چرا نمیشه در خود نمیشه حقه نمیشه اصلن نمیشه واریز نمیشه جاری نمیشه غوغا نمیشه بیخی غدلناک نمیشه جنبش نداره آواز نداره جمعوجور نداره کارون نداره وارون نداره بحقِ ندیده گیر کردهام به اوج محبوس کبوسوار در بیدل حقوحقا در دجلهای نما در روزدمِروز قبول نمیشه پیچیده پیچیده در خود به خود پیچیده هرچند پیچمیخوره میخلبان با گازلبان در خطوط گرانقدرِ آیندهگان یا گفتهای استاد ما آیندهگانیم در چه در بیدقتی در تلاطمها در لوزهها سکسها در چشمهای لاجورها در لطف خالق در چه ما آیندگانیم آیا نجما آیندگان را خاندید مذهب لطفونمونه بردارم از گذر روزها آتش بس اعلان کنم از موج قولنامه تقدیری متلکبار به کی پرونم بخودام جز خودام دیگه کسی هست هنوز نه در هنوز نه در هنوز نه در هنوز،بیخیال هنوزجان
ملتونبار غرقشفتون لبریزون سبزدل جریان آور آمیخت لرزید در تن هرگفتار میسرایت نموگاه هر جهنم میپرانند مارا به وادارگاه حقه مه هنوز در هنوز بطلاق کشان محور خویشخام کی باشم هرگز لب به لب می نزنم هرگز جام در جام زنجیر حلقهزار لادن خاتون نشوم انگار پسرم چنین نویسداری کنم ایدادوبیداد. کارتون تلویزیون متکسکها هستند پیچیده ساز دارند انگار چیزی میخاد گوید به گپِ لار خود یا بهتره بگم آهنگِ بیکلام حقهخوردم از چی لادن شایانفر در خیالات غرق کرد تصاویرِ کتابها سوژه داد انگار گور بودم ندیدم هواای کتابها. حقه خوردم از الهه علیزاده چرا؟ سوالات در خود هزار سوال دارد خود اش هم یک هفته است یک مثال میزنه و چنان میگه انگار مثال تازه است ای نبوت بکجا رسیدم ترنبار به لغمان به جادو به نگاه به آرامش به چی آخر چی سوژهخاصی ندارم ولی هردم دعا کنم نویسندهساز هرگز از بین نره به امیدِ خدا
تنگها لبباز نکنند از چهها
گفتهها بیجانبار
حلقهزن
گفتهها کابوس اند در لاکپشتوار تهیپندار پیشهنگام دستخالی وار غالونزار
حالدارم از چه میگموای قاطیع داره کلام ام خودام ندانم دیگرا چه گِله!
کنجگاپی میلکرد به خطخطی کراافیک مداری از ذاتی رفتم تو کانالی ندا احمدی مزاحِم شدم بخاطرِ خطخطی
یک چیزی بگم وقتِ بچه بودم خطخطی نمیکردم دوست نداشتم فک میکردم کارِ بچههاست مه دوست دارم بزرگ شم همه بمه احترام بزارند خطخطی نمیکردم ایقدر استاد گفت که به همسرم حال زنگ زدم برگِ سفید بیار چندتا گفت چشم فک کرد واسطِ فهیمه میگم خوده بلو ندادم که میخام خطخطی کنم ببینم چه میشه خطخطی کردنم! اگه خوب بشه عکس میگیرم میذارم کانالم یادگاری عزیزانم
خوب همسرم برگهای سفید آورده فردا میخام امتحان کنم نقاشی بینم چه میشه!
نکتهای مهم نمیفهمم چرا مه نویسداری کردن بمه خیلی سخته وقتی میخام مه نویسداری کنم تمومِ دردهام انگار سرِ راه مه سرک کشیده هرچه خاستم مه نویسداری کنم چنین شد
شعر:
من در غرقِ هر گذری هرگذری
در طرادم رهگذری
بیسایهای کسی دهگذری
شعر:
مه آنم که در آن آنی نشوم
به بغضِ گلو کسی
بغض نشوم
تو برو هرجا که خاهی
مه حتی قانونِ رهگذری کسی نشوم
دیدید نمیشه کم آوردم بلکم بشه بتوانم لا نویسداریهام چیزی در بیآرم اگر نه هیچ میشم و هیچ در هیچ به لاتین هیچ بیآنکه خام هیچ مه چیزی یاد نگیرم دوست ندارم ارائه بدم اما موفق شدم از گفتم و گفتی شعر نویسداری کنم یعنی یاد گرفتم مثلن ازم راه یا همیاکنون
شعر:
گفتم: هر دقتی به تماشاهای
گفتی: بیآنکه جبرانی
مگه لحظهای دیدبانِ چشم را دیدی؟
دقیقن مه چیزی که همون لحظه نتونم بسازم یعنی کلماته بهم ربط ندم حتی اشتباه باشه اما بتونم در لحظه نویسداری کنم میگم یادگرفتم حال به مه جا موندم واقعن چطوری یادگیرم نمیفهمم اصلن تراکتور دستم دیگه کار نوهکنه
تفاوتها گرفتار در گرفتار کردند مارا در دل رسوا کردن مارا بنازم زمزمهای همه ازم کهنترند مه بجا پیش سرور باشم پسسرور هستم چرا؟
در کجا دیدید مثلِ مه که در خود هیچوقت نکنجد واپسین دل خاد نویسداری کند همچنان گپها در گرفتار ذوبناب به پسداری است همچنان کهنخان شدم به بغضام قسم نمیشه که نمیشه ولا نمیشه در طرادم نمیشه وسعت خاستم ملولوار ملولم خود ره در عجبوجب قاطیع کنم همچنان در طول کشد روزی قاموس گپها در بیراهای ماند روزها در چشگرفتار شود آتشبس لاورد گپها نیمکاله دارم همچنان
گرفتار شدم به خطوط ام قسم خالی در خالی شدم همچنان زیبزاب روید در بر است لفظ وقول به وقوع پیوسته گویم نوهتونم همچنان چرا چرا چرا در چه چرا هرگز چرا و چرا؟
ناخونده گپها دارم به نمکدون قاطیع کنم همچنان واریز واریز نشود از سوزِ زیریپا به کسی قامتگاه شام دادم همچنان پیادهروی قاطیع کردم در نفس امروز را گرفتم هر درسِ از پیادهروها همچنان دیگر در خط گرفتار ام همجنب لاورد کتابِ ثمرقند خاد همچنان
خدانگهدار تا فردا
«ــ ۴۵ دقیقه تاخیر داره.» خیلی راحت شانههای کَت و کلفتش را بالا میاندازد و با بیتفاوتی از کنارم رد میشود. به کلاس عمومیام نخواهم رسید و آخوند برایم غیبت رد میکند. میخواستم غیبهای دوشنبهام را برای کار مهمتری خرج کنم ولی حالا هر سه تایش را بیهوده از دست دادهام.
اگر از این چشم برزخیها که استاد سر کلاس از آن حرف میزد داشتم، الان آن مرد را شبیه به گاو میدیدم. ولی خوب زبان فارسی و تمهیدات ادبیات همان کار را میکند، مگر نه؟!
مشغول خواندن کتابم میشوم تا زمان بگذرد. در این میان هم کمی با پدر مباحث سیاسی و اقتصادی تَفت میدهیم. از همینها که در خانهی هر ایرانی تیتر داغ روز است. همیشه هم با این جمعبندی تمام میشود که به قول مردم گفتنی «بزرگش اگه گاب نبود، خونهش اینجور خراب نبود»
و «ما خرابهنشینها آخرش خشت خرابه میشیم.»
عجب ضربالمثلی! یک رنج اشتراکی با نیاکان عزیزمان در این سرزمین داریم که روانجمعی ما را به گا داده است. وگرنه این میزان همزادپنداری با یک مَثَلی که عمری شاید چهارصد پانصد ساله دارد، بعید به نظر میرسید.
قبول دارید؟ واقعاً هم همینطوره! ایرانی تا بوده آنقدر بلاهای زمینی و آسمانی بر سرش نازل شده که از بدبختی عقل و عنش قاطی میشود! خلاصه که این آیندهنگری و آگاهی ذاتی پدرم و پدرانم طلای هجده عیار است از همان ها که به قول مادر «باید حرف قدیمیها را طلا گرفت.»
دوباره به همان مَثَل برگردیم. حالا که جاده طولانیست،پرچانگی من هم بهانهای برای خود تراشیده است.
«خرابهنشینها آخرش خشتِ خرابه میشن!»
خیلی رُک و راست میگوید کسی که همیشه با تباهی و بیسامانی محاصره شده، ممکن است آن را عادی بداند و خودش هم در آن حل شود.
یاد شعری از فروغ در دفتر ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد افتادم:
کسی به فکر گلها نیست
کسی به فکر ماهیها نیست
کسی نمیخواهد
باور کند که باغچه دارد میمیرد
که قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کردهاست
که ذهن باغچه دارد آرام آرام
از خاطرات سبز تهی میشود
و حس باغچه انگار
چیزی مجردست که در انزوای باغچه پوسیدهست.
حیاط خانهی ما تنهاست
حیاط خانهی ما
در انتظار بارش یک ابر ناشناس
خمیازه میکشد
و حوض خانهی ما خالیست
ستارههای کوچک بیتجربه
از ارتفاع درختان به خاک میافتند
و از میان پنجرهی پریده رنگِ خانهی ماهیها
شبها صدای سرفه میآید
حیاط خانهی ما تنهاست
من هم همانند فروغ دلم برای باغچه میسوزد و از آن بیشتر برای «رسیدهها که چه غریب و نچیده می افتند
به پای هرزه علفهای باغ کال پرست»
تلخ و ناامیدش نکنم. باز هم به قول فروغ «من فکر میکنم که میشود باغچه را به بیمارستان برد.» فقط امیدوارم خیلی دیر نشود و خط حیاتش تبدیل به خطی ممتد همراه با سوت بیب نشود.
به گزارش نیک برگردیم. نمیدانم این دعا بوده یا نفرین ولی خدا یک همسفر حمیرا نامی نصیبم کرد که چانهاش در برابر من حکم النود بود در برابر پراید!
