میخواستم بلندبالا بنویسم، از خواندنهای بلندبالا. میخواستم از «شکارچی کرم ابریشم« بنویسم و سماجت برای رمانی که قرار بود بنویسدش.
میخواستم از صدای رنجهایم بنویسم. صد مدل قیل. هزار مدل قال.
میخواستم از مرور سمپوزیوم بنویسم. از برگههایی که قرارست بنویسیمشان به سبک نویسندگان.
اما من از هیچکدامشان نمینویسم. تنها میاندیشم به نویسندهسخنران. همان که میترساندم. همین گوشه مینشینم و میاندیشم.
https://t.me/manesehchtgrh
گزارش نیک ۱۲۳ جمعه من/ ۱ آبانماه۱۴۰۵
_ساعت ۴ صبح بیدارم و خابم نمیبرد. شاید از فکر اسبابکشی است دلم میخواهد میتوانستم موذن فریاد کننده را من هم روزی با فریادی گوشخراش و از ته گلوی با بلندگویی در دست صبح زود بیدار و بدخاب کنم و بدخابیاش را هم حتمن ببینم چون او بدون شک اکنون در خوابی خوش است. شیطان درون هم بد چیزی است. خوبست که او هم در من در کل روز شاید در خاب است و شاید هم بیدار. اما گویا اکنون کاملن بیدار است و چموش و خموش و آب زیرکاه. روز اسباب کشی است و من هیچ چیزم را جمع نکردهام. تا صبحانه میخورم و آنها نیامدهاند تا ده و نیم تمام وسایلم را جمع میکنم. آنها ۱۱ میآیند. دو مرد و دو زن هستند. از آشپزخانه میآغازند اما خیلی کندند و مرا مجبور به کمک میکنند تا کارها زودتر تمام شود اما تا ساعت ۴ جمعآوری و در محوطهی پارکینگ گذاشتن طول میکشد. یخچال فریزری را که اطلس بار تهران یک نفره از ۴ طبقه در تهران آورده را پنج نفری نمیتوانند از یک طبقه پایین ببرند و ماشین لباسشویی را حتی با جان کندن میبرند..
هر کاری تخصص خودش را میخواهد و مریم که باز حرف مرا گوش نکرده و بخاطر چند میلیون ارزانتر بودن آنها را انتخاب نموده، بدون شک چندین میلیون ضرر خاهدمان زد و بعد آه و ناله و غرولندهای بیجایش نصیب من است با هر غر فقط نگاه میکنم و لبخند تحویلش میدهم. که خودش تا تهش را میخاند. سزای حرفنشنو همین است فقط ضررش را من هم مالی و جانی میدهم چون او پادرد هم دارد و یکجا نشسته و اخلاق کنترلگر و دستوردهندهاش جانفزاتر است. مجبورم دم نزنم. چون دم زدن همانا و تا شب نالیدن همان است و سکوت بهترین راه حل است. ساعت ۵:۳۰ ناهار و شاممان را در این خانه که آخرین ساندویچ کتلت ساندویچی ملوان سر کوچهمان است و در سیاهکل معروف و ما اولین بار است که میخوریم را با باربرها ساعت ۱۷ با شوخی و خنده نوش جان میکنیم. چون مریم عاشق هاتداگ است و جز هاتداگش در این یک سال چیزی از او نخوردهایم. باربران خانوادهاند و جوانان خوبی. اما در خانه با دو تخت و بییخچال و فقط چند سیب و هویج و خیار میمانیم و هر دو بدون شارژریم تا فردا. آنقدر ساده و کارنابلد بودند که کیف مرا که روی دراور بوده را بدون توجه و سوال معلوم نیست در کجا چپاندهاند. کوله پشتی حاوی لپتاپم را بدون اجازه برده بودند و و وقتی متوجه شدم و خواهش کردم آن را در برگشت بالا بیاورند نمیدانستند کوله پشتی چیست. در آن حال دود از کلهام برخاسته بود، فکر میکنم چهره ام دیدنی بود. خودم میروم ولی بار زدهاند و در بین آنچه باقیمانده نیست. از عصبانیت در حال انفجارم و بدون چاره. مریم جان گوشیاش شارژ ندارد و من تا ۷۰ است و چون فردا ظهر اینها میآیند. ساعت ۹ شب دولینگوی عربی را انجام داده و خاموش میکنم و سریع بخاب میروم.
صبح زود از دفتر شعر«از سر بیحواسی» سعید عقیقی صبحانه با شعرم را در هر دو کانالم میگذارم.
خوبست که وبینار ساعت ۱۱ جمعههای «راه هنرمند»جولیا کامرونم را دیشب اعلام کنسلی نمودم چون باربرها دقیقن ساعت ۱۱ صبح آمدند.
https://t.me/mahro1402
هشتتک
بخاطری بخود وظیفه سخت کنم بگم دیگرا خوندن بدرد نمیخوره برم امروز جدید نویسداری کنم وقت دارم خدا کنه به دوستا عیده بده مگو تبدلام نبود اما بدردِ سطلِ آشغال هم نمیخورد واسطِ این میذارم!
تنهاای:
۱ : به ای شلوغی چرا کسی کمربندِ دستم ره نمیگیره
۲ : همه مرحم مه اند در خیالام
۳ : بمه ام یکی توجه خاد کرد گاهی
۴ : گفک زده مالام انگار کسی نیست کارت کشه مره
۵ : تا به کی تجربه حاصل ام نداره
آشناای:
۱ : او کیست که حرکات بیصدا در آرامش میسوزانه مره
۲ : بیخی خوراکِ منه
۳ : تبسم نکن رو ام همه همیره میگند
۴ : یک صبر و همه چیز بس و فرصت به عزیزانم قسم
۵ : سرم گذاشتم رو به آفتاب لبِ جو آب در فک فرو هستم
عاشقی:
۱ : چه ببرم کجا گذارم او نفهمه مه دادم
۲ : در کنارِ خانواده ایجوری، نخابیده بودم
۳ : چرا دیدن منظره خونه دلتنک شده است؟
۴ : میشه، نمیشه، میشه، نمیشه، خاد شد
۵ : دلوابسته شدم هرچه که است شیرینه
زندگی:
۱ : دیگه بالشت نمیخام
۲ : به ایکه پلهبرقی نیست بالا رفتن از پلهها رسیدن به خونه شیرینتر شده است
۳ : اوف دستم سوخت از دستِ او که میگه:
چه میخام چه میخام
۴ : دلم نمیخاد کارتوننه اندازم دور از بس که شیرین بود مچکر ام
۵ : وقت ششسال گذشت نینی ببین کاغذ میخوره
بحران :
۱ : بسه دیگه چرنهاای انتظار و صبر
۲ : با پله پله آمدی رو موخ ام قاطیع کردم
۳ : یک گلخونه ساختی گفتی کافیست به او و دیگر هیچ
۴ : دست نکش رو سرم
۵ : مرحمت باد به بادهاای مه و تو نمایشنامه شده است
جداای :
۱ : یکی میتونه زندگی کونه او هم توای
۲ : تکنیک داری به وابستهگی کیجماتم کردی
۳ : آره دانشمند مه نمیفهمم تو میفهمی
۴ : قبول ساکن شوم در گفتارِ تو
۵ : مثلِ دمبه لرزیدم بلاخره خط زدم
تنهاای :
۱ : کاملترین حدیث شدم در بنبست دلوابسته قسم
۲ : بلاخره قدم گذاشته شد رو ام در دریغ بودن ام رو به آسمان خیره شدن با خود گپ زدن
۳ : افسوس خوردنم تمومی نداره ایجا قبلن بودم
۴ : محال بود کسی گمراهام کنه چیجوری شد
۵ : شنیدم که کسی ۱۷ سال تنها باشه زرنگ میشه ولی مه نه
تغییر :
۱ : آخ جون چه حالِ کردم با طرفدارهاای بلاگر ام
۲ : حورااا، قسم که ای موهام مره جوونتر از خود ام نشون میده
۳ : شکمم با کمربند تخت چسپیده شده است
۴ : چه بلاای شدم مه قربون خود ام برم دیگه
۵ : یک عمر زیستِ غرنبار، آخر همی میشه که گذشته در کلامِ شعر نویسداری کرد!
