوستش داشتم، بیشتر از قبلیها تر و تمیزتر.
خوب بود، همهچیز خوب بود تا اینکه کور شدم، عددهای یه آن بزرگی را ندیدم و حرف شنیدم. حرف به حقی بود، اما یعنی بعد از سه چهار هفته هنوز میلنگم، هنوز بدم، هنوز در کارم راه نیفتادهام و این آزارم میدهد. مقایسه میشوم با حسابدار قبلی، با خواهرم، که خواهرت اینطور بود، آنطور بود. خب، خواهرم سه چهار سال سابقه داشت که روتینش شده بود، اما من اول راهم.
بدی با آشنا مشغول کار شدن این است که، مقایسهاش به کنار، مشکل بزرگتر این است که آبرو و معرفت را کف دستهایت میبینی و حس میکنی با هر بار گند زدن، اعتبار معرفت را هم زیر سؤال میبری.
هوشی میگوید یک اشتباه را فقط در حد همان اشتباه نگه دار. میگوید که نباید اینقدر خودت را، کل شخصیت خودت را، زیر سؤال ببری. میگوید مسئولیتپذیری یعنی پذیرش اشتباه و سعی بر عدم تکرار آن.
میگوید اگر یک نفر دیگر این کار را انجام میداد، این اشتباه را میگفتی کور است؟
مرقومهات به دستم رسید و بسی مسرور و مشعوف گشتم. چه نیکوست که میبینم برای پیشرفت خویش همت گماشتهای و در راه رشد و تعالی خود قدم برمیداری. آدمی را چه سعادتی بالاتر از آنکه ببیند دوستانش در پی بهتر شدناند و از سکون و روزمرگی رضایت نمیدهند؟
اما از احوالات این کمینه اگر جویا باشی، امروز زودتر از ایام سابق دیده گشودم و توفیق یافتم یک ساعت تمام آزادانه قلم بر کاغذ برانم. پس از آن، فصلی از کتاب مادران و دختران خواندم و به مطالعهی مقالهای موسوم به «تشویش نوشتن» پرداختم. نویسنده بر این باور بود که برای رهایی از اضطراب نوشتن، باید آن را با نیازهای وجودی خویش پیوند دهیم؛ یعنی نوشتن را نه صرفن برای آفریدن اثری درخور تحسین، بلکه برای ساختن خویشتن و بارور ساختن قابلیتهای درونی به کار گیریم. این سخن سخت به دلم نشست؛ چه بسا پیش از آنکه نوشتن وسیلهای برای رسیدن به جایی باشد، راهی برای شناختن خویش است.
بعد از اندکی نرمش و رسیدگی به امور مطبخ و نظافت منزل، روانهی محل کار شدم. پس از مراجعت، خواب بر من غلبه کرد و چون دیده گشودم، وبینار به پایان رسیده بود و این کمینه از فیض حضور محروم مانده بود. با این حال، بیدرنگ به نوشتن مشغول شدم و سپس فهرستی از کارهای عقبافتاده ترتیب دادم؛ باشد که این امور از حالت بلاتکلیفی بیرون آیند و روزی به سرانجام رسند.
بعد به خیاطی رفتم تا قد لباسم را کوتاه کند. این نیز از عجایب روزگار است که آدمی گاه برای کوتاه کردن یک جامه باید مسافتی بپیماید اما برای کوتاه کردن فهرست آرزوها و کارهای خویش، هفتهها و ماهها درنگ کند. بگذریم.
پس از مراجعت، بار دیگر در مطبخ به تهیهی شام پرداختم. سه قسمت از سریال یل نیز تماشا کردم که به نظر این بنده، ارزش صرف وقت دارد. چند بیتی هم از شیخ اجل، سعدی شیرازی، خواندم که چه خوش فرموده است:
“ای دوست گرفته بر سر ما دشمن
یا دوست گزین به دوستی یا دشمن
نادیدن دوست گرچه مشکل دردیست
آسانتر ازان که بینمش با دشمن”
زکیه میدانی چیست؟ این روزها پیوسته زبان به شکوه و شکایت میگشایم که چرا اوقات فراغتی نیست تا بیش از این به مطالعه و قلمفرسایی مشغول آیم و از خواندن و نوشتن حظّ وافر برگیرم اما زود خود را تسلی داده و با خود میگویم که شاید باید در میان همین کارهای روزمره، لحظاتی برای خویشتن دستوپا کنیم؛ چراکه اگر انتظار روزی را بکشیم که همهچیز مرتب و خاطرمان آسوده باشد، چه بسا عمر به سر آید و آن روز موعود از راه نرسد. بگذریم. نمیخواهم پرده از رازهای مکتوم سینه بردارم و خاطر عزیزت را مشوش کنم.
زکیهی عزیزم، تو بگو. حال تو چگونه است؟ این روزها چه میخوانی و چه مینویسی؟ دلم میخواهد از احوالاتت بیشتر بدانم و بشنوم که در این روزگار پرهیاهو، برای دل و جان خویش چه میکنی.
بیش از این تصدیع اوقات شریفه ندهم و قلم از جولان بازدارم تا مجالی برای نامهی بعدی باقی بماند.
آرزوخاتون اکنون که برایت مینگارم ساعتیست که خورشید به پشت کوهها عقب نشسته و هوا نه کاملا ناجوانمردانه اما اندکی ناجوانمردانه سرد است. چه مسرورم از این مکاتبهها که آدمی را با خبر میکند از احوال همدست و همداستان خود.
شرح احوال اینجانب در امروز بدین منوال گذشت:
روز را با آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نگاشتن آغازیدم. پس از آن کتاب مادران و دختران و شکوفههای عناب را تورق کردم و کلماتش را مکتوب و عباراتی به قلاب چشمانم افتاد از شکوفههای عناب:
«ما گندم خوردهایم و از بهشت رونده، نه عروس دنیا شدیم نه داماد آخرت.»
«آخر شاهکشی، کاهکشی است.»
