بعد از کلی تایپ کردن همه چی پرید و من باید دوباره بنویسم، اشکال نداره. درسته که امروز همش توی ترافیک و مطب دکتر بودم ولی به خودم قول دادم تحت هر شرایطی بنویسم. این چند روز نوبت چکاپ و پیگیری هایِ دکتر هست. دیروز و امروز نرسیدم وبینارِ نویسنده ساز رو شرکت کنم، ناراحتم آخه آنلاین بیشتر میچسبه و لذت دیگهای داره. دیروز خودم آزادنویسی انجام دادم.
سمتِ ظهر با خواهرم و مامان رفتیم شهرِ کتاب، دیدن اونهمه لوازم تحریر، لوازم هنری و کتاب منو واقعا هیجان زده کرده بود. دو طبقه پایین کتابهای بزرگسال بود و اونجا بعد از بررسی قفسه موردعلاقم یعنی روانشناسی قفسهِ نقد ادبی توجهمو جلب کرد.
تعدادی از کتابهایی که استاد توی کلاس و وبینارها معرفی کردن رو دیدم. کتابهایی برای شروع نوشتن، نویسندگیِ خلاق و داستان نویسی، زندگی نامه نویسی، جستارنویسی… همشون برام جذاب بودن دوست داشتم بشینم اونجا کتابهارو قشنگ بررسی کنم و بخونم ولی باید میومدم خونه و عصر وقت دکتر داشتم.
کتابِ نویسنده پنج دقیقهای از مارگرت گراگتی و سایه کاوی راهنمایی برای شناخت و تعالی بخشهای تاریک وجود رو خریدم.
چند وقتی هست موضوع سایهها برام خیلی جذاب شده.
امروز دکترم گفت باید بیشتر استرسم رو مدیریت کنم و من با خودم فکر میکردم که خب من که همه تلاشم میکنم یا دیگه بایدچیکار کنم ولی فکر کنم نیاز به کار عمیقتری دارم، واسه همین دارم سایهکاوی، روانکاوی میکنم و روی موضوعاتِ تروما و سلف لاو باید جدیتر کار کنم.
کار بود. کارهای خانه. آشپزخانه. اتاق. پلهها. چرا هر چه اتاق را مرتب میکنم ثانیهای بعد خودم شلوغش میکنم؟ چطوریه؟
تمرینجا بود.
حمبام بود و بدو حاضر شدن.
میخاستم بروم بیرون که گفتم به محمدرضا بگویم شاید مرا برساند. رساند. رفتم با موتور. زودتر از صاحبخانه رسیدم. سید. دوباره خانهی سید دعوت بودیم. این بار با گروهی دیگر. با احسان و پاشا. دیروز بود که زنگ زد و گفت دوباره دعوتید. من و محبوب که جزو همه گروهها هستیم و همه جا هستیم. ایح ایح ایح. کمی توی کوچه قدم زدم. سید را زنگ زدم که اگر دیر میآید یه سر بروم خانه مهناز. جالب است ها خانهی سید دقیقن توی همان محله و خیابان و همان کوچه است. نزدیک نزدیک به هم. سید آمد. با هم رفتیم نانوایی. بعدش مغازه و بعد میوه فروشی. رسیدیم و سید مشغول درست کردن غذا شد. محبوب هم آمد. قبلش برایش لوکیشن فرستادم گم نشود. محبوب میگفت: سید یه بار ما رو به عنوان مهمون دعوت کن نه کارگر. احسان و پاشا هم آمدند. پاشا را که توی عروسی دیده بودم. احسان را بعد از دو و سال و نیم. دقیقن دفعهی قبلی اولین جلسهی مدیریت رسانهی شخصی بود که توی خانهی احسان بودیم. خوش گذشت. خندیدیم کلی. وقتی همکاری و همکارت دوستت میشود فامیلش میشود اسمش البته بدون «ی» آخرش. نمیدانم چی شد که سید به محبوب اشاره کرد و از پاشا پرسید میدونی اسمش چیه؟ پاشا هم با اطمینان گفت: آره نیر. بعدم خودش غش کرد از خنده که آره نیر فامیلشه. فقط من بودم که بهم ندا گفته میشد سرکار. آن هم به خاطر این بود که خاهرم هم بود پس ما را به اسم صدا میزدند که وقتی صدا میزنند «احمدی» اشتباه جواب ندیم.
هفت بود که بلند شدم و حاضر که بیایم و به وبینار فرشته برسم. باز چهارشنبه بود و من بیرون. با بچهها بای بای کردیم. بیرون آمدیم و سوزی داشت هوا. رسیدیم سر ایستگاه. تا ماشین بیاید و برسیم کلی طول کشید. با محبوب بای بای کردم. آمدم به ماشین بعدی برسم که رفت. شانش خر من. پیاده رفتم و تند. رسیدم ولی به وبینار فرشته. چند دقیقه دیر.
وبینار فرشته بود. من و سلامتی. از خاب گفت برایمان. چرا من هیچ وقت خاب برایم دغدغه نبوده با اینکه خابم داغان است یا همان ریدمان؟ هعی.
بعد وبینار متین چپانی بود «خیره به خورشید نگریستن» موضع جاذاب مرزگذاری.
بعد هم خطخطی بود. چهار دقیقه به ده بود و برای خودم نشسته بودم که یادم افتاد باید لباس بپوشم برای وبینار. بدو حاضر شدم. برایم عجیب است که چرا استرس ندارم؟ روز اول و دوم بود اما امروز نه. شاید تاثیر آهنگی بود که گذاشته بودم نمیدانم. از بچهها پرسیدم که «به یادموندیترین خاطرهشون از نقاشی چیه؟» بچههای کلی خاطره تعریف کردند. چه خاطراتی. عالی. آدم توی وبینار خودش راحتتر است؟ من که همیشه میلرزیدم برای وصل شدن امروز خیلی راحت بودم. آنقدر که لباسم را که طرح علامتم « :): » لبخند و شادی یا به قول استاد پرانتز دارد، نشان بچهها دادم. تازه به این هم راضی نشدم تتوان را هم نشان دادم. چرا ؟ هعی. آره دیگه اینجوری. بعدم با هم خطخطی کردیم و نقاشی کشیدیم. چقدر کنار بچهها نقاشی کشیدن و بعد دیدن مستکشیهایشان خوب است. هی نگاه میکنم و ذوق میکنم.
روفتم و روبیدم و کوچک شدند ساعتها. سریع شدند گام های عقربهها. کش آمدند دغدغهها.
چرا هربار،نیاز به سخاوتِ زمان داریم
زمان کم میگذارد.
زمان خست میکند.
در این کم گذاشتن، در این تمام نشدن امورات و دویدنها و دلمشغولیهاست که زمان طلا میشود و عمرْ گرانمایه.
دلآشوبم. جاپایم محکم نیست.
در روزهایی که دل لرزانست و جان بیپناه، جانپناهم نوشتنست. قلم گوش شنوایم میشود و کاغذ همقدمم. با نوشتن جاری میشوم. جان میگیرم. نکرانیهایم رنگ میبازند.
مینویسم از هزارتوی درون تا بیکران .
رها میشوم در «آزادنویسی.» در نامهای شعرگونه به تو. ذهن را میسپارم به قلم.
