خانه ماندم امروز. از صبح پای لپتاپ تا شب.
کاری نداشتم دانشگاه. ولی خانه زیاد کار داشتم.
خواندم دربارهی موضوع ارائهام. قشنگ بود. دوست دارم دربارهاش حرف بزنم.
فردا هم میمانم خانه. باز هم دانشگاه کاری ندارم. از صبح تا شب پای لپتاپ.
دیشب ساعت ده و نیم بود که بیهوش شدم. طوری غافل از این دنیا و آن دنیا بودم که گویی در هیچ نبودم. مثل مسافری در یکی از سیارههای کشف شده که به خواب خودخواستهی طولانی رفته تا ذخیره سوختش تمام نشود. مثل خرسی که کل زمستان را، سال به سال میخوابد و هیچ خبری از زمستان ندارد. اصلا شاید اگر بهاش بگویی همچین فصلی هم وجود دارد، چنان بخندد که معدهاش هم معلوم شود. اصلا آدمی چیزهایی را درک میکند و توان تصورش را دارد که حداقل یکبار دیده باشد. بعضی وقتها که چیزهایی را میبینم که دهنم از تعجب وا میماند و هیچ جایی از ذهنم نبوده که بتواند برای تصور همچین چیزی باشد، فکر میکنم چه چیزها در عالم وجود دارد که ندیدهایم و اصلا توان تصور نداریم.
در طول شب یکبار برای حاضری زدن بیدار شدم، یکبار با صدای بلند دخترهایی که توی سالن بلند حرف میزدند و ساعت یک هم با جیغ صدای فاطمه که از افتادن دستمال از تخت بالا ترسیده بود، بیدار شدم.
ساعت شش و نیم بیدار شدم و تا شش چهل چشم بستم. همان ده دقیقه کار دستم داد. توی طول کلاسها از هفت تا یازده، توی چشمهای استاد زل میزدم چ چند باری، سرم میرفت. جالبش اینجاست که با این همه خوابحالی، باز کاملا متوجه بودم که استاد چه درس میدهد، نکته مینوشتم و سر هم تکان میدادم. وا مصیبتا.
کلاس اول را پنج دقیقهای دیر رسیدم. استاد داشت اسامی را میخواند و از نام همیشه اول من گذشته بود. تمام که شد لیست، گفت امیری بودی، درسته؟ من ماندهام و سرعت عجیب استاد در حفظ کردن اسامی. حالا خوب است زیاد گپ هم نمیزنم سر کلاسش. رضایی را بگو، با این همه که دم به دقیقه گپ میزنم و هر کلاس، بالای پنج تا سوال میپرسم، هنوز اسمم را نمیداند. به قیافه اما خوب میشناسدم. هیچ وقت موقع سوال پرسیدن، ازم سوال نمیپرسد. هر چه زل میزنم در چشمانش، فقط از من عبور میکند و از بعدیها میپرسد. شاید میداند بلدم و خیلی ابایی ندارم از گپ زدن و حتی اشتباه کردن سرکلاسش. اینقدر سوال میپرسم سر کلاسش که بعضی وقتها دیگر رویم نمیشود سوال دیگری که برایم پیش میآید را بپرسم. اما راستش سر کلاس ایشان پروتر از این حرفهایم. خیلی خوشم میآید از استاد رضایی. حرفهای خوبی بهمان میزند. بارها تانکر میزند. اصلا کیف میکنم سرکلاسش. هفته پیش بهاش گفتم که مرا به جایی، کارآموز کند.
هراز درس داشتیم امروز. ساعت یک کلاسمان تشکیل نشد. بعد از اتمام کلاس ساعت یازده، آمدم اتاق و یک سوال حل کردم. دوازده و نیم پنیر و چای و کوچه و خیار خوردم. پست میز نشسته بودم و داشتم سوال حل میکردم و محاسبه میکردم چقدر وقت دارم تا کلاس زراعتگری. همین بینها بود که یکی از بچهها خبر داد که کلاس تشکیل نمیشود. نشستم به حل کردن سوالات. دوتایی حل کردم و چک کردم با پاسخنامه. چقدر سوالات طولانیاند. هر کدام بالای سه صفحه. پیر آدم در میآید.
طرف ساعتهای شش رفتم حمام. ظرف شستم و آهنگ گوش دادم. ادامه سوالات را حل کردم. ساعت هشت وقتی داشتم جواب سوال یک را برای یکی از بچهها میفرستادم، دیدم یکی آمده توی گروه نوشته که صبح کلاس استاد رضایی برگزار نمیشود. پس فردا هم مثل اینکه همینطور. البته خوب است، چون کمرم داشت میشکست. ولی آخر من هزار خروار سوالی که از هفتهی پیش برایم پیش آمده را از کی بپرسم؟ دلم برای کلاسهایش تنگ شده. همینطور هم غصه دار بودم که چرا دو جلسه را یککاسه کرده توی یک کلاس دو ساعتی. حالا مرا ماتم میگیرد تا هفتهی بعد.
ساعتی توی اینستا میچرخم و با یکی از دست در کاران سریال جدید گپ میزنم. هر چه میگویم برایم اسپویل کند چه میشود، لب از لب باز نمیکند. خوره به جانم افتاده که بفهمم چه میشود. حالا این درحالی است که اصلا نمیدانم موضوع چیست و هنوز قسمتی که آمده را هم ندیدهام. ای بابا. با این همه کنجکاوی چه کنم؟ دارد دیوانهام میکند. به هیچ صراطی مستقیم نبود که لو بدهد.
بعدش کمی زبان خواندم. شام خوردم و حالا میل خواب دارم. تا روزهای عاطی، بوس به روزهای پاییزی.
حالا که دارم فکر میکنم، من همهاش درس دارم. اینقدر درس که اگر هر روز شش ساعت بخوانم، باز هم چیزی دارم برای خواندن. از درسهای وحشتناک زیاد دانشگاه بگیر تا کتابهای سینمایی و رمانهایی که روی میزم دارد خاک میخورد. دلم برای کلاسهای نویسندگی گل زده. این همه مشغول بودن نمیگذارد بهشان برسم. واقعا گریهام. تو را به خدا مرا به یک آزادنویسی یک ساعت برسانید تا نمردهام…
#روزمره
روزواژه: درسنوشی
تاریخ: ۱۰ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: درس، مشق، زندگی
– مردی که به مرد دیگری میگوید «جیگرتو» چه فازی دارد؟ شاید من زیادی کلاسیکم که هستم البته. من به مردی که تتو دارد، گوشواره میاندازد، صورتش را دستکاری میکند یا جیگرتو بر سر زبانش است اعتماد ندارم. حتی گولاخبودن هم مصداقی از دستکاری محسوب میشود. سادهترین و بیاداترین مردها همیشه به نظرم جذابترینها بودهاند. حس میکنم که آنها مردانی باهوش، متمرکز، خوشفکر، همدل و قابلاعتمادند که نیازی به دستکاریهای بیرونی احساس نمیکنند. البته اینها همه برداشتهای شخصی من هستند و نمیتوانند در تمام موارد صادق باشند. حتمن مثالهای نقضی در هر دو گروه وجود دارد.
– از دختری که گوشهای ایستاده بود و گریه میکرد پرسیدم که چه شده و آیا به کمک نیاز دارد که گفت خوب است و خواست که تنهایش بگذارم. دلم خواست یک گوشهای بایستم و گریه کنم و امیدوار باشم غریبهای بپرسد چی شده و اگر پرسید خیلی چیزها را بگویم و باز بیشتر گریه کنم. حس میکنم بعدش خیلی سبکتر خواهم شد.
– دوست کوچک زیبایی پیدا کردهام؛ اسمش هلماست. صورت گرد سفید، چشمهای درشت و مژههای بلند، چال گونه و بینی پهنی دارد. موهایش هم حالتدار و روشناند. قشنگ برایم توضیح داد که در آمادگی چه کارهایی انجام میدهند و حسابی با هم دوست شدیم.
– پیادهروی از نوع جانانه هم صبح و هم عصر.
– امروز روز خریدهای ناگهانی اما بسیار بهدردبخور بود. الهی شکر.