بعد از آن به سراغ خلوت معنویام رفتم
مصحف شریف را خواندم و ایضا نهجالبلاغه
این هم سرشکی از دریای ژرفاش:
«برای فهمیدن بپرس، نه برای آزار دادن.»
ساعتی را با دوستی دیرین به گفتگو نشستیم و الحق که حضرت حافظ بهجا فرمودند که:
اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد
باقی همه بیحاصلی و بیخبری بود
القصه، حوالی ساعت پنج خود را به مکتب وبینار رساندم، نبودن جنابتان بسیار در ذوق میزد و جایتان سبز بود. استاد از فواید تکرار در آموزش، لزومت پیاده گزکردن در طول روز، و آزادنویسی سخن راندند.
۱۵ دقیقه آزادنویسی جمعی کردیم که بسی سودمند بود. باز هم جایت خالی.
بعد از آن کسی در باب مسئله هوش مصنوعی این پرسش را مطرح کرد: در این زمان که هوش مذکور رونق گرفته، نوشتن ما راه به جایی میبرد و مفید است؟ که باعث شکل گیری بحثی نوین شد و استاد خاطرنشان کردند که اشتباه ما این است که مقام انسان را تنزل میدهیم. گفتند: ورای هوش مصنوعی چیست؟ کد و عدد. اما در ماورای انسان چه وجود دارد؟ روح، غم، شادی، احساس، عشق، مهر و زیستن.
حال که هوش مصنوعی در حال پیشرفت است ما نباید دست از تلاش برداریم، از بزرگان تاریخ بیاموزیم به مانند انیشتین.
نویسندگی یعنی زندگی یعنی لمس زندگی ما وظیفه داریم خودسازی را ادامه دهیم و معنای زندگی را کشف کنیم.
بعد از آن به سراغ نگاشتن متنی رفتم برای سیاهمشق، که برای من حکم تحریریه را دارد و میکوشم در ساعت هشت شب، چراغش را روشن نگاه دارم.
در سکوت شب تفأل به خواجهی شیراز شعف دیگری دارد، شاه بیت فال امشب را برایت نقشه میبندم:
« دلا دلالت خیرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش»
در طول شبانهروز از همدمهای نمکین من، زیتون است، هر روز کارهایش ملاحت بیشتری دارد. تماشای غذا خوردن و خفتنش آرامشی دارد مطبوع.
شعر، آرزوخاتون، شعر سرشارم میکند. شیفتهی اوقاتی هستم که میخوانم و اشعار و کلمات و روایتها را به جانم میریزم. چندیست که فاصله افتادهست میان من و لاجرعه سر کشیدن جامِ شعرها. کسی طوفان شد و چراغهای لالهی پرنور و درخشان راهم را شکست، در حال بندزدنشان هستم. باز هم برمیافروزمشان. بگذریم عزیزم، بگذریم.
از نوشتن و شرح ماوقع برایت سیر نمیشوم اما بیش از این مصدع اوقات شریفات نمیشوم و میروم ختم شب را برچینم. زیاده عرضی نیست، جز دعاگویی صحت و سلامت وجود عزیزت. این را هم ضمیمه کنم، از اینکه دیدارمان در حال نزدیک و نزدیکترشدن است بسیار خرسندم.
داشتم میخوابیدم که یکهو یادم اومد گزارش نیک امشب رو ننوشتم. اومدم تا به اندازهی دو خط هم شده بنویسم تا این اتصال رو حفظ کنم.
امروز دو تا کار خیلی نیک برای خودم انجام دادم. اول اینکه زیاد پیادهروی کردم و حال و هوام خیلی عوض شد. دوم اینکه با دوستم کمی کدورت داشتیم، امروز که بهم زنگ زد، در موردش باهاش حرف زدم و سوتفاهمها برطرف شد و کلی حالم خوب شد.
استاد جان، نکات را خواندم. چهاردهتا. بعضیشان را قبلاً شنیده بودم و بعضیشان را امروز. اما گزارش نیک، جواب دادن به نکتهها نیست، نشان دادنِ آنهاست روی زندگیی یک روز. پس بگذار جوابش را با خودِ روز بدهم.
سالواژه: ماندن
نکتهی ۱ میگوید نویسندگی مثل نوزاد است. قبول. اما نوزادِ من از اول سال با مدرسه همراه نبود. قبلتر سرِ اولین پیچ، عزم برگشت داشتم و کار راحت را برمیگزیدم. چندی است میکوشم ماندن را در عمل بیازمایم، نه در کلام، و همین نوشتنِ بیوقفه، نخستین پیروزی است.
پیادهروی
نرفتم. و این را مینویسم، که دروغ از نرفتن بدتر است.
آزادنویسی
نکتهی ۲ و ۶ را با هم آزمودم: نیم ساعتی چرند نوشتم، و در میانهاش چند صحنهی خیالی بر کاغذ نشست و به متنی رسید که در کانال هوا شد. چرند، نخِ نامرئی است، و ایده اغلب در هنگام نوشتن شکل میگیرد، نه پیش از آن.
تکرارآموزی
نکتهی ۱۰. «در حال و هوای جوانی» را دوباره خواندم و این بار جملهای اندوختم که بار اول از کنارش گذشته بودم. «توپ مروارید» هم باز شد و چیزی تازه در آن دیدم که نشان میدهد خواندنِ دوم، خواندنِ اول نیست. مطالعهی مکرر را در برنامهی روز نگه میدارم، نه بهعنوان تکلیف، بهعنوان کلیدِ آموختن.
کلمهبرداری
نکتهی ۱۲. از «توپ مروارید»: دخیل — نه دعا، بستنِ خود به چیزی که اگر باز شود، میترسی.
از «در حال و هوای جوانی»: بیگانه — نه غریب. غریب دلش میخواهد برگردد، بیگانه میداند جایی نیست که به آن برگردد.
و سپنج: سبک، پرِ هوا، با فشار جمع میشود، و خانهی عاریهای.