بنده خدا برایم یک خودنگاره کامل از خودش و خانواده، در کف اتوبوس ریخت.
من هم با اینکه قصد داشتم نائب الزیاره شوم و بلاخره طلسم کتاب «زائری زیر باران» از احمد محمود را بشکنم و تمامش کنم، مغلوب گوش دادن به حرفهای حمیرا شدم.
خداروشکر یک جایی از مسیر خوابش برد و من هم بلاخره برای دور آخر زیارت کردم.
عجب کتابی بود. چه قلمی!
اولین قراری که با احمد محمود گذاشتم حسابی پایش را در دلم باز کرد. او را هم به لیست معشوقههایم اضافه کردم. کاملاً میتواند با صادق جانِ چوبک رقابت کند و دلم را به دست بیاورد. حالا قصد دارم بعد از این مجموعهٔ داستان کوتاهش، سری به رمانهای بلندش بزنم. احتمالا به سراغ همسایهها بروم تا راز پشت این «ای خالد، ای خالد» برایم شکسته شود.
در مسیر ترمینال تا دانشگاه هم با ولعی وصفناپذیر خیابان ها و مردم تهران را بلعیدم و همزمان به پادکست شماره پنجاه ارسی گوش دادم. اسمش بود «پرسهزن.»
حالا در گزارش نیک بعدی بیشتر راجع به این کلمهی زیبا که در لیست حیاتواژههایم رفته، با شما حرف میزنم.
فعلاً رسیدهام به خوابگاه. به این زندان پر از رهایی و آزادی! پارادوکسیکالترین جغرافیا بعد از قبةالصخره در فلسطین است. آنهایی که تجربهاش کردند، میدانند چه میگویم.
من بروم دیگر، فردا برایتان آشی نیک بار میگذارم با یک وجب سیرداغ و نعناع رویش. همیشه که نباید روغن باشد.
روزهای جوانیمان با اندوهی حسرتبار میگذرد. به بیان نمیرسد. احساس میشود، در رفتار و گفتارمان. آرزوهای دیگری در سر می پروراندیم اما حالا سازگار با شرایطی نابسامان، چون ماهی از آبِ آزاد گرفته دست و پا میزنیم برای بقا. میبینی رؤیاهایمان چگونه تحقیر شده؟ ایام، رنگِ خاکستری بخود گرفتهاند. آن جامِ زرین حالا در دستهایمان پودر و بیارزش است.
اینها واقعیتهاییست که مصرانه در پی انکار آنیم. باورپذیر نیست چنینی زیستی در این برهه از تاریخ. به دُور گردنِ فردایت و فرداها، طنابِ ناامیدی وصل است و دستِ ما زندهگان کوتاهتر از آن است که فرداها را از جاندادگی برهانیم.
باری دوست من، نوشتن و خواندن حقیقت تلختر از نوشیدن زهر است. اما شاید نیاز است این گفت و شفنتها که از بارِ سنگین نتوانستن و نشدنها بکاهیم و به همان اندک تلاشمان بیافزاییم محضِ دلخوشی.
دیریست که لبخندها نقابی شدهاند که در قالب چهره نمیایستد. لق میماند. و میماسد و کدر میکند سیمای آدمی را. گفتنیها، این حرفهای تهنشین شده و رسوب کرده در اعماقمان بسیار است. بسیار است اگر مجال بازگوییاش باشد و حالِ شنیدنش. روزگار سیاهمان را این واژههاست که روسفید خواهد کرد.
امروز اعمالم چنین بود:
تمرین میکنم انسان باشم. خودم را بشناسم. و البته این شناختن ضرورتی است که در بُعد زمان مفهوم میشود.
ــ پیادهروی و گرمشدن موتور مغز برای درکی بهتر. اضطراب و افکار پریشان از رگهای مغز بخار شدند و جامداتشان را از ناخنهای پایم بیرون فرستادم.
ــ در وبینار با استاد و دوستانم همنویسی کردم.
استاد کتابی معرفی میکند تا با روشی علمی به نحوهٔ عملکرد خود بنگریم. مشاهده، خوب نگریستن، میتواند دغدغههای ما را صورتبندی کند و حلشده بیابیمشان.
ــ دوباره آزادنویسی میکنم. اینبار ذهنم را از انرژی منفی تخلیه میکنم و بار مثبتی بر شانههایم جا خوش میکند.
ــ وقتی رمان ملکوت بهرام صادقی را خواندم مسئله و سوالی ذهنم را بخود مشغول کرد. همان شد سوژهی نوشتم و در کانالم هوا شد.
ــ جلد اول رمان« مادران و دختران» امیرشاهی با همراهی جمعی از دوستان خوشذوق به اتمام رسید. لذتبخش بود این همخوانی. خصوصا که گوش میسپردم به صوت کتاب همراه با سطر به سطر پیش رفتن.
ــ رمان « شازده احتجاب» گلشیری را نیز به پایان رساندم. تلخیِ مرگ، نیاکانی که از پشتِ قاب عکس زندگی را نفس میکشند. احساساتم ترک میبردارد از مرضی که به جان فحرالنساء افتاده بود. شازده چه کرد با فخری؟ با دلِ شکسته و بیتابِ فخرالنسا؟ چه کسی مقصر بود که همیشه چیز در آیینهٔ تکرار باشد.
ــ کلمات و عبارات خوشآهنگ را در دفترم مینویسم تا بعد در فایل کلمهبرداری بر تاج و تخت خود بنشینند.
ــ چند یادداشت از «با شما نبودم» فرسی میخوانم و پس از خلوتی کوتاه به خواب میروم.
امروز بعد از چند روز دوباره دیدمت خالخالی. توی حیاط بیمارستان. پایین بالت یک لکهی قرمز بود. زخمی شدهای؟ بیشتر نماندی که قرمزی را لای زرد و سیاههایت بهتر ببینم. زود پر زدی و رفتی. میبینی چند روز است نمینویسم؟ از آخرهفته که ماماناینها آمدند بهم ریخته و شلختهام. توی چرخهای افتادهام که شب دیر میخوابم چون ظهر خوابیدهام، ظهر میخوابم چون شب دیر خوابیدهام.
بیمارستان را نمیگویم دیگر. خودت خبر داری از اتفاقاتش. هر جای حیاط را که انتخاب میکنم برای نشستن خودت را میرسانی. تو هم دنبالم میگردی خالخالی؟ پس میدانی که خوب نبود امروز. دوشنبههای زشتی که باید زودترین موقع بیدار شوم و اخلاقم پوستمرغی میشود.
امروز فکر کردم که نکند هر بار آمدن تو، نشانهی رفتن یک آدم از این دنیا باشد؟ میدانم، فکر بیخودی است. سرچ کردم تا ببینم تو چقدر عمر میکنی. یک هفته تا یک سال. تو چند روزت است خالخالی؟ کاش تا روزی که این بیمارستان هستم تو را ببینم.
تمرینجا را بودم. استاد از کتاب «ناگهان فرشته» خواند که بگوید چطور ننویسیم. نوشتن راحت است خالخالی، اما خوب نوشتن خیلی سخت. همش میترسی که نیفتی توی دامِ ناگهانفرشتهای نوشتن. نفهمیدم آخرش چه شد. خوابیدم آن وسطها بی بالش و پتو و روی گوشی.
با ورد «خدایا سوسکم کن اگر دوباره ظهر بخوابم» بیدار شدم. تف توی خوابیدن تا غروب. بیدار که میشوم خسته و مریضتر از قبلم. همش خودم را میگیرم به باد سرزنش که چرا خوابیدی؟ و لذت خوابیدن دود میشود.
صف شام هرشب طولانیتر میشود. پیرمرد سلفمان کنددست است و پرتذهن. تلافی آن وقتهاییست که توی صف غذای نذری همراه مامان نمیماندم. توی حیاط قدم میزنم تا نوبتم برسد. پیادهروی امروزم را تیک میزنم، هر چند شلتنیام نیازمند راه رفتنی طولانیتر است.
میبینی که واقعا توی خوابهایم جا میمانم؟ یادم رفت کارگاه خردهخاطره را و مشغول نیمرو زدن شدم و دیر پیوستم. خردهخاطراتی نوشتیم از گریهها، بغضها، کتابها و همکلاسیها. خالخالی تو اگر بخواهی خاطرهای بنویسی، شعر را برمیداری یا گربه را؟ امیدوارم تاحالا گربههای پرروی بیمارستان دنبالت نکرده باشند.
مستکشی کردیم توی خطخطی و خطهای بیمعنیام با موسیقی بالا و پایین میرفتند. ندا پرسید چرا نقاشی میکشیم؟ نگفتم که نوشتن نمیتواند این خطهای پریشان را گردن بگیرد و مجبوریم اسمش را بگذاریم نقاشی. مادرخواندهی کلماتی که نوشته نمیشوند.
فردا بیشتر میخوابم و دیرتر میآیم پیشت خالخالی. مراقب بیمارها و همراهها و گریهها باش.
دوازدهساله بودم که برای نخستین بار به دنیای شما راه پیدا کردم. آن روزها نمیدانستم که قرار است با چه جهانی روبهرو شوم. کتابداری خوب به نام «خانم برزگر»، کتابی به دستم داد و شاید خودش هم نمیدانست با همین کار ساده، چه دری را در زندگی من باز میکند.
آن کتاب، مرا به «ماتیلدا» رساند. دختری که انگار در خانهی خودش جایی نداشت، اما در میان کتابها برای خودش جهانی ساخته بود. ماتیلدا را دوست داشتم، نه فقط به خاطر هوش عجیب یا تواناییهای خارقالعادهاش، بلکه به خاطر آن میل سرسختانهای که در وجودش بود. میل به فهمیدن، کشف کردن و تسلیم نشدن در برابر جهانی که مدام میخاست او را کوچکتر از چیزی نشان دهد که واقعن بود.
شاید آن روزها هنوز نمیتوانستم نامی روی این احساس بگذارم، اما چیزی از ماتیلدا در ذهنم ماند: اینکه گاهی آدم در جایی که به آن تعلق دارد، دیده نمیشود و ناچار است پناهگاهش را در جایی دیگر پیدا کند.
