گزارش نیک ۱۸۵
جمعه ۲۲ آبانماه ۱۴۰۵
روزی بود که بیخیال برنامههای همیشگی شد. برای گشتوگذار برنامهریزی کرد و همراه همسرجان به بوستان گفتوگو رفت تا از نمایشگاه روز بازدید کند.
هیاهو و غلغلهی مردم در فضای سالنها پیچیده بود. به هر گوشهای که میرفتی، رنگ و مزهی خوراکیهای گوناگون حواسها را به سوی خود میکشاند.
از همه جالبتر، بخش دمنوش پستهی وحشی زاگرس بود. بدون اینکه چیزی بگوید، به آرامی کنار ظرفهایی ایستاد که گندم برشته و پستهی ریز وحشی برای تست در آنها قرار داشت. چیزی نگفت و تنها به توضیحاتی که فروشنده برای مردم میداد گوش سپرد. در پایان، دمنوش را در لیوانهای کاغذی کوچک برای تکتک افراد ریخت و او هم مانند بقیه غرق چشیدن مزهی دمنوش شد.
چیز خاصی نبود. او که بارها و بارها مزهی پستهی وحشی را چشیده بود، این مزه برایش تکراری بود. از آن بخش گذشت و به قسمت چای شمال رفت. بوی زندگی را در این گوشه میتوانستی حس کنی. قیمت گرفت؛ نسبت به بازار گرانتر بود.
به بخش بیسکویتهای رژیمی و بدون قند رفت. تکتک مزههایی را که روی پیشخوان برای تست گذاشته بودند، چشید. میلی به خرید نداشت.
هر گوشهای دنیایی از مزهها بود. چیزی که بیشترین بازدیدکننده را داشت، انواع عسلهای گوناگون بود. از سراسر ایران عسلهای خود را برای فروش عرضه کرده بودند.
به همهی گوشهها و دیدنیها سرک کشید. در بخش صابون و تونر ایستاد. تعدادی از بانوان آنجا بودند و با دقت بوهای گوناگون را امتحان میکردند. او هم یک صابون لوندر و یک پد شستوشوی صورت خرید. روغن و اسپری لوندر هم سفارش داد، اما موجودی به پایان رسیده بود. نشانی صفحهی اینستاگرامشان را گرفت تا بتواند بهصورت آنلاین از فروشگاه آنها که در گیشا قرار داشت خرید کند.
به بخش خرما و انواع شیره رفت. دو بستهی خرمای خشک خرید.
سپس از نمایشگاه بیرون آمد و در فضای بیرونی، در هوای آزاد، روی نیمکتها دنبال جایی برای نشستن گشت. از خستگی، گوشهای از نیمکتی نشست که آقایی در حال مطالعهی کتاب بود. عنوان کتاب توجهش را جلب کرد. از او دربارهی موضوع کتاب پرسید.
مرد گفت مترجم زبان آلمانی است و در حال خاندن کتابهایی دربارهی چگونگی ترجمه و چاپ کتابهای آلمانی است. میگفت هفت سال برای تحصیل در آلمان زندگی کرده، اما هیچجا را به اندازهی ایران دوست ندارد.
در همین هنگام، دو دختر و همسرش از نمایشگاه بیرون آمدند. با او خداحافظی کرد و نمایشگاه را ترک کردند.
سپس از خروجی غربی بیرون رفت و به سوی خانه راه افتاد. همسرش پذسید چیخریدی؟ گفت: قیمتها تفاوت چندانی با بازار نداشت، تنها در نمایشگاه چرخیدم. تست کردم. و حال و هوای نمایشگاه و استقبال مردم دیدنی بود.
شب شد و اینچنین، با حالوهوای نمایشگاه، بوها، مزهها، خریدها و برخوردی کوتاه با یک مرد کتابخوان، روز جمعهی قشنگی را برای خودش رقم زد.
https://t.me/ehteram_karami
22/08/1405
گزارش نیک 185♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
داستان کوتاه
زندگی پنهان والتر میتی
امروز داستان «زندگی پنهان والتر میتی» نوشتهی « جیمرتربر» را خواندم. این داستان را از کتاب «یک درخت، یک صخره، یک ابر؛ برجستهترین داستانهای کوتاه دو قرن اخیر» انتخاب کردم. داستان دربارهی پیرمردی به نام «والتر میتی» است که همسرش را با اتومبیل به ساختمانی میبرد که موهایش را درست کند. سپس به خرید میرود و در پایان دوباره به همان ساختمان برمیگردد، همسرش را سوار میکند، اما خیلی زود میفهمیم که والتر میتی پیوسته در دنیای خیال و واقعیت در رفت و آمد است. او آنچنان در دنیای خیال غرق میشود که حتی همسرش را که در اتومبیل با او صحبت میکند را زن غریبهای میبیند که انگار از وسط جمعیتی سرش داد میزند. در دنیای خیال، والتر میتی قهرمانی است که همه تحسینش میکنند و اما در دنیای واقعیت، پیرمردی حواسپرت است که گاهی با خودش حرف میزند و از سوی همسرش و غریبهها نیز مورد سرزنش و تمسخر قرار میگیرد. نویسنده «خیال پردازی ناسازگارانه» (Maladaptive Daydreaming) والتر میتی را به زیبایی در قالب داستان به تصویر میکشد. نویسنده در هیچ کجای داستان به تنهایی و گوشهگیری والترمیتی اشاره نمیکند، اما اینکه پیرمرد در هر فرصتی به دنیای خیالی پناه میبرد، نشان از اوج تمنای او برای داشتن یک زندگی دیگر است.
مطالعهی این داستان حدود بیست دقیقه طول میکشد. متن کوتاهی هم که دربارهی « جیمرتربر»، پیش از داستان قرارداده شدهاست، اطلاعات مفیدی دربارهی نویسنده در اختیار خواننده میگذارد.
خرده ریزکاری
دو داستان نیمهتمام با راوی اول شخص دارم. صبح را به بازنویسی یکی از داستانها اختصاص دادم. یک داستان نیمه تمامتر هم دارم که دو سال پیش دلی نوشتم. مسئله این است که باید زاویه دید این داستان را به دانای کل تغییر دهم. این تصمیم را هم با خواندن داستانهایکوتاه در چند روز اخیر گرفتم. امروز مطلب کوتاهی در مورد زاویه دید دانای کل خواندم. نوشته بود که:
«اطلاعات دانای کل حد و مرز ندارد. به همه جا میرود و همه چیز را میداند و هر وقت دلش بخواهد اظهار نظر میکند.»
در داستانِ نیازمندِ بازنویسیام، شخصیت اصلی داستان مدام با خودش فکر میکند که چنین و چنان و به این روش اطلاعاتی در مورد پیشینهی شخصیتها به خواننده میدهد. اما حالا که فکر میکنم آن موقع منظورم همان زاویه دید دانای کل بودهاست. این اولین تجربهی نوشتن من برای این نوع زاویه دید است. بعد از این تصمیم به یاد یکی از دوستانم در یکی از کارگاههای نویسندگی افتادم. در نسخهی اول، داستانش را سوم شخص آگاه نوشت و در نسخهی دوم زاویه دید را به راوی اول شخص تغییر داد. برای ما هم تعریف کرد که تمام مدت بازنویسی گریهکردهاست. امیدوارم این چالش برای من لذت بخش باشد.