– خاله زنگ زد تا بابت دیروز تشکر کند. همیشه این کار را میکند و همین قدردانبودن سبب میشود آدم دوست داشته باشد کاری برای او انجام دهد. واقعن میکوشد زحمتی برای کسی ایجاد نکند یا هر طور که میتواند جبران کند. چهل سال تنهایی او را آبدیده کرده است. پای تلفن برایم تعریف کرد که همسرش را چگونه از دست داده، هیچوقت داستانش را نشنیده بودم.
– پروردگارا، اعتمادکردن ساده نیست، خیلی اوقات هیچ نشانهای از تغییر و بهبودی به چشم نمیآید، تاریکی مطلق است. اما پاداشِ صبور ماندن در تاریکی نوری خواهد بود که بر ایمان انسان تابیده میشود؛ ایمانی که ادامهدادن را نه تنها میسر بلکه خوشایند مینماید. اعتمادکردن را به ما بیاموز.
«ف» عزیزم سلام.
میخواهم از امروزم برایت بگویم.
دیر بیدار شدم. خودت بهتر میدانی. بعد از بیدار شدن، آزادنویسی کردم و به تو پیام دادم.
از دل آزادنویسی به آغاز داستان کوتاهی رسیدم. نیمی از داستان را امروز نوشتم.
به کانالهای همسفرانم سر زدم. مثل همیشه لذت بردم.
تمرین «نویسندگی خلاق پیشرفته» را تمام کردم. فردا ویرایشش میکنم و برای بازخورد ارسال میشود.
امروز کمتر از روزهای دیگر حرف زدیم. ولی یک جمله هم کافیست.
با «تاریکی» و «یوسا» وقت گذراندم.
شعر خواندم. مشق شعر کردم.
برای «خودواژه» کلمه ساختم. یکیشان را دوست دارم. همانی که به تو میگفتم روزهای دور. فقط شکلش را تغییر دادم. تبدیل شد به یک کلمه.
ورزش کردم و گامیدم.
در کانال «استاد» چرخیدم. نوشتههای «استاد» برایم الگوییست آرامبخش.
فردا «کارگاه خردهخاطره» آغاز میشود و ذوق دارم.
دوباره آزادنویسی کردم.
شام خوردم و از آنجایی که زیاد خوابیدم، شب را با سریال و «تاریکی» ادامه میدهم.
روزی که تو درونش باشی، حتما خوب است.
تا فردا خداحافظ «ف» دوستداشتنی.
کانال تلگرام:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۸ از ۱۰
همیشه آرزو داشتم سری آسوده داشته باشم تا خودم را در ادبیات غرق کنم. به آدمهایی که مثلاً آخر شبها گوشهای با کتاب یا دفتر شعری که تازه خریدهاند، خلوت میکنند، غبطه میخورم. همیشه سرم شلوغ است. از زمانی که مشتاق شدم به ادبیات تا همین حالا که این گزارش را مینویسم، همیشه اولویت دیگری بوده که باید به ادبیات ترجیح داده میشده و اگرنه کلاهم میماند پس معرکه. یعنی میخواهم بگویم بهانه نمیتراشم، واقعاً همیشه مشغولتر از آن بودهام که راحت خودم را بند کنم به ادبیات. امروز هم همین بود. صبح و آزادنویسی کمجانی بعد پیوسته درس تا تمرینجا. وسط آنهمه درس، تمرینجا مثل بارانی که امروز بارید، زنده نگه داشتم. پس از آن دوباره درس تا همین حالا. -همین حالا- یعنی کمی مانده تا نیمهشب. کمرم درد میکند. زانوهایم گزگز میکند و چشمانم میسوزند. گزارشم را که ثبت کنم چند صفحه کتاب میخوانم و میخوابم.
صبح نوبت دکتر داشتیم. من و مامان و خاله. خداروشکر. چشمهامان مثل عقاب است و فقط نیاز به کمی مراقبت دارد. دکتر کلی نوشیدنی خنک برای چشمهام داد. سفارش کرد هر وقت تشنهشان شد بدم نوش جان کنند. پیش پای شما یک لیوان زدند توی رگ.
کدام را انتخاب کنم؟ تختم یا پایم؟
پایم را انتخاب کردم. نه از روی علاقه بل از اجبار. سوخته بود و زوزههایش مانع کارم میشد. به سرعت معجونی ساختم. حاوی خمیردندان، سیبزمینی رنده شده، پماد و چه و چه. نالهاش خوابید. حالا نوبت تخت است.
هر چه داشت و نداشت را ریختم روی زمین و ملافههاش را کندم. یک لحظه، هنوز نگفتهام مصیبت چطور شروع شد؟
همش تقصیر او بود. من گوشهای نشسته بودم و سماقم را میمکیدم. یک لحظه دستم خورد به تنش. غلغل کرد، جوشید، زد به سرش. در یک حرکت انتحاری پشتکی زد و پرید روی من و تخت. ترکید رویمان، لیوان کاپوچینوی احمق.
آه دوست عزیز، کثافتی به پا شد که نگو و نپرس. بعد از سی دقیقه دستمال کشیدن روی تخت سشوار را روشن کردم تا مابقی را خشک کنم. بماند که من یک لیوان کاپوچینو ریختم و به اندازهی ۱۰ لیوان تاوان دادم. اما سشوار هم با من پدر کشتگی داشت. پشم و پیل تخت را سوزاند و کثافت روی کثافت گذاشت.
بگذار از هوش مصنوعی بپرسم.
چطور میتوان یک لیوان کاپوچینو و دوستش سشوار را به فجیعترین شکل ممکن شکنجه داد؟
امروز از گلشیری داستان خواندم و با انگوری دربارهشان حرف زدیم.
سی دقیقهای رفتم پیادهروی. اما پیادهرویای ناسالم. زیرا دائم گوشی دستم بود و فکرم پیش انارهای دون شدهی توی یخچال بود.
گزی گذاشتم توی دهانم. میخواستم با لذت بخورم. زهرش را ریخت. بادام خرفت الدنگ. شیرینی را دزدید و مزهی دهانم را تلخ کرد.
این روزها دائم از خودم می پرسم چطور سالها بدون نوشتن زندگیکردهام؟
وبینار را بودم. استاد کتابی درباب آموزش کاریکاتور معرفی کردند، یک دانه قند.
واژههایی که جمع کرده بودیم را در وبینار پخش کردیم. نوشتیم. خوش گذشت.
١٠ آبان
امروز وبینار تکونم داد. من میبینم چقدر دارم بد پیش میرم و چقدر دارم وقتم رو به بطالت میگذرونم .
تصمیم گرفتم جلوش رو بگیرم. خیلی سخته اما تنها راه چاره است. تصمیم گرفتم یه چند روزی به خودم زمان بدم و بیشتر بنویسم.
فردا میام میگم چطور پیش رفتم. اینکه چقدر تونستم نسبت به امروز بیشتر بنویسم و بخونم و کمتر از گوشی استفاده کنم.
مرسی
آبجی فاطمهی عزیزم
از وقتی گفتی گزارش نیکهامو میخونی و لایکشون میکنی، به لایک شدن پستهام حساس شدم. به نوشتن گزارش نیکها متعهدتر.
ازت ممنونم که هوامو داری. امروز دیگه نهایت لطفت رو رسوندی. انجام تمرین دورهی «خودواژه»ی استاد کلانتری که نیازمند مراجعه به اینستاگرامی بود که من بیشتر از یکسال است عطایش را به لقایش بخشیدهام، بدون همراهی تو امکانپذیر نبود. ازت بسیار سپاسگزارم.
از ارتکابات امروزم:
صبح سهم امروزم از کتاب «اصلگرایی» رو خوندم. هنوز با موضوع کتاب و حذف غیرضروریات راحت نیستم. شاید به خاطر اینکه همه چیز برای من ضروری حساب میشه و متوجه مسائل غیرضروری نیستم. حالا شاید پنجشنبه تو جلسه آنلاین باشگاه پنج صبحیها سیدهزهرا و نگار تونستند من رو روشن بکنند.
کلاس داشتم تا ظهر. تا خونه بیام از چخوف خوندم. خونه هم ادامه دادم و دو تا داستان «دیوار» و «نینوچکا» را تمام کردم. در «دیوار» این تعریف از درستکار به نظرم جالب اومد: «خدا ما را از شر آدمهای درستکار در امان بدارد! آدم درستکار یا کارش را بلد نیست یا ماجراجو و وراج و … احمق است.» حتماً دونستی لزوماً خوش آمدن به معنی قبول معنی و محتوا نیست. در نینوچکا «یک اتلوی دامنپوش» را کلمهبرداری کردم.