میخوانم.
پرواز در آسمان شعر. اوج میگیرم در «هشت کتاب» سهراب. چه زلالند سرودههایش.
«شب سرشاری بود»
«رود از پای صنوبرها، تا فراتر میرفت»
«دره مهتاباندود، چنان روشن کوه،که خدا پیدا بود»
امروز هم چون روزهای قبل همسفرم با شاهرخ خان مسکوب در «روزها در راه». کُند میخوانمش. ثبت میکنم در ذهن تمام لحظاتی را که نوشته.
قدم در راه، پیادهروی و آزاد نویسی پاها. سبک میشوم. باز میگردم.
با طبع لطیف صالح علا هم نوا میشوم در«دست بردن زیر لباس سیب».
«این همه پاییز در درون من چه میکند. آهوی لنگ تا کجا بدود. عشق تو با حجم دلم مناسبتی ندارد. چرا چیزهای خوب تغییر میکند. چرا دل من همیشه نگران توست.»گزارشنیک
#
معصومه عباسزاده
چگونهای؟ امروز برایت مختصر مینویسم. خاب در چشمانم میوزد. امروز هم گذشت. به باشگاه نرسیدم. دیر شد. روز کاری هم مانند دیگر روزها. در هنگام برگشت با همکاری همسفر شدم.
موقع پیاده شدن ماجرایی را تعریف کرد که سردرد گرفتم. دربارهی همکاری گفت که عکسش از صبح در کانالها دستبهدست میشود. عکسی در کنار همسر و معاونت مالی دانشگاه. که او به دلیل ارتباط خوب همسرش با معاون مالی پست گرفته. پست هم نگرفته قرار است بگیرد. میشناختمش. از نزدیک. هم خودش و هم همسرش را. اهل این حرفها نبود. که اگر بود هم نوش جانش. چرا تنگنظری؟ مسخره نیست؟ تا جایی پیگیر و بعد بیخیال شدم. دنبال حرف را نباید گرفت مخصوصن اگر دیگرانی در کمین باشند که تو در دامشان بیفتی.
اندکی خابیدم تا سردردم هم بخابد. سری به کانال دوستانم زدم. تمرینات دولینگو را انجام دادم. خرکیفگونه. ۱۰ صفحه «سنگ صبور» خاندم. به اضافهی یادداشتی با عنوان «حرفی در پیت» از «منات به دنبال». و تمام میکنم شب را و تو میدانی:
«نه اسبهای بالدار دروغین اساطیری به منت میسپارند
نه علاءالدین و چراغ جادو
و نه حرف میزنند
سوسنهای زبان بریدهای
که به قول حافظ سخن میگفتند
تنها منم
و سلیمان
که بر مداد مورخوردهی خود تکیه دادهایم
و پیغمبرانه
رهایی خود را
انتظار میکشیم»*
تا به حال در نشست کتابخانی، دربارهی سه کتاب شما، «به سوی فانوس دریایی»، «خانم دالووی» و «اتاقی از آن خود» گفتوگو کردهایم و هرکدام از زاویهای متفاوت ما را به آدمها و جهان درونیشان نزدیک کردهاند. از شما سوالی داشتم: چرا بعضی آدمها با وجود کتابهای بسیاری که خاندهاند، نگاه و رفتارشان به جهان تغییر نمیکند؟ چرا همچنان با ذهنی پوسیده میاندیشند و زندگی میکنند؟
خانم وولف عزیز، در «اتاقی از آن خود» از فضایی گفتید که آدم برای اندیشیدن و نوشتن به آن نیاز دارد. تلاش کردم این فضا را برای اندیشیدنِ خودم و دیگران بسازم.
اما این روزها به جمعهایی فکر میکنم که با شوق شکل میگیرند، به آدمهایی که مدتی هممسیرمان میشوند و به دیدارهایی که شاید همان لحظه ندانیم آخرین بار است. گاهی پایان یک فصل، نه با خداحافظی، که با سکوت و فاصله آغاز میشود.
خانم وولف عزیز، آیا خاطره راهی برای بازگشت به جاهایی نیست که دیگر سهمی از زندگی روزمرهی ما ندارند؟ چگونه فصلی نو آغاز کنیم، بیآنکه تجربههای فصل گذشته را فراموش کنیم؟
پیوست:
امروز فیلم «Clayface» را دیدم. داستانی جالب دربارهی بازیگری که پس از دگرگونی چهرهاش به دست دشمنانش، در جستوجوی بازگشت به خودِ پیشین، افتادنِ ماسک چهرهی دوستانش را میبیند. غمانگیز بود که چطور این بازیگر بخاطر اطرافیانش تبدیل به هیولا شد. دو ساعت بیوقفه از احساس و دریافتم به این تراژدی نوشتم.
سالواژه: ثمربخشی
صبح شفاف شروع شد چون چند کاری که باید انجام میدادم از قبل نوشته بودم.
به کتابخانه رفتم به مطالعه درسها ادامه دادم تمرکزم موقع مطالعه کمی بهتر شده است.
وبینار نویسندهساز را شرکت کردم ۱۵ دقیقه آزادنویسی کردم.
بیست دقیقه پیادهروی کردم.
یک قسمت از سریالی را دیدم سریال بسیار زردی بود ادامه ندادم.
کوتاهنوشتهای در کانال تلگرامم منتشر کردم.
#گزارش _نیک ۱۷۶
با داداشم زبان انگلیسی کار کردم و همراهش کلاس آنلاین بودم. مدرسه رفنم اما شاگرد ها نیومده بودن و برگشتم خونه! همه هم با هم سرما خورده بودن الله اعلم! این روزها ها خیلی انار میخورم مادر میگه انار زیاد خوب نیست و تهوع و دیابت میاره اما هر بار در یخچال رو باز میکنم فقط انار مثل جرعه ی آرامبخشی بهم تسکین میده. چند روزیه به مادربزرگم سر نزدم. تدوینِ ساخت سریال مرثیه پاییز رو امشب تموم کردم اما متاسفانه حین خروجی متوجه شدم مشکل فنی داره و کلا با شکست مواجهه شد. یه سرود زیبا برای روز دانش آموز یافتم متنش رو دوست ندارم اما ریتم و ملودی خوبی داره.
۱۳ آبان۱۴٠۵ @Maryamwriter_2
✓🟥 بلعیدن دیگری، بازتولید خویشتن
گزارشی از تماشای یک کابوس متحرک
بعدازظهر امروز، در میان خستگی روزهای اخیر و ملالی که گویی بر تمام اشیای خانه سایه انداخته بود، به تماشای فیلم کوتاهی نشستم که دوازده دقیقه بیشتر از وقت مرا نگرفت، اما پس از پایانش، چیزی از جنس یک پرسش ناخوشایند در ذهنم باقی گذاشت؛ پرسشی درباره ماهیت ارتباط انسانها و آنچه در جریان نزدیک شدن به یکدیگر از دست میدهند.
فیلم با جهانی از خمیر، اشیا، چهرهها و اندامهای متحرک آغاز میشود. جهانی که در آن مرز میان خوردن و خورده شدن، ساختن و ویران کردن، و شناختن و نابود کردن بهتدریج از میان میرود.