امروز به رسم هر روز بیست دقیقه تمرین مدیتیشن انجام دادم. موهایم را صاف کردم. تکلیف دانشگاه را انجام دادم. در وبینار روزانهی نویسنده ساز ساعت هفده شرکت کردم. به توصیهی استاد شاهین و به همراه دوستهای خوب یک فایل برای موضوعاتی که میخواهم در آنها در حال یادگیری مداوم باشم، درست کردم و در فایل جملات دقیق و واضح نوشتم که در هفتهی گذشته چه مطالب جدیدی در مورد هر موضوع آموختهام. من پنج تیتر داستان کوتاه، کار و رشتهام، خودشناسی، زبان انگلیسی و سبک آشتانگای یوگا را انتخاب کردم. در مورد سه موضوع اول موضوعی برای نوشتن داشتم اما در هفتهی گذشته به زبان انگلیسی و یوگا به هیچ وجه نرسیدم.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای قسمتهای خوشمزهی روزم.
سپاسگزارم از استاد شاهین که هر روز ساعت 17:00 به من درس زندگی و مهربانی میآموزد.
سپاسگزارم که خیلی وقت است که دیگر تنها نمینویسم و کلی دوستهای اهل نوشتن پیدا کردهام.
ساعت ۶ صبح بیدار شدم چون حالم خوب نبود. کل روز هم خوابم میآمد. چند بار خواستم مطلب بعدی روزنامه را بنویسم اما نتوانستم. یک قسمت رئالیتی شو دیدم که وسطش خوابیدم. فیلم ادیسه هم از اول تا آخرش خواب بودم. آزادنویسیام فعلا ۶۰۰ کلمه شده، شاید تا آخر شب بیشتر نوشتم. چند صفحه از «مبانی تحلیل خبر» خواندم ولی اصلا نفهمیدم چی به چی بود. در وبینار نگار جان افروشه شرکت کردم. الان هم میخواهم بروم پیادهروی.
-گوش دادن به بابا لنگدراز. خندیدن و گرییدن با نامههای جودی ابوت. اهمیت مستمر نوشتن است.
-موسیقی بیکلامی بود و اشکی و کلمههایی که به دریای دلتنگی سپردم. گاهی میتوانی اندازهی تمام دلتنگیها بگریی و بنویسی.
– کتاب سال من از هر سال پرتر است. دریاتر است.
-آهنگ بیکلام که عوض شد انگار فصل دیگری از زندگیام را نوشتم. ریتمش تندتر و شادتر بود. گریه و دل تنگ نه، نشاط و سرزندگی خاست. هر موسیقی به جایی خاص میبردت. شبیه آدمها، شبیه عطرها، شبیه شعرها.
-به آدمهای تنها فکر کردم. به یتیمها. راستی دریا که گریه نمیکند، چطور غمش را نشان میدهد؟ دوستی داشتم به اسم دریا. هیچوقت گریه نکرد. هیچوقت فریاد نزد. همیشه آرام بود و لبخند میزد. وقتی از ته دل میخندید گردالی چشمش خیس خیس بود انگار نزدیک است اشک بریزد. چشمهایش همیشه حرفی داشت حتا موقع خندیدن.
– به خشخاشبانو (نام مستعاری که برایش گذاشتم) فکر کردم. اینکه چهکار میکند روز جمعهای. کشک بادمجان میخورد؟ خسته میشود از تنهایی؟ از بیکاری؟ از بیکسی؟ اما او یتیم نیست خانوادهای دارد که به آنها زنگ بزند. خسته نیست توی اینستاگرام میچرخد و روحیهاش عوض میشود. عاشق مطالب علمی است نه بابا لنگدراز.
– به شوپن رسید. غم زیادی به سینهام نمیریزد.
– هنر نایدیده گرفتن آدمهای نامهم باید به فهرست کارهای روزانهام اضافه شود.
-با چتجیپیتی در مورد Pre teaching و pose teaching صحبت کردم. چند پیشنهاد عالی داد.
_روز گردگیری بود و دور ریختن برگههایی که کمکم قسمتی از دکور میشدند. به ماهمالی رسیدم. این خطها را برداشتم بعد برگه روانهی سطل شد:
ماه شعری بر ابر نوشت
پشت آن پنهان شد
از ابر نقطهی شعر بارید
غنچه در باغ شکوفا شد
https://t.me/NarjesAzimii
ماجد عزیزم
خشمگیننویسی حالم را بهتر میکند. قهرانگیز مینویسم و پاره میکنم و میسوزم.
فهرستی از کارهای امروزین:
سعدیخانی؛ امروز با سعدی صبح را آغاز کردم. بیتی ضمیمه میکنم برای تو: «دردا که بپختیم در این سوز نهانی/ وان را خبر از آتش ما نیست که خام است». برای دوستنوازی به دوستی تماس گرفتم و حالش را پرسیدم. مقداری آزادنویسی کردم. موسیقی گوش دادم و زیر باران خیس شدم.
الهه نصیری در وبینار معماری از دیدن میگوید. اینکه چگونه به بودنها بنگریم. هر چه هست. دیدن موشکافانهی اشیا. دقیق و بدون زودگذری.
میاندیشم به نگریستنم تاکنون، به هر چه از زیر نگاهم گذشته است. سرسری بودهست آیا؟ بادقتدیدن نوعی مهندسی ذهنست. ببینی و جزییاتی از آن را کشف کنی که نمیشود ندیدشان گرفت. که در آن صورت دیگر آن چیز، آن چیز نیست. چیز دیگرست.
اشیا در پیرامون ما ساکت نشستهاند. اما آیا نمیشود از همان سکوت و بیتحرکیشان چیزی آموخت؟ اینکه تنها با دیدن، اَشکال و اجزای تشکیلدهندهای از آنها که تاکنون معلوم تو نبوده است، برایت کشف میشود و چقدر هم میتواند جالب باشد.
امروز سعی کردم به مبلی چشم بدوزم که روبهرویم لمیده بود. لحظاتی. بیآنکه ذهنم را منحرف کنم. پایههایش و مابقی اعضایش را از نظرم گذراندم و سعی کردم طرحی از آن روی کاغذ بکشم. با هربار دقتکردن زوایایی را درمیافتم که پیش از آن درکشان نکرده بودم. از یک مبل سادهی معمولی و حتی کهنه. ناخداگاه به طراحش اندیشیدم. چندین دایره و نیمدایره و حتی بیشتر، مستطیلهایی را بهوضوح میدیدم که هیچگاه ندیده بودمشان.
دیدن چگونه میتواتد ذهن ما را درگیر کند؟ و این درگیری از چه نوعیست؟ آیا ما میتوانیم با نگاه کردن، دقتمان را در جنبههای دیگر زندگی هم بالا ببریم؟ میتوانیم با تکیه بر این توانایی، حتی در درک احساسات هم قدمی به جلو برداریم؟
الهه میگوید: « با این روش ناگهان متوجه شدم که به محلههای شهر گونهی دیگری مینگرم. میبینم جایی از این شهر هست که دیوار خانهها و درهاشان بیشتر شبیه هم است و در خیابانی دیگر گونهی دیگری.»
