صبيحه باوي ١٤٠٥/٨/٤ ب ط ١٤:٥٠
امروز صبح خيلي زود بيدار شدم داشتم فكر ميكردم چه افكاري اول صبح ذهنم را درگير كرده وقتي دقت كردم متوجه شدم انچه ديشب ديدم و شنيدم داره در ذهن من مرور ميشود با خودم گفتم اگر من شب قبل خواب به خواسته هام فكر كنم ذهن صبح به صورت خودكار به انچه ميخواهم توجه ميكند و اينطور بهتر ميتًانم ذهنم را تربيت كنم اين تصميمي بود كه امروز گرفتم و تصميم ديگري كه گرفتم آينه كه بدون عوامل بيروني احساس ارزشمندي كنم اگر ياد بگيرم ارزشم را از داشته ها بيرون بكشم وجود هر انسان بدون همه چيز ارزشمنداست
خیلی وقت بود این ساعت از شبانهروز را ندیده بودم. مگر به هوای شببیداری. امشب اما ساعت یازده بود خابیدم که بعد دوباره بیدار شوم. سه ساعتی را خابیدم. دو نیمهشب، دوباره بیدار شدم. و تا الان که ساعت 4:34 صبح است، پای کار بودم. توانستم دوتا پسزمینه کار کنم و یک طرح برای کار نهایی اتود بزنم. از این استاد بدم میآید. عقدههای زیاد و شدیدی دارد. نگرانم که نکند به بهانههای الکی بیندازدم. خلاصه که همین فکرها بیدارم کرد و بیدارم نگهداشت. از کارهایی که میگوید اما خوشم میآید. جالب است برایم ساخت پسزمینه. تاحدودیهم مهارت دارم در آن و بیتاثیر نیست در خوشآمدم. خیلی وقت بود این ساعت از شبانهروز را ندیده بودم. حالا دارم از سکوت لذت میبرم. بدون موزیک کار کردم بیشترش را. که ذخیره کنم سکوت را. خلوتی را.
حالا دیگر باید بگویم امروز چطور گذشت یا دیروز را چه کردم درواقع:
صبح را بیدار شدم و رفتم سمت دانشگاه. در مسیر حرص خوردم یکعالم از رادیو. بابا روشن کرده بود. ضبط خراب بود و نشد که آهنگ بگذارم. خوب که حرصهایم را خوردم، بابا با گفتن جملهی حرص نخور بابا، اینا همهاش سیاسته و هیچکس راست نمیگه و همه بهفکر منفعت خودشونن، کل خشمم رو نادیده گرفت و بعد رادیو رو خاموش کرد! خب مرد چرا زودتر خاموش نمیکنی که من اول صبح جوش نیاورم؟ تند رفتنش را هم که نگویم. درگیریم همیشه باهم سر این مسئله. آنقدر بدنم را منقبض کرده بودم از ترس که پشت پایم گرفت. اینهم از این. اما خب همین شد سوژه برای نوشتن رخدادک و هوا کردن در کانال. کلاس اول تجزیهتحلیل بود. خاب بودم. استاد تمام چراغها را خاموش کرد و پردهها را کشید، بعدهم فهمید هیچکس لپتاپ نیاورده و عکسها فرستاد در تلگرام تا هرکس در گوشی خودش ببیند. نفهمیدم چرا بعد از این، لامپها را روشن نکرد؟ پردهها را پس نکشید؟ همین شد که خابم گرفت. تاریکی گیجم کرد. آخرین ردیفهم نشسته بودم. سر سپردم به دیوار. میفهمیدم تمام حرفهای استاد را، اما نا نداشتم سر را صاف نگه دارم. تمام که شد با اتوبوسها برگشتیم یکی دو ایستگاه پایین. ورزش بود این یکی کلاس. نتوانستم زیاد کاری بکنم. امتحان میخاست بگیرد که اگر شرایط خیط شد و دانشگاه مجازی، نمرهای از همه داشته باشد. شرایط مناسبی نداشتم برای امتحان ورزش. فقط یک انعطاف را انجام دادم. گفتم اولِ لیست نشستهام مثل همیشه، اولی صدایم میزند و کار را انجام میدهم و میزنم بیرون. اما خاک برسر این شانس بریند. گفت هرکسی آمادگی دارد شروع کند و تا به خودم بیایم، ده نفر چپیده بودند روی تشک. این شد که ماندم تا آخر کلاس معطل. تمام که شد باز زدیم بیرون و با اتوبوسها برگشتیم بالا اینبار. دوباره دانشکدهی خودمان. رفتیم کلاس هنرهای معاصر. از چه گفت؟ از فوویسم گفت و کوبیسم و فوتوریسم. دو هفتهی دیگرهم، میانترم است. چه مجازی و چه حضوری. کِی رسیدیم به میانترم؟ تمام که شد پلهها را آمدم پایین و رفتم محوطه و بعدهم بوفه. یکی دوتا از بچهها را دیدم. سلامیدم و بعدهم رفتم قهوهای سفارش دادم که خاب را شوهر بدهم برود. دختری که برایم قهوه زد یادش رفته بود سیروپ بریزد. تمام که شد کارش، پرسید با سیروپ که نبود؟ گفتم چرا اتفاقن بود. گفت عه. در لیوان را باز کرد و سیروپ را تازه اضافه کرد و بعدهم دیدیم لیوان نشتی دارد. پرسید عکس میخاهی بگیری؟ اگر نه که هم بزنم و بریزم توی لیوان دیگری. گفتم نه باباجان عکس چی؟ فقط تو رو جدت بده این قهوه رو تا بیشتر از این ریگشور نکردی و حالمان را بهم نزدی. خلاصه که گرفتم قهوه را و نه دلچسب، اما خب خوردمش. کلاس آخر، تصویرسازی بود. کارهام عقب است هنوز برای این کلاس. نمیدانم چرا گره افتاده به کار. نشستم و تا استاد بیاید پیشتر بردم کارم را. رفتم و نشان دادم و حالا ده، دوازدهتا شخصیت تایید شده دارم. هنوز البته خیلی کار دارند. جزئیات زیاد باید بهشان اضافه شود. تا هفتهی آیندههم باید چیدمان کار را بزنم و اتود مشخصی داشته باشم و بدانم با کدام ابزار میخاهم اجرا کنم. بچهها اصرار دارند که با سیستم اجرا کنیم. نمیفهمم اصرارشان را. کارهای دستی را ترجیه میدهم در مواردی مثل همین تصویرسازی. استاهم البته گفت نه. گفت تصویرسازییک، دستی است و دومی سیستمی. کلاس زودتر تمام شد و برگشتیم. با دوستم بودم. ماشینش هنوز صدا میدهد. برده تعمیرگاه. طرف گفته چیزیش نیست. اما هنوز صدا میدهد. یکی دوجا نزدیک بود برویم قاطی باقالیها. مخصوصن آنجا که سبقت گرفت و مویی رد کردیم تریلی را. خدا لعنتش نکند، باعث شد اشهد بخانم. تریلی را توی حلق خودم دیدم و آینهی ماشین را که به فاصلهی یک مو، رد شد از آن. رسیدم خانه و ناهار را خوردم و وبیکار شروع شد.
در وبیکار، دربارهی وضوح حرف زدیم. اینکه مهمترین بخش تفکر، وضوح است. که چطور وضوح، سنگبنای تفکر را میسازد. بعدش وبینار بود. کتابی را خاند استاد بهنام «سفر طولانی پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که ساکش را روی دوشش انداخته بود» از سید ابراهیم نبوی. حالا چرا نوشتم اسم به این طولانی را؟ که بگویم هوسم انداخت چنین عنوانهای طولانی و بلندی بنویسم گاه. دوست دارم برای عنواننویسی بیشتر وقت بگذارم. از تجربهی نوشتن گزارش نیک گفتیم. گفتم گزارش نیک به تو امکان میدهد که انواع نوشتن را آزادانهتر بیازمایی. گفتم باعث میشود که هرروز را به خوردن و خابیدن نگذرانی. کاری کنی که حرفی برای دوستانت داشته باشی. استاد از وبینارهایمان گفت. سهشنبه باید شروع کنم. پر از استرسم. اما خب شروع میکنم. و حیف اگر تا آخر وبینار نبودید و نشنیدید آهنگ به آن جذابی را که استاد گذاشت. باهم گوشیدیم. نه یکبار و نه دوبار، بلکه سهبار. گفتیم تا سه نشه بازی نشه و بعد از اتمام سومینبار، ترک کردیم جلسه را.
راستی حالا دوباره شنیدم جلسه را. آنموقع چه شنیده بودم پس؟ داستان را تازه فهمیدم انگار. درود به تکرارآموزی.
کمی را به گوشی و جواب دادن پیامهایم گذراندم. بعد نشستم و خاندم زندگینامهی خودنوشت سیمین بهبهانی، «با مادرم همراه» را. سرذوقم آورد. خوشم آمد از خاندنش. شکسته و سالمنویسی هردو کنارهم. توجهم را جلب کرد. بعد شروع شد نویسندگی خلاق. رفت نیمی از دوره. چه ناراحت و خوشحالم همزمان. دربارهی توصیف و جزئینگاری حرف زدیم. همینها باعث شد که این گزارش نیک را انقدر زیاد بنویسم. سعی کردم جزئیات را بیاورم. موفق بودم؟
بعد از نویسندگی خلاق، آنچه باید خریده میشد برای کارهای چاپ را خریدم. بعدهم چاپ کردم آنچه برای خوشنویسی باید چاپ میشد. شامکی خوردم. نشستم به نوشتن رخدادک و بعد از آنهم که دیگر خابیدم و بیدار شدم نیمهشب و میتوانید برگردید از اول بخانید دوباره که چه شد.
گزرش نیک .
چهارم/ آبان / چهارصدوپنج .
امروز صبح بعداز مراجعت به دفتر و صرف صبحانه و چند تلفن های کاری به پسرخله زنگ زدم بعداز چند صباحی یادی از خاطات گذشته کردیم و کلی حض بردیم و کیف کردیم و پیاده روی را با خودم قرارش را برای عصر پس از غروب آفتاب گذاشتم .
