از سر صبح که این بیت را شنیدم،
«چون وا نمیکنی گِرهای خود گِره مشو
ابرو گشاده باش چو دستت گشاده نیست»
به آدمهای اطرافم فکر میکنم. کدامها گِرهگشایند و کدامها، گِره؟
در یادداشتهای صبحگاهی از دستهبندی آدمها مینویسم. بخشندهها، گیرندهها، بده بستانیها، بیتفاوتها و آنهایی که در هر شرایطی کار درست انجام میدهند.
امروز چه خاندم؟
بازخانی شب هول، چند صفحه از حیوان قصهگو، اشعاری از حمید مصدق، غزلهایی از حافظ.
چه دیدم؟ قلب هیولا. داستان کهنهسربازی همراه سگی ویژه در ارتش و سرگردانی در آلاسکا. نبرد آنها با طبیعت، و در انتها مرگ کهنهسرباز و رساندن سگ به جاده شهری. هر دو علاقهای ویژه بهم داشتند، از جنگ مرگباری بازگشته بودند. مثل دو همرزم کنار یکدیگر با گرگها جنگیدند. برای هم فداکاری کردند.
پس چرا بعضی آدمها به همخون خود جفا میکنند؟ وفای سگ به چه دلیل است؟
در وبینار پروژه جدیدی آغاز کردیم.
من به شکل پویا و دائمی در چه حوزههایی میخاهم بیاموزم؟
۱. فلسفهورزی.
برای شناخت و درک بهتر فلسفیدن، به زبانِ فکر نیاز دارم.
۲. جستارنویسی
نوشتن از روند فکر همراه روایت شخصی برایم جالب است.
۳. روانشناسی تکاملی
دانستن آنچه بودیم، و به آنچه تبدیل شدیم، اهمیت دارد.
۴. سلامت جسم.
سلامتی با آرامش پیوند دارد.
۵. زبان ادبیات
انواع مختلف نوشتار ادبی و ساختار زبان، نیاز ضروری برای نویسنده است.
ثبت گزارش از آموختهها ما را به انجام آنها مشتاق و متعهد میکند.
هر هفته جمعهها در یک جمله به فشردهترین حالت از آموختهها مینویسیم، روشن و شفاف. بعد از چند ماه، مرور این فایل به ما میگوید عمرم را بیهوده تلف نکردم. نقشه راهی داریم برای روزهای خود.
#روزهایی_که_مغزم_زودتر_از_من_بیدار_نمیشود
دیروز پستچی بستهای برای آقای کوشش آورد. از ظاهرش پیدا بود که کتاب است. از مهدی پرسیدم: «چه کتابی خریدی؟» گفت کتابی درباره نقص توجه و بیشفعالی بزرگسالان.
کتابخانههای الکترونیکیام را نشانش دادم؛ انبوهی از کتابهای مرتبط با نقص توجه و بیشفعالی. دلم برای خودم سوخت. کسی نمیداند من با خودم چه کردهام. کسی نمیداند چقدر تلاش کردهام کمتر خطا کنم، کمتر وسایلم را گم کنم و کمتر فراموش کنم. چقدر برای کنار آمدن با خودم وقت گذاشتهام.
با این حال، دیدن آن کتاب لبخند به لبم آورد. خدا را شکر کردم دایی افشین، که اینهمه مرا باور دارد، اینجا نیست؛ وگرنه احتمالاً خیلی عصبانی و دلخور میشد.
جالب اینجاست که در کسری از ثانیه به زمان حال برگشتم. از مهدی تشکر کردم و گفتم: «ADHD پر از حال خوبه و من خوشحالم که تونستم این حال رو تجربه کنم.»
سرمای ناجوری خوردهام. قدیمها پدر بهم میگفت: «چیز بهتری نبود بخوری؟» و من هم برای این سؤال جوابی جز عطسه نداشتم!
صبح بهسختی از رختخواب کنده شدم. میگویند مغز افراد دارای ADHD در نود دقیقه اول بعد از بیداری هنوز درستوحسابی راه نیفتاده و انگار دوپامین در پایینترین سطح خودش قرار دارد. کمکم دارد یادم میآید که در دوران مدرسه و حتی دانشجویی، زنگ اول کلاسها را چندان متوجه نمیشدم. همیشه فکر میکردم همه مثل من هستند و نمیدانستم مغزم جور دیگری کار میکند. البته مشکل خاصی هم ایجاد نمیکرد؛ فقط آن دو ساعت اول صبح به کارهای منزل موکول میشد.
چند روزی است که با دیانا درگیر ترانه جدیدی به نام «دو دو شب» هستم. ترانه واقعاً سختی است، اما من مدام به دیانا میگویم: «سخت معنا نداره؛ وقتی با تمرین میتونی آسونش کنی.»
سلفژ را روانتر خواند و توانست حدود هفت خط نت را پشت سر هم روی ساز بنوازد. بماند که از هفت نت، ششتایش را میزد و یکی را جا میانداخت؛ بعد هم زیر بار نمیرفت! من میماندم و گوشهایی که ظاهراً بیش از حد به نتها حساس شده بودند!
سنتور هم به برنامههایم اضافه شده است. فعلاً دیاکو پیشرفت چشمگیری نداشته، اما بالاخره راه میافتد.
من روزهای پرچالشی پیش رو دارم. روزهایی پر از تمرین، یادگیری، فراموشی، پیدا کردن وسایل گمشده، نتهای موسیقی و احتمالاً چندین عطسه دیگر.
کاش بیستوچهار ساعت شبانهروز گاهی به اندازه چهلوهشت ساعت کش میآمد. نه برای اینکه کارهای بیشتری انجام بدهم؛ شاید فقط برای اینکه بتوانم به همه چیزهایی که دوست دارم، کمی بیشتر برسم.
#۲۲آبان۰۵
#سوگندستاره
#روزانهها
صبح به بیداری و نوشتن گذشت. با فائزو مینوشتم و حرف میزدم.
حمید پیام داد بریم دَدَر؟ گفتم ها. رفتیم جادهی اسالم. کلی چیزهای خوشمزه گرفتیم و آن بالابالاها کمی برف بود و برگشتیم. دیدن بود و دیدن بود و قمیشی. لذت از این بیشتر؟ جنگل هنوز کامل زرد نشده بود و بیشتر شبیه بهار بود تا پاییز. فقط سردتر از بهار بود.
توی راه که بودیم لحظهای وصل شدم تا ندا و فائزه را ببینم و تهش گفتم فعلن بچهها، برید بنویسید، برید بنویسید، خداحافظ. دیدم داداش و زنداداشم ساکت بودند و زنداداشم پرسید چی گفت؟ داداشم گفت نویسندهها اینجوری با هم حرف میزنند «برو بنویس»، «نوشتن به خیر»، «همیشه به نوشتن باشی» و بعد هار هار خَنده میکند. ولی اندیشیدم عجیبم ها منم.
به خودواژه نرسیدم ولی این تمرین را دوست داشتم. وقتی میخاستم بنویسم اول پرسیدم در کدام خاطره آن احساس را داشتی و بعد که خاطرهای به ذهنم میآمد جریان تداعی هم دنبالش میآمد.
نویسندهساز بود و بحث جذاب مدیریت دانش شخصی. چهار حوزه انتخاب کردم و منابع هم مشخص است. ولی اول دلم میخاهد فایل نویسندهساز را دوباره بشنوم.
وبینار نگار افروشه را بودم. این که از پاورپوینت برای ارائه استفاده میکند برایم جالب است. داشتم به این فکر میکردم که وبینارها فرصت خوبی است برای امتحان کردن روشهای مختلف و چرا که نه؟ بازی لذتبخشی است برایم.
وبینار الهه نصیری را بودیم و نقاشی کشیدیم یا بهتر است بگویم طرح زدیم. به اشکال هندسی توجهم بیشتر شد و کمدم را کشیدم و سعی کردم ببینم چه اجزایی دارد. چه تمرین خوبی است.
با کیمیا و بچهها بودیم و این جلسه، جلسهی آینه بود. بدنم را بیشتر دیدم و فکر نمیکردم با اینگونه دیدن حس متفاوتی به خودم داشته باشم. بعد از دو ساعتی که با کیمیا و میمیا بودم رفتم و با ندا و فائزه از این تجربه نوشتم.
و دوباره به این سوال اندیشیدم که پورن چیست؟ آیا محدود به فیلمهای مستهجن و داستانهای سسکیجنایی است یا نه؟ نوعی از نگاه است؟ و این نوع نگاه چه قدر رایج است و به چه چیزهایی آسیب میزند.
«فلسفهی پیادهروی» را خاندم.
فیلم درمان درست و حسابی را هم دیشب دیدم. شخصیت خاصی را نویسنده ساخته است. داستان روانشناسی که به «عمل کردن» اعتقاد دارد و برای درمان مراجعینش فقط حرف نمیزند و اقدامی هم میکند.
