مدرسه امروز سرسامآور بود. تا حدی که وسط درس نشستم و دستان کثیفم را گذاشتم روی صورتم که بتوانم خودم را کنترل کنم. و به خودم گفتم: ملیکا اونا فقط بچهان. به خاطر همین این کارا رو میکنن. به خودت مسلط باش. پاشو و ادامه بده.
ادامه دادم. سخت بود. چرا بعضی روزها بچهها انقدر آزاردهنده میشوند و بعضی روزها انقدر خوباند که لذت میبری از درس دادن بهشان؟
موجودات عجیبی هستند چه میشود کرد.
بعد از مدرسه قرار بود برویم خانه فائزه. من و فاطمه بقا. انقدر فاطمهها زیادند دورم که باید کنار هر کدام اسمی بگذاریم تا قاطی نشوند.
راه زیاد بود. ساعت دو رسیدیم. فاطمه خواهر فائزه هم آنجا بود. اگر فاطمه خواهر من هم میبود. شصت درصد جمعمان فاطمه میشد به هر حال حالا هم پنجاه درصدمان فاطمه بود.
دور هم بودیم و مثل همیشه انقدر حرف زدیم که نفهمیدیم چطور ساعت پنج شد. پنج و نیم بود که با فاطمه راه افتادیم. خسته بودیم. در حد کشدار حرف زدن. تا برسم خانه ساعت هفت شده بود.
برای شام از فریزر قرمهسبزی درآوردم و برنج هم درست کردم. زود آماده شد و تا سهیل بیاید نوشتم. کمی هم با چتجیپیتی حرف زدم ولی به نتیجه خاصی نرسیدم.
شام خوردیم و سریال و میوه و چای و حمام. به موهایم رسیدم و به پوستم. دلم میخواهد زود بخوابم. تمرین شعرم مانده و فردا دوشنبه است چقدر زود میگذرد. این روزها به کتاب و شعر نمیرسم یا خیلی کم. دلم میخواهد راحت پایشان بنشینم. به فردا امید دارم. ببینم چه میشود.
هذیان هذیان راه به کوچه میرسد. به ضریح که گشمده راهبلدت من بودم. رساندمت به مرمرسرد و خالی ضریح و دعای ندبه از دیوارها بلند بود که پیکرهای چادرپوش دعای افتراق قرقره میکردند زیر دندان. خلوت دیوارها پر از ازدحام کوچه و یار بار و خاطره ناخوش. من و کوچه همیشگی خوابها. از تاریکی آن طرف اتاق خندهی مشمئز صورتهای موذی پیدا و ناپیدا زیر نور چراغ و انعکاس آینه در تاریکی. تو پنهان کوچههای خلوت و دیوارها. صدات بیحوصله بود و تو ذهنم براش تصویر میساختم. تا همه جا تصویر تو بود و صدا نداشت و آنچه من داشتم جفت نمیشد با دهانی که تو تصویر بود. اسفند شهید شد و مقصد حرم بود و تحریم. تاریخ تحریم موج میکوبد به مد بلاخیز. کی مشت مشت حاصل این خاک بلا شد؟ مبتلا شدیم. خیز برداریم به روز به راه بلا. از سالواژه آب میخوریم که راه میبرد به مرور مرارتخیز استمرار. اردوی مدرسه را بیرضا گفتیم:«راضی».
چخوف و داستان کوتاه.
نوشتن، نوشتن، نوشتن.
قدم زدن و دید زدن شیتانپیتان دختری تو ایستگاه اتوبوس. کیسههای قند رو پیشخوان مغازه و طغیان پیامها از اصابت اخبار.
گزارش نیک ۱۶۶
۳ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۳:۲۵
خسته نمیشوم
بیداری ۵:۲۴ ✅️ مدتی است میگذارم ساعت بیولوژیک، خودش کارش را انجام بدهد.
امروز تصمیم گرفتم تلنبارها را تقسیم کنم و هر روز بخشی از آنها را انجام دهم. سهم امروز انجام شد.
اسکیسِ فیگورها تمام شد، چند ترکیب دیگر را هم طی روزهای بعدی خواهم داشت.
ساعت ۱۴ استوریِ بریدهای از کتاب مردی که میخندد اثر ویکتور هوگو.
متاسفانه به جلسه تمرینجا نمیرسم امروز کار خودم بازخورد داده شده بود. فایل صوتیش را باید حتما خوب گوش کنم.
ساعت ۱۹:۳۰ دورهی نویسندگی خلاق با استاد شاهین کلانتری، سرشار از تازگی، خلاقیت و به چالش کشیدن ما برای بهتر نوشتن و بهینه اندیشیدن.
امروز فیشهایی درست کردم تا اطلاعات دقیقی در مورد نپال داشته باشم، شامل: مردم و غذاهای آنها و غذاهایی که کوهنوردان به آنها علاقهمند هستند و همچنین طبقهبندی راهنماهای بومی نپال برای کوهنوردان.
در مورد مراحل زندگی و رابطه شامل تنهایی و… هم کمی فکر کردم و مطالبی نوشتم.
خوانش شعر بهسوی شهرِ سیمین بهبهانی هم جذاب بود
🪷🪷🪷
ارتکابهای تکرای من( با عاریه واژهی ارتکاب از استاد)
نوشتن واژگان روزانه، رسیدگی به امور رییس، کارهای خانه. خواندن کتابهای نبرد من اثر هیتلر و خسرو خوبان اثر رضا دانشور، زبان فرانسه، خواندن خبرهای روزانه، شبکههای اجتماعی، گپ با دوستان.
– گزارش نیک سنگری است که میتوان به آزادانهترین شیوه آن را حفظ کرد، درحالیکه حفظکردن هر سنگر دیگری نیازمند رعایت اصولی است. از این منظر کار را بسیار ساده میکند که این سادهسازی میتواند منتج به استمرار شود. آزادی و سادگی و استمرار؛ چه ترکیبی بهتر از این؟
گزارش نیک مصداق بارز این شعر است:
«هیچ آدابی و ترتیبی مجو
هرچه میخواهد دل تنگت بگو»
– زیاد پیادهروی کردم، هم صبح و هم عصر.
– شکلاتهای مورد علاقهاش را خریدم. کاش فرصت داشتم که هزار هزار بار دیگر برایش بخرم. حالا هر گوشه و کنار زندگی تبدیل به حسرتی شده است که قلبم را فشرده میکند.
– انتخاب، تصمیم، کار.
– در آزادنویسی امروز به یکی از تمناهایم اندیشیدم. کاش بتوانم اجرایش کنم. نه اینکه مانع خاصی بر سر راهش باشد؛ تنها مانع ترس و شرم و چیزهایی از این دست است.
– نمیشود که حال خوبت وابسته به بیدغدغگی باشد که در اینصورت دسترسی به حال خوب برایت محدود خواهد بود. باید بگویی آن دغدغه گوشهی زندگیام هست و به موقع به آن خواهم پرداخت، اما این لحظه را میتوانم صرف حال خوبم کنم، همانطور که وقت مناسبی را هم صرف دغدغههایم خواهم کرد. وقتی دستمان کاملن کوتاه است گندزدن به این لحظه چه دردی را دوا میکند؟
– پروردگارا، شما که از بالا مینگری میدانی زمان و مکان هر چیزی کجاست و هر اتفاقی چطور باید بیفتد تا اوضاع به نفعِ راحتی و رونق زندگی ما پیش برود. ما نمیبینیم آنچه شما میبینی، پس وظیفهی ما اعتمادکردن است؛ نترسیدن، غمگین نشدن و همراهی کردن.
با صدای زنگ محدثه بیدار شدم. گفت برویم برای تسویه؟ گفتم برای چی مگر باید برویم؟ گفت گفتند که باید برویم. پس رفتیم. اول پیاده و بعد اتوبوس. به شهرک صنعتی رسیدیم. جایی که میخاستیم برویم دور بود ماشین هم نبود. پس پیاده رفتیم. هوا خوب بود و دو نفر بودیم با اینکه جاده برای تنهایی خطرناک بود و حتا دو نفری اما پیاده رفتیم. رفتیم و رفتیم تا رسیدیم. یه عالم علاف شدیم تا آمدند و کارهایمان را انجام دادند. وقت برگشت اسنپ نمیگرفت. باز پیاده که ماشینی گیر آوردیم و تا سر شهرک آوردمان. بعد هم منتظر اتوبوس نیامد باز ماشینی دیگر.