سپس با خودم گفتم برای ادامه گزارش نیک چه بنویسم چه روایت کنم که طرحی نو برای خودم در انداخته باشم مطلبی برای نوشتنم داشته باشم که نبشته ام از چند سطر فوزنی کند آخر مگر میشود به چند سطر اکتفا کرد با این همه افکاری که در سر آدمی هست این ذهن که حتی موقع خواب هم خاموش نمیشود مدام در آن چون صاعقه فکری میاید و تا آن به سر آنجام نرسیده فکری دیگری از پی هم حتی این افکار در آن واحد میتواند چند فکر را با هم در بر بگیرید و بیایند بروند بدون اینکه چیزی اش را به نتیجه رسانده باشی .
با خودم گفتم نه مگر اینکه ما هر روز باید در حال تعقیر باشیم .
نه مگر اینکه باید بنویسیم که امروز مان را با فردایمان تعقیری حاصل گردد.
نه مگر اینکه در وبینار نویسنده ساز شرکت میکنیم که یاد بگیریم و آموزش ببینیم .
نه مگر اینکه دانش شخصی مان رو به تزاید بگذارد .
نه مگر اینکه بهتر اطرفامان راببینیم و از نظاره مان شیرین و رسا بنویسم.
نه مگر اینکه نوشتن هایمان باید در رفتارمان با دیگرانی تعقیر کند.
نه مگر اینکه آن تعقیری که کردم اگر کردم در پیام هایی که در هر جا میفرستم نشان دهد که تعقیر کردم یا زمینه تعقیر دارم.
نه مگر اینکه در طرز بیان با دیگرانیی هم تعقیری ایجاد کند.
نه مگر اینکه با خودم میگویم نقلی یا خاطره ایی یا آنچه در ذهن دارم بنویسم ولی باز با خودم میگویم آنچه استاد کلانتری طبق دستوری که برای نبشتن داده و آن ( 10 فرمانی ) را که برای نبشتن گزارش نیک صادر کرده را زیر پا گذاشته باشم و جناب کلانتری بشود حضرت موسی که تا چند روزی که به شیراز رفت و حضرت موسی به کوه تور رفت من هم بشوم مثال آن قوم و گوساله پرست بشوم و این همه کلاس و وبینار آن هم با گذاشتن این همه وقت من هم گوساله پرستی بشوم چهل سال در خیابان های طهران گیج سر در گم به دنبال هم چون کسی مثل جناب کلانتری بلکم که رستگار شوم .
به طور یقین امروز در تقویم زیستیم، خاطرهای برای آیندگانم نخواهم داشت. لیک، حسی هست که امروز به آن مفتخرم. طی مکالمهی تلفنی که با عزیزی داشتم، توانستم با چند کلمه ، آتشی را خاموش کنم و شاید دلی را به محبت گره بزنم.
پیاده روی امروز را حوالی ساعت هشت تا نه شب انجام خواهم داد. یکی از مزیتهای این حرکت لذت مصاحبت با دوستانم هست که ادامهی روزم را میسازد.
مراقبه ام را در دو نوبت صبح و عصر با کیفیت قابل قبول انجام شده، و امیدوارم که در روزهای آتی با کیفیت بهتری انجام شود.
از خاب که بیدار شدم دوتا چشم کشیدم. نه کنار هم، بالای هم. دوتا موتور هم کشیدم. به بایسکل شباهت داشتند بیشتر. و دوتا آدمک که یکیشان اصلن لب نداشت. آبی نقاشی کردن اصلن آسان نیست. خاندن، نوشتن، حتا آب خوردن هم آسان نیست. کافیست یک لحظه حواست نباشد به جریان آبی که فرو میدهی، ممکن سر از جای دیگری درآورد. آب همیشه مایهی حیات نیست. دو روز است کتاب نمیخانم. بعضیوقتها بدجور ناامید میشوم آبی. فکر میکردم روزی ششهفت صفحه بتوانم. اما نشد. نتوانستم آبی. بحث بیشتر از آنچه فکر میکردم عمق داشت. امروز یک پاراگراف خاندم. «نظم، زیبایی و فضیلت» از محمود کیانوش. تاملیست بر هنر و ادبیات. فلسفیطور است. ده بار تکرارش کردم. گاهی بلند گاهی آهسته. باقی بماند برای فردا. و فرداها. انگار به خر تیتاپ داده باشند. خوشحالم که توانستم. آبی من فکر میکنم بهتر است هر چند وقت یکبار تعاریفمان را بازنگری کنیم و مرزهای یکسریشان را جابجا. مثلن پیشترها فکر میکردم نیک یعنی کلیداسرارگونه نوشتن. حالا اما نفس بودن در این جریان را کاری میدانم بس نیک. نفس انتشار روزانه. نفس همین واژهها را چیدن کنار هم. و بله، گزارش من نیک است. هر چند که چنگی به دل نزند.
امروز یه آدمِ خاص دیدم که فقط باید گریه کنم
امروز یه جورِ عجیبوغریبی بودم. صبح که نوشتم. بعد شعر نوشتم. الان نمیتونم نثر بنویسم. شکسته مینویسم. از صبح احساسات متفاوتی داشتم. یه حسِ بیقراری و دلتنگی داشتم. نمیدونستم قراره با آدمی آشنا بشم که بفهمم همهچی داره تغییر میکنه. امروز قرار بود ساعت 14:30 خانم کمکی بیاد که خونه رو تمیز کنیم، تا فرشهای خونه رو پهن کنم. من توی خونهم فرش نداشتم. نمیخواستم. این اخلاقا از عجیب بودنم برمیآد. ولی حالا نه وقتشو دارم و نه حوصلهشو. فرش خریدم تا کفِ خونه، هر ماهبهماه کثیف بشه نه هر هفتهبههفته. وقتی در رو باز کردم، خشکم زد. خواستم بگم اشتباه اومدی؟ ولی هیچوقت از این ضایع بازیا درنمیآرم. چون خجالت رو تو چشاش دیدم. گفتم: بفرمایید. گفت: لباسم را کجا عوض کنم. میخواست لباسِ کار بپوشه. گفتم کنار کمدِ ورودی، ولی اگه معذبی، تو اتاق وسطی. رفت سمتِ اتاق. تا اتاق رو دید، خندید و گفت: شما نقاشی؟ گفتم: جان؟ گفت: شما نقاشی؟ گفتم: بله. دوباره پرسیدم چون انگار برقم گرفته بود. باورم نمیشد. خودم رو مشغول کردم تا ناراحتیم رو نفهمه. رفتم ظرفا رو شستم. کمکم حرف زدیم. فهمیدم کارشناسی حسابداری خونده. بعد از مرگ مادرش از پارسال مجبور شده کار کنه. دخترِ کُرد ولی رشت بزرگ شده. حرف زدیم. یه مارکِ فلزیِ لاو افتاده بود کفِ خونه. گفت: اینو بندازمش دور؟ گفتم: آره. از جورابم کَنده شده، خندیدم و گفتم: اونقدرا هم رومانتیک نیستم. گفت: نه، با این نقاشیها و اون گیتار و اون میزِ نُت و چهرهی مهربون، فکر نمیکنم.
خانم کمکی قبلی هم عاشق نقاشیهام شده بود. بهم سفارش داد که براش نقاشی بکشم. گفت: بازم هست ببینم؟ گفتم همه فروختهشدن. دعوا میشه رو تابلوهام. جوری که مامانم میذاره برای مذایده، هر کی بیشتر قیمت بگه، به همون میفروشه. من وارد این بازیا نمیشم. اونم به خاطر اینکه وقتی پول نداشتم، مامانم پولِ رنگام رو داده، حالا مامانم اختیارداره. ولی بعضی از تابلوهام رو نمیفروشم. اینا رو فقط چند نفری که اومدن خونهم دیدن. فقط چند نفر خونهی من رو دیدن: پزشکِ خانواده. دو تا خانم کمکی، و هر سه دربارهی نقاشیهام نظر دادن. حتا شروعِ نقاشی به خاطر همون خانم کمک بود. یه ماه پیش بهم گفت: این نقاشی یه حسی داره. چنان ذوق میکرد. حالا نقاشی رو ببینی، فقط باید ببینی، نمیخوام بگم. نگاش کردم و لبخند زدم و تو دلم گفتم: فقط من میدونم چه حسی داشتم وقتی اون تابلو رو نقاشی کشیدم، برام خیلی عجیب بود که چهطور خانم میتونه حسِ این تابلو رو بفهمه. چند تا تابلوی دیگه هم نشونش دادم. گفت: نه همون. همهی تابلوها هم ناقص بودن. استاد نقاشیم میگفت: «تو پیکاسویی، هیچکدوم از تابلوهات کامل نمیشن.» حتا خودش قلم میگرفت دستش و تمومش میکرد. میدونی چرا تموم نمیشن، چون هیچ اثری از نظرِ من، هیچوقت تموم نمیشه.
با سارینا حرف زدیم. نمیدونم چرا از کتابا حرف زد. شاید به خاطر کتابخانهی بزرگی که توی سالن دارم. گفت: عاشقِ اینم یادبگیرم، بیشتر کتاب بخونم. گفت: ولی وقتی کتابای روانشناسی میخونم، بیشتر درد میکشم. چند تا سؤال پرسیدم. حرف زدیم. منم آدمِ راحت، موقعِ حرفزدن جلوی چشاش لباسم رو عوض میکردم. بعد از شستن ظرفا لباسم خیس شد. حرف زدیم. حرف زدیم. کار کردیم. آخرش هم چای و شکلات خوردیم. از یه کتاب دوسال پیش دو تا خریده بودم، دوست داشتم به یه آدم خاص هدیه بدمش.
گفتم: به کتابای نظم و برنامهریزی علاقه داری که زندگیت رو چند سطح ببَری بالا؟ گفت: آره، عاشقشم، برنامهریزی خیلی ضعف دارم. با جوراب رفتم روی فرشهای لولشدهی جلوی کتابخانه و از طبقهی بالای کتابخانه، کتاب رو برداشتم. گفتم: تقدیم به شما. گفت: یعنی من آدم خاصم؟ گفتم: آره. چشاش رو باید میدیدی. گفت: برام امضاء کن. گفتم: چشم. با رواننویس صورتی نوشتم.
نمیخواست پول کارش رو بگیره. گفتم: نه. گفت: روم نمیشه. کمی هم بیشتر از قیمتِ شرکت کارتبهکارت کردم. گفتم هر جای کتاب سؤال داشتی بهم پیام بده.