دیشب کتابی، خیلی اتفاقی راهش را به زندگیام باز کرد. نیما مهمان ما بود. دیدم مشغول خاندن و نوشتن است. پرسیدم: «درس میخونی؟» توضیح داد که در حال خاندن دورهای از یک روانشناس معروف ایرانیست. کتابش را نشانم داد. «ش کو؟!ه» اسم کتاب جذبم نکرد اما توضیح نیما در مورد موفقیت کتاب و بردن چند جایزهی بینالمللیِ روانشناسی ترغیبم کرد کتاب را ورق بزنم. پس ظرفها را شستم و نشستم پای خاندن کتاب، تا جایی که گزارش نیک را فراموشیدم. بیاغراق متن کتاب حالم را بد کرد. بیسلیقه و پر از غلطهای نگارشی و دستوری و نقطهگذاری یا بهتر بگویم نقطهنگذاریهای اشتباه بود. نگارندهی متن، واضحن نویسنده نبود. اما سعی کردم در پشت این قلم ناخوش حرف نگارنده را دریابم. پس چشمهایم را بستم و گوشهایم را وا کردم. و اینگونه شد که نیمی از کتاب را خاندم.
تا اینجا که خاندهام حرف کلی کتاب مثل همان جملات تاکیدی زرد است که چند روز پیش موضوع نویسندهساز بود. داشتن افکار مثبت. و همینطور جو دیسپنزا که بر داشتن احساسات مثبت پیش از وقوع آنچه در پیاش هستیم تاکید میکند. به ویژه تاکید بر حس قدرشناسی. میرسم به کلمهای که کلافهام میکند. نویسنده «سجل» (شناسنامه) را «سهجلد» تعبیر کرده و نگاشته است. و اصرار به تکرارش هم دارد و هربار در پرانتز شناسنامه را هم آورده. خوب همان شناسنامه چه بدی داشت؟
بعد از ساعتی خاندن برمیخیزم به ورزش. بعد گلها را آب میدهم. غذای سادهای میخورم و دوباره دنبالهاش را میگیرم. (لطف نوشتن این سطور آن بود که یادم آمد گلهای بالکن را فراموش کردهام.)
حال شب شده. در تخت فرو رفتهام و چشمانم حسابی گرم شده که ناگهان به یاد گزارش نیک میافتم. دست دراز میکنم و در تاریکی گوشی را میجویم. ترجیح میدهم همان گزارش نیمه را بفرستم و نیفکنم به فرداشب.
راستی چقدر با مسکوب همکلامم در این فقره. گویا سخن از زبان ما میگوید. با این تفاوت که من احساس میکنم باید فرود آیم، از قلههای یخزده و مهگرفته به سوی دامنههای سبز و پرآفتاب.
شب شده بود و من هنوز در جستجوی زمان از دست رفته را نخانده بودم. بخاطر گزارش نیک شروع کردم تا بتوانم اندکی دربارهاش بنویسم.
پسزمینه صدای تیک تاک ساعت و خور و پوف مادرجان. احساس نیمه شب بودن میکردم و میخاندم. روز خستهکنندهای بود اما خاب بعدازظهر با آنکه دوستش نداشتم نجاتم داد.
صبح مامان مراسم داشت. کمک و شلوغی. خبر ازدواج دختر خاله و مراسم هفتهی آینده. ذوقیدن. بالاخره مراسم شادی و آن هم انقدر نزدیک.
تا رفتند مهمانها ظهر شد و نهار. بعد از نهار نشستم به رمانخانی. اما همانجا خابم برد.
وبینار از معماری و وصل به اصل را بودم و ذهنم بعد اینها تازه هوشیار گشت. در اولی به خود گفتم باید بیشتر اشیا را برای کشیدن ببینم. یعنی دقیق ببینمشان. در دومی هم نامهای نوشتیم به لباس موردعلاقهمان. حالا دوست دارم همهی لباسهایم را دقیقتر ببینم.
دو ساعت در جستجوی زمان از دست رفته. راوی همچنان از کودکیاش میگوید. جذابیتش در علاقهی پسرک به کتاب و نوشتن است. در بازگویی دغدغههایش که با آنها همزادپنداری میکنی:
«هنگامی که خودم مینوشتمشان، پایبندیم به اینکه به دقت باز تاباندهٔ همانی باشند که در ذهنم میگذشت، و ترسم از اینکه مبادا «به نظر طبیعی نرسند»، دیگر فرصتی برایم باقی نمیگذاشت که ببینم آنچه نوشتم خوب هست یا نه! اما در حقیقت تنها همین گونه جملهها، همینگونه اندیشهها بود که به راستی دوست میداشتم، همان کوششهای دلواپسانه و ناخشنودانهام هم نشانهای از عشق بود، عشقی بیلذت اما ژرف.»*
*در جستجوی زمان از دست رفته، مارسل پروست، ترجمه مهدی سحابی صفحهی ۱۷۱
دیشب دیر خوابم برد. صبح زود جلسه داشتم، در کافه. ساعتِ گوشی ۷:۳۰ زنگ خورده بود. خفهاش کرده بودم بدون اینکه متوجه باشم. چشمهایم را که باز کردم از زمانِ جلسه گذشته بود. روز با همین حسِ بدِ از دستدادن شروع شد.
سردرد امانم را بریده بود اما نسبت به خوردن قرص مقاومت میکردم. قرار بود ۳ ساعت سر کلاس سلفژ بنشینم و از پیانو تا فورتیسیمو دهانم را باز کنم. در آخر ناچار شدم تن بدهم به مُسکن.
وقتی به خانه برگشتم کرسی را روشن کردم، روشن نشد. همهاش دو روز بود آن را خریده بودیم. خانه سرد بود و سرد ماند. از این سیستمهای گرمایشی جدید هم خوشم نمیآید. باد را پرتاب میکنند، کف خانه سرد میماند، سر آدم سنگین میشود و پول برقش زیاد.
دیگر کیفیت همه چیز فرق کرده، حتی دوستیهای چندین و چند ساله. کرسی پیشکش باشد.
آنقدر نوشتم و پاک کردم که منصرف شدم. اصلا اینجا بنویسم که چه؟ فقط میدانم ناراحتم، شوکهام و باید درس بگیرم.
امروز هم به نویسندهساز نرسیدم. میروم گوش بدهم به مغز دوم.
۲۲ آبان ۰۵
گزارش هفتاد و هشت
سالواژه: تبدیل
امشب هم گزارشم را با تبلت ثبت میکنم. فهمیدم که مشکل نیمفاصلهی کیبورد حل شدهاست.
خب امروز پرنیک نبود. نیک بود. پر نبود.
بهترین بخش نجاتبخش جمعهها، خودواژه را ببودم. خوش گذشت. همسفرانم واژههای خلاقانهای سروده بودند.
بعد رفتیم خانهی عمه برای تحویل یکی از وسایلشان. طوطی بازی کردیم. به عبارتی کفتر بازی. خوابم میآید و تمرکز کافی ندارم.
فردا هم مشغولم. انشاالله خیر است و به بهترین نحو پیش میرود.
تکههای امروز:
من هم دوست دارم طوطی بخرم. تماشای رشدشان لذتبخش است.
امروز فهمیدم ریون واقعا گربهگریز است و همسانانش را دوست ندارد.
در مورد تصمیمگیریهایم به خانواده گفتم. واکنششان خنثی بود. به هر حال این زندگی فرمانش دست خودم است. در نگاه، تصمیمگیری و باور. تا حدودی.
امشب زود میخوابم.
خدایا شکرت. میدونی که؟
گزارش نیک ۱۸۵فرح
خوابنگاری. عجب خواب عجیبی!
امروز جمعه تعطیله .
بازم من کارام زیاده.
با لیلا رفتم خرید سبزی خرده شده و چند قلم سبزیجات خرده شده و آماده ( پراسس شده ) آماده میگیرم دیگه وقت خرد کردن لوبیا و هسته گرفتن آلبالو و پاک کردن و شستن و خرد کردن سبزی ندارم . دوکیلو سبزی آش با سیر تازه خرد شده گرفتم. چند وقت پیش که کوکو با سبزی آش مجبورن درست کردم کوکو خیلی خوش طعم و شیرین شده بود. بنظرم لسفناج در سبزی آش کوکو را بهتر میکند. دیگه سبزی در فریز شده یا آش یا قورمه شده ، چه چقدر هم خوب و کافی.
بعد از بازار روز فرحزادی در جمعهای آفتاب و خلوت رفتیم شهروند ایرانزمین. کلی خرید کردم در حدود ۲۴ هزار میلیون تومان کمکم خرید خونه داره سرسامآور میشه. بی خود نبود قصاب به راننده گفت قسطی گوشت بردار.
چند بسته ماهی قزلآلا فریزری ، چن بسته میگو پاک کرده و بقیه کنسرو نخود و لوبیا و عدس وووو
خدای من گرونی سرم را درد آورد.