گزارش نیک
نوشتم، بس است. نکتهی ۵ میگوید هر جمله را چند شکل بنویس، این یکی را سه شکل نوشتم و هر سه را پاک کردم. همین که ماند، صادقترینش بود.
نمرهی روز
نکتهی ۱۳ نمره میخواهد. نمیدهم، راضی نبودم. سنجههایم روشن نیست و تا روشن نشود، فقط عدد، فقط فریب. نمرهدادن به روزی که خودت هم قبولش نداری، خودش یکی از همان تقلبهای کوچک است.
یاری جستن
نکتهی ۸ میگوید پرسشگر باش. پرسیدم: چرا؟ جواب نیافتم. چه میشود اگر؟ چیزی عوض نشد. چگونه؟ هنوز نمیدانم. اما سهراب گفته: «بیا با هم از حالت سنگ چیزی بفهمیم.» بیا با هم از سکوتِ سنگ چیزکی بفهمیم، حرف تازه.
گزارش آموختهها
این زندگی من است و کسی نیست. نقش قربانیِ کونگشاد را بازی نکنم، دردی را دوا نمیکند که هیچ، عمر را هم تباه میکند. دوای افسردگی و بیانگیزگی قرص نیست، یک درکونیِ زلزلهزاست و دیگر هیچ. این را از نکتههای چهاردهگانه یاد نگرفتم، این نکته از دل زندگی میآید.
رسانهی شخصی
نکتهی ۳ و ۴. کانالی تلگرامی دارم، شبیه کمدِ لباسِ زیر: نامرتب، و هر چه بخواهم قایم کنم آنجاست. اما میکوشم پارهای برگزیده از همین یادداشتها را ویرایش کنم و آنجا بنهم، انتقال آموختهها را در اولویت میگذارم.
manebipar@
ضمیمه: ارتکابات امروز
خواندن، نوشتن، پیادهرویِ نرفته، و ارزیابیِ ردشده.
— تنها در خانه
امروز قبل از خورشید بیدار شدم. فقط نور نداشتم تا بتابم. البته هرجور حساب میکنم، امروز نه من، بلکه خورشید هم نور نداشت. ابرها پرتوهایش را میخوردند. دستبهدست هم خورشید را محاصره کرده بودند.
همسرم را بیدار کردم تا به همراه مادرش برای عمل آب مروارید به بیمارستان بروند. بعد از رفتن آنها، هرچه پهلو به پهلو شدم، خوابم نیامد. خیرش را خوردم و از رختخواب کندم.
— جایزهی مادرشوهر
میخواهم برای مادرشوهرم آش ماسوا بپزم، بهعنوان جایزه، چون دوست دارد.
پس نخودهایی را که از شب قبل با نمک فراوان خیسانده بودم، آبکشی کردم و با آب جوش و زردچوبه گذاشتم بپزد و بلغور گندم را هم در قابلمهای بزرگتر با آب جوش گذاشتم جا بیفتد، که بلغور عزیز برای لعاب انداختن صبوری میخواهد.
جلوجلو بگویم مهمانمان خیلی مزهی آش را دوست داشت.
در ادامه، لباسها را داخل لباسشویی ریختم. نمیدانم با کدام عقل این کار را کردم، چون هوا بارانی شد. از اول هم آفتابی نبود.
رختخوابها را مرتب در کمد قرار دادم. هرچه میگذشت، رغبتم به ورزش داشت کم و کمتر میشد. مسواک زدم و بعد شیرسنجدَم را خوردم که دیگر ساعت هشت و نیم شده بود.
— هر هفته شنبهها مهمند
هر شنبه آقای طیبی که به او میگویم «آقای آب»، میآید تا آب دماوند برایمان بیاورد. جانمان دماوندی میشود. امروز همسرم نبود، خودم آب خریدم. دبهها را به خانه آوردم.
زمان طلایی ورزش مدام داشت از دست میرفت. مَت ورزشی را پهن کردم، اما حوصلهی ورزش اصلاحی را نداشتم. دلم پیلاتس میخواست. از یوتیوب جلسهی سوم را دانلود کردم و نیم ساعت با مربی ورزش کردم.
خیلی خوب بود، چون بعدش حمام لازم شدم. امروز یادم بود قبل از رفتن به حمام، پلمب شامپوی جدید را باز کنم.
بویی نداشت آنچنان که در خاطرم بماند.
— ساعات روز
دیگر تا صبحانه آماده شود، ساعت یازده شده بود.
خوشبختانه قبل از رفتن به حمام، چای را دم کرده بودم.
بعد از صبحانه، پیازداغ و سیرداغ را آماده کردم و مشغول گوش دادن به اپیزودهای داستانی چای با بنفشه شدم.
— دیوانهبازیهای دو معشوق
خسرو و شیرین کم بود، باربد و نکیسا دو اپیزود را به خود اختصاص دادند، طوری که در آخر شیرین فریادش درآمد. ای خدا، خیرت بدهد دختر، داشتم دچار روانپریشانی میشدم. فکر کنم ولکن مطربها خراب شده بود.
القصه.
در اپیزودهای پیشین، شیرین پاچهی خسرو را میگرفت و در اپیزودهای جدید به موسموس کردن افتاده بود. خلاصه که کاری کرد تا خسروی ایرانی، شیرین ارمنی را عقد خود کند. درود بر تو، شیرزن. اما برای این کار روان ما را خطخطی کردی. به نظر میرسد این خاصیت نگیر بودن خسرو نسلبهنسل منتقل شده. البته از تجربهی دوستانم این نتیجه را گرفتم.
وگرنه که همسر من خیلی بگیر بود. کارمان به پاچه گرفتن و موسموس کردن نرسید، شکر خدا.
— کوتاه میگویم
تمرینجا را بودم، نکات خوبی یاد گرفتم. البته زمانی مشخص میشود که چیزی بنویسم و ارسال کنم.
جاروبرقی کشیدم، اما حوصلهی دستمال کشیدن سطوح را نداشتم.
حواسم به آش بود و بقیهی اجزایش را در وقت مناسب میافزودم.