در شنبه دوم آبان هم بیدارشدم . این روزها هرساعت از ۴ کانال خبرها راچک میکنم .خودم نقش قاتل خودم را به عهده گرفته ام . فقط اتفاق های منفی در منفی است. کلاس ورزش هم خوب بود. در وسط کلاس فهمیدم دلم یک وحتی دوتا زانو مثل مربی را آرزو دارم .وبینار را تا نیمه بودم . تلفن ضرور را باید جواب می دادم .شب هم یک فایل طنز را گوش کردم .گزارش نیک دوستان را خواندم .
یادآوری نیک
صبح با سردرد کلافه کنندهای بیدار شدم. برای پیادهروی رفتم، صحبتهای مصطفی مستور را از مجموعهٔ «در مسیر نوشتن» حین پیادهروی گوش دادم. گفت: «نمیدانم چرا اینجا هستم ؟» خودش و همه خندیدند. قدری در این خصوص حرف زد و فضا را تلطیف کرد. انگار مشتی آب سرد به صورتم پاشیده باشند تا با دقت بیشتری گوش دهم.
برای من که قلم مصطفی مستور به دلم نمینشیند، با اشتیاق یک ساعت و نیم پای صحبتش نشستن اتفاق سادهای نبود و همین، یادآوری شیرینی از بیستوهشت سال پیش برایم به ارمغان آورد.
یاد مدیر بسیار جوانی افتادم که بیستوهشت سال پیش منصوب شد و به دفترمان آمد. من که نفر دوم دفتر بودم، برای خوشامدگویی به استقبالش رفتم. از جایش بلند شد، از پشت میزش به این طرف آمد و تا من ننشستم، ننشست. بعد هم گفت: «ماندهام با حضور شما، چرا مرا به اینجا دعوت کردهاند؟»
بیستوهفت سالش بود. مگر میشود کسی در این سن مدیر شود؟ اما شده بود. دستکم علاوه بر سواد تئوریک یک چیز را خوب میدانست باید اصول علم اداره کردن دیگران را بداند.
لبخندی زدم و گفتم: «تعجبی ندارد- تا امروز مدیر زن برای این وزارتخانه نداشتهایم.» اما همان یک جمله اش کافی بود تا مرا به همکاری با خود ترغیب کند. دو سال بعد ، وقتی بهعنوان اولین مدیر مالی زن استان در یکی از شرکتهای وابسته مشغول به کار شدم او را بهترین مدیر دوران سی سال خدمتم میدانستم. جایگاهی که تا امروز هم برایش قائلم. این نگاه را بیش از هر چیز مدیون شعور مدیریتیاش بود- اینکه میدانست چگونه با یک جمله، راه همکاری را باز کند و به دیگری بفهماند که حضورش را ارج مینهد و راه برای رشد همه هست.
چهل صفحه از مادران و دختران خواندم. کلمهبهکلمهاش به جانم مینشیند. کلمهبرداری و یک صفحه هم رونویسی از آن داشتم.
امروز ننوشتهام. تمرینهایم را هم انجام ندادهام. حتماً فردا فکری به حال کارهای عقبافتادهام خواهم کرد، اما بضاعت من برای امروز همین بود.
ادرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 165
نقره خانم
ساعت یک رفتم پیادهروی. خیابانها در این ساعتِ روزهای پاییز، فوق زیباست. اصفهان که اینگونهست. درختان سبز و زرد در هم شدهاند. بالای سرت سبز، زیر پایت زرد و نارنجی. باید ایمان بیاوریم به پند شاهین کلانتری: «پیادهروی را از دست ندهید. شده دو سه بار در روز. هر کجا که شد …»
از پیادهروی که برگشتم ناهاری خوردم و با الهه علیزاده همراه شدم. خدایا چقدر پرسش هست که باید از خودمان بپرسیم و در پی جوابش بدویم؟
خودم زودتر میگویم. میلیونها پرسش وجود دارد.
نقره خانم به «پرسشهای قضاوتی یا محل مناقشه» فکر کردهای؟ چقدر جالب است بحث در این باره. هستهایی هستند. یعنی وجود دارند. یعنی تپش دارند کنارمان راه میروند و با ما زندگی میکنند که اگر کمی به آنها توجه کنیم دنیا جای خیلی بهتر از این میشود. اما ما بیتوجهیم به آنها. پرسشهایی که استدلال میطلبند تا قدرت مناسبترین جواب را (نه صرفن بهتر و بدتر) را داشته باشیم. ده دقیقهی آخر هم شیما صادقی آمد. شیما گفت که برای جواب دادن به هشت پرسش اساسی که مطرح کرده بوده، «آگاهی» مهم است.
راستی تو کجایی نقره خانم؟ خدا کند موهایت همانجور باشد. چشمان سبزت با آن سایهی نقرهای پشت پلکهایت هم همانجور مانده باشد. کاش زمان کودکیم فریزر بود و من تو را همانطور توی کیسه فریزر میگذاشتم تا همیشه تازه بمانی. بعد الان میدادمش به بچههایم آنها هم به بچههایشان. آنها نمیدانند تا هفت سالگی تو چه درمانگر خوبی برای من بودی. بدون ریالی ویزیت. چادرِ دستدوخت مامانبزرگ را سرم میکردم و با هم حرف میزدیم. کجا؟ گوشهی باغچهی پر از گل خانهی مامان بزرگ و بابا بزرگ. کاش همه تا بزرگسالی و پیرسالی و کهنسالی عروسکی داشته باشیم. برای چه؟ برای برونریزی حرفهایی که نمیشود با هیچکس گفتشان. کاش همه خجالت را کنار بگذاریم.
صفحات آغازین کتاب «ذهن و تفاوت اساسی آن با هوش مصنوعی» را خواندم شاهین کلانتری در وبینار نویسندهساز آن را معرفی کرد.
شامم را زود میخورم. مسواک میزنم؛ بهترین راه برای گول زدن ذهن آشفتهی دائمالخور. راستی امروز کلمهی دائمالخور را کشف کردم با دائمالناله، دائمالگریان و دائمالشاد. مگر فقط باید «دائمالخمر» را داشته باشیم؟
ما امیدوارانیم. البته من هستم. خدا کند بقیه هم باشند.
خمیازه پشت خمیازه. چشمها نیمهباز. دیشب ننوشتم. انگار که مورفین در بدنم تزریق کرده باشند. چشم روی هم میگذارم، خوابم میبرد.
حالا، ظهر یکشنبه، گزارش دیروز را مینویسم. همچنان با خمیازه. هوای سرد پاییز هم بیتأثیر نیست.
هفتونیم صبح بود که آلارم گوشی سعید صدا داد.
لیلیا بیدار شد و شروع کرد به تکان خوردن. از حرکتهای او، من هم بیدار شدم. دیگر خوابم نبرد.
بابایی را با بوسه راهی مغازه کردیم و بیدار ماندیم.
هرچقدر سعی کردم بخوابم، نشد. بیسکوییتی خوردم تا گرسنه نباشم. وقتی مامان بیدار شد، گفتم نیاز به خواب دارم. بالاخره ساعت دهونیم خوابیدم و یک ساعت بعد بیدار شدم. خوابم از تنظیم خارج شده بود.
بههرحال، برای فصل جدید زندگیام باید عادت میکردم.
ناهار را دورهم خوردیم و بعدازظهر عکسهای دیشب را در صفحهی اینستاگرامم پست کردم؛ به یادگار از آخرین روزهای بارداریام.
دوش گرفتم و دوباره به تختخواب برگشتم و استراحت کردم. نخوابیدم، ولی اگر کمی تلاش میکردم، دوباره خوابم میبرد.
این روزهای آخر که شمارش معکوس دیدار با دخترکم شروع شده، حتی یک راه رفتن ساده هم تمام انرژیام را میگیرد. شکمم سنگین است و دلم میخواهد مدام دراز بکشم. مثل این است که یک هندوانهی سهکیلویی را به شکمت ببندی و به کارهای روزمرهات برسی.
گوشیام زنگ خورد. فاطمه بود؛ همان مادر کمسنوسالی که چند ماه قبل در مطب دکتر با او آشنا شده بودم.
هر چند روز یکبار، وقتی سؤالی برایش پیش میآید، به من زنگ میزند. از تجربههایم استفاده میکند.
نگران گرسنگیهای مکررش بود. گفت: «هرچه غذا میخورم، حس میکنم باز گرسنهام.»
او حالا بیستوپنج هفته دارد. گفتم طبیعیست. من هم دورهای از بارداریام را اینجوری گذراندم.