…جمعه تعطیله.
و من سرگرم بسته بندی مواد خریداری شدهام….
آشپزی امروز : آش ترخینه و کتلت.
عیادت بیمار : از غربی ترین نقطه تهران رفتیم شرقی ترین جای تهران حکیمیه بیمارستان عرفان از ساعت ۳ تا ۶ در راه بودیم.
دورهمی هر جمعه خونه مادر به صرف عصرونه آش ترخینه
همسایه طبقهی سوم مادرم که گاهی به دیدن مادرم میاد ملایری است. و این دوسال که مامان به این ساختمان نقل مکان کرده، برامون ترخینه میاره. اینبار ۹ عدد ترخینه ( گندم با دوع ، یا جو خردشده با دوغ گلوله شده ) آورده بود که من چهار عدد ترخینه را آش کردم.
وبینار نویسنده ساز را در را رفتن به عیادت مریض بعد از پادکست در مورد شاهرخ مسکوب گوش دادم.
🐌
حلزون درمسیری که حرکت میکند سه فکر او را رها نمیکند. و مدام به آنها فکر میکند. سه دانش را مد نظرش دارد که در طول هفته میخواهد درباره آنها تحقیق کند و کتاب بخواند و در مورد آنها در کانالش بنویسد. بنظر شما آن سه فکر چی میتونه باشه.؟
✍️
«در دلم چیزی ویران شده، چیزی که نمیدانم چیست، و اضطراب و دلشوره، مثل مهی در ته درهای بیآفتاب، جایش را گرفته است. باید خودم را بالا بکشم، به سوی روشناییِ سبز و چشماندازهای دور.» (شاهرخ مسکوب، روزها در راه، ص۶۷۳)
✍️راستی دوستان در راه های پر ترافیک منو دخترم پادکست گوش میدیم .
پادکست “چنین شد” روایتهاییست مستند از آدمها و مکانها و وقایع و فرهنگهایی که قصههای شنیدنی دارن. و امروز از شاهرخ مسکوب شنیدیم که عالی بود. البته بیشتر دخترم سخنرانی های دکتر مکری گوش میده، که مورد علاقه منم هست.
صبح مثل همیشه با آزادنویسی شروع شد. بدوبدو. تا فسقلیها خوابند. تمام. دفتر را میبندم. صبحانه آمده است.
ظهر. به شعر میگذرد. کمی شمس لنگرودی.
عصر. پیاده روی میکنم. نتوانستم کتاب بخوانم. بچهها وقت خالی نمیدهند. میروم نویسندهساز. دقیقا مثبتترین و پربارترین کار امروز همین است. خالی میشوم. «در چه زمینههایی دوست دارید مدام در حال یادگیری باشید؟» زمینههایم را مینویسم. خیلی خوب بود. باید برایشان کاری کنم.
شب. سخت میگذرد. دخترک چهلدقیقهای برای خطی که روی جامدادیاش کشیده شده، گریه میکند. با هرچه بگویی شستمش، اما پاک نشد.
میخواهم کمی بروم توی کتابها. نمیشود که نمیشود. اما اشکالی ندارد. زندگی همین است دیگر، همیشه نباید بشود. قرار میگذارم با خودم، فسقلیها که بخوابند بروم توی کتابها.
هیس. خوابیدند. باید بروم توی کتابها.
«رود راوی»
کمی هم فلسفهمان میشود. «در باب حکمت زندگی از شوپنهاور»
و تمام
صبح هوا خیلی خوب بود. قبل از طلوع آفتاب رفتم پیادهروی. این هوا برای ما غنیمت است. نمیدانم چند روز در سال از آن بهرمند میشویم. معمولا وقتی هوا گرم نیست، آنقدر سرد میشود که پیادهروی لطفی ندارد.
نشستم پای وصله پینه نوشتههایی که دیروز نوشتم تا یادداشتی از جلد دوم مادران و دختران بنویسم. اینقدر این ور و آن ور درهمنویسیها را زدم تا شد مثل همیشه یک یادداشت کوچولو. «برده انسان است» همان را روانه بیرنگانه و کانال با همخوانی کردم.
صفحاتی از داستان یک شهر را خواندم. قبل از آنکه همراه چالش با همخوانی شوم دوستان آن را خواندهاند. با دیدن یادداشتهایشان در مورد کتاب به خواندنش ترغیب شدم.
کانالهای دوستان را خواندم. یادداشت گیابند جان را که دیدم، متوجه شدم خودم مثل من در مسیریابی خود را ضعیف میداند.
ظهر دختر خونه بینیش را جمع کرد و گفت: برنجمون یه بویی نمیده؟
از سکوت و نگاه پرسشیام جواب سوالش گرفت. گفت: من باز یه جورایی بویی شدم. برنج که آبکش کردی یه بویی میداد.
یادداشت الهه جان خوانده بودم که از بو کردن نان گفته بود و واکنش مادرش. همان جمله را گفتم. بودونی تو کاش میدونستم کجاست.
بعد از ظهر خوابم برد امروز. غروبی که پاشدم حسابی کسل بودم. چای دم کردم. ظرف شستم، نماز خواندم و زدم بیرون. رفتم پارک نزدیکمان. مراسم بود. صندلی گذاشته بودند. نشستم. از اجرای دختر نوجوان خوشم آمد. متن و مجریگریاش خیلی خوب بود. بهترین بخش برنامه کار خودش بود. کار واعظ تعریفی نداشت. مداح هم صدای دلنشینی داشت. کمکم هوا سرد شد، تا برگشتم یخ کردم.
چیزی نبود فقط پایم را روی یک جوجهتیغی گذاشتم.
بعد هم جیغ و فرار. اما شک کردم که جوجهتیغی بوده یا نه. برگشتیم. دیگر سر جایش نبود.
دلم خاست گزارشم را با این شروع کنم.
امروز آخرین امتحانم را دادم و تمام شد. پر از شوق بودم. رفتیم کادیکوی مغازههای کریسمسی را گشتیم. خیلی ذوق کردم. مثل مغازههای کریسمسی خابم بود. از بچگی عاشق مغازههای کریسمسی و شیرینیهایشان بودم.
اما پایان این گزارش کمی تلخ تمام میشود.
شب که به خانه رسیدم، دیگر نتوانستم درد پهلویم را انکار کنم. احتمال دارد عفونت به کلیههایم زده باشد. فردا اول وقت به دکتر میروم.
داشتم دفترم را ورق میزدم که ببینم امروزم چطور گذشته. راستش از تمرین خطم و از این نظم و این فونت جدید خیلی خوشم آمد. در حالی که وقتی که داشتم تمرین میکردم این احساس را داشتم که من فقط یک آماتورم که از اولین جلسهی تمرینش لذت میبرد و خطش شبیه هیچ یک از سرمشق ها در نیامده است. حالا که دستخطم را نگاه میکنم از نتیجه راضی ام با اینکه خیلی جای پیشرفت دارد.
یک فیلم هم دیدهام به اسم other mommy .
یک فیلم ترسناک که داستانش را در دفترم نوشتم این اولین بار بود داشتم اینکار را میکردم چالش جالبی بود و لذت بردم.
امتیاز امروزم: ۶
مینویسم. بیست دقیقه. میخوانم یک ساعت. کتابی از جیمز هالیس. این روزها بیشتر توسعهی فردی میخوانم. چون هنوز به اندازهی کافی فردیتم توسعه نیافته است. وقتی صحبت از فرد میشود همه میخواهیم آن منحصر به فرد بودنمان را به ظهور برسانیم. آن چیز، دلیل یا علتی که برایش خلق شدهایم. اغلبِ کتابها میگویند ما برای مأموریتی مخصوص به دنیا پا گذاشتهایم. اما یافتنِ این ماموریت چرا اینقدر مشکل است. یا شاید برای من اینگونه باشد. اگر این فرضیه واقعن درست است، دوست داشتم خیلی زودتر و راحتتر به نوع ماموریتم دست یابم. اینکه برای چه کاری قدم به پهنهی هستی گذاشتهام خیلی از کارهای اضافی را از زندگیم حذف میکند. امیدوارم زودتر به دستش بیاورم.
تا بعد
https://t.me/hamidr_shad
به پیشنهاد خانم ایکس مسیر همیشگی برگشت از کوهنوردی را رد کردیم و از مسیر بالا رفتیم. بیشتر مسیر رفت و برگشت سرم پایین بود و حواسم به جلوی پایم. فقط دو بار فرصت شد بایستم و به پشت سرم نگاه کنم. بار دوم، شهر هنوز با چراغهای خیابان روشن بود. کوهنوردی در گرگومیش پاییز، از جمله لذتهای فراموشنشدنی این دوران من و خانم ایکس میشود. به قله که رسیدیم، تازه آفتاب داشت نور سردش را همهجا پهن میکرد. حتی موقع برگشت هم سردم بود. خیلی زود گذشت. خانم ایکس میگفت چون وقتی هوا تاریک بود تندتند راه رفتیم، به خاطر همان زودتر رسیدیم. در جریانید که تابستان با بدبختی به قله میرسیدم. اما امروز با آهنگ پاپ فادر بشکنزنان همان مسیری را رفتم که قبلا تسمه پاره میکردم.
