محاله بادها درخششم ره بداند
محاله سبزهها صداای پاهام رو حس کنند
در چنین مقدم دوست دارم بیتِ شاعرِ که چو تو باشی
شعر:
قفسهها سکوت خونه ساختن در
چاردیواری دجلهای تبلهوسازِ مه
شعر:
مبارکه به لبو لبِ بلبل چو بیرنگترینه
ساکتِ و روشن میشه ولی خاموش نه
به مزاغِ رو سرم به دستورِ قابلمهای
دستِ بامزهای تو
چو دانی هردم قافیه داره
دوروبرگردون زنه به سمتِ تهیدل مغارگاهام
شنبه و دردِ شانهای که نشسته در خانهی تنش. خوب میشود. قول داده است درد. گفته است میرود. کی؟ کیاش را نگفته است.
شنبه و کتاب. زیادی تلمبارست. هر روز تنها صفحهای از هر کدام. کیف نمیدهد تنها یک صفحه. تشنه میشود و تشنهتر برمیگردد. تلمبارست. گیرست. گیر کتابهایی که نباید بروند خانهشان. باید بمانند. باید بخواند. باید راضی شود به تنها یک صفحه. تنها یک صفحه هم خوبست. راضی میشود. دل میدهد.
شنبه و وبینار فاطمهیاوری. ۶و۵۰ دقیقهی بامدادگان. یوگا و مدیتیشن. لبخند میآید. از کجا؟ نمیداند.
شنبه و تمرینجا. قاب شیراز. یادگیری.
شنبه و وبیکار الههعلیزاده. الهه نبود. قرار نبود نباشد. نبود اما.
شنبه و وبینار نویسندهساز. آزادنویسی و آهنگی که قلقلک میداد اشکهای لب مشکش را. ریختند. آزادنویسی؟ ننوشت. نه اینکه نخواست. خواست. اما هر خواستنی توانستن نیست.
شنبه و وبینار شکیبا اسکاف. افلاطونست و روح. مبحثی که به دلش نمینشیند. حوصلهی افلاطون را ندارد.
شنبه و وبینار شیماصادقی. وبینار مدار. مشکل سختافزاری و کنسلینگ. سارا چگینی همزمانست با شیما. اگر شیما کنسل نباشد کدام را باید رفت؟ از روایت میگوید. دوست دارد راوی را.
شنبه و وبینار ساجدهحقپرست. از شعر میگوید و از خیال. خوشش میآید. میخواهد در خیال شنبهها بماند. در اتاقک خیال.
شنبه و سحرفرهادی. کودکنو همهی زهر روزش را میشورد. کودکی میکند. کودک میشود. پر میزند تا مدادرنگی بچهها. تا بادبادکها. تا ابر و خورشیدی که مسخره میکند. زبانش را در آورده است.
شنبه و ندا احمدی. خطخطی میکند. نمیفرستد. میگوشد تنها. لبخند میآید. از کجا؟ نمیداند.
از شمبهی بارانی
مثل باران ندیدهها تقریبا بیشتر روز را لب پنجره، چای بهدست، رو به باران نشستم و تماشا کردم. انگار جلویم پردهی سینما بود فیلمی از رشت را گذاشته بودند. کل صدایی که از فیلم پخش شد فقط صدای پرنده بود و باران. بازیگر نداشت. آنقد فیلمش را دوست داشتم که فراموش کردم ناهار درست کنم. به توصیهی کتاب شاهین کلانتری و از روی حس نیاز مبرم، دوباره برای خودم صدا ضبط کردم. من که این روزها عاشق اینکار شدم. صدا ضبط میکنی. از هر چه که دوست داری میگویی. قرار نیست جایی پخش کنی یا حتی خودت دوباره به آن گوش دهی. انگار با دوستی که دقیقا مثل خودت هست و کاملا تو را میفهمد صحبت میکنی. عصری بعد از وبینار زیر باران پیادهروی رفتم. شب با انیمیشن و صدای باران خوابیدم.
سفر نیک صبح زود برای سفری یک روزه طبق قرار با خواهر و خانواده اش سور و ساتی آماده کردیم. ساعت یازده به سمت روستا شهر Big bear در دوساعتی شرق خودمان راه افتادیم . بنظرم اسمش از این است که در بافت جنگلی و حتی در دل روستا خرسها از بزرگ تا کوچک رقصانند…
چه بسا موقع صرف صبحانه، یک جفت چشم براق در صوررتی بامزه و پشمالو مشتاقانه به تو که البته نه- اما به ظرف عسل مقابلت چشم دوخته باشد و مدام زبان را روی لب بالا بکشد .
اما مسیر دلمان را هوایی جاده چالوس کرد. در دل کوههای سن برناردینو جادهی پرپیچ و خم با پوشش گیاهی متفاوت سراسر کاجهای سوزنی و هایلایتی از درختان دیگر با برگهای زرد پاییزی.
در جاده خیال خانه را شنیدم وبیناری به میزبانی ساجده حق پرست عزیز و زری عارضی عزیز، با موضوع شعر و تعامل با دوستان علاقمند به شعر.