عصر همزمان که پیش خاله فران و دخترخاله فاطمه نشسته بودم، در وبیکار سرزبان حاضر شدم. الهه دارد با استفاده از سه منبع اصلی (هنر پرسشگری، تفکر انتقادی و دیالوگ پیتر ومک) و منابع بسیار دیگر برامان از معماری دستگاه فکری و زبان فکری میگه. در مقالهی زبان چیست؟ ابوالحسن نجفی از سه اصل هر زبان برای زبان شدن گفته: اصل اول: ساختار و اصول و قواعد (برای این بخش از کتاب هنر پرسشگری هشت پرسش تحلیلی را با جزئیات مطالعه کردیم)، اصل دوم نشانهها است که به پرسش از مفاهیم و داده و اطلاعات ارتباط پیدا میکند و اصل سوم معناست که پرسشهای ارزیابی به این بخش مربوط است. اما مابین ساختار و نشانه معیارهای جهانشمول فکر قرار داره که در حال مطالعهی این بخش هستیم. (چقدر قاتی کردم کتابی نوشتن و شکسته نوشتنو). تا به حال و با امروز چهار معیار رو مطالعه کردیم وضوح، درستی، دقت و ارتباط. نمونه پرسشهای مؤلفهی ارتباط اینها میتونند باشند: «این ایده چه ارتباطی به مسئله دارد؟ ارتباط این ایده با ایدههای دیگر چیست؟ و پرسش شما چه ربطی به مسئلهی مورد نظر دارد؟» امروز با توضیح الهه متوجه شدم برخی وقتا نظم و انضباط فکر ندارم و برای همین مسئله رو گم میکنم و به مشکلات اضافه میکنم.
آبجی جان؛ امیدوارم حوصلهات از توضیحهایم سر نرفته باشد. قرار بود اول شب برم پارک علم و فناوری دانشگاهمان و «فرزانگی» بیاموزم. اما حسش رفته بود و بیخیالش شدم. شاید مورد غیر ضروری بود و باید حذفش میکردم. وبینار نویسندهساز استاد رو هم بعدش گوش دادم و استاد با مثال از تلاش خودش برای کاریکاتور کشیدن داشت مسئله تلاش رو جا میانداخت. فایل آموزش کاریکاتور رو ورق زدم و به کوثرهم نشون دادم و بعد فرستادم گروه. دوست داشتی نگاهی بهش بکن.
تا حالا فایل ارائهی دفاع پروپزالم رو آماده میکردم. کامل شد. اما فردام باید یه بار دیگه چک کنم و بفرستم برای اساتید راهنما.
ممنونم که تا اینجا باهام همراه بودی. شبت بخیر باشه.
دوست دارت: زینب
صبح بعد از بردن بچهها به مدرسه و رسیدگی به باغچه نوشتم و بعدش خوابم برد تا ساعت نه. بیدار شدم، تمرین شعر انجام دادم. ادامهی فیلم «درمان درست» را دیدم. بعد از ناهار دوباره خوابیدم تا عصر. این خوابهای لعنتی و این قرصهای لعنتیتر هنوز ادامه دارند.
عصر همزمان با وبینار نویسندهساز کلی بذر گل توی گلدانها کاشتم.
مورچههای قرمز گازم گرفتند.
آمدم آزادنویسی کردم و باز چند برنامه چیدم برای خودم.
یک شعر نوشتم با «مورچه»:
پلِ درد
پل میزند
از جیغ تا دهانِ درد
مورچه
بچهها را رساندم کلاسشان.
رفتم خانهی مامان.
به درس بچهها رسیدم.
کتاب «تسلیبخشهای فلسفه» از آلن دوباتن خواندم.
دو دفتر شعر خواندم از سیدعلی میرافضلی.
پیادهروی همچنان آخر شب توی حیاط.
گزارش نیک امروز
امروز صبح کار بود. موقع کار میخواستم چیزی رو سرسری انجام بدم، اما اینکارو نکردم چون به نمونه کار خودم آسیب میزد. بعد کار ناهار بود و ساعت ۵ وبینار مدرسه نویسندگی بود. تو وبینار درباره این صحبت شد که آدم باید روزانه فکر کنه چطور میتونه برای کارهایی که دوست داره، وقت بذاره. بعد وبینار کار کردم و ساعت ۸ وبینار دیگهای درباره برنامهریزی برای کسب و کار بود. بعدش شام بود و الانم دارم سریال dark matter میبینم.
زهرا موحدی
سالواژه: ساده
بیدار شدی، ادامه فلسفه پیادهروی را خاندی و صفحهها پر شدند از حرفهایت. بعد هم مادرت آمد بالا. برایش عجیب بود وقتی از باشگاه آمده است، نرفتهای پایین و باروتی از سؤالها را روی سرش نریختهای. حالا خودش آمده بود ببیند چه میکنی و بعد هم خودش جلو جلو خبرها را بدهد.
با هم حرف زدید، بهخصوص دربارهی عمهای که سال تا ماه خبری از او نمیشود. حالا معلوم نبود دیروز آفتاب از کدام طرف درآمده بود که زنگ زده بود. به خیال خودش میخاست احوالی بپرسد. وگرنه که اصلن قصدش نبود درباره آن عمهات که با هم به مشکل خورده بودند حرف بزند. میخاست ببیند شما چه پشت سر آن عمه میگویید. مادرت هم بحث را به کل و غذا کشانده بود. اصلن وارد بحث همیشگی آنها نشده بود.
عصر هم بساط را جمع کردی. بعد از مدتها به تعمیرگاه پدرت رفتی. مدتها توی کارهای مختلفی که برای ماشین انجام میدادند (مثل پولیش این دست کارها) وول خورده بودی، اما هیچکدام مثل صافکاری و صدای چکش آرامت نمیکرد. بهخصوص وقتی که با دقت و تمرکز PDR انجام میدهی و با موجهای روی ماشین خداحافظی میکنی.
با خواهر و پدرت روی ماشینها کار کردی. دوباره ابزارها را مرور کردی. انگار هرچقدر هم که اسم ابزار بلد باشی، باز هم ابزاری هست که اسمش را ندانی و سوتی بدهی. در این میان، هوا هم اولش گردوخاک شد، اما خوب شد که باران بارید و گرد و غبار را شست. بعد هم لباسهای کارت را درآوردی و آماده رفتن شدی. توی راه هم دسر و نان و شیرینی خریدید و دست پر به خانه رفتید.
مادرم برای شام پاستا درست کرده بود. توی شستن ظرفهایش کمکش کردی. بعد هم برای مادر و پدر توی خانه جلسه پاکسازی و ماساژ گذاشتی و صفایی به پوستشان دادی، بهخصوص پوست پدر. امروز هم رفت.
گزارش شصت و شش
سالواژه: تبدیل
تاحالا گربه سعی کرده گازگازتان کند؟
صبح که بیدار شدم از پنجره گربه سیاه مهربان همیشگی را زیر درختان، درازکش دیدم. وسوسه شدم و رفتم پایین. حس کردم مثل همیشه سرحال نیست. کمی نازش کردم او هم خودش را لوس کرد و بعد شروع کرد به مارپیچی دور پاهایم. و یک لحظه حس کردم دندان تیزی با ساق پایم برخورد کرد. عقب کشیدم. خودم را قانع میکنم که احتمالا این گاز از سر علاقه بوده.
خب امروز چه کردم؟
با مادر لوبیاها را پوست کندیم. لوبیاهای باقلاقاتقِ ناهار را.
عصری وبینار ۵۴۹ را آغازیدم. همه خواب بودند و خانه در سکوت بود. در نتیجه از دردخنده بیصدا به خود میپیچیدم.
رفتم خیاطی. بیهوده بود و دانتلهایم آماده نبودند. شاید فردا.