آنباکس بستههای گمشده پست خیلی وسوسهکننده است. همین شد که یوتیوب با این پیشنهادش، ظهرم را از آن خودش کرد.
بعد از بههوشآمدن از خوابی که نمیدانم کی سراغم آمد، سر پا شدم تا کار عقبمانده را تحویل بدهم. زود تمام شد. یک چیز جدید هم یاد گرفتم که به بهبود خروجی کارم کمک میکند. دیدن بخشی از سریال چینی جدید، قاقالی، تیک زدن این تسک بود. البته در حین دیدن، فایلهای جزوه را آماده و در نوتبوک الام آپلود میکردم تا برای جزوهنویسی آماده شوم. بعد از نوشتن اولین فایل، گشتی در Wiley زدم تا مقالهی جدیدی پیدا کنم. مقاله مرتبطی پیدا نکردم.
همهی کارها روی دور تند پیش میرود. دلیلش هم این است که تا وقتی کلاس حضوری هست، باید تا آخرین قطرهاش را استفاده کنیم. هفته سوم مقطع جدید قرار است با ارائهها بگذرد، همینقدر بدون توقف.
جدول جمعهها را باید بهروزرسانی کنم. ثبتنام هر کلاسی که جمعه برگزار میشود، باید لغو شود، چون شرکت در آنها کاملا غیرممکن شده.
صبح جلوی فکرهای نکردهام را گرفتم تا پشیمانی جدیدی بار نگذارم.منطقی نیست. خالی بودنم بیشتر شد. شب داشتم به فکرهای نکرده نگاه میکردم. حتی همین چیزهای کوچک هم دارند به آژیر خطر دستدرازی میکنند.
https://t.me/MaedehJavadiCHN
نزدیک ظهر بیدار شدم. گرسنه بودم و با چشمانی نیمهباز رفتم آشپزخانه. آن اطراف اناری نصفه دیدم که داخل سینی رها شده بود. سس گوجهای که نیمش مانده. چند عدد خیارشور و گوجهای که آنها هم روی میز رها شدهاند کنار کاربرگ ریاضی که نصفه حل شده بود. همه چیز نیمه رها شده حتی فکرهای دیشبم.
احساس کردم پنجشنبه را هم کامل نزیستهام و نیمه رهایش کردم. صبحانهای را سرظهر خوردم و بعد هم پختن غذا بود و شروع کوزتبازی.
شستن ظرف و شستن سرویس بهداشتی و شستن قفس همستر و عوض کردن پوشالش.
آب دادن به گلدانها و دیدن جوانهی زامیفولیایم آن هم بعد از یکسال.
بعد هم رفتم خانهی داداشم تا به گلدانهای آنها هم که مسافرت هستند آب بدهم.
صحبت با لیلیوم بود. صحبت با مادرم و فکرهایی که تصمیم گرفتم به آنها هم فکر نکنم.
بوی شویندهی لباس بود و جمعهای که آن هم نصفه ماند و نفهمیدم کی شد ساعت یازده شب و باز هم زیر چنگال شب را نخواندم.
آمدهام که برایت از شرح روز دوست داشتنی ۲۲ آبان بنویسم.
صبح را با محدثه جان شروع به کار کردیم من شکرگزاری و روزنویسی، آزادنویسی و تمرین نویسندگی انجام دادم و ادامهٔ کتاب آداب دنیا را خواندم. قلم یعقوب یادعلی دارد برایم جذاب میشود. اهل اصفهان است و هر ترکیب و کلمهای را که به کار برده برایم آشناست و معنی آن را میدانم چرا که بروجن و اصفهان مشترکات اصطلاحات و کلمات بسیار دارند.
به انجام کارهای خانه رسیدم.
بعد با محدثه گپ زدیم اول چت کردیم و بعد مفصل تلفنی صحبت کردیم مثل همیشه گپ زدنهایمان پر از حس و حال خوب است. پر از درک شدن، پر از نور و آگاهی و خنده. از خیلی چیزها گفتیم و شنیدیم. از پذیرش اینکه در زندگی قرار نیست آن رفتاری را که مایلیم و دوست داریم دریافت کنیم. از اینکه لازم است برای خود آدم امنی باشیم و و بکوشیم امن باشیم برای دیگران. که یک نسل امن را تربیت کنیم. که امن بودن را سرایت بدهیم بر هم.
بعد از گفتگوی دلچسب با محدثه به وبینار رسیدم و وبینار بسیار ویژه و خوب بود استاد پیشنهادی دادن برای مدیریت دانش شخصی. مشخص کردیم برای هفتهٔ آتی مایلیم بر کدام موارد کار کنیم و و در موردش بیاموزیم، در موردش بخوانیم، گوش کنیم و منبع پیدا کنیم و آخر هفته آموختهها را در یک جمله فشرده و مکتوب کنیم و داشته باشیم. مایل و مشتاقم که حتماً انجامش دهم.
بعد از آن متنم را نوشتم و ویرایش کردم که آماده بشود برای رسیدن به قطار انتشار ساعت ۸.
به ادامهٔ کارها رسیدم و ساعتی را با زیتون مشغول بودم و حالا بعد از خوردن شام و گپ و گفت، میروم برای ادامه خواندنیها و اینک با این تک بیت از حافظ شیرازی عزیزمان امیدوارم که عمر غم همهیمان کوتاه کوتاه کوتاه شود:
« نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد
که روز محنت و غم رو به کوتهی آورد»
خستهام. میخاهم بخابم. میخابم یعنی؟ طعم زهر میدهد. طعم تلخ. چه؟ همهچیز. وقتی تلخ است چیزی، اولین سوالم این است که تلخ است یا به دهان من تلخ است؟ فرقش چیست؟ فرقش این سوال است. این سوال که میرنجاندم.
خستهام. درد میکند بدنم. کسلم. سستجان. قرص سرماخوردگی. میخورم. عسل و آب جوش. از سرماخوردگیست؟ چیزی درمیانگیزد. چیست؟
بیدار میشوم. ظهر. آماده میشوم. برای سومین جلسهی وبینار «از معماری». برگزار میشود.
میخاهیم بخانیم. با فائزه. اما حرف میزنیم. چرا حرف ارتباط است این روزها؟ ندا میآید. مینویسیم. نمیخاهم بنویسم. مینویسم.
ممدو میآید هی وسط جلسه که بیا غذا بخور. میخورم. میپلکم. حرفهای صد من یک غاز و گوزبنیاد. میزنیم. میزنم. جاهایی سوالهایم را میگذارم پشت در؟
پیش بردن مسئولیتها و کارومارها. کارهایی که دیروز آب خوردن بودهاند. کارهایی که امروز سنگی بزرگ مینمایند. چیزی درمیانگیزد. چیست؟
خستهام. میخاهم بخابم. میخابم یعنی؟ طعم زهر میدهد. طعم تلخ. چه؟ همهچیز. وقتی تلخ است چیزی، اولین سوالم این است که تلخ است یا به دهان من تلخ است؟ فرقش چیست؟ فرقش این سوال است. این سوال که میرنجاندم.
خستهام. درد میکند بدنم. کسلم. سستجان. قرص سرماخوردگی. میخورم. عسل و آب جوش. از سرماخوردگیست؟ چیزی درمیانگیزد. چیست؟
هر چه که هست و درمیانگیزد، کمجان میکندم. در این زیست روزانه و برای انجام کوچکترین کارها، در حال خستگی و زخمی شدن و ترمیمم. سیزیف نیستم. باید از یوتاب بپرسم. که کیستم. کدام افسانه، استعارهی این وضعیت است؟
فکرهای حلزون دارند پر میکشند سوی دوردورها. شاید هم اینها سه کلهجوجهن که میخواهند حلزون را نوک بزنند یا شاید فقط اختلاطی کنند با او.
«روشنایی سبز»
سبز را خیلی دوست دارم، بعدش آبی شاید هم برعکس. چون ته ندارند. شاید فقط برای من ته ندارند.شاید چون آسمان ته ندارد برایم و جنگل و دشت و گل و درخت و گیاه و پیچک.
کاردستیهایی ساختم. برای آسان شدن کارم و انتقال بهتر مفاهیم چه درسی چه اخلاقی ابزار خیلی به کار معلم میآید. مخصوصا دبستانی.
به گمانم دبیرستان هم اگر معلمها خلاق باشند و ابزار بیاورند مدرسه قابلتحملتر میشود. یه ناظمها و مدیرها جای هوار کشیدن و بیاحترامی از ابزار استفاده میکرند. مثلا کارت قرمز یا چراغ قرمز یا هزار ایدهی دیگر. ابزار که میگویم شلنگ نیستها یا خطکش و خودکار.