سارینا هم دعوت شد به گروه: تا امروز شدیم چهار نفر: شیما، ناهید، سارینا، آرام. گفت: دوستم، مژده رو هم میتونم بیارم. فقط باحجابه. گفتم: منو اینطوری لُختوپَتی نبین. بیرون، روسری دانتل میپوشم. گفت: چه خوشگل. تازشم چه اشکالی داره؟ فقط بهم بگو چندسالشه، تحصیلاتش چیه، اهلِ کار گروهیه؟ گفت: آره، عاشقِ کتاب خوندنه.
موقع خداحافظی هم گفت: میرم به دوستم پُز بدم که از یه نویسنده، کتاب هدیه گرفتم. لباسش رو عوض کرد و عطرِ Good Girl رو زد و بغلم کرد و تشکر کرد و برام بوس هوایی فرستاد و رفت.
کتابی که هدیه دادم رو فردا معرفی میکنم. یکی از بهترین کتابهای نظمِ شخصیه.
برای انتشار این نوشته ازش اجازه گرفتم. خوشحال شد. گفت: واقعن از من مینویسی؟ گفتم: آره. گفت: شما اولین آدمی هستی که تو گلسار دیدم که نگاهِ از بالا به پایین نداری. موقع خداحافظی گفت: چه امضای جالبی. گُل. گُله. عاشقش شدم. امضاء: گُلِ صورتی پیونی یا همان گُلِ عشق. سارینا نمیدونه که من به اندازهی خودش، از دیدنش خوشحال شدم و به غیرتش افتخار کردم.
الانم میرم بازم گریه کنم. خدایا چه رهبرِ فکریِ احساساتی و صورتیرنگی آفریدی؟
سرم را رو به آسمان گرفته ام و راه میروم. به وبینار که می رسم تازه یادم میآید گزارش نیک دیروز را پست نکرده بودم. عرق شرم را با دستمال سیچ ایچینه پاک می کنم.
به امروز نگاه می کنم. امروزی که بگمانم خالی است. خالی از کار نیک، بار نیک و پندار نیک.
جذاب ترین بخش امروز، آخر کلاس انقلاب بود که استاد درباره علم یا بگمانم شبه علم چهره شناسی صحبت کرد.
درباره نوع ابرو و پیشانی حرف به میان امد که اگر اینگونه باشد، خصائل افراد اینچنین است.
بگذریم یا نگذریم. نمیدانم. شاید کمی بمانیم و غم ایام بخوریم. امروز شاید ایده الم نباشد اما یه زهرا هیچوقت از روز هایش نمیگذرد و تا انتهای توان آنها را گربه شور می کند.
فعلا
بایگانی رویاها
ضیافت، عروسی و معرکهٔ پیروزی
گزارشی از خوابی که در آن، مادرم هنوز زنده بود
هنوز نمیدانم آن مجلس عروسی بود یا عقدکنان. از آن جزئیات روشنی در خاطرم نمانده است، اما حالوهوای تالار را چنان به یاد میآورم که انگار نه در خواب، بلکه همین چند ساعت پیش از آن بیرون آمده باشم. تالاری بزرگ با سقفی بلند، لوسترهایی که نور زرد و گرمشان بر سر مهمانها میریخت و کف صیقلیای که انعکاس چراغها و سایههای متحرک آدمها را در خود نگه میداشت. همهچیز در جنبوجوش بود. آدمها میآمدند و میرفتند، صندلیها جابهجا میشدند، صدای خنده از گوشهای بلند میشد و پیش از آنکه خاموش شود، صدای دیگری از جایی دورتر به آن پاسخ میداد.
موسیقی در فضا جریان داشت. گاهی آنقدر واضح بود که ضربآهنگش را در میان همهمه تشخیص میدادم و گاهی زیر انبوه صداهای دیگر محو میشد. صدای برخورد قاشق و چنگال با بشقابها، گفتوگوهای درهم، سلام و احوالپرسیهای پرحرارت و خندههایی که ناگهان اوج میگرفتند، لایهلایه روی هم مینشستند و از تالار موجودی زنده میساختند که انگار خودش نفس میکشید.
هوا بوی مهمانی میداد. بوی عطرهای مختلف که با عبور هر مهمان از کنارم تغییر میکرد، بوی گلهای تزیینی، رایحهٔ شیرین شیرینیها و بوی غذاهایی که از جایی در انتهای تالار میآمدند. گاهی نسیمی خفیف از میان جمعیت عبور میکرد و برای لحظهای گرمای هوا را کنار میزد، اما دوباره ازدحام آدمها و گرمای چراغها همهچیز را به حالت پیشین بازمیگرداند. لباسهای مهمانها زیر نور برق میزدند. پارچههای تیره، پیراهنهای روشن، روسریهای رنگارنگ و زیورآلاتی که با هر حرکت سر یا دست، نور کوچکی را به اطراف میپاشیدند.
در میان این همه حرکت، چهرههای آشنا و ناآشنا به چشمم میخوردند. بعضیها با صمیمیتی قدیمی یکدیگر را در آغوش میگرفتند. بعضی دیگر کنار هم ایستاده بودند و با حرکات دست، ماجرایی را تعریف میکردند که ظاهراً برایشان اهمیت زیادی داشت. کسانی هم از میان جمعیت عبور میکردند، نگاهی به اطراف میانداختند و در گوشهای دیگر ناپدید میشدند. همه به کاری مشغول بودند و بااینحال، هیچکس انگار عجلهای برای رسیدن به مقصدی مشخص نداشت. خود مجلس مقصد بود.
و مادرم آنجا بود.
زنده بود.
این حقیقت در خواب چنان ساده و طبیعی بود که هیچ پرسشی در ذهنم ایجاد نمیکرد. حضورش به اندازهٔ نور لوسترها، صدای موسیقی و رفتوآمد مهمانها بدیهی بود. لازم نبود کاری بکند یا چیزی بگوید. همین که میدانستم در همان جهان، در همان تالار، در میان همان آدمها حضور دارد، به صحنه کیفیتی میبخشید که اکنون، پس از بیداری، دشوار است آن را از خود تصویر جدا کنم.
گاهی در خواب، آدمها فقط بخشی از منظرهاند و گاهی حضورشان معنای تمام منظره را تغییر میدهد. مادرم برای من از دستهٔ دوم بود. در کنار او، این جشن فقط یک گردهمایی خانوادگی نبود. جهان هنوز چیزی از پیوستگی قدیمی خود را حفظ کرده بود. آدمها دور هم جمع میشدند، مناسبتها را جشن میگرفتند، خندهها در فضا میپیچید و مادر میتوانست در میان همهٔ این اتفاقهای کوچک و معمولی حضور داشته باشد.
شاید همین عادی بودن بود که حضورش را چنین واقعی میکرد. هیچچیز در آن لحظه به من نمیگفت باید از بودنش شگفتزده باشم. خواب، فقدان را از جهان بیرون رانده بود و به جای آن، زندگی را با تمام جزئیات سادهاش نشانده بود.
اما در میان این فضای آشنا، اتفاقی نامعمول در گوشهای از تالار در حال شکل گرفتن بود.
دو دختر، در جایی که انتظار میرفت میز پذیرایی یا چند صندلی اضافی قرار داشته باشد، بساط آرایشگاهی به راه انداخته بودند. این صحنه به شکلی عجیب در میان تشریفات مجلس جا گرفته بود، بیآنکه کسی ظاهراً از حضورش تعجب کند. چند صندلی را کنار هم گذاشته بودند و روی میز، انواع وسایل آرایش پراکنده بود. رژلبهایی با رنگهای گوناگون، مدادهای باریک، برسها، شانهها، جعبههای کوچک و آینههایی که نور چراغها را به صورت لکههای روشن بازمیتاباندند.
یکی از دخترها با دقت روی صورت مشتریاش کار میکرد. سرش را کمی کج کرده بود و با حالتی جدی، انگار مشغول انجام کاری بسیار مهم است، قلممو را روی پوست او حرکت میداد. دختر دیگری وسایلش را مرتب میکرد، چیزی برمیداشت، در آینه نگاه میکرد و دوباره آن را سر جایش میگذاشت. دخترهایی که منتظر نوبت بودند، به هم نزدیک میشدند و از پشت شانهٔ یکدیگر به نتیجهٔ کار نگاه میکردند. بعضی میخندیدند و بعضی با کنجکاوی صورتشان را به آینه نزدیک میکردند.
بوی مواد آرایشی در آن گوشه غلیظتر بود. بوی رژلب، کرم و عطرهایی که از فاصلهای نزدیکتر به مشام میرسیدند. گاهی صدای باز و بسته شدن درِ یک جعبه یا برخورد وسایل کوچک با سطح میز، در میان همهمه شنیده میشد. آینهها، صورتها را از زاویههای مختلف نشان میدادند و هر بار که دختری سرش را میچرخاند، چهرهای تازه در آنها پدیدار میشد.
اما آرایشها معمولی نبودند. آن دو دختر ظاهراً قصد نداشتند کسی را صرفاً زیباتر کنند یا چهرهای آشنا را به شکل متعارف آرایش کنند. آنچه انجام میدادند، نوعی تغییر دادن و از نو ساختن بود. چهرهها از صورت همیشگی خود فاصله میگرفتند و به چیزی تبدیل میشدند که هم عجیب بود و هم تماشایی. انگار هر دختر، برای مدتی کوتاه، اجازه داشت از تصویری که دیگران از او میشناختند بیرون بیاید و صورت دیگری را تجربه کند.
این کار در آن تالار رسمی، با لباسهای مهمانی و آداب آشنای یک جشن خانوادگی، نوعی بیقاعدگی شیرین داشت. همهچیز در ظاهر سر جای خودش بود، اما در گوشهای از مجلس، قواعد معمول بیاعتبار شده بودند. کسی نمیپرسید چرا آرایشگاه در تالار برپا شده است. کسی ظاهراً نگران نبود که این رفتار با شأن و رسم مجلس سازگار است یا نه. دخترها میآمدند، مینشستند، تغییر میکردند و با چهرههایی تازه به جمع بازمیگشتند.
تماشای آنها در من نیز میلی مشابه بیدار کرد. احساس کردم من هم باید کاری متفاوت انجام بدهم. نه اینکه بخواهم از آنها تقلید کنم، بلکه انگار فضای مجلس به من اجازه داده بود برای لحظهای از نقش معمول خود بیرون بیایم. دیگر کافی نبود فقط مهمان باشم، میان آدمها رفتوآمد کنم و شاهد اتفاقهایی باشم که دیگران رقم میزدند. دلم میخواست خودم نیز چیزی به این جشن اضافه کنم، اتفاقی بسازم که دیگران را به تماشا وادارد و مرا از جایگاه تماشاگر بیرون بیاورد.