ساجده در گشت نامهاش از ساختار خیال خانه گفت که به نگر من بسیار دور اندیشانه چیده شده است.
محشور شدن با جوانان خوش فکر و مصمم روح تازه ای در من دمیده است.
در هم کناری با آنان گاه به نفس نفس میافتم. اما مثل آن ایام خیلی دور که در بیست سالگی هر هفته به کوه میرفتم ، له و لورده برمیگشتم اما وقتی پایین میآمدم همه چیز برایم جلوه ای دیگر داشت. دوش آب گرم مثل روان شدن در نقطه ای از بهشت بود غذا خوردن یک جور دیگر میچسبید، خواب شب عمیق و لذتبخش میشد و همین حس تمام هفتهام را سرشار میکرد.
حالا هم چنین حسی را باز تجربه میکنم اینبار تو گویی صخره نوردی در میانسالی باشد. در طول مسیر گاه خسته میشوی گاه کلافه گاهی هم به خودت لعنت میفرستی. اما وقتی از صخرهای بالا میروی، کتابی را به پایان میرسانی یا آنچه در ذهنت میگذرد روی کاغذ میآوری، دوباره همه چیز جلوهای دیگر پیدا میکند.
عصرتر به وقت دورهمی با بلوکهای چوبی جنگو تمرین تمرکز داشتیم و قدری باز یهای جمعی و بعد چند تایی از پرسشهای پروست گونه را از جوانترها پرسیدم. جواب هایشان برایم جالب بود.
“دده قدم خیر” را با مادران و دختران همراهی کردم. دل به دلش دادم به وقت دلتنگی برای ماه منیر و به وقت غصه خوردن برای ماه طلعت. و با مهربانوی بداقبال در تقلا برای پس گرفتن ارادهاش
آدرس تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک ۱۷۹
میترسم. میترسم
میترسم
چرا میترسم؟
چون بعضی کارا به جاست و بعضی نا به جا.
و من اهل کارهای نا به جا.
میترسم. خیلی میترسم. میترسم.
آنقدر میترسم که فقط این «میترسم»های ممتد آرامم میکنند.
میترسم.
شما از ترس به کدام سو میگریزید؟
هر چه میکنم نمیتوانم بیشتر از این به کارهای درست ادامه دهم. اصلا ناف مرا با گناه بریدهاند.
میترسم.
چون عیبهایم بیشمار است.
مثلا همین عیب نویسندگی.
آدم عاقل مگر زمانش را صرف شعر خواندن میکند؟
آبجی میگوید من در قبالش مسئولم.
و هر بار که این را میگوید بیشتر شانههایم سنگین میشود من مسئولم پس باید عیبها را جدی بگیرم. باید بیشتر شعر بخوانم. باید بیشتر بنویسم. باید بیشتر بروم سراغ کارهایی که ازشان میترسم. باید بیشتر به گناه آلوده شوم. راستی واقعا چی گناه است؟
واقعا مسئولیتپذیری یعنی هر چی عزیزم میخواهد بگویم چشم. یا جدیتر شوم در غرقشدن در ترسهایم؟
۱۶ آبان؟
سر زدم به نویسندهساز
این روزها حتی اگر در حد سرزدن هم باشد میآیم و میروم.
راستی چرا باید نوشتههایم را آدمهای بیشتری بخوانند؟
استاد میگوید چرا میفروشد. از فروشندگی هم میترسم.
✓🟥 شارلوت خانم، زیر سایه پاهایم
امروز، در یکی از آن لحظههای آرام که ذهن بیآنکه از ما اجازه بگیرد، در راهروهای گذشته قدم میزند، صدای خالهام را به یاد آوردم. صدایی که انگار از فاصله سالها، از پشت دری نیمهباز، به گوشم میرسید.
شارلوت و شرلوک، دو گربه خانگی من هستند. دو همخانه پشمالو که هرکدام به شیوه خودشان در جغرافیای کوچک خانه حضور دارند. اما امروز خاطرهام به شارلوت خانم تعلق داشت.
خالهام میگفت: «شارلوت خانم زیر پای علیرضا میخوابه.»
نمیدانم چرا این جمله، با آن سادگی خانگی و بیتکلفش، چنین جای گرمی در حافظهام پیدا کرده است. شاید به خاطر تصویری باشد که از آن در ذهنم ساختهام: شارلوت خانم، آرام و بیدغدغه، در نزدیکی پاهایم جمع شده باشد. تن کوچک و گرمش روی زمین، نفسهای منظمش در سکوت اتاق و آن اعتماد بیصدایی که در انتخاب جای خوابش پنهان بوده است.
خالهام از این اتفاق خوشحال میشده. این بخش خاطره برایم از همه دلنشینتر است. گویی او در خوابیدن شارلوت زیر پای من، چیزی فراتر از یک عادت ساده میدیده است. شاید نوعی صمیمیت، نوعی اعتماد و نشانهای کوچک از اینکه موجودی دیگر در کنار من احساس امنیت میکند.
اکنون، وقتی آن جمله را دوباره در ذهنم میشنوم، احساس میکنم حافظه چطور میتواند از میان انبوه روزهای سپریشده، تکهای کوچک را انتخاب کند و با آن تمام فضای عاطفی یک دوران را احضار کند.