دنکیشوت آخر هفتهام را خواندم. وقت کودکنو را از شنبه آوردم جمعه. جمعه شلوغست اما شنبه غوغاست از وبینار دوستان و من هم که دلم میخواهد همه را باشم و آنوقت به کودکنوی خودم که میرسد دیگر مغزم خاموش است و میفتم به تتهپته پس گذاشتمش جمعهها.
وبینار دوستان را بودم
و هی یاد میگیرم
و هی ایده میآید
و هی کرگدن ذوق میشوم.
کتابهای پتو پهن روی میز و زمین و تخت زیاد شده است. هر کدام را توکی میزنم.
آخرهفتهها داستان کودک هم که واویلا. بینهایت گفت زیاد کتاب گرفتهام و دیگر کتاب نداد اما من اصرار کردم و باز شد باز برایم.
میدانم چیزهایی جا میماند که بعد یادم میآید
اما
شببخیر.
چندروز پیش که با مادر رفته بودیم خرید، گفته بود جمعه صبح از طرف سکینهخانم دعوت شده به روضه. من هم دلم خواست بروم. سکینه خانم، همسایهی قدیممان است. همسرش، حسینآقا عملیات کربلای 4 یا 5 رفت جبهه و دیگر برنگشت. امروز که دخترهایش را دیدم بغض کردم به خصوص با یکی. انگار آنروزها و آنسالها جلوی چشمم آمد. اگر پست نامهای میآورد با عنوان شهید یکی بغض میکرد، یکی میدوید خانه و آن یکی زیر زبانی فحشی میداد. ملت از اقصا نقاط کشور تماس میگرفتند و میگفتند که صدایش را از رادیو عراق شنیدهاند، امید به برگشت پدر در دل بچهها جوانه میزد. رزمندهای هم پیدا میشد که میگفت دیده زیر خاکریز مانده. اما دل دنبال امید است. ما چند سال بعد از آن محل رفتیم. چند سال بعد تفحص آثاری از شهید آورد و مزاری برایش درست شد و قصهی انتظار به پایان رسید. شاید همین چیزها بود که سالها بعد که من با شهدا دوست شده بودم و آرام آرام با خدا آشتی میکردم به پدرم گیر میدادم که تو چرا آن عملیات را خانهنشین شدی و نرفتی شهید بشوی.
صبح همهی آنسالها در ذهنم مرور شد.
بعد از ظهرم را برگشتم به کارهایم:
خواندن ادامهی فصل نهم «اصلگرایی»:
پرسشهای مهم این بخش از کتاب اصلگرایی: «چرا بهشدت مشتاق این کارم؟» و «چه کاری از استعدادم بهره میبره؟» و «چه چیزی نیاز مهمی رو در جهان برآورده میکنه؟»
پرسش حیاتی این بخش: «به چه چیزهایی نه خواهم گفت؟»
روخوانی بخش نتیجهگیری کتاب «خوب گوش نمیدهی»
شرکت در کارگاه «خودواژه»
جمعه و وبینار نویسندهساز و مدیریت دانش شخصیاش با آزادنویسی
مطالعه از کتاب «راهنمای کمبریج برای طرحوارهدرمانی»: پرسشی در ذهنم ایجاد شده بود که میخواستم پنجشنبه در کارگاه از دکتر طاهری بپرسم. چهطور متوجه شویم بزرگسال سالممان دارد مدیریتمان میکند یا والدهایمان دارند خرابمان میکنند؟ کتاب یک تمرین داد: «کودک خیابانی». به این پرسش جواب میدهی: «اگر با یک کودک خیابانی برخورد کنی چه میکنی؟» بعد به این پرسش پاسخ میدهی: «اگر خودت آن کودک خیابانی باشی چه میکنی؟» اگر بزرگسال سالمت دست اندرکار است جوابها شبیه هم خواهند بود، اما اگر والدهات دارند بر تو حکومت میکنند پاسخهایت متفاوت خواهد بود بسته به نوع والد حاکم.
مرور کتاب «از حال بد به حال خوب» برای کارگاه فردا با دانشجویانم.
کار روی ابرپرامپتنویسی و سروکله زدن با هوشمصنوعی در این مورد.
کمی هم خانوادهپروری و نشستن پیش خانوادهی برادرم و در آغوش گرفتن آقا محمدجواد و صحبت با آقا محمدحسن (من را به عنوان بزرگترین عمه و بهترین عمه به آقا محمدجواد معرفی کرده که هیچگاه فراموشم نخواهد شد) و تشویق کوثربانو برای موهای مرتبش و صحبت با خواهرجان. آخرش هم آمپول مادرجان را زدم😊.
کاش میشد کتاب بیشتری بخوانم.
شبتان خوش. هفتهی بعدتان خوشترباد.
گزارش میگ میگ
توجه توجه
امروز نه ساعت تمام توی بله بودم.
اولش فرشته بود و من. حرف زدیم و من خواندم و فرشته نوشت.
بعد ندا بود و من. حرف زدیم.
بعد الهه بود و من. حرف زدیم.
بعد الهه بود و ندا بود و من. حرف زدیم و نوشتیم.
بعد فرشته بود و ندا بود و من. نوشتیم.
بعد فرشته بود و من. خوندم.
کتاب «نگاهی روانکاوانه به توجهطلبی» کامل خوندم. کتاب بسیار قابل توجهای بود. نیاز است دوباره به آن برگردم.
کتابی که، حالا، ورق میخورد
-از «تردیدِ» شاملو خواندم:
«دیریست تا من میچَشم رنجاب تلخ انتظارت را
رویای عشقت را در این گودال تاریک، آفتاب واقعیت کن.»
«رنجاب» هم واژه و هم تعبیرِ زیبایی است.
-نوشتن و انجام تمرینِ کارگاه «خودواژه»، به کمک «فرهنگ موضوعی فارسی»؛ چندین ماه بود که خریده بودمش اما حتی ورق هم نخورده بود تا اینکه به «خودواژه» رسیدم و حالا فیضش را میبرم.
-کارگاه خودواژه را شرکت کردم. برای هفتهی پیش رو، هم منابعی جدید گرفتم، هم تمرینی جدید.
-رفتم سراغ کتاب «هنر پیرنگسازی». البته نسخهی دیجیتال. هرجا را گشتم، دستکم در کرج و سایتهای بهنام، نسخهی فیزیکی را نیافتم. بگذریم. کنجکاو بودم بدانم این کتاب در مقایسه با «بیست کهن الگوی پیرنگ»، پیرنگ را چطور تعریف میکند. و نتیجه؟
«پیرنگ مجموعهای از کنشهای مرتبط بههم است که در خلال نبرد میان نیروهای متخاصم (عقاید، علایق یا آرزوها) بسط مییابد تا به نقطهی اوج و در نهایت به نتیجهای برسد که معنای کلی کار را مشخص میکند.»
البته که کتاب تنها به تعریف بالا بسنده نکرده و پیرنگ را بر اساس سه فاکتورِ «ترتیب رویدادها»، «علیت» و «کشمکش» بهتفصیل توضیح داده.
-باقیِ امروز هم به مطالعهی آمار گذشت؛ مبحثِ «تابع توزیع (Distribution Function)».
من از دوستی دقیقن همین را میخاهم
دال عزیز
صبح تا نزدیک ظهر را در تخت بودم. باز دلم نمیخاست جدا شوم از این یارِ جانجانی. هرچه به جلو برویم، بدترهم میشود. هرچه هوا سردتر، بیرون آمدن از زیر پتوهم سختتر. کیف میدهد بمانی در تخت زیر پتو و باذوق نگاه کنی به پنجرهای که از سرما یخ زده. درنهایت بیرون آمدم، نوشتم و بهجای صبحانه، ناهار خوردم. بعد نشستم به انجام تمرینهای خودواژه. پس و پیش کردم واژهها را تا پیدا کنم ترکیب را. درنهایت آنچه پیدا کردم را نوشتم و معنا را افزودم.
نشستم زیاد. به خودم نگاه کردم. به گوشی نگاه کردم. به آن اکسپلوری که دیشب عجیب سمی شده بود و هنوز ادامه داشت نگاه کردم. بعد یکعالم حرف زدم با دوستی و قرار شد برایش بگردم و پیدا کنم مشاوره مهاجرتی را. شما نمیشناسید کسی را؟ بعد حرف زدیم با داداش بزرگه و غیبت کردیم کمی و بعدهم قرار شد برای تولدم قَمِه بخرد و گفتم نارنجی بخر که انرژی زنانه و برند کارم که رنگ نارنجی است، باهم حفظ شوند.