در همین فکر بودم که با یکی از خویشاوندان قرار گذاشتیم کشتی بگیریم.
تصمیممان بهسرعت شکل گرفت. ابتدا حالتی شوخ و نمایشی داشت، انگار میخواستیم برای سرگرمی دیگران معرکهای به راه بیندازیم. اما همین که روبهروی هم قرار گرفتیم، چیزی در فضا تغییر کرد. نگاهها به سوی ما برگشت. شاید چند نفر نزدیکتر آمدند تا بهتر ببینند. موسیقی همچنان پخش میشد و مهمانها همچنان حرف میزدند، اما در محدودهٔ کوچکی که برای خود ساخته بودیم، ماجرایی دیگر آغاز شده بود.
من آمادهٔ مبارزه بودم.
بدنم دیگر در آن تالار فقط وسیلهای برای عبور از میان جمعیت نبود. در آن لحظه، تمام توجه من به نیرویی معطوف شده بود که در عضلاتم احساس میکردم. میخواستم کشتی بگیرم، مقاومت کنم، بر حریفم غلبه کنم و لذت پیروزی را بچشم. این خواسته به شکلی روشن و بیواسطه در من حضور داشت، بیآنکه لازم باشد برایش توضیحی پیدا کنم.
دستهایمان به هم رسید و کُشتی آغاز شد.
از آن پس، تالار با تمام نورها، صداها و آدمهایش در پسزمینه باقی ماند و من وارد تجربهای شدم که در آن، هر حرکت معنای خودش را داشت. فشار دستها، انقباض عضلات، جابهجایی پاها و تلاش برای حفظ تعادل، همه در لحظه اتفاق میافتادند. گاهی حریفم مرا به عقب میراند و گاهی من راه غلبه را پیدا میکردم. مبارزه جدیتر از آن بود که در آغاز تصور میکردم و همین جدیت، لذت آن را بیشتر میکرد.
وقتی نخستین بار توانستم او را مغلوب کنم، شادیام ناگهانی و عمیق بود. انگار نیرویی که در بدنم جمع شده بود، در لحظهٔ پیروزی راه خود را به بیرون پیدا کرد. غروری در من پدید آمد که با خنده و سرخوشی همراه بود. دلم میخواست دوباره مبارزه کنم، نه از سر خصومت با حریفم، بلکه برای اینکه آن لحظهٔ شیرین را بار دیگر تجربه کنم.
و دوباره مبارزه کردیم.
باز هم پیروز شدم.
هر بار، لذت پیروزی قبلی در من زنده میشد و به آن چیزی تازه اضافه میکرد. دیگر فقط از شکست دادن حریفم خوشحال نبودم. از خود مبارزه، از مقاومت او و از توانایی خودم برای یافتن راه غلبه نیز لذت میبردم. هر بار که پیروز میشدم، احساس میکردم به چیزی در درون خودم نزدیکتر شدهام. چیزی که در زندگی روزمره شاید کمتر مجال ظهور پیدا میکرد، اما در آن معرکه بیهیچ مانعی خود را نشان میداد.
این کشتی گرفتن، در میان آن جشن پرنور و پرهیاهو، به یکی از زندهترین تجربههای خوابم تبدیل شد. در یک سوی تالار، دخترها چهرهها را تغییر میدادند و در سوی دیگر، من از راه مبارزه، نیروی خودم را کشف میکردم. آنها با رنگ و آینه صورتی تازه میساختند و من با حرکت و غلبه، احساسی تازه از خودم به دست میآوردم.
اکنون که از خواب بیدار شدهام، تالار را با تمام جزئیاتش به یاد نمیآورم، اما حس زنده بودن آن هنوز در ذهنم باقی است. نورهای گرم، همهمهٔ مهمانها، بوی عطرها، آینههایی که چهرههای نامتعارف را بازمیتاباندند و حضور مادرم که همهچیز را به جهانی آشنا پیوند میداد.
و در میان همهٔ این تصاویر، لذت پیروزی همچنان روشن است. همان شادی جسمانی و بیواسطهای که با هر بار غلبه در من بیدار میشد و به من اجازه میداد برای لحظاتی، بیآنکه به گذشته یا آینده فکر کنم، فقط از توانستن لذت ببرم.
شاید خواب من از کنار هم قرار گرفتن همین دو جهان ساخته شده بود. جهان آشنای خانواده، خاطره و حضور مادرم، و جهان غریبی که در آن قواعد معمول کنار میرفتند و من میتوانستم با تمام وجود وارد میدان شوم.
در آن تالار، همهچیز در حال تغییر بود. چهرهها، نقشها و حتی معنای یک جشن خانوادگی. و من، در میان آن همه نور و صدا، هم حضور کسی را داشتم که بودنش برایم عزیز بود و هم لذت کشف نیرویی را که در خود احساس میکردم.
شاید به همین دلیل است که این خواب پس از بیداری نیز در خاطرم زنده مانده است. زیرا برای مدتی کوتاه، جهان به من اجازه داده بود هم گذشته را دوباره در کنار خود داشته باشم و هم شادیِ نیرومندِ پیروز شدن را در اکنون تجربه کنم.
#رویانگاری امضای رویاپرداز: علیرضا اندیشمند
✓🟥 آفرینمستی
یادداشتهای روز نخستِ تخمیر !
امروز از آن روزهایی بود که از همان ساعتهای نخست صبح، احساس میکردم چیزی در انتظار من است. چیزی که هنوز به دستم نرسیده بود، اما ذهنم بارها به سراغش رفته و بازگشته بود، درست مثل مهمانی که میدانیم خواهد آمد و بااینحال، با شنیدن هر صدای کوچکی در راهرو، نگاهمان به سوی در برمیگردد. منتظر رسیدن مخمر بودم. شاید اگر کسی از بیرون به من نگاه میکرد، این انتظار را برای بستهای کوچک و کماهمیت بیش از اندازه میدانست. اما برای من آن بسته فقط محتوی مقداری مخمر نبود. در آن، امکان آغاز تجربهای تازه را میدیدم. چیزی که تا آن روز بیشتر در قلمرو خیال و فکر من قرار داشت و حالا قرار بود به دستهایم سپرده شود.
من همیشه از لحظهای که فکر به عمل نزدیک میشود، لذت خاصی بردهام. از آن فاصلهٔ کوتاه و رازآلود میان «میخواهم انجامش بدهم» و «دارم انجامش میدهم». در اولی هنوز همهچیز ممکن است، اما در دومی، جهان کمکم مقاومتها و غافلگیریهای خودش را نشان میدهد. امروز میخواستم از آن فاصله عبور کنم. منتظر بودم چیزی به دستم برسد تا دیگر فقط دربارهاش فکر نکنم.
وقتی بستهٔ مخمر رسید، شادیام حالتی تقریباً کودکانه پیدا کرد. آن را در دست گرفتم و به کوچکیاش نگاه کردم. چقدر عجیب است که گاهی چیزی با این اندازهٔ ناچیز میتواند چنین فضای بزرگی در ذهن آدم اشغال کند! بسته را لمس کردم و انگشتانم روی سطح آن حرکت کردند. به مادهای فکر میکردم که هنوز ندیده بودمش، به موجودات ریزی که قرار بود در روزهای آینده حضورشان را نه با چشم، بلکه از راه تغییراتی که در محیط پدید میآورند، احساس کنم. این تصور مرا به وجد میآورد. چیزی که خودش دیده نمیشود، اما اثرش کمکم آشکار خواهد شد.
بعد نوبت شیرهٔ انگور رسید. وقتی ظرف را پیش رویم گذاشتم، رنگ تیره و غلیظش نگاهم را به خود کشید. رنگش یکدست و ساده نبود. وقتی نور به سطح آن میخورد، تیرگیاش عمق پیدا میکرد و برق ملایمی روی آن مینشست. به آن نگاه میکردم و در ذهنم انگورهای رسیدهای را مجسم میکردم که روزگاری بر شاخهها آویزان بودهاند، زیر آفتاب سنگین شدهاند و شیرینیشان را در خود جمع کردهاند. اکنون آن همه رنگ و شیرینی در این مادهٔ غلیظ فشرده شده بود و من روبهروی آن ایستاده بودم، آمادهٔ آغاز تجربهای که مدتها به آن فکر کرده بودم.
بوی انگور برایم از ظاهرش هم شخصیتر بود. وقتی به آن نزدیک میشدم، شیرینیاش را پیش از آنکه بچشم، احساس میکردم. بوی آن مرا به یاد خود میوه میانداخت، اما نه فقط میوهای که میتوان از بازار خرید. بیشتر به یاد انگوری که آدم پیش از خوردن در دست میگیرد، وزنش را حس میکند و لحظهای پیش از چشیدن، آن را با چشم و بینی خود میشناسد. در آن بو چیزی از طبیعت و چیزی از خاطره را با هم احساس میکردم. شاید بعضی بوها برای زندهکردن گذشته به یک تصویر مشخص احتیاج ندارند. کافی است در برابرشان بایستیم تا احساسی قدیمی، بیآنکه نامی داشته باشد، از جایی درون ما سر بلند کند.
وقتی آب را با شیرهٔ انگور مخلوط کردم، لذت تازهای در کار پیدا شد. سطح تیرهٔ شیره آرامآرام در آب پخش میشد و مرز میان دو مایع، که تا چند لحظه پیش بهوضوح دیده میشد، کمکم از میان میرفت. با پاروی چوبی هم میزدم و حرکت دستهایم را دنبال میکردم. پارو در مایع فرو میرفت، میچرخید و دوباره بالا میآمد. موجی به وجود میآمد و رنگ شیره را با خود به گوشههای دیگر میبرد. آب که پیش از آن روشنتر بود، با هر حرکت تیرگی بیشتری به خود میگرفت. من به این دگرگونی نگاه میکردم و از اینکه میتوانستم با حرکت سادهٔ دستهایم در شکل ظاهری چیزی تغییر ایجاد کنم، لذت میبردم.