چه شگفتانگیز است که گاهی برای بازگشت به گذشته، به عکس، نامه یا حتی بوی عطری قدیمی احتیاج نداریم. یک جمله کافی است. جملهای که کسی سالها پیش، شاید در میانه یک گفتوگوی معمولی گفته و حالا در حافظه ما به شیئی گرانبها تبدیل شده است.
امروز شارلوت خانم را به یاد آوردم. شرلوک را هم، که در کنار او بخشی از زندگی خانگی من است. خالهام را نیز به یاد آوردم و آن خوشحالی ساده را که از دیدن گربهای در کنار من نصیبش میشد.
شاید بعضی از خاطرات درست مانند گربهها هستند. بیصدا از راه میرسند، جایی نزدیک پاهای آدم جمع میشوند و درست وقتی انتظارش را نداری، گرمای حضورشان را دوباره احساس میکنی.
🟥✓ گزارش نیک | آشتی دوباره با زندگی روزمره
شنبه، ۱۶ آبان ۱۴۰۵
چهار روز بود که زندگی روزمره، با تمام صداها و بوها و رفتوآمدهایش، پشت پنجره خانهام جریان داشت و من، در فاصلهای که بیماری میان من و جهان کشیده بود، تماشاگر خاموش آن شده بودم. چهار روزی که زمان در آنها کش میآمد، ساعتها معنای معمول خود را از دست میدادند و حتی سادهترین کارها، مثل بیرون رفتن از خانه یا پوشیدن لباس برای رفتن به سر کار، به تصمیمی دشوار تبدیل میشدند.
اما امروز صبح، سرانجام از خانه بیرون آمدم و به سوی محل کار حرکت کردم.
مسیر آشنای رفتوآمد، خیابانها و ساختمانهایی که پیشتر بارها از کنارشان گذشته بودم، این بار حالوهوای دیگری داشتند. گویی جهان، بیآنکه تغییری کرده باشد، پس از چند روز غیبت من دوباره کشف میشد. در محل کار حاضر شدم و وظایفم را انجام دادم. همین حضور ساده، همین بازگشت به نظمی که چند روزی از آن محروم بودم، حسی از رضایت در من برانگیخت.
هنگام بازگشت، تصمیم گرفتم سری هم به آرایشگاهی در محدوده گلستان و خیابان اقبال بزنم. جستوجوی آرایشگر به پیادهروی تقریباً یکساعتهای تبدیل شد. خستگی را در پاهایم احساس میکردم و قدمهایم، برخلاف روزهای پیش از بیماری، شتاب همیشگی را نداشتند. با این حال، میل به مرتب کردن موهایم و دیدن چهرهای تازه در آینه، مرا به ادامه مسیر ترغیب میکرد.
سرانجام آرایشگر از راه رسید و نوبت من شد.
وارد مغازه که شدم، نخست فضای آشنای آرایشگاه مرا در خود گرفت. بوی ترکیبی شامپو، افترشیو، عطرهای مردانه و مواد حالتدهنده مو در هوا پراکنده بود. بویی که به شکلی عجیب، خاطره سالهای دور را با لحظه اکنون پیوند میداد. آینه بزرگ روبهرو، صندلی آرایشگری با روکش چرمی و ابزارهایی که با نظمی خاص روی میز چیده شده بودند، هر کدام مرا به یاد آیین تکرارشوندهای میانداختند که بارها در زندگی تجربه کرده بودم.
روی صندلی نشستم. آرایشگر پارچه مخصوص را دور گردنم بست و پیشبند را روی سینهام مرتب کرد. تماس پارچه با پوست گردنم، خنکی مختصری داشت. سپس شانه در میان موهایم حرکت کرد و صدای ماشین اصلاح، با آن لرزش ممتد و آشنایش، فضای مغازه را پر کرد.
ماشین اصلاح که به سرم نزدیک شد، لرزش ظریف آن را روی پوست سرم احساس کردم. صدای کوتاه و منظم تیغهها، همراه با حرکت دست آرایشگر، نوعی موسیقی مکانیکی و آرامشبخش میساخت. دستههای مو یکی پس از دیگری از جای خود جدا میشدند و روی پیشبند تیرهرنگم مینشستند. گاهی آرایشگر با برس کوچک، موهای کوتاه را از روی پیشانی و اطراف گوشم کنار میزد و گاهی شانه را با حرکتی سریع میان موها میلغزاند.
در آینه، چهرهام را تماشا میکردم. هر بار که ماشین اصلاح از کنار شقیقهها عبور میکرد، خطوط صورت و مرز موها واضحتر میشدند. صدای قیچی در نزدیکی گوشم به صدا درمیآمد و گاهی تماس خنک دندانههای شانه با پوست سر، مرا متوجه جزئیاتی میکرد که در روزهای معمول کمتر به آنها توجه داشتم.