ولی وقتی به ماه آخر برسی، اگر شبیه من باشی، زود سیر میشوی. انگار بچه جای زیادی میگیرد و معدهات دیگر گنجایش زیادی ندارد.
گفت از بارداری خسته شده. گاهی ویدیوهایی در اینستاگرام میبیند که زنها بعد از بارداری روی شکمشان غلت میزنند، شلوارهای سابقشان را میپوشند و میدوند.
گفتم: «آخ، گفتی! من هم همین حس را دارم.»
گفت: «خوش به حالت! تو که دیگر چیزی نمانده به پایان بارداریات.»
واقعاً یک لحظه دلم برایش سوخت. اصلاً نمیتوانستم به عقب برگردم و دوباره بیستوپنج هفته باردار باشم. انگار که این نه ماه را کوه کنده باشم.
غروب تصمیم گرفتم از جایم بلند شوم. جلوی میز آرایشیام نشستم. کمی به خودم رسیدم تا سرحال شوم.
مامان میخواست برای شام تخممرغ درست کند. گفتم بال و کتف و سیبزمینی گریل میکنم. نودل سبزیجات هم خوشمزه میشود. امشب خودم آشپزی میکنم.
مشغول شدن به کارهای روزمره کمی آدم را سرحال میکند؛ مخصوصاً آشپزی که این روزها کمتر سراغش میروم.
بعد از مزهدار کردن سیبزمینیهای تنوری و بالوکتفها، خواستم برای پیادهروی از خانه بیرون بروم. دیدم هم شب است و هم حسوحالش را ندارم. بهجای بیرون رفتن، تندتند قدم زدن در خانه را انتخاب کردم. دردسرش کمتر بود.
خوشبختانه طبقهی اول هستیم و قدمهایم مزاحمتی برای همسایهی طبقهی پایین ایجاد نمیکرد.
نیم ساعت بیوقفه راه رفتم. حسابی کمردرد گرفتم و حس کردم لگنم تیر میکشد. از مامان خواستم کمرم را با روغنِ به قول خودش «اُستا کُدوس» ماساژ بدهد.
بعدازظهر که در اتاق دراز کشیده بودم، با عروسش تلفنی حرف میزد و میگفت: «هر شب کمر زهرا را با روغن اُستا کُدوس ماساژ میدهم.»
خیلی خندهدار بود. یک لحظه گیاه اسطوخودوس را با سبیل تصور کردم که سر ساختمان در حال کار کردن است.
آنقدر اذیتش کردم که گفت: «باشد، از این به بعد بگو شوهرت یا مادرشوهرت کمرت را ماساژ بدهد تا تو باشی و من را مسخره نکنی!»
مادرها آنقدر شیریناند که اذیت کردنشان هم کیف میدهد.
شب، میز را با غذاهای خوشمزهای که پخته بودم چیدم. دورهم شام خوردیم و شهرزاد نگاه کردیم.
ده دقیقهای ورزش لگن روی توپ انجام دادم و خیلی درد داشتم.
از یک طرف، دردهای کاذب خوشحالم میکنند؛ چون حس میکنم باعث میشوند آرامآرام لگنم باز شود و روز زایمان کمتر درد بکشم. از طرف دیگر، گاهی استرس روز زایمان را بیشتر میکنند.
استرس اینکه مثل خواهرم، درد طبیعی را تحمل کنم، ولی در نهایت بچه به دنیا نیاید و سزارین شوم.
قبل از خواب با همسرم حرف زدیم. دردهایم کمتر شده بود، ولی هنوز بیقرار بودم.
گفتم: «سعید، مادر شدن واقعاً سخت است.»
گفت: «معلوم است که سخت است.»
گفتم: «قدیمیها چطور ده، دوازده تا بچه میآوردند؟»
گفت: «آخر، هیچ اطلاعاتی نداشتند. آنها نه ورزش بارداری داشتند، نه ماساژ، نه غذاهایی که باید از آنها پرهیز کرد و نه هزاران چیز دیگر. فقط میدانستند اوایل بارداری نباید چیز سنگینی بلند کنند.»
گفتم: «ولی ممکن بود بعد از زایمان، کودکی مریض به دنیا بیاورند.»
گفت: «آره، این چیزها را هم داشتند.»
ولی حرفهایش را قبول داشتم. گاهی آرامش در ندانستن است. وقتی میدانی قرار است چه چیزی پیش رویت باشد، همهچیز سختتر میشود.
همستر زیادهگو میگوید:
روزهای آخر بارداریات هم بالاخره تمام میشود. اینکه انرژی سابق را نداری و گاهی نگرانی از زایمان به سراغت میآید، کاملاً طبیعیست.
شاید لازم باشد فقط خودت را با آخرین کارهایی مشغول کنی که دوست داشتی قبل از زایمان انجام دهی. مثلاً آخرین ویدیوها و عکسها را از شکمت بگیر، بیشتر استراحت کن و آخرین قرارهای دونفرهات را با همسرت بگذار.
بهزودی، زندگیات رنگ دیگری به خودش میگیرد.
⸻
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۱۰
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۱۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۸
🥗 تغذیه و آب: ۱۰
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۰
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۰
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۷۸ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
افشین عزیز
دلت برای کدام شخصیت داستانی بیش از همه تنگ شده است؟
امروز این را از خودم پرسیدم و اول از همه یادِ ژولین سورلِ «سرخ و سیاه» افتادم. کاش همت کنم یکبار دیگر این رمان را بخانم، اینبار ترجمهی عبدالله توکل.
دلم برای راویِ «گاوخونی» هم تنگ شده. مردِ جوان این قصه خیلی وقتها تو پیادهروی همذهنم میشود، باهاش سر از پس از کوچههایی درمیآورم که به رودخانههای مرموز و نادیدنی میرسند. دلتنگیْ هر دوی ما را یکدستی خفه میکند.
هدایت اسماعیلیِ «شب هول» و زاوش ایزدانِ «شب یک شب دو» را هم بیفزایم و راویِ «بیلنگر» بهمن شعلهور را و سخن کوتاه کنم.
تو بگو.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ضمیمه کنم فهرستی از ارتکابات شنبه را:
نقد و بررسی نوشتههای همسفران دورهی نویسندگی خلاق در جلسهی «تمرینجا»، کلاس خصوصی دربارهی اثری اتوبیوگرافیک، وبینار نویسندهساز و پرداختن به کتاب «دربارهی ذهن و تفاوت اساسی آن با هوش مصنوعی» از جفری کین، برگزاری جلسهی هماهنگی با گروه «نویسندهسخنران» برای آغاز وبینارها از همین هفته، چندین و چند نوبت آزادنویسی جانانه و مطالعه و مطالعه و مطالعه.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیک .
سوم / آبان / چهارصدوپنج .
امروز صبح هوای طهران لذت بخشه بوی باد پاییزی به مشام میخوره. انگار قراره بارون بیاد توی چند روز آتی. خدا کنه بارون خوبی بیاد بوی خاک از زمین بلند بشه اونوقت روی برگ های رنگی درختا پیاده روی کنیم و حض ببریم . این خودش لذت بخش نیست که بازم یه فصل دیگه رو دیدیم یه بهار تابستون حالا هم پاییز ه.
مسئله بحران زده زندگی حل شد، خوشحال از اینکه به زندگی عادی و برنامه ریزی کارهای شخصی بر می گردی،پشیمان از تمام شدن مسئله ی قبلی و پریشان از اینکه مسئله دیگر ی در راه نباشد.
«رنج ما را که توان برد به یک گوشه چشم
شرط انصاف نباشد که مداوا نکنی»
و گزارش نیک ۱۶۵ نیز در هیاهوی زندگی خوابش برد.
امروز داستان سنگ صبور صادق چوبک ررو از لینک سایت استاد به پایان رساندم داستان جذاب چون راوی شخص اول و آزادانه نوشتن و سانسور نکردن داستان و نوشتن از اسطوره ها در اخر داستان باعث جذاب شدن آن شد.