این موضوع برای من جالب است. بالا رفتن دقت رفتهرفته میتواند نه تنها دید ما را به اشیا پیرامون ما تغییر دهد و حواسمان را تقویت کند، بلکه ممکن است ذهن و تفکر ما را به گونهای دقیق معماری کند که حتی در برخورد با آدمها، سهلاندیش و زودنگر نباشیم. شاید حتی روی قضاوتکردن ما نسبت به آنچه که پیش میآید و اتفاق میفتد تاثیر مثبتی بگذارد.
و اندیشیدم اگر خوبدیدن اشیا، دیدگاه و حتی سلیقهمان را نسبت به آنها عوض میکند، قطعا دیدن زوایای صورتی که غمگین و دلشکسته است برایمان ساده نخواهد بود. و به راحتی نمیتوان از آن گذشت.
و دوباره اندیشیدم به قدرت آدمی. وقتی که تنها چشمها تا این حد قدرتمندند، پس چگونه میشود نسبت به تربیت و رشد او سهلانگارانه عمر را سپری کنیم.
اِلارُز عزیزم
بچهها ادامه پدر و مادر هستند و عجیب اینکه این ادامه میتواند با تو در فاصله چند سال نوری باشد! ادامهی تو بیشباهت با تو. چیزی بهکلیمتفاوت با تو.
جمعه بود. جمعه بودم. از خودم جدا بودم. در خانواده در خانه، حل بودم و از خودم مُنحل بودم.
رفتیم آرامگاه. آرامشی دلنشین و من که دلکندهام از همه هستی و دلبستهام به هستی و من چقدر دوگانهام با هستی. این بازی عجیب زندگی را زیستن هنر است.
رو به غروب راندن مستم میکند. باور نمیکنی؟ باور کن چون باز داشتم میکوبیدم پشت ماشین جلویی. به خیر گذشت.
مردی که زنش را بیچاره کرد تا مرد و حالا سر قبرش گریهومیکرد و میزد توی سرش.
دختری که داغدار مادرش بود بعد از یک سال با موهای سفید در ۳۰ سالگی.
مادری که به بچهاش میگفت: “میوه آوردن موز وردار.” من فال گوشی کردم.
درگیر شعر باشیم یا شاعر؟ البته شعر که پرنده مردنیست. بعضی شعرها بال دارند تا ابد در آسمان ادبیات در پروازند.
یکی از فانتزیهای بلندپروازانه نسیم کمالی عطرسازیست. خدا قسمت کند.
حس جدیدی به شنبه دارم. منتظرش هستم.
سالواژهام، اکنون جاودان؛ امروز حواسم بهش بود و کمتر در هپروت سیر کردم.
چون درد با من بود و نخواستم مغلوب او شوم، پس نشستم به پای خواندن و لمسیدن کتابها و بوییدن دفتر.
خواندنیهایم:
به عقبنگریستن اورفنوس از بختیارعلی.
سنگ صبور صادق چوبک.
شکارچی کرم ابریشم.
فلسفهی پیادهروی.
انگار فقط خواندهام امروز. و خواندن چه دمخور وفاداریست که در سستی هم با منست.
تنها او هست که میتواند دستم را بگیرد و برهاند. وبینارها را کششی نیست وقتی درد هست. اما لذت خواندن به تمامشان میچربد.
چندروزیست که خیال مدرسه از سرم پر میزند و تنها با کتابهایم مانوسم. با مداد. با بوی کاغذهای قهوهای. با مدادهای سبز و آبی. با رنگ. نکند در مدرسه را تخته کنم؟
گزارش نیک ــ ۱۴۰۵/۸/۲۲
کمی حالم بهتر بود امروز و با صفحات صبحگاهی شروع شد. خوشحالم که باز مینویسم. وقتی از خواندن و نوشتن دور میشوم، حالم خراب است.
یوگا و مدیتیشن کردم و زبان ترکی و انگلیسی خواندم.
به ضبط شدهی سرزبان گوش دادم و یادداشت برداری کردم.
به کارهای دیگر نرسیدم چون زندگی وقتم را گرفت.
سیزده نوامبر
امروز سیزده نوامبر است و آرام، هرگز آدمِ قبلِ سیزده نوامبر نخواهد شد. بالاخره رسیدم به جایی که میخواستم. امروز باز هم اسم فایلِ روزنویسی را تغییر دادم اگر بدانید چه اسمی انتخاب کردم. چرا تا الان به ذهنم نرسیده بود؟ زیباترین است. رازترین. یکبار آفوریسمِ نوشته بودم با این شروعها «تو هنوز نمیدانی». یادت میآید؟ اولین پرسشِ شاعرانهی این آفوریسم را به یاد داری؟ گفته بودم «تو هنوز نمیدانی … موردعلاقهی من چیست» همین سه نقطه، یعنی همین رازِ نگفته را به عنوان اسم، برای فایلِ روزنویسی انتخاب کردم.
موسیقی شروع میشود، فکرش را هم نمیکردم
صبح رفتم پیج استادم را دیدم. آهنگهای جدیدش را شنیدم. موهایش سفید شده. فکر میکنم نزدیکِ شصت ساله است. از این استاد، درسِ زندگی یاد گرفتم، زیاد. از همان روز اول خیلی رفتارش عجیب و جالب بود. گفت «میتونی هر استادی که دلت میخواد انتخاب کنی، ولی منو انتخاب کن.» بعد خندید. خودش مدیر مؤسسه است. منم رفتم تا فهرست اساتید را ببینم. زمانبندی طوری بود که فقط بتوانم همین استاد را انتخاب کنم. عمد یا غیرِ عمدش را نمیدانم. فقط میدانم که خیلیها دوست دارند با او کلاس داشته باشند، ولی استاد قبولشان نمیکند. کلاسِ سی دقیقه، دو ساعت طول میکشید. فکر کردم عادیست. اما بعدها از دوستم پرسیدم که کلاسهای تو سی دقیقهست یا بیشتر؟ گفت «سرِ سی دقیقه منو میندازن از آموزشگاه بیرون، از چی حرف میزنی؟» گفتم هیچی، مهم نیست. استاد از آهنگسازی برایم میگفت و نظرم را دربارهی قطعهها میپرسید و خسته نمیشد. من خسته میشدم، برایم شیرینی میآورد. من نمیخوردم. و باز میگفت «تو میتونی آهنگسازِ فوقالعادهیی بشی.» اینکه چهطور متوجهِ درکم از موسیقی شد را باید مفصل بنویسم. استاد بعدیم هم همین نظر را داشت، و من فرار کردم از عالمِ موسیقی. فرارم هم دلیل داشت اما حالا که حالم بهتر است، میتوانم برگردم و برمیگردم بزودی.
من با خودم و دیگران بیتعارفم | از این «او» تا آن «او»
اولین او
او را هرگز فراموش نمیکنم. او که وقتی بیمار بودم، حالم را پرسید. حواسش بهم بود. این آدم حتا اگر سنگ دستش بگیرد و بهم پرتاب کند، باز هم آن محبت را فراموش نمیکنم. شاید با او بحث کنم و دلخور شوم ولی دلخوریْ عمیق نیست و محبتش را فراموش نمیکنم.