آنچه بیش از همه توجهم را جلب کرد، تصویر بلعیدن انسانها و بازتولید یکدیگر بود. موجوداتی که به جای آنکه دیگری را همانگونه که هست بپذیرند، او را به درون خود میکشند، هضم میکنند و با هیئتی تازه بیرون میدهند. گویی هر رابطهای به کارخانهای کوچک برای تغییر شکل دیگری تبدیل شده است؛ کارخانهای که در آن تفاوتها مواد خام تولید محصولی تازهاند.
در این جهان عجیب، ارتباط به جای آنکه پلی میان دو انسان باشد، به چرخهای از مصرف، استحاله و بازآفرینی بدل میشود. آدمها یکدیگر را میبلعند، از اجزای وجود دیگری تغذیه میکنند و سرانجام چیزی از او میسازند که بیشتر به خودشان شباهت دارد.
در لحظاتی از تماشای فیلم، به این فکر کردم که شاید بخشی از رنج روابط انسانی از همین میل پنهان سرچشمه میگیرد؛ میل به تغییر دادن دیگری، شکل دادن به او و بازسازیاش مطابق تصویر ذهنی خودمان. گاهی آنقدر در جستوجوی نزدیکی هستیم که فرصت دیدن فاصلههای طبیعی میان دو انسان را از دست میدهیم.
شوآنکمایر با استفاده از انیمیشن خمیری و حرکت اشیا، اندیشهای فلسفی را به تصویری جسمانی و گاه چندشآور تبدیل میکند. در اینجا خمیر فقط مادهای برای ساختن شخصیتها نیست، استعارهای از انعطافپذیری هویت انسان است؛ هویتی که پیوسته در تماس با دیگری تغییر میکند و گاهی چنان دستخوش این تغییرات میشود که دیگر نمیتوان مرز میان خود و دیگری را تشخیص داد.
دوازده دقیقه گذشت، اما تصاویر فیلم همچنان در ذهنم حرکت میکردند؛ درست مانند خاطرهای که پس از پایان یک دیدار، در گوشهای از حافظه باقی میماند و هر بار با احضار دوبارهاش، معنای تازهای پیدا میکند.
شاید عجیبترین پرسش فیلم همین باشد: اگر ما پیوسته یکدیگر را میبلعیم و از نو میسازیم، پس در پایان یک رابطه، چه کسی از ما باقی میماند؟
مشخصات فیلم:
کارگردان: Jan Švankmajer
عنوان انگلیسی: Dimensions of Dialogue
سال ساخت: 1982
مدت: حدود ۱۲ دقیقه
گونه: انیمیشن سوررئال و تجربی
🟥✓ گزارش نیک | از وبینار نویسندهساز تا اروتیسم مولانا
امروز، در یکی از روزهای کشدار دوران نقاهت، وقتی هنوز سرماخوردگی بخش مهمی از انرژی و حوصلهام را به گروگان گرفته بود، در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. تلویزیون و موسیقی و بیحوصلگی عصرگاهی را پشت سر گذاشتم و به فضای آشنای کلمات و نوشتن بازگشتم.
در میان صحبتهای وبینار، استاد شاهین کلانتری لطف کردند و برایم آرزوی سلامتی کردند. البته با همان شوخطبعی خاص خودشان جملهای گفتند که لبخند بر لبم آورد: امیدوارم گناهانت با این بیماری بخشیده شود!
این جمله در روزی که از دست یک ویروس کوچک به ستوه آمده بودم، رنگوبوی طنزی دلچسب داشت. انگار سرماخوردگی، علاوه بر عطسه و سرفه، مأموریت تطهیر معنوی هم برای خودش تعریف کرده بود!
پس از پایان وبینار، ذهنم از فضای نوشتن به قلمرو دیگری از ادبیات رفت. پرسشی درباره اروتیسم در شعر مولانا برایم پیش آمد. آیا مولانا، این عارف شوریده و شاعر وصال، در شعرهایش از میل جسمانی و لذت تن هم سخن گفته است؟
به سراغ غزلیات شمس رفتیم و از بوسه، لب، آغوش و سیمتنی معشوق حرف زدیم. در این جستوجو دوباره به وجهی از مولانا برخوردم که گاهی زیر سایه تفسیرهای صرفاً عرفانی پنهان میماند: شاعری که از جسم و میل و تمنای وصال نیز با زبانی زنده و بازیگوش سخن میگوید.
برای من این کشف ادبی جالب بود. شاید یکی از جذابیتهای خواندن شاعران بزرگ همین باشد که هر بار از دریچهای تازه به جهانشان وارد میشویم. مولانا میتواند هم شاعر شور عرفانی باشد و هم شاعر بوسه و آغوش و خواهش انسانی.
عصر امروز با تمام کسالت و بیحوصلگیاش، دو پنجره برایم گشود: یکی پنجره نوشتن و دیگری پنجره خواندن دوباره مولانا.
و من، با بینی گرفته و انرژی نیمهجان، هنوز میتوانستم از یک جمله طنزآمیز استاد، یک غزل عاشقانه و یک پرسش ادبی لذت ببرم.
شاید همین هم نشانه کوچکی از بازگشت باشد. بازگشت تدریجی به جهانی که در آن کلمات هنوز میتوانند آدم را از تخت بیماری بلند کنند، حتی اگر فقط در خیال.
سالواژهام: ارتباط
زبان خاندم.
رونویسی بخشی دیگر از «اسطوره در جهان امروز»
از شرکت زنگ زدند و گفتند که امروز کار تعطیل است و من هم از خداخاسته، بودم وبینار دوستان را. متن پوستر وبینارم را نوشتم و دادمش به غزاله. او هم لطف کرد و با خط قشنگش آن را نوشت.
نقاشی کشیدم.
داستانی از «خیمهشببازی» خاندم. داستان دربارهی یک روسپیخانه بود و نکته قابل توجهش، زبان ویژهی شخصیتها آن هم به شکل شکسته بود. گمان میکنم این مجموعه داستان، نمونهی خوب شکستهنویسی محسوب شود.
سال واژه: پذیرش
محبوبم، چه کسی یک قرانی را خرد می کند؟ من آن سکه ی یک قرانی ام که خرد تر از آن نمی شوم.
شروع پادکست وبینار قدری زیاد دلنشین بود، خواندن قطعه های ادبی “محمد صالح علاء”همیشه من را وجد می آورد. به یاد دارم در دهه ی نود، برنامه ی شبانگاهی پنجشنبه های رادیو پیام با اجرای بی نظیر ایشان بود. جایی که با خواندن قطعه ای ادبی اش؛ محبوب من… آغاز می شد و در ادامه می گفت: سلام شنوندگان جان❤️🔥🥹
او را در” دوقدم” مانده به صبح شبکه ی چهار در جایگاه مجری برنامه، دنبال می کردم. مهربان بود و با احترام، احساسی زیبا در کلام و صدای او وجود داشت.
تکرارآموزی کتاب هایش، لذتی دارد همیشگی.
جلسه ی درمان با روانپزشک، رضایت بخش بود.
غذارسانی گربه های زیبای شهری
ملاقات با دوست قدیمی پس از چند ماه
گپ و گفت با خواهر زاده ام بعد از مدتها( ساکن آلمان)
بازنگری رزومه
دز نیمه شب خود را دوان دوان به گزارش نیک رساندم، البته بعد از ساعاتی خواب عمیق.