تا رسیدم خانه شد ساعت شد سه. غذا خوردم و کمی خابیدم.
چهار با فرشته نوشتیم و خاندیم.
نویسندهساز بود و آزادنویسی. چقدر خوب است این با هم نوشتن. اصن حس و حال دیگر و لذت دیگری دارد. دوباره سوال پرسیدم که کتاب نقاشی و نوشتن معرفی کند استاد که ندید. چرا هر بار این سوال را میپرسم؟ خودم هم نمیدانم.
نقاشی کشیدم کمی دیجیتال. نقاشی که مدتها میخاستم بکشم و نشد البته که کامل هم نشد.
بعدش وصل شدیم با فرشته و فایزه و نوشتیم و خاندیم و نقاشی کشیدیم.
خاندم داستان «آیلار» از کتاب شرق بنفشه از شهریار مندنیپور. البته نصفش را خاندم. نصفش مانده که میماند برای فردا.
با بچهها بای بای کردم و باز نوشتم.
مقاله نقاشی چیست را خاندم. یادم نمیاید از کی بود. مربوط به یک گروهی معماری چیزی بود.
روزنویسی سایتم را نوشتم.
مگر میشود ننوشت؟ اینجا میتوان نوشت از ناتوانیها در نوشتن و ننوشتن. اینجا میتوان نیرنگ را فراموش کرد و بیپرده سخن گفت. اینجا همان است که زبان بی هیچ واهمه از تمامِ واهمههایش حرف میزند. میترسم، میترسم که ترس ناتوانم کند. میترسم که سیلابِ ترس یورش بیاورد و برای همیشه زیرِ گل و لای محتاط بودن مدفونم کند.
گزارش میگ میگ
صبح به سر کار بودن گذشت.
بخشی از کتاب «محاکمه» را خواندم.
تمرینجا را بودم. هر چقدر بگویم این نیم ساعت آموزنده است کم گفتم.
بعد وبینار الهه علیزاده و استاد کلانتری را بودم.
ساعت شش بود که با بچهها شروع به نقاشی کشیدن، نوشتن و خواندن کردیم. تا ساعت هشت و بیست دقیقه.
من نگاهی به سه کتاب مرتبط با موضوع کودک انداختم. از آخری،کتاب «هنر همه فن حریف شدن در احساسات» یادداشت برداری کردم.
انتشار روزنویسی در سایت و یادداشت در کانال داشتم.
نزدیک به ۷۰ روز است گزارش نیک نوشته ام عددش از چهل گذشته که بعضی می گویند مقدس است و برای تغییر در عادت موثر
ترک عادتی ناپسند و جایگزین کردنش با عادتی مفید،
دست کم هم حساب کنم روزانه نویسی هم تبدیل به عادتی شده گرچه مدام ننوشته ام و گاهی سه صفحه را به یک یا دو صفحه کاهش داده ام و شاید بارها ۴ صفحه ای نوشتم و جبران کرده ام این ها همه نشان از تغییر دارد و خوشحالم که واژه ی سالَم را *تغییر* انتخاب کرده ام.
خدا را صدهزار مرتبه شکر و سپاس،خودم را چشم نزنم صبح ساعت ۵ بیدار شدم و نیک ترین هایم را انجام دادم دو رکعت نماز، دو صفحه از قرآن و چند جمله سپاس گزاری از آفریدگار مهربانم
نامه ای به کودکی های خودم:
کودکی من! می دانی چقدر دلتنگ توام؟ نگو که نمی دانی عزیزکم،اگر تو ندانی پس کی بداند و به یاد بیاورد آن روزها را، روزهایی که رها از هر قید و بندی در محیط امن خانه زیر سایه ی پدر و مادر، در کنار مادربزرگ که همیشه تسبیح به دست ذکر می گفت و در کنار خواهران و برادرانت که بعضی بزرگتر و بعضی کوچکتر از تو بودند روزها و شب ها را در آغوش می کشیدی با فراغ بال
عزیزکم! کوچولوی من ماه ، ماه آبان است و انارهای باغ پدری چه سالم و چه خندان انتظارت را می کشند آنها منتظرت بر شاخه ها نشسته اند و محتاجند محتاج دستان ناز و کوچکت که بچرخانی و بچرخانی یا بپیچانی و بپیچانی شان در جهت و غیر جهت عقربه های ساعت و چیده شوند شاید سالم در دستانت بیفتند و شاید به زمین کرت اصابت کنند و هزار تکه شوند و خونشان گردن تو بیفتد.
عزیز کوچولوی من! یادت می آید از شهر که شال و کلاه می کردیم به مقصد خانه باغِ ساده و محقرمان! آن روز ما بچه ها چون اسیرانی در قفس، به محض رسیدن،سرِ کوچه باغ پرواز می کردیم اصلا باز کردن در چوبی باغ معنایی نداشت از دیوار خشتی و کوتاه باغ بالا می رفتیم بال هایمان را می گشودیم و پرواز کنان فرود می آمدیم پروازی باشکوه، از این کرت به آن کرت، از این درخت به آن درخت و در نظرمان بهشت یعنی همین
مرضی کوچولوی آن روزها، نگو که یادت نیست این را نگو؟ ناراحت می شوم با من همراه شو، دست در دست من و دل به دل من بده و بیا برویم کرت هلو و شفتالویمان، ببین چقدر بار داده اند شاخه هایشان زیر این همه میوه دارد کمر تا می کند انگار می شکنند ولی مگر پدر اجازه می دهد که آنها خمیده شوند؟
یک لحظه پدر را ببین شاخه قطور درختی را که سرش مثل عدد هفت خودنمایی می کند قبلا بریده و گوشه ی انبار بایگانی کرده است ببین شاخه را گذاشت زیر درخت شفتالو، شاخه ای که داشت از پرمحصولی می شکست و کمرش خم شده بود اکنون راست و استوار ایستاده و آسمان را می نگرد.
یادت می آید چه طعم خاصی داشتند شفتالو و هلوها! یک نوع از شفتالو ها اسمشان کاشانی بود شاید محل تولدشان کاشان بود یا شاید یک نفر اهل کاشان نهالش یا هسته اش را کاشته بود یا اینکه اسم و فامیلش این بود شفتالو کاشانی، خودش که دیگر نیست سالها پیش خشک شد و با اره به جانش افتادند، موجودی بود که دیگر به درد نمی خورد و باید از زندگی ساقط می شد. از این درخت فقط مزه اش در دهانم مانده است که شیرین تر از عسل بود ولی اغراق می کنم باید بگویم دست کمی از عسل نداشت.
کودکی من! دوباره دستت را به من بده با هم برویم لب جوی، همان جویی که تابستان در کنار کوچه، پر از آب عبور می کرد تا باغ ها را سیراب کند عجب آبی، عجب خروشی، تندرویی بود برای خودش! تندرو، اگر در آن می افتادیم و کسی به دادمان نمی رسید بعید بود سالم بیرون بیاییم و حتما که غرق شده بودیم و دیگر کودکی نبود که بزرگ شود و خطاب به کودکی هایش نامه ای بنویسد.
خلاصه آن روزها همه چیزش خاص بود و قشنگ، به قشنگی نگاه هایی زیبا هر چه بود زیبایی بود، آرامش بود و سادگی
اما کودک روزهای کودکی ام !حالا چه؟ این باغ که در بزرگسالی می بینی همان باغ است و همان محصول را دارد؟ نگو که هست، نیست که نیست و افسوس که نیست.