دومین او
او را هرگز نمیبخشم. او که وقتی بیمار بودم، بهم آسیب زد، و وقتی زبانی بهش گفتم، وقتی فهمید که این رفتار بهم آسیب میزند، باز هم آسیب زد. این آدم را هرگز نمیبخشم. (برای روانشناسانِ روانشناستر از همهی روانشناسان، از استانداردهای آسیب و مرزگذاری حرف میزنم، نه سلیقهی شخصی.)
اولی را میبخشم و محبتش را هرگز فراموش نمیکنم.
دومی را فراموش میکنم، چون زشتی را باید فراموش کرد ولی هرگز نمیبخشمش.
دریا، در تضادِ من و آرامِ من است
امروز رفته بودم دریا. وقتی آلودگیِ اجتماع آزارم میدهد، میروم دریا. از مرکز خرید سشوارِ موی جدید هم خریدم. سری جالبی هم دارد. اسمِ سری دیسپانسر است. (نوعی سری است که به جای سری معمولی سشوار نصب میشود.) بوی دریا، صدای دریا، آرامشِ دریا، نگاهِ دریا، مهربانیِ دریا. روحم نو شد. یکبار گفته بودم، هر وقت دلتنگ میشوم، میتوانید کنارِ دریا پیدایم کنید. دریا. ساعت 17:30 رسیدم خانه. از نوشتن، شنیدم. بعد هم کتاب خواندم و نوشتم. الان ساعت 21:13 است و آهنگِ «رفیق و دیارم» از «راکوب» را میشنوم. گاهی هم باکلام میشنوم. الان هم آهنگ «از تو گفتم از آرمان گرشاسبی» میشنوم.
شعر، زبانِ من
فردا باید متنی دربارهی شعری که نوشتم، بنویسم، برای «شعرماهی». شعرم را برای هوش مصنوعی فرستادم، متوجهِ منظورم نشد. اما از زبانِ رواندرمانگر، مضمونِ شعرم را شنیدم و خوشحال شدم.
«ماه و ماهی»
راستی فکر کن که استادِ موسیقی اسمِ یکی از قطعهها را گذاشته «ماه و ماهی».
سال واژه: پذیرش
نوشته ی شاهرخ مسکوب، در ابتدای گزارش نیک امشب را هر روز و هر روز زندگی می کنم. اگر جز این باشد به سوی روشنایی سبز و چشم اندازهای دور نمیتوان امیدوار بود.
جمعه ی شیرینی بود، به شیرینی کیک سیب و دارچین در کنار دم نوش. به شیرینی رسیدگی به تافی، نوازش کردن جینجر. به شیرینی دیدن مهری جان و همسرش در بلوار اصلی اکباتان، در آغوش کشیدن همسایه ی نازنین لذت بخش بود.
جمعه ی شیرینی بود، خیال راحتی از شیر شدن هر گربه ی در انتظار غذا. به شیرینی ناز و نوازش بیژن خان در محل کار.
دیدار با دوست، گپ زدن از هر دری به واقع شیرین است.
جمعه ای را زندگی کردم به شیرینی هر لحظه. سفارش لیمو شیرین ۷۰درصد تخفیف در اسنپ، یافتن خیار بوته. عطر خیار بوته از زمان کودکی_ نوجوانی در مجالس ساده و شاد عروسی های دخترهای همسایه و فامیل در مشام مانده است.
روزگار شیرینی ندارم، بدین جهت از هر لحظه ی آن برای شیرین شدن بهره بردم.
خود را به وادی گزارش نیک امشب رساندم، قبل از آنکه خوابی شیرین من را در خود غرق کند.
فرم ، فضا، فکر و فنون
چه شکلی
در چه زاویهای
با چه ابعاد و حجمی
به سادگی یا پیچش و خمش
در چه موقعیت و مناسبتی
با چه ابعاد، جهات و امدازهای از اندیشه
با کدام ابزار
از دیدهها به ایده میرسیم و پدیده میسازیم.
با الهام از وبینار ” از معماری” الههجان نصیری همراه وبینار ” یادگیری از یادگیری” نگار جان افروشه.
نگار هم از یادگیری با تربیت دیدن گفت.
حالا وقتی هنگام نوشتن میتونم افکار، احساس رو ببینم چرا باز رفتار نوشتن در من به قدر نیازم نیست.
چه چیزی مانع میشه این عادت حیاتی را پررنگ نکنم؟
انگار از خودم میترسم. از رویارویی با برخی واقعینهای وجودم .
از شلختگی افکار، ناموزونی احساس و نابخردی در برخی رفتارهام.
نوشتن را هم دیوار میبینم هم راه فرار از زندان وجودم.
همین حالا هم خجالت میکشم از تکرار هذیانهایم و خستهام از خودم.
از نمیدانمهایم از نشدنها و نرسیدنها و نرفتنها .
پیادهروی نداشتم اما دو ساعتی ورزش عضله و هوازی بود.
التهاب گلو و بینی آزارم میده. پشت پلم سنگینه و چشمهام میسوزه و اشکیه.
یه خبر خوش از دوستی شنیدم و کارخونه قمد توی دلم براش آب شد.
بعد از دوش و سشوار وسایل فردا هم آماده گذاشتم همراه ناهار و میوه
پوست دسن و صورت و گردن هم حسابی خالشون جا اومد با پاکسازی که یه جورایی شبیه لایروبی بود. ماسک آبرسان را هر بار میزنم دلم هوای کوه و کوهستان میکنه. یخی پوست بعد از شستشو شبیه خنکی سحرگاه کوهستانه.
کارگاه واژه هم نرفنم . راستش روی رفتن ندارم از بس دورم از ماجرا و گیج
————–
درون هر کس نغمهای هست
که او را این سو و آن سو میدواند
تا نیزنی بیابد که
نغمه او. ا بنوازد
و او خودش را
در نغمه خویش فراموش کند
” بیژن الهی”
بوف کور خاندم باز.
جلوسیدم با زهرا و فاطمه. قرار شد حالا حالاها فوکوس کنیم روی بوف کور.
مقالهای خاندم در مورد اینکه بوف کور تقلید از آقار غربی است. میاندازتم به فکر صحتسنجی و تفکر نقادانه.
میروزگفتارم از روزم.
میآزادنویسم از روحم.
میصحبتم با زهرا و شیوا.
مینویسم یادداشتکی خطاب به ستگادین.
میروزنویسم اندکی.
در یک منطقهی سرسبز هستم. تازه هوا تاریک شده. زمین خیس و بارانخورده است. وسط جاده ایستادهام. فقط دو تا تریلی در قسمت خاکی جاده هستند. با من کار دارند. برمیگردم سمت دیگر جاده و یک کلبهی چوبی میبینم. همان لحظه به خودم میگویم این خانهی من است. برمیگردم سمت تریلیها. دو تا رانندهی عصبانی پیاده شدهاند و میآیند سمت من. یادم میآید که باید کاری برایشان انجام میدادم و ندادم. اول دلهره داشتم چون هنوز نمیدانستم چه کسی و کجا هستم. کمکم میفهمم وارد باند خطرناکی شدهام. پایم حسابی گیر است و از طرفی کسی نمیتواند به من آسیبی برساند. نمیدانستم خابم ولی میدانستم آسیبپذیر نیستم. مردها نزدیکم آمدند. قبل از اینکه آنها کاری کنند من شروع کردم. با چیزی شبیه طناب پرتشان کردم آنور. آنقدر دور که دیگر دستشان به من نمیرسید. بعد با خیال راحت در جاده قدم زدم و رفتم توی دل جنگل تاریک. هنوز زمین خیس بود.