آرزوها دورند. دورتر و سقفشان بلندتر از همیشه است. اما من دارم آرزویم را زندگی میکنم در نویسندگی. پیوستگی را میزیم. پرمایه و ارزشمند است این زندگانی که با قلم به دست گرفتن طی شود. اصلا اگر ننویسم زنده میمانم؟ بعید میدانم. نوشتن هزار مرتبه بالاتر و بهتر از حرف زدن است. به درکی بهتر و شناختی ژرفتر میرسی بیآنکه سوختت تمام شود. تازه پرانرژیتر میشوی و نگاهت وسعت پیدا میکند.
کاش فرصت بیشتری داشتم تا وبینارها را شرکت کنم. متاسفانه زندگی مجالی نمیدهد برای همه کارهایی که میخوایم. نمیتوانیم خودمان را به آنها برسانیم. دشوار است پذیرفتنش. حیف نیست عمری را با لحظههایی به بطالت بگذارنیم که دیگر بازنمیگردند. حداقل اگر چیزی یاد بگیریم و بیافزاییم بر ذوق و سلیقه و دانشمان، باز حرفیست. جای دفاع دارد.
به وبینار میروم. خسته بودم. خوابآلود و تشنهٔ خوابی عمیق و درست و درمون. پیش نمیآید. گوش میدهم. مینویسم. آزادنویسی میکنم. مظلوم واقع شده منِ درونم. با او حرف زدم. دیر بود برای نجاتش. او را به خاک سپرده بودند و من حتی به ختمش نرسیدم. میلرزد استخوانهایش و میلرزاند تنم را که چگونه فراموشش کردم. او من بود و من او. گذشت دیگر. من بخودم باختم و در پاسخ سوال استاد میگویم:« جز خویش هیچ کسی را آنقدر نیازدم.»
سه بار پیاده میروم. نخست صبح که نسیم خنکی به استقبالم آمد. سپس عصر که هوسِ پاستا میکنم و میروم تا وسایلش را بخرم. و بعد از خوردن شام دوباره راه میروم. سبک شدم. و البته از شدت غمِ عجیب و لانهکردهٔ این روزها کاست.
دوباره آزادنویسی میکنم و روزم را روی کاغذ ترسیم میکنم. بجز خستگی ناشی از کمخوابی تمامش خوب پیش رفت. با برنامه و بیبرنامه نرسیدم به همهٔ اموراتم.
کتاب« سیکادا» را دوباره میخوانم. کیف میکنم. لحن استاد در سرم میپیچید، تکرار میشود. میخندم. یاد آن ایام میافتم. چه بامزه بود لمسِ سیکادا روی کاغذ و نظر دوختن به سرنوشتش.
از کتاب «دست بردن زیر سیب» میخوانم و محبوب میشود نثرش نزد من. رفت در لیست کتابهایی که بخرم و بخوانمش.
محبوب من
روزهایی که میتوانم تک به تک ثانیههایش را برایت بازگو کنم را بینهایت دوست دارم. یعنی میدانم آنقدر کسلآور نیست که حوصلهات را سر ببرد.
پس اینبار هم زمانِ باارزشت را در اختیارم قرار بده.
نامهای که برایت مینویسم را باید به واسطهی چشمانت به قلبت پُست کنی! امیدوارم از آن پستهای پیشتاز باشد و در کسری از ثانیه به دستِ قلبِ نازنینت برسد.
روزم اینگونه آغاز شد:
مقدمهای صبحاندود با چاشنی شعر و چای. این ترکیب را حتماً به تو پیشنهاد میدهم عزیزم. اگر شعری از فروغ و یا احمدرضا احمدی باشد که چه بهتر. حتی چای هم در این لحظه بیشتر به تو میچسبد.
در طولِ مسیرِ رفتن به کلاس، ترکیبهای دیگری را نیز با چای در ذهن خود فهرست کردم. چندتایشان را به تو میگویم، شاید به کارت بیاید.
چای قندپهلو که به گوشت خورده است؟
چای قهوهخانهپهلو چطور؟
چای قلیانپهلو
چای استکان کمر باریک پهلو
چای قبلهعالم؛سلطانِ صاحبقران پهلو
چای قوالی پهلو
چای شاهنامه پهلو
چای شعرپهلو
چای رباعیپهلو
چای باباطاهرپهلو
چای غزلپهلو
چای سعدیپهلو
چای شعر سپیدپهلو
چای نیماپهلو
چای موسیقیپهلو
چای کلاسیکپهلو
چای بتهوونپهلو
چای باخپهلو
چای ماچ پهلو
این آخری به این روش انجام میشود که یک قلوپ چای هورت میکشی و صدای ماچ درمیآوری.
خلاصه به ترکیبات جالبی دست پیدا کردم. به تو اجازه میدهم بدون حق کپیرایت هر کدام را که دوست داشتی، امتحان کنی. خودم چای قهوهخانه پهلو را خیلی دوست دارم تجربه کنم. شاید مثلاً در نازیآباد یا جوادیه. کنار داشمشتیهای سبیلو و گندهلاتهای تهرانی.
حالا یک روز اگر حالش را داشتی(شایدم جرئتش را) به من خبر بده. با همدیگر میرویم.
روده درازی نکنم. بعد از کلاسهای کارگاهی و طولانی مدتی که داشتم، کمر همت بستم و به جای برگشتن به خوابگاه، سری به کتابخانه زدم.
یکجا برای خودم نشستم و شروع کردم به نقاشی کشیدن. فکر میکنم از تأثیرات استاد جدید تصویرسازیام باشد که همنام خودم است.
خدا انسانهایی که عاشق هستند و تو را هم به وسوسه عاشقی دچار میکنند، زیاد کند و یا بر سر مسیرت قرار بدهد.
خلاصه که جانم برایت بگوید، دقایقی که اصلاً نفهمیدم چگونه گذشت، مشغول عشقبازی با مدادشمعیهایم بودم.
در آن میان، دختری هم روبهرویم نشسته بود و از آن کتابهای ترسناک پُر از فرمول و عدد، جلویش باز بود.
هر از گاهی با بیچارگی و مغز درد، سرش بالا میآورد و با نگاهِ کوفتت بشود نگاهم میکرد.
من هم با نگاهِ خودت پختی، خودت هم باید بخوری جوابش را دادم.
ساعاتی بعد در وبینار نویسندهساز شرکت کردم و پانزده دقیقه آزادنویسی داشتم. این را هم اگر میتوانی امتحانش کن. مثل یک دوش آبگرم میماند. روحت را سبک میکند.
اگر فکر میکنی بعد از خوردن ساندویچ سلف به خوابگاه برگشتم، باید بگویم اشتباه میکنی عزیزم.
درودی بر کالسکه بفرست چرا که بعد از شام، با «گامیدن» روز خود را ساختم.
پرسهزنی در کوچههای ونک و رفتن به شهر کتاب، سوگولی گزارش نیک امروزم است. آخ که اگر بدانی چقدر به جانم چسبید!
فانوسهایی که حریر شب را با انعکاس پرتوهای نورانی میلرزاند. سکوت شب که البته نام یک سونات است. یعنی صدایی نواخته شده که تنها پرسهزنها آن را میشنوند و در آخر قرار آشنایی با کتابهایی که به طور اتفاقی چشمهایمان به هم میافتاد و سر صحبت را با ورقزدن باز میکردیم.