انارهای درشت و آبدار، ملس، شیرین،ترش،طوق گردن،انار گِل، انار زاغ کجا رفتند؟ و اگر هستند چرا این قدر بی کیفیت؟
از تو می پرسم آیا درخت هلو و شفتالویی مانده تا پدر از سفر دور و درازش برگردد و دولَقِّه ای زیرش بگذارد تا بار زیاد کمرش را خم نکند؟ نه نمانده والله نمانده
تازگی ها جوی آب را دیده ای که آن سالها خروشان چون شیری خشمگین می خروشید؟ آن شیر خشمگین تو سری خور شده، هیبتی ندارد یک پاره استخوان است، چون قنات ها خشکیده اند! سلوچی باید تا آب رفته به قنات ها را احیا کند با هزار زحمت، آنگاه آن شیر دوباره خشمگین و خروشان شود و انارها، شفتالوها، بادام ها، زردآلوها، سیب های گلاب بار دهند باری سالم اگر که هنوز این درختان روی کرت ها هم چنان زندگی می کنند!
مرضی کوچولوی من سخن طولانی ست و در این صفحه نمی گنجد نه این که نگنجد نه، حرف دل و خاطره زیاد است، زمان اندک و کارها زیاد، لنگ ظهر شده یاد کودکی هایمان کردیم و ناهارمان افتاد وعده ی شام با این پرچانه گی
خوب که نباشید چه میکنید؟
من، سعی میکنم در کنج دنجِ خودم بخزم و از دور، آدمها را تماشا کنم. گاهی چشم و گوشم را هم مثل زبانم میپوشانم و در تاریکیِ مطلقِ خلوتم میگَردم به جستوجوی خودم.
از شما چه پنهان، آدمها و دنیا خیلی وقتها ناامیدم میکنند. سهم من از این مبارزههای بیپایان، جمعکردن تکههای خودم است و بردنشان به اندرونی و تلاش برای ترمیمشان. اما، هربار چیزی از من گم میشود که دیگر پیدایش نمیکنم. هربار بعد از ترمیم، کمگوتر میشوم و بسیار دورتر به جهان. میترسم روزی تمام خودم را بغل بگیرم و به دنجْگاهم ببرم و دیگر بیرون نیایم.
آقای نجدی عزیز، گاهی فکر میکنم آدمهای داستانهای شما هم هرکدام به شکلی با همین گمشدن دستوپنجه نرم میکنند. مثل طاهر و ملیحهی «سپرده به زمین»، که در آرزوهایی از دست رفته گم میشوند و حتی برای نبودنِ آن، سوگواری هم میکنند. یا مرتضی در «استخری پر از کابوس» که سکوت میکند. شبیه آدمی که آنقدر درون خودش چیزی را تحمل کرده که دیگر توان توضیحدادنش را ندارد. و آدمهایی که چه آسان یکدیگر را میشکنند در «شب سهرابکشان» و چه دیر میفهمند چه کردهاند. نمیدانم چه وقت خلوت، پناهگاه است و چه وقت، تبعیدگاهی که خودم برای خودم ساختهام.
آقای نجدی عزیز، گاهی فکر میکنم این دنیا برای آدمهای خیالباف و بلندپرواز ساخته نشده. انگار، باید سنگدل بود و خودمحور، نه دلمحور.
بااینهمه، حتی در بدترین حال هم زندگی را سامان میدهم. صبح از خاب بیدار میشوم، قهوه میریزم و به روزی سلام میکنم که نمیداند دیروز چه چیزی در من مرده. تمام کارهایم را مثل همیشه با وسواس تیک میزنم و مسئولیتهایم را بی ذرهای کاستی، انجام میدهم. نمیدانم، شاید همهی ما آدمها شبها، اندکی میمیریم و صبح مانند طاهر طوری بیدار میشویم که انگار نه انگار. خودمان را زیر دوش به آغوشِ آب میسپاریم تا بغلمان کند و در بخارِ اطرافمان آیینه را تمیز میکنیم و خیره میشویم در تصویری از خودمان که هرچه بیشتر به آن زل میزنیم، کمتر او را میشناسیم. از بیرون اما، همهچیز مثل همیشه است. و مینشینیم کنار بخاری و با دهانی پر از نان و پنیر، زل میزنیم به زمستانی که بیرون از پنجره به شیشه میکوبد و استکان چایی که ملیحه به سمتمان گرفته. به لبخندش نگاه میکنیم و تکرارِ هر روزش و نامی که هنوز هم برایش سوال است و گم میشویم در یافتنِ اسمی برای بچهای که جسمش زیرِ خاک پوسیده اما، یادش تا همیشه در ما زنده است.
میبینید آقای نجدی جان، شخصیتهای داستانهای شما هم گاهی چنان گم میشوند که در پیِ یافتنِ خیش، تمامِ عمر میدوند. درست مانند عنوانِ کتابتان، «یوزپلنگانی که با من دویدهاند». درست مثل بعضی آدمها، آرزوها و حتی نسخههای قدیمی خودمان، که روزگاری همراه ما بودهاند و حالا، دیگر نیستند.
آقای نجدی، با تکههایی از خودمان که دیگر پیدا نمیشوند، چه کنیم؟ چطور میشود از جهانی که هر روز ما را کم میکند فاصله بگیریم، بیآنکه رفته باشیم؟
با مهر، به آفرینندهی یوزپلنگانی که با ما هم دویدهاند.
یه زمان هایی هست ما دوست داریم یه چیزایی وارد زندگیمون بشه یا آرزوی داشتنش رو داریم مثلا یه سطحی از کیفیت میتونه باشه،یه رابطه عاطفی خوب،یه ویژگی اخلاقی خوب. مثل قوی بودن یا با جنبه و انتقاد پذیر بودن یا قلم خوبی داشتن، حتی یه میزانی از درآمد و غیره. اما الان نداریمش ؛یعنی در حال حاضر من نمیتونم خوب بنویسم یا آدم زودرنجی هستم و دوستام یا همکارانم یا همکلاسی هامو میبینم که توی این موضوعات از من قویترن یا اون هدف یا آرزویی که من دارم؛ یه آدمی در جای دیگه ای داره زندگیش میکنه و دقیقا من دارم میبینم موفقیت و دستاورد این آدم هارو. تا امروز دروغ چرا یه حسی داشتم که حسرت میخوردم یا ناامید میشدم و میگفتم چرا برای من نمیشه و یا میگفتم خوشبحالش،من استعداد ندارم یا فلان محدودیتو دارم و از کنارش رد میشدم. هیچوقت فکر نکرده بودم که دیدن این دستاوردها و موفقیت آدم هایی که یا نزدیکان من هستن یا به هر نحوی در معرض دیدم هستن نشونه ای میتونه باشه از درک فراوانی و عدالت و تحقق و لطف خدا که اگر شامل حال اونا شده برای منم میشه؛ اگر فلانی تونسته یه مهارتی کسب کنه یا به یه موفقیتی برسه و یا یه رابطه خوبی رو تجربه کنه پس برای منم میشه. و مسئله اینجاست که ما همیشه از وسط داستان آدم ها اونها رو پیدا میکنیم ولی از اول داستان نمیدونیم چه مسیری رو طی کردن و چه بهایی رو پرداختن که به این نقطه رسیدن. اینارو تعریف کردم که بگم من امروز برخلاف همیشه که آدم زودرنجی هستم و حساس و بیشتر اوقات از همون اول از خودم انتظار عالی بودن دارم،امروز از نظر استاد ناراحت نشدم چون اصلا هدفمم همین بود که با این ترس از انتقاد شنیدن مواجه بشم و خب متوجه شدم متنم برای تمرین اصلا خوب نبوده اما به خودم گفته بودم نهایتش استاد میگن متنت افتضاحه بالاتر از این نیست که نمیمیری. خب این هم بخاطر این بود که اصلا پرت بودم از دنیای نوشتن و خوندن و اینقدر دنیال ایده بودم حتی نتونستم شخصیت هارو درست انتخاب کنم و بنویسم. در همین رابطه هم یه مقاله راجب داستان نویسی توی سایت خوندم که نوشته بود ایده از دل نوشتن میاد. بعد کلاس امروز رفتم شروع کردم به نوشتن و دقیقا همین اتفاق افتاد تونستم ایده داستانم رو پیدا کنم و شخصیت ها رو مشخص کردم. امروز برای اینکه نسبت به یک موضوع تکراری رفتار متفاوتی نشون دادم به خودم افتخار کردم چون یه چیز ظاهری هم نبود برای اولین بار حس کردم من گاهی رفتار اشتباهی دارم یا ممکنه در یک کاری ضعیف باشم اما همچنان ارزشمندم و اگه میخوام مثل بقیه کسایی که به موفقیتی رسیدن من هم پیشرفت کنم باید بهاشو بپردازم و اومدم که یاد بگیرم و این یک مسیره که باید با صبر طی کنم. درس و تکرار آموزی امروز برای من پیدا کردن حس ارزشمندیم بود حتی اگر تایید نشم. این نگرش هم باعث شد با اشتیاق بیشتری تمرین کنم. دومین درسم این بود که هرچقدر ضعیف باشم در نویسندگی از کدو که کمتر نیستم«مثال جالب و قانع کننده استاد» پس با تمرین و صبر میتونم بهتر بنویسم.😬
ساعت ۷ صبح بیرون زدم تا کارم زودتر در پلیس فتا راه بیفتد، ولی من را از خیابان سپاه به بلوار کاشانی فرستادند و از آنجا به انتهای خیابان مطهری، تا سرانجام پروندهی شکایتم ثبت شد و به خانه بازگشتم.