تا صبح چند باری چشمهایم را باز کردم ولی با هر بار بستن ادامهی خابم را میدیدم. کمی از خابم را داخل کلبه گذراندم. غروب بود و یک تابلوی حصیری به دیوار کلبهام آویزان بود. رنگ دیوارها قهوهای روشن بود و نور کلبه به رنگ زرد.
واقعن خاب چیز شگفتانگیزی است. مخصوصن وقتی آگاه باشی که خاب هستی و از هیچ چیز نترسی. اینبار نمیدانستم خابم. ولی همینکه میدانستم آسیبپذیر نیستم، برایم جذاب بود. با خودم میگویم اگر در بیداری هم این ایمان را داشته باشم چه میشود؟ اینکه من فقط قسمتی از برنامهی هستی را میبینم. اینکه هنوز فرصت زندگی دارم. اینکه کسی حامی و محافظ من است. آخ که آن وقت با چه آرامشی زندگی میکردم. حتا اگر دروغ باشد.
امروز صبح حسابی خابیدم. مدیتیشن کردم. اتاقم را مرتب کردم. چند باری فقط دراز کشیدم. بدون چک کردن گوشی یا فکر کردن به اینکه چه کاری بکنم که شبیه تنبلها نباشم. دراز کشیدم. آرام. بدون بازخاست کردن خودم. حسابی چخوف خاندم. آنقدر که اتاقم تاریک شد و لامپ را روشن کردم. مسیج «شما 80% از حجم بستهی خود را استفاده کردهاید…» را میبینم. هاج و واج میمانم. فحشی نثار پدر و برادرشان میکنم و گزارشم را تمام میکنم.
جمعهای که در سرفههای پیدرپی و فین کردن دم به دقیقه ضرب میشود، نتایجِ بیحوصلهای خواهد داشت.
راستش نصف روز را خواب بودم به دلیل خوردن دیفنهیدرامین و قرص سرما خوردگی.
اما یک ربع نوشتن صبح به محض بیداری و هوا کردن یادداشت در کانال تلگرامی جز اقدامات نیک محسوب میشوند دیگر نه؟
_ امروز داستانکی جدید نوشتم. نامش را گذاشتم همسایه.
_ امروز آرزو کردم روزی برسد که بعد جمعه دوباره جمعه باشد.
_ امروز فیلم خاک آشنا را تماشا کردم. به دیالوگها توجه کردم تا به قول استاد لقمانوار بیاموزم.
_امروز هایلایترم پر رنگتر شده بود.
_ امروز سی دقیقه پیادهروی داشتم.
_ امروز خودکار صورتیام که از کار افتاده بود روی صفحه بالا آورد.
_ امرروز فیلم « The Punisher One Last Kill»را تماشا کردم.
_ امروز در خودواژه شرکت کردم.
_امروز سه لیوان چای خوردم. تفو بر من.
_ امروز کلهی انگشت اشارهام را با اتوی مو سوزاندم.
_ امروز در وبینار شرکت کردم.
_ امروز بخشی از کتاب نام تمامی مردگان یحیاست را خواندم.
_ امروز رخدادک اردک را ویرایش کردم.
_ امروز بخشی از کتاب حق نوشتن را خواندم. هنوز ایستگاهی جدید برای نوشتن پیدا نکردهام.
_ امروز گزارش نیک نوشتم.
دیشب تا صبح خوابهای پریشان میدیدم. خواب نبودند که، کابوس بودند. هواپیماها، جتها و جنگنده ها در آسمان جولان میدادند. پشتههای سیاهِ ابر به هم میخوردند، برق میجهید و رعد میغرّید و من از ترس به خود میپیچیدم.
جنگ شروع شدهبود، بمبها روی سرِ شهر آوار میشد. جایی ایستاده بودم یا نشسته، نمیدانم. روی بلندی بودم شاید قلهیِ کوهی بود و همه جا در تیررسِ نگاهم. آن پایین، خیلی پایینتر از آنجا که بودم کودکی پابرهنه با موهایی ژولیده میدوید، میگریست و مادرش را صدا میزد. دلم به حالش سوخت خواستم بروم و در آغوش بگیرمش. پیشتر دیدهبودم که بمبی خانه اش را، پدرش را، مادرش را، خواهران و برادرانش را به هوا فرستاد. انگار به جایی چسبیده بودم و توانی برای بلندشدن نداشتم تنها چشمانم میدیدند و گوشهایم میشنیدند. از خواب که بیدارشدم بدنم می لرزید، ترسیدهبودم. خواب بود و مرگی کوتاه، پس زندگی و بیداری را چگونه با جنگ سرکنم؟
و اما چند جملهی تأکیدی:
من مینویسم، من کلمات را میبوسم.
هر روزصبحِ زود خورشید به انتظارِ من نشسته است.
من سحرخیزم.
تلاش و پشتکارم ستودنیست.
من نویسندهای خستگیناپذیرم.
یاد و نامِ خدا همواره در دل و قلبم جاریست.
من عاشقِ صلحی جهانیام.
گوشم زنگ میزند و میپرم از خواب. تاریک است. پنج و پنج دقیقه. اذان را چک میکنم و میروم اسکای شیرود. نفس میکشیم. میکوشم حس کنم حضور را. نزدیک به شش نمازم را میخوانم و دوباره همراه میشوم. خاطراتی میآید و میرود. خداحافظی میکند و سر سجاده لقمه میزنم به کلمات. هر چه پیش میروم به ولع نوشتنم میافزاید. کمکم جملاتی مینویسم که در پی سانسورش بودم این یکسالونیم. خشم دارم و ناتوان در ابرازم. میخواهم لعنت کنم و به جایش طلب عاقبت بخیری میکنم. مینویسم و ورق میزنم. میپرسم و پاسخ شفافی ندارم. بلاتکلیفم. دفتر را میبندم. باز میماند دهانم با نگاه به ساعت. بدون خستگی دو و نیم ساعت نوشتهام. جایزهی امروزم همین بود؟ انگار سبک شدهام با اینکه هنوز خشم دارم.
میروم صبحانه. طبق معمول تنهایی، با خودم حرف میزنم. میخندم، میگریم، دعوا میکنم. سر میچرخانم و میخشکم. صاد میگوید ده دقیقهست تماشایت میکنم چه میگویی هی میخندی؟ دیوانه میخواندم و از مستی بیباده میگویم. چه میداند مستی بعد از هفده صفحه نوشتن چیست. روزی میآید همهی کسانی که دوست دارم بچشند لذت این مستی را؟
میخوابم دوساعتی. بدنم با این بیداری هماهنگ نیست هنوز. بیداری و نماز و ناهار. نیمساعت گزمهرفتن توی حیاط. قاچ کردن سیبها برای مربا و گوش دادن به نامههای نادر ابراهیمی به همسرش. گفتهام نامه را دوست دارم. باید امتحان کنم شیوههای مختلفش را. میشنوم نامهی سیمین به جلال را هم. شکایتنامه.