اصلاح، طولانی و باحوصله پیش میرفت. آرایشگر اطراف گوشها، پشت سر و خط رویش موها را با دقت مرتب میکرد. در پایان، با برس نرم و چند حرکت سریع، خردهموهای باقیمانده را از گردن و پیشانیام پاک کرد. وقتی پیشبند را باز کرد و از روی شانههایم کنار زد، احساس سبکی خوشایندی داشتم.
نگاهم دوباره به آینه افتاد. چهرهای مرتبتر و آشناتر مقابلم نشسته بود. دستم را میان موهایم بردم و با لمس سطح تازه کوتاهشده آنها، از نتیجه کار لذت بردم. گویی این اصلاح جانانه، چیزی فراتر از یک تغییر ظاهری بود. نوعی بازگشت به خودم، به همان آدمی که پیش از چند روز بیماری، در خیابانها رفتوآمد میکرد و برای ظاهر و زندگیاش وقت میگذاشت.
وقتی از آرایشگاه بیرون آمدم، احساس کردم غبار نامرئی بیماری نیز اندکی از چهرهام کنار رفته است.
هنوز خستگی پیادهروی در پاهایم حضور داشت. بدنم سرعت سابق را نداشت و میدانستم برای بازگشت کامل به توان پیشین باید کمی صبور باشم. با این حال، رضایتی آرام در وجودم جریان داشت.
وقتی به خانه رسیدم، تمیز و مرتب بودم. کمی بعد، لحظاتی را به خلوت و آسودگی خود اختصاص دادم و از تنشهای روز فاصله گرفتم. حالا پیتزایی در یخچال داشتم که میتوانست ضیافت کوچک بازگشت من به خانه باشد.
در تمام این لحظات به این فکر میکردم که چه اندازه زندگی روزمره را بدیهی میپنداریم. رفتن به سر کار، قدم زدن در خیابان، نشستن روی صندلی آرایشگاه، شنیدن صدای ماشین اصلاح، تماشای موهای پراکنده روی پیشبند و بازگشت به خانه. این امور چنان در تار و پود روزهای ما تنیدهاند که تا زمانی که از آنها محروم نشویم، ارزش پنهانشان را درنمییابیم.
شاید بیماری برای چند روز مرا از جهان معمولم جدا کرده بود تا امروز، در بازگشت، دوباره طعم حضور در آن را بچشم.
امروز روز بزرگی نبود. اتفاق خارقالعادهای نیفتاد. فقط به سر کار رفتم، کمی راه رفتم، موهایم را اصلاح کردم و به خانه برگشتم.
اما در حافظه حسی من، این شنبه جایگاه ویژهای خواهد داشت.
امروز با زندگی روزمره آشتی کردم. و چه شگفتانگیز است که گاهی آدم برای دوست داشتن دوباره زندگی، فقط به چهار روز غیبت از آن نیاز دارد.
میروم. میآیم. صبح است. شب است. صبح. شب. شب را روز کنم یا روز را شب. عدس میپزم. برنج. سالاد. باران میآید. میآید باران. تاریک میشود روز. روز میشود شب. پیادهروی نمیروم. از بس تاریک است و میبارد.
وبینار را میشنوم.
میروم توی آشپزخانه. برمیگردم. مینویسم. برای چه مینویسم؟ میخوانم. برای چه میخوانم.؟ چقدر نابلدم؟ نمیدانم.
«نویسندهساز» با شاهین کلانتری. میشنوم.
«راوی» را میشنوم با سارا چگنی. دنیا گسترده است؟ چقدر؟
میروم «خطخطی». با نازنینندا. نقاشی میکشیم. خط و خطوط. هر چه دلمان بخواهد. چند سال است نقاشی نکشیدهام؟
از حمزه بَرمَر «آداب ترک کردن تو» را میخوانم. نمیدانم زرد است؟ خوب است؟ بد است؟ کمی که بخوانم میفهمم.
کلمه برداری من: گمگشتگی، تنک و باریک، وضعیت بغرنج…
من امیدوارم.
https://t.me/nahid40rasti02
من امروز فیلسوفم
از صبح در گردابی که که از راه آب آشپزخانه طغیان کرده گیر افتادهام
خودم را جای مورچههای بیشعور خانه میگذارم.
مورچهی عاقل که طبقهی چهار یک ساختمان ۲۵ ساله را در محلهای پرآمد و شد برای بودن برنمیگزیند.
او حواسش را میدهد به گیاه و خاک و میرود حال زندگی را در طبیعت میبرد.
پیادهروی کردم..
مطالب ماهنامهی چهارگوشه را برای آذر ماه سامان دادم و
نوشتم👇🏻👇🏻
صفحات صبحگاهی
فهرست کارهای روزانه
لیست سپاسگزاری
فهرست دلایل رضایت از خودم در امروز
و خواندن شعرهای متعدد اززشاعرانی که شاهین جان معرفی کرده.