از ظهر تا شب در گیر و دارِ انتقال فایلها و بازگرداندن گوشی به تنظیمات کارخانه بودم.
فقط بندهایی در صفهای انتظار نوشتم، کتابی نخاندم و از یوگا و تار خبری نبود.
سال واژه: ساده
بیدار که شدم به پایین رفتم، مادرم از باشگاه برگشته بود. چایی و شکلاتی خوردم، با هم حرف زدیم. او سرگرم انجام کارهای خانه شد.
آمدم بالا، آهنگی گذاشتم و دور خانه راه رفتم. حرکاتی که ماساژور گفته بود را هم انجام دادم. بعد از تمام شدن آنها، وقتی نشستم، نگاهم به کتابهایی خورد که روی میز چیده بودم تا دم دستم باشند. یکی از آنها را برداشتم.
دلم میخاست فقط بخش کوچکی از آن را بخانم، پس بیست و پنج دقیقه زمان گذاشتم. اصلن نفهمیدم کی زمان تمام شد، اما دلم نمیخاست کتاب را رها کنم، پس دوباره بیست و پنج دقیقهی دیگر زمان گذاشتم و سرگرم خاندنش شدم.
نمیدانم چرا دوست ندارم شب هول تمام شود. هی میخاهم به مورچهای خاندنش ادامه بدهم. انگار هر دفعه چیز جدیدی درونش کشف میکنم. بعد هم به سراغ شاملو رفتم و از او خاندم.
صدای در آمد، رفتم پایین و دیدم پدر آمده است تا تعطیل شدن مدرسه، خاهرم استراحتی بکند. مادرم هم داشت اسفناج خرد میکرد. به تمرینجا رفتم و چیزهای خوبی از صحنهنوشتن یاد گرفتم. صحنهنوشتن از چیزهایی است که برایم مشکل است.
عصر هم به وبیکار الهه رفتم. انگار این چند روزی که به وبیکارهایش میروم، روی خودم و سوالهایم دقیقتر شدهام. به نویسندهساز هم رفتم. استاد داستان کوتاهی از ابراهیم نبوی برایمان خاند که عاشق آن عنوان درازش شدم. باز هم پانزده دقیقه با هم نوشتیم و هی از خودم سوالهای جورواجور پرسیدم. دیوانهی آن آهنگی هم شدم استاد که آخر وبینار گذاشت. قرار است فردا هم ماساژ داشته باشم، هم دوباره دکتر نگاهی به پایم بیندازد. به خاطر همین رفتم حمام و وسایلم را آماده کردم تا به قول مادرم چیزی یادم نرود.
خوابهای تکه تکهات ادامه دارد. اما نمیشود چسبید به تخت و عوض آن خواب پاره را صبح درآورد. پس از عبادت، درس میخوانی و صبحانه میخوری و میروی دانشگاه.
تا ظهر با دانشجویان کارشناسی ارشدت کلاس داری. تا پیدایشان بشود، داستان «از خاطرات یک ایدهآلیست» را از چخوف میخوانی. در چخوفخوانی قانون این است که ببینی چخوف چطور توی دل زندگی عادی داستان خلق کرده است. دانشجویانت میآیند و از بس نق میزنند که مطالب تکراری است اینها را در درس بزرگسالی خواندهایم، که خستگی به تنت میماند. اما نه تو پوست کلفتتر از این حرفایی. ازشان درس میکشی بیرون. کارهای وقت دفاع پروپزالت را انجام میدهی و برای 27 ام آبان وقت دفاع میگیری. خیلی دلت میخواهد 3 سال هم بگذرد و بازنشسته بشوی و کامل بچسبی به مشاورهات.
خواب بعد از ظهرت را کنترل میکنی و 15 دقیقه بیشتر چرت نمیزنی. خودت را به وبیکار سرزبان میرسانی. الهه از کتاب تفکر انتقادی معیار وضوح را توضیح میدهد. جرقهی یک یادداشت به سرت میزند. در وبینار نویسندهساز استاد از «داستان کوتاه سفر طولانی پیرمردی با سرفههای خشک و پیاپی و دختر جوانی که ساکش را روی دوشش انداخته بود» ابراهیم نبوی پرده برداشتند. نصفش را نگاهی میاندازی. چند صفحه از افعال ساده میخوانی. ولی خواندن به درد بخور نیست باید رونویسیشان کنی و بیفتی به جانشان. یادداشتت را مینویسی. فردا در وبیکار گفتوگوی جالبی باید شکل بگیرد.
صحبت تصویری با خواهرجان و خندیدن به موهای زرد کله ترامپیات، در گفتگو با دانشجویی دچار لغزش زبانی میشوی و به پرامپت میگویی یک ترامپ دقیق. خدایا شر این شیطان را از سرمان کم کن.
روزگفتارت فصلی دیگر از «خوب گوش نمیدهی» میشود. « گوش کردن، تجربهی تجربه شدن است.» کتاب درسی امروز نخواندهای. دیشب از کتاب «هیس» محمدرضا کاتب اینواژهها را کلمهبرداری کردهای: «جهانشاه، خوشدست، رج میزدم.» امروز اما پاراگرافها را نشاندار میکنی: «توی خیلی از فیلمها غروب آفتاب را ربط میدادند به مردن آدمها. چقدر بیربط بود واقعا، چون آفتاب فردا صبح درمیآمد باز، ولی آن آقا زیرخروارها خاک خوابیده بود.»
سالواژه: ارتباط
امتیاز روز: ۹
بعد از مدتها امروز عزمم را جزم کردم که گزارش نیکم را بنویسم.
راستش نمیدانستم چگونه و از کجا شروع کنم که آدم کسل کننده و کارنابلدی شناخته نشوم، پس از سوال ها کمک گرفتم.
برای سالواژهام امروز دوتا کار مفید کردم. اولی اینکه در جلسهی کتابخوانی شرکت کردم با اینکه اصلن حوصلهی حرف زدن نداشتم ولی شرکت کردم و در حد چند جمله حرف زدم و به حرف بچهها گوش دادم.
از نوشیدن سفارشم هم کلی لذت بردم. سفارشم فراپه بود، فراپهی شکلاتی. توی راه برگشت هم دربارهی تاریخچه اش جستجو کردم و خواندم. برخلاف اسمش زادهی یونان است درحالی که من فکر میکردم مال فرانسه باشد. به صورت اتفاقی چون آبجوش در دسترس نبوده کشف شده. راستش این ها را گفتم که آدم متمدنی به نظر بیایم.