حواسم به ماه هم بود. خدا را شکر، پنجرهی آشپزخانه رو به طلوع خورشید است و حتی رو به طلوع ماه. من از این قاب، سلام هر دو را میبینم. امروز ماه خیلی زیبا بود. هرچه تلاش کردم زیباییای را که میبینم ثبت کنم، نشد آنچه میدیدم.
گزارش دوستانم را خواندم. کوتاه نوشتن لنا خیلی برایم خوشایند بود. دوست دارم یک روز امتحانش کنم.
کمی با ترانه صحبت کردیم دربارهی نام نینی که دارد در وجودش شکل میگیرد.
با تماس تلفنی جویای احوال خواهرزادهام شدم، چون قوزک پایش دررفته بود.
در نویسندهساز بودم که همسرم با مادرش برگشت.
مادرشوهرم اول روحیهی یک مریض را به خود گرفته بود، ولی کمی که گذشت، به تنظیمات کارخانه بازگشت. البته نه چندان کامل. شوخطبع و پرحرف شده بود.
کمی با دوستم سمانه صحبت کردیم و پشت خط آمدن برادرش باعث شد گفتوگو زود تمام شود.
دارم به تهران برمیگردم. خوشحالم از تجربههایی که بهم اضافه شد. چقدر ایده برای نوشتن برداشتم و قوطی ایدهام پر شد از جرقههای خوب. شارژ شدم. سپاسگزار بودنم.
«مدیر مدرسه» جلال آل احمد را شروع کردم.
چهلوپنج دقیقه پیادهروی صبحگاهی حسابی انرژی گرفتم.
چند صفحه «از سکوی سرخ» درباره شعر یدالله رویایی خواندم.
جلسه تمرینجا شرکت کردم. باز هم به نکات تازهای در نوشتن رسیدم.
کتاب مجموعه شعر فریدون مشیری به امانت گرفتم. چند صفحه میخوانم.
وبینار امروز پونزده دقیقه نوشتیم. فقط از خودم سوال پرسیدم.
شام لوبیا پلو درست کردم با سالاد شیرازی و ترشی.
یک صفحه اشعار پروین اعتصامی خواندم: «ندهد هیچ کسی نسبت طاووسی
به شغالی که دُم زشت کند رنگین»
خوشحالم که امروز پنج نوبت آزاد نوشتم.
و برنامه روزانهی فردا را مینویسم.
02/08/1405
گزارش نیک 165♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
خرده ریز کاری
چند کار را گذاشته بودم امروز انجام بدهم. البته ثبت نام کارشناسی ارشدم هم امروز بود. دانشگاه پر بود از کارکنانی که نگه داشتن لبخند به لب را تمرین کرده بودند. تحویل دانشنامهی لیسانس و وارد کردن مشخصات خانواده که به خوبی و خوشی انجام شد، شروع به تحقیق محلی از دانشجویان قدیمی کردم، همه چیز تعریفی بود اما نوبت به سختگیریها به پوشش که رسید صداها کمی لرزان میشد. جالب بود خاطرهای تلخ را دختر زیبارویی چادری تعریف کرد که مجبورش کردهاند زاپهای شلوار دوستش را بدوزد تا بتوانند با هم وارد دانشگاه شوند. آه که این خاطرهها تمام نمیشود. من که پیرهنهای پدرم را می پوشم و همین که مطمئن هستم روی باسنم را میگیرد، وظیفهام را انجام شدهمیدانم.
امروز دو جلیقه از کتوشلوارهای قدیم پدرم را با کمک مادرم برای روی پیرهنهای مردانهای که میپوشم پسند کردیم. یکی مشکی راه راه و دیگری خاکی تیرهی راه راه. یک پیرهن طوسی رنگ را هم گلچین کردم. پیشنهاد مادرم بود. از بس که گفت هاله یک چیزی باید روی اینها بپوشی. از کتهای مادرم شروع کردیم و به جلیقهها رسیدیم. واقعا هم معرکه شدند. خیلی دوستشان دارم. فردا با نیم ست سواچم زیباتر هم میشوند.
بعد از حدود سه ماه ال سی دی راه راه موبایل م را تعمیر کردم. نگاه به ال سی دی بدون خطهای سبز هم برایم آرزو شدهبود. حالا میتوانم کتاب آنلاین هم بخوانم. گوشی را که نونوار کردم، هنوز به خانه نرسیده مادرم گفت از قاب گوشی و گلس جدید من میخواهد. خلاصه گوشی مادرم هم نونوار شد. همین چیزهای ساده دلیل هزار بار شکرگزاری هستند.
دوبار تمرین هیپنوتیزم برون ریزی و یک بار تمرین بالا بردن ارتعاش بدن را انجام دادم. در اولین تمرین هیپنوتیزم به خواب رفتم. استادم در کلاس برایمان توضیح دادهبود که تمرین خود هیپنوتیزم درمانی مثل ران کردن آنتیویروس روی کامپیوتر است، اگر وسط اسکنِ ویروس، کامپیوتر خاموش شود، عملیات ویروس کشی باید از اول انجام شود، حالا همین جریان در مورد به خواب رفتن وسط هیپنوتیزم صدق میکند. درست است که خوابی عمیق و دلچسب است اما رفتن به حالت آلفای ذهنی و آمادهسازی برای القا را مختل میکند. این بود دوباره تمرین را از سر گرفتم. امروز در برون ریزی به بازیهای بچگی سرک کشیدم. دوستی داشتم به نام ستاره که با خواهرم که موهای بلند و زیبایی داشت دوستی صمیمی بود و با من که موی کوتاه داشتم بیگانه. باورم نمیشود که بغضهای هفت سالگیم را تا الان با خودم به دوش کشیدهبودم. با این حساب استادم درست میگفت که هرچیزی که میخواهید بشوید، باید سی روز تمرین برون ریزی را بیوقفه ادامه دهید. تا به امروز من، زهرا و فرزانه خانم و خواهرم پانزده روز تلاش کردهایم.
