سال واژه: تداوم
– تماشای فیلم the drama 2026
-پخت شوید پلو با مرغ.
– خوندن دو فصل از کتاب بیست کهن الگوی پیرنگ و…
-وبینار با شاهین کلانتری.
قسمت جالب این وبینارعلاوه بر آزادنویسی که هر بار تجربهی جالبی برای من دارد. این بار خواندن کتاب جالب داستانی از سید ابراهیم نبوی بود که استاد با هنرمندی در خواندنش آن را جذابتر کرد
اسم کتاب هم بسیار جالب و طولانی بود و اینکه برای من تازگی داشت، بقیه را نمیدانم.
اسم کتاب: سفر طولانی پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که ساکش را روی دوشش انداخته بود .
– تماس تصویری با برادرم و همسرش در تورنتو ی کانادا.
-پیادهروی یک ساعته و فکر به کتاب فلسفه پیادهروی و نیچه که حین انجام آن و هم بعد آن حس خیلی خوبی داشتم.
-شام و ….
تا گزارش نیک بعدی خدانگهدار به امید تداوم در کارهای نیک.🍁⭐️
صبح پر از اضطراب را پشت سر گذاشتم، به کلمهی اضطراب بسنده میکنم چون گفتن از جزییاتش حالم را بد میکند. هر چند استاد در مورد استفاده از کلمات ذهنی ما را بر حذر داشتند.
و تاکید داشتند برای استفاده از جزییات.
ب خودم قول میدهم از شنبه این اخلاق بدم را اصلاح میکنم و میشوم آدم توصیفی و جزیی نویس استاد.
حوالی ظهر با شکم خالی به خانه رسیدم، چیزهایی از یخچال پیدا کردم و خوردم.
مغزم هنوز گرسنه بود پس مرغ و سیب زمینی را روی گاز گذاشتم تا آبپز شود.
همراه با وبینار الویه ام را درست کردم.
تایم کلاس نویسندگی هم مشغول خوردن الویه بودم.
چه وبینار و کلاس نویسندگی خوشمزه ای شد.
گربه از درخت پرید
-صبح امروز با شاملو آغازید. میخوانم و نمیفهمم. میخوانم و میفهمم. میخوانم و مرددم که فهمیدهام یا نه. اما در هرحال لذتش را میبرم. دو واژهی «سُمضربه» و «شبچراغ» هم دستاوردم بود.
-قهوه را ساختم. چه قهوهای شد. نمیدانم چه کردم که اینقدر خوب درآمد. در کنار قهوه، قلم و کاغذ را برداشتم و صفحات صبحگاهی را نوشتم.
-رفتم سروقت آمار. شاخصهای تمرکز و پراکندگی را تمام کردم. در این مرورها و پیگیری مطالب از منابع دیگر چند چیز جدید آموختم. اینکه چطور از روی جدول فراوانی شاخصهای تمرکز را محاسبه کنم. هرکدام فرمولی داشتند و خواندنشان برایم جالب بود.
-رفتم پیادهروی و هواخوری. یک ساعتی بیرون چرخیدم. در راه گربهای را دیدم که برای پایین آمدن از درختی تقلا میکرد. مدتی ماندم به تماشایش ببینم چه میکند. در آخر، راهش را از لای شاخوبرگها پیدا کرد و پایین پرید.
– برگشتم خانه و از «فرهنگ واژهسازی در زبان فارسی» واژههای دیگری رونویسی کردم. بعضی واژههایش بامزه است. مثلا «پاشنگ». یعنی «خوشهی انگور». به عمرم چنین کلمهای را نه خوانده بودم و نه نوشته. چه خوب که در کارگاه خودواژه شرکت کردم و با چنین کتاب مفیدی آشنا شدم.
-پس از رونویسی، کمی دیگر از تمارین کارگاه را انجام دادم و روزم را به پایان بردم.
خواندن کتابهای هدیه دوستم صدیق. نویسنده کتابهای روانشناسانه. الن دوباتن نویسنده بریتانیایی- سوئیسی. پیوند زدن فلسفه ،جامعهشناسی و هنر با زندگی روزمره.
استراحت نیمروزی. سرد بودن خونه از دید فقط فرح. چمباتمه زدن در گوشه مبل. خواندن کتاب “ از خود بیزاری” اِلن دوباتن. کتاب ترجمه شده “بنفشه شریفیخو”.
چرت زدن در حال مطالعه. مطالعه کردن در حال چرت.
سروناهار به اعضای خانواده. تغذیه کردن اهل خانه. شستن میوههای خریداری شده.
نوشیدن دمنوش گرمابخش لیلاپز. دمنوش زنجبیل، هل، دارچین، زعفران، میخک
شرکت کردن در وبینار نویسندهساز. شنیدن آهنگ شمالی “آهابوگو”.
هوای تاریک عصرانه پاییزی. روزای کوتاه پاییزی. شبای بلند شدهی زمستان. تنوعی الهی در فصلها و ماهها. رفت و آمد روز و شب. عبور از زمان . حرکت کردن آهسته و پیوسته در زمان. شنیدن آهنگ کوردی با شعر جالب و زیبا. انتهای دوستداشتنی وبینار با آهنگ کوردی.
قسمتی از رها و آزاد نویسی امروز در وبینار نویسندهساز:
دیگه ساعت شش بعدازظهر کلی هوا تاریک میشه روزا کوتاه و شبای بلند شده. چه تنوعی خدا برامون در فصلها و ماهها گذاشته، و از همه جالبتر رفت و آمد روز و شب. و جالبتر عبور از زمان است. از گذشته عبور میکنی به حال میرسی و باز در رفت و آمد هستی.
از گذشته عبور میکنی به حال میرسی و باز در رفت و آمد میشوی. اما بنطرم به آینده نمیروی تا خودت نخواهی. گاهی میرم در آینده ولی اصلن حتی یک لحظهاش را هم نمیخواهم. باید آینده همیشه سوپرایز و شگفتآوری برات داشته باشه. و من این ایده را دوس دارم. لحظه به لحظهاش را دوس دارم. که شگفتی پشت شگفتی داره. نمیخوام آینده را ببینم. گاهی در رویا گوشهای میبینم اما سعی میکنم منتظر شگفتیهای آینده باشم.
🐌کاریکاتورو نقاشی حلزون امشب مینیمالیستی، زیبایی داشت که در یک خط باریک آهسته و پیوسته در حرکت است.
✍️تمام زیبایی هنر ابر بود حال آنکه همگان برای باران شعر مینوشتند» (جاهد ظریف اوغلو، ترجمهی سیامک تقیزاده)
✍️(انوری از شاعران سده ۶ هجری قمری است.)
ای دیر به دست آمده بس زود برفتی
آتش زدی اندر من و چون دود برفتی
بعد از تمرین کارگاه رنجمن گنج من، و توصیهی الههجان، به مادر، نامه مینویسم. کاغذهای زیادی را پر میکنم از گلههایی که داشتم. او رفت و حرفها در دلم ماند.
در آخر نامه این پرسش برایم نقطهی پایان میشود:
مگر بچهها خودخاسته به این دنیا میآیند؟
پیادهروی سرحالم میآورد تا برای کارهای روزمره سوخت داشته باشم.