در پایان نامه یک شگفتانه هم برایت دارم.
بلاخره برگشتن به خوابگاه و تماشای فیلم سینمایی «بویخوش یک زن»
میبینی عزیزم؟ امشب به طرز دیوانهواری فوقالعاده گذشت.
چون نمیخواهم خستهات کنم، صحبت کردن راجع به این شاهکار را به نوبتی دیگر میسپارم.
فقط همین یک دیالوگ را ضمیمهی این نامه میکنم و میبوسمت؛
«چارلی، روزی که دست از جستوجو برداریم، همان روزی است که میمیریم.»
موقع نوشتن متنی، از ویرگولهایی که میگذاشتم چنان کیف میکردم که یکدفعه با خودم گفتم: من که با چند ویرگول به این درجه از سرخوشی میرسم، اگر کوکائین بزنم چه بلایی سرم خواهد آمد؟
اینجا را خیلی دوست دارم. از صبح دلم میخواست این را بگویم و خجالت نکشم.
در طول روز فهرست کارهایم را اینطرف و آنطرف مینویسم تا شب بیایم و گزارش بدهم. اما شب که میشود، دیگر حوصلهی تعریف کردنشان را ندارم. امیدوارم این نقیصه برطرف شود.
این روزها حسابی ساعت خوابم بهمریخته.
سه و نیم صبح پنجشنبه است و درحالِ یادداشتِ اتفاقاتِ چهارشنبهام هستم. امروز قرار بود خیلی کارها انجام دهم. اما همان اول صبح از دنده چپ بیدار شدم و بسیار طول کشید تا اوقاتِ آدمیزادی پیدا کنم. بعد از آن هم اتفاقاتی افتاد که دیگر رمقم برای ادامه روز از بین رفت. هیچ کار مثبتی انجام ندادم تا به آخر شب رسیدم. آخرشب به جانِ آشپزخانه افتادم. همزمان شام حاضر کردم، ظرف جمع کردم، برای فردا ژله آماده کردم و آشپزخانه را مرتب کردم. باور دارم آدمیزاد شاید از کارِ زیاد نَمیرد، ولی از بیکاری و فکر و خیال خواهد مرد.
به انجام کارهای خانه معتاد شدهام. کسی هم کاری با من نداشته باشد خودم میروم سلامی به آشپزخانه عرض کنم.
با انجام کارها فکرم مرتب میشود و لذت میبرم.
انگار اینطوری روز مفیدی داشتهام.
تازه بعد از ثبتِ این گزارش باید بروم لیستِ امروزم را تکمیل کنم، یادداشتِ چهارشنبه را بنویسم و بعد بخوابم. آن هم تازه شاید بخوابم.
باید. سَری هم به مزرعههایم بزنم.
(معتادِ بازیهای مزرعهداری در گوشی هستم. معتاد واقعی.)
فردا باید به اتاق بایگانی هم سَری بزنم.
گلدانها را آب بدهم و یک دستورِ آمادهسازی تازه در دفتر آشپزیام ثبت کنم. اصلا در فارسی به رِسپی چه میگویند؟ معادل فارسیاش چیست؟ دسر و ژله را که نمیپزند، نمیشود گفت دستورپخت. دستور تهیه یا آمادهسازی هم زیادی درازاند.
دوستشان ندارم. پس چه بگویم؟
مطالعه امروزم صفر بود. ناراحت شدم.
بعید است فرداهم بتوانم جبران کنم، اما آدمی به امید زندهست. باشد که رستگار شویم و به قولِ شین.کاف یادمان نرود،
« ما ساکنانِ جمهوریِ ادبیاتیم»
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۳
روز اجتماعی و جالبی بود. امروز از صبح عمهام دعوتمان کرده بود برای ناهار. همه بودند؛ عروس عمه، داماد عمه، شوهر عمه، دخترعمه، پسرعمه، همه و همه. بودن در جمع خانوادگی فرصت شرکت کردن در کلاسها را ازم گرفت. یعنی آنقدر غرق در صحبت شدیم که یادم نبود کلاسهایی هم دارم. دیدن فیلمهای عروسی پسرعمهام باعث شد بفهمم آنقدرها هم که فکر میکردم بد نشده بودم؛ حتی بهمراتب خیلی هم بهتر از باقی بودم. درست است لباسم باید روی کفشم میبود، اما کمی بالاتر بود و نزدیک مچ پایم قرار داشت. شینیونم کمی شلخته شده بود. لباسم در قسمت بالاتنه بهشدت باز بود. سعی میکردم وقتهایی که کتم را از روی لباسم درمیآوردم، خودم را با گوشی مشغول کنم یا به فرشها نگاه کنم. مثل اینکه اینطوری کمتر خجالت میکشیدم کنار بابام. تصمیم گرفتیم بیرون برویم. بالا رفتیم و آرایشم را تمدید کردم. مداد چشم هدیه عروس عمهام را کشیدم. مداد خوبی بود. من همیشه مداد چشمهایم میریزد زیر چشمم، اما این هنوز نریخته بود. رنگش هم مثل سرمه زغالی بود. کمی پودر فیکس زدم و رژ لبم را هم تمدید کردم. با دخترعمههایم که یکی بزرگتر از من و دیگری دبیرستانی است و عروس عمهام که یک سالی از من کوچکتر است، رفتیم به عطرفروشی همیشگیمان. آقای توکلی هر چند دقیقه یکبار پیش ما میآمد و سریع میرفت. من دوباره عود همیشگیام، عود وانیل، را خریدم. چند جایی برای ساعت رفتیم، اما چیزی که میخواستیم نبود. ما یک ساعت طلایی، صفحهمشکی، کلاسیک و زنانه میخواستیم. معمولاً فیک بودند و اصلهایشان هم شدیداً گران بودند. پس برگشتیم و رفتیم دکتر برای مامانی. سحر زنگ زد که برویم باغشان در نقاب. همگی دل و رمق نداشتیم، اما هیچکس ساز مخالف نزد. فقط گفتیم باید منتظر مامانی بمانیم تا بیاید. ساعت دوازده کارشان تمام شد. باغ کنسل شد.
از آنجا که آمدم، دلم شدیداً رقص میخواست. از زمانی که فیلمهای عروسی را دیده بودم، قری در کمرم افتاده بود که بالاخره وقت شده بود خالیاش کنم. دامن گیپور زرشکی ده سال پیشم را از کمد درآوردم، زیپش را باز کردم و پوشیدم. یادم آمد همه خواب هستند، پس درآوردمش و دوباره با زیپ بسته تنم کردم. آهنگ محبوب زیاد دارم. یکی از آنها «یک دل نه صد دل عاشق» از منصور است. با دو دست گوشه دامن را بالا میدادم و کمی سرم را به همان سمتی که پایم را جلوتر میگذاشتم، کج میکردم و لبخند کوچکی میزدم؛ بعد طرف دیگر. خوشحالم که فیلمبرداری کردم از خودم. شاهکاری خلق کردم، تعریف از خود نباشه! حقیقتاً رقص را دوست دارم. او هم مثل نوشتن، زمان را از یادم میبرد. در پایان، امروز روزی با خوشحالی، ناراحتی، ذوق و خوشگذرونی با خانواده گذشت و من این را بعد از چند وقتی به خودم مدیون بودم.