دوش گرفتم، لباسهای فردا را چیدم، خوشگلسازی کردم، از خواهرم کمی پذیرایی کردم. آهنگ گوش دادم و اتاقم را مرتب کردم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای آش رشته در کنار مادر و خواهر.
سپاسگزارم برای گوش دادن به دو آهنگ زیبا.
سپاسگزارم برای گوشی سالم و دوست داشتنیم.
سپاسگزارم برای هوای خنک پاییزی.
سپاسگزارم از استاد شاهین که عشقورزی به تداوم و حرکات حلزونوار را به من آموخت.
سپاسگزارم که گزارش نیک را تنها نمینویسم.
با آزادنویسی آغازیدم روز را. با «یوسا» ادامه دادم.
ورزش نکردم ولی گامیدم.
مدتی پشت در ماندم و با بچهگربههای حیاط گپ زدم.
امروز خیلی به «او» فکر کردم. دوباره آزادنویسی کردم و بیشتر نوشتههایم در موردش بود.
شعر خواندم.
سری به ترانههای فارسی زدم. برخیشان مو بر تن سیخ میکنند از زیبایی.
تمرین کردم.
قرار است از پسفردا رژیم غذایی را آغاز کنم. شبهای آخر خودم را با غذا خفه میکنم.
شب را با نوشتن و بهشب کردن کانال تلگرام تمام میکنم. حال سریال نیست.
سال واژه: پذیرش
صبح زود بیدار شدم، بعد از مدت ها بلخره توانستم.
غذای بچه هایم را دادم، دوش گرفتم.
زودتر از روزهای دیگر خانه را ترک کردم، به گربه های حوالی ساختمان غذا دادم.
بار ترافیکی مذخرف را پشت سر گذاشته و نیم ساعت زودتر به محل کار رسیدم، روز بی دردسری بود.
در وبینار نویسنده ساز، حاضر شدم.
و اما مفیدترین بخش امروز؛
در پانزده دقیقه آزاد نویسی، بدون فکر قبلی تند و تند نوشتم. از قدرت ذهن نوشتم، زمان هایی که با وجود کمبود امکانات با پافشاری روی هدف و تمرکز بر آن به خواسته ام می رسیدم.
ناخودآگاه مادرم را خطاب قرار دادم، اصلن نمی دانم واژه ها چطور پشت سر هم در قالب نامه ردیف می شدند؛ مامان قشنگم… و ادامه ی حرف ها. حس غریبی بود، در تمام این سال ها با او حرف زده ام اما نامه هرگز ننوشتم. هنوز واژه ها در پی هم می دویدند که زمان آزادنویسی تمام شد.
اکنون من بودم و یک حال خوب، گویی از نزدیک “مامان قشنگم” را دیده بودم.
پ. ن: ایشان در سال ۷۹ این دنیا را ترک کردند.
دومین کار مهم: کامل شدن موضوع تایپ” وورد” به زبان آلمانی بود، آن هم با داشتن دو گربه ی بازیگوش.
راستش را بخواهید امروز قصد انجام آن را نداشتم، اما بعد از آزادنویسی و آن حال خوب قدری زیاد انرژی داشتم.
گپ و گفتی هم با مهری جان همسایه ی عزیز داشتم.
قبل از خواب کمی زبان می خوانم.
این هم از گزارش نیک امروز.
خببب، امروز بالاخره طلسم ۹ و نیم بیدار شدن را شکستم و اول صبح بیدار شدم. صبحانه خوردم و آماده شدم و دانشگاه که رسیدم ۹ و نیم بود. ساعت را نگاه کردم و گفتم هه، دیدی بالاخره.
صبح هوا سردی پائیز داشت. بوی باران میآمد و بیرون که رفتم نمنم میآمد. رفتم مترو و وقتی بیرون آمدم تازه بند آمده بود. زمین خیس بود. در مترو بودم موقع باریدن. ولی انگاری زیاد آمده.
رفتم دانشگاه و کارهایم را انجام دادم و بعد هم کمی حرف زدیم با بچهها و بعد رفتیم ناهار و کلاس عصر.
خانه که رسیدم یکی دو تا کار را انجام دادم و چایی ریخته بودم که خوابم برد. بعد از چند دقیقه بلند شدم و یاد چاییام افتادم و رفتم سراغش.
بعد رفتم سراغ یکی از آن کارهایی که خوشم نمیآید. این کارها را هر چه زودتر انجام دهی و بگذاری کنار بهتر. چند ساعتی کار کردم و تقریباً نصفش انجام شده و بقیهاش برای فردا.
دیگ ادامه نمیدهمش. میخواهم کمی بخوانم و بنویسم و ذهنم را مرتب کنم و زود بخوابم.
در تلاش برای دوستی با ابهام
-صبح با پر کردن صفحاتِ صبحگاهی آغازید.
– نوبت ورزش رسید. حرکاتِ امروز تهماندهی خواب را از ذهنم پالود.
– پس از ورزش و دوشی رفتم سراغ آمار. البته پس از چند روز وقفه. از میانه و مد و چندکها خواندم. به نوعی مروری بود بر بخشی از شاخصهای تمرکز.
-علاوه بر مرور دانستههای پیشین، «آمار برای دانشمندان داده» را هم پیش بردم و با نموداری جدید آشنا شدم بهنام «Hexbin Plot» (هرچه گشتم معادلی نیافتم). نوعی نمودار نقطهای است که به جای نقطه، ششضلعی دارد. زمانی به کار میرود که نمودار نقطهای بهدلیل تعداد زیاد دادهها دیگر نمیتواند نمایشی خوانا از دادهها داشته باشد. پس هرگاه خواستید برای تعداد زیادی از دادهها، همبستگی دو متغیر کمی را بررسی کنید، «Hexbin Plot» جوابِ شماست.