موقع برگشت هم پیادهروی کردم. و کمی هم از دستگاههای پارک استفاده کردم. چند روز پیش هزینهی باشگاه نزدیک خانه را پرسیدم. به نظرم که همین دستگاههای پارک به صرفهتر باشند. البته باز هم شاید باشگاه بروم از ماه بعد. شاید هم همین پیادهرویها و ورزشهای خانگی تنتکانیام را کفایت کند.
ها پس از چند روز، گزارشخوانی کردم و عجب کیفی داشت. سوالاتی که همسفران و استاد طرح کرده بودند را ذخیره کردم و میدانم لازمم میشوند. لازم نوشتن.
مترسک هم دیدم.
بعدش هم اگر شد verity.
به کانال خودواژه سر زدم تا برگزیدههای تمرین آخر را ببینم. هم قدم بعدیام را روشن میکنند هم خب اگر نامم بین آنها باشد ذوق میکنم.
دروغ چرا.
از سلسله نامههای من به بدنم.
شمارهی دو
—————————————————
«پا»ی عزیزم سلام.
از اهمیت تو همینقدر بس که وقتی آدمی به دنیا میآید میگویند، «پا به این دنیا گذاشت» یا «پا به عرصهی وجود گذاشت».
تو بسیار بااهمیتی و هزارانبار بلکه میلیونها بار خدا را شاکرم که دو پای سالم دارم.
این نامه را به تو مینویسم تا هم برای خودم مرور کنم این سیواندی سال با من بودنت را، و هم به این بهانه از وجود تو سپاسگذاری کنم.
…………………………………………………
پای عزیزم:
– ممنونم به خاطر تحمل وزن من در همهی این سالها. میدانم سنگین نیستم، اما باز هم آدمی وزنی دارد و زحمت حملش با توست.
– -ممنونم به خاطر همراهیت در تمام کنجکاویها و خیابانگردیهایم.
– ممنونم به خاطر اینکه خیلی جمعهها را زود بیدار شدی و با من به کوه آمدی و گاهی تاول زدی.
– ممنونم به خاطر اینکه در تمام سفرهایم همراهیم کردی و در گِل، در آب، در شن، در سرما و در گرما با من ماندی. گاهی زخمی شدی و گاهی پیچخوردی، اما همانجا، جایم نذاشتی و با دیوانگیهایم همراه ماندی.
– ممنونم به خاطر همهی لحظههایی که از شدت عصبانیت لرزیدی و اینگونه به من فهماندی که درونم غوغاست. خشمم را درون خودت ریختی تا درون قلبم نماند.
– ممنونم به خاطر همهی وقتهایی که سرپا ماندی. زانو نزدی. سر خم نکردی. ایستادی. میدانم که تاوان ایستادنت شکستنِ کمر بود اما، متاسفانه او هم مثل تو سرش سخت است و رویش زیاد.
– ممنونم که وقتی «شایان» مریض شد، پابهپایشان دویدی و خسته نشدی.
– ممنونم که بارها تو را برای کمک به دیگران به اینور و آنور کشاندم، اما هرگز لب به شکایت باز نکردی.
– ممنونم که وقتی بابا رفت، محکم نگهم داشتی. همهمان با هم شکستیم، اما تو نذاشتی کسی شکستنمان را ببیند. عمیقن قدردان مقاومتت هستم و ای کاش توان پاک کردن حافظهات را داشتم تا یادت برود کجاها رفتی، چه پلههایی را بالا و پایین دویدی و کدام خیابانها را صدبار رفتی و آمدی و… .
– ممنونم که از نشستن و برخاستنهایم خسته نمیشوی. راستی حساب نشست و برخاستهایم را داری؟
– ممنونم و عذرخاه که هربار که سرم فکری شد و قلبم غمگین یا خشمگین، همهی احساساتی که درونم بود را با تو حل و فصل کردم. آنقدر راه بردمت آنقدر راه بردمت که توان از خودم و تو گرفتم. فکر میکردم همینکه کفش راحتی پایت کنم برایت کافیست، اما شب که آرام میگرفتم میفهمیدم با تو چه کردم. با ضعفرفتن و درد، به من گلگی میکردی. ببخشید اما نمیتوانم قول بدهم که دیگر تکرار نمی کنم.
– ممنونم که خوشترکیبی. عیبی دارد قربان صدقهات بروم؟
– ممنونم و عذرخاه برای همهی زخمها و کبودیهایی که در کودکی به تو وارد کردم. جای آن زخمِ دوچرخهسواری هنوز روی زانویت مانده.
– ممنونم که شیطنت داری و زندهای.
– ممنونم که از تولد رویت علامتی مختص من گذاشتی.
لیست تشکرهایم از تو پایان ندارد. پس تا همینقدر را رضایت میدهم.
…………………………………………………
نیکهایی که امروز با پاهایم انجام دادم:
-رفتن مسیری و برگشتن از همان راه برای کمک به پیرمردی که شاید خیلی هم پیر نبود و روزگار پیرش کرده بود.
-پیادهروی دلچسب و صبحگاهی.
-گذاشتن لپتاپ روی پایم و ۴۵ دقیقه آزادنویسی.
-همچنان گذاشتن لپتاپ روی پایم و خاندن مجلهای که عسلِ عزیزم بهم داد.
-این یکی را مستقیم پایم انجام نداد، اما چون در مترو ایستاده کتاب میخاندم، این همحساب است. همچنان خاندن چند صفحهای از کتاب «منحنی خلاقیت».
-و ساعتها ایستادن و راه رفتن و کار کردن.
—————————————————
همین
و در انتها، لاو یو
غزاله.
امروز بخت و اقبال از من رویگردان بود،قهر بود و پشتش را به من کرده بود، من که کاریش نکرده بودم من که ساعت تلفنم را روی ساعت پنج کوک کرده بودم.نمی دانم چرا صدای هشدار را نفهمیدم و این شد که به وقت بیداری، خورشید تمام قد بالای کوه ایستاده بود.
افسرده و غمگین بودم از بیدارنشدن، وضو گرفتم به نماز ایستاده قضایش را خواندم حس کردم گناهکارم(در حق خودم کوتاهی کردم به خودم قول داده بودم ساعت پنج هر روز بیدار شوم.)اکنون هم می دانم که وجدانم مرا نمی بخشد در مورد خدا دلم قرص است چون بخشندگی اش زبانزد عام و خاص است.
چند نوبت در طول روز در خانه پیاده روی کردم.
دیباچه ی گلستان
ادامه ی سبب تالیف گلستان:
بر هر یکی از سائر بندگان و حواشی، خدمتی مقرر است که اگر در ادای برخی از آن تهاون و تکاسُل روا دارند هر آینه در معرض خطاب آیند و در محل عتاب،مگر این طایفه ی درویشان که شکر نعمت بزرگان بر ایشان واجب است و ذکر جمیل و دعای خیر و ادای چنین خدمتی در غیبت اولی تر است که در حضور،که آن به تصنّع نزدیک است و این از تکلف دور و به اجابت مقرون باد.
پشت دوتای فلک راست شد از خرمی
تا چو تو فرزند زاد مادر ایام را
حکمت محض است اگر لطف جهان آفرین
خاص کند بنده ای مصلحت عام را
دولت جاوید یافت هر که نکونام زیست
کز عقبش ذکر خیر زنده کند نام را
وصف تو را گر کنند ور نکنند اهل فضل
حاجت مشّاطه نیست روی دلارام را
سائر= بقیه
حواشی=جمع حاشیه،اطرافیان، خدمتگزاران
تهاون=سهل انگاری، از ریشه ی هون و هوان به معنی خواری
تکاسل= سستی و تنبلی ورزیدن از ریشه ی کسل
معرض= اسم مکان، محل و جای عرضه داشتن و نمایش دادن
تصنع= ظاهرسازی
تکلّف= زحمت و رنج، اربابان ادب معتقدند که آرایش سخن نباید با تصنع و تکلف همراه باشد یعنی هر زیوری باید به طور طبیعی در سخن یا نوشته اتفاق افتد.
پشت دوتای فلک…=چون خبر زادن ممدوح به گوش فلک گوژپشت رسید از خرمی و شادی قد خمیده ی پیرانه اش مانند جوانان راست شد.
مَشّاطه= آرایشگر، به معنی شانه زدن بر موی و با کسر یا ضم میم شانه است.
در وبینار حضور داشتم، دست نویسنده ساز را انگشت به انگشت پیمودیم.