خدافظ
گزارش نیک ۱۳۷ من/ شنبه ۱۶ آبانماه ۱۴۰۵
با کوبیدن چیزی پشت سرهم در اوج خابم ناگهان میپرم تاریک است ساعت گوشی را میبینم ساعت ۳:۴۰ دقیقه است. با دقت گوش میکنم صدا از کجاست پشت سر هم است چراغ حال را میبینم که روشن است صدا میزنم مریم؟ چایی نمیشوم بلندتر مریم؟ همچنان بلندتر و محکمتر میگوید میترسم بلایی سرش آمدهباشد تپش قلبم که از پریدن ناگهانی است ناگهان دوبرابر میشود در حال نشستن بر تختم بلندتر صدایش میکنم در آرامش میگوید بله میگویم چه میکنی؟ باآرامش میگوید شپشک میکشم. _ عصبی شدهام میگویم میدونی ساعت چنده؟ نه چنده؟ هنوز چهار نشده ها. چکار کنم خب. بلند میشوم انگار نصفشبهها روز نیستان. ازشون یک بیشتر از اینکه از خاب پروندیم. با آرامش میگوید دیگه باید بیدار میشدی. چهار صبحهها؟ میدانم صحبت بینتیجه است و به اتاق برمیگردم. از بدخاب شدن و با این طرز پریدن بیزارم نمیدانم تاوان چیست. حال که این خانه اذانگوی عربدهکش ندارد چرا باز هم اینگونه باید از های بپرسم. این چه سرنوشتی است. در تاریکی و شب دوست ندارم به گوشی خیره شوم برای همین هندزفری میگذارم و وویسهای چهار میثاق را که چند روز است دانلود نمیشود و وویس وبینار های ۱۱صبح جمعه راه هنرمند هفته گذشتهام را دانلود میکنم و هم دیروز را. این هم اندر مزایای بدخاب شدن است. بعد وویس کامل آیبوکیش را میشنوم تا ۶ که وبینار استاد اعظم رمضانی است با موضوع آزار روانی. و نمیدانم ساعت هفت که تمام میشود کی به خاب میروم ساعت ۸:۳۰ بیدار میشوم و علت بدخاب نشدنم را میفهمم صدای خروپف مریم بلند است. دولینگوی ترکی را در دوم ادامه میدهم. بعد از صبحانه دو مشاوره را پیگیری میکنم و بینتیجه میماند. بیحسم و حوصله کاری ندارم. ادامه رمان رازهای سرزمین من رضا براهنی را میآغازم که برای وصل آنتن تلویزیون میآیند و برای تعیین جا تا ۱۳:۴۰ کارشان طول میکشد و من موقع رفت و آمدشان ناهار خورشت کرفس باقیمانده از دیروز را با پلوی تهدیگی نان سنگکی آماده میکنم تمرینجا را در حال جمع آوری سفره و ظرف شستن میشنوم. وبیکار الهه اعلام کنسلی نموده و نویسنده ساز
۱۸:۳۰ شکیبا اسکاف نازنین و ۱۹ ساجده حقپرست نازنین و سیما صادقی را و زری عارضی را بخاطر وبینارپوپریم که تا ۲۲:۴۰ ادامه دارد از دست میدهم. جلسه بینظیری است. و تولد لیلی البرز زیبای زیبادل مجری بینظیرش هم است که با خوشحالی حاصل از تبریک بیتوقعش توسط تیم یوپریم و مهران بهشتی جذابترش میکند. از کم کتاب خاندن امروزم راضی نیستم.
https://t.me/mahro1402
افشین عزیز
نشستم فهرستی نوشتم از چیزهایی که بهطور مستقیم در زندگی روزمره با آنها درگیرم. مثل:
پیراهن-تخت-پتو-یخچال-دیوار-رایانه-صفحهکلید-قلم-کاغذ-فهرست-مسواک-خمیردندان-نخ دندان-قهوهساز-ناخنگیر-لیوان-فنجان-چراغ مطالعه-لیف-شامپو-صابون-آب-جوراب-شلوار-دستمال کاغذی-کتاب-کولر-کنترل-لامپ-پنجره-در-میز-صندلی-دیوارنوشته-پارک-درخت-پیادهرو-زباله-کیسه-کارت عابربانک-واریز-تلگرام-اینستاگرام و…
چرا؟
از سر خستگی. هزار تا دفتر شعر را ورق میزنی میبینی یک سری کلمهی تکراری مدام از این دفتر به دفتر میروند، ستاره و باران و گل و… . بله، قبول، این واژهها آنقدر در شعر پرورده شدهاند که راه شاعر را کوتاهتر میکنند، ولی نخنما شدن کلمات را کجای دلمان بگذاریم؟
خوش دارم بیشتر به اشیایی بپردازم که هر روزه باهاشان تماس مستقیم دارم، تا چیزهایی که بیشتر توی کتابها به چشمم میخورند.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات شنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. جلسهی «تمرینجا» و بازخورد به ۴ نفر. وبینار «نویسندهساز» و اشاره به کتاب «فلسفهورزی». ۳ نوبت پیادهروی. یک عالمه کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
سالواژه: نقدی بیقضاوت
پیرمرد و دریا را تمام کردم. قشنگ بود. استمرار و تلاش پیرمرد برای اثبات تواناییاش به خودش که توانایی صید بزرگترین ماهی را که تا به عمرش نگرفته بود ستودنی بود. از یک طرف به این فکر کردم که یعنی خودش به عنوان صیاد نمیدانست صید ماهی به آن بزرگی که خونش در آب جریان پیدا کرده مشام کوسهها را فعال میکند؟ چرا خودش را تا پای مرگ کشاند اما ماهی را در اقیانوس رها نکرد؟ آیا میخواست تواناییش را به رخ دیگر صیادان بکشد، که تحسینش کنند؟ آخ نکند قضاوتش کرده باشم؟
همین حالا صدای آهنگ زیبای حمید هیراد را شنیدم و رفتم رقصیدم اما با احساسی از ناراحتی. آهنگهاش از نظر من معنوی و عاشقانه برای خدا سروده شده بود. لااقل من دوست دارم اینگونه فکر کنم چون خودم شعرهام را به تازگی در وصف معبود میسرایم، امیدوارم بتوانم موفق باشم.