دلم می خواد دوباره بخونم حیف که لینک بود چاپی نبود
امروز سیصد کلمه نوشتم
نماز اول وقت خوندم
خونه رو جارو کشیدم
ولی باز هم چیزی ندارم بنویسم
نیم ساعت بنویسم
امروز اولین فکری که به ذهنم آمد، دربارهی «رشت» بود. با اینکه در رشت به دنیا آمدم و به قولِ دوستم: دخترِ تُرکِ شمالی هستم، اما بعد از اینهمه سال به تازگی رفتار غالبِ مردم رشت را میشناسم. قبلن فکر میکردم افادهای هستند که آدمهای شهرهای دیگر را به زندگی خصوصی راه نمیدهند. البته بسیار مهماننوازند و بسیار هم محبت میکنند. بیشتر محبتِ زبانی است اما به دل مینشیند. وقتی حرف میزنند یک جور تسلط کلامی و رفتاری دارند. با هیچکس، بیش از اندازه صمیمی نمیشوند. در بیشتر موارد، تفریحِ خوب و سطحِ بالا یا ویلایی دارند که کسی خبر ندارد. کلاس خصوصی تنیس خاکی میروند و به کسی نمیگویند. انگار تنهاییْ لذتبُردن را یاد گرفتند. این رفتار خیلی برایم مفهوم نبود. چون تُرکها اینطور نیستند و بیشتر اطلاعاتشان را دیگران میدانند. شاید به این دلیل که تُرکهای رشت را کسی زیاد نمیشناسد. تعمیمدادن را تا همین یکسال پیش کاری نادرست میدانستم. اما بعد از تجربههایی که داشتم، از جنبهی دیگر به این موضوع نگاه کردم و فهمیدم که با دلایل روانشناسی میتوان از تعمیم برای شناخت استفاده کرد. با همین مرزگذاری، در شهرک گلسار رفتارِ غالبی را میتوانم ببینم، اینکه مردم این شهرک توانستند، جامعهی کوچک بافرهنگی بسازند. در این شهرک با اینکه همدیگر را تا حدودی میشناسند به واسطهی کار و خرید و فروش ولی به مرزهای یکدیگر احترام میگذارند و غریبههای شهرهای دیگر را خیلی به حریم شهرک و خانه راه نمیدهند. بعد از چند سال، میفهمم این رفتاری سنجیدهست. فقط باید آنقدر قوی باشی که در برابر وسوسههای دیگران مقاومت کنی و هر آنچه که داری را نگویی. من از بچگی عاشقِ شمال بودم. رشتیها هم شخصیتم را خیلی دوست دارند. بارها بهم گفتند: «تو از خودمونی.» این جمله را خیلی به ندرت از مردمِ رشت میشنوی. غرور خاصی دارند، این غرور را حتا در چهره و زبانِ بدن هم میتوانی ببینی. اما همین غرور، نوعی فرهنگ و تمدن به این شهر میآورد. در خیابانهای بالاشهرِ رشت نمیبینی یا خیلیخیلی بهندرت میبینی که کسی فحاشی کند. حتا در سختترین روزهای جنگ، هم در شهرک گلسار به هم لبخند میزدند. این لبخند به معنای دردنداشتن نیست، برعکس به معنای این است که من شرایط سخت را میبینم و درکت میکنم. صفتِ مغرور را من همیشه به اشتباه تحمل میکردم. دیگر قبول کردم که من مغرورم. هرچند که واقعن مغرور نیستم و نمیدانم دیگران غرور را چهطور معنا میکنند. اما اگر چنین غروری باعث میشود که به مرزهایم احترام بگذارم دیگر اسمش را غرور نمیگذارم. شاید دیگری میخواهد رفتاری مثبت را با برچسبی منفی تحریف کند، وظیفهی من است که باید به مفهومِ کلمه دقت کنم.
جملهی ناب امروزم:
«از نظر یک زبانشناس، این دیدگاه عجیبوغریب است و عکس این موضوع صادق است. این حرف که ما تصمیم میگیریم چیزی بگوییم و بعد به فکر خود لباسی از کلمات میپوشانیم، مثل این است که بگوییم خورشید دور زمین میچرخد، و به نظر فرد عادی کاملاََ طبیعی میآید، اما نسبتی با آنچه در واقعیت میافتد ندارد.» از کتاب: زبان آدم | دِرک بیکرتون
از شخصیت:
امروز میکیموس خیلی بانمک بود. من چهقدر خوشبختم که شخصیتِ کارتونی محبوبم را میبینم. بچه که بودم وقتی میرفتم تو لکِ نقاشی، فقط میکیموس میتوانست من را بخنداند. من هم از همان چهارسالگی برای تشکر بارها میکیموس را نقاشی کشیدم. میکیموسِ کودکی، با همان دهان خندان و همان لبخندِ شیرین. میکیموسِ جوانی را فقط چشمهایش را نقاشی کشیدم.
گزارش نیک:
– دربارهی یک نویسنده جستجو کردم. نامههای او به همسرش را خواندم.
– نقاشیهای خوب دیدم. لذتِ محض بود.
– امروز بارندگی خیلی زیاد بود. با هماهنگی تماشاخانه را لغو کردیم. امروز صدای باران گوشم را، در بیشتر ساعتهای روز مینوازد.
– ساعت نوزده و سی دقیقه با مامان و بابا، طبقهی پنجم قرار داریم که سه نفری سالاد اولویه درست کنیم. برایشان خُردهقصه میگویم گاهی، کیف میکنند. (فعلِ «درستکردن» برای غذا را شمالیها در زبانِ گفتاری، استفاده میکنند.)
کلمهبرداری:
درویشمسلک
با یال و کوپال
چراغدیده
تنسایه
جملهی امروزم:
عاشقِ صبرم، صبرِ سنجیده.
ــ اوایل فکر میکردم زخمیام. بعدها فهمیدم زخم این شکلی نیست. حتا دردم شبیهاش نیست. پس چیست؟ که تا این حد توانسته بتازد بر روح و روانم. به گمانم سرطان دارم. سرطان دو جور است آبی. معروفترینش از تن آغاز میشود. تنت را فلج میکند. سلول به سلول. دیگری اما روانرنجورت میسازد. طغیان میکند. عصیان میکند. میخاهی سینهات را چاک کنی و قلبت را بیندازی بیرون. میخاهی جمجمهات را بشکافی و مغزت را خوراک سگها کنی. آبی بعضی وقتها حسودیام میشود به تو. که انسان نیستی. که زن نیستی. انسان بودن اینطور مواقع دستوپا گیر است. به وقت دردمندی میگویم کاش حداقل زن نمیبودم. آبی من فکر میکنم زن بودن بیماریایست لاعلاج. گاهی به این نتیجه میرسم که بیعدالتی زادهی طبیعت است. یک نگاه به بدنت بینداز. کوه کوه درد پریودی، حاملگی و زایمان را تحمل کنی باید، آخرش؟ که چه؟ میبینی حتا طبیعت هم به ما رحم نکرد. آبی به تو فکر میکنم و ناخودآگاه لبخندی جا خوش میکند کنج لبم. چه خوشبختم از داشتنت. چه خوب میفهمیام.
تمام نامههایم را پاسخ دادم. و همهی صدور مجوزها را. امروز یک پیغامی در اتوماسیون اداری آمد، که امشب یک تاتر رایگان میهمان اداره هستید. در پارک هنرمندان. البته یک تاتر خاص منظورشان بود، در ساعت 9 شب. ولی اصلن حوصلهی تاتر رفتن با همکاران را نداشتم. گویا بقیهی همکاران هم تمایل چندانی نداشتند. اول موضوع حالت دعوت داشت. بعد صورت دیگری پیدا کرد. گفتهاند مدیرکل هم امشب بیننده این تاتر هست و گویا به مدیر ما گفته که حتمن باید حداقل بیست نفر از این کارمندان را به تاتر بیاوری. بعد گفتند که اگر بیایید، فردا دو ساعت دیرتر میتوانید بیایید، باز هم استقبالکنندهای نبود. کمکم موضوع حالت تهدید پیدا کرد. یعنی چی؟ ما سیاهی لشگر مدیرکل هستیم؟ دو تا از آقایان به اکراه و در رودربایستی مدیر قبول کردند که تاتر بروند. این جور تاتر رفتن هم نوبر است. من که زیر بار زور و ارعاب نرفتم. هرچند عاشق تاتر هستم.
امروز هم صفحات صبحگاهی نوشتم و هم در برگشتن به خانه، کمی پیادهروی کردم.
ادامهی یادگیری برای پروژهی کاری. کاش یک روزی که کارم گرفت، بیایم و برایتان بگویم.