برای مهمانی فردا، میوه، آجیل و نوشیدنی میخرم. بخاطر هزینههای بالا، رفتوآمد، کم داریم. (خاهرا سالی دو یا نهایت سه بار میآیند.)
دیگران چطور، مثل ما هستند؟
از شواهدی که میبینم، کم و بیش شبیه هستیم.
چند ساعت توی برق هستم. کارهای مختلف میکنم. از گردگیری و شستشو تا دانه کردن یک کاسه بزرگ انار. محبوبه دوست دارد، نوشجانش. سهم رضا را برمیدارم.
در «سرزبان» الههجان از وضوح صحبت میکند.
«وضوح مهمترین معیار فکری است.
تغییر پرسش یکی از راههای وضوحبخشی است.
کسی که از وضوح فرار میکند از مسئولیت فرار میکند.»
در آزادنویسی همراه استاد، با خودم مکالمه میکنم، چقدر حرف دارم. ذهنم را نظم میدهد. خوش به حال ما که نوشتن را داریم.
داستان «سفر طولانی پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی…»
از ابراهیم نبوی را دوبارهخانی میکنم. شوخیهای او با عناصر داستان را دوست دارم.
چند صفحه از «زبان گفتگو حقیقت» اکبر جباری را میخانم.
«تعلق خاطر افلاطون به ایدهها، او را بر آن میداشت تا در باب هُنر که از نظر او تقلیدی از جهان است، بیاهمیت شناخته شود.»
اما هنر همیشه تقلید نیست.
لیلا تماس میگیرد، با هیجان میگوید دیبا بین هشتاد و دونفر در کشور، رتبه دوم کارشناسی هنر را کسب کرده. (نفر اول سهمیه داشته)
برایش خوشحال میشوم. یاد نقاشیهای دیبا میافتم، تقلید نمیکند، خلاقانه و نوآورانه میکشد.
کلیات سعدی را ورق میزنم.
«الا گر بختمند و هوشیاری
به قول هوشمندان گوش داری
وفاداری کن و نعمت شناسی
که بدفرجامی آرد ناسپاسی
تو نیکویی کن و در دجله انداز
که ایزد در بیابانت دهد باز
که پیش از ما چو تو بسیار بودند
که نیکاندیش و بدکردار بودند
بدی کردند و نیکی با تن خویش
تو نیکوکار باش و بد میندیش
که سعدی هر چه گوید پند باشد
حریص پند، دولتمند باشد.»
با این مقدار کار، نیاز دارم نیم ساعت یوگا انجام دهم. شاید دوباره بیایم و دلیل اینکه چرا هر شب گزارش نیک نمینویسم را توضیح دهم.
یکشنبه سوم آبان صفر پنج
مژی جانم سلام
دلتنگتم عجیب. چقدر تو را کم دارم تا بگویمت این روزها چه میگذرد بر من. پارهای از آن آموختن است و آموختن. پارهای هم همراه با ناامیدی میگذرد و گاهی نیز با شرم. کار هم هر روز حضور دارد. اگر کار نباشد که هیچ. آنچه مرا سرزنده میکند و جانی به من اضافه، همین کار است و آموختن و فرصتی شود کمی حال دادن به دیگران. نوازش دوستی یا شنیدن حرفدل برخی. از صبح تا بوق سگ هم کار میکنم و آخر ماه هم همیشه حسابم خالیست. هنوز یاد نگرفتم کمی از پولم را پسانداز کنم. کار خودت است که باید آنرا بیاموزی به من. یادت هست از نوجوانی به نوشتن و حرفزدن تعلق خاطر داشتم؟ این روزها فرصتی شد تا به این اشتیاقم بپردازم. و موفق شدم جمع کوچکی در جهت کتابخانی و بیان تجربه ترتیب دهم.
از فهرست کارهای امروزم برایت بگویم:
نوشتن صفحات صبحگاهی
خوردن صبحانه با همکاران
گوشیدن روزگفتار غزاله عزیز در مورد لالایی
دو جلسه گروهدرمانی
رونویسی از غزل حافظ
چند صفحه از رمان حرف سکوت
تمرین شعر سه سطری گفتم/گفتی/و نتیجه
آزادنویسی
گوشیدن وبینار امروز. این بخش را دوست داشتم:
«وقتی متوجه شدی کدو میتونه بنویسه اما تو استعداد نداری اما میگی من باز هم مینویسم»👌🏻
مژی نازنینم در نامه بعدی حتما از گزارش نیک برایت مینویسم.💌
روزهایم سریعتر از هرزمان دیگری میگذرند.
صبحرا میان خواب و بیداری میگذرانم و ظهر را بیهوش افتاده، کف زمین.
عصر که میشود، امتحانها و تکالیفی را بهخاطر میآورم که رها کردهام. کارهاییکه میخواهم انجام دهم و بهدلیل تنگی زمان؛ میدانم لذتبخش نخواهند بود.
درسخواندن از لذتهایم است اما، اینروزها برایم، تنها بهقصد اتمام مراحل تحصیل است.
نواختن را ازیاد بردهام. انگشتهایم حس میکنم، خشک و دردناک شدهاند و توان حرکت را ندارند.
غمی ناخواسته، همه چیز را تحملناپذیرتر میکند.
غمی که افکارم، تحمیل میکنند بر من. افکاریکه پیشاز خواب و پساز بیداری، مدام میچرخند در سرم. نمیتوانم مهارشان کنم یا کاهششان دهم.
اما دارند هرچه انگیزه و شادیست میمکند و هرچه یاس و ملالاست، میپراکنند.
اینکه،
هیچچیز را نمیتوانم درست انجام دهم و همهچیز بیهوده بهنظر میآید و انجام دادنشان، بهطور منظم، بینتیجه.
نوشتن در خلوت و سانسور را دومرتبه از سر گرفتهام و شاید بیربط بهنظر بیاید اما منجر به بیعاطفگی عجیبی درمن شدهاست.
انگار رهاکردن علایقم، دلایلم برای شاد زیستن، مرا از هرچه مربوط به زیستن است دلزده کردهست.
درست مثل وقتیست که در خواب، شخصی ناشناس هلت میدهد و در مردابیاز هیچ میافتی.
نه راه گریزیست و نه معلوم است، چهبر سرت آمده.
تنها فرو میروی و فرو میروی همهچیز تیرهتر از پیش میشود.
روزهایم نیک نیستند. قلمم ناله میکند.
پوزش.
دیشب لنا پیش من خابید. یکبار بیدارم کرد و شکلات خاست. دفعهی بعد درِ اتاق را باز نکرد و نشست همانجا پشت در. شروع کرد الکی به گریه کردن. دوباره خابیده بودم که صدای ریز گریه شنیدم. در را باز کردم و دیدم توی راهرو نشسته و منتظر است او را ببرم به اتاقم. بغلش کردم و بهاجبار آوردمش داخل. سرش روی بالش من بود و صورتش چسبیده به صورتم. بعد از اینکه کلی شعر خاند و خودش را تکان داد، بالاخره خابش برد. آرام گذاشتمش روی بالش کناری تا کمی برایم جا باز شود. وقتی کنارم میخابد چندین بار بلند میشوم و پتویش را چک میکنم تا کنار نرفته باشد. بیخاب میشوم.