۱۵ دقیقه آزادنویسی
کلمه برداری، کلماتی را دوستان نوشتند و استاد خواندند من یادداشت کردم.
استاد در فضیلت نوشتن گزارش نیک نکاتی برشمردند.
و اهمیت پیاده روی و نوشتن با پا
مطالعه کتاب:
خواندن کتاب مادران و دختران و خشم و هیاهو اثر فاکنر که نه به راحتی می شود خواند و نه می شود بی خیال ادامه اش شد.
زنان شاعر از دیرباز تاکنون
جهان مَلِک خاتون: قرن هشتم هجری قمری و چهارهم میلادی
او دختر جلال الدین مسعود شاه اینجو بود هم دوره با حافظ و عبید زاکانی و با ایشان مشاعره داشته،پدرش که کشته می شود عمویش شیخ ابواسحاق قیّم او می شود.ابواسحاق به جای برادر به حکومت شیراز می رسد.
شیراز در این زمان بهشت شاعران نامیده می شود و شاعرانی چون خواجوی کرمانی و حافظ در دربار ابواسحاق آمدوشد داشتند.
شیخ ابواسحاق توسط امیرمبارزالدین به دار آویخته می شود و دوران رنج و سختی جهان ملک خاتون آغاز می شود ولی باز در شیراز می ماند.
امیرمبارزالدین به دست پسرش شاه شجاع از حکومت برکنار شده و کور می شود.
شاه شجاع نسبت به پدرش علاقه ی بیشتری به شعر و فرهنگ و ادب داشته تا جایی که وی ممدوح حافظ بوده و هم ممدوح جهان ملک خاتون
سبک جهان ملک خاتون غزل بوده و تخلص وی جهان
کامل ترین نسخه از دیوانش با بیش از ۱۴۰۰۰ بیت در کتابخانه ی ملی فرانسه در پاریس نگهداری می شود.
نسخه ی دیگری با بیش از ۵۰۰۰ بیت در کتابخانه ی قصر توپقاپی در استامبول و نسخه ی مختصر دیوان اشعار وی در حدود ۵۰۰ ببت و مقدمه ای در ستایش شاه شجاع در کتابخانه ی دانشگاه کمبریج نگهداری می شود.
غزلی از ملک جهان خاتون:
تا چند چنین بی دل و بی یار توان گشت
تا چند به کام دل اغیار توان گشت
عمری بشد از دست و به کامی نرسیدیم
تا چند به ناکام پی یار توان گشت
برخیزم و ناموس و ریا ترک بگویم
چند از پی ناموس چنین زار توان گشت
گویند که صبری کن و دلدار به دست آر
با قوت صبر از پی دلدار توان گشت
چون نیست بقا دولت و اسباب جهان را
از بهر گلی چند پی خار توان گشت
گزارش نیک در قالب دست نویسندهساز
-پیادهروی: رفت و برگشت از خانه تا محل کار
-آزادنویسی: ننوشتم
-تکرارآموزی: «گلستان سعدی» و باب پنجم «در عشق و جوانی»
طبع تو را تا هوس نحو کرد
صورت عقل از دل ما محو کرد
ای دل عشاق به دام تو صید
ما به تو مشغول و تو با عمرو و زید
-کلمهبرداری: «عبثدرس» و «دلگدا» از «فرهنگواره فارسی خلاق»
-گزارش نیک: امروز از دیروز بهتر بود حالم. کمی «سنگ صبور» خاندم و یک وبینار عالی گوش سپردم. بعد از وبینار کمی کاریکاتور تمرین کردم. سر آدم با حرف سی انگلیسی کشیدم. چند دست شطرنج توی سایت لیچس بازی کردم. شام و دارو خوردم. باید بخابم.
شبتان نیک
۱.به این نتیجه رسیدم که شبها زیادی استرس پایان روز نمیگذارد برای نوشتن گزارش نیک آرامش داشته باشم ،لذا فکر میکنم، وقت مناسب ندارم. همه اش عجله دارم نی نی بخوابد زمان خلوت برای خودم پیدا کنم و بعد بیهوش می شوم.
۲.دیروز یک پیاده روی حسابی رفتیم. یک جای با صفا هم جنگل هم دریا. امروز بارانی بود از خانه هم خارج نشدم. نی نی فاصله اتاق تا اشپزخانه را پیاده رفت و آمد. من غصه خوردم که روی پشت کاش رفته بودم حداقل.
۳.یک ناهار خوشمره پختم و خوردیم.
۴. دوباره زبان خواندن را شروع کردم.
۵.یک جارو ی جانانه زدم اتاقها را.
۶.یک حلوای من درآوردی پختم. خوردیم. عالی بود. پلی بعدش یک حال دلدرد طوری شدیم. نفهمیدم مشکل از چه بود؟
۷.امروز آرام بودم. نیمه خوشحال. احساس سلامتی داشتم. انگار خستگی نقاهت دارد از بدنم خارج می شود.
۸.خوشحالم که نی نی کارتونهای مناسب سن ا را نگاه میکند و دیگر ماشا و خرس گنده را فراموش کرده.
۹. امروز خط خطی کردم. با نی نی چشم چشم دو ابرو کشیدم.
۱۰. چقدر خوب است آدم سلامت باشد. دیروز دلم میخواست فقط بمیرم. رفتم کنار دریا و غصه هایم را به موج دادم. امروز چقدر سبک هستم. خدایاشکرت
با اینکه دیشب ساعت دوازده چپه شدم، باز هم تمام روز خسته و خوابآلود بودم. خستگی جاده هنوز توی تنم است. صبح با صدای رعدوبرق بیدار شدم. هوا بارانی بود و خانه تاریک. انگار که ۵ صبح باشد. اما ساعت دوازده بود. خواب مانده بودم و به جلسهام با الهه و شیما نرسیدم.
دوست داشتم باز هم بخوابم. اما آسمان دستبردار نبود. با هر غرشی شیشهها میلرزیدند. هنوز هم از رعدوبرق میترسم. مثل دوران بچگی. نمیدانم علتش چیست. تنها چیزی که یادم میآید این است که لیلا هر وقت آسمان میغرید به پسرش میگفت: «آقا غولهست اگه نخوابی میاد میخورتت.» شاید من هم از همان زمان ترسیدهام.
تمرینجا و سرزبان و نویسندهساز را شرکت کردم. چند روزی بود که از وبینارها دور افتاده بودم. بعد از وبینار با یادداشتم سروکله زدم تا به امشب برسانمش. نشد. فعلا خام است.
کاریکلماتوری ریختم توی کانال. جلسهی امشبم با الهه و شیما کوتاه بود. الهه خسته بود و زود رفت. من و شیما ماندیم. خستگی از چهرهی من هم شره میکرد. شیما متوجه شد و جلسه را تمام کردیم.
دمغروب است. میکوشم پیش از رسیدن به انتهای روز این گزارشنیکو را نوشته باشم. تمرین دیرهنگام فرصت پرداختن به جزئیات و نوشتن باحوصله را ازم میگیرد. امروز اسمان زور خودش را زد ببارد اما نتوانست. خست بدخصلتیست. عوضش باران خاک برسرمان ریخت. اسمان از ابی ملیح به قهوهای زمخت تغییر کرد. سرصبحی اول پیازها را ریزکردم و ریختم توی ماهیتابه سپس صفحات صبحگاهی نوشتم. خواستم پیش از رفتن به دفتربیمه ملات ماکارونی را حاضرکردهباشم. ساعت 10:44 از خانه بیرون زدم. یارا ظهر شرکت میماند. قدمهایم را پشتسرهم دواندم تا رسیدم. دهدقیقه دیر کردم. هرگز فکرش را نمیکردم در استانهی سیسالگی پیداکردن شغل ثابت برایم ارزو بشود. یهلنگهپا ماندهام وسط این زندگی. ساعت 12:30 از دفتر بیرون زدم. گرد چشمانم را بههم فشرد. ماسک زدم ومنتظر اسنپ ماندم. در این شرایط پیادهروی نه تنها برای ذهن نویسنده مفید نیست بلکه برای سلامت او در مسیر نوشتن اسیبزاست. رسیدم خانه و ناهار زدم. خوابیدم و کمی پاهایم سرخورد توی اینستاگرام.نیمساعت بعد توی خواب و بیداری خودم را کشاندم بیرون. وبینار دیروز نویسندهساز را گوشیدم. موضوع راجع پرسشنامه پروست است. مجموعه سولاتی از خود و دیگری نوشتیم. پانزدهدقیقه همنویسی. بهتازگی با وبینار کلونتری افلاین همنویسی میکنم. بناشد گزیدهای از سوالاتما ن را در گزارش نیک امروز همرسانی کنیم:
کسی هست که نتونی توی این دنیا ببخشیش؟ بله. لطفا برای بخشیدنش اصرار نفرمایید.