وبینار و آزادنویسی و یک آهنگ جذاب پایانی. چرا غمگین خاندن و از بدبختیهای دیگران شنیدن باید من را شاد کند؟ البته منظورم این آهنگ است.
https://t.me/armaghannevesht
بهراستی سردرد از جان من چه میخواهد؟
پس از بیداری، آزادنویسی کردم.
مدتی در تخت جان کندم تا بلند شدم. با قرص و پماد به جنگ سردرد رفتم و شکست خوردم.
شروع به نوشتن یک داستان کوتاه کردم.
تمرینهای «شعرماهی» را ادامه دادم و جزوههایش را خواندم. میدانم نام این دوره «کارگاه شعر» است اما دوست دارم همچنان «شعرماهی» بگویمش. خیلی زیبا و لطیف است.
داستان کوتاه «غروب مسی» از رضا جولایی را که «استاد» بهمان داده بود، خواندم. پایان داستان، جذابیتش را چند برابر کرد.
با وجود سردرد کمی گامیدم.
آزادنویسی کوتاهی داشتم.
کمی «یوسا» خواندم.
شعر خواندم و مشق شعر کردم.
با «تاکسیدو» بازی کردم.
متنی هم برای کانال تلگرامم نوشتم که شب ارسالش میکنم.
هنوز ورزش نکردم. اگر بهتر شوم، حتما سراغش میروم.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و سراغ داستان کوتاهی از «صادق هدایت» میروم.
شب هم «الکلاسیکو» و سریال.
چون نوشتن، نیاز هرروزه من است. باید بنویسم؛ اگر ننویسم، احساس میکنم روزم از کفم رفته است؛ درست مانند ماهیای که از رودخانه صید کردهام، اما از میان دستانم لغزیده و به آب بازگشته است. آنوقت افسوسی درونم آشوب به پا میکند و حسرت، سایهای سنگین بر سر روزم میگستراند؛ سایهای که مرا در سنگینی خودش غرق میکند.
مینویسم تا روزم را از دست دزد زمانه، یعنی ننوشتن، نجات دهم.
مینویسم تا روزم را از دست ندهم.
و وقتی از روزم حرف میزنم، منظورم فقط چند ساعت سپریشده نیست؛ منظورم زندگی زیسته من است، همین امروز من، همین برگی که از دفتر زندگیام ورق خورده است. حیف است این برگ از روزنامه زندگیام را در ژورنال شخصی خود ثبت نکنم؛ حیف است بگذارم روزی از زندگیام بیاید و برود، بیآنکه نشانی از آن در دفتر روزنگاریام باقی بماند.
ژورنالیستی بودن، رنگورویی تازه به زندگی میبخشد. مانند باز کردن پنجرهای رو به جهان است؛ پنجرهای که هوای تازه را به اتاق زندگیمان دعوت میکند.
روزنگاری، شیوهای زیبا برای آراستن خویشتن است؛ راهی برای دیدن دوباره خود، برای شناختن لحظهها و برای کشف معناهایی که در شتاب زندگی از کنارشان میگذریم.
مگر خداوند به قلم و آنچه مینویسد سوگند نخورده است؟
دیگر چه گفتار و سفارشی رساتر از این سخن خداوند میتوان یافت؟
خداوند، ارزش قلم و نوشتن را به ما یادآور شده است. گویی راه را نشانمان داده و انتخاب را به خودمان واگذار کرده است. اکنون با ماست که این پیام را در زندگیمان به کار ببندیم یا از کنارش بیاعتنا بگذریم.
خداوند مسیر را نشان داده است؛ این ماییم که باید راه بیفتیم. این ماییم که باید گوش جان به حقیقت بسپاریم و در جستوجوی راه رستگاری باشیم.
پس بنویس!
با برنامه ورد بنویس، با گوشی بنویس، با مداد بنویس، با خودکار بنویس؛ حتی اگر هیچکدام را در دسترس نداری، با زغال بر دیوار بنویس. مانند نیاکان نخستینت که بر دیواره غارها و بر سینه سنگها نقش میزدند، بنویس.
مهم نیست با چه مینویسی؛ مهم این است که بنویسی.
بنویس تا رستگار شوی.
بنویس تا جاودانه شوی.
بنویس تا ماندگار شوی.
بنویس تا چراغ راه دیگران باشی.
بنویس تا دانا شوی.
بنویس تا خودکار شوی؛ تا خودت به کار بیفتی و قلمت در خدمت اندیشهات باشد.
بنویس تا تازهکار شوی و از تازهکاری نهراسی.
بنویس تا نویسا شوی و واژهها در دستانت جان بگیرند.
بنویس تا قلمت مانا باشد.
بنویس تا خداوندگار واژهها شوی.
بنویس تا راهکار شوی و برای گرههای زندگی، راهی بیابی.
بنویس تا دلگشا شوی و دلت را از غبارهای انباشته بتکانی.
بنویس تا کردگار شوی؛ تا به جای تماشای جهان، در ساختن و بهتر کردنش سهمی داشته باشی.
بنویس تا آفریننده شوی؛ تا از هیچ، چیزی بیافرینی و به واژهها جان ببخشی.
بنویس تا هزار شوی؛ هزار اندیشه، هزار رؤیا و هزار امکان.
بنویس تا نویسندهساز شوی؛ تا دیگران را نیز به نوشتن برانگیزی.
بنویس تا خوشحال شوی.
بنویس تا دلشاد شوی.
بنویس تا رازدار خویش باشی و رازهای دلت را در پناه واژهها آرام بگیری.
بنویس، بنویس، بنویس؛ و باز هم بنویس.
تنها بنویس، تا بیکار نمانی؛ تا اندیشهات از حرکت بازنایستد؛ تا لحظههایت بینشان از کنارت نگذرند.
امروز اختیار دستانم را به خیالهای گذرایم سپردم. رهایشان کردم تا هر کجا که میخواهند، بروند؛ تا در آزادی، مرا و قلمم را با خود ببرند، از مرزهای آشنا عبور دهند و سرانجام در سرزمین بیانتهای واژگان رها کنند.
امروز نگذاشتم اندیشههایم در چهارچوبهای تنگ و ازپیشساخته محبوس بمانند. دروازه را به روی خیال گشودم و اجازه دادم واژهها، بیآنکه مقصدی از پیش تعیینشده داشته باشند، راه خود را پیدا کنند.
شاید راز نوشتن همین باشد: گاهی باید دست از هدایت قلم برداری و بگذاری قلم، تو را به جایی ببرد که پیش از آن نمیشناختی.
پس مینویسم؛ نه فقط برای ثبت روزها، بلکه برای زندگی کردن، برای دوباره دیدن، برای کشف کردن و برای آنکه چیزی از من در گذر شتابان زمان باقی بماند.
مینویسم تا زندگی زیستهی امروزم را از چنگال فراموشی برهانم؛
مینویسم تا روزم را نجات دهم؛
تا زندگیام را زندگی کنم؛
و تا در سرزمین بیانتهای واژگان، خودم را دوباره بیابم.
بعضی از فروشندگان اگر کارت پولم را به دستشان بسپارم چنان آن را قلع و قم میکنند تا چند نسل متوجه نخواهم شد.
امروز صبحدمان که بیدار شدم و روزی نو را بنام خدا رقم زدم به نوشتن پرداختم و بعد از آن به پیاده روی رفتم و برگشتم چیزکی با خانواده خوردیم و در سکوت نخود نخود شد و به ناگاه اطرافم خلوت شد. برای ناهار خورشت کرفس دوست داشتنی درست کردم و با خواهرم حرف زدم و از تنهاییاش بعد از رفتن مادرم گفت و حس خوبی نداشت و من هم. حافظ چقدر خوبی تو و تک ستارهی ادبیات جهان. امروز از خوردن یک تکه نان سنگک لذت بردم و نمرهی امروزم را هفت میدهم. این یک راز بزرگ است که هیچ عروسی از مادر شوهر خوشش نمیآید و اخبارهای ضد و نقیض در بارهی جنگ ناراحتم میکند. چقدر عالی میشد که آن پسرک ضایعاتی به پا میخاست و دست و صورتش را میشست و از جمع کردن زباله پرهیز میکرد و به مدرسه میرفت اما شاید مادر مریض و خواهر و برادر گرسنه داشته باشد. واژهها مثل پرنده در ذهنم دور میزنند واژهی پرندک بد نیست. حادثه برایم در خیابان رخ داد یک کلاغ روی سرم ضربهای زد و رفت دنبالش کردم و تهدید به مرگش کردم و به او گفتم ای نادان تو را چه میشود دیوانه، و او فرار کرد. وبینار نویسندهساز را دیدم و آدرس کانال تلگرام مهرابی این است 👇💫
https://t.me/notetoday1
گزارش نیک یکشنبه ۳ آبان
امروز روز شلوغی داشتم. کلی بدو بدوی خوب و کلی هم معاشرت با آدمای مسن غریبه. صحبت کردن چند دقیقهای با غریبههایی که سر راهت قرار میگیرن، دیدن برش کوتاهی از جهان اونها میتونه جالب باشه. امروز به کوچه و خیابونهای قدیمی محلهمون یه جور دیگهای نگاه کردم به خونههایی که یه روزی حتمن توشون زندگیهای جالبی در جریان بوده. نمیدونم اون زمانها زندگی شیرینتر بوده یا الان، اما میدونم که اون روزا ارتباطات آدما نزدیکتر بوده، همسایهها همه همو میشناختن و با هم مراوده داشتن. روزایی که از هم تخممرغ و سیبزمینی و پیاز قرض میکردن. دلم میخواست ماشین زمان داشتم و میرفتم از دور وایمیسادم زندگیاشونو تماشا میکردم.