روانش در آرامش باد.
در حین رقصیدن یک غمی هم در دلم مرا همراهی میکرد. راستی در وبینار امشب مثل هر وقت دیگر بیشتر جملات قصار و زیبای استاد را یادداشت کردم. همیشه عاشق متفاوت گفتن عبارات او هستم، بیتکرار و عالی بر جان مینشیند. خیلیهایش را زندگی گردم و دوست میدارم.
راستی گفتید مقابل سنتها بایستیم که این اوج اخلاق است.
من سالهاست اینگونه نگاه کردم و عمل کردم. خیلیها نپسندیدند اما مهم من بودم که مدام با چرایی خودم را به مسیر نور و آگاهی رساندم. تمیدوارم ثابت قدم بمانم.🙏🍂
تا داغ بود چسبوندم.
امروز اداره خلوت بود. گویا دیشب در گروه بله پیام گذاشته بودند، که به علت هشدار مدیریت بحران، خانمها اداره نیایند. ولی من نمیدانستم. البته امروز با اربابرجوع قرار گذاشته بودم. و یک جلسه هم داشتم. گویا امروز روز شهرسازی بوده و مهمان شهردار منطقه 21، در جلسهی بازآفرینی منطقه شدم.
فایلهای جدید روانشناسی که در کانال آپلود شده بود، را شنیدم. من چقدر احتیاج دارم بهشان. امیدوارم بتوانم آدم بهتری شوم.
چند صفحهای از فایل ترجمهی زخم را خاندم. چه فایل خوبی است برای کلمهبرداری.
در وبینار با هم نوشتیم. از کلمات دوستان شنیدم. و به پرسش و پاسخ دوستان گوش دادم.
شفیقم. میخاهم اعتراف کنم که ساعتها هیچ کاری نکردن و فقط نشستن پای pmc و mbc بیشتر حال میدهد. خابیدن زیر پتو و هوای گرم را زندانی کردن و گوشسپردن به صدای افتادنِ قطرههای باران روی سقف و ذهن را سپردن به یک رؤیای آرام و بیسر و ته که هیچ کجای جهانِ واقع یافت نمیشود بیشتر حال میدهد. بیهدف گشتن توی اکسپلور و یوتیوب و دیدنِ کوتاهترین برشهای هزاران زندگیِ غیرواقعی یا نزدیک به واقعیت یا شاید هم واقعی بیشتر حال میدهد. نشستن در کنارِ چند نفر خل شبیه خودت و چرت گفتن از از هر دری و غیبت پشت سر غایبها، نه ببخشید تبادلِ اطلاعات دربارهی غایبها بیشتر حال میدهد. گاهی وقتها حتی خاندنِ هر چیزی به بهانهی تقویتِ مهارتِ نوشتن و یکجورایی نامحسوس تفرهرفتن از نوشتن که فقط با نوشتن تقویت میشود بیشتر حال میدهد. گاهی وقتها نگفتن بیشتر حال میدهد. باورنکردن بیشتر حال میدهد. فکرنکردن و زیر سؤال نبردنِ فکرها و باورها و قراردادها بیشتر حال میدهد. گاهی وقتها نپرسیدن و نفلسفیدن و مواجهه نشدن بیشتر حال میدهد. گاهی وقتها غرقشدن در خوشیهای لحظهای بیشتر حال میدهد. اما به نظرت این که بیشتر حال میدهد دلیل خوب و موجه و متقاعدکنی است؟ مثلن این که بگوییم فلان فیلم ترکی قشنگ است چون دیدنش حال میدهد استدلال دقیقی است؟ پس معیارهای درستِ سنجشِ یک اثر چه میشود؟ معیارهای درستیسنجیِ چگونگیِ یک زندگی کجای داستان است؟ این آخرین پرسشهای ما در وبیکار سرزبان بود.
وسعت نظر داشتهباش و به جز «حال میدهد»، به چیزهای دیگر هم فکر کن.