حاضری ببخشی تا بخشیده شوی؟ بهجز یکیدونفر بله.
تاریخ انقضای چه کاری داره تموم میشه و تو هنوز انجامش ندادی؟
دوستی پرسید: با خوردن چه چیزهایی غمت کمرنگتر میشه؟
مینویسم:کیکشکلاتی نون خامهای پیتزا
کدوم اروزهاتو دوست نداری که براورده شن؟( چه سوال عجیبی)
پس از وبینار حین رفتوروب خانه با “ح” تماس گرفتم و تولدش را تبریک گفتم. گپزنانه زدیم و حض بردیم. جایی میخواندم طبق مطالعات اخیر پژوهشگران همصحبتی زنان با یکدیگر به شادی روان انها میافزاید. یارا رسید و من هنوز گرم صحبت بودم. جای حساس داستان رسید. بالکن را برای نشستنمان از گرد ظهر رفتم و “ح” هنوز برایم قصه میگفت. ان مرد با یکفنجان قهوه امد. جان نویی بخشیدم. تلفنم تمام شد و نشستیم چای زدیم . چای هولهولی. باید میرفت بیرون. او رفت و من چندکلامی از قران خواندم و اموختم. امدم سراغ گزارش نیک. از ساعت 8 شب تا این هنگامه از شب هرچه کردم بخوانم نشد. اسنکها را توی دستگاه پرس کردم یارا امد خانه و شام زدیم. نشستم از نو بخوانم “ف” تلفن کرد با صدای چاییده. از خانه زدیم بیرون. باد امشب مهربان شده نوازشمان میکند. پرسه زدیم. ازین هایپر به ان عطاری از ان سوپری به ان مرکز خرید. پی شکرقهوهای نام شرکت فروش و قیمت انها. ازین سوی خیابان به انسو. بین این رفتوشدها درود فرستادیم برروان پاک رئیس یارا. بستنی خوردم و یارا هرچه گفت سرمانخوری گلوهات اذیت نشه گوش نکردم و دختربچهی درونم بستنی خواست. توی رختخوابم و این تمرین نیکو را مینگارم. بعضی فیلمها ارزش دوباره دیدن دارند مثل بعضی کتابها که ارزش دوباره خواندن. اقازاده نوشته حامد عنقا.
بقول کلونتری ما ایندگانیم.
فاطمه بهزادیمقدم
یکشنبه
دهم ابان چهارصدوپنج
عشق: رقصیدن هنگام درست کردن قهوه. لحظهای حس هیچ بودن. به این اندیشیدم که همهی اینها سختیها و ساختارهای پیچیدهی بدن، شاید برای همین یک لحظه آواز خاندن و چرخیدن است. برای هیچچیز. هدف اگر هیچ باشد، مسیر زیباتر نمیشود؟ بیشتر معنا پیدا نمیکند؟ اگر بفهمیم تمام این وجود ما برای هیچیست. وجودمان ارزشمندتر نمیشود؟
تحرک: رقصهایی بود میان درس خاندنهایم.
گفتوگو: امروز آموختم باید بیشتر گفتوگو بیاموزم. خیلی از واکنشهایی که میدهم برای فرار از گفتوگوست.
پیگیری: ده دقیقه آزادنویسی داشتم و شعر خاندم. ادامهی برنامهی درسیم را داشتم. زبان خاندم.
خاطره: نشستم به وسایل پوم نگاه کردم. به چراغخابم. به پاسورم. لمسشان کردم. پاسورهایم را تکتک ورق زدم. یاد بچگیهایم افتادم. یاد وقتی کارتونش را میدیدم. چرا من انقدر این کارتون را دوست داشتم؟ چرا هنوز شخصیتهایش را با خودم نگه میدارم؟
خلوت: عصری خلوتی داشتم. در همان خلوت هم توانستم بنویسم و بخانم و برقصم.
شعر: از بیژن نجدی خاندم. دفتر واقعیت رویای من است. از این کلمهاش خوشم آمد و برداشتمش. «سوختگاه».
نوشتن: نامه نوشتم. آزادنویسی کردم.
این روزها بیشتر از هروقتی به نوشتن نیاز دارم. کمکم میکند با خودم خلوت کنم. خودم را ببینم و احوالاتم را کشف کنم.
تغییر: کوشیدم کمتر استرس داشته باشم. بخشی از روز به شادی واقعی گذشت.
طبیعت: فقط از دور درختان را دیدم. برگهایی که در برابر مرگ مقاومت میکردند.
امروز آموزش ترکیب رنگ آبی و زرد را با استفاده از
رنگ انگشتی داشتیم.
بچه ها بازی با رنگها را خیلی دوست دارند.
موقه رنگ کردن،لباسهایشان را هم رنگ کرده بودند.
قیافه هایشان خنده دار شده بود چون سر وصورتشان رنگی شده بود.
یکی از بچه ها موهایش هم رنگی شده بود.
از دیدن لباسهای کثیف و دماغ رنگی وموهای رنگ شده خنده ام گرفته بود ولی خودم را کنترل کردم که نخندم وگرنه بچه ها هیجانی تر می شدند.
بعد ازترکیب رنگها ،دستشان را شستند ودفتر شطرنجی را آموزش دادم.
برایشان خیلی سخت بود.با نقطه گذاری کار را برایشان راحت کردم.
وسط کلاس سردرد شدید گرفتم.ولحظه به لحظه بیشتر میشد.لحظه شماری میکردم که کلاسم زودتر تمام بشود وبه خانه برگردم.
عصر که به خانه برگشتم .یه قرص خوردم ودراز کشیدم تا سرم خوب بشود.ولی بچه های همسایه بالایی به قدری سروصدا کردند وبالا وپایین پریدند که سردردم بدتر شد.
از جایم بلند شدم و به ناچار به انجام کارهایم پرداختم.
شام درست کردم.وبعد از آن کمی تمرین آزاد نویسی انجام دادم.
موضوع زیر را انتخاب کردم وچند سطر نوشتم.
فاصله…
روزی تصور من از فاصله، خط فاصله ای بود که موقه مشق نوشتن بین کلمات یا اعداد میگذاشتیم.
اما بزرگتر که شدم ،مفهوم فاصله هم برایم وسعت پیدا کرد.
