با عرض پوزش از تاخیر پیش آمده.
علت: من یک روز از وبینار نویسنده ساز عقبم.
1.آدم روزی یا شب؟
2.گاهی به نسخهی بهتری از خودت فکر میکنی؟
3.در انتخاب لباس کدام را مدنظر داری؟ مد یا سلیقه خودت.
4.تصویر ذهنی از موقعیت خودت در سال آینده داری؟
5.از 1% تا 100% چقدر مشابه چیزی هستی که دیگران درباره تو فکر میکنند؟
6.کسی هست که به هر دلیلی هرگز نتواند تو را ببخشد؟
7.از دیدن غروب بیشتر لذت میبری یا طلوع؟
8.دشمن داری؟
9.وسواس خاصی داری؟
10.بدترین چیزی که گم کردی؟
11.عطر غذا یا طعم غذا؟
12.چقدر طول میکشد عزیزانت بفهمند نیستی و خبری ازت نیست؟
13.حسود داری؟
14.دراز بکشی روی سبزهها و حرکت ابرهای بزرگ سفید را دنبال کنی یا کنار دریا در ساحل قدم بزنی؟
15.شغلی که محال است داشته باشی؟
16.قشنگترین جزء صورتت؟
17. روزی چند بار در آینه به خودت نگاه میکنی؟
18. آینه قدی داری؟
19.فکر میکنی چند سال دیگر زنده باشی؟
20.غیرقابلتحملترین رفتار از نظر تو؟
21.در سبزی خوردن چی برات ویژهست؟
22.ماستخیار یا سالاد شیرازی؟
23.به نظر تو سکوت علامت رضایت است؟
24.هدف جالبی برای پشه هستی؟
25.کدام شهرهای معروف ایران را تا حالا سفر نکردهای؟
26.آب یا غذا؟
27.خوردن یا خوابیدن؟
28.پول یا قیافه؟
29.سفر یا مهمانی؟
30.ملاک خوشگلی یک زن؟
31. ملاک خوشتیپی یک مرد؟
32.پنجره مطلوبت رو به چی باز میشود؟
33.ناخنهای پا بلند باشد یا کوتاه؟
34.شکل ارتباطت با خدا؟
35.تجربه مدیریت موفق داری؟
36.ساز مورد علاقهات؟
37.آخرین کتابی که خواندی؟
38.کشور مورد علاقهات؟
39.تناسخ را قبول داری؟
40.آخرین باری که فال گرفتی؟
41.از چه گناهی لذت میبری؟
42.بفهمی کل زندگی خواب بوده چه فحشی میدی؟
43.بستنی یا کیک؟
44.آخرین باری که شهربازی رفتی؟
45.کدام چندشآورتر است؟ دمپایی خیس توالت، حوله خیس حمام.
46.قرض دادن یا قرض گرفتن؟
47.آمپول یا قرص؟
48.کسی را داری که هرجا خاست برود حاضر باشی باهاش بروی؟
49.تخته نرد یا پاسور؟
50.خاله یا عمه؟
هدایت عزیز.
دیشب نخوابیدم، کتاب خواندم. اولین شببیداریِ بعد کنکور که برای تست و تکمیل برنامه نبود. وصال در وادی هفتم و بوف کور برای چندمین بار خواندم.
دورۀ اکسل را تمام کردم. مدرکِ دو زبانه دارم حالا.
یک رواننویس دارم انتهای لولۀ جوهرش فنر دارد. وقتی با شتاب و فشار بنویسی میگوید یوااااش عزیزِ من، سگ که دنبالت نکرده. حالا نمیدانم این طفلک مشکل فنی دارد یا از ابتدا هشدار دهنده بوده.
امشب جلسۀ سوم دورۀ مشاورهام است.
«افسرده از این عشق رسوا میروم
دلخسته از این بار غمها میروم»
بله با این موزیخِ خانوم رامش خودمان را خفه مینُماییم.
کمگو و زیادهنویسم این روزا و نمیدانم دنبال چه میگردم بین کلمات.
هر صفحه را یک آدم جدید مینویسد. با کلمات جدید، دستخطِ متفاوت و رنگِ جوهرِ نو.
آموزش کاریکاتور، رابینهال. عاشق این کتاب شدم.
عاشق چیزهای کوچکم. مثلاً اوریگامیهای خیلی کوچک. همیشه بعد از یادگرفتن چیزی، کوچکترین نسخهای که میتوانم را میسازم.
در کانال تلگرامیِ دستدوم فروشیِ کتابفروشیِ دی عضو شدم.
گلِ زرد و گلِ زرد و گلِ زرد
بیا با هم بنالیم از سرِ درد
عنان تا در کف نامردمان است
ستم با مرد خواهد کرد نامرد.
از سایۀ عزیز و همین.
یاهو.
امروز در نویسندهساز صحبتهایی شد در باب اینکه خلاقیت داشته باشیم و برای رویاها و اهدافمان زمان بگذاریم. به بهترین خودمان تبدیل شویم.
با این تعاریف اگر دقیقتر به زندگیم نگاه کنم، تازه میفهمم که در مسیر درست اهدافم و خواستههایم قرار نگرفتم. هر روز در تلاشم تا اندکی خودم را به سمت جلو هل دهم یا بکشانم، حتی سینهخیز. گمانم تنها تشابهشان حرکت باشد. ولی این حرکت کجا و آن حرکت طوفانی کجا.
فهمیدم که باید بهتر زندگی کنم و خودم را به خودم نزدیکتر. فهمیدم ذهنم لبریز و دمخور هر چیزی میشود و جایی برای تازگی و نو شدن برایش نمیماند. به این باور رسیدم که نباید لحظههای اتلاف وقتم را نادیده بگیرم.
باشد که رستگار شوم.
آزادنویسی.
پیادهروی.
سلام جامدادی زرد عزیزم.
تو را تنها گذاشتم آنجا به دلایلی که فقط تو و من میدانیم. او هم میداند؟ به کسی گفته؟ مهم نیست. تو صبح دیدی که زود بیدار شدم. اما نه آبی بود و نه برقی. کمی دیر کشف کردم ولی خب. مشقهای شرححال را نوشتم که سنگ کیسهی صفرا داشت و کیس سرراستی بود. بعدش چون نه آبی بود و نه برقی دوباره خوابیدم. یک ساعتی. بیدار که شدم هم آب بود هم برق. چه خوب. کمی درس خواندم و کتاب. از برتری خفیف ادامهی فصل ۱۵. اشتیاق و ایمان. بدانی کارهایی که میکنی تو را به هدفت خواهد رساند. برای صبحانه کیک خوردم و آبمیوه و بعد کلاس. گوش دادم. راه دیگری نذاشته بود ذاتا. وقتی رسید به حرفهای د گفتم الان مرا صدا میکند. نکرد. خوشحالم.
بعدش ناهار جوجه بود و شروع فیلم Therapy Done Right. تا اینجا دوستش داشتم و نداشتم. نداشتم چون شخصیت اصلیِ مرد خودشیفته تکراری شده. انگار که این ویژگی را برای مردها جایز بدانند. تو چنین شخصیت زنی دیدی تا حالا؟ انگار که باید همیشه خوب و مهربان و زیبا باشند. برا همین فیلمهایی مثل تلقین را هم دوست ندارم. بههرحال باید تا آخر ببینم که نظر بدهم.
بعدش پیادهروی تا خوابگاه و آماده شدن برای راهی سه ساعته تا خانه.
تو اتوبوس سه تا داستانکوتاه از چخوف خواندم. از جلد چهارم. ویولون روتشیلد را قبلا خوانده بودم اما اینبار بیشتر دوستش داشتم. اتوبوس وسط راه خراب شد. من خواب بودم. بیدار شدم و دیدم هیچکی تو اتوبوس نیست و همهجا پر دود شده. درستش کردند و تا حالا که خراب نشده. تو خوشحال باش که اینجور همراهم گیر نیفتادی وسط راه. بعدش وبینار نویسندهساز را بودم. بحث از کاریکاتور بود و مدام تمرین کردن حتی بعد چند دهه کار. وقتدزدی. کلا همیشه فکر میکردم دزدها آدمهای خلاقی هستند. مثلا رمان پیرزنی که تمام قوانین را زیر پا گذاشت. میدانی انتخابت کردم چون زرد بودی؟
بعدش آزادنویسی کردیم ۱۵ دقیقه و از برنامههایم نوشتم برای این هفته.
یک جلسه درس خواندم. دربارهی کیسهی صفرا و بیماریهایش. میدانستی آنها هم معمولا زرد میشوند؟ آهنگ گوش دادم و ادامهی فیلم. خب فیلم جالبی هم بود. ایدهی کلی جالب بود. دوست دارم بیشتر از فیلمهایی ببینم که دربارهی یک نویسنده باشند. دارم فکر میکنم تعریف کردن از خودمان همیشه نشانهی خودشیفتگیست؟ حتی حقیقت باشد؟ من تو تئوری فکر میکنم نه. اما تو عمل این کار آدمها کمی رومخم میرود. دست خودم نیست.