سالواژه: حال خوب
ساعت ۵:۰۵ دقیقهی گلدن تایم بیدار شدم. با شادابی انرژی بالا. همزمان همسرم بیدار شد و گفت: من میرم کله پاچه بگیرم. در اپلیکیشن عرشیان طبق روال برنامه امروز رو ثبت کردم تا آخر شب که موقع ثبت میرسد ببینم تیک انجام شد را میزنم یا نیمهکاره ماند یا ناتمام ماند. بعد آلفای آرامش ۵ دقیقه بعد از بیداری را انجام میدهم. ۲۰ دقیقه در مدیتیشن با آوای پرندگان مینشینم. برنامه آرامش روستا عجیب حس خوبی در من پدید میآورد. هنگام نگاه کردن یکباره ایدهای ناب به ذهنم رسید. همانی که آرزوشو داشتم و برای آمدنش کوشش میکردم. اینبار با جوشش خودش را به من رساند. یک لباس مخمل کبریتی خردلی را تبدیل به یک جلیقه کنم که بر روی جلو سینهی آن یک بلوط فندقی رنگ با برگ سبز گلدوزی شده و کار دست خودم است. البته هیچگاه گلدوزی انجام ندادم، اما مطمئنم از پس آن بر میآیم. گاهی عجیب این شعر ناگفتهی ما میشنود با نشانهها و ایدهها و آدمها خودش را عیان میکند.
این همان عشق به طراحی لباس است که شاید روزی رسالت شغلیام باشد، اگر نشود هم برای حال دلم باشد که برایم شادی آفرین است.
امروز بهترین روز زندگی من است، زیرا متفاوت آغاز شد.
روزتون همراه با حال خوش.
حلزون قشنگ، میبینی، نیلینی محمد صالح علا چه جوری واژههارو مادری میکنه؟🥹
گزارش نیکِ یک روز معمولی از زندگی یک آدمِ بیکار
امروز خواب ماندم.
شارژ موبایلم تمام شده بود و گوشی خاموش.
آلارم هم طبعن قدرتی برای بیدار کردن من نداشت.
با هول و ولا، تمام مقدمات ناهار را پیش از خروج از خانه فراهم کردم و رفتم کلاس.
از کلاس که برگشتم، ناهار را سر و سامان دادم.
خوردیم و بعد آماده شدم برای رفتن به ترهبار.
کلی خرید کردم. شاید امسال بالاخره شوری خانگی، سفرهمان را تزئین کند.
در راه برگشت، یک ساعت و نیم در ترافیک ماندم.
فرصتی طلایی بود برای تأمل در معنای زندگی و چراییِ خرید اینهمه بار.
با کمک رضا، خریدها را از پارکینگ به آشپزخانه منتقل کردیم.
خوششانسیم این بود که درست موقع ورود من به پارکینگ، رضا از مغازه برگشته بود.
شکر گاهی زندگی با آدم همکاری میکند!
خریدها را زمین گذاشتم و دویدم برای پیادهروی.
برگشتم و شام پختم.
خریدها را شستم.
حالا مانده استحمام، نوشتن برای کانال، گزارشنویسی در سایت گزارش نیک و البته خواب.
نمیدانم امشب چه ساعتی موفق میشوم به بالش و لحاف گرمم برسم.
آنها ظاهرن دائم در انتظار منند و احتمالن قدری دلخور.
نگفته نماند که، نویسندهساز را آفلاین شنیدم، آخرین جلسهی کارگاه شعر را دوباره مرور کردم، کانال دوستانم را خواندم و برایشان کامنت گذاشتم و نوشتههای گروه نویسندگان چهارگوشه را هم سر و سامان دادم.
حالا اگر کسی پرسید امروز چه کار کردی، میگویم: تقریباً هیچ!
فقط یک روز زندگی کردم، آن هم با سرعتِ دو برابر و بدون مجالی برای تنفس.😁
امروز تو این فکر بودم که نی نی خانم قاسمی زادگان بلاخره به دنیا اومد؟ چون خبری ازشون نیست. امیدوارم هر دو سلامت باشن.
آهنگ کمتر گوشیدم.
اکسپلور نرفتم.
نوشتم و نوشتم.
مادران و دختران رو خوندم و میخوام خشم و هیاهو رو هم شروع کنم.
کارم رو جدی تر گرفتم.
قصد دارم غرقگی رو تجربه کنم. غرق درس خوندن غرق نوشتن و غرق کار کردن.
گزارش نیک هام باید مفصل تر بشن و فکر هام کمرنگ تر.
همین
صبحی که هنوز روشن نشده،من بیدار و افکار روزمره ام،امروز را چطور شروع کنم؟باز با چای و دیدن ولاگ ،قدم زدن در پاییز و بو کردن هوای پاییزی میتواند خود خوشبختی برای من باشد.هر روز فکر میکنم اگر سال بعد همچین روزی را نبینم؟
سعیم را میکنم از هر لحظه اش استفاده کنم،گرچه بعضی کارها جا می ماند آن هم به خاطر چند کار روزمره ای که باید هر روز انجامشان دهم،تمیز کردن جای بچه ها،شستن ظرف غذایشان،گذاشتن آب و غذای تازه،شانه کردن موهای کوتاه و براقشان و….کلی کار تکراری هرروزه.چند کار توی لیست نوشته شده ام می ماند،ناراحتی ندارد،حداقل سعیم را کرده ام.
تلویزیون را فقط برای بچه ها روشن میکنم آن هم شبکه کودک و بس.خودم ولاگ و موزیک فقط.
چند باری از سر اجبار با تلفن حرف میزنم،همه میدانند من از تلفن صحبت کردن متنفرم،پس چرا این کار را تکرار میکنند؟!
حالا که غذا آماده است و کمی با بچه ها وقت گذراندم وقت کارهای بیرون خانه رسیده برم ببینم توی لیستم چه چیزهایی نوشتم.
والله جاای نیستم بتونم نویسداری کنم اما جاای خوبی هستم که بتونم پیادهروی کنم و تا تونیستم پیادهروی کردم آهنگ گوش کشیدم با باند
وبینار نویسندهساز درحدِ یک سلام بودم
به وبینار مبینا بودم ولی نبودم چو هرچه میگفت میانِ جمع نتونیستم شَنووم. در وبینار الهه علیزاده هم نبودم به داخلِ خیابون بودم اسنپی نزدیکِ جاایکه مهمون بودِم رسید، اما گفت: ده دقیقه خانوم شما دیرتر میرسونم میرم دنبالِ خانوم ام استخر همیدورِ برگردونه بپیچم بردارم خانوم رو باز شما میرسونم دیدم خیلی خاهش و تمنا کرد قبول کردم ته حدِ گفت:
اولیت اول از خانوم هاست سیاهتیک داره میره استخر حال روحیه اش خوبتر شه مهام قبول کردم!