من امروز میخاهم اعتراف کنم که اصلن وسیع نیستم و گاهی وقتها فهمیدنِ دیدگاههای دیگر و دیگری را به معنای پذیرفتنش میپندارم و نمیفهممش. واقعن خیلی سخت است که دیدگاهی را بفهمی بدون این که لزومن پذیرفتهباشیاش. این که هی به طرف بگویی میفهممت اما نمیپذیرمت هم برای او فهمیدنی نیست و احتمالن فکر میکند نمیفهمیاش چون نمیپذیریاش. و شاید تو را فردی به شدت لجباز بپندارد چون دیدگاهش را نپذیرفتهای. فهمیدن با پذیرفتن فرق دارد و کاش میشد این را فهمید که چگونه باید به آدمها گفت که فهمیدن با پذیرفتن فرق دارد و هر فهمیدنی به معنای پذیرفتن نیست. شاید وسعت نظر یعنی همین. همین که فرق بین فهمیننِ دیدگاههای دیگری با پذیرفتنش را بدانی.
17/8/1405
✓🟥گزارش نیک | پنجهای از آهن در خیابان
بایگانی رویاها
در خواب، خود را نشسته در خیابانی یافتم. نمیدانم خیابان کجا بود و از کدام سوی شهر میگذشت، اما فضای آن آشنایی مبهمی داشت، از همان آشناییهایی که در خواب جای مکانهای واقعی را میگیرند، بیآنکه بتوانی نامشان را به خاطر بیاوری. من نشسته بودم و جهان، با رفتوآمدهای نامعلومش، از مقابلم عبور میکرد.
ناگهان مردی با موتور یا شاید دوچرخه به من نزدیک شد. هنوز نمیتوانم وسیلهاش را با اطمینان به یاد بیاورم. آنچه روشنتر در خاطرم مانده، حس تهدیدی بود که از حضور او برخاست. گویی فاصله میان من و او، در چند لحظه کوتاه، معنای خود را از دست داد و خیابان از فضایی معمولی به صحنهای برای رویارویی بدل شد.
در آن لحظه دستم به سوی پنجهبوکس چاقودار مشکیرنگم رفت. آن را بیرون آوردم. جسمی تیره و سرد که در دستم، با وزن فشرده و سختی فلزش، حضوری کاملاً محسوس داشت. رنگ سیاهش نور را چندان بازنمیتاباند و تیغه چاقویی که در ساختار آن تعبیه شده بود، به آن ظاهری دوگانه میداد. هم ابزار دفاع بود و هم شیئی غریب که انگار از دل تاریکی بیرون آمده باشد.
آن را در دستم چرخاندم. حرکتش در ذهنم باقی مانده است، گردش کوتاه فلز سیاه میان انگشتان و تماس سرد و سخت بدنه با پوست دستم. گویی با همین حرکت، میخواستم حضور خودم را در آن خیابان دوباره اعلام کنم. دیگر صرفاً مردی نبودم که در گوشهای نشسته و ناگهان با تهدیدی روبهرو شده است. چیزی در من از حالت انتظار بیرون آمده بود.
عجیب آنکه ظاهراً مسئله همانجا حل شد. نه درگیری طولانیای به یاد دارم، نه برخوردی خونین و نه حتی گفتوگویی روشن. فقط آن لحظه نمایش پنجهبوکس و سپس فروکشکردن تهدید.
اکنون که از خواب بیدار شدهام، بیش از چهره مهاجم یا حتی خیابان، تصویر پنجهبوکس چاقودار مشکیرنگم در خاطرم مانده است. انگار حافظه خواب، از میان تمام وقایع، شیئی را انتخاب کرده که بیش از هر چیز قابلیت لمسشدن داشته است. گاهی در رویاها، اشیا از صاحبانشان واقعیتر میشوند. فلز سرد در دست، رنگ سیاه، گردش کوتاه آن میان انگشتان و سکوتی که پس از تهدید فرارسید.
شاید آنچه از این خواب با خود به بیداری آوردهام، نه خاطره یک نزاع، بلکه خاطره لحظهای باشد که در آن، احساس کردم دیگر کاملاً بیدفاع نیستم.
#رویانگاری
🟥✓کاپشن جامانده در اردوی مدرسه
از بایگانی کودکی
بعضی خاطرات کودکی، با آنکه در ظاهر از حادثهای کوچک و کماهمیت آغاز میشوند، در حافظه چنان ریشه میدوانند که سالها بعد، با لمس نامرئی یک واژه یا دیدن شیئی آشنا، تمام فضای ازدسترفته آن روزها را دوباره به زندگی بازمیگردانند. برای من، یکی از این خاطرات، روزی است که در دهسالگی، کاپشنم را در اردوی مدرسه جا گذاشتم.
آن روز، مانند بسیاری از روزهای کودکی، جهان برای من از محدوده خانه و مدرسه بزرگتر شده بود. اردو فرصتی بود برای دور شدن از نظم تکراری کلاسها، برای تماشای منظرههایی که از پشت پنجره اتوبوس عبور میکردند و برای تجربه آزادی کوتاهی که در آن، ساعت مدرسه و صدای زنگ، اقتدار همیشگی خود را از دست میدادند.
اما در میان آن همه اتفاق و هیجان، چیزی از من置مانده بود. کاپشنم.
احتمالاً در لحظه بازگشت، ذهن من چنان درگیر تصاویر و اتفاقات دیگر بود که متوجه نبودن آن نشدم. کودک دهسالهای که هنوز نمیدانست چرا گاهی اشیا را جا میگذارد، چرا بعضی جزئیات ساده از میدان توجهش بیرون میافتند و چرا ذهنش، بهجای ماندن در یک نقطه، پیوسته از شاخهای به شاخه دیگر میرود.