برای او آن پناهگاه کتابها بودند. صفحاتی که نه از هوشش میترسیدند و نه از پرسشهایش خسته میشدند.
امروز که در نشست کتابخانی از شما و ماتیلدا حرف میزدم، متوجه شدم سالها گذشته، من بزرگتر شدهام و معنای تازهای از شخصیتها پیدا کردهام اما آنچه در نخستین دیدار در من کاشته شده، همچنان در ذهنم جاریست. شاید ماتیلدا برای من دیگر فقط دختری کتابخان و باهوش نباشد. حالا بیشتر به این فکر میکنم که چه تعداد کودک، در خانهها و مدرسههایی شبیه دنیای ماتیلدا، منتظرند کسی بالاخره آنها را جدی بگیرد.
روزی آن دختر دوازدهساله بخشی از خودش را در ماتیلدا پیدا کرد و هنوز هم وقتی نامش را میشنود، چیزی از شوق آن روزها در او بیدار میشود. درست مثل امروز که در میان بزرگسالان با شور در مورد ماتیلدا و غول بزرگ مهربان صحبت میکرد.
آقای دال عزیز، امروز هم بسیار نوشتم و تورقی نیز بر کتابها داشتم. از میان خطخطیهایم چند سطر خوب بیرون کشیدم و کمی صیقلش دادم. دنیای جالبی داریم ما نویسندگان و چقدر خوشحالم، دختری که یک روز در جهانِ شما با شیفتگی واژه میخاند و تخیل میکرد، حالا تخیلاتش را با واژهها روی کاغذ مینشاند.
شاید این هم یکی از شکلهای ادامه یافتن قصهها باشد. جادویی که شما آغاز کردید، من سالها بعد به شیوهی خودم ادامهاش میدهم.
✓🟥مدرسه برهنگان و دعوت به بازی فوتبال
گزارش نیک | بایگانی رویاها
خواب دیدم در مدرسه نویسندگی هستم. استاد و تعداد زیادی از هنرجویان در فضایی مشترک گرد هم آمده بودند و مشغول نوشتن بودند. اما چیزی در این صحنه وجود داشت که آن را از هر کلاس درس معمولی متمایز میکرد. همه برهنه بودند. استاد نیز همچون هنرجویان، بیهیچ پوششی، در میان آنها نشسته بود و مینوشت.
من و برادرم نیز در آن جمع حضور داشتیم. دیدن این منظره در من احساس شرم برانگیخت. نوعی معذب بودن که نمیدانستم باید آن را به حضور دیگران نسبت بدهم یا به برهنگی غریبانهای که فضای مدرسه را فراگرفته بود. با این حال، همه چنان سرگرم نوشتن بودند که گویی این وضعیت امری کاملاً طبیعی است و هیچکس دلیلی برای شگفتی نمیدید.
مدتی بعد، فاطمه را دیدم. لباس ورزشی به تن داشت و توپی فوتبال در دست گرفته بود. حضور او در آن فضای عجیب، همچون گشوده شدن پنجرهای به جهانی دیگر بود. از دیدنش خوشحال شدم و بیدرنگ پیشنهاد کردم با هم کمی فوتبال بازی کنیم.
گویی پس از آن همه سکوت، نوشتن و برهنگی، دلم هوای جنبوجوش و بازی کرده بود. میخواستم از آن کلاس عجیب بیرون بیایم و برای لحظاتی، به جای کلمات، با توپ سخن بگویم.
اما درست در همان لحظه از خواب بیدار شدم.
تأملی بر معنای رویا
شاید برهنگی استاد و هنرجویان، استعارهای از بیپرده بودن در جهان نوشتن باشد. نویسنده برای آفرینش گاهی ناچار است لباسهای آراسته و نقابهای اجتماعی خود را کنار بگذارد و در برابر کلمات، با تمام آسیبپذیری و صداقتش حاضر شود. احساس شرم من در آن جمع نیز شاید از دشواری چنین مواجههای حکایت داشته باشد.
حضور فاطمه با لباس ورزشی و توپ فوتبال، در مقابل آن جمع برهنه و سرگرم نوشتن، تضادی دلنشین ایجاد میکرد. شاید ذهن من پس از اقامت طولانی در قلمرو اندیشه و کلمات، به دنبال راهی برای بازگشت به بازی، تحرک و لذتهای ساده زندگی بود.
شاید این رؤیا یادآوری لطیفی باشد که زندگی نویسنده نباید تماماً در اتاقهای ذهن و میان سطرهای نوشتهشده سپری شود. گاهی باید قلم را زمین گذاشت، توپ را برداشت و به دعوت بازی پاسخ داد.
و اینگونه رؤیای من ناتمام ماند: مدرسهای که در آن آدمها بیپرده مینوشتند و توپی که هنوز فرصت نکرده بود در میدان بازی به گردش درآید.
✓🟥روزی که تیکو از حالت آموزش خارج شد
امروز، در میان رفتوآمدهای معمول شرکت و آن ساعتهایی که گاهی بیآنکه متوجه گذرشان باشیم از کنارمان عبور میکنند، اتفاقی افتاد که شاید در نگاه نخست چندان بزرگ به نظر نرسد، اما برای من معنایی فراتر از یک وظیفه اداری داشت.
از زمانی که آموزش سامانه تیکو را نزد آقای عبدالهی آغاز کرده بودم، نام این سامانه و پیچوخمهای آن برایم بیشتر به سرزمینی ناشناخته شباهت داشت که باید بهتدریج راههای ورود و خروجش را میآموختم. امروز اما فرصتی پیش آمد تا دانستههایم را در موقعیتی واقعی به کار بگیرم.
با اندکی خوششانسی و البته همراهی شرایط، موفق شدیم موجودی دو قلم مهم دارویی را از طریق سامانه تیکو به معاونت غذا و دارو اعلام کنیم.
در همان لحظه که مراحل ثبت و اعلام موجودی انجام میشد، احساس کردم فاصله میان آموختن و توانستن، گاهی فقط به یک فرصت نیاز دارد. فرصتی که اگرچه ممکن است در ظاهر ساده باشد، اما در ذهن آدمی نشانهای از پیشرفت و استقلال حرفهای به جا میگذارد.
شاید روزی در آینده، هنگامی که انجام چنین کارهایی برایم به امری عادی و روزمره تبدیل شده باشد، اهمیت امروز را بهدرستی به خاطر بیاورم. اما فعلاً میخواهم این لحظه را در حافظهام نگه دارم.
امروز دو موجودی مهم اعلام شد و من یک قدم دیگر به حرفهای شدن نزدیک شدم.
گاهی شانس، همان فرصتی است که آدم پس از آموختن، سرانجام به دست میآورد.
روز استراحت بود. دیرتر از معمول بیدار شدم. روزم را با نوشتن صفحات صبحگاهی شروع کردم. چقدر موثر بود در ایجاد احوالی بهتر برای شروعیدن روزم. آن کسلی همیشگی را کمتر احساس میکردم. بعدش شرقشناسی را باز کردم و بیست صفحهای خواندم. دنبال یک رمان خواندنیام و هنوز به نتیجهای نرسیدم. کلیپی که استاد فرستاده بود را باز کردم. کلماتی که به لهجهی عراقی برمیگشت را یادداشت کردم. چقدر این زبان سخت است. هنوز هم باورم نمیشود رشتهام مترجمی عربی باشد. حتا یک درصد هم احتمال نمیدادم روزی با این رشته و زبان دمخور شوم. اما جهانی را که به واسطهاش شناختهام دوست دارم. سیبزمینی خلال کردم و ریختم داخل هواپز. امیرعلی برای ناهار آمد خانهی ما. امروز بالاخره سرماخوردگیاش بهتر شده بود و رفته بود مدرسه. غذا خوردن با او برایم مثل تماشای یک منظره زیبا میماند. البته اگر از همان اول شروع نکند به «من نمیخورم».
ظهر چرتی زدم و فکر کردم. فکر کردم به اینکه چرا افکارم این روزها اینقدر آرام شده. برای شام استانبولی پختیم. با ترشی لیته خوب طعمی میشود.شب قبل خواب نشستم به خواندن زن بیاهمیت.
قهوه را دم میکنم و بیستوپنج دقیقه مینویسم. قدم میزنم. شعرماهی فردا را تمرین میکنم. شعر میخانم:
از زنان نخاهید
که مردان را دوست بدارند.
زن
خاستن میداند
بازی میداند ربودن میداند.
عشق را هم
مبتلا میشود.
زنان را دوست بدارید
زیرا برابر نیستند
حتا با خودشان.
و برتراند حتا اگر ندانند.
زنان را بخاهید
چونان بادی که میراند
چونان مهاری که باز میدارد
و چونان نیمهای که بی آن
رنجِ مردان ناقص استو
راحتشان کام.
با زنان بایستید
تا آنها بنشینند.
با زنان
نمیدانم چه کنید.
زنان بازند
زنان بستهاند.
بس است
دست بردارید
دیگر نکنید
خودتان خستهاید
آنها خستهاند
شعر زنان، که برتراند از دفتر شعرِ آوا در کاواکِ بهمن فرسی
وبیکار را بودم. چه جرقههایی که نخورد. از تفاوت سادهسازیِ پیچیدگی و دستکم گرفتن آن یاد گرفتم و بعدتر اینکه سوال منحصر به فردی که باید چیست؟
وبینار را بودم. دست به دست نویسنده دادیم و استاد از «راهنمای علمی نگریستن» خاند. مشق سمپوزیم را بگو برای هفتهی بعد الان یادم آمد.
و شبتر کارگاه خردهخاطره که بیش از اون چیزی که فکر میکردم خوش گذشت. قرار شد تا هفتهی دیگر برای صد و یک موضوع جای+گاه بنویسیم و هرکدام که باب میلمان بود برود برای رخدادک هفتهای که باید در قالب تمرین ثبت شود.