استاد ایدهی کارآمدی میدهد مثل همیشه در نویسندهساز. فهرست آخرین آموختهها. در آزادنویسی از روابط مینوشتم که آمدن بزگواری تحریک کرد اعصابم را و نتیجهاش خطخطی پارهپارهی دفتر. چند ماهی میگذرد از آخرین خطخطی. علتش روشن نشد ولی یکی از موضوعهایم شد شناخت هیجانات در رابطه. حال خراب جاخوش کرد تا نماز. آنقدر به خدا غر زدم و کمک خواستم و در پی کشف بودم که بعدش لبخند بود روی لبهام.
با به کوچک پاسور بازی کردم و این لحظات اغراق نیست بگویم از عمرم نمیکاهد. پسرک شکر است و شیرینت میکند. همین حالا هم دلتنگ شدهام. از برادر کوچک میگفت ظهر. و من او را کوچکترین برادرم میدانم.
پایانبخش روزم حرف زدن با الله رو به ستارگان. از دلشورهام گفتم بخاطر استراغسمعم. نشانهای میخواهم. آگاه است غیر مستقیم توان دل کندم نیست. شکستن بهتر از امید پوشالیست.
گزارش نیک ۱۴۳ جمعه من/ ۲۲ آبان ۱۴۰۵
_دیشب بدخاب شده بودم و تا سه بیدار و از بیحوصلگی در یوتیوب چرخیدن و فیلم به زبان انگلیسی دیدم و ول چرخیدم و ناراضی از خودم. احساس میکردم انگار مخم نیاز به استراحت داره و منم تن دادم. نمیدونم ساعت چند خابم برد و تا ۷:۴۵ صبح خوابیدم و بیدار که شدم صفحات صبحگاهیمو نوشتم و صبحانه و چیدن بخشهای باقیماندهی تزیینی دیوارها تا ده صبح به طول انجامید.
_وبینار بازیابی و شکوفایی خلاقیت با جولیا کامرون ۱۱ صبحم مثل جلسهی اول یکم خردادم با شش نفر بود که از دیشب تصمیم گرفته بودم با نظر شرکتکنندگان دوره «نویسنده سخنران» اگر تعداد زیاد بود، دوباره از جلسه اول شروع کنم و با نظر دوستان شرکتکننده همین کارو کردم که روند جلسه با سوالات دوستان به خاب و رویا و هیپنوتیزم و مبحث مورد علاقه و تجربیات و دوره خابدرمانیم رسید که به دلیل علاقه دوستان به این مبحث دقایق پایانی که بخشی از آن بدلیل زیاد شدن حجم وویس موجب دانلود نشدن میشه رو ضبط نکردم که میشه گفت هدیهای برای شرکت کنندگانیه که صبح جمعهشونو وقت گذاشتن و حاضرند. جلسه رو بخاطر فعال بودن دوستان نویسنده و تفاوتش با جلسهی اول قبلی بیشتر دوست داشتم و مطالب عنوان شدهام کاملن با اون جلسه فرق داشت که پستی هم در این مورد نوشتم و در کانالم نوشتم و در کانال نویسندگیمم ارسالیدم. تصمیم دارم روند مطالب کانالمو مشارکتیتر کنم و به همین خاطر باید یک کانالو حذف کنم که بخش گفتگوی اینجا رو فعال کنم از صبح نتونستم وقت گیر بیارم و همش مشغول بودم.
_در ۱۵ دقیقهی پایانی تمرین برای نصب چوب پردهها اومدن که سروصدای گفتگوی مریم جان با اونا وادارم کرد جلسه رو زودتر پایان بدم.
_۱۴ تا ۱۶:۲۵ وبینار چهار میثاق و ادامه شکرگزاری و برنامه ریزی مکتوب بود که موجب شد خودواژه رو ۲۵ دقیقه دیر بزسم و تمرینمو که از دیروز نوشته بودم و فرصت تایپ نکردم و امروز بدلیل شلوغی روزم از ارسال بازماندمو بازخورد و از دست دادم و افسوس موند.
_نویسندهساز با پیشنهاد عالی مدیریت شخصی و نوشتن آموختههای هفتگی در فایلهای متفاوت با موضوعات مورد علاقه خیلی ایدهی کاربردی و جذابیست که فعلن فایلی در نوتم ایجاد کردم تا بعد وارد لپتاپم کنم و گسترده انجامش بدم.
__وبینار نگار افروشه نازنین و یادگیری یادگیری ادامه مطلب هفته پیش که نتبرداری کردم .
_وبینار الهه نصیری نازنین و از معماری و توجه به اطراف و دیدههامون و در پایان کشیدن آنچه اطرافمونه که من مبایلمو که روی پایهاش و روی کتاب رمان رازهای سرزمین من گذاشته بودم رو کشیدم که کشیدن زوایای هر کدام و دیدنشون از بعدهای متفاوت برام جالب بود و چالشی.
_وبینار فاطمه یاوری که جزو وبینارای امروز نزده بودن و اتفاقی دیدم و ۱۵ دقیقه دیر رسیدم اما متوجه تمرین شدم و بقیه شو انجام دادم و از بعد دیگری به اشیا و رنگها نگریستن بود.
_دولینگو ترکی استانبولی و در سوم ماندن.
آغاز سه کتاب از طاقچه «نگاه هنرمند» در پی کتابی دیگر بودن و جستن. و ذهن توسعه یافته و ۷/۵ درس در مورد مغز
_این روزها مطالب مغزی خیلی جذبم کرده که تحت تاثیر جلسه میناپ محبوبم در روز چهارشنبه دکتر ناهید کریمیانه که در مورد نوروساینس در کوچینگ بود و جلسه روز دوشنبه دکتر جوانمرد که منو مجددن ترغیب کرده در این مورد بیشتر بخانم.
_مشاوره محصولی به دو دوست علاقهمند.
_ از بس از ساعت ۱۱ صبح از این جلسه به اون جلسه رفتم الان دیگه حس ندارم انگار بدنم از خستگی داره مور مور میشه و سرم مثه کوه سنگینه و فکر کنم باید دیگه امشب زود بخابم. فقط خدا بخیر کنه که خابم ببره.
https://t.me/mahro1402
۱-شعر قاصدک اخوان ثالث را مشق کردم و در کانالم هم به انتشار گذاشتم.
۲-«سقوط»به صفحهی هفتاد رسید.
۳-هنوز با تمرین کارگاه خردهخاطره به صلح نرسیدم
۴-از شب هول کلمه برداری کردم و توی دفتر کلماتم نوشتم
۵-سه صفحه آزادنویسی کردم.
جلسهی ذهن آگاه* هنوز آغاز نشده.
به متکا تکیه زدهام. چراغ، خاموش و روشن میشود و من اشعار یدالله رویایی را میخوانم؛ شعرِ دریا، تمام وزشهاست. چراغ، خاموش. شعرِ دریا تمام صداهاست. چراغ، روشن.
میزبان جلسه، دقیقهای وصل میشود و باز قطع میشود. صدای تیکتاک ساعت، عذابم میدهد. باز یدالله رویایی بخوانم؟
قطع و وصل. کلاس کنسل میشود.
وقت آن است نارنگی بخوریم و یدالله رویایی بخوانیم باز.
نه نارنگی خوردم و نه یدالله رویایی خواندم. غر زدم. کاش آدم میدانست صورت زندگی کجاست، تا با نشانهگیری دقیق، تف کند وسط صورتش.