روزی که تو بیائی
برای همیشه بیائی
و مهربانی با زیبایی یکسان شود.
روزی که ما دوباره
برای کبوترهایمان دانه بریزیم…
و من آن روز را انتظار میکشم
حتی روزی
که دیگر
نباشم.
شعری از احمد شاملو. این را میخانم و میبینم چقدر به حس و حال این روزهایم و شاید این روزهای خیلیها نزدیک باشد. وقتی کار به جایی میرسد که دعایت فقط برای خودت نیست. میگویی: «مردمم. هموطنانم.» این شعر را میخانم و میبینم برایم اصلن مهم نیست که نباشم، روزی که کشورم در آگاهی و رفاه باشد.
مدیتیشن کردم. به انجام دادن یا ندادنش فرصت فکر کردن نمیدهم. چون ذهنم میتواند یک فیلم هندی بسازد و مرا منصرف کند. مینشینم و انجامش میدهم. میروم باشگاه و مربی نازنینم را میبینم. دو خاهر همیشه خندان را میبینم و شاد میشوم. حین ورزش گاهی حس رویا بودن و در خاب بودن به من دست میدهد. ولی خاب نیستم. بیدارم. هر لحظه منتظرم با پلک زدن صحنه عوض شود و ببینم در اتاقم روی تختخابم هستم و به سقف زل زدهام. ولی خاب نیستم.
بعد از تمرین به مغازهی دوستم میروم. برایم چای میریزد و با هم کلی کسشر میگوییم.
به خانه میآیم. لنا و ریتا هنوز فینفین میکنند و صدای لنا گرفته است. لنا بیحال است و روی پایم نشسته و با هم دختر کفشدوزکی میبینیم. دوباره برایم سوال میشود که این کفشدوزکهایی که من دیدم همه کونگشاد بودند و اینهمه تروفرز نبودند. انگار تخم دختر کفشدوزکی را با مرد عنکبوتی بستهاند که حالا از در و دیوار بالا میرود و کارهای خفن میکند.
امروز راجع به مسئلهی خانه گرفتن با خاهرم صحبت کردم. میگوید هنوز هم اوضاع جنگی است و همینجا باشم. محبت دارد. کمی بالا و پایین کردیم و دیدیم پول رهن خانه در این چند ماه چهار برابر شده. با پولم نمیتوانم جای مناسبی خانه بگیرم. فعلن باید پول جمع کنم تا بروم خانهی خودم. خانه. چقدر خانه خوب است. بدانی یک جایی داری که زمینش متعلق به توست و کسی نمیتواند هر سال تو را از آنجا بیرون کند. خانه. هر چند خودم دوست دارم در سفر باشم. همه جای کشور را ببینم. هر شهر مدتی اقامت کنم. بروم کشورهای دیگر. غذاهای مختلف بخورم و آدمهای متفاوت را ببینم. دوست دارم یک خانه داشته باشم و بعدش با لپتاپ و کوله بروم سفر. از شمال شروع میکنم و میروم جنوب و شرق و غرب. نمیدانم. شاید هیچجا نشود بروم و شاید فقط بتوانم خانهای اینجا رهن کنم. شاید باید یکسری چیزها را نبینی و تجربه نکنی تا بیشتر بتوانی راجع بهشان تصویر و مزه و بو و رنگ بسازی. هنوز میتوانم کسشر تف بدهم و خودم را آرام کنم.
در وبینار بودیم و استاد مثل یک دوست خوب تجربیاتش را گفت.
صدای شعلهی بخاری را میشنوم و کلیدهای کیبوردم را. نفس عمیقی میکشم و به روزهایم نگاه میکنم. سرعت روزها انگار بیشتر از قبل شده. من را هم با خود میکشد و حس و حالهایم به سرعت برق و باد تغییر میکند. شاید بهتر است به حیاتواژه سری بزنم.
بخاری. انار. لبخند. آفتاب. بادامهندی. حمام. گیسو. خرمالو. خانه.
ساعت هفت و نیم اولین کلاسم بود. چشمانم را وا کرده و نکرده لباس پوشیدم رفتم دانشگاه.
نظم عرفانی داشتیم. استاد درباره جبر صحبت کرد.
شعری خاندیم از مولانا که از زبان خداوند بود.
استاد میگفت فرد در عرفان باید به نقطهای از درجات رسیده باشد تا بتواند از سمت خداوند صحبت کند.
بعد از کلاس با همدانشگاهیهایم به خانه آمدیم.
دعوتشان کرده بودم.
صحبت کردیم. فیلم دیدیم. بعد از ناهار رفتیم دانشگاه.
دومین کلاس در یک روز که فاصلهاش با کلاس اول اندازه تهران شمال رفتن است.
در کلاس دوم که جریان شناسی نثر بود از نثر صادق هدایت و جلال آل احمد صحبت کردیم.
مقایسه بین داستان آبجی خانم و لاک صورتی.
بعد از کلاس هم رفتم پیش رفیقم تا بریم تئاتر.
تا شروع شدن تئاتر به نیمه دوم نویسندهساز رسیدن اما صحبتهای استاد هرچند نصفه خیلی قابل تامل بود و واقعن نیاز داشتم در همون لحظه یکی یه تلنگر بهم بزنه. استاد سپاس ویژه❤️
بعد از تئاتر تصمیمهای مهمی گرفتم.
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
پادکست وبینار نویسندهساز را گوش دادم.
سریال «صد» را دیدم.
مادرم را بردم بازار که حبوبات بخرد.
ناهار درست کردم.
پادکست «جافکری» را گوش دادم.
ظرفها را شستم. میزها را گردگیری کردم. خانه را مرتب کردم.
یک داستانک نوشتم.
با دوستم در کانادا تماس صوتی گرفتم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
دخترم را کلاس ریاضی بردم.
شام پختم.
مطلبی در کانالم گذاشتم.
۱۰ صفحه از «گاوخونی» را خواندم.
https://t.me/bargmoments
با سردرد شدید و حالت تهوع بیدار شدم.
گفتم به هر حال وبینار را برگزار میکنم.
خانه را نامرتب رها کردم.
مهرزاد رفت که با مامانم راهی مهدکودک شود.
دوش گرفتم و لباس مناسب پوشیدم.
همه چیز برای کنسل کردن جلسه مهیا بود.
اینترنت خداگیگیام تمام شده بود.
مجدد خریدم.
پایهی گوشی را پیدا نکردم.
خدا میداند وروجکها کجا پنهانش کردهاند.
روی لپتاپ تلگرام نداشتم.
خواستم نصب کنم وایفای را بدون اینترنت نمایش میداد.
صداهای گوشی را قطع کردم.
آیفون را خاموش کردم.
راس ساعت ۱۱ در خانه را زدند.
مادربزرگم پشت در بود.
گفت جایی میری؟
گفتم نه. کلاس دارم.
تا ۹ و ده دقیقه صبر کردم کسی نیامد.
گفتم مادر جون میخوام توضیح بدم یه کم یواشتر با نتیجهت بازی کن.
رعایت نکرد.
من برای خودم در اتاقِ خلوتِ وبینار حرف زدم و مادربزرگم کاملا گوش میداد.
گاهی هم با نوا بازی میکرد.
تمام شد.
مادربزرگم رفت.
عمویم داشت درخت نارنج باغچه را میکند.
چرا؟
بوی نارنج که در حیاط میپیچید دیوانهام میکرد.
رستا به سمت کوچه فرار کرد.
زنعمو گفت بدو بگیرش.
عمو دوید و گرفتش.
بغلش بود و لبخند زنان وارد حیاط شدند.
با خاله تلفنی صحبت میکردم.
سر و صدای وحشتناکی بلند شد.
تمام تنم میلرزید.
پسر بچهای تصادف کرده بود.
۴ یا ۵ سالش بود.
مادرش فریادهای دلخراشی میکشید.
حالم بد شد.
گریه میکردم بی اراده.
برگشتم آب بخورم آرام شوم.
آب پرید توی گلوم.
همسایه گفت بچه زنده است ولی تمام سرش خونین و مالین است.
دو پسر دبیرستانی در راه برگشت از مدرسه با موتور به بچه زده بودند.
صدای آمبولانس و بعدش آژیر پلیس نشان میداد که مراحل کار در حال انجام است.
حالم گرفته شد.
تصمیم گرفتم یک قدم هم بچهها را تنها نگذارم.
مهرسام ساعت ۴ با دوستش قرار گذاشته بود بروند پارک.
همراهش رفتم.
از سر ترس.
دوستش نیامده بود.
با خودش بازی میکرد.
دو پسر بچه صدایش کردند تا با آنها بازی کند.
بوستان ارغوان بودیم.
صدای گیتار زدن از پشت سرم میآمد.
کسی در این پارک میداند ارغوان چیست؟
اتوبوسی ته خیابان پارک شده.
خود من میدانم ارغوان چه گلیست؟
مینیبوس آبی انتهای پارک، پارک شده.