بعد رسیدیم به کارگاه خودواژه و یادم آمد تمرین را ثبت نکردهام. ثبت کردم و وارد جلسه شدم و استاد گفت که ذکرِ خیرم بوده است. خدابهخیر کند. نمیدانم کدام قسمت آبرویم را بردهاند. خلاصه که کارگاه را بودم و چه خوش گذشت. برای فصلها و روزهای هفته اسم ساختیم. ساخیدن اسمها و ترکیبهای جدید را دوست دارم. کیفورم میکند بازی با واژهها. قرار شد درطول هفته خوراکها را ورق بزنیم و برای مراحل سوگواری کلمه بسازیم. ببینیم به چه خاهیم رسید.
وقت وبینار بود. در وبینار باز از مدیریت دانش شخصی گفت استاد و دری جدید باز کرد برایمان. در آزادنویسی قرار شد فهرستی بنویسیم از آنچه شوق داریم دربارهاش بیاموزیم و آموختههایمان را سروسامان بدهیم. درنهایت رسیدیم به پنج، شش فایل، که قرار است هرهفته بهروز شوند و بنویسیم چه یاد گرفتیم در آن حوزه. بعد باز کمی نوشتیم و فهمیدم اگر هرروز نگاهی به این فهرست دوستداشتنی و شوقآورم بیندازم، هیچوقت موضوع کم نمیآورم برای نوشتن. میتوانم دربارهی هرکدام چیزی یاد بگیرم و آموختهام را مشترک شوم با تو.
بینِ تمام شدنِ وبینار «نویسندهساز» و شروعِ وبینارِ «از معماری» چایی درست کردم و با کیکهایی که مامان بابا خریده بودند خوردم. کسک و چایی غمِ غروبِ سگی جمعه را شستند و بردند. سرحالم کردند. با سرحالی و ذوق رفتم به دیدارِ الهه. باز از دیدن گفتیم و بعدهم آزادکشی کردیم آنچه میدیدیم را. من کوزهها و ظرفهای توی ویترین را کشیدم. سعی کردم یکی دوتا را ساده کنم و رسیدم به مستطیل و دایره. و قول دادم برگردم به تمرین دیدن و فهرستنویسی.
تمام که شد، نشستم به خاندن «سبزپری». دوست دارم آرامخانیِ این کتاب را. مزهمزه میکنم که زود تمام نشود و کیف کنیم حالاحالا باهم. بعد به مبینا پیام دادم که آزادم و هرموقع بخاهد میتوانیم باهم صحبت را شروع کنیم. کمی دیگر خاندم و مبینا زنگ زد. آخ جانمیجان. بهترین بخش امروز همصحبتی با مبینا بود. مدتها بود دوست داشتم دوستتر شوم با او. امروز بلخره اتفاق افتاد. حرف زدیم باهم و از کارهای دقیقهنودی گفتیم و تکرار نکتههایی که کمک میکنند بهمان و اگر برای دوستی میگوییمشان انگار داریم برای خودمان یادآوریشان میکنیم تا دیگری. از طراحی پوسترهایمان گفتیم برای وبینارها و کِیفِ طراحی. بعد سوال پرسیدیم و بیشتر شناختیم همدیگر را. فهمیدیم هردو هوای بارانی و ابری و گرفته را ترجیه میدهیم به آسمانِ صافِ آفتابی. کتابی را هم پیشنهاد داد که بخانم و با تعریفِ او، ذوق دارم زودتر بروم سراغش. دوستهایی که به من شوق یادگیری میدهند را بیشتر دوست دارم، چون من از دوستی دقیقن همین را میخاهم. پس زندهباد دوستیهای هُل دهنده به سمتِ یادگیری.
بعد باز کتاب خاندم و به «ایران کتاب» سر زدم و دیدم کتاب پیشنهادی مبینا را دارد. اضافه کردم به سبد خریدی که حالا رسیده به سیودو کتاب و شونزده میلیون ناقابل. امروز و فردا باید بررسیشان کنم و آنهایی را که بیشتر میخاهم از میانشان انتخاب کنم و سفارش بدهم.
اینهم از امروز که چون با دوستهای زیاد گذشت، نیک بودنش از حد زد بالا و چه خوب. درود بر اینگونه روزها و بدرود تا فردا.
—قسمت اول ـ روشنایی کوتاه است
میخواستم ننویسم. نمیدانم از کجا شروع کنم. در سرم زیاد حرف میزنند. نوبت به تنفس نمیرسد. دچار گُنگیجی (گنگی + گیجی) شدهام.
صبحم را با خواندن بازخوردی به حسواژههایم شروع کردم. تعریف دوستی در کارگاه خودواژه از چند حسواژهای که ساخته بودم، روزم را روشن کرد.
اما عمر این روشنایی کوتاه بود.
ورزش را با همان مربی پرحرفم شروع کردم.
انرژیاش را خوشم میآید.
بعد از خوردن صبحانه، قسمت آخر از سریال (Vision Quest) را دیدم و میتوانم بگویم فقط اثری سرگرم کننده بود و دیگر هیچ. یک پومودورو زبان خواندم و آزمون دادم.
از اینجا روشنایی کمرنگ شد. تماس تلفنی مادرشوهرم باعث شد روزم رنگ دیگری به خود بگیرد. خوابی دیده بود که نقش اصلیاش من بودم. منِ عصبانیای که او را به باد فحش گرفته و از خانه بیرون میاندازد. در صحنهی دیگری هم مرا در حال جنگ و دعوا با برادرانم دیده. تلاش کرده بود خود و پسرش را از آن مهلکه بیرون بکشد تا ترکشهای دعوا به آنها اصابت نکند. نمیدانم لزوم تعریف این خواب در ابتدای روز برای من چه بود؟
اما خوراک جدیدی به دست نشخوارگر گرسنهام داد.
مذمت و خودزنی شروع شد.
خودم را مشغول شستن ظرفهایی کردم که از دیروز روی هم تلنبار شده بودند. سیبها و سیبزمینیها را هم شستم.
همهچیز را خشک کردم و سر جایشان گذاشتم. در سرم صدا بود. صدای «من او را دوست ندارم» مدام در ذهنم پخش میشد. انگار که مابین دو کوه بلند حرف بزنی و صدایت در فضا منعکس شود.
گاز و چدنهایش را تمیز کردم و درِ کابینتها را هم پاک کردم. در میان انجام همین کارها بودم که پیامی از درمانگرم دریافت کردم. میخواست اگر فرصتش را دارم، با هم جلسهای داشته باشیم. برای غروب زمانی تعیین شد.
این اتفاق یهویی بود و نمیدانستم قرار است چه بگویم.
هندزفری را در گوشم گذاشتم و به موسیقیهای کانالم گوش دادم و چندتایشان را برای لیلی و مینا فرستادم.
شاید موسیقی ذهنم را ساکت کند.
—قسمت دوم ـ آماده شو
غذای پختهشده از قبل را گرم کردم و خوردنش مثل روز اول به جانم چسبید. پلو شوشتری بود. البته تا قبل از اینکه لیلی نامش را یادم بدهد، نمیدانستم. برای فردا نیت دارم عدسپلو درست کنم، اگر تغییر عقیده ندهم البته.
در کلاس خودواژه شرکت کردم. خلاقانه و دلچسب بود، هر جلسه همینطور بوده. امروز نامگذاری مجدد فصلها، روزهای هفته و فکر کردن به هر مرحله از سوگ، ذهنمان را قلقلک داد.
بعد از آن بلافاصله وارد وبینار نویسندهساز شدم. راستش چیزی نفهمیدم. مشغول شستن ظرفهای ناهار شدم و سینک را برق انداختم. یکی از کارهای مورد علاقهام همین است. لذت از برقافتادگی سینک استیل.
بعد مشغول آرایشی متوسط و بهاندازه شدم و بافت جدیدی را که خواهرم برایم خریده بود، پوشیدم.
خودم انتخابش کرده بودم. گلهای ریز و رنگی روی بافت مشکی، خیلی دلم میخواستش. اکسسوری هم گردنبدی از جنس نقره بود با پلاکی از سنگی صورتی به شکل قلبی بزرگ که هدیهی خواهرزادهام بود.
جلسهام با درمانگر شروع شد. حرف زدم و حس کردم دارم فک میترکانم. نمیدانم چرا هر جلسه اشکم دم مشکم است و وقتی رقیق میشوم، آبشار اشک از چشمانم میریزد و سنگریزهها در گلویم سرازیر میشوند و راه بر کلمه میبندند.
یک ساعت و نیم حرف زدیم. نیم ساعت بیشتر برایم وقت گذاشت. هر بار همینطور است.
جلسه که تمام میشود، برمیگردم به خودم، به اکنون و تاریکی ذهن و این سؤال که آیا گفتوگو با درمانگر قرار است تغییر و رشد به همراه داشته باشد یا فقط وقت تلف کردن است.
نمیدانم، یک نمیدانم بزرگ.
صبح به نوشتن صفحات صبحگاهی و خوابنگاری و باغچهرسی گذشت.