بعدِ جلسه را به پیادهروی اختصاص دادم. دوست دارم دربارهی پیادهروی امروزم و انگیزهی پشتش حرف بزنم. دیروز کتاب ذهن توسعه یافته را شروع کردم. از همان صفحات اول داشتم به این فکر میکردم که چرا من ایدهها و فکرهای حین پیادهروی ام را حفظ نمیکنم؟ پس امروز حین پیادهروی تصمیم گرفتم با خودم حرف بزنم. افکارم را بیرون ریختم و همهشان را توی گوشی ضبط کردم. تجربهی جالبی بود بعدش یک احساس سرزندگی و تازگی داشتم. همینجوری رفتم تا به یک پارک رسیدم توی نمنم بارون چند دور از مسیرهای مختلف پارک را دور زدم. حرفهایم که تمام شد برگشتم.
یک دوش آب سرد حالم را جا آورد. پادکست وبینار را گوش دادم و کمی نوشتم.
کار دومم برای سالواژه حرف زدن با یکی از دوستانم بود. تا همین چند دقیقه پیش صحبت میکردیم حرفهایمان به جاهای جالبی رسید و الان احساس میکنم سبکتر شدهام.
در کل امروزم را دوست داشتم و از زندگی لذت بردم.
سلام زکیه جان. امروز از خودم و از روز شلوغی که داشتم ناراضیام. دلم نمیخواست بنویسم. چون میدانم غرنامهای بیش نخواهد شد. اما مینویسم. مینویسم تا به تعهدی که به خودم دادهام عمل کنم. با خودم عهد کرده بودم حتا در پرکارترین روزم بنویسم. پس این شد که گفتم با تیر نامهنویسی، دو نشان بزنم.
زکیه جان عزیزم، نامهات به دستم رسید. از اینکه دیدم روزت را چقدر قشنگ سپری کردی و چه چیزهای خوبی خواندی لذت بردم. انگار ناراحتیهایم اندکی کم شدند و یادم رفت دلم میخواست گریه کنم.
از امروزِ من اگر بخواهی بدانی، باید بگویم همهی کارهایم در خارج از خانه سپری شد. در بانک. در کلاسی که داشتم. در کنفرانسی که باید ارائه میدادم. در باشگاه پسرکم. در خرید خانه. خرید لباس. وقتی برگشتم شب شده بود. خانه نابسامان بود. تکالیف پسرجان مانده بود. شام نبود. از بیرون شامی تهیه کردیم و فیلم سینمایی صد سال به این سالها را تماشا کردیم. به پسرجان هم قول دادم فردا قبل از رفتن به سرکار، در انجام تکالیف راهنماییاش کنم. حالا هم دارم مینویسم تا این بار لعنتی را روی زمین بگذارم و با دلی سبکتر بخوابم.
مواظب خودت باش دوست قشنگم و برایم نامه بنویس تا لااقل از دیدن موفقیتها و دستاوردهای تو دلم شاد شود.
گزارش شصت و ششم را می نویسم.
این روزها سرم شلوغ شده است و در حال یادگیری هستم.
کار تازه را شروع کردم و فعلا باید یاد بگیرم.
همکاران با فرهنگ و باسوادی دارم.
البته خیلی خوش برخورد هستند.
وارد محیطی شاد و پر از پیشرفت شدم.
کارم بیشتر ذهنی است و وقتی به خانه بر میگردم ذهنم خسته است.
دیروز چون اضافه کار بودم نتوانستم در وبینار نویسنده ساز شرکت کنم و این باعث ناراحتی من شده است.
ممکن است در روزهای اخیر هم این اتفاق مجدد پیش بیاید و باز اضافه کار باشم.
از این که نتوانم در نویسنده ساز شرکت کنم افسرده میشوم.
من عاشق وبینار هستم. وقتی با فضا،استاد و دوستانم همراه نشوم روحم پژمرده می شود.
امروز در وبینار حاضر شدم. وای دلم برای وبینار لک زده بود. دلتنگ شده بودم. اتفاقا امروز صبح وقتی صبحانه می خوردم و برای رفتن به سرکار آماده می شدم با مادر صحبت کردم و گفتم کارم باعث شده از عشقم نوشتن و نویسندگی به دور باشم.
امروز در وبینار شرکت کردم. داخل سرویس بودم که روی لینک زدم و وارد شدم.
نویسنده ساز شروع شده بود. صدای استاد گرفته بود. انگار خروسکی شده بود. شاید گرفتار ویروس جدید شده است.
راستی دیشب گزارش نیک ننوشتم به حدی خسته و کوفته بودم که واقعا نتوانستم.
به نظرتان زنجیره نوشتن را قطع کردم گزارش نیک ناراحت شد؟
اشکالی ندارد گاهی پیش می آید دیگر گزارش نیک جان.
من تا جایی که امکان دارد اجازه نمی دهم، ولی اگر پیش آمد شما به بزرگی خودت ببخش.
در راه کل وبینار را گوش دادم.
استاد از آزادنویسی صحبت می کرد و من هنوز به خانه نرسیده بودم.
نتواستم در آزادنویسی دسته جمعی شرکت کنم.
به خانه که رسیدم مهمان داشتیم. همسایه ها بودند. به دیدار مادربزرگم آمده بودند. آخر مادربزرگم همراه ما به تهران آمده است و مهمان ماست.
سلام و احوال پرسی کردم و به اتاق رفتم و لباس هایم را درآوردم، دست هایم را شستم و پیش همسایه ها نشستم.
کمی خندیدیم و صحبت کردیم.
بعد که می خواستند بروند حاج خانم که پیرزنی است من را گرفت و بوسید. گفت خیلی دوستت دارم دخترم.
کارش یکدفعه ای شد.
بوسه ای ناگهانی بر گونه ام زد.
رفتند و من چای با خرما و شیرینی خوردم تا خستگی را برهانم.
بعد هم که رفتم و دوشی جانانه گرفتم.
کمی مطالب کاریم را دنبال کردم و چند سوال برایم پیش آمد. اول به همکارم پیام دادم تا سوال هایم را بپرسم، اما دیدم که سوال ها زیاد است و با پیام مشکل حل نمی شود.
پیام دادم که می تونم باهاتون تماس بگیرم؟
بعد از گرفتن جواب مثبت تماس گرفتم و سوال هایم را پرسیدم.
شام خوردیم و با خود گفتم که امشب هر جور شده گزارش نیکم را بنویسم تا بهانه هایم بزرگ نشوند و جلویم را نگیرند.
چه قدر خوشحال شدم که دوستان زیادی قرار است وبینارهای خودشان را برگزار کنند.
دم همه ی دوستان نویسنده سازم گرم.
شفیقم. این چندروزه درحال مبارزه بودم. با احتمالن ویروس. هرچه بود رفت پی کارش. و من هنوز زندهام. تا احتمالن انقراض دوبارهی دایناسورها. بچه که بودم تصور میکردم یک دایی وجود دارد به نام ناصر که بهش میگویند دایناصر و بعدها فهمیدم چه دایی خطرناکی بوده. حالا بگذار از چیزهایی که امروز باهاشان روبهرو شدم برایت بگویم:
۱. بیست سی صفحه از رمان خدیش.
۲. وبینار نویسندهساز. هرکس کلمهای تازه با خودش آورد و به هم هدیه دادیم. کلمهی من نهانگاه بود. قرار شد هرروز با نوواژه بیاییم. و توصیهای برای مشتاقان پیوستن به گزارش نیک. گزارش نیک تمرینی است برای مشاهدهگری و توجه به جزئیات. و اگر در طول روز نوشتهشود بهتر است و لازم نیست مثل من تا این موقع شب درگیر نوشتنش باشی.
۳. یکربع آزادنویسی در وبینار و نوشتن رخدادها و تجربیاتم در خلوتنامه یا سفرنامهام.
۴. کتاب فلسفهی پیادهروی. امروز استاد از پیادهروی گفت و من همانجا فکر کردم حیف که امروز نمیرسم بروم پیادهروی.
۵. یک داستان کوتاه با عنوانی طولانی که حال ندارم بنویسمش. توی کانال مدرسهی نویسندگی هست خودت برو ببین.