صحبت کردن با آدمای مسنی که امروز سر راهم قرار گرفتن منو برد تو دنیایی که اونا زیسته بودنش. البته که با توجه به روحیات این چند وقت اخیرم نوستالرژی بازی برام جذابه.
حوالی ظهر وقتی منتظر قراری بودم رفتم تو چایبار نشستم، یکی از پاتوقهای من و دوستام. چهار ماه بود اونجا نرفته بودم، و حالا بعد چهار ماه میدیدم که اون جریان زندگی اونجا جاریه و اونی که متوقف شده بود من بودم. هر گوشه از باغ که قدم میزدم خاطرهای برام زنده میشد. این گوشه با فلان دوستم عکس دارم، اینجا با اون یکی دوستم.
رو این میز با بچههای طراحی نشسته بودیم، رو اون میز با دوستم و خواهرش که از سوئیس اومده بود، اونورتر با بچههای ورزش. هر گوشهاش برام خاطرهای بود و قلبم رو میفشرد. اون آدما الان تو زندگیم نیستن، باهاشون دیگه اون ارتباط نزدیک رو ندارم اما خاطرهها، اونا امروز خیلی بهم نزدیک بودن.
یه عالمه عکس مونده ازشون و یه دنیا خاطره از اون لحظات. دوستشون دارم، روزای خوبی بودن اما الان غمگینم میکنن.
نتونستم زیاد بشینم، چاییم رو نصفه رها کردم و پاشدم. رفتم تو ماشین منتظر نشستم تا ساعت۱۲:۳۰ شه و برم به قرار کاریم برسم. تو این فاصله برای خودم کلی نوشتم. همیشه تو ماشین کاغذ و خودکار دارم برای مواقعی که جایی منتظر میمونم بتونم بنویسم.
کارم تا ۲ طول کشید و بعدم برگشتم خونه.
غذا خوردم و کارای خونه رو انجام دادم و به قرار هر روز ساعت ۵ نشستم پای وبینار محبوبم. این روزا قدر همه چیز رو بیشتر میدونم، هرچند که در کل آدم قدرشناسیام؛ ولی این روزا انگار تلاش میکنم بیشترین لذت رو از لحظات حالم ببرم. امروز تو وبینار وقتی استاد از زندگی گفتن، نوشتم که چقدر زندگی برام پوچه. چقدر بیمعنی و مفهومه. فکر میکنم همینم باعث میشه بیشتر تلاش کنم که فقط همون لحظهی در اختیارم رو زندگی کنم. شاید بعدها نظرم عوض بشه ولی در حال حاضر اینطور فکر میکنم.
جادهی تازهای کشیدهام امروز، بر صفحهی روزهایم. صفحهی روزهایم سفید نیست و خلوت هم نه. شلوغست. از همان مدل شلوغیهایی که از پرکاری به بیکاری میرسی و تهروز دست از پا درازتر، به فردا میریزی. قاطیِ همینها جادهای انداختهام که شاید بشود میانش قدمی بزنم. فارق از سروصدای شلوغیها. شاید کمی میانش بنشینم. سکوت باشد و من. حرف نباشد و هیچچیز دیگر هم نباشد. هیچچیز هیچچیز هم که نه. سکوت باشد و من باشم و کتابهایم. اما فقط کتابهایم. نه آرزوها بیایند و نه خاطرهها. نه قصهها و نه غصهها. حتی اشکهای دم مشکم هم نباشند. همهشان بیرون از جادهی سکوتم بمانند. من شاید آنجا کمی دراز هم بکشم و پاهایم را روی هم بیندازم و برای خودم شعر آسمان را بخوانم. شاید هم نخوانم. شاید همانطور درازکش، یکی از کتابهایم را، هر کدامشان را که بخواهم، با دستانی صاف و کشید رو به چشمانم نگه دارم و ورقورقشان را با سرعتی که خودم میخواهم بخوانم. و ثانیههای سکوتم را به هیاهوی بیرون جاده نفروشم. شاید هم نگاهشان کنم بیخیال. آنها قیلقالشان را کنند و من، تنها غرق در سطرهای دلم باشم.
جادهی تازهای کشیدهام امروز. شاید تمام روزمرهگیها و روزمرگیهایم را کنارش جا بگذارم. خندههایم را هم برنمیدارم. لازم نمیشوند. میخواهم لبهایم تنیده به هم، تنگ هم بمانند. تنها هنگامی باز و بستهشان کنم که یکی از کتابهایم را ورق میزنم. هر کتابی را که بخواهم.
امروز یکساعت در جایم اینشانه آنشانه شدم و نای بلند شدن نداشتم. نه انرژی نه امیدی. فقط کار و کار و بدو بدو. آخرشم پادردِ شب و در حسرت چراییهای اکنون و حسرت های گذشته.
کلمهی روزم «ادیمی به معنی چرمی یا چریمنه» بود،
کلمه از واژهنامهای پارسی هومر آبرامیان است.
از پیشرفتهایم در مورد کلمهی سالم که پیادهروی است کاملا راضیام.
امروز به محض بیداری یک ربع نوشتم. بعد از آن با ترس ویس ضبط کردن که همیشه همراهم بود روبهرو شدم.
این روزها تصمیم گرفتهام دانستهها و یادگرفتنیهایم در مورد نوشتن را در قالب ویس به خودم یادآوری کنم.
دیروز پنج ساعت تمام دوخت و دوزم به باد رفت بخاطر یک جنس آشغال. آستری کشی خریده بودم. کشیام هم نااستوار. خلاصه به بهانهی اینکه عجله دارم و باید بدوزم تا ظهر دوختمش. ظهر مقداریش جر خورده بود. جرخوردگیای که میدانستی به مرور بیشتر میشود. چارهای نداشتم. دوبارهکاری. باز رفتم آسترس خریدم و امروز از نو شنل دوختم. یک روز عقب افتادم با این همه استرس.
کلِ دیشب را عصبانی بودم. از خودم بیش از همه. امروز گفتم حداقلش فهمیدی اول پرسوجو کنی و بعدش از مغازهی بهتر جنس گرانتر را بخری بهتر از پولیست که به دوبارهکاری بیاندازدت.
سه صحنه از یک ماجرای خیلی خیلی سیاه* را خاندم. به آهستهخانی عادت ندارم و دلم زیادتر میخاهد. به زور کتاب را کنار میگذارم تا وظایفم را بیانجامم. به خودم وعدهی وصال میدهم. کمی که وقتم باز شود رمانی طولانی میآغازم.
دوستم دربارهی قرونوسطی و رنسانس کنفرانس داشت. موضوعی که چند کتاب و فیلم خوب بهم معرفی کرد و رویهی کنفرانس خودم را هم برایم روشن کرد.
یکشنبهها کلاس عصر دارم. کلاسم زود تعطیل شد. سوار ماشین شدم و آمدم آهنگ بگذارم دیدم پنج است. رفتم به وبینار و با اثری نو آشنا شدم و با اسمی که نشنیده بودم. ابراهیم نبوی.
شش آمدم بخابم خابم نبرد. گفتم قسمت است تمرین کنم. حالا باورم نمیشود دو ساعت تمرین کردم، بدن را از دست دادم و دلم حسابی پیادهروی خاست. قبلش میتوانستم به امروز بخاطر کلاسها، وبینار، نوشتن و خاندن هفت دهم. حالا بخاطر تمرین بیشتر هشت میدهم.