تا ظهر مشغول کارهای خانه.
عصر وبینار نویسندهساز را بودم. امروز در مورد آموختن مسائلی که به آنها علاقه یا نیاز داریم و فهرست کردن آنها صحبت شد. و مهمتر از آن اینکه در طول هفته برای آموختن آنها زمان بگذاریم و هر جمعه عملکرد خود را گزارش دهیم.
بعد از وبینار پیادهروی رفتم که حسابی خوش گذشت. هوا خنک و تمیز بود.
کتاب: «پدران و پسران» از ایوان تورگنیف خواندم. تازه ابتدای رمانم و تا این جا فهمیدم تورگنیف به دکمهی سرآستین علاقهی خاصی دارد. و یا در فرهنگ ۱۶۴ سال پیش روسیه اهمیت خاصی داشته است.
قرار بود ادامهی کتابِ: «جیمز و هلوی غولپیکر» را برای فرداد بخوانم که خوابش برد.
سالواژه: ثمربخشی
دیشب گزارش نیک ننوشتم انگار امروز یهکم بابتش نارحت بودم این نارحتی از جنس عذاب وجدان نبود از جنس نارحتی بابت انجام ندادن یه وظیفه نبود انگار یه مرورِ لذتبخش روزم رو از دست دادم.
امروز کم نوشتم حسابی مهمون داشتیم از اون مهمونیها که به آدم خوش میگذره.
حتی درس هم نخاندم.
از اکولالیا شعرهایی خاندم و ایده نوشتن امشب کانالم اونجا الهامیده شد.
میخاهم یک فایلی باز کنم و فهرست کلمات دستساز خودم را بنویسم.
۱۱:۱۲ صبح:
یاد آن جوکهای اینستاگرام میافتم که «سگ جمعه میره سر کار؟»
اما جمعه است و من سر کارم. شاگردم امتحان دارد. شفاهی تمام شده و حالا مشغول کتبیست. من هم مشغول نوشتن. هنوز کمی عذابوجدان دارم چون حس میکنم بعضی گرامرها را توی سوالات استفاده نکردهام و کارم را با هوش مصنوعی راحت کردم اما بعدش حس میکنم که به حافظهی من نمیشود اعتماد کرد و احتمالن از آنها هم سوال دادهام. (بعدن میفهمم که ازشان استفاده شده) توی فکرم به والدینش بگویم از ترم بعد شهریه را بالاتر میبرم. مدرسه به اندازهی کافی خستهام میکند و اگر اینجا هم برایم صرف نداشته باشد چرا آن ساعت را استراحت نکنم؟ بهخصوص حالا که هم کلاس خیاطیام را دوباره از سر گرفتهام و هم وبینار برمیگزارم. میتوانم آن زمان را استراحت کنم و سرحالتر باشم.
نمیدانم باید همینطوری بگویم یا نه.
۴:۰۸ بعدازظهر:
امتحان تمام شد و برگشتم خانه. توی راه با دوستم حرف زدم. از شرایطمان گفتیم. او هم موافق بود که شهریهی کلاس را زیاد کنم و بهم حق داد. بعدش هم ناهار خوردم و پیام فرستادم و شرایط جدید را گفتم. دیگر به خودشان است که قبول کنند یا نه. چند شعر از دفتر «سرخی گیلاسهای کال» فرهاد شیبانی را رونویسی کردم. باری نوشته بودم من که این همه عشق شعرم، چرا به جای فانتزی وبینار شعر برگزار نکردم؟ هرچند دیشب در وبینارم شعر هم خاندم اما بلخره. شاید نظرم عوض شود و بروم سراغ شعر یا طنز. باید چه کار کنم؟ چرا با این همه دلبر فقط یک دل دارم؟ چرا با این همه چیزهایی که میخاهم امتحان کنم فقط یک عمر دارم؟ دوست دارم بیشتر از این روبهراه شوم.
۸:۳۳ شب:
بعدازظهر خابیدم. بیدار که شدم دیدم مادر شاگردم با تقاضایم موافقت کرده و از زحماتم تشکر کرده. خب مثل اینکه نمیشود استراحت کرد. حقا که امسال سال ویلویلیِ من است. در ادامه وبینار نگار افروشه و الهه نصیری را شرکت کردم. هر دو سومین جلسه بودند و من اولین بار بود که شرکت میکردم. نگار از یادگیری آمیخته با فعالیت گفت و روی ورزش تاکید کرد. از موراکامی قشنگم هم اسم برد. اگر نگار بتواند کاری کند که بین ابن همه ویلویلیام یک ورزش پدرومادردار را هم بچسبم و ول نکنم ممنونش میشوم. در وبینار الهه هم یاد گرفتم. من آنقدری دقت نکرده بودم که بیشتر اشیا دوروبرم مستطیلاند. برایم جالب شد. واقعن چرا این همه مستطیل؟ این دقتهای ریزی را که بچهها دانهدانه بهم میافزایند دوست دارم. نگار و الهه هر دو هم از زیبارویان بودند. بعد چای خوردم و بعد شام و بعد دوباره چای. دارم کار بدی میکنم. هرچه در طول روزهای مدرسه آب میکنم آخر هفته جبران میکنم. امیدوارم شعورم بهموقع به دادم برسد.
۹:۴۴ شب:
خوشحالم این را در طول روز مینویسم که بشود یادداشت کانالم. با کمک هوش مصنوعی برای بچههای دهم سوال طرح کردم. فکر کنم حدود یک ساعت طول کشید. گردنمردنم کمی گرفته. یازدهم و دوازدهم هم سواللازمند. هنوز برگههای هفتهی گذشته را صحیح نکردهام و لباسهایم بیاتویند و خیلیها که باید جمعشان کنم روی مبل نشستهاند. چه خاکی بریزم بر سر؟ لباسها فقط همانها که قرار است بپوشم را اتو میخورانم و برگهها فقط همانها که مال فرداست را صحیح میکنم. بشود جیرهی من اینگانه. هی.
۱۰:۵۸ شب:
سوالات کلاس یازدهم هم طرح شد. انگار هر کدامشان یک ساعت طول میکشد. دوازدهم مانده و تصحیح برگهها و اتوی لباسها و شعر روزانه. روزگفتارم را هم باید ضبط کنم. دیگر چه؟ یک چیز دیگر هم مانده نه؟ شاید هم بیشتر. بس است دیگر.
جمعه ۲۲ آبان ۱۴۰۵
تصمیم گرفته بودم صبح جمعه حسابی بخابم و بهنوعی انتقام تمام بیخابیهای طول هفته را بگیرم. برای من خاب طولانی یعنی تا ساعت هشتونیم صبح و این بار هم همان موقع بیدار شدم. خانه مثل بیشتر روزها خلوت و ساکت بود و من هم به این تنهایی عادت دارم. تا آماده شدن صبحانه، آزادنویسی صبحگاهیام را انجام دادم.
بعد از صبحانه سراغ آشپزی رفتم. تصمیم داشتم دو غذا درست کنم، عدسی و عدسپلو. عدسپلو را خیلی دوست دارم و برای همین مواد اولیه را طوری آماده کردم که بخشی از آنها را برای عدسی کنار بگذارم و با بقیه عدسپلو درست کنم. هر دو غذا خوشمزه شدند و خوشبختانه آشپزیام هم کمکم دارد سر و سامان میگیرد.
بعد از آشپزی، میز کارم را که به طور معمول پر از کاغذ و وسایل مختلف میشود، مرتب کردم.
لباسهایم را هم کمی سر و سامان دادم.
اما بخش مهمی از صبح به نوشتن دربارهی چند مسئله گذشت که دوباره آزارم میدادند و باعث کلافگیام شده بودند. ابتدا فقط احساساتم را روی کاغذ آوردم، اما نوشتهام کمکم شکل یک گفتوگو به خودش گرفت. اسم این تجربه را گذاشتهام «جلسهی کار روی خود». گفتوگویی که کمکم میکند فکرم را دنبال کنم، مسئله را از زوایای مختلف ببینم و بفهمم دقیقاً چه احساسی دارم، کجای ماجرا ایستادهام و چه چیزهایی را میتوانم تغییر بدهم و چه چیزهایی از اختیار من خارجاند. این گفتوگوها برایم مفیدند، بهخصوص وقتی که دوباره احساس کلافگی سراغم میآید.
در جریان همین نوشتن به کشف جالبی رسیدم. متوجه شدم نمیخاهم نوشتن فقط یکی از بخشهای برنامهی روزانهام باشد. دلم میخاهد نوشتن، خاندن، با لحظههای مختلف زندگیام درآمیخته باشند. حتی در روزهای شلوغ کاری هم جایی برایشان باز شود. وقتی نوشتن و فکر کردن به یک تمرین مشخص یا زمان محدودی از روز خلاصه میشود، احساس میکنم آنطور که دلم میخاهد به آن توجه نکردهام و اذیت میشوم. دوست دارم این فعالیتها از زندگی روزمره جدا نباشند و در دل اتفاقات معمولی روز هم جریان داشته باشند. از اینکه به این خاسته پی بردم خوشحال شدم و امیدوارم در روزهای آینده بیشتر به آن نزدیک شوم.