۶. آهنگ پایانی وبینار که یه چیزی بود در حد پاریس. سهبار پخش شد. نه ما میرفتیم نه استاد شاهین. ما آهنگ را رها نمیکردیم و استاد کامنتهای ما را. این از همان سبک موسیخهایی بود که عمویم دوستدارد و من همیشه بهش میگم که چرا این همه غمگین گوش میدی و حالا خودم دچارش شدم. در تصورم نبود روزی جایی با یک آهنگ غمگین کلی شاد شوم. گفتم استاد توی کانال میفرستدش اما باید خودم دانش کنم.
۷. ادامهی خلوتنویسیهایم چون یکربع کم بود.
۸. فایل صوتی وبیکار سرزبان و اهمیت وضوح در پرسش و تفاوت مشکل با مسئله.
۹. امروز خاله بهم گفت تو واقعن حقت بود مشاور شوی. و من حسابی ذوقیدم.
۱۰. گزارش نیک و یادی از تو و لالا و احتمالن خابهای خوب. زندگی پر است از احتمال و اصلن همینش را دوستدارم.
از صبح یک دستم کتاب میخواند و دست دیگرم آشپزی میکند. سه بار تا آشپزخانه دویدهام. بار اول ماهی داشت میسوخت. دومین بار برنج داشت شِفته میشد و سومین بار تهدیگش داشت جزغاله میشد. خانمی را میشناسم که با اینکه باردار بود و خانهدار، کنکور شرکت کرده و پزشکی قبول شده بود. تازگی فیزیوپاتش تمام شده و استاجر شده. از آدمهای این مدلی خوشم میآید. آدمهایی که هم برنجشان شفته نمیشود هم در تحصیلات یا شغل، موفقاند. چون سالواژهام را دارند. -نظم-
بدون نظم هیچ چندکارگیی ممکن نیست. حالا نمیدانم اصلا چندکارگی خوب است یا نه؟ بگذریم.
موقع خوردن ناهار بیحواس به همراه غذا، دوغ خوردم. دوغ و ماهی هم که بله. الان نشستهام به انتظار اولین درد شکمی، تا سریع وصیتنامه بنویسم. دارم فکر میکنم چقدر بد است که آدم قبل از مرگ، دستِ کم دو تا جای خوبِ دنیا را ندیده باشد. فرزندی نداشته باشد که رَدی از او بر نسل بشر باقی بماند. یا مثلا کسی را عاشق خودش نکرده و حتی عاشق کسی نشده باشد. خوب زل نزده باشد به شالیکاریهای توی راه خانهی مادربزرگش. یا مثلاً ماشین مورد علاقهاش را نخریده و حتی از نزدیک ندیده باشد. لبهایی را نبوسیده یا سر به روی پای کسی، خوابش نبرده باشد. چه بد است که دخترش را مدرسه نبرده و انجمن اولیا-مربیان نرفته باشد. و لااقل پانصد کتاب نخوانده باشد. یا چمیدانم یکی دو بار بیشتر تنش زیر باران، خیس نخورده باشد. توی ادارات معطل نشده و به زمین و زمان فحش نداده باشد. یا مثلاً کم زندگی کرده باشد.
…
در راستای جملات بالا، باقی روز را ترکاندم. کتاب خواندم و درس. شعر خواندم و حفظ کردم. خانه را برق انداختم، حالا صد دانه یاقوت دسته به دسته با نظم و ترتیب یکجا نشستهاند. همزمان «خانه بر دوشِ» علیرضا افتخاری را گوش کرده و چای دارچین دَم کردهام. مقالهای خواندهام در مورد بیماری بخصوصی. دوباره کمی درس خواندهام و آزادنویسی پر ملاتی داشتهام و تمام.
راستی، دوغ و ماهی هم دوغ و ماهیهای قدیم.
راستیتر، مصراع محبوب امروزم از حسین منزوی: «ترسم به نام بوسه، غارت کنم لبت را»
اضافات: دیشب گزارش نوشتم اما چون توی کاغذ بود و بلندبالا، حوصلهام نکشید تایپ کنم و ثبت. بابتش نِق هم زدم به خودم، تا دلتان بخواهد.
امروز خیلی کلافه بودم، پیام دادم به زهرا که حالم خوب نیست و نمییام دفتر.
بعدظهری یکی از جستارهای «ندوشن» را خاندم، و کلمهی «چرخشگاه» و «ناداری»، را شکار کردم.
کتاب مناظرهی خویی و نراقی را خاندم و جملهای از مولوی را نوشتم در پوشهی جملهها.
عصری رفتم باشگاه و دو ساعت تمام ورزشم طول کشید.
امشب به پیشنهاد من رفتیم برای شام رستوران دهلیز، در یکی از قدیمیترین محلههای همدان نزدیک باباطاهر. فضای دلنشین و متفاوتی داشت، در برگهی نظرسنجی همه چیز را عالی زدم و واقعن همینطور بود.
شاید کمی کتاب بخانم بعد از گزارش نیک.
یکی از یادداشتهای قائد را در کانال متمم خاندم.
سال واژه: تحول
امروز به شوق دیدن دوست قدیمی زودتر از خواب بیدار شدم. اما ای کاش به این ملاقات نمیرفتم.
نه تنها هیچ تغییری نکرده بود، بلکه با خودشیفتگیاش تکلیفم را با خودم معلوم کرد.
دوست ندارم به همین راحتی آدمها را از زندگی حذف کنم. اما آستانهی تحملم خیلی پایین آمده و حتی حاضر نیستم به حرمت تمام سالهای دوستی اینگونه آدمها را کنارم نگه دارم.
به وبینار تمرینجا نرسیدم.
اما قبل از نویسندهساز روزنگاری کردم.
آزادنویسی و همراهی با همسفران نویسندگی همیشه برایم لذت بخش است.
امروز با خیسشدن کاغذم فهمیدم شاید دلیل سبکبالی از آزادنویسی این است که زخمهای فروخورده با نوشتن سر باز میکند.
و منِ درون دلسوزانه آنها را مرهم میگذارد. مطالعهی کتاب فلسفهی پیادهروی را به توصیهی استاد شاهین شروع کردم.
ابتدای کتاب از آزادیای که به واسطه پیادهروی نصیبمان میشود، گفته بود.
زمین گذاشتن بار نگرانیها، فراموش کردن کار و بار برای مدتی اندک، وا نهادن یوغ روزمرگی از گردن، دستاوردهای پیادهرویست.
در قسمتی از کتاب به تفصیل از زندگی نیچه گفته شده. این جمله از نیچه توجهام را جلب کرد.
«یکجا نشستن، یگانه گناه واقعی به درگاه روحالقدس است.»
تمرینهای گویندگی را ارسال کردم و در جلسهی بازخورد شرکت کردم.
از پیشرفت همراهان این دوره و خودم، به گفته استاد، امیدوار و خوشبین شدم.
چند تماس تلفنی، آماده کردن شام و مطالعه اندکی از کتاب «اثر انتظار» نیکورزیهای ساعات پایانی امروزم بود.
۱. صبح مدرسه رفتم. ۸۰ درصد به درس و ۲۰ درصد به بازی با بچهها و کارهای متفرقه گذشت.
۲. بعد از ظهر خوابیدم و خستگی جانانهم در رفت.
۳ ادامهی شب یک شب دو را خواندم. بعضی جملاتش را دوست دارم چندین و چندبار بخوانم.
۴. یک ساعتونیم پای ساز نشستم و تمرین کردم.
۵. ادامهی تمرین شعرماهی را نوشتم.
۶. زبان خواندم تا دولینگو با من مهربانتر شود.
بابای لنگدراز عزیز
کاش آنقدر پاهایت دراز بود که میرسید به کلید برق و خاموشش میکردی. کاش دستت آنقدر بلند بود که میرسید به من تا گوشهایم را بگیری و سکوت را راه بدهی به تنم. چشم و گوشم نبض میزند. از نور لامپ و از صدای آهنگ توی گوشم.