سلمان هم آمد.
همبازی کودکیام بود.
هم سن هستیم.
او هنوز هم توی کوچه بازی میکند.
میگویند رشد عقلیاش متوقف شده.
من چی؟
صدای گیتار هنوز هست.
مهرسام فوتبال بازی میکند.
از همه کوچکتر است.
مدام گل میخورد.
با اینکه خیلی دقت میکند.
گاهی خودم را در او میبینم.
آن زمان که دروازه میایستادم.
او هم دروازه ایستاده.
صدای گیتار قطع میشود.
دستهی دوچرخه محکم میخورد به گلوی مهرسام.
یک دایره روی گردنش میماند.
نمیخواهد کسی گریهاش را ببیند.
پشت سر من گریه میکند.
دوستش میآید سمت ما.
با ما هم صحبت میشود.
تپل و قد بلند است.
شیرین سخن نیز هم.
حرفهایش را در ذهنم تایپ میکنم.
خاله من خاله ترمز عقب خاله فقط خاله دارم.
خاله ترمز خاله جلو ندارم خاله.
خاله دو بار زنجیر عوض کردم خاله.
خاله سه بار بخیه خوردم خاله.
نمیدانم چند دقیقه با ما صحبت کرد.
خاطرات یکی سالی را برای ما تعریف کرد.
با ریتم خاله، خاله.
وبینار نویسندهساز را تا ۵و نیم در پارک گوش دادم و بقیهاش را در خانه.
چقدر مفید بود.
کمی حلوا و کمی انار خوردیم.
مهرسام خوابش برده و نوا هم سیر شده.
باید برخیزم.
ساعت ۱۸ و ۳۶ دقیقه.
….
ساعت ۲۳ و ۱۷ دقیقه
نرگس زنگ زد.
صحبت کردیم. از افسردگیهایمان و درمانش صحبت کردیم.
خوش گذشت.
سر درد امانم را بریده.
بعد از شام مسکن خوردم.
تک تک لحظات به حافظ میاندیشم.
باید بنر را بسازم.
همه خوابند.
نوروزی اذیتم میکند.
می روم چشمبند بزنم.
بخوابم.
قبل از آن رخدادک را در کانال هوا میکنم.
بعضی روزها فقط دلت میخاهد یلهگی کنی. هیچ چکلیستی نیاز نداری. میخاهی فقط خودت باشی و خیالت. درست مثل وقتی در خاب، رویا میبینی.
امروز به کانال آسمان، سر زدم. ویسهای وبینار «وصل به اصل»، فاطمه یاوری را شنیدم. مشتاق شدم در «ایستگاه رقص» با دوستان همرقصی کنم. از آنجا که این روزها شدیدن کمبود شادی دارم، فکر کردم فضای تازه بتواند موثر باشد. که بود.
چند دقیقه همراه فاطمهجان میرقصم. حرارت بدنم بالا میرود. احساس نشاط میکنم. ممنون از فاطمهی عزیز.
با «حیوان قصهگو» سرم گرم است. دوست دارم فقط آن را بخانم. تنوعخانی را چند روز میگذارم کنار.
در آزادنویسی از تکلیف مدرسه تا تمرینهای کارگاههای نویسندگی مینویسم. پُرکاری تاثیر خود را روی نوشتههای ما میگذارد. نباید هر آنچه نوشتیم را جلوی چشم دیگران بگذاریم. زیاد مینویسیم چون «پُرکاری نیازمند خلاقیت است.» خلاقیت متن ما را از خامی در میآورد.
وقتی سه سطر منتشر کنیم عصارهی ساعتها آزادنویسی در آن حس میشود.
به توصیه استاد گزارش نیک را تحقیقات یک دانشمند روی زندگی روزمره میدانم. بررسی میکنم تا ببینم چه چیزی در زندگی جریان دارد. اگر نیاز بود شیوهی نگاه و رفتار را تغییر میدهم.
با نوشتن گزارش، توان خودابرازگری را تقویت میکنم.
بقول یکی از بچهها بعد از آزادنویسی ذهنمان پاکیزه میشود. انگار هر چه جِرم و کبره روی آن بود کنده شد و دور ریخته شد.
چقدر سبک هستم.
در وبینار «وصل به اصل»، همراه فاطمهجان به این پرسش فکر کردم:
«چرا چیزهایی میخریم که زود بلا استفاده میشود یا توی کمد تلنبار؟»
علاقه به تنوع و لذت خرید میتواند دلیل اضافهخرید باشد. اما سه سال میشود پیش از خرید ده ثانیه مکث میکنم و میپرسم: واقعن به این نیاز دارم؟ معمولن پاسخ نه است.
امشب بیست دقیقه حرکات آسانا انجام میدهم و خود را در آغوش میگیرم.
دیشب فیلم «Therapy Done Right» را دیدم. فیلم از آنهایی بود که بعد از تمام شدنش، چند دقیقهای آدم را درگیر خودش میکند. داستان روانکاوی را روایت میکند که تصمیم گرفته بهجای حرف زدن با بیمارانش، خودش دست به کار شود و مشکلاتشان را حل کند. حتا برای یکی از بیمارانش که نویسنده است و دچار بحران نوشتن شده، مخفیانه میرود و بهجای او رمان مینویسد.
چیزی که بیشتر از همه توجهم را جلب کرد، مرز باریک میان کمک کردن و دخالت کردن بود. اینکه گاهی آنقدر مطمئنیم صلاح دیگران را میدانیم که فراموش میکنیم شاید لازم باشد اجازه بدهیم خودشان مسیرشان را پیدا کنند و حتا اشتباه کنند. اولسیس با نیت کمک وارد زندگی دیگران میشود اما گاهی نتیجه درست برعکس چیزی است که انتظار دارد.
فیلم برایم یادآوری کرد که نجات دادن آدمها همیشه به معنای کمک کردن به آنها نیست. گاهی باید بهجای حل کردن مسئلهی دیگران، فقط فرصت بدهیم خودشان با آن روبهرو شوند.
خلاصه اینکه فیلم هم سرگرمکننده بود و هم بهانهای شد برای فکر کردن به این سؤال که ما تا کجا حق داریم برای بهتر شدن زندگی دیگران تصمیم بگیریم؟
پیشنهاد میکنم فیلم را ببینی، تا آخر هیجانزدهات میکند.
در مورد امروز اگر بخواهم بگویم، کار خاصی انجام ندادم. فقط نیم ساعت آزادانه نوشتم. بعد هم کمی از مقالهی دفترچه خاطرات فراموشی را بازخوانی کردم. بعد هم خودم را آماده کردم برای سخنرانی امروز در کلاس عصر و خوشبختانه بسیار عالی پیش رفت. در وبینار هم حاضر شدم و صحبتهای استاد همانی بود که نیاز داشتم بشنوم اما مجبور شدم نصفهنیمه رها کنم و به کلاسم برسم.
تو از خودت برایم بگو. امیدوارم مثل همیشه پرتلاش و منظم به کارهایت ادامه دهی.
۱۰آبان ۱۴۰۵
ساعت ۹ از خواب بیدارشدم،تصمیم داشتم بعدازمدت ها که دردوره ی نقاهت بعد ازجراحی هستم خورشت قیمه درست کنم.باریخت وپاش زیاد آشپزخانه، خورشت قیمه ی خوش آب ورنگی پختم وجمع وجور کردن آشپزخانه را به اهل خانه سپردم.
نزدیک ظهر کتاب دوست داشتنی نویسنده ساز با امضای ارزشمند استاد عزیز به دستم رسید.
ازدریافت این کتاب جذاب وتاثیر گذار با کاریکاتورهای فوق العاده اش بی نهایت خوشحال شدم.
بعد ازاستراحت کوتاهیدروبینار امروز شرکت کردم، محتوای کلاس مثل همیشه عالی بود.
چند صفحه از کتاب مسئله ی بودن یانبودن اروین یالوم وماریلین یالوم را خواندم،قبلا کتاب درمان شوپنهاور این نویسنده راخوانده بودم.جملاتی ازکتاب فعلی را که درحال حاضر مطالعه می کنم برام خیلی قابل تامل است،
“اگردرزندگی زیسته تان حسرت های کمتری داشته باشید، آسان تربامرگ روبه رو می شوید”
“زیستن با معنا وبهنگام مردن”
چرا امشب همه چیز دیر است؟
مدرسه و کارهایش.
فیلم سینمایی قطاررویاها که نصفه ماند.
نوشتن هزارکلمه.
نوکی به بوف کور.
آشپزی.
تصحیح دیکتهها.
دیدن قسمت اول سریال کری با سهیل. دوستش داشتم.
حمام.
خواب.