همزدن، برایم فقط یک کار لازم نبود. ریتمی داشت که مرا با لحظه همراه میکرد. دستهایم پاروی چوبی را میگرفتند و حرکت دورانی آن را ادامه میدادند. صدای برخورد پارو با مایع، صدای آرام جابهجاشدن آب و تغییر رنگی که پیش چشمم رخ میداد، همه در یک تجربهٔ واحد جمع میشدند. برای چند دقیقه، ذهنم از پراکندگی معمول خودش فاصله گرفت. دیگر لازم نبود به چند چیز همزمان فکر کنم. نگاهم به مایع بود، دستهایم حرکت میکردند و من از تماشای چیزی که بهآرامی یکدستتر میشد، احساس رضایت میکردم.
وقتی شیره را از ظرف به دبه منتقل کردم، دوباره همان حرکت کشآمدن مایع توجهم را گرفت. شیره بهجای آنکه مثل آب آزادانه فرو بریزد، از لبهٔ ظرف رشتهای غلیظ و براق میساخت. رشته پایین میآمد، باریک میشد و باز ادامه پیدا میکرد، گویی دلش نمیخواست از ظرف جدا شود. چشمم همراه آن حرکت میکرد، از لبهٔ ظرف تا دهانهٔ دبه و سپس تا جایی که شیره به مایع درون آن میپیوست. هر بار که رشتهٔ تیره سرانجام جدا میشد، احساس میکردم لحظهای کوچک را تماشا کردهام که اگر عجله داشتم، بهسادگی از دست میرفت.
بعد کنار دبه نشستم و پاروی چوبی را در دست گرفتم. این بار حرکت دستهایم با صدای برخورد چوب و مایع همراه بود. پارو را درون دبه میبردم و با حرکت آن، سطح مایع به گردش درمیآمد. بوی شیرین انگور نزدیکتر شده بود و من در کنار دبه، بیش از آنکه به گذشت زمان فکر کنم، به کاری که انجام میدادم توجه داشتم. گاهی هنگام همزدن، قطرههایی از مایع به دستم میپاشید و من سرمای مختصر و خیسی آن را روی پوست خود حس میکردم. این تماس کوچک، مرا بیشتر به کاری که مشغولش بودم پیوند میداد. دیگر فقط به تغییر ماده فکر نمیکردم. خودم هم بخشی از آن لحظه شده بودم، با دستهایی که حرکت میکردند، چشمانی که دنبال موجها میرفتند و ذهنی که از این تجربهٔ ساده سرشار شده بود.
عرقکردن کنار دبه هم بخشی از خاطرهٔ امروز شد. گرمای بدنم را حس میکردم و رطوبت عرق روی پیشانیام مینشست. گاهی آن را با پشت دست پاک میکردم و دوباره به سراغ کارم برمیگشتم. این خستگی مختصر برایم ناخوشایند نبود. برعکس، حس میکردم بدنم هم در این تجربه سهم دارد. همیشه بخشی از زندگی در ذهن ما میگذرد، در نقشهها، فکرها و خیالهایی که بارها در خود مرور میکنیم. اما امروز بدنم هم در میان بود. دستهایم کار میکردند، گرما را حس میکردم، بوی انگور را استشمام میکردم و صدای پارو را میشنیدم. تجربه از فکر بیرون آمده بود و به چیزی تبدیل شده بود که میتوانستم با تمام حواسم لمسش کنم.
وقتی کارم تمام شد، چند لحظه به دبه نگاه کردم. در ظاهر، چیزی که پیش رویم بود بسیار ساده به نظر میرسید. بااینحال، من میدانستم که برای رسیدن به همین لحظه، از انتظار گذشتهام، مواد را آماده کردهام و نخستین قدم را برداشتهام. احساس میکردم چیزی که تا صبح در ذهنم شناور بود، حالا جای مشخصی در جهان پیدا کرده است.
اندکی بعد، نخستین کفهای قهوهای را دیدم که روی سطح پدیدار شدند. حبابهای ریز و نامنظم، پراکنده بر پهنهٔ تیرهٔ مایع. نمیتوانستم از روی آنها دربارهٔ نتیجهٔ نهایی قضاوت کنم، اما دیدنشان خوشحالم کرد. نزدیکتر رفتم و نگاه کردم. در آن لحظه، بیش از هر چیز مشتاق بودم بدانم در روزهای آینده چه تغییراتی رخ خواهد داد. برای من، آن حبابها پاسخ نبودند. نشانهای بودند از اینکه تجربهای که آغاز کرده بودم، هنوز ادامه دارد و چیزهای تازهای برای مشاهده در پیش خواهد بود.
شاید هیجان امروز من بیش از آنکه به نتیجهٔ نهایی مربوط باشد، به خود امکان مشاهده مربوط بود. به اینکه میتوانم کنار چیزی بایستم، تغییرش را دنبال کنم و از ندانستن تمام پاسخها نترسم. خوشحالی من از آن نوع شادی نبود که فقط با موفقیت نهایی به وجود میآید. هنوز چیزی به پایان نرسیده بود و من حتی نمیدانستم نتیجه دقیقاً چگونه خواهد شد. بااینهمه، احساس میکردم امروز چیزی به دست آوردهام که برایم ارزشمند است. تجربهٔ آغازکردن، لمسکردن و همراهشدن با یک فرایند.
شاید همینجا بود که نامی برای احساسم پیدا کردم: آفرینمستی.
وقتی این کلمه به ذهنم رسید، از خودم خوشم آمد. نه فقط به این دلیل که واژهای ساخته بودم، بلکه چون احساس کردم برای حالتی که درونم میگذشت، نامی یافتهام. آفرینمستی، برای من، سرخوشیِ دیدن چیزی است که با مشارکت خودم آغاز شده. شادیِ لحظهای که دستهایم از خیال جلوتر میروند و به جهان دست میزنند. این سرخوشی لزوماً به محصولی که در پایان به دست میآید وابسته نیست. گاهی در همان لحظهٔ شروع حضور دارد، در حرکت پاروی چوبی، در موجهای تیرهٔ شیره، در رشتهٔ براق مایعی که از لبهٔ ظرف کش میآید و در عرقی که روی پیشانی مینشیند.
اکنون که این سطرها را مینویسم، هنوز هیجان امروز در من زنده است. وقتی چشمهایم را میبندم، دوباره رنگ تیرهٔ شیره را میبینم، حرکت پاروی چوبی را به یاد میآورم و بوی شیرین انگور را احساس میکنم. تماس مایع با دستم، گرمای بدنم کنار دبه و آن کفهای کوچک که روی سطح پدیدار شدند، هرکدام گوشهای از خاطرهٔ امروز را روشن میکنند.
اما از همه بیشتر، خودم را به یاد میآورم. خودم را در حال انتظار، در حال لمسکردن، در حال همزدن و در حال خوشحالشدن از چیزی که هنوز کامل نشده بود.
شاید در آینده، نتیجهٔ این تجربه هرچه باشد، امروز برایم ارزش دیگری داشته باشد. شاید آنچه از همه روشنتر به یادم بماند، نه یک اندازهگیری و نه یک نتیجهٔ نهایی، بلکه همین حالت درونی باشد. این احساس که هنوز میتوانم از نزدیکشدن به چیزی تازه به هیجان بیایم، هنوز میتوانم در جزئیاتی بهظاهر معمولی مکث کنم و هنوز میتوانم از دیدن آغاز یک تغییر، صادقانه خوشحال شوم.
امشب از خودم نمیخواهم که این شادی را توضیح بدهم یا برایش دلیلی بزرگ پیدا کنم. کافی است بدانم که آن را تجربه کردهام. من امروز کنار شیرهٔ انگور ایستادم، با پاروی چوبی آن را هم زدم، حرکت آهسته و کشآمدهاش را تماشا کردم و چیزی را آغاز کردم که پیش از این فقط در ذهنم وجود داشت.
بعضی روزها، آدم چیزی به جهان اضافه میکند و بعضی روزها، جهان چیزی را در خود آدم بیدار میکند. امروز برای من، هر دو اتفاق افتاد.
چهار صبح با صدای مادربزرگم بیدار شدم. از روی تخت افتاده بود، روی زمین. به کمک خاهرم بلندش کردیم و گذاشتیمش روی تخت. بار اولش نیست.
دوست دارم منظم باشم. اما این دشتان، هر ماه من را تا مدتی بینظم میکند. به خودم استراحت دادم، ورزش و پیادهروی را. ولی بر تعهدم به صفحات صبحگاهی ماندم.
چند تا رفتار، امروز من را مصممتر کرد تا به فکر تغییر محل کارم بیفتم. به پیشنهاد دوستی که چند وقت قبل داده بود، از نو فکر کنم.
یادگیری برای کار و مهارت جدید. شرکت در وبینار و آزادنویسی. هر روز توفیق دارم با شرکت در وبینار، آهنگ هم گوش بدهم. منی که در روز اصلن آهنگ نمیشنوم. آن هم چه آهنگهای نابی.
تا شش سر کار بودم. یادم نیست سیستم را خاموش کردم یا نه.
از صبح هر چند دقیقه یکی میآمد. در میزد. باز میکرد . سرک میکشید. میگفت چه خبر؟
از چه؟
توی جلسهی دیروز تصمیم مهمی گرفته نشد؟
در چه مورد؟
ممکن است شرکت را تعطیل کنند؟
میرفت. ده دقیقه بعد یکی دیگر. همان در. همان سوال. یک صورت دیگر.
یکیشان ساعت دوازده آمد. لیست را زیر کاغذها گذاشتم. گفت کی حقوق میدهیم؟ دستش به چارچوب در بود. با شست، زیر ناخن اشارهاش ضربه میزد. بیشتر از یک ماه از ترمیم ناخنش گذشته بود. لبهاش بالا آمده بود. انگشتهایش را نگاه کردم تا به صورتش نگاه نکنم. گفتم نمیدانم.
راست نگفتم. رفت. من ماندم و ادامهی لیست.
حقوقها واریز شد. بعد از ساعت کاری. کم. فروش پایین. پورسانت بریده شد. خرید کتاب باز هم عقب افتاد.
ضربه به من کار نمیکند. مثل سپر عقب پراید. پلیمر.
اشتها ندارم. این اتفاق خوب این روزهاست.
تمرینجا از دست رفت. به وبینار نرسیدم. کتاب نخواندم. پیادهروی نرفتم. به هیچ تماسی جواب ندادم. به جز یکی. آن هم اشتباهی. فکر کردم رانندهی اسنپ است.