میدانم میخواهی دوباره سرزنشم کنی که چرا با حرف زدن حلش نمیکنم. ولی فکر کنم بالاخره بزرگ شدهام بابا. خشمباد نمیشوم از خوابگاه. از اینکه آدمها شلوغند و من بیزار از صداها. از اینکه من خستهام حالا و آنها هیجانزده و انرژیمند. نکند بزرگ شدن همان خسته شدن باشد بابا؟ من خستهام از اینکه گاهی چیزها آنطور که میل منند پیش نمیروند. اما من مدار زمین را تعیین نمیکنم که. هرطور بخواهد میچرخد.
قبلترها میگفتم بزرگ که شدم میخواهم پزشک شوم. حالا میگویم پزشک که شدم میخواهم یک آدم بزرگ واقعی باشم. آدم بزرگی که چیزهای کوچک بهمش نریزد و با خودش و آدمها مهربانتر باشد.
آنقدر امروز سرپا بودهام که مبارکباسنم حسرت لمس زمین را دارد. میبینی دختر عزیز تو تمام روزش را مشغول یادگیری و فعالیت بوده و پیادهرویها و آزادنویسیها زندهترش کرده؟ درست است به همهی کارها نرسیدهام، ولی همینها را فقط میتوانستم توی هزارساعت بیداریام جا بدهم. بقیهاش را میگذارم توی زندگی بعدی انجام بدهم.
گزارش پنجاه و نه
سالواژه: تبدیل
نیکیهای امروز:
_ بیدارشدن هشت صبح
_ رسیدگی به کارهای زمانبر بانکی و اداری
_ تماشای دو سه قسمت سریال
_ تمرین کلمهسازی برای ساخت کلمههای جدید و دستهبندی کلمات برای پنج موضوع تعیین شده
_ پیادهروی طولانی و گشت و گذار در خیابانهای پاییززده
_ تا چند ساعت پیش انرژی پیادهروی را ذخیره داشتم و حالا بیحوصلگی و نگرانی کنارم جا خوش کردهاند.
برای همین گزارش امشبم جانی ندارد.
۱. از این صداها خسته شدهام. صدای آدمها، بوق ماشینها و موتورها، ساخت و سازها. برای شستن اینهمه صدا از گوشم، باید در جنگل چادر بزنم. صدای کلاغها و گنجشکها و حتی ببرها را ترجیح میدهم، حتی صدای ببری که قصد خوردنم را داشته باشد.
۲. ابراهیم گلستان «چرا ادبیات؟» میخاند و من از کلاس فرار میکردم. وقتی فهمید دررفتهام، لحظهای نگاهم کرد. از نگاهش ترسیدم. مودبانه گوشهای ولو شدم. جملهای دربارهی اقتباس، در آن نسخهی کتاب بود. دلم را برد. تا کاغذ دراوردم، بنویسمش، مامان صدایم زد، «لنا، بیدار نمیشی؟»
۳. بارانی بلندی تن کردم و گامیدم. حدود یک ساعت قدم زدم. برگهای رنگ و رو رفته را دیدم. از کنار سه تا سگ کوچولوی بامزه رد شدم. یک گربه هم دیدم، به درشتی پلنگ بود. وایساده بود، گوشهای و کلاغهای توی چمن را دید میزد.
۴. کافهی دم خانه دکوراسیون عوض کرده. نورش چشمگیرتر شده اما رنگها، چنگی به دل نمیزنند. اسپرسو ماکیاتو چشیدم و خوشم نیامد.
۵. دیروز این را شنیدم. یارو به همینگوی نسبتش میداد. میگفت، تا وقتی به نوشتن ادامه دهید که بدانید بعدش چه میخاهید بنویسید، اینطوری بازگشت به نوشتن برایتان راحتتر میشود. نویسندهی گشاد درونم به همینگوی، «زارت» میگوید. در هر حالت، بازگشت به نوشته برایم سخت است.
۶. آرایش امروزم خیلی خوب شده بود. سایه و رژگونه خوب همنشین شده بودند و پاک کردنش آزردم. کاش میشد آرایشهای خوب را هم در دفتر خاطرات خشک کرد و نگه داشت.
۷. از تمرینجا آموختم، «نویسندهی خوب به همنشینی جملهها دقت میکنه». البته نیاموختم، میدانستم. اما یادم رفته بود. این که جزئیاتِ «مهم» و «تاثیرگذار» تکرار میشوند، چه لطف بزرگی است. و امان از این واژههای مبهم. «مهم» و «تاثیرگذار». چه کسی معنی میکند این «مهم» و «تاثیرگذار» را؟
۸. شیک و پیکترین لباسهایم را پوشیدم و شخصیتم ذرهای شیک و پیک نشد. یک جای کار میلنگد.
۹. مریم میگوید، هر روز شیوهی تازهای برای نوشتن، بیازماییم. به این فکر میکنم چقدر جسارت آزمودن ندارم. پیشتر داشتم. حالا چرا کمتر سراغ راههای تازه میروم؟
۱۰. آزادنویسی میتواند شیوهای برای «بازیابی فعال» آموختهها باشد. خیلی چیزها را میخانیم و بهیاد میسپریم، اما بعد از چند روز یا چند هفته یا حتی چند سال، میتوانیم دربارهاش بنویسیم؟
۱۱. دربارهی معیارهایی که دیگر «بهکار نمیآیند» میپرسم و استاد حواسم را به این جمع میکند که «بهکار آمدن» هم مبهم است. وقتی این واژه را میگویم، مقصودم «ناکافی بودن» است؟ فکر میکنم، بله. مطمئن نیستم. شاید هم باید بعضی از سنجههایم را دور بریزم. کتابِ داستان نویسی نگارش و نقد را در فهرست مطالعهام میگذارم. باشد که در رسیدن به پرسشهای بهتر کمکم کند.
۱۲. از سکوتی که در سر دارم، شادمانم. شاید هم در جنگل چادر نزدم.
۱۳. موهایم را حالت دادم. دقیقتر بگویم، نتوانستم حالت بدهم. همیشه این کار بیحاصل را بااعتماد به خودم میآغازم و با بدوبیراه ادامه میدهم و با خرابکاری تمام میکنم.
۱۴. با پروتئوس سروکله زدم.
۱۵. خوش دارم وقتی شعر میخانم، کاغذ و دفتری کنار دستم باشد و هر چه بهچشمم زیبا آمد، بدزدم. اما بخش خجالتآور این دزدیها آن است که نمیبرم بگذارمشان در پوشهی کلمهبرداریام. شبیه دزدهای شکمسیرم نه آنها که از سر نیاز به چیزی میدزدندش. میدزدم و بهکار نمیبندم.
۱۶. چند فعل اندوختم. از آنها که دوست دارم بیشتر بنویسم و بگویمشان. فهرست کوچک فعلهای امروزم: اندوختن، پروردن، فرسودن، فرساییدن، آزردن، فکندن، بازجستن.
۱۷. سه بارِ نمیدانم چند دقیقهای آزادنویسی کردم. کوتاه بودند و باز هم پربار و رهاییبخش. خیال داشتم در آبان دربارهی نیما بنویسم. خاندن شاعری که هیچوقت او را نفهمیدهام، وسوسه برانگیز بود. خیلی زود فهمیدم، نوشتن دربارهی او، آن قدر مفصل که انتظارش را داشتم چندان ممکن نیست. اما پی روزنویسی را گرفتم، با نامه به او.
عشق: امروز عشق، آواز خاندن بود و یاد خاطرات. امروز عشق، آغوش طولانی بود. مسکن دردهای تنم. امروز عشق، لاک زدن بود. لاک زردرنگی که مرا یاد پو میاندازد و زنبور عسل و مهربانی و کودکی.
تحرک: صبح برای رفتن به بورکفروشی با خاهرم ده دقیقه پیادهروی کردیم. موقع جمع کردن تخت هم با آهنگ ماچ افشین رقصیدم.
گفتوگو: گفتوگوی موثری داشتم. کوشیدم مشکلم را هرچند که سخت بود، به زبان بیاورم. به زبان که آوردم، شناخته شد، شنیده شد، حل شد.
با مادربزرگم هم امروز حال و احوالپرسیای داشتم.