امروز دوباره به زور بیدار شدم. انگار دستی مرا از رختخاب گرم و نرمم جدا میکرد. همان دست نامرئی را تمام روز بین شانههایم حس میکردم که با هر ضرب و زوری شده مرا هل میدهد. مسیر اتاقم تا آشپزخانه برایم طاقتفرسا مینمود، برای همین چرتی هم روی مبل زدم. ساعت ۱۰ بالاخره کشان کشان خودم را به آشپزخانه رساندم و طبق برنامهی رژیمم صبحانه خوردم. با بیحوصلگی تمام لباس پوشیدم و یک ساعت میان خیابانها پرسه زدم. امروز انگار آسمان هم سر لج داشت و گرفته بود اما نمیبارید. درعجبم که امروز شور و شوق حتی از خیابانها هم پر کشیده بود. آدمها انگشتشمار بودند و همگی در سکوت به سمت مقصدی نامعلوم میرفتند. باقی روز را روی تخت و مبل افتادم و با گوشی کلنجار رفتم یا خابیدم. امروز آنقدر خابیدم که گیج و سِر شدم و بعد از آن حتی نمیتوانستم تکان بخورم. عصر در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و همان نقطهی عطف امروز شد. چیزهایی که مدتها میدانستم و از روبهرو شدن با آن طفره میرفتم دوباره شنیدم. به یک سوال مهم رسیدم:« من که همیشه در هرکاری که در زندگی انجام دادهام، اثری از هنر بوده، چرا هنوز اینچنین راکد ماندهام؟»
شاید چون به قول استاد کلانتری من در زندگی به هرچیزی مثل تکلیف مدرسه نگاه کردم و فقط برای رهایی آن را انجام دادم. جز گلسازی. برای همین همیشه گلسازی آرامم کرد. چون تکلیف نبود. از روی علاقه بود و کاری بود که هربار غمگین و دلسرد بودم به آن پناه بردم. با عشق طرح زدم و رنگها را کنار هم چیدم، با شوق تار به تار بافتم و گلبرگها را کنار هم به صف کردم.
اینجا با سوالی دیگر مواجه شدم:« منی که همیشه به جای هر هدیه، کتاب میخاستم ،مینوشتم و داستانپردازی میکردم، چرا هنوز نتوانستم متنی بنویسم که دستکم خودم آن را دوست داشته باشم؟ چرا هربار که داستانی نوشتم نیمه کاره رها کردم؟ چرا روزهایم را هدر دادم؟»
پاسخ میتوانست امروز و روزهای مشابهش باشد؟ روزهایی که با بیحوصلگی هرجای خانه میافتم و استمرار را قورت میدهم و بعد وقتی سنگینی انجام ندادنش را حس میکنم، کوزهای از آبِ بیخیالی رویش سر میکشم؟ چرا؟
چرا من همیشه به جای ایستادن و جنگیدن، فرار از مواجه با مشکل را انتخاب کردم؟
مشکل شاید آن بدشانسی نیست که به وقتِ شکست یقهاش را میگیرم، بلکه نحوهی نگرش من به هر مسئله است که عمیقن به بازنگری نیاز دارد.
«صفحات صبحگاهی قرار نیست به اثری هنری تبدیل شوند. فقط حرکت دست بر روی کاغذ است برای بیرون ریختن آنچه در ذهن داریم.
وقتی اول صبح به سراغ صفحات صبحگاهی میرویم، سانسورکنندهٔ درونمان را ضعیف میکنیم.
اگر بخواهیم، میتوانیم افکار سانسورکنندهٔ ذهنمان را هم بنویسیم.
به هیچ عذر و بهانهای از نوشتن طفره نروید.
صفحات صبحگاهی به مغز منطقی میگوید کنار بایستد و اجازهٔ ورود به مغز هنرمند را میدهد.
صفحات صبحگاهی نوعی مراقبه است.»
جولیا کامرون
امروز هم پیش از آنکه از اتاقم برای روبهرو شدن با روزمرگیها بیرون بیایم صفحات صبحگاهیام را نوشتم. کمکم دارم به این قرار صبحگاهی وفادار میمانم. قراری برای نوشتن بیوقفه، بیقضاوت و بدون انتظار خلق اثری درخشان.
دیروز همسرم بدون هماهنگی با من هنگام پیادهروی هوس خرید وسایل ترشی کرده بود
ادامهٔ این هوس امروز حدود دو ساعت از وقتم را گرفت. برای آرام کردن نقنقهای درونم به شنیدن کتاب صوتی پناه بردم و سعی کردم از این فرصت هم استفادهای ببرم.
داستانک کوتاهی را که دیشب به ذهنم رسیده بود را نوشتم و در کانالم منتشر کردم.
در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. پس از آن به وبینار نویسندهساز رفتم. جایی برای واژهنویسی و آزادنویسی و شنیدن نکاتی دربارهٔ نوشتن. استاد همچنین کتاب جالبی دربارهٔ نقاشی معرفی کرد.
امروز به مناسبت بازنشستگی یکی از همکاران دور هم جمع شدیم و چند ساعتی را در کنار هم به خوشی گذراندیم. دیدارهایی از این دست، فرصتی است برای تازه کردن خاطرهها و لذت بردن از همراهی کسانی که بخشی از سالهای زندگیمان را با آنها گذراندهایم.
وقتی به خانه رسیدم، گزارش نیک را نوشتم. بعد هم مطالعه اخر شب همراه حلقهٔ کتابخوانی دوستان صفحاتی از کتاب «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی را خواهم خاند.
امروز هم میان نوشتن، شنیدن، یاد گرفتن، دیدار دوستان و کارهای خانه گذشت. شاید مهمتر از همه همین ادامه دادن باشد اینکه حتی روزهای که با برنامههای پیشبینینشده روبرو میشویم باز هم جایی برای نوشتن پیدا کنید.
صفحات صبحگاهی به من یادآوری میکنند که لازم نیست هر روز شاهکاری خلق کنم کافی است قلم را بردارم و بنویسم.
چند روزی از نوشتن گزارش نیک گریختم.
میخواستم ببینم حالوروزم زمانی که هیچ فعلوانفعالی درونم برای نوشتن گزارش نیک اتفاق نمیافتد، چگونه است. افتضاح…
متأسفانه در این چند روز، هر بار که پا به اتاقم میگذاشتم، دچار نوعی بیحسی و کسالت روحی میشدم. شاید بهتر باشد اسمش را بگذارم تنبلی. نمیدانم؛ همهچیز به نظر خوب است، اما انگار یک جای کار میلنگد.
خانه همان خانه است، اما انگار یک جایی، نمیدانم کجا، مجمعی از موریانهها سکنا گزیدهاند و هر شب به سراغ جسم بیجانم میآیند و روح و روانم را میجوند. صبح که بیدار میشوم، با جسمی هزارپاره روبهرو هستم؛ جسمی گیج که نمیداند کدام تکه از وجودش را بردارد و روزش را با آن بگذراند.
فردا به تهران برمیگردم. شاید بتوانم از دستشان فرار کنم و دوباره به زندگی چنگ بزنم.
همزمان با نوشتن این جملهها، شرمی هم در من رشد میکند و تیغهایش را به پوستم میکشد.
البته که بودن با خانوادهام، بهترین لحظهها را در این روزها برایم ساخته است، اما نمیدانم چرا بهترین نسخهی من در دوری از این شهر و خانه شکل میگیرد.
کاش روزی بتوانم آن لانه را پیدا کنم، کنارش بنشینم و ساعتها به مسیری که این موریانهها ساختهاند و همچنان میسازند، نگاه کنم.
روان انسان پیچیدهترین مسئلهای است که حل کردنش از پیدا کردن راهی در هزارتو دشوارتر است.
اما میشود حلش کرد. میدانم که میشود، ولی هر بار از مواجهه با آن سر باز میزنم. درست مثل کودکیام که تکالیف هندسه و ریاضیاش را به آخر شب یا حتی زنگ تفریح موکول میکرد و از حل کردن مسئلهها طفره میرفت.
فعلاً راه فرار به تهران را انتخاب کردهام تا ببینم بعد چه میشود.
شاید هم دارم بیش از اندازه بزرگش میکنم و صرفاً به قول دوستم، دوران پیاماس را میگذرانم. اما یک چیز را خیلی خوب فهمیدهام؛ به قول استاد کلانتری، نوشتن گزارش نیک، احترام گذاشتن به زندگی است. چون انسان باید عمرش را به نیکی بگذراند، وگرنه چیزی جز حسرت و پشیمانی در دلش باقی نمیماند. و این برای ما که تنها یک بار فرصت زیستن داریم، چیزی نیست که بشود از آن چشمپوشی کرد.
نیکترین اتفاق امروز که مرا دوباره به نوشتن گزارش وا داشت، شرکت در وبینار نویسندهساز بود. آن آزادنویسی ۱۵ دقیقهای انگار آن گره را در سینهام باز کرد و آن تخته سنگ را از رویش برداشت. فعلاً که جاده باز است. امیدوارم از این پس خطر ریزش سنگ را جدی بگیرم و قبل از اینکه تودهای از سنگها راه گلویم را ببندد، فکر چارهای باشم. هرچند عواطف انسانی، امری پیشبینی ناپذیر است. روزی آفتابی میشود و روزی دیگر بارانی.