لباسها را درآوردم. روی مبل ماند. روی تخت افتادم. تفاله.
لطفا یک جوری از حال دلتون بهم خبر بدید اگر هم امروز ناخواسته ناراحتتون کردم بخدا نمیدونستم اینقدر ناراحت بودید از دستم و میشید ببخشید ببخشید ببخشید چون اصلا فرصت نکردم ویسهای دیروز گوش بدم و یا مطالب کانالها بخونم
لطفا قبل از هر نظری که در خصوص درخواستم به پشتیبانی دادم، اگر هم پاسختون هر چه که خواهید داد که برام فوقالعاده بینهایت عزیز و محترم و با دیده منت میپذیرم .
برام رفع هرگونه ناراحتی و دلخوری مهمه خواهش میکنم لطفا
نمیدونم الان باید چکار کنم که بتونم یه کوچولو مثمرثمر باشه فقط اگه لطف کنید برای چند دقیقه فکر کنید دارید با یکی از رفتارتون تماس میگیرید تماس بگیرید تا صداتون بشنوم و خیالم راحت بشه یه دنیا ممنون میشم
من عادت ندارم کسی اینقدر از دستم ناراحت باشم و از دلش در نیارم😭
امروز داستانی در کانالم منتشر کردم واقعی هر روز در خیابانهای شهر تکرار میشود انگار هر دورهای از تاریخ داستانی روزمره دارد تا آیندگان عبرت بگیرند. فردا هم داستان عصری در گذشته را منتشر میکنم از بی خیالی و بیکاری و بی سوادی مردمان آن عصر. چای بهترین نوشابهی داغ جهان است. ارتباط با نور هستی کار هر روزم است. امروز با خانم یاوری سفری به ژرفای نور داشتم خیلی لذت بردم عالی بود روزم را ساخت. پیاده روی نمرهی صد کل امروز نمرهی نه است وبینار شرکت کردم این روزها گذرم به املاک افتاده و در حال نقل و انتقال ملک هستم. به کانال تلگرام مهرابی سر بزنید. آدرس از این قرار است: 💫👇
امروز دوشنبه ۴ آبانماه ۴۰۵ را چگونه گذراندی؟
امروز از آن روزهایی بود با اینکه برایش برنامهریزی خاصی نکرده بودی، اما خوشایند بود. چرا؟
با ناز و بیخیال زندگی و بازیهایش از تختخاب جدا شدی، نگران دیر بیدار شدنت نشدی، آبی به دست و صورتت زدی، به آشپزخانه رفتی، صبحانه نخوردی، تنها دو لیوان آب ولرم نوشیدی، فستینگ را مانند هر روز آغازیدی، به معده و رودهات فرصت سمزدایی و چربی سوزی دادی، آرام و نرم نرمک مانند یک زن سنجیده نهار را بار گذاشتی، به اتاق نشیمن آمدی، روی مبل تیوی روم لم دادی، کتاب سوتی ناتور دشت را روشن کردی، دوباره با شخصیت اصلی داستلن هولدن وقت گذراندی، هولدن هنوز در تعطیلات میان ترم دور از خانواده با خوشگذرانی و تنهایی سر میکند.سپس کتاب صوتی را خاموش کردی، به آشپزخانه رفتی، نهار را کشیدی ، روی میز غذاخوری چیدی، در هنگام سرو نهار همسرت حرف میزد، از مشکلات این روزهای ایران میگفت: از اینکه هر چیکار میکنی، دخل و خرج زندگی همخانی ندارد، از گرانی این روزهای مواد غذای، از موز کیلویی ۴۵۰ تومانی، از هزینهی سرسامآور آب، برق، گاز، از وحشت جنگکه بر سر مردم سایهانداخته، از برنامهریزی برای روزهای جنگ، که زندگی نیست، از بیارزشی پول ریال ایران، از نگهداشتن پولی که مانند یخ در دستانمان آب میشود بخاطر تورم اقتصادی، سپس هر دو همزمان ظرفهای نهار را با هم به آشپزخانه بردید. او به اتاق رفت تا لباس کار بپوشد و خانه را ترک کند، تو سرگرم شستندظرفها شدی، سپس خانه را جارو زدی، کف خانه را تی کشیدی، چای دم دادی، و دوباره بخش دیگری از کتاب صوتی ناتور دشت را گوش کردی، چای نوشیدی، به اتاق رفتی ، لباسهایت را عوض کردی، و از خانه بیرون زدی، دقیقن ساعت ۳ عصر بود، به ماجرا بوک رسیدی، کتابهایا را تحویل پذیرش کتابخانه دادی، چرخی در طبقهی همکف و اول کتابخانهی ماجرابوک زدی، چند کتاب را نگاه کردی، یک کتاب به دلت نشست، خیلی گران بود. از خریدنش صرفنظر کردی. راه خانه را درپیش گرفتی، از خیابان آلن شاهنظری گذشتی. وارد سوپری شدی. درخواست دمنوش لوندر با بهارنارنج و زعفران کردی. موجود نداشت. سوپری را ترککردی. به آرامی در بلوار میرداماد گام برمیداشتی. خشخش برگهای پاییزی را میشنیدی. به عمد پاهایت را روی برگهای زرد و بیجان میگذاشتی، آنها را خرد میکردی. سپس ناچار برای گذر از عابران پیاده و شلوغی پیاده رو سرت را بالا میگرفتی، به رفت و آمد مردم توجه ویژهای میکردی، هوای خنک پاییزی جانت را نوازش میداد و روحت را برای روزهای آینده میپرواند، توانت را برای جنگیدن با چالشهای های دنیا بالا میبرد. مردم لباس گرم بر تن داشتند اما تو لباس خنک نخی تابستانی بر تن داشتی. تو احساس سرما نمیکردی. برای خودت هم جای شگفتی داشت. چرا تو سردت نیست. هوا واقعن سرد شده است. به فروشگاه جین وست در میرداماد رسیدی. وارد فروشگاه شدی. یک کلاه شیک برای همسرت قیمت گرفتی. با شنیدن قیمتش مغزت سوت کشید. قیمتها فضایی شده بودند. آخرین باز پیش از رفتن از ایران دو کاپشن برای خودت و همسرت ۱۴ میلیون خریده بودی، اکنون یک کلاه بافتنی معمولی تنها برند جین وست بر خود داشت، ۱ میلیون و نیم شده بود. از فروشنده قدردانی کردی و فروشگاه را ترک کردی. به ایستگاه مترو رسیدی. وارد ایستگاه شدی، ترن راه افتاد پس از پیمودن ایستگاههای حقانی، همت، به ایستگاه مصلی رسیدی. از کانالهای زیر زمینی و شلوغ مترو بیرون زدی، هنگامی که وارد هوای بیرون شدی، خدا شکر گذاری کردی، چه هوایی در روی زمین جریان دارد. مترو انگار قبرستان است. زندهها در قبرستانی زمینی در حال حرکت هستند. زندگی در زیر زمینهای تهران در جریان است. جریان زندگی در زیر زمین پر رونقتر و شلوغتر از روی زمین است. شگفتا آدمی این موجود دو پا چگونه زمین را زیر و رو کرده است زیر زمین هم از دستبردش در امان نیست.
در طول مسیر در هوای خنک و دلچسب پاییز پیادهروی کردی حس خوشی در روانت جریان گرفت. با پیادهروی تمام انرژیهای منفی و سنگینت را از وجودت تاراندی و به خانه برگشتی.
در وبینار شاهین کلانتری شرکت کردی. دوباره به آشپزخانه و روال زندگی برگشتی. اکنون در حال خاندن کتاب: سمفونی کلیسایی هستی.
چهار آبان ۱۴۰۵، ۵/۳۰ عصر، آزادنویسی در وبینار نویسندهساز.
اگر بگویم اندیشههای بلندی در سر دارم و نمیتوانم روی کاغذ بیاورم حرف بیهودهای زدهام.
بچه که بودم از مرغها عصبانی بودم. فکر میکردم مرغ چرا پرواز نمیکند. مگر پرنده نیست. شاید از تنبلیست که نمیپرد و مانده در اسارتِ قفسی چند متری و گشت و گذار در حیاط و گاهی هم تخمی.
حیاط خانه ما مرغدانی بزرگی داشت پر از مرغ و خروسهای رنگارنگ، و دنیای مطالعهی کودکیام بود دربارهی پرندههای خانگی. چقدر بیچارهها را سرزنش میکردم برای تنبلیشان.
بعدها فهمیدم بیگناهند. مرغ مرغ است و برای پرواز ساخته نشده. کافیست مرغانگیاش را خوب زندگی کند. نمیتواند عقاب باشد. چه فایده میداشت که ادای عقاب را درمیآورد. عقاب نمیشد مرغیاش را هم از دست میداد. مرغانه زیستن خودش هنر است. اگر مرغها نبودند تخم عقاب میخوردیم آیا؟ چه بیبهره بودیم از تخممرغ. همان غذای عزیز که در همهی سفرهها فروتنانه حضور دارد.
وای چه پیانویی مینوازد. چنگ به دلم میاندازد. این آهنگ را خیلی دوست دارم.
اصلن نمیدانم چه شد که رفتم به سراغ مرغ و مرغانگی. کجایش به افکار امروزم ربط پیدا میکند نمیدانم.
شاید سرچشمه میگیرد از مقایسهای ناخودآگاه با بزرگان و اندیشمندان و نویسندههایی مثل شاهرخ مسکوب، و معرفی کتاب« روزها در راه » شاهرخ مسکوب که دو جلد است و نشر خاوران چاپ کرده است، و در آغاز وبینار از آن یاد شد.
شاید از یکجور احساس ضعف و سرزنشِ درونی سرچشمه میگیرد که چرا مثل مسکوب نمینویسم. از جنس همان سرزنشی که چرا مرغها مثل عقاب پرواز نمیکنند.
نمیدانم. شاید هر آدمی در جایگاه خودش بتواند یک مسکوب باشد. شاید هم اصلن لازم نیست مسکوب باشد. کافیست خودش باشد. خود پرتلاشش.
مرغ باشد و مرغانه زندگی کند و مرغانه بنویسد. حتمن مرغهایی هستند که نوشتههایش را دوست داشته باشند و از خواندنش لذت ببرند.