صبح شد و مدیتیشن کردم. در لپتاپ هرزهنویسی کردم. سرعتم پایینتر بود و تعداد کلماتم کمتر. ولی عیبی ندارد دستم راه میافتد. برای باشگاه رفتن آماده شدم و سعی کردم شبیه کسی نباشم که سگ دنبالش کرده. کمی آرامتر. خودم را رساندم باشگاه. مربی نازنینم دستم را بهگرمی فشرد و گفت هر وقت مرا میبیند بسیار خوشحال میشود. تشکر کردم و گفتم: «منم همینطور.» ولی عمق احساسم خیلی بیشتر از این کلمات بود. حضورش و دیدنش برایم آرامشبخش است و لذت میبرم از رفتار حرفهای و بالغانهای که دارد. از او میتوان خیلی چیزها یاد گرفت.
موقع برگشتن پسری توی ماشین صدایم زد که بروم سمتش و گفت با من کار دارد. جواب دادم با او کاری ندارم و رفتم. آمد چهارراه بعدی. باز هم جواب ندادم. چهارراه بعدتر از ماشین پیاده شد و گوشهای ایستاد. قدبلند و چهارشانه. موهای جلوی سرش را کوتاه کرده بود و موهای پشت سرش را بسته بود. عین گاو از جلویش رد شدم. صدایم کرد و گفت اصلن قصد مزاحمت ندارد و میخاهد صحبت کوتاهی کند. رفتم و دوباره آمد. از همان توی ماشین شروع کرد به صحبت کردن و اینکه فقط لحظهای به او گوش دهم. چند لحظه ایستادم. به اذن پروردگار کوچه و چهارراه خلوت شده بود تا اگر دامن این دختر پاکدامن لکهدار شود، کسی نفهمد. نگاهش کردم. از من چند سالی کوچکتر میزد. میخاست قراری بگذاریم و همدیگر را بشناسیم. از من میپرسید که اگر شماره ندهم از کجا مرا پیدا کند؟ از خاستهاش میگفت که اصلن نامعقول نیست و فرصت میخاهد برای آشنایی. کمی سکوت کردم. نمیدانستم چه بگویم. در خیابان فقط برای زنهای چادری که امر به حجاب میکنند، زبانم دراز است و میتوانم جرشان بدهم. برای پسر و مرد بدترکیب و هیز هم همینطور. ولی این جزء هیچکدام از دستهها نبود. قبول نکردم. باز هم دلیل میآورد و در نهایت جواب دادم: «نه ممنون. مرسی.» خودم از جوابم شوکه شدم که این چه کسشری بود. مگر خوراکی به تو تعارف کرد؟ پسر دوباره ادامه داد به حرافی، که درِ خانهای باز شد و پیرزنی سرک کشید بیرون و به ما دو تا زل زد. هر سه به هم نگاه کردیم و دیدم فرصت خدا برای پوشاندن گناهم تمام شده. سریع به سمت خانه رفتم.
نزدیک خانه بودم و یادم آمد همیشه تمام پیشنهاد و شمارهها را در خیابان رد کرده بودم. بعضیهاشان ظاهر موجه و بسیار مناسبی داشتند. انگار جملهی دبیر قرآنِ دوران راهنماییام، در ذهنم حک شده که میگفت: «رابطهای که تو خیابون شروع بشه، همونجام تموم میشه.» ای توی روحت معلم جان. نمیدانستم وقتی دستم را زدهام زیر چانه و آنقدر دقیق حرفهایت را میشنوم، قرار است اینطور در ذهنم نفوذ کنند.
ریتا و لنا را بردم پارک. با دو بچهی دیگر دوست شدند و بازی کردند. موقع برگشتن ریتا خاست حتمن کمی هم در دفترش یادداشت کند. هر سه روی نیمکتی نشستیم و مشغول شدیم به نوشتن. هوا تاریک شده بود و باید ریتا را سریعتر به خانه میرساندم که به کلاسش برسد. بهموقع رسید ولی از خستگی به کلاس نرفت. عذابوجدان گرفتم که چرا زودتر برنگشتیم تا استراحت کند.
امشب کمی از داستانم را نوشتم. داستان کودکانه. نوشتهی اولم که خانده شد بسیار بد بود. امیدوارم این یکی خوب از کار در بیاید. این هم نشد دوباره مینویسم. یاد میگیرم.
با صفحات صبحگاهی آغازیدم. برای خرید بیرون رفتم. گلی جان زنگ زد. کمی با هم گپ زدیم و دلم باز شد. گاهی یک گفتوگوی ساده با رفیق، حالمان را عوض میکند.
در وبینار معماری تفکر، الهه جان از کتاب تفکر انتقادی ریچارد پل و لیندا الدر، برایمان خواند. و از معیارهای تفکر جهانشمول گفت و مهمترینشان که وضوح است. گاهی خیال میکنیم چیزی را فهمیدهایم، اما وقتی میخواهیم آن را روشن و دقیق بگوییم، تازه متوجه ابهامش میشویم.
در وبینار نویسندهساز، با هم آزادانه نوشتیم. چنان غرق میشوم که گذر زمان را نمیفهمم. تداعیها پشت هم میآیند و روی صفحه مانیتور مینشینند. آزادنویسی در جمع دوستان برایم لذتبخش و انگیزهبخش است. انگار میشود هم در جمع بود و هم در جهان خود غرق شد.
این روزها «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی را با دوستان چالش همخوانی دوباره میخوانم. دوبارهخوانی فرصت دوبارهبینی از زاویهای دیگر را فراهم میکند. واژه شبچره* چشمم را گرفت. یاد چِرِزَک خودمان افتادم. همان هلههوله.
«شب هول» را هم که قبلاً نیمهکاره رها کرده بودم، از ابتدا شروع کردم. فعلاً از خواندنش لذت میبرم. گاهی در برگشت، چیز تازهای مییابیم.
امروز هم میان نوشتن، خواندن، گفتوگو و کارهای معمول زندگی گذشت. آش هم بار گذاشتم. هرکدام سهمی داشتند؛ یکی حالم را بهتر کرد، دیگری فکرم را روشن و آن یکی در بیزمانی فرو بردم.