گامیدن شبانه و باران و
شب بخیر.
https://t.me/dreamdrawgrow
صبح دوشنبه با پسر میرویم تعویض پلاک خودرو. کار اداریمان تا ظهر طول میکشد. به خانه که میرسم هولکی لباسهایم را عوض میکنم تا به دورهمی فامیلی امروزمان برسم. قرار «بریانی شاد» داریم. سراغ تلفن همراهم که میروم پیامی از مریم، دخترعمهام مبنی بر کنسلی دورهمی میبینم. قراری که از هفتهی پیش حرفش زده شده و محلش هم مشخص شده بود، یکی یکی توسط خانمهای خانهدار فامیل کنسل میشود. امروز پشت دستم را داغ میکنم ولولای هماهنگی با این گروه را نداشته باشم و حرص هم نخورم.
با تلفن آجیطیبه گل از گلم میشکفد. میآید خانهمان و عصرش هم با هم میرویم دوردور. هوای اصفهان با باران تورکهتورکه، ملس و شوقآور شده. نموکی باران پوست صورتمان را میطراود. پیادهروی دلچسبی میکنیم. اصفهانمالِ خیابان پاسداران و بازارهای میدان نقشجهان را میتابیم.
کسی از پشت سر با فامیل همسرم صدایم میزند. برمیگردم. بانویی به نسبت جوان، نمیشناسمش. با ذوق توضیح میدهد:
«آپارتمان ابتدای جی، اوایل دههی ۸۰، من، همسایهی طبقهی سوم.»
با تعجب میپرسم:
«سارا خانم؟»
سرش را به علامت تأیید تکان میدهد. بغلش میکنم. باورم نمیشود بعد از گذشت بیست سال مرا به این سرعت بشناسد. این همان همسایهی قدیمی اولین تجربهی آپارتماننشینی ماست. اوایل ازدواجش بود آن سالها. با هم تلفن ردوبدل میکنیم تا همدیگر را دوباره بیست سال گم نکنیم.
شومیزی سرمهای میخرم. بستنی قیفی شکلاتی میخوریم. تخمه گلآفتاب میشکنیم و ترشی تخمههای لیمویی سر زبانمان را قلقلک میدهد.
آنیتا از کلاس که برمیگردد، میآید دنبالم. خواهر قبل از رسیدن آنیتا با آخرین اتوبوس راهی خانهشان میشود. شومیزهای کتانسیلک بازار سرای مخلص را نمیپسندد. باید بروم همان که در اصفهانمال دیدم، برایش بخرم.
همسر عاشق کنسرو بادمجان یک و یک است، نوستالژی سالهای سربازی. برندهای دیگر را نمیپسندد. دو قوطیاش را از سوپری بین راه طبس خریده. امشب برای شام با نان خانگی میخوریم. طعماش خوشمزه است با وجود اینکه من با کنسرو میانهی خوبی ندارم.
شب سومین قسمت سریال «سرخ و سیاه» را میبینیم.
این سریال اقتباسی آزاد از کتاب سرخ و سیاه به نویسندگی استاندال یا همان هانریبیل است. استاندال استاد رئالیسم بود و فضای این کتاب نیز به همین ترتیب واقعگرایانه است.
اگر به سریالهای درام و تاریخی زمان قاجار، سریالهای اقتباسی از رمانهای مشهور و زندگی واقعگرایانهی مردم عادی علاقهمندید، این سریال میتواند برایتان جذاب باشد.
ارسلان امیری و آیدا پناهنده نویسندگان فیلمنامهاند و آیدا پناهنده آن را کارگردانی کرده.
بعدش قسمتی دیگر از سریال «نیمرخ» را میبینیم و شبمان را به صبح فردا پیوند میزنیم.
نقره
کارگاهی داشتیم حلواح. پارهای از خاطرات پرویز دوایی، محمد قائد و مصطفی دشتی را شنیدیم: سه سبک مختلف خاطرهنویسی.
فاصلههای زیاد را کم کردم و رفتم به یاد کودکی، نوجوانی، جوانی و اکنونم. چقدر خاطره دارم؟ اللهو اکبر. خردهخاطره؟ اللهو اعلم.
نقره، اگر میدانستم کجایی، وادارت میکردم تو هم با من خاطره بنویسی. چه زیباست که تونلی بزنی و از دل تاریکیاش، خاطراتت را دربیاوری و بعد بنویسیشان. زمان و مکان را لازم داری.
به هر حال من خردهخاطرهام را نوشتم.
هر روز زندگی پر از اتفاقات خاطرهانگیز است. نه؟
قبلش شاهین کلانتری در وبینار نویسندهساز پارهای از کتاب «گذر از سایهها، راهنمای علمی نگریستن» نوید فرخی را خواند. نویسنده روش علمی فکر کردن در بارهی «اخبار جعلی» و «حقایق درست» را میگوید.
بعد از وبینار چند صفحهای را که استاد گذاشته بود، خواندم.
قبل از نویسندهساز، سرزبان را بودم.
قبلش ناهارم را خورده بودم.
قبلش غذا را پخته بودم.
قبلش گردگیری کرده بودم.
قبلش قهوه و شکلاتِ تلخ میل نموده بودم.
قبلش تخممرغ پختهای را بلعیده بودم.
قبلش نمیدانستم از تخت بیرون بیایم یا نه؟
قبلش از خواب برخاسته بودم.
آخر شب ندا احمدی نازنین به نقاشی فراخواندمان. همراهش شدم.
بعدش شام خوردم.
بعدش مسواک زدم.
بعدش نوشتم یک گزارش خوب و رستگار.
بعدش فکر کردم برای یک بیداری شبه خواب.
بعدش احتمالن بیهوشی است و والسلام.
قبل و بعد هم امید دارم.
گزارش نیک ۱۳۲ من/ دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵
مریم دیروز بعلت تعطیلی هالووین یکشنبه سفارت فرانسه شب را مجبور شد خانهی مهرنوش بماند. من دیروز بخاطر همنامیاش با دوست دیگرم تا ظهر سه بار به او پیام داده بودم و آخرین بار زدم که کجایی نگرانتم. چرا جواب نمیدی و واقعن هم نگران شده بودم. که دوستم ز زد و تازه فهمیدم که چه کردهام. صحبتم که تمام شد خاستم به مریم جان ز بزنم که خودش همان لحظه زنگید و وقتی با خنده گفتم چه شده و گفت پیامهایت را در واتس اپ اسکرین بگیر و بارسال. انگار باورش نشد که گفت بفرست ناراحت شدم. من اگر بودم باور میکردم و نمیگفتم بفرست ولی او در پایان تلفن باز تاکید کرد که در واتس اپ بفرست و کمی ناراحتترم کرد. اما بدل نگرفتم همیشه شعارم اینست «کافر همه را به کیش خود پندارد» و بهترین روش برای دلگیر نشدن از هیچکس است و خوش خیالی سودش بیشتر از کجخیالی است.
بقول دون میگویل روییز در کتاب چهار میثاق: «هیچ چیز را به خود نگیرید» که سالهاست چنینم و علت محبوبیتم همین است و بس. و به همین دلیل کتاب صوتی اش را در کانال تلگرامم گذاشتهام. میدانم او چون زیاد دروغ میگوید و همیشه بحثمان بر این است که نگو، حتی دروغ مصلحتی هم چاکرای گلو و قلبت را مسدود میکند و علت بیماریهای ریز و درشتت همین است و انسداد رزق و روزیات. نمیگوشد و اعتقادم این است که انتخابهایمان زندگیمان را میسازد و فقط میگویم و رد میشوم. سریع بعد از قطع تلفن ارسالیدم. _وبینار ۶ صبحی استاد علوی با موضوع «اصول تبلیغنویسی» _ گرفتن بسته پستیام در شروشر باران و به عمد پیاده رفتنم از مابین دوشنبه بازار که بعلت ساعت ۹ بودن خلوت است و نزدیکترین مسیر به اداره پست. بعد از دریافت نزد رییس پست رفتن بعلت نیاوردن بسته پستیام که دیروز هر چه اصرار کردم گفت نمیشود. و توضیح این که من ممکن است هفتهای یک سفارش محصولی برای مشتریانم داشته باشم و مسیری به این سرراستی را نمیآورند که نمیشود که قول رسیدگی داد
_ تمرینجا را موقع ناهار گوشیدم و با مریم جان تازه رسیده که اواخرش را نفهمیدم چون او گزارش سفر میداد.
_صبحانه با شعرم در کانالهایم به دلیل با عجله به اداره پست رفتن بعد از برگشت به ظهرانه با شعر با سعید عقیقی از دفتر شعر «از سر بیحواسی» بدل میشود.
_ سر صبحانه بخش سوم مصاحبهی استاد کلانتری عزیز با سجاد سعیدنیا که در دو هفته پیش در حذف کانالهایم یافته و پین کرده و در کانالم گذاشتهام. بخش بعدی را هم در کانالم میگذارم را میگوشم و تا ساعت دو و نیم که مریم برسد دو بخش دیگر را موقع ناهار پختن میگوشم و لذت میبرم. سه یا چهار سال پیش کامل شنیده بودم ولی جالب بود که امروز انگار نشنیدهام و برایم کاملن تازگی داشت.
_دولینگو عربی بعد از ناهار و در دوم ماندن.
_رنگ کردن موهایم که در طی سه ماه گذشته با هر بار حمام روشنتر میشد و خیلی بیرنگ و رویم کرده بود و باعث تعجبم، را به قهوهای تیره که رنگ موهای خودم است رنگ میکنم ولی این رنگ به اصطلاح قهوهای کاملن مشکی است و تغییر قیافهی بشدت قابل توجهام را از حدود شش ماه پیش را اکنون بیشتر دوست دارم.
_وبیکار جذاب الهه علیزاده نازنین و مرور مبحث و ادامهی آن
_نویسنده ساز و ترانه آغازین «تو که دل مارو بردی» از شیراز استاد و معرفی کتاب«گذر از سایهها» نوید فرخی که جستجوی طاقچهای آن مرا با چند کتاب دیگر مواجه میسازد. همیشه این جستجوها را به این دلیل دوست دارم چون مثل چرخیدن در کتابخانه است و بعد کلمهبرداری و آزادنویسی محبوبم.