در دنیای نوشتن، وسعت دایرهی واژهگان و وسعت دیدگاه و اندیشهی نویسنده، بالهای گستردهی مرغیست که پروازی عقابوار را شاید تجربه کند. شاید.
امروز را هم به غروب میرسانم با جادوی کلمات.
«سلام، حالتون خوبه؟ خدا بهتون مریضی نده. به این مادرتون یه کمکی بکنین.»
این را زنی میانسال با چادری سیاه به من و مادرم گفت، درحالیکه روی دو پلهی انتهاییِ متصل به یک دستگاه عابربانک نشسته بود.
مادر جواب سلامش را داد، اما به بقیهی حرفهایش اعتنا نکردیم.
چند قدم که دورتر شدیم، درحالیکه هنوز صدای زن را میشنیدیم، من زیر خنده زدم.
اولین شبی بود که همراه مادر برای پیادهروی به شهر آمده بودیم و در همین چند قدم اول، یکی سر راهمان سبز شده بود.
مادر، بین خنده و تشر، گفت: «هیس، الان میشنوه، اونوقت میگه خدا دخترت رو شفا بده.»
امروز نمره کامل را به روزم میدهم، همین حالا هم یک یادداشت در کانالم هوا کردم.
سیوپنج دقیقه پیادهروی صبحگاهی حسابی انرژی گرفتم.
صفحات صبحگاهی مینویسم.
از سکوی سرخ میخوانم. رویایی میگوید: «شاعران و نویسندگان واقعی سرنوشتی جز نوشتن ندارند. اگر دغدغهی نوشتن و جلو رفتن داشته باشی ناگزیر از همهی چیزهایی که سیستم عصبی تو را خراش میدهند یا مکانیزم ذهنی و حساسیتهای تو را محدود میکنند میگریزیم و به تنها جذبههای دلخواه خودت کلام پناه میبری برای اینکه به لذتهای دلخواه خودم برسم باید از بسیاری لذتهای دم دست و متعارف چشم بپوشم.»
دو فصل از مدیر مدرسه جلال میخوانم.
جلسهی تمرینجا شرکت میکنم.
نیم ساعت خواب میچسبد.
تا وبینار شروع شود یک صفحه مینویسم.
وبینار امروز استاد از «روزها در راه» میگوید و تأثیر آن در نوشتن گزارش نیک. با هم پونزده دقیقه مینویسیم و فهرست کلمات هفتگی.
برنامه روزانهی فردا را یادداشت میکنم.
— با درد آمد
بعد از بیست و یک روز تاخیر، با دردی در شکم و کمرم به من صبح بخیر گفت، او که نامش قاعدگیست. چون جدی شروع نشده بود من هم جدیاش نگرفتم و بعد از خوردن شیر سنجد، ورزشم را شروع کردم.
به حمام دلچسبی رفتم. خیلی دلم میخواستش، آن آرامش درون حمام، زیر دوش آب با بوهای لطیف و ملایم شامپوها و نرم کنندهها را. خدا را شکر که دوستش دارم.
— پارههای امروز
امروز اتفاقات قشنگی افتاد که دوستشان داشتم و میخواهم ثبتشان کنم.
مدتی بود از دوستانم ناامید شده بودم. از دوستان قدیمی و فسیلم، قصد داشتم برای آرام کردن دلم از فهرست مخاطبین پاکشان کنم. نمیدانم خبر چطور به قلبشان رسید که صبح یکی زنگ زد و عصر آن دیگری.
یکی دوست دوران دبیرستان من است و دیگری دوست دوران کاریام. هردو را دوست دارم و دلگیر بودم از اینکه به فراموشیام سپرده بودند. گفتگوی دلچسبی بود که باعث شد از پاکیدنشان منصرف شوم. شاید برای شما هم اتفاق بیوفتد.
دو مگس کشتم. چون جای غلطی برای دور دور انتخاب کرده بودند، مگر اینجا کافه است؟ درست که آباژور روشن میکنم با نور زرد و ملایم. ولی آنها به کاهدان زدهاند و محکوم به مرگ شدند.
نهار ماکارانی خوشمزهای درست کردم، به همراه دوغ دستساز با نعنا و گل محمدی و سالاد کاهو، باید هم تعریف کنم کدام بقالی میگوید ماست من ترش است؟
امروز به وبیکار الهه علیزاده سری زدم، دورهمی با نمکی بود که دوستم با تماسش مرا از آن بیرون کشید.
بخاطر سردی هوا بخاری برقی روشن کردیم و گرمای مطلوبش با نور کمِ خانه آرامشم میداد. با هم سریال جدید فرانسوی در ژانر جنایی، اکشن شروع کردیم. با نام (Lupin) لوپین که مجبوریم در فیلیمو ببینیم چون مهمان داریم. بازیگر نقش اولش را دوست دارم.
امشب سومین شبی ست که سوخاری میخورم. هرروز برادر همسرم با خودش از سرکار سوخاری میآورد و هرچه تا کنون از خوردنش دوری کردهام، حالا شام راحتیست که زحمتم را کم کرده.
خدا را شکر.
امروز گزارش دوستانم را خواندم و بازخوردکی برایشان گذاشتم. آتنا کوتاه نوشته بود، میخواستم کوتاهنویسی را امتحان کنم ولی اتفاقات امروز بیشتر از یک پاراگراف شدند.
رخدادکی هم درباره آن دو مگس نوشتم. کوتاه و گویا.
🍀دوشنبه ۱۴۰۵/۸/۴
امروز نامهرسان بالاخره کتاب نیروی التیامبخش نوشتن را آورد. خیلی منتظرش بودم. امید که نوشتن، مرهمی باشد بر کهنهزخمها و تازهزخمهایم.
کارهای ناتمام زیادی هوار شده روی سرم. امان از این کارهای ناتمام. مُخت را همینجوری میجود. تا پروندهاش را نبندی دست از سرت برنمیدارد و هی سرک میکشد در تکتک لحظههایت.
صبح زود رفتم پارک. کف زمین خیس بود. گمان کردم دیشب باران آمده. ولی نه. در کوچه و خیابان که خبری نبود! پارک را آبپاشی کرده بودن. دوساعتی در آن طبیعت چشمنواز سپری کردم.
پیادهروی کردم
دویدم
نرمش کردم
کتاب تا میتوانی بنویس را خواندم.
آزادنویسی کردم
دوباره پیادهروی کردم
حین پیادهروی به ذهنم زد که دوتا کار مهم را همین امروز انجام دهم و پشتگوش نیندازم. با تأسف و شرمساریِ بسیار نشد که انجام شود. البته عذر تقصیر. در ادامه خواهید دید چرا نشد.
از وقتی از پارک اومدم یه پام توی اتاقه یه پام توی آشپزخونه پای سماور. سرما نشسته توی بدنم. خودم رو میبندم به آبجوش و دارچین و زنجبیل. یواشیواش سروکلهی سردرد و بدندرد هم پیدا میشه. ای بابا! الکیالکی سرماخوردم دوباره! میپناهم به دمنوش پونه و میخزم زیر پتو با کیسهآبجوش.
درازکشیده زیر پتو حاضری زدم توی وبینار نویسندهساز. در بدو ورود با آهنگ جناب سروان ولم کن مواجه شدم. آخ جون. توی این حال نزار میچسبه واقعن. سرکیف اومدم. استاد از فایل دانلودی یادداشتهای شاهرخ مسکوب(روزها در راه) در وبگاه مدرسهی نویسندگی رونمایی کرد. سپاس و صد سپاس از سخاوتمندی استاد.
سر شب از یادداشتهای جلال آلاحمد خواندم کلمهبرداری و جملهبرداری هم کردم.
الان که دارم گزارش نیک مینویسم سرم سنگین شده و چشمهایم نیمهبسته. با حالی که امروز داشتم کار نیک بیشتری در توانم نبود که بینجامم.
امید به فردای بهتر🌱
«هر کس تقوای الاهی پیشه کند خدا برای او مفری قرار میدهد»
به تقوا فکر میکنم. چیست که راه گریز از تنگناست؟ فرهنگ واژه را نگاه میکنم؛ پرهیزکاری و پرواپیشگی. پرهیز و پروا؟ از چه پروا کنم؟ از چه بپرهیزم؟ شاید هم تمام این رویدادهای به ظاهر ناخوشایند راه توست به سوی گریز من.
دلم آفتاب میخاهد. اسنپ کولر زده است و من چپیدهام گوشهای از ماشین که دست آفتاب به آن میرسد. امروز عصر شیفت بیمارستان هستم. بلاخره ماشین میپیچد توی «دکتر حسابی» و آفتاب یله میشود روی من. صبح کار قابل عرضی نکردم به جز ویرایش و سابمیت مقاله.
راننده سرش را میکند توی گوشی. یک آن سرش را بالا میکند و جفتپا میرود روی ترمز. و بعد هی ترمز گرفتنهای تیز. سر و بالاتنهام مرتب به جلو پرتاب میشود یا روی سرعتگیرها دو-سه سانتی از جا کنده میشوم. خدا به خیر کند بالا نیاورم.
در بیمارستان اکسترن دارم. بیشتر با آنها سروکله میزنم تا بیماران. چشم یکی از همکاران که به چشمهایم میفتد متوجه خستگیام میشود و پیشنهاد قهوه میدهد. نمیخورم وگرنه قید خاب شب را هم باید بزنم.
در راه برگشت تمرینهای دوستان را میخانم. کانالها پر شدهاند از پیامهای جدید نخانده. چند روز است زندگی را صرف مقاله نوشتن کردهام اما میدانم که بیهوده است. به یاد جملهای از یکی از کتابهای کارلوس کاستاندا میفتم: «میتوان ثابتقدم بود و سخت ثابتقدم بود حتا با علم به اینکه آنچه میکنیم بیهوده است سپس در همان حال چنان به دنبالش باشیم که گویی نمیدانستیم و این جنون اختیاری جادوگر است. »
لیست کارهایی که امروز انجام دادم:
ــ شکرگزاری و مراقبه
ــ صفحات صبحگاهی
ــ خرید و گشت زنی در بازار
ــ یوگا
ــ تمرین پیانو
ــ آموزش زبان ترکی و انگلیسی
ــ مطالعه و کتابخوانی
ــ یادداشت برداری از پادکست سرزبان
ــ پیاده روی و فوتبال
ــ رونویسی از شب یک شب دو و در حال و هوای جوانی
ــ شرکت در وبینار نویسنده ساز
صدا سلانه سلانه رسید به زن کنار پنجره. هر هجا، هر نت پیچید به زن و حنجره. لبها به تسلیم ذکر میخلید روی هر آوا. صدایی از پایین پلهها گفت«نباید آواز بخوانی» و زن دهان گشود و هیولا برخاست. به رنگ دلقکان بنفشرنگ. چه رویای غریبی. مرد آشفته و بینظم بود و عربدهکش.