گزارش نیک
ساعت برخاستن 10 صبح. یادم نمیاید صبحانهام را کی و کجا خوردم. در بدایت بیداری فریزر را تخلیه کردم. ناهار بار گذاشتم. خورش دالعدس با گوشت تیکه. یارا گفت نمیاید واین خبر خوش روز بود. پس بیشتر به کارهایم میرسیدم. تمیزکردن یخچال و فریزر همیشه از من پوره میسازند. با تنی شرحهشرحه و پورهشده مینشینم این گزارش نیک را مینگارم. ساعت 22:20 همه رفتهاند شبنشینی. من اما باید رسالت روزم را تمام میکردم. پیشاز شروع کارها صفحات صبحگاهی نگاشتم. تمیزکردن ان فریزر لعنتی بستهبندی گوشتها و مرغها تعویض بستهبندی پورهها شستن ظرفهای فریزری شستن طبقات و کشوهای فریزر کذایی جاروی اشپزخانه و درنهایت طی کشیدن تا 8شب بهدرازا کشید. ان وسطها ناهار کوزتی خوردم و یکساعت دراز شدم و توی اینستاگرام ول چرخیدم. یارا نزدیک خانه بود که بالکن را شستم بساط نشستنمان را گستریدم. چای نوشیدیم و روز بهشب رسید. دوش گرفتم و تلفن مختصری داشتم. شام خوردیم و حالیا اینک من دارم مینویسم و هیچکس جز من و نوشتن نیست. توانی برای گوشدادن به وبینار نویسندهساز و مطالعه باقی نمانده. میروم نزد شبنشینان. بقول کلونتری ما ایندگانیم.
یکشنبه
3/8/05
فاطمه بهزادیمقدم
سلام.
صبح تغذیه با لقمه دخترم را آماده کردم. به مدرسه رفت. بعد حیاط را جارو زدم به گلدانهای حیاط آب دادم و کلی نگاهشان کردم و جان گرفتم .
صفحات صبحگاهی نوشتم .آماده شدم. به مدرسه دخترم رفتم و با دبیر ریاضی صحبت کردم.عصر وبینار نویسندهساز شرکت کردم.آزاد نویسی را انجام دادم .حس من بعد از آزاد نویسی حس سبکی بعد از پیادهروی است.
آقا جونم براتون بگه، صبح که بیدار شدم فهمیدم مهمون میخواد بیاد.
آبجی بزرگه خسته و کوفته، دست مامان هم سوخته. با بدبختی ناهار پختن.
منم بدوبدو اتاقو جمع کردم. ناهار زدیم. ظرفها رو شستم. جاروبرقی رو برداشتم و کل خونه رو تمیز کردم.
میز تلویزیون خاک گرفته بود. اونم دستمال کشیدم.
لِه و داغون نشستم زمین. پیام اومد که مهمونا نمیان. همونو لَش کردم رو زمین.
بلند که شدم سیبزمینی پاک کردم. گذاشتم سرخ شه. تو این فاصله یادداشت کانالو نوشتم.
شام که زدیم بر بدن، یادداشتو هوا کردم تو کانال. گزارش نیک رو هم بلاخره نوشتم. ایول.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
صبح از ۷ و خردهای بیدار شدم، ولی هی خوابیدم و یک بار هم ۲۰ دقیقه به ۸ واقعاً داشتم بلند میشدم که خوابم برد و بعد صدای موتور داداش آمد و چون روز قبلش ساعت ۸ و ربع صدای موتورش آمده بود امروز هم گفتم شاید همان حدود است و بعد با خودم گفتم خدایا ۸ و ربع نباشد، کاش یک ربع به ۸ باشد، ولی خب ته دلم میدانستم از سری قبل که ۸ و ۴۰ دقیقه ساعت را دیدم بیشتر از ۵ دقیقه گذشته و بله، ۸ و ۱۹ دقیقه بود.
سریع بلند شدم و آماده شدم. از قطار جا ماندم. حدود ۱۰ رسیدم دانشگاه.
رفتم دیدم استادمان در دفترش است. یک هفته بیشتر است کارش داریم و نمیشود ببینیمش. زنگ زدم دوستم گفت ۱۰ دقیقه دیگر میرسد. گفتم پس صبر میکنم با هم برویم. دیدم استاد از دفترش آمد بیرون. ترسیدم برود که رفتم گفتم استاد چند دقیقه یک چیزی بگویم. خوب شد رفتم. چون تا کلی بعدش جلسه بود.
بعد دیگر رفتم سراغ کارهای خودم و سلولهایم.
ظهر قرار بود دوستم را ببینم. بعد از ناهار رفتیم کافه.
تا عصر بودیم و برگشتم خانه و سریع نشستم پای کارهای خودم.
تا شب درس خواندم، کمتر از چیزی که میخواستم شد ولی باز بد نبود. فردا باید بیشتر بخوانم.
فکرم درگیر ارائه است. میخواهم یک سمینار بدهم. دوست دارم همیشه تمرین کنم. تا میتوانم ارائه بدهم. و دربارهاش یاد بگیرم و بنویسم.
سلام بر آرزوجان دوست صدیق و تلاشگرم.
رقعهی دلنشنیت را که خواندم سراسر شعف شدم که اینچنین مفتون و شیفتهی مطالعه و نگاشتنی، لایق تحسین است تلاش و علاقهات. من هم به دنبال سرقت وقت و فرصت هستم که مبدلش کنم به خواندن و نوشتن.
سومین روز از فصل خزان و آبان ماه را با آزادنویسی، روزنویسی آغاز نمودم و صفحاتی از روی کتاب خدیش مشق کردم. بعد از آن به سراغ تورق کتاب مادران و دختران رفتم و شکوفههای عناب را خواندم و حسرت وطنی را میخورم که مدام گرفتار استبداد بوده و هست…
ساعتی را به خواندن مصحف شریف اختصاص دادم و بعد از آن قطرهای از اقیانوس نهجالبلاغه برداشتم:
«نابود شد کسی که ارزش خود را ندانست.»
ساعاتی مصروف کارهای خانه شد و طبخ غذا. بعد از آن با پیشوک سرگرم بودم و وعدههای غذا را برایش مهیا کردم.
لحظاتی را در بند موسیقی بودم و نوای همایون شجریان.
ساعت ۵ خود را به وبینار رساندم، جایت خالی بود. استاد داستان کوتاهی از ابراهیم نبوی را خواند و بعد از کلمهبرداری و لزوم گزارشنیک سخن گفت و بچهها هر کدام جملهای از تجربهشان و توصیهشان گفتند. بعد ۱۵ دقیقه با موسیقی آزادنویسی جمعی کردیم. چه احوال خوشی دارد این جمعی نویسی. امیدوارم در برنامهی خودمان هم بگنجانیمش. حیف است. دقایقی هم به پرسش و پاسخ گذشت.
متن کانالم را آماده و ویرایش کردم و راهیاش کردم برای انتشار.
به خلوت شبانه میرسم و تفأل به حضرت حافظ و این هم چند بیت درخشانش:
مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وز آن غریب بلاکش خبر نمیآید
ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمیآید
بسم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمیآید
میروم برای ادامهٔ شب و قرار است دیدگانم را به تماشای فوتبال بدهم، امشب الکلاسیکو است. از ۱۲ سالگی تا به حال الکلاسیکویی را از دست ندادهام. به امید برد کهکشانیها(رئالمادرید)
آرزوی عزیزم امیدوارم صحّت و سلامت قرینِ حالت باشد. روزگارت به کام، تا مرقومهی دیگر، به خدای لایزال میسپارمت.
امروز صبح هم مثل دیروز به پیادهروی رفتم.
از سکوی سرخ درباره شعر یدالله رویایی خواندم.
سه صفحه کامل مینویسم.
به مادرم زنگ زدم. حالش را پرسیدم.