اما امروز معنای متفاوتی از فاصله در ذهنم نقش بسته که دیگر دوستش ندارم…
۱۴۰۵/۰۸/۱۰
گزارش نیک:۱۷۳🐌❤️
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
کارهای بهداشتی
شش یک ربع کم بیدار شدم. حاضر شدم و ماشین گرفتم و حوالی هشت و ربع کارخانه بودم. سریع امضا نماینده تام الاختیار کارگران را گرفتم و صورتجلسه ی کمیته را در پاکت گذاشتم و به قصد رفتن به مرکز بهداشت زرندیه در حراست شرکت این پا و آن پا کردم. نمی خواستم اعصبانی شوم اما منابع انسانی برای من و سه کارگر دیگر یک آژانس گرفته بود و هرچقدر با راننده آژانس صحبت کردم که من نُه جلسه دارم و اول به مرکز بهداشت برود کار خودش را کرد و من نیم ساعت به جلسه ی یک ساعته دیر رسیدم. هنوز وارد اتاق جلسات نشده، کارشناس مسئول مرکز بهداشت درآمد که مگر جلسه ساعت ۹ نبود و چه وقت آمدن بود و دیگر کسی را راه نمی دهد و در را پشت سر من بست. خدا می داند چقدر سکه ی یک پول شدم و به خودم بد و بیراه گفتم که دیگر در شهر کوچک کار نمی کنم. به فحش و بد و بیراه به پدر جدم رسیده بودم که صدای همان کارشناس مسئول بهداشت را شنیدم که می گفت من خیلی وقت پیش می خواستم دست از کار بکشم اما گفتم که شاید بتوانم خدمتی به بهداشت حرفه ای کنم. من هم یاد کارگران کارخانه افتادم. یاد کارگرانی که دل خوش کرده ام که توانسته ام بهداشت و شرایط کار را کمی برایشان بهبود دهم. این بود که روی طعم گس چای و صورت زیبای کارشناسان بهداشت حرفه ای که از کیس های دیابت، فشارخون و معاینات ادواری می گفتند تمرکز کردم. پس از رسیدن به کارخانه از دیدن محوطه ی تازا جارو کشیده شده آرام گرفتم. با دکتر طب کار، آزمایشگاه و مرکز شنوایی سنجی قرار و مدارهای معاینات ادواری اواخر آبان را گذاشتم. پوستر ترک سیگار را که از مرکز بهداشت آورده بودم روی تابلوی اعلانات چسباندم. به همکارم که فرزندش دو هفته است دنیا آمده کتابچه و بروشور آموزشی بهداشت مادر و کودک سوغاتی مرکز بهداشت را دادم. اطلاعیه معاینات ادواری را به سرپرست منابع انسانی مان دادم که در گروه بگذارد و با یک لیوان چای تازه دم کنار همکارم نشستم که باز پشیمانی را به دامنم انداخت. هنوز چند جرعه ای چای در کنارش ننوشیده بودم که شروع کرد آسمان و ریسمان بافتن که کاشانی پیشنهاد من برای مدیریت واحد بهداشت، ایمنی و محیط زیست به مدیرکارخانه تو نبودی و به فلان و بیسار دلیل و فلان کسک را پیشنهاد داده ام. من که به جز چند جمله ی اول فقط صدای شکستن قلبم را می شنیدم و بس. در آن شهر غریب با چاشنی ۱۲ ساعت کار و ۴ رفت و برگشت روزانه آدم ضعیف می شود. خیلی وقت است که دیگر برای فهماندن اینکه صرفا برای خدمت به مامونیه می روم تلاشی نمی کنم. اما انگار کارگرها این چیزها را بهتر از پشت میز نشین ها می فهمند. کارگری دارم که گاهی فقط زنگ می زند حال احوال می کند و می گوید کار خاصی ندارد. یکی دیگر هم روزهایی که کارخانه نیستم زنگ می زند و برایم تعریف می کند که چه کس اذیتش کرده و می گوید خانم کاشانی شما ستونی هستی برای ما. همین ها دلم را گرم نگه می دارد.
یکی دیگر از همکاران واحدمان هم امروز از هر فرصتی برای سوال و جواب کردن من که چه کسی قرار است مدیر شود استفاده می کرد. ای خدا. این رفتارها بیشتر شعله ی دلتنگی برای کار در تهران را در دلم روشن می کند.
بهترین قسمت روزم هم مسیر رفت و برگشت بود. در راه رفت دو هیپنوتیزم درمانی را تمرین کردم و در راه برگشت دو هیپنوتیزم دیگر. امروز روز بیست و سوم چالش تمرین خودهیپنوتیزم بود که با همکلاسی ها گذاشتیم. هنوز روز سی ام نشده که حسابی از گذشته تمیز شدم. قطعا هفت روز دیگر تغییرات بیشتری در راه خواهد بود.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای استاد شاهین، دوست های اهل مطالعه و نوشتن، وبینار نویسنده ساز.
سپاسگزارم برای یک روز کاری عادی.
اندوختهی امشبم از کتاب «دانشنامه» به پژوهش محمدحسین ساکت:
«در نگاه بدارالدین جماعه، بیش از هر چیز، بر استاد است تا ژرفترین و سرشارترین دانستنیها را دربارهی موضوع و مایهای که تدریس میکند بداند. برای دستیابی به این خواسته، استاد باید با دانشمندان و استادانِ همروزگار خویش دیدار و گفتوگو کند. برای این کار، بایسته است استاد پیوسته به آموزش و جستار و پژوهش پردازد و دمی از عمر گرانمایه تباه و سیاه نسازد. استاد یعنی کسی که بهترین آموختار و دانشپژوه است؛ پیوسته و همیشه در جستجو و کندوکاو و پژوهشگری است. کسی که گمان میکند آنچه میداند بس است و از دانستن بینیاز افتاده است، به نادانی فرولغزیده است.»
در همین یک بند، واژههای خاص و خوشنشینی برای مفاهیمی در حیطهی یادگیری استفاده شده است:
**راهپو**: کسی که در مسیر یادگیری قدم برمیدارد و حرکت میکند؛ اهل تجربه، تمرین و پیشرفت است.
**راهجو**: کسی که در جستوجوی راه است؛ برای یافتن پاسخ، شناخت مسیرهای تازه و کشف راهحلها تلاش میکند.
**پرسنده**: کسی که سؤال میپرسد، کنجکاوی میکند و درباره آنچه میبیند و میآموزد تأمل میکند.
**شاهد**: با دانشجویان و هر راهپو و راهجو و پرسندهای فروتنی کند و نرمخویی نشان دهد.
**آموختار**: به معنای کسی است که در حال آموختن است یا آموختن خصلت و ویژگی او شده است.
**شاهد**: استاد یعنی کسی که بهترین آموختار و دانشپژوه است
**کوشایی**: به معنای تلاشگری، جدیت، پشتکار و پیگیری مستمر در انجام کار است.:
**نشست دانشاندوزی**: نشستی برای کسب دانش، آموختن، تبادل اندیشه و افزایش آگاهی.
**نرمرفتار**: کسی که در رفتار خود ملایمت، آرامش و انعطاف دارد؛ با دیگران تندخو و خشن برخورد نمیکند.
**نرمخو**: کسی که طبعی ملایم، مهربان و آرام دارد و در برخورد با دیگران بردبار و خوشرفتار است.
**شاهد**: با کسی که به او میآموزید یا از او دانش میاندوزید، نرمرفتار و نرمخو باشید.
از صبح تا الان مشغول درستکردن فایلهای فرم استخدامی بودم. به وبسایت دوستم نگاهی انداختم و چندتا از مقالاتش را سئو کردم. نصف وبینار نویسندهساز را حضور داشتم اما راستش هیچچیز متوجه نشدم. مطالب کانال همسفران نویسنده را خواندم. آزادنویسی امروزم خیلی کم بود و بابتش عذابوجدان دارم. کمکم باید برای آزمون استخدامی برنامهریزی کنم و درس بخوانم. فردا کارگاه خرده خاطره شروع میشود و برایش ذوق دارم.
ه نه نه نه نه در نهایت نه
شاهین عزیز.
ردیفکردم ایننهها در عنوان. نشان دهم. نه در اولویت است. باری سرگرمیها افزوناست در روزگار من مثل گوشی تلفنهمراه . برنامههای تلویزیون. همصحبتی با خانواده و… اما من و نه. بسیاری از اینهایی فعالیتهاکه نامیدم. نه ازپسندهدیدن نبودن که از سر نشتی عمر و منابع بود. چیزی گرمایهتر از عمر اولاد آدمی مگر هست. چرتکه کردم که امروز برای جدیترکرد کارها. توانش کارهای جدی ضروری است. نه در اولویت است. اگر دیگرانی چنین رفتار کنند. من چنان رفتار کنم. من نه را ارج مینهم. اگرهم کسی توان درک نه را نداشت. چه باک. میتواند همنشین من نباشد.
…………………………….
از یکشنبهی روز
شرکت در نویسندهساز
نزدیک نیم ساعتی توشتن
ریزکارها از جمله تحقیق. در مورد مسئلهی که به خانواده یاریرسان بود.
رود راوی به صفحهی ۱۰۹ تا سر پاراگراف دوم رساندم.
میخواهم اسم گزارش نیک امروزم را la vie en rose بگذارم.
صبحم را با گشت و گذار در sound cloud گذراندم. میخواستم آهنگی مرا صدا کند. چشمم خورد به یک کاور عاشقانه با یک اسم فرانسوی la vie en rose
با معنی تحتاللفظی زندگی به رنگ صورتی.