و این همان نقصیست که خدا در کارخانهی انسانسازی بر ما وارد کرده. حکمتش چه بوده؟ اللهُ اعلم!
خانه ماندم امروز. از صبح پای لپتاپ تا شب.
کاری نداشتم دانشگاه. ولی خانه زیاد کار داشتم.
خواندم دربارهی موضوع ارائهام. قشنگ بود. دوست دارم دربارهاش حرف بزنم.
فردا هم میمانم خانه. باز هم دانشگاه کاری ندارم. از صبح تا شب پای لپتاپ.
دیشب ساعت ده و نیم بود که بیهوش شدم. طوری غافل از این دنیا و آن دنیا بودم که گویی در هیچ نبودم. مثل مسافری در یکی از سیارههای کشف شده که به خواب خودخواستهی طولانی رفته تا ذخیره سوختش تمام نشود. مثل خرسی که کل زمستان را، سال به سال میخوابد و هیچ خبری از زمستان ندارد. اصلا شاید اگر بهاش بگویی همچین فصلی هم وجود دارد، چنان بخندد که معدهاش هم معلوم شود. اصلا آدمی چیزهایی را درک میکند و توان تصورش را دارد که حداقل یکبار دیده باشد. بعضی وقتها که چیزهایی را میبینم که دهنم از تعجب وا میماند و هیچ جایی از ذهنم نبوده که بتواند برای تصور همچین چیزی باشد، فکر میکنم چه چیزها در عالم وجود دارد که ندیدهایم و اصلا توان تصور نداریم.
در طول شب یکبار برای حاضری زدن بیدار شدم، یکبار با صدای بلند دخترهایی که توی سالن بلند حرف میزدند و ساعت یک هم با جیغ صدای فاطمه که از افتادن دستمال از تخت بالا ترسیده بود، بیدار شدم.
ساعت شش و نیم بیدار شدم و تا شش چهل چشم بستم. همان ده دقیقه کار دستم داد. توی طول کلاسها از هفت تا یازده، توی چشمهای استاد زل میزدم چ چند باری، سرم میرفت. جالبش اینجاست که با این همه خوابحالی، باز کاملا متوجه بودم که استاد چه درس میدهد، نکته مینوشتم و سر هم تکان میدادم. وا مصیبتا.
کلاس اول را پنج دقیقهای دیر رسیدم. استاد داشت اسامی را میخواند و از نام همیشه اول من گذشته بود. تمام که شد لیست، گفت امیری بودی، درسته؟ من ماندهام و سرعت عجیب استاد در حفظ کردن اسامی. حالا خوب است زیاد گپ هم نمیزنم سر کلاسش. رضایی را بگو، با این همه که دم به دقیقه گپ میزنم و هر کلاس، بالای پنج تا سوال میپرسم، هنوز اسمم را نمیداند. به قیافه اما خوب میشناسدم. هیچ وقت موقع سوال پرسیدن، ازم سوال نمیپرسد. هر چه زل میزنم در چشمانش، فقط از من عبور میکند و از بعدیها میپرسد. شاید میداند بلدم و خیلی ابایی ندارم از گپ زدن و حتی اشتباه کردن سرکلاسش. اینقدر سوال میپرسم سر کلاسش که بعضی وقتها دیگر رویم نمیشود سوال دیگری که برایم پیش میآید را بپرسم. اما راستش سر کلاس ایشان پروتر از این حرفهایم. خیلی خوشم میآید از استاد رضایی. حرفهای خوبی بهمان میزند. بارها تانکر میزند. اصلا کیف میکنم سرکلاسش. هفته پیش بهاش گفتم که مرا به جایی، کارآموز کند.
هراز درس داشتیم امروز. ساعت یک کلاسمان تشکیل نشد. بعد از اتمام کلاس ساعت یازده، آمدم اتاق و یک سوال حل کردم. دوازده و نیم پنیر و چای و کوچه و خیار خوردم. پست میز نشسته بودم و داشتم سوال حل میکردم و محاسبه میکردم چقدر وقت دارم تا کلاس زراعتگری. همین بینها بود که یکی از بچهها خبر داد که کلاس تشکیل نمیشود. نشستم به حل کردن سوالات. دوتایی حل کردم و چک کردم با پاسخنامه. چقدر سوالات طولانیاند. هر کدام بالای سه صفحه. پیر آدم در میآید.
طرف ساعتهای شش رفتم حمام. ظرف شستم و آهنگ گوش دادم. ادامه سوالات را حل کردم. ساعت هشت وقتی داشتم جواب سوال یک را برای یکی از بچهها میفرستادم، دیدم یکی آمده توی گروه نوشته که صبح کلاس استاد رضایی برگزار نمیشود. پس فردا هم مثل اینکه همینطور. البته خوب است، چون کمرم داشت میشکست. ولی آخر من هزار خروار سوالی که از هفتهی پیش برایم پیش آمده را از کی بپرسم؟ دلم برای کلاسهایش تنگ شده. همینطور هم غصه دار بودم که چرا دو جلسه را یککاسه کرده توی یک کلاس دو ساعتی. حالا مرا ماتم میگیرد تا هفتهی بعد.
ساعتی توی اینستا میچرخم و با یکی از دست در کاران سریال جدید گپ میزنم. هر چه میگویم برایم اسپویل کند چه میشود، لب از لب باز نمیکند. خوره به جانم افتاده که بفهمم چه میشود. حالا این درحالی است که اصلا نمیدانم موضوع چیست و هنوز قسمتی که آمده را هم ندیدهام. ای بابا. با این همه کنجکاوی چه کنم؟ دارد دیوانهام میکند. به هیچ صراطی مستقیم نبود که لو بدهد.
بعدش کمی زبان خواندم. شام خوردم و حالا میل خواب دارم. تا روزهای عاطی، بوس به روزهای پاییزی.
حالا که دارم فکر میکنم، من همهاش درس دارم. اینقدر درس که اگر هر روز شش ساعت بخوانم، باز هم چیزی دارم برای خواندن. از درسهای وحشتناک زیاد دانشگاه بگیر تا کتابهای سینمایی و رمانهایی که روی میزم دارد خاک میخورد. دلم برای کلاسهای نویسندگی گل زده. این همه مشغول بودن نمیگذارد بهشان برسم. واقعا گریهام. تو را به خدا مرا به یک آزادنویسی یک ساعت برسانید تا نمردهام…
#روزمره
روزواژه: درسنوشی
تاریخ: ۱۰ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: درس، مشق، زندگی
– مردی که به مرد دیگری میگوید «جیگرتو» چه فازی دارد؟ شاید من زیادی کلاسیکم که هستم البته. من به مردی که تتو دارد، گوشواره میاندازد، صورتش را دستکاری میکند یا جیگرتو بر سر زبانش است اعتماد ندارم. حتی گولاخبودن هم مصداقی از دستکاری محسوب میشود. سادهترین و بیاداترین مردها همیشه به نظرم جذابترینها بودهاند. حس میکنم که آنها مردانی باهوش، متمرکز، خوشفکر، همدل و قابلاعتمادند که نیازی به دستکاریهای بیرونی احساس نمیکنند. البته اینها همه برداشتهای شخصی من هستند و نمیتوانند در تمام موارد صادق باشند. حتمن مثالهای نقضی در هر دو گروه وجود دارد.
– از دختری که گوشهای ایستاده بود و گریه میکرد پرسیدم که چه شده و آیا به کمک نیاز دارد که گفت خوب است و خواست که تنهایش بگذارم. دلم خواست یک گوشهای بایستم و گریه کنم و امیدوار باشم غریبهای بپرسد چی شده و اگر پرسید خیلی چیزها را بگویم و باز بیشتر گریه کنم. حس میکنم بعدش خیلی سبکتر خواهم شد.
– دوست کوچک زیبایی پیدا کردهام؛ اسمش هلماست. صورت گرد سفید، چشمهای درشت و مژههای بلند، چال گونه و بینی پهنی دارد. موهایش هم حالتدار و روشناند. قشنگ برایم توضیح داد که در آمادگی چه کارهایی انجام میدهند و حسابی با هم دوست شدیم.
– پیادهروی از نوع جانانه هم صبح و هم عصر.
– امروز روز خریدهای ناگهانی اما بسیار بهدردبخور بود. الهی شکر.
– خاله زنگ زد تا بابت دیروز تشکر کند. همیشه این کار را میکند و همین قدردانبودن سبب میشود آدم دوست داشته باشد کاری برای او انجام دهد. واقعن میکوشد زحمتی برای کسی ایجاد نکند یا هر طور که میتواند جبران کند. چهل سال تنهایی او را آبدیده کرده است. پای تلفن برایم تعریف کرد که همسرش را چگونه از دست داده، هیچوقت داستانش را نشنیده بودم.