چند صفحه چنین گفت زرتشت خواندم. «دیوانگی در میان مهربانان بیشتر از همه جای جهان بوده است و مردم هرگز رنجی دردناکتر از زیان ناشی از دیوانگی مهربانان به خود ندیدند. وای به حال عاشقانی که بر عشق خویش چیره نتوانند بود.»
چند صفحه «مدیر مدرسه» جلال آل احمد میخوانم.
جلسهی تمرینجا شرکت میکنم.
بعد نیم ساعتی میخوابم.
تا وبینار شروع شود دو صفحه پی در پی مینویسم.
وبینار امروز استاد داستان کوتاه جذابی از سید ابراهیم نبوی میخواند. استاد از گزارش نیک پرسید. برای من تداوم و تعهد سبب رضایت درونی میشود. مرا پایبند میکند به نوشتن. اینکه مدام به خودم فکر کنم. خودم را بنویسم، خودم را بشناسم. و در نهایت خودم را باور کنم.
سری به سامانه عدل ایران میزنم. طبق معمول اختلال دارد و قطع است.
برای کانالم متنی را منتشر میکنم در باب شعر.
برنامه روزانه فردا را یادداشت میکنم.
خستهام. رمقی ندارم باید زودتر بخوابم. فردا روز دیگر است.
امروز ظرف نشستم، فقط خانه را تمیز کردم و جارو زدم. کمی روی سایت خودم و کمی هم روی سایت دوستم کار کردم و و و…
بقیهی روزم را چه کردم؟ چرا یادم نمیآید؟ یک جارو و کمی کار کردن روی سایت که این حرفها را ندارد. چه کردم؟ خوابیدم؟ چقدر خوابیدم مگر؟ کتاب خواندم؟ آخرین متنی که خواندم، داستان «هشتمین روز» مندنیپور بود که آن هم دیشب برای یوتیوب خواندم. پس بقیهی روزم را چه کردم؟
بیشتر فکرم مشغول بود. زودتر راه افتادم و با خیال راحت به سمت محل کارم رفتم. اولین نفر بودم که قبل از اذان پایم را در مسجد پشت محل کارم گذاشتم و نماز خواندم. و بعد، بعد هم که مشغول کار شدم.
امشب در مسجد سیدی هم نبود، نه سید، نه سیدی، هیچکدامشان. اما وجدان را دیدم. روبهروی مسجد لباس و شال و کلاه آورده بود برای فروش. گفت: «بخر، بخر.» دوست داشتم چیزی بخرم، اما چیزی که نیاز داشته باشم پیدا نکردم. خدا قوت گفتم و گذاشتم به کاسبیاش برسد.
حالا هم که اینجایم.
حتی در طول مسیر پادکست هم گوش ندادم. پس چه کردم؟ چه بیذوق گذشته بود امروزم! بیذوق بودم یا پرفکر؟ به کلنگی که در خوابم خورده بود توی سر پدرم فکر میکردم. به کارهای نیمهکارهی محل کارم. به قالب دندانی که در خواب درآمده بود و به راههای مختلف روبهرو شدن با سید.
اما راستش را بخواهید، فکرم آنقدرها هم درگیر این فکرها نبود. اینها افکار گذرایی بود که یادم مانده، اما بقیهاش را یادم نیست. یادم نمیآید حتی یادم نمیآید بیکار بوده باشم.
نمیدانم. حالا که دارم روزم را نگاه میکنم، انگار یک چیزی کم است. حتی حس نمیکنم به بطالت گذشته باشد. فقط میدانم امروز زمان برایم یک جور دیگر گذشته. شاید یک چیزهایی از یادم رفته، شاید خودم را جایی جا گذاشتهام.
https://t.me/meslenafas
” واخواست” واژه روز بود.
وزنه زدم ۹۰ دقیقه برای ورزیدگی پاها و زیر یغل
مراقبه بر چاکرای سوم و آتش درون متمدکز بود.
به شکرانه بیداری، شکرگزاری هم داشتم، تخلیه غدد لنقاوی با حرکات
بیشتر وقت با نوشتن شناسنامه محصول و ساخت وایزفریم گذشت
یک ساعتی غژل خوانی
مراقبتهای زیبایی و بهداشتی پوست و مو
و حسن ختام:
” چه خوش است راز گفتن به حریف نکتهسنجی که
سخن نگقته باشی، به سخن رسیده باشد.
گلو درد. صبحانهی روتین. رساندن این و آن و آنیکی. داری فکر میکنی داستان باید فجیع باشد؟ باید قتلی، غارتی، خیانتی، جنایتی، فقری، فلاکتی چیزی باشد؟
بله، باید باشد. روال روزمرهی هر روزه را چه نیاز به روایت؟ داستان باید محرک اندیشه باشد، محرک احساس باشد. داستان باید با یک جای آدم یک کاری کند وگرنه که چرا آدم وقتش را بگذارد پای آن قصهای که ساده میآید و ساده میرود؟ آنقدر ساده که تو ککت هم نگزد؟
یوگا روی سرامیک: حداقلِ برخورداری از طبیعت. دستم میرسید میرفتم روی شنهای ساحل ترنج، میرفتم روی خزههای جنگل عباسآباد یوگا میکردم، افسوس که نیست و از همین سنگ صیقل خوردهی سرامیک شده شارژ یونی میگیرم.
نهار عدسپلو. خانه مرتب. بساط خیاطی میچینم.
ابری در آسمان است و میدانم که در بسیاری از دلها و پشت بسیاری از پلکها تکههای بزرگ و سنگین ابر هست و من، حلقه به حلقه انسانها را یاد میکنم، باشد که با حالی بهتر روز را شب و شب را روز کنند.
میخابم. خواب مخدر است. لایهلایههای ذهنم را از هم جدا میکند. میخابم که ذهنم هوا بخورد.
قلم افتاده دست آنکه مینویسد و دارد روز دیگری از احوالات زنی را مینویسد که خیانت کرد.
تو مهمان شعرت کردیم و بردیم به روزهای تلخ کشدار شروع شده از پیش و ادامهدار تا امروز: روزهای ایرانمرگی، روزهای جوانمرگی، و من به فردایی روشن، امید دارم.
فهرست هفتگی کلمات مینویسم تا ببینم با هفته پیشم فرقی دارم؟
دوطفلانم همراهم مینویسند و رایا میپرسد چرا وقتی نوشتههای قبلیم را میخوانم اشکم جاری میشود؟
نوشتن زلالت میکند دخمل، جاری شو. زیباتر از این چه میخواهی؟
خیابان و خرید و شام و چرا کوبیدم پشت آن ماشین مشکی شکاری؟ ندیدم. دمنوش پونه کوهی و نبات. قراری که برقرار نشد و آهش بر دلم ماند که ماند نمیدانم تا کی؟!
«همنشین انسانهایی باش که با هر کلامشان شمعی را در سرت روشن میکنند.»
این را میتوانید بهعنوان یک حدیث قدسی از طرف من بپذیرید!
میتوانم با قاطعیت تمام به شما بگویم که بعد از تقریباً یک ساعت و اندی نشستن سر کلاس استاد فربود، چلچراغی در سرم روشن است که میتوانم تا مدتها نور اندیشه و تفکرم را با آن روشن نگه دارم.