«تاریکی» دیشب رسید به دستم با همهی کتابهایی که از ایسام سفارش دادم و پست آورد متفاوت بود. پیچیده لای کاغذ مقوایی رنگ با برشهای ریز روی تن کاغذ. چیزی از فروشنده ضمیمهی کتاب بود بیشتر از فروش و کسب پول. بستههایی با دستنویس و یادداشت برایم معنای عزیزی دارد.
با همه مشغلهام بیشتر کتاب را بلعیدم تا بعد بروم سراغ آهسته آهسته خواندنش. لابد همین بود که خستهتر بودم از هر روز. تا دیر دیشب تاریکی خواندم و میان هر وعده کار چند وعده یورش بردم به داستانها و میدانم تاریکی را باید هی خواند ما که پامان بند این تاریکیست بیشتر.
خستگی بود که نیم مسیر به چرت گذشت و گرچه ساعت چهار کلاس نوشتاردرمانی داشتم با فاطمه خانوم تا رسیدم دوباره خیمه زدم به واژهها و سبک روایت حسین مرتضائیان آبکنار. کلاس ساعت چهار منتفی خستگی من و ناخوشی فاطمه خانوم شد. تا پنج کاری نداشتم جز اینکه دراز بکشم و تاریکی بخوانم و حیرت کنم. پنج جلسه با پانیذ داشتم.
«حالا هم گند زدیم و هم کدو تنبلها درست شد، چه احساسی داری »
«انگار داری باهام مصاحبه میکنی»
آخرین جلسه نویسندگی خلاق پیشرفته را دیر رسیدم به خیالی که 8 ساعت شروع کلاس بود و نبود. استاد فصل دوم تاریکی را میخواند و ذوقم دو چندان شد از خوانش استاد.
پندار خوابیده. حالا همه خوابیم. خدا کند پای جنگ باز نشود به راهزنی خوابهامان. خدا کند صبح خبرها به رقصمان بیارد. آنقدر ناامیدیم از خودمان که رو آوردیم به خدا که جای ما حالیش باشد خوب و بد ما را بفهمد.
به حیدرعلی قول دادم کتاب کوچ موفق را بخوانم. 55 صفحه اول انگار رویا میفروشد. ادامه را باید دید.
آزادنویسی پس از بیداری حال عجیبی داد. نوشتن شبیه رویا بود. شاید نوشتن رویاییست در بیداری.
شعر خواندم و تمرین «شعرماهی» را ادامه دادم. تا فردا ثبتش میکنم.
تنها گامیدم.
با «یوسا» گامیدم.
سردرد هنوز ول نکرده ولی تحویلش نمیگیرم.
جلسهی هشتم «نویسندگی خلاق پیشرفته» برگزار شد. چه دورهای بود. چه جلسهای بود.
استاد بخشی از رمان «تاریکی» از «حسین مرتضاییان آبکنار» را برایمان خواند. اینقدر تاثیرگذار بود که چند دقیقه از کلاس را نفهمیدم.
با یکی از دوستان عزیزم صحبت کردم.
مجدد آزادنویسی کردم.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و میروم سراغ کمی سریال و بهشب کردن کانال. آخر هم خواب.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۹ از ۱۰
درختی را به تماشا نشستم. نامش را نمیدانم. باد شاخههایش را میآشفت، فرقش را سمت خورشید شانه میکرد. بیشتر برگهاش سبزِ سبز، بعضیهاشان نَمَکی زرد، زیر نور خورشید شبیه قطرههای رنگ. من آن درخت را میشناسم؟
میشکارم دو هایکو، «کاسهای کوچک در دست،
همهی کائنات در آن»
و این یکی، «اولین باران زمستان بارید
از این به بعد
نام من مسافر خاهد بود.»
به این میاندیشم که چند لحظه تنم کاسهی کوچکی بود در دست و همهی کائنات در آن؟ کم نبود. اما چیزی میآزاردم، این که که فرمی به کائنات نمیبخشد کاسهی تنم. کاسه به آنچه تویش میریزیم، شکل میدهد. من چرا نمیتوانم آنچه میبینم و میشنوم را شکل دهم؟
و به این یکی میاندیشم، امروز اولین باد خنک پاییز وزید. نام من چه خاهد بود؟
عشق آزموده نشده را چه کسی باور میکند؟ گاهگاه نوشتن را عشق نیازمودهی خودم میبینم. بهتر بگویم، خودم را عشق نیازمودهی نوشتن میبینم.
غروب را پشت پنجره ایستادم. دیدم. طیف رنگهایی خیالانگیز. یکیشان را هم یادم نماند. برای همین به خیالانگیز بسنده میکنم. چشم روی هم گذاشتم، آذرخشی میان همان رنگها.
دفتری ورق میزنم، از احمدرضا احمدی. میخانم «دست تو» و «هنگام» را.
به گوشهی امن روز میرسم، نویسندگی خلاق. «رمان همشاگردیها» را میخانیم. مامان میشنود نامش را. میگوید، «من این رو یجا خوندم، اونموقعها که تو کوچیک بودی.» هنوز یادش است، آن هم از اسم داستان. وقتی میخانیمش، میفهمم چرا یادش است. هم درد دارد و هم شکل.
قرار بود نیما بخانم. ذهن پرصدا و چشمهای خستهام گویند، «شعر نه. بیا نامه بخونیم.» تکرار خاهم آموخت از این نامههای شاعری که نمیشناسمش.
گزارش نیک ۱۶۷
تاربخ ۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۲:۱۵
تداوم
بیداری ۵:۲۹
مطابق برنامه دیروز بخش دوم تلنبارها تا حدودی اجرا شد.
امروز موسیقی هم به برنامهام اضافه شد.
خواندن شعر از سیمین بهبهانی.
جلسه تمرینجا را ساعت ۱۴ شرکت کردم.
استوری روز سی و چهارم قرار بود شعر و کودکی قیصر امینپور باشد ولی متنی که انتخاب کردم دوست نداشتم و به جای آن کتاب نوشتن خلاق از فروغ شایگان را انتخاب کردم با Inshot روز این پوستر را که قبلا طراحی کرده بودم را به روز سی و چهارم تغییر دادم و نیم فاصلهها بازبینی شد.
متن استوری: «آن گونه که هر چه میخوریم به نیروی جسمانی بدل میشود، هر چه میخوانیم و میشنویم، به توانایی در زبان و بیان میانجامد. غنی کردن تجربیات خواندنی مستقیما روی شکل نوشتاری تاثیر میگذارد. »
کار با اپلیکیشن دولینگو برنامه روزانه دیگر من برای یادگیری زبان فرانسه است.
انتخاب شدن کتاب چراغها را من خاموش میکنم نوشته زویا پیرزاد توسط بچههای دورهمی کتابخوانی به عنوان سومین کتاب برای خوانش.
طراحی کارت دعوت به خوانش کتاب با هوش مصنوعی
گذاشتن شعر «چه خوش است راز گفتن به حریف نکته سنجی/ که سخن نگفته باشی به سخن رسیده باشد » سرودهی بیدل دهلوی در کِلک شُوخ دومین گروه من و محبوبه دوستم، برای گفتن شعر جدید بر اساس کلمات آن و یا همان مطلب را دوباره به شیوهی دیگری بیان کردن(کار خودم: خوش است دیدن دلدار نکته سنجِ ظریف/ که من سخن نگویم او به رازِ من برسد)
🪷 ارتکابهای تکراری من( با عاریه واژهی ارتکاب از استاد) نوشتن واژگان روزانه، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتابهای نبرد من اثر هیتلر و خسرو خوبان اثر رضا دانشور، زبان فرانسه، خواندن خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان.
هم حلزونم هم کم حوصله. چه مصیبتی.
بیشتر از روزهای قبل به مشقبازیم. با انواع دلقک و بوفون آشنا میشوم. با تیپهای کمدیا دلآرته هم. برای کشف و خلق دلقک خودمان داریم تمرین میکنیم. خیال میکنیم. مشق میکنیم. عشق میکنیم.
صبحی نشستم پای صفحات صبحگاهی و از همان کنار شروع کردم به زندگی. دوباره چیزی ساختن. عکس و نقش و ماژیک و آبرنگ. این که قاعدهای بلد نیستم آزادم میکند برای تجربه.
عجیب است که یک چیزی/کسی یهو از زندگیت بیرون بیفتد اما جایش خالی نباشد. اصلن یادت برود که چیزی بیرون افتاده. آدمی بردهی عادت است؟ عادت به سرگرم داشتن خودش؟
نامهای شروع کردم، فحشنامه شد. گذشتم.
خاستم با فلانی حرف بزنم که به نظرش بهمانی استاکر نیست؟ که استاکر سابق ظهور یافت و دیگر اصلن به من چه. امروز یکی -بیربط به همهجا- به کارگردانم گفت این متن «باید» داراماتورژی بشود. کارگردانم میگفت چرا آدمها خیال میکنند غیر از خودشان، بقیه عقل ندارند؟ به در و دیوار میزدم تا روژان شیرفهم شود که نمیتواند به جای بقیه تصمیم بگیرد، حتا از محبت. فلانی خودش میتواند برای کار و زندگیش انتخاب کند تو چرا وجدان دردی برایش؟ حالا آینه بگیرم جلوی خودم که فلانی استاکر کم ندیده که حالا تو بخاهی یادش بدهی یا بگویی مراقب خودش باشد. مگر میتواند مراقب خودش نباشد؟ اصلن شاید خوشش بیاید. من هیچجای این قضیه نیستم. خیلی اگر باهوشم، دلقکِ ساختار شکنِ ابزوردم را بسازم و برای لباسش طرح بزنم.
From صبيحه باوي on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه تبیانیان on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بدری صفایی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on مرگ من
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on چه میگویندم من و من؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on واژههای جهانتاب
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on نوشتن از نگاه فرناندو پسوا
From باده علوی on گزارش نیک ۱۶۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