یکم راه که رفت ترسیدم او دورِ برگردون زیرزمین بود بمه نا آشنا گفتم نکنه مه فریب داد نفسم بند اومد یکم راه که رفت دیدم نه صحیح هسته و خوده چنان نشون دادم که انگار راه میشناسم تا حدی که ازم پرسید: خانوم شما ایجا رو از کجا میشناسید گفتم: مه ۷ سال ایجا زندگی کردم جدیدن رفتم گلستان خونه گرفتم به ای که هفت سال زندگی کرده بودم ای دورِ برگردونه نه دیده بودم تا که رفت دمیاستخرِ زنانه به خانوم خود زنگ زد خانوم او آمد بیرون به ماشین نشست دلِ مهام جمع شد همودم لوکیشن دوباره که زد مسیریابی یک دم ووس گفت: صدمترِ دیگه به راست به پیچید و دوباره به پیچید روشنِ شش که همودم گفتم: آغا راست میگه بپیچید روشنِ شش بعد میشه صنعت چهار رو به رو ای روشنِ پنج در تعجب طرف فرو رفت دید که مستقم او ره بردم خونهای قبلی خود شهرک صنعتی قلعهمیر! آخِه حال ژاریام به اوجا که مه هفت سال بودم؛ زیست میکنه!
یعنی خونهایژاریام مهمونیام
/ قبلن ایجا که بودم حقِ گشتوگذار نداشتم تو حیاط یا که داخلِ سولهها برم دیروز به اولین دفعه رفتم سرِکاری ژاری ام و رفتم خوب پیادهروی داخلِ حیاط چوکه ایبار دلِ فیض جمع بود که مه مهمونی آمادم نه زیست که هردم مهره کسی ببینه خلاصه خوش گذشت!
و میفهمم ای چند روز گذارش نیکره دیر میفرستم شرایط خرابه در حدِ لالیگاه باید روز بفرستم که نفهمه فیض متاسفانه!
خوابم برد دیشب.
حلزون خیلی جالب است. هیپنوتیزم شده است. با دیدن چه چیزی یا چه کسی خدا داند.
پاییز و زمستان خوابم بهتر است نسبت به بهار و تابستانها. دلیلش کار است. برنامه میدهد. بهتر است نه که خوب باشد. به مردن که عادت کنی به تب کردن عادت میکنی.
با اویی صحبت کردم و دلیل رفتارم را برایش توضیح دادم. حق داد و حل شد. هر چند ندانسته رفته بود به آنانی که نباید چیزهایی گفته بود که به حق نبودند ولی خب…
خیالم نیست.
تایپ کردم.
باید بنویسم. اگر ننویسم پس چرا زندهام؟
نقاشی که ن خطخطی کردم.
دلم میخواهد کشیدنهای تکراری را جر دهم و بیپرواتر شوم باز.
وبینارهای ۴شنبه را بسیار دوست دارم. فرشته، ندا، مبینا، آسمان (فاطمه یاوری) و نویسندهساز و تمرینجا.
۴شنبهها را بسیار دوست دارم. در این برهه روز مورد علاقهم است. تا بعدها ببینیم چه پیش میآید.
شب بخیر؟
خیر
ظهر بخیر. بروم برسم به کهنگاه یوتاب.
شاهین کلانتری کوبهی درِ خاطرههایم شده. کوبه را هفتهی پیش در «کارگاه خردهخاطره» زد.
فاصلهام را کمِ کم میکنم. با خاطرههایم. خدایا چقدر خاطره دارم؟ خیلی تا. دارم یکی یکی درشان میآورم. از تهِ تهِ صندوقهای ذهنم. وقتی بیرون میآیند فوتشان میکنم میتکانمشان پاکشان میکنم جانشان میدهم بعد مینویسم شان. تازهی تازه میشوند. بدون انگیزه چگونه حوصله میکردم به این خردهخاطرهها بپردازم؟
ناهار خورده و نخورده میزنم بیرون.
با الهه علیزاده سرزبان را بودم.
شاهین کلانتری از کتاب «دست بردن زیر لباس سیب» خواند. محمد صالح علا عاشقانه و به گمانم عارفانه مینویسد.
ساجده در ادامهی وبینار از شعر گفت و بعد از احمدرضا احمدی خواند.
خیابانها شلوغ است؛ خوراکیها و سوپریها بیش از حد. پوشاکیها اییی…
در کلمهبرداری به این عبارتها رسیدم:
«کفرنج بیوگان»، «مباحثهی فرهنگی»، «مثل سبویی در شب یخبندان میشکستم» و «در چنگال بختکی گرفتار است.»
فرشته برگی از تعریفهای سلامتی گفت.
متین چپانی از مشخص کردن مرزهای شخصی حرف زد.
در وبینار «خطخطی» ندا احمدی یک خاطره از نقاشی کشیدممان، خواست. به عقب برگشتم. سالها. برایش نوشتم.
آشپزخانه مرتب شد. پاکیزه. حتمن خواب راحتی خواهد داشت. آشپزخانه را میگویم.
افشین عزیز
اینکه میگوییم دیالوگهای یک داستان باید طبیعی و باورپذیر باشند و به دهان شخصیت بیایند، به این معنا نیست که اگر از زبان عامه مینویسم کلام را محدود کنیم به شرحِ بودوباشِ روزمره، و سخن پُرمایه را منحصر کنیم به شخصیتهای نخبه و فرهیخته. سیامک وکیلی بهدرستی در این باب میگوید: «آنها (مردم) زیاد حرف میزنند، تکرار میکنند، نصفهکاره رها میکنند؛ دور میزنند و به اول باز میگردند، موضوع را گم میکنند و… ولی تجارب زیادی دارند. فقط اگر قرار است ابراز کنند باید توجیه شوند و از طرفی با بیان خودشان و با ویژگی و اصطلاحات محیطی و اجتماعی خودشان باید ابراز کنند.» (نقد امروز، ص۲۴)
بنابراین شخصیتهای عادی هم میتوانند از ژرفترین تجربههای فلسفی و حکمتآمیز بگویند، مشروط بر آنکه منطقِ محافظی در کار باشد تا سخن به زیستِ ایشان ببرازد.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات چهارشنبه را:
صبح، نوشتونویسِ جانانه و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و آثار ۳ نفر از همسفران دورهی نویسندگی خلاق+اشاره به داستان بلند «نماز میت» از رضا دانشور، بههمراه نقدی از جواد اسحاقیان دربارهی همین اثر. ارائهی مطالب مکمل جلسهی آخر کارگاه شعر. دو جلسه کلاس خصوصی، بازنویسی رمان و داستان کوتاه، وبینار «نویسندهساز» و نگاهی به چند قطعهی ادبی از محمد صالحعلاء در کتاب «دست بردن زیر لباس سیب». پیادهروی شبانه در عفیفآباد شیراز. و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
گزارش نیک
امروز در وبینار استاد از محمد صالح علا خواند. چه به دل مینشیند صمیمیت کلامش . بعد خواست پانزده دقیقه در همین حال و هوا بنویسیم. همین حالا مرور کردم چه نوشته ام اشکم سرازیر شد چقدر خلوص توی این نوشته بود. چقدر احساس پنهان شده در همهی ماهست. بعد از کلمه برداریهامان پرسید. نوشتیم. امروز با خودم عهد کردم کلمات جدید را نه به حافظه که در نت گوشی بنویسم و بعد به جای امنی منتقل کنم تا در زمان مقتضی آنها را به دوستانم تبدیل کنم. کلماتی که آشنا هستند اما در روزمره استفاده نمیشوند را به کار بگیرم تا با آنها مانوس شوم. ساجده برایمان گفت از شعر. از تجربه کنار یک نقاشی ایستادن و به آن فکر کردن که موقع کشیدن این تصویر نقاش به چه می اندیشیده و از همین شیوه برای شعر بهره میبرد که شاعر میخواسته چطور بنویسد. ابزارهایی که شاعر باهاشون کار کرده چه بوده .