خانواده داشتند غیبت میکردند. غیبتهایی با موضوعهای تقریبا لوس. سرم درد گرفت. برگشتم توی اتاق و باز به متکا تکیه زدم.
به متکا تکیه زدهام. به جای چراغ، مهتابی روشن است. مهتابیِ بدون قطعی. مهتابیِ یکسره روشن.
ده دقیقهی دیگر مانده تا وبینار نویسندهساز. در حال و هوای جوانی از مسکوب را میخوانم.
مسکوب میگوید: «نوشتن دیگر از کشتی و جفتچارکش کمتر نیست، تمرین میخواهد.»
مسکوب میگوید: «اگر همینطور پیش بروم این کتابچه میشود: مقدمهای بر یادداشتهای مردی مقدمهنویس.»
میاندیشم، در تمام طول زندگیام همهی کارها مقدمهای بیش نبودند. مقدمه بر نویسنده شدن، مقدمه بر گوینده شدن، مقدمه بر دانشگاهِ خوب قبول شدن، مقدمه بر موفق شدن، مقدمه بر زندگی کردن.
اگر همینطور پیش بروم و به هیچجا نرسم این زندگی میشود: «مقدمهای بر زندگی زنی مقدمهپرداز.»
برویم وبینار.
هنوز استاد نیامده. ادامه میدهم در حال و هوای جوانی را.
مسکوب میگوید: «آبِ آتشناک.» یادداشتش میکنم.
توی تاریکی ماشین، تنها نشستهام. خانواده رفتهاند از بابابزرگ خداحافظی کنند. گفتند زود برمیگردند و لازم نیست پیاده شوم.
از وبینار میگویم پس. استادشاهین گفت بنویسیم از موضوعاتی که میخواهیم بیاموزیم. فهرستی بسازیم از این موضوعات. هر هفته، با جملاتی کوتاه ثبت کنیم چیزهایی که آموختیم را. ششتا موضوع نوشتم؛ اسطورهی ایران و یونان، اسطورهی جهان، فلسفهی نیچه، دوبلهی فیلم و انیمیشن، نویسندگی رمان. و آخری شد شامل همهچیز. چیزهای مختلفی که میآموزم و شامل فهرست نمیشود اما میخواهم ثبتشان کنم.
خانواده میآیند و آرامشم را بهم میزنند.
سرم درد میکند. این زندگی زیادی عصاقورتداده است. مهربانی با آدم، شامل ویژگیهایش نمیشود.
1. سالواژهام: استمرار
2. پیاده روی به مدت 40 دقیقه به دور باغچه و نگاه کردن به برگهای که رنگ عوض کردهاند و رمقی ندارند.
3. کمی مطالعه کردن همراه با نوشتن به علاوهی کلمهبرداری کردن.
صبح به درس خواندن گذشت. ناهار مهمونی و بعد تولد. تو تولد کارگاه خودواژه را بودم و تمرینهایش را هم فرستادم. یادم رفت معنی بنویسم اما بعد اضافه کردم. موضوع امروز هم جالب بود. کلمههای جایگزین. برای کلمههایی که بار معنایی منفی یا تبعیضآمیز دارند. مثل خالهزنک. یا کلمهی ناترازی بهجای بحران. دومی اما هیچی ازش کم نمیکند.
بعدش وبینار نویسندهساز. کارهایی برای توسعهی فردی کردیم و فهرستی نوشتیم. از جنبههایی از زندگی که میخواهیم همیشه حواسمان به آنها باشد. بعدش کارهایی که برایش میتوانیم بکنیم و منابع.
کمی دیگر درس خواندم. راستی خواهرم درصد ریاضیش خیلی خوب بود. تو گزارشنیک من این چه کار میکند؟ چون من یاد دادم بهش. الان معلمهای کلاس کنکور را درک میکنم. یکیش میگفت اگر تو خوب زدی از من بوده. اما اگر خراب کردی خودت خراب کردی.
دیشب دعوتم کرده به آش رشته. میداند نمیپزم. این یک قلم را از بس مادرشوهر و خواهرشوهر هر ماه به هر بهانهای سوروساتش را فراهم میکنند، فرصت آزمودن نداشتهام.
صبحانهی امروزشان شیرموزخرمالوست. معجونی است باقلوا. ساعت ده صبح استاد موسیقی دخترک میآید به جای دیروز که نیامده. بابک رفته زیباکنار.
ناهار این عنصر تکراری همیشگی، آدینه هم ولکن مادر خانه نیست. گویی با آشپزخانه قراردادی بسته، عمری.
یک پینِکی خواب، دسر بعد از ناهار است. ساعت پنجونیم چسان و فیسان میکنیم برای آشرشتهخوران خانهی آجیصدیق.
مینا و مرضیه، خوهرزادهها با همسر و بچههایشان هم هستند. خانهی خواهر جزء همان حیاتواژههایم است و فکرش هم خوشایند.
دمنوش بابونه و بهلیمو برایم میآورد. میداند مدتی است چای نمیخورم.
آش رشتهی خواهرپزی با نعناداغ و پیازداغ و کشک با دستان مرضیه تزیین میشود و میان سفره مینشیند. نان سنگک و پنیر و گردو و سبزیخوردن مکمل آش رشته است بابت رفع دلریسه.
ساعت از نه شب گذشته که خانهی خواهر را به قصد خانهی مادرشوهر ترک میکنیم. چراغهاشان خاموش و خانه بیمیهمان به نظر میآید. برمیگردیم.
سر چهارراهها هنوز شلوغ و پرچم به دستها ایستادهاند و بلندگوها طبق روال چند ماه گذشته صدایشان رو به آسمان.
وضعیتمان نه جنگ و نه صلح، بلاتکلیف و سایهی اَبرتورم بالای سرمان. دیشب دوباره آمریکا جزیرهی سریک را زده. ایران هم شناورهای آبهای خلیج را هدف قرار داده.
کاش عاقبت به خیر شویم در این روزگار غریب.
ای حلزون من امشب تو را کف دریا میبینم با سه عروس دریایی که بالای سرت تکچرخ میزنند. به ایشان پا نده.
☆ امروز چه برشهای خوبی نصیبم شد. از «سنگر و قمقمههای خالی» داستان کوتاه «داستان برای کودکان» را خاندم. اشی و مشی با میرزا سلیمان توی حیاط داشتند تعامل میکردند که مرغ و خروس در رفتند. فقط نمیدانم چرا این بیچارهها را کتک زدند. چرا شخصیتهای داستانهای بهرام صادقی تا این حد مفلوکاند؟ آخر آقای صادقی حداقل به بچهها رحم میکردید. آنها که برایشان زود بود که اسیر درد شوند. برایشان زود بود؟ نبود؟ آهان یعنی هستند بچههایی که کمسنتر از اشی و مشی و میرزا سلیمان باشند و اسیر درد شوند؟ راست میگویی. هستند. امروز که شاید بیشتر هم باشند. پس من هم با اجازه گاهی از شما تقلید کرده و شخصیتهایی بس عاصی و روانپریش میسازم.