_ پیگیری وبینار نویسنده سخنرانم با عنوان «شکوفایی و بازیابی خلاقیت با جولیا کامرون» در لیست وبینارها بعد از حدود یک هفته که در کانال دوره نویسنده سخنران قرار داده شد که دیرکردش بعلت اسبابکشی و حضور نداشتنم در جلسه به تعویق افتاده بود و به لطف استاد و دوستان پشتیبانی نازنین که بیشتر بعلت پیگیری دوستان شرکتکنندهای که هر هفته هستند و وبینارم را دوست دارند بود. که چرا وبینار شما در لیست نیست. که متاسفانه هنوز هم در لیست کلی که در کانال مدرسه نویسندگی گذاشته شده و عمومی است چون مدتی از آن گذشته تا الان ثبت نشده که میدانم تقصیر من است نه آنان. که برای اطلاع رسانی فالوورهای کانالم که پیگیرتر از منند در کانالم میخاستم بگذارم که نشد که نشد.
_ گذاشتن پوستر وبینار خلاقیت ۶ صبح طاهره خادمی نازنین فردا صبح سهشنبه در کانالهایم.
_تداخل کارگاه خرده خاطره استاد کلانتری عزیز با وبینار شیما جان صادقی و از دست دادن وبینار شیما صادقی نازنین از ناچاری. این «کارگاه خردهخاطره» یکی از بهترین کارگاههای عملی و جذاب استاد بود. هر چند تمرینش مرا به یاد مامان جان خدابیامرزم و لحظهی بسیار دردناک فوتش انداخت و موقع نوشتن با زنده شدن خاطرهاش اشکهایم جاری شد. و هنوزاهنوز انگار دیروز بود که این اتفاق افتاد والان هم جاری شده چه جاری شدنی. هنوز باورم نمیشود که دو ماه دیگر سه سال است که او برای همیشه مرا تنها گذاشته است. تداعیها گاه چقدر عجیب است و دردناک.
ساعت ده و نیم بعد از «کارگاه خرده خاطره» دوستم که محصولاتش بدستش رسیده برای نحوه استفاده آنها و تشکر میزنگد و یکساعتی به طول میانجامد و بعدش بجای شام سیبی به دندان میکشم و خورده نخورده از خستگی به خواب میروم.
گزارش نیک
میگویند گنجشک سحرخیز با دست پر به لانه برمیگردد. امروز به مدد تغییر ساعت بعد از مدتها توانستم در وبینار حضور داشته باشم. بعد برای پیاده روی رفتم بدون گوشی. آرام و ساکت و دلچسب بود.
لنا را ساعت هفت و نیم آوردند. با هم مشغول شدیم ساعتی. خوابش می آمد روی پایم تکانش میدادم که یادم آمد وقت وبینار خط خطی است متصل شدم با ندا احمدی و دوستان .همانطور که لنا روی پایم بود هدفون توی گوشم تصویری کشیدم از او که درخواب ناز بود. خیلی غیر منصفانه از آب درآمد. واقعا در شگفتم از این همه استعدادی که ندارم در نقاشی. آخرهاش بیدار شد و شلوغ کرد. از مجموعه صدزن گلی امامی را دیدم- زنی تحسین برانگیز. برای چکاب چشم پزشکی رفتم و بچه را به همسرم سپردم. در برگشت برایش حرف میزدم و او با دقت میشنید و از این جدی حرف زدن من غش و ریسه میرفت. ساعت پنج بچهها امدند دنبالش. پنج و نیم به فاطمه جان یاوری ملحق شدم برای یک ساعت آزاد نویسی با موسیقی و همزمان. بعد با هم به ایستگاه رقص رفتیم. جای دوستان سبز مزه کرد . خصوصا که فاطمه جان آخرهایش راهی مترو شد و از خیابان هم در این روز زیبای بارانی پاییز هم گام با او بودیم.
در وبینار «وصل به اصل» از آهستگی در پیاده روی گفت. سهمیه امروزم را از مادران و دختران خواندم. و یاداشت همسفری با ناصرخسرو را از مهندسی آب تا طرابلس تا سازه های آبی شوشتر را مرور کردم و در کانال قرار دادم. حالا در آرزوی خوابم .
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 174
11مهر1405
به پهلوی راست خوابیدهام. زیر کمر و شکمم درد میکند. لیلیا مدام خودش را به این طرف و آن طرف میکشاند. دستوپاهای کوچکش در من به جنبوجوش درمیآیند. در معدهام انگار که کبریتی روشن کرده باشند، احساس سوزش میکنم.
بیش از همه پلکهایم سنگین است. همین که اراده کنم، خوابم میبرد. یک لحظه چشمهایم بسته میشود و نزدیک است موبایل از دستم بیفتد. دوباره بیدار میشوم.
تا همینجا مینویسم و ناخودآگاه خوابم میبرد. اگر گزارش نیکم را طی روز ننویسم، شبها دیگر توان نوشتنش را ندارم.
حالا ظهر سهشنبه است و از دیروز مینویسم. هرچقدر که در ذهنم مانده باشد. میگویند بارداری حافظه را تا مدتی ضعیف میکند؛ دلیلش هم این است که مادر بتواند درد زایمان را فراموش کند.
دیروز از فشار گرسنگی بیدار شدم. شب گذشته تنها غروب شام خورده بودم و دیگر گرسنه نبودم. مقداری از الویه دیشب را خوردم و دوباره خوابیدم.
مامان برای ناهار کدوماست درست کرده بود و بعد از ناهار، بیحوصله و خسته، دراز کشیدم و چند صفحه از کتاب «فلسفهی پیادهروی» را مطالعه کردم.
کتاب میگفت: در پیادهروی، میزان مناسبی از آهستگی نشانهای قابل اعتماد از آسودگی خاطر است.
درواقع در پیادهروی گامها باید قاعدهمند باشند. پیادهروی خوب کسیست که به نرمی راه میرود و حرکاتش دورانی و منظم است؛ بدون اینکه مدام شتاب بگیرد یا کند راه برود.
آهستگی درواقع نقطه مقابل عجله است.
به نظر میرسد کسی که عجله میکند، در زمان صرفهجویی میکند؛ درحالیکه عجله روز را کوتاهتر میکند. دقایق تکهتکه میشوند و از هم میگسلند، آنقدر اشباع میشوند تا منفجر شوند. برعکس، روزهای پیادهروی آهسته بسیار طولانیاند؛ عمرتان را درازتر میکنند، زیرا به تمام ساعتها، تمام دقایق و تمام ثانیهها مجال نفسکشیدن و عمق یافتن دادهاید.
بعدازظهر در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. استاد درمورد کتاب «گذار از سایهها: راهنمای علمینگریستن» صحبت کردند. درباره اینکه چگونه در یادداشتهای روزانهی خود از روش علمی بهره ببریم.
اولین قدم، مشاهده دقیق یادداشتهایمان است. سپس پرسشهایی به وجود میآیند.
از آنجایی که بعد از مدتها در وبینار شرکت میکردم، همین که کامنتی گذاشتم، چندین دوست نوشتند که گزارش نیکم را میخوانند و این روزها کلی برای بهسلامتی فارغ شدنم دعا میکنند.
چقدر خوشحال شدم از اینکه دوستانی در سراسر ایران دارم که چه در کانال تلگرامم و چه در سایت استاد کلانتری، گزارش نیکم را میخوانند و برای بهسلامتی به دنیا آمدن دخترم دعا میکنند. هرچند هیچکدامشان را از نزدیک ندیده باشم، مهرشان را عمیقاً در قلبم احساس میکنم.
شب با مامان و مادرشوهر به سمت مغازه همسرم رفتیم.
اسنپی که گرفته بودیم، پسری جوان و خجالتی بود. با پرایدی قرمز که درهایش بهسختی باز و بسته میشدند. ماشین آنقدر ازکارافتاده بود که دلم برایش میسوخت. با توجه به کولهپشتیای که در ماشین داشت، به نظر جوان دانشجویی میرسید که بعد از کلاسهایش مسافرکشی میکند.
حتی وسط رانندگی، ضبط ماشینش روشن میشد و نمیتوانست ساکتش کند. یا صدای زنگ تلفن از ماشین پخش میشد.
خیلی دلم گرفت، برای جوانهایی که هزاران آرزو دارند و در این وضعیت بغرنج مملکت، کاری از دستشان ساخته نیست.
مادرشوهرم در مغازه ماند و من و مامان به بازار رفتیم. چندین خشکبارفروشی را گشتیم تا مامان بالاخره شکلات شونیز مغزدار موردعلاقهاش را که دوست داشت برای روز زایمانم تهیه کند، پیدا کرد. انگار که قحطی آمده باشد، هیچکدام از مغازهها شکلاتهای خوشمزه با مارک شونیز یا شیرینعسل نداشتند.
بالاخره مغازهای پیدا کردیم و دو بسته کادویی زیبا خرید. گفت دوست دارم در بیمارستان به بقیه شیرینی بدهم.
من هم امروز بالاخره برای تولد خواهرم کادو گرفتم. کیف و کفشی شیریرنگ را ست کردم تا پنجشنبه که به ساری میآید، کادویش را بدهم. تولدش خرداد بود، اما امسال بهخاطر حاملگیام نتوانسته بودم برایش هدیهای بخرم و بفرستم. حالا خیالم راحت شد.
مامان هم کفشی برای خودش خرید که خیلی بهش میآمد.
من هم که مدتها نیاز به قاب گوشی داشتم، یک قاب صورتیرنگ سیلیکونی زیبا برای خودم خریدم.
نان شکلاتی خوردیم و کمی استراحت کردیم.
در راه برگشت، قرصهایی را که مادرشوهرم نیاز داشت هم تهیه کردیم.
به مغازه که رسیدیم، سعید نبود. محمد، شاگردش، گفت رفته آرایشگاه. گفتم حتماً دارد خودش را برای دیدار با دخترش آماده میکند.
در مغازه کمی با محمد حرف زدیم. پسر جوان و کاری و مهربانیست.
او ابتدا داستان پسر یکی از فروشندههای اطراف را برایم تعریف کرد که طلافروشی داشته و شریکش مغازه را خالی میکند و میبرد.
گفت: «نمیشه شما خانمها برای مهریه به یک سکه قانع باشید؟»
گفتم: «آخه مگه قراره جدا شی که انقدر واست مهمه؟»
گفت: «خب به هر حال شاید با همسر آیندهم به مشکل خوردم و جدا شدیم.»