شاید به همین دلیل وبینار نویسندهساز این هفته برایم اهمیت ویژهای پیدا کرد. موضوع صحبت استاد «مدیریت ذهن دوم» و سامان دادن به آموختهها و دانش شخصی بود. تمرینی که استاد برای نظم دادن به یادگیریها پیشنهاد کرد، به دغدغهای که صبح هنگام نوشتن به آن رسیده بودم، ارتباط نزدیکی داشت. برای همین فایل وبینار را دوباره گوش دادم، نکتههایش را یادداشت کردم و تمرین را با دقت بیشتری انجام دادم. تصمیم دارم در طول هفتهی پیش رو این کار را جدیتر دنبال کنم و برای مدیریت آموختهها و یادگیریهایم روش منظمتری داشته باشم.
در کارگاه خودواژه هم شرکت کردم. از این کارگاه واقعاً لذت میبرم. تمرینها، واژههایی که دوستان میسازند و بازخوردهای استاد برایم موثرند. حتی خود اسم کارگاه، «خودواژه»، را دوست دارم. انگار قرار است با کلمات بازی کنیم، آنها را از شکل آشنایشان بیرون بیاوریم و امکانهای تازهای برایشان پیدا کنیم. برای منی که همیشه دوست دارم پایه و اساس هر چیزی را پیدا کنم، واژهها نقطهی شروع نوشتناند. این تمرینها ذهنم را به چالش میکشند و کمک میکنند به موضوعات با همان نگاه همیشگی و کلیشهای نزدیک نشوم.
در وبینار نگار عزیز با عنوان «یادگیری یادگیریها» هم شرکت نمودم. موضوع جلسه دربارهی یاد گرفتن و شیوههای مؤثرتر آموختن بود. یکی از نکتههای جالبی که مطرح کرد این بود که حتی بدون داشتن مخاطب هم میتوانیم آموختههایمان را جلوی آینه یا دوربین برای خودمان توضیح بدهیم. این کار باعث میشود اطلاعاتی را که دریافت کردهایم دوباره از ذهنمان بازیابی کنیم و بهتر به خاطر بسپاریم.
وبینار الهه عزیز «از معماری» هم تجربهی متفاوتی بود. در تمرین قبلی روی مشاهده و فهرست کردن چیزهایی که میدیدیم کار کرده بودیم، اما این بار قرار بود شکلهای هندسی مختلفی را ترسیم کنیم. تجربهی تازهای بود و از انجام دادنش لذت بردم. این تمرین علاوه بر اینکه من را وارد حوزهای ناآشنا میکرد، دقت و توجه به جزئیات را هم به چالش میکشید. فکر میکنم این مهارت در موقعیتهای مختلف به کارم میآید، از توجه به چهره و پوشش آدمها گرفته تا چیزهایی که میبینم و میشنوم و حتی واژههایی که در کتابها و مقالهها با آنها روبهرو میشوم.
البته حضور در وبینارهای دوستانم فقط به معنای شنیدن مطالب تازه و یادگیری نیست. در این جمعها با دوستان تعامل و گفتوگو شکل میگیرد و همین بخش برایم اهمیت زیادی دارد. یکی از دغدغههایم تقویت مهارت گفتوگو و برقراری ارتباط است. دوست دارم بتوانم با آدمهای مختلف وارد گفتوگو شوم، دیدگاههایشان را بشنوم و نظر خودم را هم راحتتر مطرح کنم. این وبینارها فرصت خوبی برای تمرین چنین تجربهای هستند و به نظرم نباید این بخش از حضور در آنها را نادیده بگیرم.
تمرینهای کلاس فن بیان را هم انجام دادم تا برای جلسهی بعد آماده باشم.
در مجموع جمعهی خوبی بود. با اینکه گاهی تنهایی در روزهای تعطیل بیشتر خودش را نشان میدهد و میتواند آزاردهنده باشد، توانستم برای روزم برنامهای داشته باشم و کارهای مختلفی را پیش ببرم. هم آشپزی کردم، هم نوشتم و هم در چند فضای یادگیری و گفتوگو حضور داشتم. از همه مهمتر، در میان نوشتنهایم به خواستهای رسیدم که دوست دارم در زندگی روزمرهام جدیتر دنبالش کنم.
امروزم هیچی توی ذهنم گذشت، یعنی توی ذهنم زندگی کردم.
یعنی نتونستم کاری کنم و تمرکز کنم.
حال خوبی ندارم اینروزا دوباره برگشته…وقتی خوبم انگار کنترل همهچی دست منه و یادم نمیاد حتی ناراحتیامو، واسم کمرنگ میشن چون من قویتر شدم، ولی بعد که یکم میگذره و ناراحتم از پسساده ترین کارهامم برنمیام و همهچی هم حتی چیزهای کوچیک و به ظاهر بیاهمیت عصبیم میکنه.
یه جوریه انگار از طبقه دوازدهم پرت بشی پایین. در این حد بالا و پایین شدن مودم رو دوست ندارم.
و حقیقتا میدونم که یه مشکلی دارم و یا مشکلاتی دارم ولی میدونمم که اینطوریه اوضاع باید باهاش مواجه بشم این روزا دنبال درمانم و کار کردن روی خودم.
آسیب های بیست و هفت سال اخیر یه شبه جبران نمیشه.
ولی سعی کردم یکم بنویسم و متوجه شدم من تو این سالها یه بخشی از وجودم یعنی اون بخشی که دوست داشت احساساتشو بروز بده و حرفهاشو بزنه و یا حتی خیلی وقتا پر شور و هیجان باشه و کارهای هیجانی انجام بده رو سرکوب کردم.
همیشه با آروم بودنم تأیید میگرفتم که در واقع من به دلیل اضطراب اجتماعی و عدم اعتماد به نفس خیلی وقتا ساکتم نه اینکه دوست دارم. درسته یکم درونگرام ولی این ربطی نداره.
در نتیجه تصمیم گرفتم روی این موضوع هم کار کنم روی خودم چون همیشه هم جذب آدمایی میشدم که این ویژگی رو دارن یعنی میتونن راحتتر خودشون رو ابراز کنند و اعتماد به نفس دارن و آدمای شوخ طبع و اهل ماجراجویی و هیجان و ریسک و غیره.
و در حد تعادل و سالم باید این بخش رو درون خودم فعال کنم و قطعا در من هست که در وجود یک نفر دیگه دیدمش و جذبش شدم.
نمیدونم این موضوع ربطی به بحث سایهها هم داره یا نه ولی در موردش میخوام بیشتر یاد بگیرم.
سال واژه: ساده
امشب که رفتم گزارش نیک را شروع کنم، نگاهم به سالواژهام افتاد و به این فکر کردم برایم چه معنی دارد؟ چرا انتخابش کردم؟ چون ساده برایم از جنس تهی و بیمایه بودن نیست، از جنس نترسیدن از شروع و اشتباه کردن است. ساده و قدم قدم، بدون اینکه به نشخوارهای ذهنیام گوش دهم، برای پیشرفتم تلاش میکنم.
توی نویسندهساز هم استاد از قوطی جدیدی توی ذهن دوم گفت که چند تا چیزهایی که دوست داریم بیشتر از آن بفهمیم و یاد بگیریم درونش بگذاریم و آخر هفته چکیدهی چیزهایی که از آن یاد گرفتهایم را کنارش بنویسیم. استاد که علاقهمندیهایمان را پرسید، از تعمیر ماشین گفتم. دلم میخاهد بیشتر از این دنیای تعمیر ماشینها سردر بیاورم. البته باز هم دلم میخاهد بروم فایل وبینار را بار دیگر گوش دهم.
آتنا از توی گزارش نیکم خانده بود که نوبت عمل برای پایم دارم و جویای حالم شد و برایم آرزوی سلامتی کرد. پشت سرش مینا و دیگر دوستان هم حرفهایشان برایم قوت قلبی شد تا به عمل و آیندهی پیشرو امیدوار باشم.
خودواژه هم بود، بازی با کلمات، ساختن کلمهی جدید. ماکت خاهر هم بعد از جانفشانیهای فراوان به پایان رسید. یکشنبه میرود نمرهاش را بگیرد، البته تنهایی. انگار نه انگار نقشی توی درست کردنش داشتم.
جمعه بود، کلاس نداشتم، مدرسهی کوچهی پشتی هم تعطیل بود و شکر خدا دور و اطرافم آرام و بیسروصدا بود. خاب قشنگ به جانم چسبید.
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوگند ستاره on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه ربانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظیم on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۸۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیکو بنیسعید on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی ابارشی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۸۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