فربود از آن دسته انسانهای برگزیدهای است که هالهای مقدس بر سر دارد؛ همان هالهای که غربزبانها به آن «آئورا» میگویند. هالهای که به یمن و برکت نشستوبرخاست با نسلی طلایی، از جمله دکتر جلیل ضیاءپور، خانم دکتر مدرسپور و تنی چند از خوبان روزگار خودش، گرداگرد او شکل گرفته است.
تعبیر جالبی شد؛ اما واقعاً به نظرم کسی که شبانهروز شمع تفکر و پژوهیدن را در سرش روشن نگه میدارد، به مرتبهی انسان خردمند دست پیدا میکند. درست در همان زمان است که هالهای طلایی دور سرش شکل میگیرد و بهواسطهی آن میتواند شمعهای خاموش بسیاری را در اطرافش روشن کند.
یکی از شمعهایی که امروز جرقهاش در سرم زده شد، آشنایی با کتاب «شرق بهشت» از جان اشتاینبک افسانهای بود!
چه کسی میتوانست به تو بفهماند که این اسطورهی ادبیات، شاهکار دیگری هم دارد، به همان عظمت و شکوه «خوشههای خشم»؟!
درست بعد از کلاس، در طول صف دراز کباب کوبیده، فایل الکترونیکی کتاب را باز کردم. مسحور طبیعت کوهستانی آمریکا و رودخانهی سالیناس بودم که به انتهای صف رسیدم. در میان آن ازدحام و سروصدای دانشجوها، بدون ذرهای اغراق، لحظهای از زمین کنده شده بودم و تلپورت از سلف دانشگاه الزهرا به کالیفرنیای شمالی را تجربه میکردم!
اگر صدایی که از من میخواست کارتم را بزنم، مرا از آن دنیا جدا نمیکرد، احتمالاً هنوز هم در کالیفرنیا بودم و حسابی آفتاب میگرفتم!
جایی از کتاب، اشتاینبک به خشکسالیای میپردازد که روزگاری گریبان درهی سالیناس را میگیرد. در آن سالها، کشاورزان و دامداران دره را نفرین میکردند. خانوادهها زمینهایشان را به بهایی اندک میفروختند و کوچ میکردند.
درست پس از این توصیف، جملهای آمده بود که حسابی متأثرم کرد:
«این امر (خشکسالی) پرهیزناپذیر بود: طی سالهای خشک مردم سالهای پُربار و مساعد را یاد میبردند و در سالهای بعد، وقتی باران به فراوانی میبارید، خشکسالی را. همیشه اینطور بوده است.»
جالب نیست؟ واقعاً جالب است! چه اندیشهی درستی!
درست همان زمانی که زندگی روی خوشش را به تو نشان میدهد، حتی ذرهای از بدبختیهایی را که روزگاری از سر گذراندهای و به خاطرشان دهان روزگار را مورد عنایت قرار دادهای، به یاد نمیآوری! و البته که عکس این ماجرا هم صادق است؛ وقتی روزگار سخت میگیرد، انگار نه انگار که روزی هم بوده که همهچیز به کامت باشد، باران ببارد و زمینت حاصلخیز باشد.
ما آدمها حافظهی عجیبی داریم؛ رنجها و خوشیها را نه آنطور که واقعاً بودهاند، بلکه آنطور که در لحظهی اکنون به کارمان میآیند، به خاطر میآوریم. خشکسالی که میرسد، باران به افسانهای دور بدل میشود و وقتی باران میبارد، انگار هیچوقت خشکسالیای در کار نبوده است.
چه گزارش نیکی شد! خدا این انسانهای نیک را از سر راهمان برندارد بلکه زیادش هم کند. روزت را میسازد.
از شمع هایی که شاهین کلانتری برایت روشن میکند که دیگر نگویم. در وبینار نویسندهساز امروز کلی جرقهی دیگر در سرم زده شد که سر فرصت از آنها هم برایتان میگویم. روده درازی نکنم. تا بعد.
فرش حلزون لول شده بود و حالا قِلللل خورده است و دارد از هم باز میشود حلحل.
دیروز ننوشتمگزارشنیک. دلممیخواستننوییم. و ننوشتم. دلم خواست توی هم بنویسم خط پیش را و نوشتم.
جلسه با اولیا داشتم امروز و دلممیخواست جدیباشمو بودم.
دوستدارم درهمبرهم بنویسمودارممینویسم.
ظهریآنارادیدم. بچهم.
همین.
شببخیر.
گزارش نیک
امروز صبح کار بود. اونم چه کاری خیلی خسته کننده بود. ساعت ۱۱ ناهار درست کردم و موقع ناهار سریال dark matter دیدیم. سریال جالبیه درباره دنیای موازی هست. بعد از اون کمی کار بود و یک ساعت استراحت کردم. ساعت ۵ وبینار مدرسه نویسندگی بودم و نوشتیم. من هم داستانی که چند وقته شروع کردم رو ادامه دادم و نوشتم. خیلی جالب بود اولش نمیدونستم چی بنویسم. ولی وقتی یک جمله نوشتم بقیش اومد. بعد از اون کار بود تا ۸ و نیم. پیادهروی رفتم. خیلی خوب بود. تهران که بودم همیشه صبح و شب پایین خونه پیادهروی میرفتم. اما از وقتی اینجا اومدم، پیادهرویم کم شد. اما تصمیم گرفتم شروع کنم و این هفته تا اینجا خوب پیش رفته. افکارم رو به پیادهروها سپردم و برگشتم. الانم یه قسمت دیگه dark matter رو داریم میبینیم و بعدش میخوابم.
زهرا موحدی
هدایت عزیز،
صبح به بهانۀ هوای ابری، یکساعت تمام از پنجره بیرون را دید زدم. بیشتر سربه هوا بودم و پرندهها، ابرها، هواپیماها را نگاه کردم.
نستعلیقِ شکسته، دشوارترین خطی که تلاش کردم یاد بگیرم است.
دوباره ابزارهای نوشتن را آماده کردم. مداد تراشیدم و با صدای حرکتِ رواننویس روی کاغذ، بهراه شدم.رو به راه.
موهایی که خانمِ آرایشگر، ناشیانه سشوار کشیده بود را شستم، فر شدند. حالا کمی بیشتر به دلم مینشیند تصویر در آینه. خط چشم کشیدن تمرین کردم.
امروز پادکست”چهار اسطوره” را شنیدم. حقا که بینظیر بود.
وصال در وادی هفتم از نعلبندیان را دوباره ورق زدم.
هدایت… این روزها هر طرف را که نگاه میکنی هوش مصنوعی میپاچد توی صورتت. تبلیغِ محصول. محتوای کودک و نوجوان، اخبار، ریلزِ اینستاگرام، حتی در کتابها.. عصبیام میکند. تقلیلِ تواناییِ انسان به ماشین، با برچسب پیشرفت. (!) حذفِ هنر و خلاقیتِ آدمی.
…و باران گویش”گریه آمیز” آسمان است.
مهرداد محمدی.
یاهو، قربانت.