*از مارتین مک دونا انتشارات بیدگل
https://t.me/ReyhaneRabani
گزارشم را امروز از صبح شروع میکنم به نوشتن. اگر ذره ذره ننویسمش شب دیگر توان نوشتن ندارم
ساعت ۵ صبح بیدار میشوم. میدانم هنوز خیلی زود است ولی دیگر خوابم نمیبرد. تا پنج و سی دقیقه تلاش میکنم بخوابم. ولی خواب خیلی وقت است که رفته. از جایم بلند میشوم. همان کارهای هر روز صبح را تکرار میکنم. زودتر از هر روز از خانه بیرون میزنم. هوا هنوز کامل روشن نشده. ابرهای کوچک زیبایی در آسمان میرقصند. رنگشان آبیصورتیست. خورشید دارد آرام آرام بالا میآید و نور اول صبح به ابرها میتابد. شبیه نقاشیهای دوران رنسانس است. صبح را دوست دارم. هوای خنک مطبوعش را هورت میکشم. خیلی زود به شرکت میرسم و چه موهبت بزرگی که روبروی شرکت جای پارک پیدا میکنم. این است پاداش سحرخیزان. هنوز هیچکس نیامده. این خلوت صبحگاه شرکت را دوست دارم. سیستمم را روشن میکنم و مینشینم و لیست کارهای امروزم نگاه میکنم. همکارانم یکی یکی از راه میرسند. روز شلوغمان شروع میشود. کارهای فورسِ پشتِ سرِ هم. نمیدانم اینهمه عجله در این وضعیت بلاتکلیف این روزهای زندگی برای چیست. نمیفهمم چطور ظهر میشود فقط میدانم گرسنه هستم. ناهار میخورم و کارهای فورستری را انجام میدهم. ساعت چهار و نیم عصر از شرکت روانهی خانه میشوم. لعنت بر ترافیک. شام میپزم. کمی استراحت میکنم. کلاس نویسندگی خلاق شروع میشود. اینترنت افتضاح است فقط میتوانم صدای کلاس را داشته باش و تصویر نه. نویسنده نیستم ولی نوشتن و آموختن بهترین اتفاق این روزهای من است. کلاس که تمام میشود لمون را در آغوشم میفشارم و هزاربار میبوسمش. به زور خودش را از دستم رها میکند.
مینشنیم ادامه گزارش نیک امروزم را مینویسم.
باقی شب هم مثل هر شب تکرار است و تکرار. یاد قسمتهای اول سریال وستورد میافتم که یک صحنه چندین بار به همان شکل تکرار میشد. نکند در یک جهان ساختگی زندگی میکنیم؟
با بدنی جمام و سرشار از قرص منیزیت، مقداری پارهنویسی کردم و نیمچهنگاهی به تمارین شعر دارم. از الان گزارش نیک فردایم را هم میتوانم بنویسم. چون کلی مشق ناتمام از «خودواژه» و «کارگاه شعر» دارم و زمان تنگ است. سپاسگزار بودنم.
منم الان شکل حلزونم، مماس رو یه خط صاف😂
عقیدهی من یه کم با جاهد ظریف اوغلومتفاوته،
چون همه ابرا که بارون ندارن.
پس شاید بخشی از بابارانبودگیِ یک ابر، هنر خودش نباشه.
واما،
اون دست خوشترکیب، خیلی در نوشتن گزارشات نیک یاریرسانه.
همون بنویسی از اون پنج فعالیت ادبی هنری کدوم رو انجام دادی، خودش یه گزارش نیک میسازه، بس پر و پیمون.
من الان انگشتاروبه ترتیب نمیگم، بلکه کارای انجام شده رو به ترتیب مینویسم.
آزادنویسی اولینفعالیتم بود.
کلمهبرداری هم انجام دادم ولی بسیار از کلمات خودساخنهم لذت بردم.
شاید ارجح اینه که بگم کلمه سازی.
تکرارآموزی امروز در حد خواندن یادداشتهایی بر کتاب جادوی بزرگ بود.
و پیادهروی.
آخ اگه بدونین چقدر حالم با پیاده روی امروز خوب شد.
باعث شد که یه کلاس ثبتنامکنم.
الان هم که در حال نوشتن گزارش نیک هستم.
یه سری یادداشت از صبح تا حالا نوشتم، از کارای انجام شده.
در گزارش نیک نمیگنجه.
آخه گناه دارین هی بگم صبونه چی خوردم، ناهار چی پختم کجارو تمیز کردم، داروخانه رفتم چه قرصی گرفتم، سوپر رفتمچی خریدم و شام چی بود.
دوتا شعر کوچولو نوشتم.
شعرک همنشدن.
با الهام و فریده، کارای ماهنامهی آذر رو داریمردیف میکنیم.
تم آذرماه پاییزه.
راستی، اگه کسی اینجامنو خوند، یا قدمرنجهکرد و کانالمو خوند، دعوت میشه برای نوشتن در بارهی پاییز.
افتخار میکنیم که نوشته شما هم رنگ و لعابی به ماهنامهی چهارگوشه بده.
همین دیگه،
من اینطوری بلدم دعوت به همنویسی کنم.
دیگهم، خدافظ، تا فردا بای.
سال واژه: پذیرش
در ترافیک صبح کمتر عصبانی می شدم.
وعده های غذا امروز به موقع بود.
صبح قدری محدود اما مفید، غذارسانی داشتم.
پس از چند ماه، لپ تاپ را آپدیت و زبان کیبورد آلمانی دانلود کردم.
تلاش هایی در بخش شبکه ی اینترنت لپ تاپ داشتم، با اینکه به نتیجه نرسید اما راضی ام.
بیش از شب های پیش خسته ام، کم خوابی را در نی یابم.
کمی زبان میخوانم قبل از خواب.
امروز سر کار مهمان داشتیم. از ادارهی مخابرات فلان استان. بازرسی. قرارداد یک ماهه بسته شده، حالا آمدهاند تأیید کنند. حتماً توان مالی مدیرعامل. یکیشان کفش قهوهای پوشیده بود، براق. آن یکی، مدیر مالی، خودکارش را میچرخاند. سه بار دور کامل زد. بعد ایستاد. بگذریم. رفتند دنده کباب.
روز سختی بود. نه دشوار. سنگین.
عقربهها گیر کرده بودند. با چشم خودم دیدم. ساعت سه. ده صفحه خواندم. باز هم سه و سه دقیقه. چرخدندهها با هم قهر بودند. نفس در سینه.
امشب دورهی نویسندگی خلاق. بازنویسی صحنه. فردا مینویسم. مغزم باد کرده. سلولها هر کدام در قفس خودشان. جواب نمیدهند.
توی سند زدن هم همین بود. بانک بدهکار. ده ثانیه سلولهایم را هل دادم تا کدینگ بستانکار را از تاریکی بیرون بکشم. نبود. یک سلول را بغل کردم، بردم آنطرف خیابان تا پول را تحویل بدهم. یک خاطره. از پشت یک ماشین پارک شده. نشست. من ماندم و آن خاطره و یک سند ناتمام.
الان هم یکی دیگر آمد. نشست. نمیرود. سمج.
خوابم میآید. خیلی. صبح باید زود بیدار شوم. دوش بگیرم. شیر آب را باز میکنم. آب گرم است. موهایم را میشویم. آرام، طوری که بهم نریزد. بوی اقیانوس. حوله. سشوار. موها را که خشک میکنم، گرمای سشوار هلم میدهد سمت تخت. همانجاست. هنوز شبه. پهنم روی تخت. صدای آب نمیآید. سشوار در کشو. گوشی در دستم.
خستهام. فردا دوش میگیرم. آب از بالا میآید و همانجا میماند. بین من و سقف. قطرهها ایستادهاند. من هم ایستادهام. زیرشان. نه میروم، نه میمانم. چرت میزنم. برمیگردم. یادم نمیآید چه بودم. کجا بودم. فقط برگشتم. از جایی. به جایی. بین این دو، هیچ.
فاطمهی عزیز،
ملاتونین دیشبم را نخوردهام و صبح بیخواب شدهام. باور میکنی سر صبح بهجای دست و پا زدن در تخت، کل خانه را به هم زده باشم و مبل دونفره را کشانده باشم کنار قفسهی کتابها؟ دو گلدانِ قد درخت را هم نشاندهام کنار مبل تکی. که جای مبل قبلی سبز باشد! جایِ خواندنم دیگر از نامکانی درآمده.