پیگیری: مقالهی رقصم را خاندم و تمام شد. دیگر فقط باید وقت و انرژیای برای نوشتن بخش دوم یادداشت رقص و سلامت روان بیابم. صبح آزادنویسی کردم. درس خاندم.
خاطره: وقتی آواز میخاندم یاد کودکیام افتادم که با مادربزرگم آواز میخاندیم. و یاد موقعی که قبل از رفتنم به ایران آن آواز اشکآور را خاندم.
زمانی هم که آهنگ افشین را گوش میکردم باز به کودکیام رفتم. موزیکویدئویی که از پیامسی پخش میشد، هنگام رقص از خاطرم میگذشت.
خلوت: صبح خلوت خوبی داشتم. صرف خاندن و نوشتن شد.
شعر: از بیژن نجدی خاندم. دفتر واقعیت رویای من است. از این خوشم آمد و رونویسیاش کردم:
«بیشتر از ماه»
بیشتر از ماه
دوست دارمش چراغم را
که به روشن و شیشه و خاموش تنش
میتوانم دست بزنم
بیشتر از چراغ اتاق
شیفتهی کبریت خودم هستم
با همین اندکش گرما
و شعلهاش پر از بوی سوختن چوب
و چقدر بسیارتر از کبریت
عاشق روشنایی خاکستر سیگار تو هستم من
که پشت دود
چشم لخت تو را دارد در نگاه برهنهی من.
نوشتن: دارویی برای زلالیت ذهن است. هر روز صبح یک دوز ناشتا توصیه میشود.
تغییر: تعییر مثبت این روزهایم پیگیری مطالعه است به وقت صبح. تغییر دیگری هم، کاهیدن از نگرانیهایم برای امتحانها.
طبیعت: برای درس خاندن شب لب دریا رفتیم. عاشق بوی این هوای مربوطم.
گزارش نیک فوری و عجولانهای در قالب دست نویسندهساز
-پیادهروی: رفت و برگشت از خانه تا محل کار
-آزادنویسی: 20 دقیقه داشتم.
-تکرارآموزی: نداشتم.
-کلمه برداری: «وراغ» به معنی شعله آتش، «گاسم» به معنی شاید
-گزارش نیک: نکته نیک این که بعد از ده روز سرماخوردگی و بدحالی امروز چند صفحه از «سنگ صبور» را مطالعه کردم. وبینار امروز هم پربار بود توانستم بخشهایی از آن را بشنوم.
شستن و تمیزکاری و باز شستن. سپس پختن و دوباره شستن و این بار بالاخره کمی نوشتن.
بینهایت لذتطلبم. دو رخدادک نوشتم فقط به جهت لذتِ تماس خودکار با کاغذ.
بوی جوهر. کاغذ تا خورده. فاصلهی کوتاه ذهن و دست. عضلاتِ در تکاپو برای رقصاندن خودکار و خلق کلمه.
لذتبخش ترین قسمت روزم.
دستم که درد آمد رها کردم.
هر چند که قصدم در ابتدا رخدادک نبود. ولی بعد به رخدادک شبیه شد.
از آنجایی که هر چه حس کردم را همان لحظه ثبت کردم پس میشد اسمش را رخدادک گذاشت.
بازنویسیش ولی ماند. آخ که چه کار سختی. وارد کردن آن همه کلمه از کاغذ روی صفحهی شیشهای تلفن…
برگه را نگه داشتم برای روزی که حوصله کم ندارم.
فردا دوباره برمیگردم خوابگاه. این چند روز خانه حسابی چسبید. استراحت کردم خروار خروار. نتیجه شد همین نوشتنها. مدتها بود که نوشتنم نمیآمد. خلاقیتم خشکیده بود و ذهنم پراکنده پی اتفاقات سطحی روز.
حالا اما دوباره مائده ام.
خودم را زندگی میکنم و مینویسم و میاندیشم و خیال میبافم.
زیاد پر حرفی نمیکنم. روزم مادربزرگی گذشت و رضایتم را به ته رساند. فردا پر کارترم.
امیدوارم رخدادکانم را فراموش نکنم. کودکانم. دو قلوهای کوچک من.
فردا بازنویسیتان میکنم. قولِ قول.
https://t.me/ravaanehh
سالواژهام: جسارت
امروز کار نیکم برگشتن به وبینار نویسندهساز بود. اینترنت اما انگار سرِ سازگاری نداشت. صدا میرفت، تصویر میماند، جملهای از داستانی که شاهین کلانتری میخواند شنیده میشد و نیمهراه گم میشد. من بودم و صفحهای که مدام از دسترسم درمیرفت.
اما ساعت آخر، وقت آزادنویسی، بالاخره چیزی سر جایش نشست. نه اینترنت درست شد، نه آشفتگی این روزها تمام شد. فقط من بودم و نوشتن. کلمهها یکییکی از راه رسیدند و من، میان اینهمه کار نیمهتمام و کارتن و بیسامانی، چند دقیقه توانستم کاری را بکنم که دلم میخواست.
نمیدانم چیزی که نوشتم به درد کسی میخورد یا نه. اصلاً نمیدانم روزی از این نوشتهها چیزی درمیآید که بشود به کسی نشانش داد و گفت ببین، این حاصل آن همه نشستن و نوشتن است. اما امروز، برای خودم به درد خورد. مثل باز کردن پنجرهای در اتاقی که چند روز است در آن رفتوآمد میکنند و هیچکس فرصت نکرده هوایش را عوض کند.
نوشتم و کمی از غبار این روزها از روحم کنار رفت. برای ساعتی هم که شده، از زنی که مدام باید چیزی را جمع کند، جابهجا کند، پیگیر چیزی باشد و حواسش به همهچیز بماند، فاصله گرفتم. برگشتم به خودم، به آن تکهای از من که هنوز دلش میخواهد بنویسد، حتی وقتی معلوم نیست این نوشتن قرار است به کجا برسد.
شاهین کلانتری عزیز، ممنونم که هستید و این فرصت را فراهم میکنید که آدم، میان شلوغی زندگی، دوباره چند دقیقهای به کاری برگردد که دوستش دارد. امروز نوشتن برای من فقط نوشتن نبود، یادآوری این بود که هنوز چیزهایی در من زندهاند که دلم نمیخواهد زیر بار روزمرگی خاموش شوند.
https://t.me/MashgheBodan
بابا لنگدراز عزیز، سلام.
روزهایم معمولی میگذرد. معمولی یعنی خوب. میبینی بابا؟ هرکسی یک لغتنامهی ذهنی دارد. صبح را رفتم به کلاس ادبیات استانی. استاد، داستان سیاوش از سیاستنامهی خواجه نظامالملک توسی را با داستانهای امروزی قیاس کردند. نسبتا خوب زبان خواندم. جستوجو میکردم در گوگل. دنبال راههایی برای بهبود یادگیریام. تمرینجا را بودم. سنجه دارد دستم میآید. سنجههایی برای ارزیابی یک نوشتهی خوب. در سرزبان از وضوح گفتیم. یکی از معیارهای جهانشمول فکری و مهمترین آن وضوح است. در مواجه با مسئلهای ابتدا باید با توضیح بیشتر، بدان وضوح بخشیم. در نویسندهساز 15 دقیقه آزادانه نوشتیم. استاد داستانی از سید ابراهیم نبوی خواندند. چه فرم جالبی داشت. نقدی بود طنازانه به فرم معمول و مرسوم داستاننویسی. باز هم تمرین زبان. نویسندگی خلاق را هم بودم. استاد از توصیف گفتند. نویسنده باید با کنشها وصف چیزی کند و اینگونه نوشته نمایشی بشود. پیادهروی نکردم. فرصت نشد. یک گلدان گلی پیدا کردم. گویا گنج دیده بودم. زیباست. میخواهم در آن گل بکارم. بابای عزیزم، خستهام. باید بروم و بخوابم.
دوستدار تو، مریم
کانال من:
https://t.me/mrymsedaghat21
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمهصدقیان on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شهلا رنجبر on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کوثر علیزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From اکرم سلطانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم گل مکانی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهاره سعیدی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۶۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