و تئوری شعر از اسماعیل نوری علاء را مرور کرد.
هوا خیزک خیزک روشن میشد که برای پیاده روی رفتم. بیتا زنگ زد گفت بچه را میآورد. گفتم منتظرم. تمام روز با او بودم امروز بیقرار بود . هم خوابش میآمد و هم نمیخواست بخوابد مقاومت قابل ملاحظهای بود. وقتی بالاخره روی پایم خواب رفت. در نت گوشی پیش نویسی برای درنگی بر عروسی عباس خان نوشتم.
عصر که آمدند دنبال لنا. من هم استراحتی کردم و بعد تا آخر شب مشغول مرور کتاب و نوشتن و خط زدن و دوباره نوشتن بودم. آخرش هم به دلم ننشست که ننشست .
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 176
میخواستم دوباره یادداشتم را با تفتفی کردن این و آن شروع کنم. ولی از نیم ساعت قبل که سارا تف کردن “شتر لاما” را نشانم داد، دیگر تفهایم آن قدرت سابق را ندارند. احساس ناکافی بودن گرفتند. اصلا من که باشم در تفپراندن با شما رقابت کنم. همان تف شما را میپراکنم از این به بعد لامامای عزیز.
پیادهروی صبحانه. کلاس ۷.۵ صبح و گوش ندادن و بهجاش وبینار دیروز را گوش دادن و کلمات هفتگی را نوشتن. آزادنویسی؟ نداشتن. به وبینار امروز رسیدن؟ نرسیدن.
ظهر موقع برگشت گوشی را جا گذاشتم تو رختکن و یکدور عارضهی قلبی گشتم. از همانها که استاد امروز میگفت و خوب گوش ندادم.
تمرینجا بودن و خسته و خوابالو بودن. روی تخت نرفتن برای نخوابیدن.
چرت زدن وسط نوشتن گزارش نیک وقتی اسم خواب آمد.
دیشب همین وسط خوابم برد و حالا فرداست که دارم بقیه را مینویسم.
پیادهروی تنها. پیادهروی دو نفره. پیادهروی دونفرهی ۲. یکبار دیگر هم گوشی را جا گذاشتم.
فراخواندن سردردها. دیروز گفتم خداراشکر سردردها غیرفعال شدند و نمیآیند سراغم. خب، صدایش کردم انگار. جَلدی خودش را رساند.
شبنشینی با سارا. چای نوشیدیم و وبینار خطخطی را با هم بودیم و نقاشی کشیدیم.
زود بیدار شدم تا به قطار کارهای عقبافتاده برسم. سوار شدم و در ایستگاه ورزش پیاده شدم. سپس دوباره سوار قطار شدم و در ایستگاه رضایت پیاده شدم. در این میان هم آزادنویسی کردم. چهارشبنهها پرازدحام است. معمولا امتیاز نیکگزارشش را فردایش میگیرد. حمام کردم، موهایم را سشوار کشیدم و بدوبدو آمادهی کلاس رانندگی شدم. کیف کلاس تصویرسازی را هم جمع کردم که بعد از آن بروم پیش ه. کلاس رانندگی مثل همیشه حالم را بهتر میکند. چرخ میزنیم در شهر و آموختهها را در عمل میآزماییم. پایم در رفتوآمد مدام بین گاز و ترمز درد میگیرد. همه چیز برایم مثل مارک زبر پشت یقهی لباسِ نو است. از مربی خداحافظی میکنم و به سمت ه راهی میشوم. انرژیام تخلیه شده. خسته هستم اما رفتن پیش ه، روحم را تازه میکند. اما شرمسارم از اینکه تمرینی برای ارائه ندارم. این یک هفته خیلی سریع گذشته بود و آنقدر فردا فردا کردم که هفته تمام شد. داشتن همه چیز با هم خیلی سخت است. در ذهنم میگویم که نمیتوانی در تمام ابعاد زندگیات صد باشی. اگر در تمرین تصویرسازی صفر بودی، در نوشتن و خاندن و ورزش و چیزهای دیگر صد بودی. صد هم نه حداقل نود. میخواهم در یک چیز صد باشم یا در همه چیز ده؟ اولی آسانتر است اما عمقی برایم ندارد. برای منی که علایق زیادی دارم و شیفته یادگیری هستم، کمیت با کیفیت متوسط برایم جذابتر است. اینکه تنها یک عکاس باشم یا یک گرافیست برایم کافی نیست. باید نویسنده، شاعر و خیلی چیزهای دیگر هم باشم. با درصدها و اولویتهای متنوع. تصویرسازی چهره انسان را ادامه میدهیم و ذوق میکنیم از خلق آدمهای کاغذی تازه متولد شده. چای میخوریم و عجب کیفی میدهد. منِ خیلیچاینخور درخواست فنجان دیگری میکنم. چای در کنار دوست، طعم دیگری دارد. ه از رسیدن به اهدافی میگوید که در ابتدای هر سال برای خودش مینویسد. باورش نمیشود که بهشان رسیده. خودِ دو سه سال پیشش را یادآوری میکند که حتا فتوشاپ را بلد نبود باز کند. حالا ببینش، از نقاشی در فتوشاپ میگوید، در مدرسه به هنرستانیهای تخس فتوشاپ یاد میدهد، معلم ایلاستریتورش را شگفتزده میکند. با افتخار نگاهش میکنم. تلاشش برایم الگوست. درست است که شبیه گزارش نیک او شد، اما گزارش نیک دوستانم، نیکگزارش روز من هم هست. بعد از ه، میروم که خانه نو را به مشتریهای جدیدش نشان بدهم. پسرخاله شاید مستاجرمان شود. خواهیم دید چه خواهد شد. زنش را دوست دارم. مهربان است. یاد روزهای اول ورود به خانه شوعر میافتم. مهرطلبی موج میزد. به خانه مادر برمیگردیم، نان چربی میزنیم بر بدن و بعد هم به خانه میرویم. سهم روزانه بوف کور و فلسفه پیادهرویام را برمیدارم. یک کتاب کودک ورق میزنم و به چهره دخترک توی داستان دقت میکنم. به چشمها، بینی، دهان، موها، فرم صورت. کتابهای کودک را باید هر سری با یک هدف نگاه کنی. یک بار به داستانش توجه کنی، یکبار به تصاویرش و هزاران بار به جزئیات تصویرسازیاش. در نهایت هم مثل کودکی که برایش داستان میخانند، به خواب میروم. امروز رنگ سبز را برای مربعهای پانزده دقیقهایام انتخاب کردم. امروز چهار مربع سبز در کاغذروزم داشتم.
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری عارضی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه بهزادیمقدم on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی حمزه on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۵: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیلدا بشیر on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From م on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