گفتم: «آخه اینجوری باشه که سر اولین دعوا میگی یه سکهتو بهت میدم، برو خونه بابات.»
گفت: «آخه پول همون یک سکهشو هم ندارم.»
گفتم: «پس چرا برای ۱۴ تا چونه میزنی؟»
گفت: «دیگه یک سکه شاید بشه جور کرد، ولی ۱۴ تا سخت میشه.»
چند دقیقه بعد مانی، شاگرد دیگر همسرم هم آمد. او هم پسر کمسنوسال یکی از دوستان خانوادگیمان است که با پولهای خودش بهتازگی موتور خریده بود. طلاهایی که داشت را فروخته بود و بقیه پول موتورش را بهصورت قسطی به مادرش میداد.
گفتم: «خیلی برایت خوشحال شدم که یکی از آرزوهایت تیک خورده.»
گفتم: «برای خرید اون تنها راهی که داری، شریک شدن با یه طلافروش و دزدیدن مغازهشه.»
هر سه خندیدیم.
قصهی آرزوهای جوانهای امروز طنز تلخیست که تنها با خندیدن میتوان هضمش کرد.
چیز جالب دیگری که شنیدم این بود که در حیاط پشتی مغازه، موش بزرگی زندگی میکند. محمد میگفت سعید این موش رو خیلی دوست داره. نمیذاره بیرونش کنیم. با گربهها میونه خوبی نداره، ولی این موشه انگار رفیقشه.
هر روز که صبحونه میخوریم، بقیه نون رو واسش میذاره، اونم میبره تو لونهش.
بچههاشو گربه برد. عاشق چیزای نرمه؛ مثلاً گاهی میاد اسکاچ میدزده و تو لونهش نگهداری میکنه.
خیلی بامزه بود؛ فکر نمیکردم سعید بهجز پاندا به حیوانات دیگر هم علاقه داشته باشد. برایم تعریف نکرده بود.
سعید که از آرایشگاه برگشت، به خانه رفتیم. شام خوردیم و شهرزاد نگاه کردیم.
لیلیا بعد از شام تکان نمیخورد. نگران شدم. گلابی و شربت شیرین خوردم، شاید تأثیری داشته باشد، ولی هیچ عکسالعملی نشان نداد. هرچقدر من و مامان نوازشش کردیم، تکان نمیخورد.
گفتم به دست سعید بیشتر واکنش نشان میدهد. پدرش را صدا کردم و همین که او نوازشش کرد، حرکت کرد.
مامان میگفت: «پناه برخدا، یعنی متوجه میشه واقعاً؟»
گفتم: «آره، از الان بابایی شده دخترم.»
و بعد از آن مدام تکان میخورد.
قبل از خواب، سعید تعریف کرد که آرایشگری که پیشش میرود، پرسیده دخترت به دنیا آمد یا نه. سعید هم میگوید: «نه، پنجشنبه قراره همسرم بستری شه.»
او هم میپرسد کدام بیمارستان و وقتی اسم بیمارستان امیرمازندرانی را میشنود، میگوید: «اصلاً نگران نباش، برادر من آنجا در اتاق عمل است و میگویم هوایت را داشته باشد.»
سپس به برادرش زنگ میزند و با اینکه پنجشنبه شیفتش نبوده، میگوید هر کاری از دستش بربیاید انجام میدهد.
شماره دوستی دیگر در داروخانه بیمارستان را هم میگیرد و میگوید: «فکر کن آقا سعید، خود من است. هر کمکی نیاز داشتند، دریغ نکن.»
گفت ۱۳ سال است که پیش این آرایشگر میروم و حسابی بامعرفت است.
هر دو لبخند میزنیم و لیلیا مدام سکسکه میکند.
همستر زیادهگو میگوید:
تنها سه روز دیگر تا دیدار با دخترت باقی مانده. خواهرت هم دقیقاً روز زایمان میرسد. فکر کن هم دخترت را ببینی و هم خواهر و خواهرزادههایت. عمه و پدرشوهرت هم هستند. چه روز قشنگی خواهد بود.
امروز انرژی بیشتری ذخیره کردی، چون فردا روز سختی انتظارت را میکشد. ماما برایت برنامهها دارد. خدا را چه دیدی، شاید زودتر از پنجشنبه، دردت شروع شد.
🌿 نمرهی امروز
🚶🏻♀️ حرکت و ورزش: ۵
🌬️ مدیتیشن و تمرین تنفس: ۰
🤰🏻 مراقبتهای آمادگی زایمان: ۳
🥗 تغذیه و آب: ۸
✍🏻 نوشتن و ثبت زندگی: ۱۰
📖 خواندن و شنیدن: ۷
📱 تولید محتوا و آفرینش: ۳
💄 زیبایی و خودمراقبتی: ۱۰
❤️ روابط و محبت: ۱۰
😴 استراحت و خواب: ۱۰
امتیاز امروز: ۶۶ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
11 آبان سال 05
فکر میکنم وبینار نویسندهساز شرطیام کرده باشد. هر بار میخواهم بنویسم حتما باید یک موزیک لایت پخش کنم تا قریحهام بیاید. (حالا چیز خاصی هم نمینویسم که اینطور لفظ میآیم.)
اگر کارهای تکراری مثل کلاسهای هفتگی، جلسات و آشپزی را فاکتور بگیرم، اتفاق تازهی روز، کارگاه خردهخاطره بود. در کارگاه یاد گرفتم خاطرات ما خودشان داستانی هستند برای خودشان! چند خطی دربارهی روزی که گریه میکردم نوشتم. بعد حس کردم دستم گرم شده و میخواهم بیشتر بنویسم. دربارهی هرچیزی که به ذهنم میآید. راستش از آخرین باری که زیاد مینوشتم حدود 20 سال میگذرد. آن وقتها یک وبلاگ داشتم. یادم میآید خاطراتم را به شکل داستانی طنز و با زبان انتقادی-اعتراضی در آن منتشر میکردم. بعدها از من خواسته شد در آن را تخته کنم. کمکم جوهر ذوقم برای نوشتن خشک شد. حتی تلاشی که برای فیلمنامه نویسی کردم هم چراغی در دلم روشن نکرد. فکر میکردم نوشتن محدودیت میآورد. تابستان 1405 دوباره برگشتم و مثل کودکی 6 ساله که لوحه تمرین میکند خودم را به نوشتن نزدیک کردم.
افشین عزیز
پارهای از آزادنویسیهایم سهم پرسشهای فرامنطقیست، پرسشهایی غالبن جفنگ و گاه شاعرانه یا طنزآمیز. چنین پرسشهایی دریوزهی پاسخ نیستند، خودبسندهاند، از خریت شاید. رهایشگرِ ذهن اند به هر روی. سه تاش را داشته باش:
1. دستخطِ گرگ بهتر است یا سگ؟
2. درخت چگونه خُلبازی در میآورد؟
3. پرنده که میبینم قفسی میسازم از چشمم واسه تصویرش؟
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات دوشنبه را:
صبح، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و آموزش لقمانوار با ارائهی نمونهی زاقارتی از صحنهنویسی. کلاس خصوصی دربارهی مقالههای آموزشی، وبینار «نویسندهساز» و اشاره به کتاب «گذار از سایهها: راهنمای علمی نگریستن»، با این پرسش که «چگونه میتوانیم در روزنویسی از روش عملی بهره بجوییم؟». شروع کارگاه «خردهخاطره»، با حضور بهترین همسفرانم، دو ساعت گفتیم و نوشتیم و خندیدیم. پیادهروی شبانه در ارگ کریمخان. مطالعهی شبانگاهی و کیفور شدن از فارسیِ قاسم هاشمینژاد.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیک .
دوازدهم / آبنماه / چهار صدوپنج.
به دفتر رسیدم بعد از کارهای یومیه و روزمرگی هر روزه گفتم تفعلی بزنم به فرهنگ عمید گاهی روزم را با فالی از فرهنگ لغت میاآغازم خوش حالی دارد که روز را با چه کلمه ای شروع میکنی تا شب هر چه برایت پیش آید ربطی میدهیش به آنچه صبح تفعل کردی کلمه دل آمد و از پیش دل آویز
دل افروز دلنگار دلنشاط دلنگران دل آرام و دل های فراوانی که از پی هم می آیند .
با خود گفتم چه پسندیده است که لغت میخوانم و چند لغتی میدانم شاید بر این منوال بهتر با اصحاب خلق گفتگو کنم و معنی و حال دلم را نیک تر با آنها به اشتراک بگذارم .
آن هم در زمانه ای که مردم حرف همدیگر را درست نمیفهمند و بیشتر با هم سر موضوعی نمیتوانند به تفاهمی برسند واقعن شاید مشکل این روز هایمان این نیست که معنی حرف های یکدیگر را درست متوجه نمیشویم .
بچه های این روزگار که دیگر هیچ بعضی شان در کلاس های بالا باید کلاس سواد آموزی و اکابر بروند و بنشینند و زیر دست ملا لغتی ها قدیم مشق کنند مخصوصا بعداز واگیری عام چند سال پیش که بچه ها همگی دور مشقی را یاد گرفته اند دور خوابی را و جالب این است که بعضی شان لیدر عده ایی دیگرهم هستند آنها هم سو.ادی ندارند برایشان سرمشقی شده اند در زندگی یاللعجب .
البته خانواده هایی هم هستند که خود اگاهند به اینکه آدمی اگر درست لغت نداند درست نمیفهمد و درست فکر نمیکند ودرک درستی ندارد و خلاصه شاید به سر منزل مقصود نرسد .
شاید درستی مطلب هم همین باشد که معنی کلماتمان را درست بگوییم و درست آن را به دیگرانی برسانیم و آنها هم به درستی با ما سخن بگویند .
به قول استاد آینده از آن ما و بچه ها نوادگان ماست به امید یزدان پاک .
گزارش نیک ۱۲ آبان
این چند روز گزارش نیک ثبت نکردم چون همش ۸/ ۸:۳۰ خوابیدم. هم یادم رفت هم اینکه آقا معلم دیر لینکش رو میذاره. حالا از اونا که بگذریم امروز روز خیلی نیکی بود برام، صبح با صدای بارون بیدار شدم و چه شعفی رو تجریه کردم. پاشدم شال و کلاه کردم رفتم تو پارک قشنگ محلهمون، زیر بارون قدم زدم.