-سرگرمِ کتابی شدم که دیروز خریدم: «با سوالهات زندگی کن». از جایی شروع کردم که استاد در نویسندهساز خوانده بود. برخی از بخشهایش را چندینبار خواندم. یکی از این بخشها را اینجا میگذارم:
«پارادوکسِ صبر این است که هم پذیرش است و هم انتخاب. انتخاب اینکه تجربههایی را که جهان به شما ارایه میدهد با آغوش باز بپذیرید. وقتی واقعیت را بپذیرید که همهچیز تحت کنترل شما نیست و پرسشهای زندگیتان را در آغوش بگیرید، دوباره آزادی، قدرت تصمیمگیری و استقلال خود را بدست میآورید.»
-از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی» یکسری واژه رونویسی کردم. پس از آن، وقتی هم گذاشتم برای تمرینِ جدیدِ کارگاه «خودواژه».
-آخر هم که قرار است شاملو در بغل به خواب بروم. تامام.
برای دومینبار بعد از مدتها که از انتشار دور افتاده بودم، چیزکی در کانالم منتشر کردم. یک طرح سریع از درختی که در پیادهروی دیده بودم و متنی که در حضور درخت نوشته بودم. تا خرتناق که مطالعه نکردهام، ولی دو نوبت کتاب خواندم. هم سراغ سمفونی مردگان رفتم و هم کتاب 21 درس برای قرن بیست و یک را تورقی کردم. به بخش آخر سمفونی رسیدهام. راوی آیدین است. آیدینی که مشاعرش را از دست داده است و حال خوشی ندارد و باز یاد کتاب خشم و هیاهوی فالکنر میافتم و فکر میکنم بالاخره میتوانم از آن بخش بیرون بیایم. کاش بخش اول راویاش حال خوبی داشت.
به پیادهروی میروم. آرام آرام قدم میزنم. از دیدن خرمالوها حظ میبرم و یاد سهم گنجشکها میافتم. گنجشکها پای درخت بازی میکنند. گنجشکی پرواز میکند و چشمهایم به دنبال او و بعد رقص پروانهها.
زبان میخوانم. باز هم دو نوبت. به داستان دوم رسیدهام. هر هفته با یک داستان پیش میروم. آنقدر از هوش مصنوعی دربارهی جنگ سوال میپرسم که تمام کلمات روسی مرتبط با جنگ را روی دایره میریزد. حالا لغتنامهی جنگیام خوب شده است. شاید یک داستان روسی در حال و هوای جنگ هم نوشتم. تا خرتناق سریال دیدم. سریال سرگذشت یک ندیمه حوصلهام را سر برده است و من نمیدانم چرا سریالها را در فصل دوم و سوم به اتمام نمیرسانند و مدام قهرمان را با یک چالش جدید روبرو میکنند. سریال که به درازا میکشد تو خیالت راحت است که هیچ اتفاقی برای قهرمان نمیافتد. برای ناهار با آخرین بستهی گوشت، خورشت کرفس بار میگذارم. اگر غذا باب میلش باشد، بیخیال آن رژیم کذایی میشود و دست از معیارهای زیبایی کرهایاش میکشد. عاشق خورشت کرفس است. برای شام هم دمی گوجه. از دمی گوجه متنفر است. آن یکی ولی دوست دارد. خیالم راحت است که او میتواند از باقیماندهی غذای ظهر بخورد. من هر دو را دوست دارم. باید رژیم بگیرم، ولی نمیتوانم. هنوز ارادهاش را ندارم. یوگا میکنم. سی دقیقهی تمام. مثل هر روز. باید با بدنم آشتی کنم. راجع به دین و مذهب میخوانم. راجع به افراطیون با هر دین و عقیدهای که انحرافاتی در دینشان ایجاد میکنند و مسیر دین را به کل تغییر میدهند. با مادرم حرف زدم. با نون هم در حد چند کلمه و خدا رو شکر که سرش شلوغ بود و حرف به غیبت نکشید. با سین تا وثت گزارش نیک نشد حرف بزنم. یکبار من زنگ زدم او جواب نداد. یکبار هم او زنگ زد، من سر شلوغ بودم جواب ندادم. با سین صحبت به درازا میکشد و اغلب با حالی خراب تماس را به پایان میبرم و باز ناگزیرم به تماس و این تکرار ابدی چون دوستش میدارم. میروم به پشتبام. به گلدانها میرسم. کاشیهای روی بام را میشویم و مینشینم به تماشای موشکهایی که نمیدانم مقصدشان کجاست؟ بعد همسر زنگ میزند و میگوید کار و بارش براه شده است و دستپر میآید به خانه. گزارش نیک نصفه میماند و چند ساعتی هم در آشپزخانه به شست و شو و جا دادن خوراکیها در فریز میگذرد. قبض تلفن را پرداخت میکنم. اقساط معوقه را میپردازم. خانه را جمع و جور میکنم. ظرفهای شام را میشویم و مینشینم به تکمیل گزارش و بعد هم انتشار.
گزارش نیک ۱۶۵
۲ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۳۷: ۱۰
بیداری ساعت ۱۷: ۰۵✅️
تا ساعت ۷ کارهای رییس(مادرم) را سر و سامان میدهم
شروع میکنم به نوشتن ۳ صفحه واژهی روزانه، هر چند به گفتهی لانگ فلو کارهای ناتمام همچون گدایی نشسته بر در است و نمیرود و منتطر میماند.
ناهار را زودتر آماده میکنم تا به جلسه تمرینجا در ساعت ۱۴ برسم. منتظرم ارائهی نظر در مورد کار خودم هستم و همچنین از بازخورد به کارهای بچههای دورهی نویسندگی خلاق توسط استاد کلانتری برای بهتر و با کیفیت نوشتن استفاده میکنم. موارد ارائه شده هم را یادداشت میکنم.
فصل ششم کتاب نبرد منِ هیتلر با عنوان « تبلیغات در جنگ » را قبل از شروع جلسه تمرینجا میخوانم با توجه به اینکه این روزها با هوش مصنوعی، پوسترهایی برای استوریهای روزانه درست میکنم، نکتهای درصفحه ۱۳۴ این کتاب توجهام را جلب میکند
«یک پوستر باید ایدهای خاص را به دیگران انتقال دهد، یک پوستر باید پیام داشته باشد. » از خودم میپرسم آیا پوسترهای من چنین تأثیرگذاری را دارند.