– پروردگارا، اعتمادکردن ساده نیست، خیلی اوقات هیچ نشانهای از تغییر و بهبودی به چشم نمیآید، تاریکی مطلق است. اما پاداشِ صبور ماندن در تاریکی نوری خواهد بود که بر ایمان انسان تابیده میشود؛ ایمانی که ادامهدادن را نه تنها میسر بلکه خوشایند مینماید. اعتمادکردن را به ما بیاموز.
«ف» عزیزم سلام.
میخواهم از امروزم برایت بگویم.
دیر بیدار شدم. خودت بهتر میدانی. بعد از بیدار شدن، آزادنویسی کردم و به تو پیام دادم.
از دل آزادنویسی به آغاز داستان کوتاهی رسیدم. نیمی از داستان را امروز نوشتم.
به کانالهای همسفرانم سر زدم. مثل همیشه لذت بردم.
تمرین «نویسندگی خلاق پیشرفته» را تمام کردم. فردا ویرایشش میکنم و برای بازخورد ارسال میشود.
امروز کمتر از روزهای دیگر حرف زدیم. ولی یک جمله هم کافیست.
با «تاریکی» و «یوسا» وقت گذراندم.
شعر خواندم. مشق شعر کردم.
برای «خودواژه» کلمه ساختم. یکیشان را دوست دارم. همانی که به تو میگفتم روزهای دور. فقط شکلش را تغییر دادم. تبدیل شد به یک کلمه.
ورزش کردم و گامیدم.
در کانال «استاد» چرخیدم. نوشتههای «استاد» برایم الگوییست آرامبخش.
فردا «کارگاه خردهخاطره» آغاز میشود و ذوق دارم.
دوباره آزادنویسی کردم.
شام خوردم و از آنجایی که زیاد خوابیدم، شب را با سریال و «تاریکی» ادامه میدهم.
روزی که تو درونش باشی، حتما خوب است.
تا فردا خداحافظ «ف» دوستداشتنی.
کانال تلگرام:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸ از ۱۰
همیشه آرزو داشتم سری آسوده داشته باشم تا خودم را در ادبیات غرق کنم. به آدمهایی که مثلاً آخر شبها گوشهای با کتاب یا دفتر شعری که تازه خریدهاند، خلوت میکنند، غبطه میخورم. همیشه سرم شلوغ است. از زمانی که مشتاق شدم به ادبیات تا همین حالا که این گزارش را مینویسم، همیشه اولویت دیگری بوده که باید به ادبیات ترجیح داده میشده و اگرنه کلاهم میماند پس معرکه. یعنی میخواهم بگویم بهانه نمیتراشم، واقعاً همیشه مشغولتر از آن بودهام که راحت خودم را بند کنم به ادبیات. امروز هم همین بود. صبح و آزادنویسی کمجانی بعد پیوسته درس تا تمرینجا. وسط آنهمه درس، تمرینجا مثل بارانی که امروز بارید، زنده نگه داشتم. پس از آن دوباره درس تا همین حالا. -همین حالا- یعنی کمی مانده تا نیمهشب. کمرم درد میکند. زانوهایم گزگز میکند و چشمانم میسوزند. گزارشم را که ثبت کنم چند صفحه کتاب میخوانم و میخوابم.
صبح نوبت دکتر داشتیم. من و مامان و خاله. خداروشکر. چشمهامان مثل عقاب است و فقط نیاز به کمی مراقبت دارد. دکتر کلی نوشیدنی خنک برای چشمهام داد. سفارش کرد هر وقت تشنهشان شد بدم نوش جان کنند. پیش پای شما یک لیوان زدند توی رگ.
کدام را انتخاب کنم؟ تختم یا پایم؟
پایم را انتخاب کردم. نه از روی علاقه بل از اجبار. سوخته بود و زوزههایش مانع کارم میشد. به سرعت معجونی ساختم. حاوی خمیردندان، سیبزمینی رنده شده، پماد و چه و چه. نالهاش خوابید. حالا نوبت تخت است.
هر چه داشت و نداشت را ریختم روی زمین و ملافههاش را کندم. یک لحظه، هنوز نگفتهام مصیبت چطور شروع شد؟
همش تقصیر او بود. من گوشهای نشسته بودم و سماقم را میمکیدم. یک لحظه دستم خورد به تنش. غلغل کرد، جوشید، زد به سرش. در یک حرکت انتحاری پشتکی زد و پرید روی من و تخت. ترکید رویمان، لیوان کاپوچینوی احمق.
آه دوست عزیز، کثافتی به پا شد که نگو و نپرس. بعد از سی دقیقه دستمال کشیدن روی تخت سشوار را روشن کردم تا مابقی را خشک کنم. بماند که من یک لیوان کاپوچینو ریختم و به اندازهی ۱۰ لیوان تاوان دادم. اما سشوار هم با من پدر کشتگی داشت. پشم و پیل تخت را سوزاند و کثافت روی کثافت گذاشت.
بگذار از هوش مصنوعی بپرسم.
چطور میتوان یک لیوان کاپوچینو و دوستش سشوار را به فجیعترین شکل ممکن شکنجه داد؟
امروز از گلشیری داستان خواندم و با انگوری دربارهشان حرف زدیم.
سی دقیقهای رفتم پیادهروی. اما پیادهرویای ناسالم. زیرا دائم گوشی دستم بود و فکرم پیش انارهای دون شدهی توی یخچال بود.
گزی گذاشتم توی دهانم. میخواستم با لذت بخورم. زهرش را ریخت. بادام خرفت الدنگ. شیرینی را دزدید و مزهی دهانم را تلخ کرد.
این روزها دائم از خودم می پرسم چطور سالها بدون نوشتن زندگیکردهام؟
وبینار را بودم. استاد کتابی درباب آموزش کاریکاتور معرفی کردند، یک دانه قند.
واژههایی که جمع کرده بودیم را در وبینار پخش کردیم. نوشتیم. خوش گذشت.
١٠ آبان
امروز وبینار تکونم داد. من میبینم چقدر دارم بد پیش میرم و چقدر دارم وقتم رو به بطالت میگذرونم .
تصمیم گرفتم جلوش رو بگیرم. خیلی سخته اما تنها راه چاره است. تصمیم گرفتم یه چند روزی به خودم زمان بدم و بیشتر بنویسم.
فردا میام میگم چطور پیش رفتم. اینکه چقدر تونستم نسبت به امروز بیشتر بنویسم و بخونم و کمتر از گوشی استفاده کنم.
مرسی
آبجی فاطمهی عزیزم
از وقتی گفتی گزارش نیکهامو میخونی و لایکشون میکنی، به لایک شدن پستهام حساس شدم. به نوشتن گزارش نیکها متعهدتر.
ازت ممنونم که هوامو داری. امروز دیگه نهایت لطفت رو رسوندی. انجام تمرین دورهی «خودواژه»ی استاد کلانتری که نیازمند مراجعه به اینستاگرامی بود که من بیشتر از یکسال است عطایش را به لقایش بخشیدهام، بدون همراهی تو امکانپذیر نبود. ازت بسیار سپاسگزارم.
از ارتکابات امروزم:
صبح سهم امروزم از کتاب «اصلگرایی» رو خوندم. هنوز با موضوع کتاب و حذف غیرضروریات راحت نیستم. شاید به خاطر اینکه همه چیز برای من ضروری حساب میشه و متوجه مسائل غیرضروری نیستم. حالا شاید پنجشنبه تو جلسه آنلاین باشگاه پنج صبحیها سیدهزهرا و نگار تونستند من رو روشن بکنند.
کلاس داشتم تا ظهر. تا خونه بیام از چخوف خوندم. خونه هم ادامه دادم و دو تا داستان «دیوار» و «نینوچکا» را تمام کردم. در «دیوار» این تعریف از درستکار به نظرم جالب اومد: «خدا ما را از شر آدمهای درستکار در امان بدارد! آدم درستکار یا کارش را بلد نیست یا ماجراجو و وراج و … احمق است.» حتماً دونستی لزوماً خوش آمدن به معنی قبول معنی و محتوا نیست. در نینوچکا «یک اتلوی دامنپوش» را کلمهبرداری کردم.
عصر همزمان که پیش خاله فران و دخترخاله فاطمه نشسته بودم، در وبیکار سرزبان حاضر شدم. الهه دارد با استفاده از سه منبع اصلی (هنر پرسشگری، تفکر انتقادی و دیالوگ پیتر ومک) و منابع بسیار دیگر برامان از معماری دستگاه فکری و زبان فکری میگه. در مقالهی زبان چیست؟ ابوالحسن نجفی از سه اصل هر زبان برای زبان شدن گفته: اصل اول: ساختار و اصول و قواعد (برای این بخش از کتاب هنر پرسشگری هشت پرسش تحلیلی را با جزئیات مطالعه کردیم)، اصل دوم نشانهها است که به پرسش از مفاهیم و داده و اطلاعات ارتباط پیدا میکند و اصل سوم معناست که پرسشهای ارزیابی به این بخش مربوط است. اما مابین ساختار و نشانه معیارهای جهانشمول فکر قرار داره که در حال مطالعهی این بخش هستیم. (چقدر قاتی کردم کتابی نوشتن و شکسته نوشتنو). تا به حال و با امروز چهار معیار رو مطالعه کردیم وضوح، درستی، دقت و ارتباط. نمونه پرسشهای مؤلفهی ارتباط اینها میتونند باشند: «این ایده چه ارتباطی به مسئله دارد؟ ارتباط این ایده با ایدههای دیگر چیست؟ و پرسش شما چه ربطی به مسئلهی مورد نظر دارد؟» امروز با توضیح الهه متوجه شدم برخی وقتا نظم و انضباط فکر ندارم و برای همین مسئله رو گم میکنم و به مشکلات اضافه میکنم.