🍀یکشنبه ۱۴۰۵/۸/۳
واژههایم ته کشیده. مینشینم در گوشهای. خیره میشوم به صفحهی سفید کاغذ. قلمم از حرکت ایستاده. نه جوششی نه تراوشی. عالیجناب مغز نَم پس نمیدهد. بهگمانم قفل بزرگی زدهاند بر دریچهی مغزم. قفلش کتابیست؛ چون درست همان لحظه که کتاب در دست میگیرم و چند صفحهای میخوانم قفلِ ذهن خودبهخود گشوده میشود. واژه به واژه میشکفد بر صفحه. علاج کار خود را مییابم. علاج در خواندن است.
امروز زودتر از همیشه رفتم پیادهروی. درست ساعت ۷:۲۰ دقیقه داخل پارک بودم. پیادهروی جانانهای کردم. لابهلاش نرمش و کشش هم انجام دادم. بدنم که خوب گرم شد دور پارک دویدم. از وقتی کتابِ «از دو که حرف میزنم از چه حرف میزنم» را خواندهام عاشق دویدن شدهام. پارک شلوغ بود. خیلیها اول صبح میآیند پیادهروی. کاغذ و قلم هم برده بودم تا صفحات صبحگاهیام را توی پارک بنویسم. بهقول استاد پیادهروی آزادنویسی با پاست. وقتی حسابی با پا آزادنویسی کردم. نشستم توی آلاچیق و با دست ثبتش کردم روی کاغذ.
برگشتم خونه. دوش گرفتم و یکم استراحت کردم. چند صفحه از کتاب تا میتوانی بنویس رو خوندم. راهی شدم رفتم باشگاه. تا رسیدم دیدم کلاس شروع شده. تعجب کردم. هنوز که ده دقیقه مونده تا تایم کلاس! ساعت کلاس تغییر کرده بود یک ربع اومده بود عقب. توی گروهِ بله اعلام کرده بودن ولی من ندیده بودم. آخه دیگه فرصتی برای چرخیدن توی فضای مجازی و چککردن پیامها ندارم. از وقتی اومدم مدرسهی نویسندگی حتی دیگه پامو تو اینستاگرامم نذاشتم.
با چوب و دمبل، پیلاتس کار کردیم. دمبل سبک برمیدارم.
بعد ناهار چرخی زدم توی کانالهای مدرسهی نویسندگی. وارد کانال اهل نوشتن شدم. جایی که یادداشتهای روزانهی همسفرانم همرسان شده. هر یادداشتی که میخواندم بهبه و چهچه میکردم. بیشتر که خواندم اندک یأسی وجودم را فراگرفت. من کجای کارم؟
نوشتههای من خیلی نوپاست. فرسنگها مانده تا این کودک نوپا بالغ بشود. حالا حالاها باید تاتیتاتی کند. یاد حرفهای استاد افتادم. سعی کردم نومیدی را پرت کنم بیرون.
خستگی در وجودم خزیده. دراز میکشم روی تختم. کمی استراحت میکنم تا جان تازهای بگیرم. کتاب یادداشتهای جلال آلاحمد را برمیدارم. جلد اولش را دارم میخوانم. خیلی نثرش صمیمی و روان است. فارسی درخشانی است. من همیشه نوشتههای جلال آلاحمد را دوست داشتهام. اصطلاحات و تعابیر عامیانه در نوشتههایش بهوفور دیده میشود.
از کتاب زندگی از دریچهی حواس پنجگانه دربارهی حس شنیدن میخوانم: «ما میتوانیم طیف وسیعی از صداها را تشخیص دهیم، مسیری را تعیین کنیم که صدا از آن میآید و صداهای ناخوشایند را حذف کنیم تا بتوانیم آنچه به آن علاقه داریم را انتخاب کنیم.»
عاشق خطکشیدن زیر سطرها و جملههای طلایی کتابم با مداد رنگیهایی که نوکشان را با مدادتراش تیزِتیز کردهام. خطکشیهای رنگیرنگی زیر جملهها از انرژی و ذوق سرشارم میکند، وانگهی کار مرور کتاب را هم سهلتر میسازد.
ساعت ۱۷ وبینار نویسندهساز، صحبت از دست نویسندهساز، آزادنویسی ۱۵ دقیقهای، داستان کوتاهی از ابراهیم نبوی که خوانش استاد شیرینیاش را صدچندان کرد و آن لاولوها کامنتهای بامزهی همسفرانم خنده از لب برنمیداشت. در پایان هم استاد با یک آهنگ باحال و بامزهی کردی بدرقهمان کرد. خیلی خوش گذشت😊
نامه ای برای داداش
سلام داداش
تا حالا چندین بار برایت نوشتهام و بعد با خودم گفتهام این چه کثافتکاریست و ازسیستم دیلیت کردم. نمیدانم چرا وقتی برایت نامه مینویسم یاد بابا میافتم که عاشق نامه نوشتن بود. با خودم میگویم دیگر چارهای نیست باید بپذیرم این ژن را از بابا گرفتهام.
از وقتی هم که پذیرفتهام این ژن را از بابا گرفتهام دچار سندروم نامه بیقرار شدهام.
خب به نظرم بهترهمین که این سندرومها را بین خودمان بیقراری کنیم که بقیه نفهمند و بهمان نخندند.
فکر کنم هیچکس به اندازه مامان از این سندرومها بدش نمیآید ولی خب به ما چه.
حالا نه اینکه نامه نوشتن بابا خیلی چیز مهمی بوده و درش خلاقیت خاصی داشته ولی حالش را حتما خوب میکرده. ناخواسته از روش نوشتاردرمانی سود برده. تصمیم خودم را گرفتهام. میخواهم حداقل هفتهای یکبار برایت نامه بنویسم و از خودم و روزگارم و افکارم برایت بگویم. اگر دوست داشتی جواب بده و اگر هم دوست نداشتی همین که بخوانی کافیست.
این روزها درگیری ذهنی زیادی دارم رضا جان. میدانم کجا میخواهم بروم و نمیدانم دارم چکار میکنم. احساس میکنم باید برای تو بنویسم. اینجوری سختی روزگار برایم آسان میشود و قابل تحمل.
یک روز ازت پرسیدم کار تا ابد تکرار تو چیست؟ کاری که وقتی انجامش میدهی اگر تا ابد هم تکرارش کنی خسته نشوی.نوشتی وقتی دنبال حقیقت میگردم.
عجب کار سختی.
قدیمترها نمیدانستم کار تا ابد تکرارم چیست ولی حالا فهمیدهام. نوشتن. وقتی مینویسم افکارم نظم میگیرند. هر کدام از فکرها میرود توی جای خودش و بعد جلوی چشمم باز میشود. تازه میفهمم چکار باید بکنم و چه کاری نکنم بهتر است. الان دارم کتاب مادام بوواری نوشته گستاو فلوبر را میخوانم. هفته گذشته کتاب عیش مدام از ماریو بارگاس یوسا را خواندم که در مورد کتاب مادام بوواری نوشته بود و تشویق شدم این را هم بخوانم. هنوز زود است در موردش قضاوت کنم ولی فعلا به نظرم خوب است. تو هم از خودت برایم بنویس خوشحال میشوم صدای واژه هایت را بشنوم.