ساعت ۱۴ بریدهای از کتاب سلوک محمود دولت آبادی، همزمان با جلسه تمرینجا استوری میشود.
دولینگو و آموزش زبان فرانسه و گزارش کار روزانه به گروه l’ essor
طراحی فیگور هم بخش دیگری از کارهای امروز بود که تیک می خورد.
کتاب خسرو خوبان را شب ساعت ۹ میخوانم.
از کارهای دیگری که انجام شد، گذاشتن بخاری داخل هال بود و پیشنهاد دو کتاب زوال کلنل از محمود دولت آبادی و چراغ ها را من خاموش میکنم نوشتهی زویا پیرزاد به گروه دورهمی کتابخوانی با دوستان.
چه دلیلی دارد که حتمن شنبه را برای خودت شلوغ کنی؟ چون اول هفته است؟ بستگی دارد جمعه را چطور گذرانده باشی. اگر استراحت نکرده باشی، حق داری سبک شروع کنی هفته را. کلن ببین شلوغیای که خودم لذتش را نبرم، نمیفهمم. قبلن میفهمیدم. الان میخاهم زندگی کنم با برنامههای روزم. دنبال تمام شدن سریعش نباشم. یا فکر نکنم با این نتیجه از تلاش بیوقفهام قرار است به فلان چیز برسم. نمیدانم چطور بگویم. آها، بهترین مثالش همین جمعهی هفتهی قبل بود که نتایج نهایی داستانکنویس ماه اعلام شد. برنده نشدم. برایش وقت گذاشتم و سعی کردم سه داستانک مناسب را ارسال کنم. یک دلم میگفت برندهای و نُه دلم خبر از نشدن میداد. چه جالب که ده دل دارم، الان فهمیدم. آن شب که دیدم نشدم، آب سردی رویم ریخت. شانههایم آویزان شد و صدایم آرامتر از قبل. گزارش نیک را سرسری نوشتم و فرستادم. حس کردم چه وقتی تلف کردم و چطور همان یک دلِ احمقم، خبر از پیروزی میداد. کمی گذشت و خودم را نشاندم روبروی خودم. خاستم که بهیاد بیاورم هفتهی قبلتر را که در مرحلهی اول قبول شدم و با افتخار جواب تبریکها را میدادم و ذوق میکردم. خاستم عاقلانهتر به روزهای پیشرو نگاه کنم. چند بار دیگر میخاهم با تحسینی به آسمان بروم و با سرزنشی به تهِ دره سقوط کنم. من الان بزرگتر از همهی عمرم هستم. برای سن هفت سالگیام اشکالی نداشت ولی حالا اگر یاد نگیرم تا هفتاد سالگی هم همانم. طنابم دست همه است جز خودم. یکی مرا بالا میکشد و یکی پرتم میکند پایین. اصلن مگر باید طنابی باشد؟ خب من هم اگر ببینم طنابی به کسی آویزان است با آن بازیبازی میکنم ببینم طرف چه واکنشی نشان میدهد. میخاهم طناب را فعلن از دستوپا جمع کنم و در اولین فرصت از خودم جدا کنم. سخت است وقتی تمام وجودیت خود را بند چیزی یا کسی کنی. اصلن بند چیست؟
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این
بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش
امروز به باشگاه نرفتم و چند تا از جملههای بالا را برای خودم بلغور کردم و تا هشت صبح خابیدم. مدیتیشن جدیدی انجام دادم. اسکن بدن بود. و در نهایت باید با چشم باز همان احساس را در بدن نگاه میداشتم. کف دستهایم را حس میکردم. ساق پاها و شانهها. چیزهایی که فقط در پانزده یا بیست دقیقهی مدیتیشن انجامشان میدادم و بقیهی روز بیخیالشان میشدم.
تمرینجا و وبینار را شرکت کردم. بچهها را دوباره بردم پارک و همان دختربچه را دیدم. با همان بلوز و دمپایی. شلوارش عوض شده بود و خشتکش خیس بود. باز هم قرار بود مادرش غروب بیاید دنبالش؟ نپرسیدم. مرا که دید گفت: «سلام دوستم.» قلبم درد گرفت.
امشب با یکی از جرقههایی که در وبینار جلسات قبل به ذهنم رسیده بود، طرح داستانی نوشتم. ببینم این هفته با آن چه میکنم. آمدم برای کارگاه خردهخاطره ثبتنام کنم ولی قبلش از خودم خاستم که تمرینهای مانده را کامل کنم و بعدن سراغ کارگاه جدیدی بروم. نمیخاهم مرضِ کارگاهی بگیرم.
راستی امروز یکی از بچههای گروه نویسندگیمان از ندانستن اینکه چه باید بکند گفت و ناامیدی. دوست داشتم کنارم بود و بغلش میکردم. چیزهایی که به ذهنم رسید برایش نوشتم، ولی کافی نیست. بغل کردن یک چیز دیگر است.
صبح، بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، این فکر که «حالا ناهار چی بپزم؟» دست از سرم برنمیداشت. برای یک مادر و خانم خانه، ناهار و شام و حتی صبحانه سختترین مسئله است؛ چون باید همهجوره سبک و سنگین کند تا مواد مورد نیاز روزانه، از پروتئین و کلسیم گرفته تا ویتامینها، به بدن خودش و اعضای خانواده برسد. بالاخره به دمی گوجه با ماست، سبزی و فلفل رضایت دادم. 😅
عصر، دخترم را به کلاس بردم. بوستان سعدی خواندم و در وبینار شرکت نکردم. فایل صوتی را گوش میدهم.
گزارش نیک امروز
امروز صبح کار کردم و چند پیام که باید میفرستادم رو فرستادم. بعد تمیز کردن خونه و درست کردن غذا بود.