آبجی جان؛ امیدوارم حوصلهات از توضیحهایم سر نرفته باشد. قرار بود اول شب برم پارک علم و فناوری دانشگاهمان و «فرزانگی» بیاموزم. اما حسش رفته بود و بیخیالش شدم. شاید مورد غیر ضروری بود و باید حذفش میکردم. وبینار نویسندهساز استاد رو هم بعدش گوش دادم و استاد با مثال از تلاش خودش برای کاریکاتور کشیدن داشت مسئله تلاش رو جا میانداخت. فایل آموزش کاریکاتور رو ورق زدم و به کوثرهم نشون دادم و بعد فرستادم گروه. دوست داشتی نگاهی بهش بکن.
تا حالا فایل ارائهی دفاع پروپزالم رو آماده میکردم. کامل شد. اما فردام باید یه بار دیگه چک کنم و بفرستم برای اساتید راهنما.
ممنونم که تا اینجا باهام همراه بودی. شبت بخیر باشه.
دوست دارت: زینب
صبح بعد از بردن بچهها به مدرسه و رسیدگی به باغچه نوشتم و بعدش خوابم برد تا ساعت نه. بیدار شدم، تمرین شعر انجام دادم. ادامهی فیلم «درمان درست» را دیدم. بعد از ناهار دوباره خوابیدم تا عصر. این خوابهای لعنتی و این قرصهای لعنتیتر هنوز ادامه دارند.
عصر همزمان با وبینار نویسندهساز کلی بذر گل توی گلدانها کاشتم.
مورچههای قرمز گازم گرفتند.
آمدم آزادنویسی کردم و باز چند برنامه چیدم برای خودم.
یک شعر نوشتم با «مورچه»:
پلِ درد
پل میزند
از جیغ تا دهانِ درد
مورچه
بچهها را رساندم کلاسشان.
رفتم خانهی مامان.
به درس بچهها رسیدم.
کتاب «تسلیبخشهای فلسفه» از آلن دوباتن خواندم.
دو دفتر شعر خواندم از سیدعلی میرافضلی.
پیادهروی همچنان آخر شب توی حیاط.
گزارش نیک امروز
امروز صبح کار بود. موقع کار میخواستم چیزی رو سرسری انجام بدم، اما اینکارو نکردم چون به نمونه کار خودم آسیب میزد. بعد کار ناهار بود و ساعت ۵ وبینار مدرسه نویسندگی بود. تو وبینار درباره این صحبت شد که آدم باید روزانه فکر کنه چطور میتونه برای کارهایی که دوست داره، وقت بذاره. بعد وبینار کار کردم و ساعت ۸ وبینار دیگهای درباره برنامهریزی برای کسب و کار بود. بعدش شام بود و الانم دارم سریال dark matter میبینم.
زهرا موحدی
سالواژه: ساده
بیدار شدی، ادامه فلسفه پیادهروی را خاندی و صفحهها پر شدند از حرفهایت. بعد هم مادرت آمد بالا. برایش عجیب بود وقتی از باشگاه آمده است، نرفتهای پایین و باروتی از سؤالها را روی سرش نریختهای. حالا خودش آمده بود ببیند چه میکنی و بعد هم خودش جلو جلو خبرها را بدهد.
با هم حرف زدید، بهخصوص دربارهی عمهای که سال تا ماه خبری از او نمیشود. حالا معلوم نبود دیروز آفتاب از کدام طرف درآمده بود که زنگ زده بود. به خیال خودش میخاست احوالی بپرسد. وگرنه که اصلن قصدش نبود درباره آن عمهات که با هم به مشکل خورده بودند حرف بزند. میخاست ببیند شما چه پشت سر آن عمه میگویید. مادرت هم بحث را به کل و غذا کشانده بود. اصلن وارد بحث همیشگی آنها نشده بود.
عصر هم بساط را جمع کردی. بعد از مدتها به تعمیرگاه پدرت رفتی. مدتها توی کارهای مختلفی که برای ماشین انجام میدادند (مثل پولیش این دست کارها) وول خورده بودی، اما هیچکدام مثل صافکاری و صدای چکش آرامت نمیکرد. بهخصوص وقتی که با دقت و تمرکز PDR انجام میدهی و با موجهای روی ماشین خداحافظی میکنی.
با خواهر و پدرت روی ماشینها کار کردی. دوباره ابزارها را مرور کردی. انگار هرچقدر هم که اسم ابزار بلد باشی، باز هم ابزاری هست که اسمش را ندانی و سوتی بدهی. در این میان، هوا هم اولش گردوخاک شد، اما خوب شد که باران بارید و گرد و غبار را شست. بعد هم لباسهای کارت را درآوردی و آماده رفتن شدی. توی راه هم دسر و نان و شیرینی خریدید و دست پر به خانه رفتید.
مادرم برای شام پاستا درست کرده بود. توی شستن ظرفهایش کمکش کردی. بعد هم برای مادر و پدر توی خانه جلسه پاکسازی و ماساژ گذاشتی و صفایی به پوستشان دادی، بهخصوص پوست پدر. امروز هم رفت.
گزارش شصت و شش
سالواژه: تبدیل
تاحالا گربه سعی کرده گازگازتان کند؟
صبح که بیدار شدم از پنجره گربه سیاه مهربان همیشگی را زیر درختان، درازکش دیدم. وسوسه شدم و رفتم پایین. حس کردم مثل همیشه سرحال نیست. کمی نازش کردم او هم خودش را لوس کرد و بعد شروع کرد به مارپیچی دور پاهایم. و یک لحظه حس کردم دندان تیزی با ساق پایم برخورد کرد. عقب کشیدم. خودم را قانع میکنم که احتمالا این گاز از سر علاقه بوده.
خب امروز چه کردم؟
با مادر لوبیاها را پوست کندیم. لوبیاهای باقلاقاتقِ ناهار را.
عصری وبینار ۵۴۹ را آغازیدم. همه خواب بودند و خانه در سکوت بود. در نتیجه از دردخنده بیصدا به خود میپیچیدم.
رفتم خیاطی. بیهوده بود و دانتلهایم آماده نبودند. شاید فردا.
موقع برگشت هم پیادهروی کردم. و کمی هم از دستگاههای پارک استفاده کردم. چند روز پیش هزینهی باشگاه نزدیک خانه را پرسیدم. به نظرم که همین دستگاههای پارک به صرفهتر باشند. البته باز هم شاید باشگاه بروم از ماه بعد. شاید هم همین پیادهرویها و ورزشهای خانگی تنتکانیام را کفایت کند.
ها پس از چند روز، گزارشخوانی کردم و عجب کیفی داشت. سوالاتی که همسفران و استاد طرح کرده بودند را ذخیره کردم و میدانم لازمم میشوند. لازم نوشتن.
مترسک هم دیدم.
بعدش هم اگر شد verity.
به کانال خودواژه سر زدم تا برگزیدههای تمرین آخر را ببینم. هم قدم بعدیام را روشن میکنند هم خب اگر نامم بین آنها باشد ذوق میکنم.
دروغ چرا.
از سلسله نامههای من به بدنم.
شمارهی دو
—————————————————
«پا»ی عزیزم سلام.
از اهمیت تو همینقدر بس که وقتی آدمی به دنیا میآید میگویند، «پا به این دنیا گذاشت» یا «پا به عرصهی وجود گذاشت».
تو بسیار بااهمیتی و هزارانبار بلکه میلیونها بار خدا را شاکرم که دو پای سالم دارم.
این نامه را به تو مینویسم تا هم برای خودم مرور کنم این سیواندی سال با من بودنت را، و هم به این بهانه از وجود تو سپاسگذاری کنم.
…………………………………………………
پای عزیزم:
– ممنونم به خاطر تحمل وزن من در همهی این سالها. میدانم سنگین نیستم، اما باز هم آدمی وزنی دارد و زحمت حملش با توست.
– -ممنونم به خاطر همراهیت در تمام کنجکاویها و خیابانگردیهایم.
– ممنونم به خاطر اینکه خیلی جمعهها را زود بیدار شدی و با من به کوه آمدی و گاهی تاول زدی.
– ممنونم به خاطر اینکه در تمام سفرهایم همراهیم کردی و در گِل، در آب، در شن، در سرما و در گرما با من ماندی. گاهی زخمی شدی و گاهی پیچخوردی، اما همانجا، جایم نذاشتی و با دیوانگیهایم همراه ماندی.