برای خودم قهوه گرفتم و رفتم کلاس نقاشی. معلم نقاشیمون گفت:«موافقید بریم تو طبیعت نقاشی کنیم؟» و ما با ذوق و شوق فراوون استقبال کردیم. کلاس نقاشی امروز با یه حال و هوای زیبا تو طبیعت برگزار شد. کلاس که تموم شد رفتم تو پارک قشنگمون و تو کافیشاپ ته پارک خودمو به یه چایی زیر درختای کهنسال و بارونخورده مهمون کردم. همونجا نشستم و یک ساعتی آزادنویسی کردم.
برگشتم خونه و به انبوه کارایی که سرم ریخته بود رسیدگی کردم.
چند صفحهای از کتاب شازده احتجاب رو خوندم.
ساعت ۵ عصر تو وبینار محبوبم شرکت کردم.
کانال خرده خاطره رو باز کردم تا تمریناش رو انجام بدم.
الانم دارم گزارش نیکم رو مینویسم و برم بخوابم.
امروز از نادر روزهایی بود که هوای تهران تمیز بود. شب به قدر کافی بارون زده بود. ساعت چهار و پنجاه و نه دقیقه بیدار شدم. دیگه نخابیدم. از این فرصت استفاده کردم برای یک ساعت مراقبه.
صبحانه آماده کردم و رفتم سرکار. روز دومی است که یکی از معاونین انتقالی گرفته است. و هنوز کسی جایگزینش نشده است. هنوز اداره نرسیده، کارشناسی رفته بود پیش معاون، تا من را در مورد موضوعی مجبور کند. تونستم موضوع را مدیریت کنم. و کارشناس را سرجاش بشونم.
آخرین جلسه مهارت هنری را هم یادداشت کردم.
وبینار را شرکت کردم. کلمهنویسی هفتگی را انجام دادیم. کلمهبرداریها مرور شد. و چه شعر زیبایی را استاد خاندند. آزادنویسی کردیم.
صبح که بیدار شدم خبری از باران نبود. موزاییکها اما همه خیس. هوا بوی خاک میداد. این بوی خاک از کجا میآید؟ کوچهها که همه یا آسفالتاند یا سیمان. عاشق بارانم اما کم پیش میآید زیرش قدم بزنم. دوست ندارم خیس شوم. ترجیحم نشستن کنار پنجره و تماشایش از پشت شیشه است. صدای برخورد باران با موزاییکهای حیاط را دوست دارم، وقتی باران تند میبارد. و کج باریدنش را. و ندانستن اینکه مال کدام ابر است این قطرهای که میبارد. این هم یکجور دوست داشتن است دیگر. خلاصه که زبان هر کسی با دیگری فرق دارد.
امروز تعهدورزی را زنده کردم چندی بود که کنارش زده بودم و صبح را با سالواژه آغاز کردم جلوی آینه رفتم آبی به صورتم زدم چشمهایم گشوده و براق شد وضو گرفتم نماز خواندم و دعا کردم و به آسمان نگاه کردم باران تند میبارید و صدایش قشنگ و گوشنواز بود صدای آب صدای برکت و زندگی و تکاپوست آرامش میدهد و نان میدهد باورتان می شود که آب نان میدهد. بعد هم به سراغ نوشتن رفتم آنقدر زیبا دستم به حرکت درآمد تا آخر صفحه بی وقفه نوشتم و خودکار را رها کردم یادم آمد پیاده روی کنم لباس پوشیدم و با سرعت از خانه بیرون رفتم چون میخواستم زیر باران راه بروم مثل ندید بدیدها خیلی خوش گذشت وقتی به خانه برگشتم از تمام لباسهایم آب چکه میکرد و عوضشان کردم دوش گرفتم و صبحانه آماده کردم باز همچنان می بارید و غم زمین و درختان را میشست. با دوستم در بارهی گرانی کاغذ حرف زدم و او گفت اگر به این ترتیب پیش رود کسی نمیتواند کتاب بخرد. یادی هم از زمان شاه کردیم که کتابهای دبستان را مجانی میداد. و ما هم ترش کردیم و مرگ بر ارزانی و مجانی گفتیم. امروز چند کار بانکی و سندی داشتم که انجام دادم. وقتی به خانه برگشتم بعدازظهر بود چای و میوه خوردم و کمی استراحت کردم در وبینار شرکت کردم و چند خطی نوشتم. واژهی جخت بلا و الدنگ را در کتاب خواندم برایم تازگی داشت با اینکه بارها شنیده بودم اما امروز طور دیگری به آن نگریستم. در وبینار خانم گلی موعودی شرکت کردم خیلی عالی بود و یاد گرفتم. نمرهی امروز من هشت است. از باران در کانالم منتشر میکنم به آدرس کانال توجه کنید و بیایید نظر بدهید حتی عیبجویی هم خوب است عیب کار درمیآید.💦💦💚💚👇
https://t.me/notetoday1
امروز به صفحات صبحگاهی نرسیدم. چند تماس تلفنی باعث شد از برنامههایم عقب بیفتم.
از سکوی سرخ خواندم. یدالله رویایی این بار از آیندهی شعر میگوید: «نسلهای دیگر میآیند، با معیارهای دیگر که بطرز دیگری به شعر نگاه میکنند.»
در مورد هیجان در شعر میگوید: «فرم را از بیفرمی مردمی که هر روز به سراغم میآیند میگیرم. فکر بکر را آنها در من تکان میدهند اگرچه بر سر آنم که همین روزها شلنگی بیندازم و خویش را در بهشت خویش حبس کنم.
من در این خستگی به کارهای نکرده فکر میکنم که مرا آزار میدهد و همین است که به پایان این آزار و انزوا و حبس میاندیشم. و این همان هیجانی است که شما بدان اشاره کردید، هیجان انزوا.»
چند صفحه «چنین گفت زرتشت» میخوانم.
برنامههای فردا را مینویسم.
چند بیت شعر از پروین اعتصامی میخوانم:
«روز بر مسند پاکیزهی انصافی
شام در خلوت آلودهی دیوانی
دست مسکین نگرفتی و توانایی
میوهای گِرد نکردی و به بستانی»
مینویسم که نوشته باشم. جای خالی نماند در تاریخ گزارشهایم. به خودم بگویم اگر هر چقد هم تخمی بود حالم، باز هم نوشتم.
مدیتیشن کردم. استراحت بودم و به باشگاه نرفتم. با بچهها بودم. سوپ درست کردم. تمرینجا رفتم. لم دادم. عمیق شدم. موهای سرم را روی پوستم حس کردم. داخل مغزم را. صورتم را. سنگینی پای چپم که روی پای راستم انداخته بودم. چین پیشانی را. جمع کردن لب و نفسهای نصفهنیمهام را. فکرها. آمدند و رفتند. اکثرن غصهدار. نمیگذارم ادامه پیدا کنند. دوباره برمیگردم به بدن. به قفسهی سینه و شکم. عمیقتر نفس میکشم. صدای باران را میشنوم و مردی که درِ ماشینش را محکم میبندد. صدای لنا را میشنوم که به اتاقم نزدیک میشود. میآید و دستمال کاغذی از اتاقم برمیدارد و میرود. دوباره میخاهم آرام بگیرم. انگار یکتنه با یک لشکر میجنگم. گاهی حمله میکنم و گاهی مثل سگ میدوم تا سوراخی پیدا کنم. دوباره خودم را آرام میکنم و میگویم چیزی نشده. جنگی نیست. توی اتاقی روی تخت. با پتویی نرم و سبک و گرمای بخاری. آرام میشوم. چشمها را بستهام. لنا دوباره میآید و قصد رفتن ندارد. باید کمی بغلش کنم تا حالم خوب شود برای مبارزهی بعدی.
زکیه جان نازنینم
امروز واقعن حس فوقالعادهای دارم. از تعطیلی کلاس سهشنبهام استفاده کردم و تا توانستم خوابیدم. کتاب خواندم. پیادهروی کردم. فیلم دیدم. موسیقی گوش دادم. شعرگردی کردم. آواز خواندم. گلهایم را به حمام بردم. بعد فکر کردم نوبت گل بعدی است که خودم باشم. آخر میدانی حیفم آمد یکنفر که خودش اسکینتراپیست است، در طول هفته چندین فیشال برای دیگران انجام میدهد، پوست خودش بیدرخشش و بیرنگ بماند. این شد که بعد از حمام کردن، دست به کار شدم و یک فیشال جانانه برای پوستم انجامیدم. طوری که حس کردم سبک شدم و پوستم نفسی تازه کشید. در تایم وبینار خواب بودم. از جایی رسیدم که قرار شد آزادنویسی کنیم. دست به کار شدم و من هم کنار بقیه آزادانه نوشتم. بعد از وبینار هم رفتم سراغ دفتر شعر فروغ. این شعرش بیشتر از همه به دلم نشست.
هرگز آرزو نکردهام
یک ستاره در سراب آسمان شوم
یا چو روح برگزیدن
همنشین خامش فرشتگان شوم
هرگز از زمین جدا نبودهام
روی خاک ایستادهام
با تنم که مثل ساقهی گیاه
باد و آفتاب و آب را
میمکد که زندگی کند
فروغ اینجا از میلش به زمینی بودن میگوید. از اینکه نمیخواهد ستارهای دوردست یا روحی جدا افتاده از جهان باشد. او میخواست همینجا، روی خاک، با تمام نیازها و حسهای انسانیاش زندگی کند اما انگار دنیا اینطور نمیخواست و او را زود از زمین جدا کرد. افسوس میخورم برای جوانی از دست رفتهاش، برای نادیده گرفته شدن احساساتش و برای قضاوتهایی که تا همین امروز در مورد او میکنند. بگذریم.
راستی فصل ۱۵ مادران و دختران را خواندم. فقط دو فصل مانده تا این جلدش را هم تمام کنیم. امیدوارم میترا هم خودش را برساند و بتوانیم جلد بعدی را بیاغازیم. فکر کنم کمکم باید برای خداحافظی با شخصیتهای این جلد آماده شویم و برویم به ۲۰ سال بعدی.