بعدش دوباره کار. وبینار مدرسه نویسندگی بودم. نوشتیم. بعد دوباره کار بود تا ساعت ۹.
چیزی برای گفتن ندارم اما مینویسم که نوشته باشم. با خودم قرار گذاشتهام امروز صبح فقط ذهنم درگیر کارم باشد و بس. و وقتی میگویم کار منظورم مقاله است. حداقل امروز منظورم مقاله است. مشق کارگاه شعر را مرور میکنم و با خودم میگویم اگر سر قرار بمانی عصر برای توست. هرچقدر دلت خاست بنویس.
اگر خدا بخاهد امروز نت وصل است و بهانهای برای انجام ندادن نیست. نود دقیقه بیوقفه کار میکنم و ده دقیقه استراحت. پیوسته سرم به کار است تا حال که طاقت نمیآورم برای نوشتن این لحظه؛ پشت پنجرهام برگریزان است. باد میوزد و چنار ستبر پشت پنجره را خزان میکند.
خدا را شکر ناهار امروزم مهیاست. تا گرم شدن غذا مینویسم. از وقت ورزشم میزنم برای مشق شعر. این روزها مجبورم چیزی را فدای چیز دگر کنم.
بعد از ناهار دراز میکشم. کمی بعد در دنیای سیال و چگال هپروت شنا میکنم. جایی بین خواب و بیداری. به هر خیال تکی میزنم و رها میکنم. بعد از خاب کسل و کجخلقم. میخاهم بروم سراغ «تقویم بیهدفی» اما تصمیم میگیرم چند دقیقه فقط بنشینم. با خودم در سکوت.
باز نود دقیقه کار میکنم و دوباره کار. چرا غمگینم؟
«کارگران از کارخانه خارج میشوند
اما میدانند تنها چند ساعت مهلت دارند
آنها تمام روز را برای پایان کار انتظار کشیدهاند
آنها تمام روز را پای دستگاه ها سر کردهاند
آنها تمام روز را کار کردهاند
…
کارگران از کارخانه خارج میشوند
آنها هر بار که انگشتهایشان در دستکشهای پلاستیکی میسوزد
یا هربار که مچها و پاها و گردنشان از شدت آرتروز و خستگی درد میگیرد
یا هربار که پای دستگاههای غولپیکر زندگییشان را تباه میکنند
به خودشان قول میدهند که فردا برنگردند
اما میدانند که قولشان قول نیست
چون آنها روحهایشان را به دستگاهها فروختهاند
کارگران از کارخانه خارج میشوند
اما میدانند نباید به خارج از آنجا عادت کنند
آنها پیش خانوادههایشان برمیگردند
و تنها چند ساعت مهلت دارند
آنها باید زود بخوابند
آنها باید شامشان را زود بخورند
آنها باید سیگار فردایشان را بخرند
و بدنهای خستهشان را زیر دوش آب گرم بگیرند
و شاید همانجا خوابشان ببرد
کارگران از کارخانه خارج میشوند
اما بهای سنگینی پرداختهاند
آنها روحهایشان را تربیت کردهاند
آنها پای دستگاهها میروند اما گوشهایشان را تربیت کردهاند تا نشوند
دستهایشان ناله میکند اما آنها را تربیت کردهاند که احساس نکنند
چشمهایشان از عرق پیشانی میسوزد اما آنها را تربیت کردهاند که همچنان ببینند
مغزهایشان خسته است اما آنها را تربیت کردهاند تا همچنان ادامه بدهند
و طوری خود را تربیت کردهاند تا باز هم انتظار بکشند
…
شاید روزی کسی پیدا شود که کارخانه را رها کند
و البته برای کسی مهم نیست
که یک نفر روحش را پس گرفته و رفته»
– کامیاب سلیمانی
گزارش نیک ۱۶۵ فرح
خوابنگاری ساعت ۷ صبح، غلط تایپی داشتم اما خوب خوابم را نوشته بودم .
روزانهنویسی سهم صبحگاهی را نوشتم.
آشپزی برای خانواده
امروز برای کمک به حمام کردن به مادرم نباید برم. سرما خورده و حالش زیاد این دوسه روزه خوب نبوده. خواهرم کنارشون هست. حالا تا فردا. بلاخره باید حمام بره امروز نره، فردا میبرمش. انشالله.
کدو سرخ کردم . حمام و دستشویی را شستم. پس اتاقم را مرتب کردم. ملافه هامو عوض کردم و شستم و پتو تابستانی را که چند ماه استفاده کردم را شستم. میگو پختم با پلو کته. کوکو سبزی را امروز با سبزی آش و گردو زرشک پختم. ( یکی دوبار با سبزی أش کوکو پختم بچههام دوست داشتن بنظرم اسفناج و یا برگ چغندر در سبزی آش کوکو سبزی را لطیفتر میکند. شما هم امتحان کنید.
کدوها را حلقه کردم و سرخ کردم. اینبار نازک نازک ورقه ورقه کردم، چون دخترم اینجوری دوست داره.
شرکت در وبینار نویسنده ساز مثل هر روز.
فرهنگ سره گرایی/ کلمه برداری/ گزارش نیک/ آزاد نویسی ۱۵ دقیقه، انجام شد چقدر نوشتن سریع و تند برام امروز خوب بود.
دیدن فیلمهای کرهای که دنبال میکنم بعد از وبینار .
نماز و نیایش شبانگاهی.
🐌امروز حلزون مدرسه نویسندگی بنظرم بدجنس شده و شیطونی و بلاگیری از چهرهاش میباره. حلزون عزیزم مهربون باش.
✍️و به هرکس عمر طولانی دهیم، او را در عرصه آفرینش ( به سوی حالت ضعف، سستی، نقصان و فراموشی) واژگونهاش میکنیم، ( وبه ناتوانی کودکی باز میگردانیم) پس آیا تعقل ( اندیشه) نمیکنند؟ (قرآن، سوره یاسین آیه ۶۸)
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