کششیِ سر صبح به گمانم از قهوهی صبح هم واجبتر است. قبول داری؟ نه انصافا. هر دو با هم واجبترند. مثلا نسبت به هر چیز دیگر.
از در خانه زودتر زدهام بیرون و به خودروهای مهاجم صبح، امانِ تاختن ندادهام. بیترافیک رسیدهام شرکت.
برای برداشتن فایل کتابی، سری به گروه تلگرامی کارگاه “واژهباز” زدم و دیدم اسمش “خودواژه” بوده. نه که به سن و سالم مربوط باشد. از بچگی در حفظ کردنیها بیاستعداد بودم. مَخلصِ اسامی در خاطرم میماند. مثلا هنوز بعد از یک سال همراهی در گروه رقص، به زکریا میگویم رئوف. احتمالا چون در تصورم پسر مهربانیست.
لابد گمان میکنی به خانه نرسیده، پریده باشم روی مبل دو نفره و سر در کتاب فرو کرده باشم؟ درست است. البته تا حدی. از ذوقم پریدهام روی مبل و غرق کلنجار رفتن شدهام که کدام کتاب را بخوانم. دستِ آخر راضی شدهام به خواندن ده دوازده صفحه از یک کتاب، به جای خواندن یک صفحه از هر دوازده کتاب. شب یک شب دو خوراک کلمهبرداریست.
<> به معنای بسنده کردن. و این جمله که نابودم کرده. <>. بهمن فرسی هم زن را درست نفهمیده. وگرنه چرا به آن دومی گفته <>؟ با این جمله آنقدر کلنجار رفتهام تا زمان بیشتری برای خواندن نمانده و رفتهام سر وقت بازنویسی شعری.
و بعد تمرین core.
و بعد چند کار مربوط به شرکت که لازم شده خانه بیاورم.
پلههای نپیمودهی انتهای دالان امشب هم شدهاند آماده کردن شام و چند کار شخصی و طبق معمول تمرینهای زبان کوردی. لابد چون نیمهی دوم سالیم و روزها کوتاهترند. بهنظرم که ۱۹ یا ۲۰ ساعت سرجمع.
کوشیدم آنچه در ذهن دارم روی کاغذ بیاورم و پستش کنم در کانال تلگرام اما نشد. هر چه نوشتم آن چیزی نبود که در ذهن داشتم. دست از کار کشیدم. هیچکدام از تلاشهایم نتیجه نداد. حتی آزادنویسیام را وقفش کردم. شاید روزی راهش را یافتم. بعدش کمی وبسایتها را زیر و رو کردم. PHPها باید آپدیت شوند اما تخصص لازم را ندارم. سرعت وبسایتها پایین آمده و پلاگینها و قالب به یک آپدیت کلی نیاز دارند. بعدش چند صفحه از «به زبان مادری گریه میکنیم» خواندم. جستارهای دارد که برای ایدهگرفتن به کار نویسندهها میآید. اما متاسفانه به کار من نیامد. شاید من نویسنده نیستم. بعدش در وبینار نویسندهساز حاضر شدم. درست نفهمیدم استاد چه چیزهایی گفت چون صدای گوشی کم بود و فکرم در جای دیگر. کارهایم روی هم تلنبار شده. نمیدانم چه کنم. هنوز منتظر آن تلفن مهمم. کمکم دارم ناامید میشوم. بعدش رفتم پیادهروی. یک افق کوروش نزدیک خانهمان باز شده. مغازه کوچک است و جنسهایشان کم. بیچارهها. فکر نکنم توان رقابت با بقیه را داشته باشند. یکی از کافههای قدیمی هم تعطیل شده و یک کافهٔ دیگر جایش آمده. تم کافه صورتی است و دو دختر جوان مدیریتش را بر عهده دارند. وقتی چشمم به رنگ صورتی میزها و صندلیها افتاد، ناخودآگاه لبخند زدم. متفاوت بود و گیرا. بعدش آمدم خانه و دوباره با متن گلاویز شدم. باز هم نشد. بعدش سعی کردم ورد لپتاپ برادرم را درست کنم اما این هم نشد. حالا نشستهام و به آشپزخانهٔ همسایه روبهرویی نگاه میکنم. چند وقتی است که با بقیه دعوا نکرده.
— در شروع
امروز هم صبح زود بیدار شدم، اما نه زودتر از خورشید.
تا همسرم و مادرش بیدار نشده بودند، دلم میخواست ورزشم را انجام داده باشم. نمیخواستم دوباره حضور مهمان، روتینی را که با کلی جنگ و دعوای ذهنی توانسته بودم ثابتش کنم، از بین ببرد.
دوست داشتم ورزش اصلاحی ستون فقرات انجام بدهم، اما خیلی وقت میبرد و در میانه، اگر آن دو نفر بیدار میشدند، ورزشم نصفه میماند.
تصمیم گرفتم برای این چند روز پیلاتس را انجام بدهم که پرتحرکتر و کوتاهتر است.
سفره پهن کردم برای صبحانه و بعد از خوردن هر آنچیزی که درونش بود، بساط را جمع کردم و ظرفها را شستم.
شستن دو پتوی مسافرتی و بخشی از لباسها را به ماشین لباسشویی سپردم، چون آفتاب ملایم صبح مرا هوس انداخته بود.
حبوباتی را که چند روز پیش خریداری کرده بودیم، پاک کردم و دوباره درون شیشههایشان برگرداندم.
بعد مشغول پختن ناهار شدم. باقالیپلو با تن ماهی، غذایی که مادر همسرم خیلی دوست دارد. سالاد کاهو هم برایش درست کردم.
— در میانه
در حال خوردن غذا بودیم که باران شروع به باریدن کرد. من و همسرم دویدیم و لباسها را از روی بند برداشتیم و در خانه روی رختآویز پهن کردیم.
تازه نشسته بودیم که صدای درِ حیاط باعث شد همسرم مجدداً از جایش بلند شود. مهمان تازهوارد، برادرش بود. سر سفره نشست و با ما مشغول خوردن ناهار شد. خوشبختانه دستپخت مرا بسیار دوست دارد.
از محل کارش برایمان مرغ سوخاری آورده بود. ما هم برای شام کنار گذاشتیم. او در فستفودی کار میکند و صاحبکارش هر شب یک پرس کامل مرغ سوخاری با قارچ و سیبزمینی به آنها میدهد. این دومین بار است که در این مدت کوتاه کاریاش، این پرس نصیب ما میشود.
ظرفها را شستم و چای دم کردم برای مهمان تازهآمده که میخواست زود برو.چای نوشیدیم و او رفت.
در اتاق دراز کشیدم و شروع به نوشتن گزارش نیک کردم.
بعد از گفتوگو با برادرزادهی عزیزم روحیهام عوض میشود. در یوتیوب چرخ میزدم که نویسندهساز شروع شد. بعد از مدتها در آن شرکت کردم، و یک ربع آزادنویسی کردیم. پر از سؤال بودم. همه را ریختم روی کاغذ.
— به شب رسیدیم
همسرم از پذیرایی خانه صدایم میزند. استاد به سؤال و جواب رسیده است. کمی گوش میدهم و از وبینار بیرون میپرم. به جمع دونفرهی همسرم و مادرش میپیوندم و بستنی سنتی میخوریم.
تلویزیون را روشن میکنم و چشمم به جمال سریالی مزخرف در شبکهی ایران روشن میشود.
وارد فیلیمو میشویم و میان سریالهای گریهآور و آب دوغ خیاری با فیلم نامههای شخمی تخیلی، همسرم « سریال سرخ و سیاه» را انتخاب میکند که فقط دو قسمتش آمده.
خلاصه، سریالهای ایرانی یکی سمتر از دیگریاند.
دو قسمت را نگاه کردیم و شام خوردیم.
و دوباره ظرف شستم.
روی مبل نشستم و گزارش نیکم را پایان دادم.
برای من بخش بسیار نیک امروزم ورزش ویلاتس، گفتگوی تلفنیام و شرکت در وبینار نویسنده ساز بود با کمی آزاد نویسی.
خدا برکتش را زیاد کند.
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۶۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره عسگری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوری on گزارش نیک ۱۶۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شبنم نیکو on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