شامم را که درست کردم نشستم به نوشتن گزارش نیکم. بعد هم باید بروم با خانواده وقت بگذارم و برای فردا برنامه بچینم. خوشحالم که امروز هم توانستم پنج انگشت دست نویسندهساز را ببندم و با خیالی آسوده بخوابم.
کتاب”یک لیوان شطح داغ” از احمد عزیزی را خاندم.
کلمهبرداری هم از همین کتاب انجام دادم.
ویس کارگاه خردهخاطره را گوش کردم.
یککانال خصوصی زدم فقط برای این تمرینها.
یکی را انتخاب کردم نوشتم چند خط.
کلمات دیگر را هم نگاه کردم.
تمرین دوستان بعضیهاش را خاندم.
صبح بیداری و غربت، توی خیابان دنج عزلت، روانه سوی آشیانهی دور، پیاده، دلخسته و رنجور. عاح. شبیه ارسطو توی پایتخت بودم وقتی چوچانگ را از دست داده بود.
خابم را هم نوشتم به امید دیدن خاب.
کار. خیلی دلم میخاهد مثل آن دایناسور دهنکج کار را بنویسم، هر بار وسوسه میشوم ولی بعد میبینم بیتربیتی میشود.
خینی.
تیمرینجی. ایستید تیمیرین خیند و نیمینهی خیب ایز نیثر خیب.
با ندا یک ساعت را جوری نوشتیم که حاصلش را نه ماه بعد خاهیم دید چه خاهد شد. البته اینجا مقصود از مادر باردار نوشتن است و ندا مشهد است. دور است میفهمی؟ نمیشود.
ندا که رفت نصیرو آمد و یک ساعت را جوری نوشتیم که حاصلش را…
بعد نویسندهساز بود و نوشتیم و حاصلش را…
بعد با فائزو و ندایامته کوداسای خاندم و قبلش من و ندا داشتیم فائزه را برای گازخورد گازدیده میکردیم. یکجور برنامهی شبیهساز است که جلسات گازخورد را آنجا برای گازجویان عزیز تعدیل میکنیم. برای دریافت اطلاعات ثبت نام در این جلسات عدد ۱ را کامنت کنید.
تولد عشقم بود. آنموقع که با هم ویدئوکال کردیم (ویدئوکال را میکنند؟) فهمیدم که این عشق الاهیست، حق لایتناهیست.
بعد هم همین. کم است؟ اکسپلور را هم مادر کردم. ای بب.
رفتن یا نرفتن. تا شب همین دو کلمه. هیچکدام تصمیم نشد. از وقتی مریم رفت، همین است.
اینجا لطفی نیست. شهر برای من ماتمزده است. خالی نیست. پر است از آدمهایی که میروند و برمیگردند اما من همراهشان نیستم.
بعد از کار پیادهروی. خرید برای خانه. تلفن دربارهٔ کار در شهر دیگر. سه کار. سه جهت. پاره از هم.
فیلم The Weight. فوکوس کمعمق، قاب تار. آدمها و منظره گاهی از کادر محو میشدند. شبیه چشم. صحنهای هم بود که دوربین حاضر نمیشد کات کند. برخی با من ماند، صحنهای که مردی از توی قایق صاف روی سنگ افتاد. لبخند شیرین پنی. پدرانگی.
این روزها قلم با من نمیسازد. هرچه مینویسم تلخ است. در کانال نمیگذارمش. تمرین هم نمیفرستم. ترسو شدهام. تاب استرس ندارم. تاب نگاهِ آدمها را هم ندارم.
ده صفحه از «خسرو خوبان». نمیخواهم پیش بروم. بعضی کتابها را نباید نصفه رها کرد تا دلیلی برای بیدار شدنِ فردا بماند؟
مختصری از رضا دانشور میخوانم، نویسندهٔ همین کتاب. عکسهایش را میبینم و بعد به خودم نگاه میکنم. بیرمق. پر ملال.
امروز چیز نیکی برای گزارش نبود. سیبها تازه بودند. خیابان بوی باران داشت. همین.
گزارش نیک ۱۷۵
سه شنبه ۱۲ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۵۲
سالواژه: پراکندهسامان
بیداری ۰۵:۰۷
پشت میزم مینشینم و به پوستر صورتیرنگ روی دیوار نگاه میکنم. جملهای است از کتاب « ریاضیات و هنر» نوشتهی پرویز شهریاری:
«حوصله، تصور هندسی و توانایییِ اندیشهی منطقی، زیبایی میآفریند.»
صبحم را با شعر سیمین شروع میکنم و چه زیبا در جایی میگوید«سودهی شنگرف میپاشد سپهر»
امروز کار زیاد بود وقت برای خودم کم،
با اینحال واژگان روزانه را مینویسم، طراحی هم میکنم.
ساعت ۱۴ شرکت در جلسهی تمرینجای استاد شاهین کلانتری.
ساعت ۱۴ استوری روزانه(چهل و دوم) از شازده کوچولو اثر آنتوان دو سنت اگزوپری « شازده کوچولو پرسید: کی اوضاع بهتر میشه؟
روباه گفت: از وقتی که بفهمی همه چیز به خودت بستگی داره.»
میخواهم تصمیم بگیرم تا این حد پراکندهسامان نباشم. راستش اگر دیگران از این شاخه به آن شاخه میروند، من از این درخت به آن درخت و حتی از این باغ به آن باغ. دیدم چندان به چنین قولهایی پایبند نیستم. یاد شعر«عهد کردم که دگر می نخورم به جز امشب و فرداشب و شبهای دگر » میافتم و یاد کودکی یکی از برادرزاههایم که دستش را میگرفتم و میگفتم:«بگو من قول میدهم که دیگر شیطونی نکنم » و بچه برای این که دستش را رها کنم میگفت «من غول میداَم که دیگَ شیفونی نکنم» و تا دستش را ول میکردم، میگفت ولی میکنم.
🪷 بیرون رفتم گربهای را دیدم ایراننشست.
🪷 بیرون رفتم به آدم ها دقت کردم که چطور آشغالهایشان را بیرون میاندازند. فکر میکنم که اگر واقعیت باشد که از هر دست بدهی از همان دست میگیری، ای وای که چه فاجعهای انسان برای خودش درست میکند.
🪷امروز دوستم انسیه، با من تماس گرفت. چند روزی است در گروه l’essor فعال نیستم. من و انسیه از کلاس سوم ابتدایی با هم دوست هستیم.
☘️سهشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۲
با هر چه روزگار به من داد
با هر چه روزگار گرفت از من
مثل شبی دراز
در شط پاک زمزمهی خویش میروم
با من ستارهها
نجواگران زمزمهای عاشقانهاند
و مثل ماهیان طلایی شهابها
در برکههای ساکت چشمم
سرگرم پرفشانی تا هر کرانهاند
همراه با تپیدن قلبم پرندهها
از بوتههای شبزده پرواز میکنند
گل اسبهای وحشی گندمزار
از مرگ عارفانهی یک هدهد غریب
با آه دردناکی لب باز میکنند
با هرچه روزگار به من داد هیچ و هیچ
با هر چه روزگار گرفت از من
با کولبار یک شب بی یاد و خاطره
با کولبار یک شب پر سنگ اختران
تنها میان جادهی نمناک میروم
مثل شبی دراز
مثل شبی که گمشده در او چراغ صبح
تا ساحل اذان خروسان
تا بوی میشها
تا سنگلاخ مشرق بیباک میروم
منوچهر آتشی🌱
امروز در وبینار نویسندهساز استاد از دفتر شعر زندهیاد منوچهر آتشی خواند، چه تلخ است این سیب!
چه بخواهی چه نخواهی
سروده میشوی
پر از شگفتی و احساس بود این شعر. برایم فتح بابی شد برای آشنایی بیشتر با سرودههای منوچهر آتشی.
یکیدو روز است که از خانه بیرون نرفتهام. حتی برای پیادهروی. لرز و سرما چنان در بدنم خزیده که عاقبت آنتیبیوتیک لازم شدم و ناچار به خانهمانی.
صبح تا ظهر به نوشتن و خاندن گذشت.
آزادنویسی کردم.
از کتاب زندگی از دریچهی حواس پنجگانه رسیدم به حس لامسه. حس لامسه میتواند جایگزین یا مکمل سایر دریافتهای حسی باشد.
«ایدهها و احساسات متعالی زمانی قدرت دارند که شکل فیزیکی به خود بگیرند. وقتی تخیلات از طریق اشیا، هنر یا تشبیه، عینی و ملموس میشوند، درک آنها آسانتر است. اشیای فیزیکی میتوانند به ما کمک کنند تا چیزهای غیرقابلمشاهده را تجسم و چیزهای نامشهود را لمس کنیم.
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خاندم.
نگاهی انداختم به کتاب تا از سخن دور نیفتیم. یکی دو کلمه هم از آنجا برداشتم.
و گذری بر کتاب برای امروز کافیست، یادداشتهای جان اشتاین بک.
ناخنکی هم زدم به هنر دقیقخواندن.
از هرآنچه خاندم و دیدم و شنیدم کلمه برداشتم.
رفتم سروقت ذهن دوم. پوشهها را سروسامانی دادم. پوشهی شعرهای محبوب را افزودم. نوواژهها را به پوشهی کلمهبرداری افزودم.
پرسهای هم در مدرسهی نویسندگی زدم. نگاهی دوباره انداختم به کتاب نویسندهساز. «کلمات بیشتر، لذت بیشتر. از زمین و زمان واژه بقاپ. انبانی پر از لغت داشته باش.»
فایل دیروز و امروز تمرینجا را شنیدم. نمونهی متن بد و متن خوب را خاندم. نکتهها آموختم.
شب هنگام گشتگذاری در گنجور. گذرم به کوچهی خیام افتاد و رباعیاتش.
این چرخ فلک که ما در او حیرانیم
فانوس خیال از او مثالی دانیم
خورشید چراغدان و عالم فانوس
ما چون صوریم کاندر او حیرانیم
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمندشوشتریان on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاف on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۷۴: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