– ممنونم به خاطر همهی لحظههایی که از شدت عصبانیت لرزیدی و اینگونه به من فهماندی که درونم غوغاست. خشمم را درون خودت ریختی تا درون قلبم نماند.
– ممنونم به خاطر همهی وقتهایی که سرپا ماندی. زانو نزدی. سر خم نکردی. ایستادی. میدانم که تاوان ایستادنت شکستنِ کمر بود اما، متاسفانه او هم مثل تو سرش سخت است و رویش زیاد.
– ممنونم که وقتی «شایان» مریض شد، پابهپایشان دویدی و خسته نشدی.
– ممنونم که بارها تو را برای کمک به دیگران به اینور و آنور کشاندم، اما هرگز لب به شکایت باز نکردی.
– ممنونم که وقتی بابا رفت، محکم نگهم داشتی. همهمان با هم شکستیم، اما تو نذاشتی کسی شکستنمان را ببیند. عمیقن قدردان مقاومتت هستم و ای کاش توان پاک کردن حافظهات را داشتم تا یادت برود کجاها رفتی، چه پلههایی را بالا و پایین دویدی و کدام خیابانها را صدبار رفتی و آمدی و… .
– ممنونم که از نشستن و برخاستنهایم خسته نمیشوی. راستی حساب نشست و برخاستهایم را داری؟
– ممنونم و عذرخاه که هربار که سرم فکری شد و قلبم غمگین یا خشمگین، همهی احساساتی که درونم بود را با تو حل و فصل کردم. آنقدر راه بردمت آنقدر راه بردمت که توان از خودم و تو گرفتم. فکر میکردم همینکه کفش راحتی پایت کنم برایت کافیست، اما شب که آرام میگرفتم میفهمیدم با تو چه کردم. با ضعفرفتن و درد، به من گلگی میکردی. ببخشید اما نمیتوانم قول بدهم که دیگر تکرار نمی کنم.
– ممنونم که خوشترکیبی. عیبی دارد قربان صدقهات بروم؟
– ممنونم و عذرخاه برای همهی زخمها و کبودیهایی که در کودکی به تو وارد کردم. جای آن زخمِ دوچرخهسواری هنوز روی زانویت مانده.
– ممنونم که شیطنت داری و زندهای.
– ممنونم که از تولد رویت علامتی مختص من گذاشتی.
لیست تشکرهایم از تو پایان ندارد. پس تا همینقدر را رضایت میدهم.
…………………………………………………
نیکهایی که امروز با پاهایم انجام دادم:
-رفتن مسیری و برگشتن از همان راه برای کمک به پیرمردی که شاید خیلی هم پیر نبود و روزگار پیرش کرده بود.
-پیادهروی دلچسب و صبحگاهی.
-گذاشتن لپتاپ روی پایم و ۴۵ دقیقه آزادنویسی.
-همچنان گذاشتن لپتاپ روی پایم و خاندن مجلهای که عسلِ عزیزم بهم داد.
-این یکی را مستقیم پایم انجام نداد، اما چون در مترو ایستاده کتاب میخاندم، این همحساب است. همچنان خاندن چند صفحهای از کتاب «منحنی خلاقیت».
-و ساعتها ایستادن و راه رفتن و کار کردن.
—————————————————
همین
و در انتها، لاو یو
غزاله.
امروز بخت و اقبال از من رویگردان بود،قهر بود و پشتش را به من کرده بود، من که کاریش نکرده بودم من که ساعت تلفنم را روی ساعت پنج کوک کرده بودم.نمی دانم چرا صدای هشدار را نفهمیدم و این شد که به وقت بیداری، خورشید تمام قد بالای کوه ایستاده بود.
افسرده و غمگین بودم از بیدارنشدن، وضو گرفتم به نماز ایستاده قضایش را خواندم حس کردم گناهکارم(در حق خودم کوتاهی کردم به خودم قول داده بودم ساعت پنج هر روز بیدار شوم.)اکنون هم می دانم که وجدانم مرا نمی بخشد در مورد خدا دلم قرص است چون بخشندگی اش زبانزد عام و خاص است.
چند نوبت در طول روز در خانه پیاده روی کردم.
دیباچه ی گلستان
ادامه ی سبب تالیف گلستان:
بر هر یکی از سائر بندگان و حواشی، خدمتی مقرر است که اگر در ادای برخی از آن تهاون و تکاسُل روا دارند هر آینه در معرض خطاب آیند و در محل عتاب،مگر این طایفه ی درویشان که شکر نعمت بزرگان بر ایشان واجب است و ذکر جمیل و دعای خیر و ادای چنین خدمتی در غیبت اولی تر است که در حضور،که آن به تصنّع نزدیک است و این از تکلف دور و به اجابت مقرون باد.
پشت دوتای فلک راست شد از خرمی
تا چو تو فرزند زاد مادر ایام را
حکمت محض است اگر لطف جهان آفرین
خاص کند بنده ای مصلحت عام را
دولت جاوید یافت هر که نکونام زیست
کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را
وصف تو را گر کنند ور نکنند اهل فضل
حاجت مشّاطه نیست روی دلارام را
سائر= بقیه
حواشی=جمع حاشیه،اطرافیان، خدمتگزاران
تهاون=سهل انگاری، از ریشه ی هون و هوان به معنی خواری
تکاسل= سستی و تنبلی ورزیدن از ریشه ی کسل
معرض= اسم مکان، محل و جای عرضه داشتن و نمایش دادن
تصنع= ظاهرسازی
تکلّف= زحمت و رنج، اربابان ادب معتقدند که آرایش سخن نباید با تصنع و تکلف همراه باشد یعنی هر زیوری باید به طور طبیعی در سخن یا نوشته اتفاق افتد.
پشت دوتای فلک…=چون خبر زادن ممدوح به گوش فلک گوژپشت رسید از خرمی و شادی قد خمیده ی پیرانه اش مانند جوانان راست شد.
مَشّاطه= آرایشگر، به معنی شانه زدن بر موی و با کسر یا ضم میم شانه است.
در وبینار حضور داشتم، دست نویسنده ساز را انگشت به انگشت پیمودیم.
۱۵ دقیقه آزادنویسی
کلمه برداری، کلماتی را دوستان نوشتند و استاد خواندند من یادداشت کردم.
استاد در فضیلت نوشتن گزارش نیک نکاتی برشمردند.
و اهمیت پیاده روی و نوشتن با پا
مطالعه کتاب:
خواندن کتاب مادران و دختران و خشم و هیاهو اثر فاکنر که نه به راحتی می شود خواند و نه می شود بی خیال ادامه اش شد.
زنان شاعر از دیرباز تاکنون
جهان مَلِک خاتون: قرن هشتم هجری قمری و چهارهم میلادی
او دختر جلال الدین مسعود شاه اینجو بود هم دوره با حافظ و عبید زاکانی و با ایشان مشاعره داشته،پدرش که کشته می شود عمویش شیخ ابواسحاق قیّم او می شود.ابواسحاق به جای برادر به حکومت شیراز می رسد.
شیراز در این زمان بهشت شاعران نامیده می شود و شاعرانی چون خواجوی کرمانی و حافظ در دربار ابواسحاق آمدوشد داشتند.
شیخ ابواسحاق توسط امیرمبارزالدین به دار آویخته می شود و دوران رنج و سختی جهان ملک خاتون آغاز می شود ولی باز در شیراز می ماند.
امیرمبارزالدین به دست پسرش شاه شجاع از حکومت برکنار شده و کور می شود.
شاه شجاع نسبت به پدرش علاقه ی بیشتری به شعر و فرهنگ و ادب داشته تا جایی که وی ممدوح حافظ بوده و هم ممدوح جهان ملک خاتون
سبک جهان ملک خاتون غزل بوده و تخلص وی جهان
کامل ترین نسخه از دیوانش با بیش از ۱۴۰۰۰ بیت در کتابخانه ی ملی فرانسه در پاریس نگهداری می شود.
نسخه ی دیگری با بیش از ۵۰۰۰ بیت در کتابخانه ی قصر توپقاپی در استامبول و نسخه ی مختصر دیوان اشعار وی در حدود ۵۰۰ ببت و مقدمه ای در ستایش شاه شجاع در کتابخانه ی دانشگاه کمبریج نگهداری می شود.
غزلی از ملک جهان خاتون:
تا چند چنین بی دل و بی یار توان گشت
تا چند به کام دل اغیار توان گشت
عمری بشد از دست و به کامی نرسیدیم
تا چند به ناکام پی یار توان گشت
برخیزم و ناموس و ریا ترک بگویم
چند از پی ناموس چنین زار توان گشت
گویند که صبری کن و دلدار به دست آر
با قوت صبر از پی دلدار توان گشت
چون نیست بقا دولت و اسباب جهان را
از بهر گلی چند پی خار توان گشت
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیحه ناصحی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه سربازی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه روستائی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لعیا on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حلما واعظی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظيم on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Bita Parham on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