☆ امروز روز ملال هم بود. پیرنگ «عشق» را از «بیست کهنالگوی پیرنگ و طرز ساخت آنها» خاندم. اوضاع به مراتب بدتر از کتاب آقای صادقی بود. چون پیرنگ عشق کمابیش پنجهزار سال قدمت دارد و هر چه که لازم بوده را تا الان نوشتهاند. همهچیز نوشته شده. اصلن نیازی به ما نبود. بود؟ داستان من چه چیزی میخاهد اضافه کند؟ دلداری میدهم خودم را با توصیههای همین کتاب، که راه خلق و خلاقیت همیشه باز است. داستان جدید خوراکی برای ذهنهای تشنه و مالامال ملال است. با این همه، نوشتن از عشق سخت است. هم زیاد کار شده، هم اگر نخاهی اسیر سانتیمانتالیسم (احساساتی کردن مخاطب) بشوی، باید شخصیتت را خاص کنی، جهان مخصوص او را بسازی و از روانشناسی بیبهره نباشی. کار سختیست.
☆ فرصت دست داد و کتاب «سنگ صبور» را شروع کردم. زبان ویژهی نویسنده، بازیهای شکلگرفته در گفتگوها و اصطلاحات عامیانهی کتاب را دوست دارم. فقط حیف که آقای چوبک ایدهی عنکبوت را از من کش رفتهاند. دوست داشتم اولین نفری باشم که عنکبوت را به داستان ایرانی میکشاند. ولی فعلن دومی شدم، اگر نویسندهی دیگری ایدهام را برنداشته باشد. مثل اینکه واقعن همهی داستانها گفته شده.
☆ سپاسگزار بودنم.
به نام خدا
گزارش نیک ۱۸۵:
همیشه رفیق عزیز
برایت بگویم از امروزم که تا بیدار شدم شروع کردم به نوشتن. اغلب روزهایم را با نوشتن آغاز میکنم، با نوشتن، مخصوصن آزادنویسی، تازه میشوم و حس پرندهای را دارم که از قفس رها شده باشد. اغلب آزادنویسیهایم هم هذیاننویسی است، اما همینکه میتوانم بیقید و شرط بنویسم برایم خوشآیند است.
کتاب «نویسندهساز» را اغلب اول صبح میخانم تا انگیزهای باشد برای نوشتن در طول روز. امروز خاندم:
۱- رسمالخطی حسابشده داشته باش. مثلاً بدان که چرا بهجای «مثلاً» مینویسی «مثلن»؛ معیار من همخوانی گفتار و نوشتار است، پس با دلیل محکمی «خاب» و «خاهر» و «خاهش» را اینطوری مینویسم.
۲- در بازنویسی، نوشتههایت را با صدای بلند بخان؛ این کار از هر روش دیگری در کشف خطاهای نوشته مؤثرتر است.
۳- زبان را از قفس کتابهای دستور زبان آزاد کن. زبان وسیعتر و باشکوهتر از آن چیزی است که در قواعد صلب این کتابها میبینی.
۴- کلمات بیشتر، لذت بیشتر. از زمین و زمان واژه بقاپ. انبانی پر از لغت داشته باش.
۵- با هر کلمهٔ تازهیاب جمله بساز. حتی جملههای جفنگ. واژه را فوری به کار انداز.
۶- از کاربست کلمات مهجور نترس. کار نویسنده جلوگیری از کپک زدن واژههاست.
۷- زمانی درمییابی زبان مسئلهٔ توست که هر روز بارها و بارها به دو سایت «واژهیاب» و «واژهدان» سر بزنی.
هزار کلمه تایپ کردم. در این هزار کلمه بیشتر مدلهای مختلف نوشتن را تجربه میکنم: آزادنویسی، شکرگزاری، نامهنویسی؛ گاهی حتی داستانکی هم شکل میگیرد. و مثل صبح آنقدر آزاد و رها نمینویسم، بیشتر تمرین نوشتن است.
از چخوف سه داستان «مجلس یادبود»، «آنیوتا» و «گریشا» را خاندم. داستانهای کوتاه چخوف خودش کلاس درسی است برای نوشتن داستان کوتاه.
وبینار نویسندهساز شرکت کردم. استاد کلانتری دربارهٔ فهرستی از موضوعهایی که از آنها میآموزیم گفتند، که در ادامهٔ همان دانششخصی در یک فضای دیجیتال، آموختههایی که در طول یک هفته داریم جمعآوری کنیم و بهطور منسجم حدود یک یا دو جمله از آنها را ذخیره کنیم. پانزده دقیقه هم دربارهٔ این موضوعها نوشتیم؛ من سه موضوع را انتخاب کردم اما باز مطمئن نیستم باید بیشتر در مورد انتخاب اولویت موضوعها فکر کنم. امیدوارم آنچه از وبینار امروز متوجه شدم درست باشد. وبینارها اوقات خوشی هستند.
بعد وبینار چند صفحه «رود راوی» را خاندم، اما مهمان آمد و نتوانستم ادامه دهم. خوشبختانه مهمانها خیلی نماندند و رفتند.
آخر شب آزادنویسی کردم و از موضوع آموختهها نوشتم و به نتیجه رسیدم. روزنویسی هم کردم، که بخشی از آن نامهای شد برای تو همیشه رفیق مهربانم.
محبوب امروز:
بی تو خستهست ز جانم تن و جانم ز تنم
خستهام من هم از این بار گرانی که منم
— حسین منزوی
امروز روز پرکاری برایم بود. دوباره گیر یک عالمه سبزی افتادم. الان در آن حالتیام که به شدت معتقدم آدم را برق بگیرد اما جو نه. سه دستهی بزرگ اسفناج خریدم. نشستم به تمیزکردن و شستن و پختن و سرخیدنشان. البته این را بعد از برگشتن از پارک انجام دادم. صبح زود طبق عادت جمعه صبحها، با دوستانم رفته بودیم دور دور و کلهپاچهخوری.
البته که بعد کَلَپچخوری، یک خواب درست و درمان میچسبید اما بد افتادم توی تلهی جوگیری. بگذریم. داشتم برایت میگفتم؛ بعد از برگشت از پارک و پیادهروی و کلهپاچهخوری و پاک کردن سبزی و شستن و پختن و سرخیدن آن، افتادم به جان تمیزکاری و بشور و بساب.( یکی نبود بگوید کاش به بقیهی برنامههایت اینجوری تعهد داشتی. اگر این تعهد را به خواندن و نوشتن داشتم تابهحال یک غلطی خورده بودم ).
خلاصه که تا همین حالا که شبیه یک مردهی متحرک روی تخت افتادهام، شبیه اسب عصاری کار کردم و شستم و رُفتم و گَرد این هفته را از جایجای خانه زدودم.
البته این را هم بگویم تنها تایم استراحتم همان تایم یک ساعتهی وبینار بود. از ایدهی نوشتن از آموختههایمان پر از هیجان شدم و مشتاقم هر چه زودتر انجامش دهم. راستش این روزها بیشتر از هر وقتی محتاج ثبت تجربهها و آموختههای جدیدم. با وجود دغدغههایی که زندگی سر راهم گذاشته، لازم دارم آنها را جایی ثبت کنم و مدام بازخوانیشان کنم.
القصه وقت فرستادن این گزارش و آموختهی روزم برای کانال لحظهنگاریام است. بعد باید بروم بخوابم و خودم را برای سرکار رفتن فردا آماده کنم.
From احترام کرمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس عظیمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مصور رحیمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلا گلستانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