خواهرت
هانیه
3آبان 1405
داداش عزیزم، نویدم
جای خالی نبودنت در قلبم هیچوقت خوب نمیشود، از اینرو مجبورم که برایت بنویسم. بنویسم تا حس کنم که شنیده میشوم، حس کنم که هستی. این روزها حالم خوب نیست، فکر میکنم حال بیشتر مردم سرزمینم خوب نیست. این روزها نگرانیهای کوچک هم بدجوری روی شانههایم سنگینی میکنند. باورت میشود که حتی فکر اینکه غذا چه درست کنم، آنچنان نگران و آشفتهام میکند که حس میکنم بدنم میخواهد نوعی از فلج را تجربه کند.
امروز کتاب «ملکوت» را تمام کردم. بعد از خواندن «بوف کور» و حالا «ملکوت» فکر میکنم دارم به آنچه استاد گفت پی میبرم. بلافاصله «شازده احتجاب» را دست گرفتم. خدا را شکر جلوی چشمم بود، همینجا در کتابخانه اتاق. از اینکه کتاب را بعد از این همه سال اینقدر نو نگه داشته بودم، از خودم خوشم آمد.
امروز آبگوشت درست کردم. خیلی وقت بود هوس کرده بودم. اهالی خانه هم دوست دارند. باور نمیکنی غذادرستکردن برای اینها چقدر سخت است.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسی کردم. خودت میدانی که آزادنویسیام، نامهای به تو بود، میدانی؟ گریهام گرفت. خیلی گریه کردم. با هر جملهای که مینوشتم اشکهایم بیشتر میشد. آخر خودت خوب میدانی که چقدر دلتنگم.
سریال «صد» را دیدم. اگر بودی، با هم میدیدیم. بیشتر وقتها فکر میکنم همان بهتر که نیستی. برای خودت میگویم. فکر نکن میخواهم آه و ناله کنم. نه، واقعیت این است که تو برتری، بالاتری. حیف است که در این دنیا تباه شوی.
پارمیدا که از کلاس آمد. بستنی میخواست. تنهایی نمیرود. با هم رفتیم. بهانهای شد تا پیادهروی هم کرده باشم و هوایی به سرم بخورد. برای پارمیدا بستنی و بعد کره بادامزمینی خریدم و برگشتیم.
۵ صفحه از «اثر مرکب» را خوانده بودم و داشتم تمرینهایش را انجام میدادم که پارمیدا با کتابش وارد اتاق شد و اینقدر التماس کرد تا راضی شدم برایش انشا بنویسم. این روزها انشا هم که مینویسم تبدیل به داستان میشود.
از روی دو صفحه از «بگوییم… نگوییم» هرمز انصاری، رونویسی کردم.
کلمهبرداری کردم.
کمی زبان اسپانیایی خواندم.
شعری از «پابلو نرودا» خواندم.
۳ صفحه از «شازده احتجاب» را خواندم.
فیلم «روزی روزگاری در خاورمیانه» را دیدم.
این هم از نیکیهای امروز من.
https://t.me/bargmoments
بعد از صبحانه هزار و دویست و پنجاه کلمه مینویسد.افکارش میخاهند روز را ازش بدزدند اما وی به کارش ایمان دارد. شعری میخانم از دفترشعر خاب لیلی:
” از آغاز افتادگی
تبار بیسامان دیوار را
بو میکشیدند
من از تو متبرکتر نیستم
یار با سراب خیش به سفر رفته
خاب سبز جنگل
مرا اغفال نمیکند
که خنجر
جهنمی که از من میگذرد
تاریکتر از
سلام ماشه است
اگر بتازی
راه نزدیک است»
بتول عزیزپور
عصرتر کتاب راه و رسم ترانه خاندم. شیوهی گسترش متنش حرف ندارد و راحتخان است و جذاب. کلمهی «پیشران» را امروز در این کتاب یافتم.
شب هم مانند صبح به پیادهروی گذشت
به افکار و احساساتی که خیلی جاها میزون نمیشن و خیلی جاها درست شدن و درست میشن.
الان گذشتهس، آینده الانه و
شب بخیر.
https://t.me/dreamdrawgrow
امروز قشنگ بود.
صبح یک ربع به هفت بیدار شدم. آماده شدم، اوتمیل خوردم و گوشی را برداشتم که بروم بیرون. گذاشتمش که کیفم را بردارم و دفتر را بگذارم تویش. غیب شد یکهو. دیرم شده بود و داشتم دیوانه میشدم، هیچ جا نبود. رفتم کلاس. استاد همان دقیقه قبل آمده بود و هنوز شروع نکرده بود. بعدش فهمیدم نه کیفم بوده آن وقتی که من داشتم با حرص، دنبالش میگشتم.
وسط کلاس حساسیت نازپرورده من هم شروع شد. فیش فیش و عطسه پشت عطسه. کلاس که تمام شد، رفتیم از کافه بغل دانشکده چایی گرفتیم. کلاس بعدش شروع شد. در طول کلاس، داشتم روزنویسی میکردم. حالا آنقدر بیجانم که نمیتوانم بگویم درمورد چه داشتم صحبت میکردم.
کلاس ساعت یازده تمام شد. بدو آمدم اتاق و شروع کردم غذا درست کردن. یک هم کلاس داشتم. شامی درست کردم. سریع و همزمان همه کارها را انجام دادم. منتظر که بودم برنج دم بکشد، لباس اتو کردم و آرایشم را قلمی زدم. پنج دقیقه، تند و تند غذای داغ خوردم.
ساعت یک. از در که بیرون رفتم، هوای مستانه زیبایی خورد توی صورتم. بوسههای ریز بارانی به صورتم مینشست. اما باران آنقدر کم بود که گویی جز موهومی نبود. رفتم کلاس. استاد نیامده بود. باز آمدم بیرون. نیم ساعت بعد استاد آمد. درس داد. دو و نیم اتاق بودم. تا ساعت چهار آهنگ گذاشته بودم و با یاسمن گپ میزدیم. ساعت چهار آمدم درس بخوانم، چنان خوابم گرفته بود که داشتم میمردم. کلمات در نظرم بالا و پایین میرفتند و از به یادسپردهشدن، درمیرفتند. نیم ساعتی خوابیدم. با زنگ فاطیما بیدار شدم. میخواست برایش مو ببافم. چشمانم باز نمیشد. سرم محکم خورد به میله گوشهی تخت. موهایش را جودیابوتی یافتم و برایش سایه زدم.
نشستم به درس خواندن. تا قریب به ده درگیر درس خواندن بودم. این میان با مامان صحبت کردم، کوثر آمد اتاقمان و او هم زبان خواند.
شام خوردیم و لپتاپ باز کردم که الکلاسیکو ببینم. فهمیدم از ده و نیم، شده یاز و نیم. گور پدرشان. میخوابم. فردا هم خودم را از نتیجه دانستن در امان میدارم که بعد از کلاس بیایم ببینمش.
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دیانا عباسی🕳️ on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا شیبانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه فاتحی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری عارضی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