آهنگ بسیار زیبایی است چندین بار گوش دادم و لذت بردم. احتمالن بعد نوشتن گزارش نیک دوباره به سراغش میروم.
امروز دوتا فیلم هم دیدم یک فیلم کوتاه ایرانی به پیشنهاد یوتوب و یک فیلم به پیشنهاد یک دوست.
به هیچ کس نگو یک فیلم چند دقیقهای و متاثر کننده بود.فیلم بعدی فرانسیس ها، اولین چیزی که جلبم کرد اسمش بود. راستش از همهی فیلم لذت بردم و مزهمزه اش کردم. میمیک چهره ی بازیگرها، نوع فیلم و داستانش، بازیگرها و فضای فیلم همه برایم لذتبخش بودند.
امروز در آزادنویسی یک نامه نوشتم، نامهای از طرف یک پناهنده به دوستش در ایران. هیچ تصوری از احساسات و فضای زندگی نگارنده نداشتم ولی حین نوشتن فیلمها و شخصیتهایی که احتمالن ربطی به مهاجرت و پناهندگی داشتند به کمکم می آمدند و آخرسر به نظرم نامهی جالبی درآمد و تجربهی جدیدی بود.
به پیادهروی هم رفتم. مسیرم را به سمت پارک انتخاب کردهبودم. دفترچهام را هم برداشتهبودم که اگر نیمکت امن و مناسبی دیدم کمی بنویسم.
زیر نور چراغ یک نیمکت خالی بود. پشت برگهای انباشته شدهی پاییزی نشستم و کاغذم را خطخطی کردم و با خرید یک شیر برگشتم.
امروزم امتیاز خوبی میگیرد و به نظرم اسمی که برایش انتخاب کردهام کاملن مناسبش است.
از آنجایی که برای خواندن کتابم عجله دارم، مختصر مینویسم: امروز توییتی دربارهی داستان کوتاه «شنل» گوگول دیدم و تصمیم گرفتم چند صفحهای از آن را در مترو بخوانم. داستان را یک بار تمام کردم و — به دلایلی که فعلاً ضرورتی به توضیحشان نیست — دوباره تا نیمه خواندم. حالا هم بالاخره همهی کارهایم را انجام دادهام و میتوانم با خیال راحت پیش از خواب بروم سراغ ماجرای نزاع ایوان ایوانویچ و ایوان نیکیفورویچ. شب خوش.
کلاس رانندگی شروع میشود. مربی تمام اعضا و جوارح ماشین را معرفی میکند. دوازده روزی قرار است با این ماشین قراضه پر از خاک و آشغال، سر کنم. امروز باطریاش هم خوابیده بود. جلسه معارفه که تمام میشود، خداحافظی میکنیم.
اصلن کسی منو میبینه؟ حس میکنم نامرئیم.
نویسندهسازیدم. استاد از یک کتاب آموزش کاریکاتور گفت. بعد از مشق و تمرین. چه چیزهایی به واسطه آموزش مدرسهای در ما نهادینه شده؟ مدرسه چه چیزی را از ما گرفته؟ با تمرینها مسئله دارم. نه با خود تمرینها. با ذهنی که قفل شده. آدم حتا در تمرین کار مورد علاقهاش هم میتواند خسته شود. اعتراف میکنم که خستهام. ناامیدم بیشتر. از چی دقیقن؟ از اینکه ذهنم سفید است. باید آزادنویسی کنم. باید این کاغذ سفید ذهنم را خطخطی کنم. نباید بگذارم به سفیدی عادت کند.
کلاس نویسندگی خلاق. از دیالوگ گفته شد. از کشمکش میان دو شخصیت اصلیمان. از اینکه یکی از شخصیتها باید آنیکی را متقاعد کند. من آدم متقاعدکنندهای هستم؟ نه به گمانم. من معمولا در ذهن آدمها بذر میکارم و میگذارم خودشان به بذر آب بدهند. همیشه هم ناامیدم از آدمها. هیچوقت آنطور که لیاقتش را دارند زندگی نمیکنند. من هم. داستانم گره خورده. باید از یک متن انشاء به داستان برسانمش. داستان نوشتن واقعا دشوار است. ذهن آدم را به گایش میبرد. آنقدر باهوش هستم؟ چون نویسندهها بسیار تیز و باهوشاند. اینجا چهکار میکنم؟ من و داستان نوشتن؟
چند صفحه دیگر از کتاب ن طراحی میکنم و بارها در ذهنم پنیک میکنم برای تمام کارهایی که باید انجام بدهم و وقت دارد میرود. پروژه گزارش تابستان اتاق بازرگانی، اصلاح مقالهام و تمرینهای دورههای مدرسه نویسندگی که دارند روی هم تلنبار میشوند و تمام کارهای زیر و درشت دیگر. خستهم. ناامید بیشتر.
کتاب «چرا تابهحال کسی اینها را به من نگفته بود؟» تمام شد. اما از آن کتابهاست که باید با آن رفتوبرگشتی دائمی داشت. پر از سوالهایی است که باید جواب بدهم. کتاب خیلی خوبی بود و در زمان درست به سراغم آمد.
یک قسمت دیگر از سریال Drops of God را دیدیم. دوست داشتی علاقهات را با تلاش و کوشش بسیار به دست بیاوری یا بصورت استعدادی غریزی در ژنت باشد؟
میدونستید امروز آبانگان بود؟ لنا دفتر سررسید میشود. لنا تقویم میشود. ولی خب آبان روز از آبان ماه که میگند امروز بود.
تو دیوان حافظ پرسه زدم. «هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجَست» تو سرم چرخید همهی روز. این روزا به رابطهی ذهن و واژه فکر میکردم و «اینها به زکاتم دادند» لنا فخر میفروخد.
یه کوچولو آزادنویسی کردم. تو خیابون پرسه نزدم. قدم هم نزدم. دوییدم. خوش گذشت. پستچی برام کتاب آورد. دلم میخاست از تجربهی تحویل گرفتن کتاب یه عالمه واستون بنویسم. ولی حسش نیست. راستی کاغذ بیخط دیدم. خسرو شکیبایی خیلی خوشتیپ بود. لنا منتقد سینما میشود. جز اینا خبری نبود. آها اینم هست، فردا امتحان دارم. دیگه میرم درس بخونم.
دوستدار شما، لنا
اول صبح پیادهروی رفتم مجبور شدم برای کاری به مرکز شهر بروم ترافیک وشلوغی مرکز شهر خر است. نزدیک به یک ساعت دنبال جا پارک میگشتم وصدبار خودم را سرزنش کردم که چرا با مترو نرفتم له برگشتم« تمرینجا »را در ترافیک بودم ونتوانستم شرکت کنم وبینار راهم همینطور . فردا در پیاده روی گوش میدهم درباره مارسل پروست در گوگول خواندم . اعجوبهای بوده برای خودش مشهورترین کتابش«در جستجوی زمان از دست رفته» رمانی در هفت جلد ۷۰۰-۸۰۰ صفحهای با ۹۰۰۰ کاراکتر . نمیداتم کسی ۷ جلد را خوانده یا نه؟ دوست دارم چند سوال پروستی از شما بپرسم منت بگذارید جواب دهید ممنون میشوم
۱- از این مرحله زندگی چه میخواهید؟
۲-به کدام هنر علاقه دارید ؟
۳-کدام اخلاق ناپسندتون رو دوست ندارید ؟
۴- خواننده مورد علاقهی شما کیست؟
۵- محبوبترین هنرپیشهی شما کیست؟
۶- دوست دارید کجا زندگی کنید؟
۷- اکر به بچهگی بر گردید چه اسباب بازی رو انتخاب میکردید وکدام اسباب بازیتون رو از همه بیشتر دوست داشتید؟
۸-از شریک زندگیتون چه انتظاری دارین؟
۹-دوست داشتین به جای پدرتون بودید یا مادرتون؟
۱۰- اگه پدر ومادرتون خدای ناکرده فوت شدن واگه الان زنده بشوند بهشون چه میگویید که قبلا نتونستین بگین؟
۱۱-رنگ مورد علاقهی شما چیست؟
شبتان نیک
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا موحدی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظيم on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From غزاله فائق on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Bita Parham on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سپیده قشقایی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب سرخه on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناعمه سجادی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لنا امیری on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