اما ماجرا با بازگشت به خانه پایان نیافت.
سرزنش مادرم، که شاید از نگرانی، ناراحتی یا اهمیت دادن به وسایل و مسئولیتپذیری من سرچشمه میگرفت، به استقبال خاطره اردو آمد. کاپشن گمشده دیگر فقط یک لباس نبود. بهانهای شده بود برای توبیخ کودکی که نمیتوانست بهدرستی توضیح دهد چگونه چنین اتفاقی افتاده است.
امروز، سالها پس از آن روز، وقتی به آن خاطره بازمیگردم، چیزی فراتر از یک کاپشن ازدسترفته میبینم. در آن صحنه، کودکی را میبینم که هنوز زبان ذهن خودش را نمیشناخت و اطرافیانش نیز از دشواریهایی که در تمرکز و توجه داشت آگاه نبودند.
سالها بعد، در بزرگسالی، تشخیص اختلال نقص توجه و بیشفعالی (ADHD) برایم روشن کرد که بعضی از رفتارهای دوران کودکیام را میتوان از زاویه دیگری فهمید. البته نمیتوان با اطمینان گفت آن اتفاق بهتنهایی نشانه ADHD بوده است، اما امروز معنای عاطفی متفاوتی برایم دارد.
گاهی با خودم فکر میکنم اگر در آن روز کسی بهجای سرزنش، لحظهای کنار آن کودک دهساله مینشست و به او میگفت که فراموشکاری همیشه از بیمسئولیتی نمیآید، شاید خاطره آن اردو چنین طعم تلخی در حافظهام باقی نمیگذاشت.
اکنون که به گذشته نگاه میکنم، دلم میخواهد آن کودک را از میان سالهای دور صدا بزنم و به او بگویم:
تو فقط کاپشنت را جا گذاشته بودی. قرار نبود به خاطر آن، خودت را گم کنی.
و شاید تمام آنچه امروز از آن روز در ذهنم باقی مانده، نه کاپشن است و نه اردو، بلکه تصویر کودکی است که سالها طول کشید تا بفهمد ذهنش چگونه کار میکند و چرا گاهی جهان، چیزهایی را از او طلب میکرد که انجام دادنشان برایش به آسانی دیگران نبود.
مگر من از دیگران چه میخواهم؟ کمی دقتِ نظر، همین
در حالِ ویرایش یک خاطره و تبدیل آن به داستانک برای «خُردهخاطرهی» فردا. میخواستم همین جمله را بنویسم و بروم، اما دلم خواست از امروز بیشتر بگویم. امروز داشتم برای چندمین بار، چمدانم را میبستم که برای همیشه از نویسندگیِ آنلاین بروم، که پُستِ یک کانالِ تلگرامی نظرم را گرفت. دوست عزیزمان که کانالش 138 نفر عضو بیشتر ندارد، یک رُمان معرفی کرد و حرفِ دلم را زد. یک پُستِ پنجاه کلمهای آب ریخت روی آتشِ خشمم. رفتم دربارهی رمان جستجو کردم و دیدم که این رماننویس الهامگرفته از رماننویسِ مهمیست که کارش را ارزشمند میدانم. به خودم گفتم نه، صبر داشته باش، ببین آدمهای خوشسلیقه و آگاه کم نیستند. غمم رفت. چمدانم را باز کردم و ماندم.
گاهی عامدانه از انتزاع فاصله میگیرم
همزمان با وبینار ساعت هفده، طراحی فُرم تمرین کردم. گاهی این سادگی را دوست دارم. یک دفتر و یک مدادِ گرافیک و یک پاککن خمیری و هاشور. از بچگی وقتی به موضوعی فکر میکردم، روی کاغذ هاشور میزدم. چند سال پیش هم پنج تا پُرتره، سایز 50*70 طرح زدم، با هاشور. چهقدر موضوع و فضای وبینارِ امروز مستدل و آموزنده بود. ساعت 19:34 است و باران میبارد. صدای فلوت میآید. یعنی همسایه مانندِ من، نتوانست روی یک ساز و ابزارِ هُنری بماند؟ یا شاید همسایهی دیگری است که از آن پیانیست الهام گرفت. همین الان عکسِ یک پرندهی آبیرنگ را آپلود کردم. “african blue flycatcher” اسمِ پرندهست. شخصیتِ پرندهها را دوست دارم. چند واژه را جستجو کردم تا هممعنیهایش را کلمهبرداری کنم. میروم تا کتابِ فلسفهورزی و رمان بخوانم.
ـاسنپم رسیده. بعد حرف میزنیم.
چهره ترش میکند. چه درد میکشیدم پیشتر از چهرهی تو هم آدمها. چقدر بالبال میزدم زیر آوار حرفها و رفتارها و انتظارهایی که ته ندارد. صداها میامد و نمیرفت از تو سرم. وبال تمام هفتههای بعد تا دوباره کرشمهی چشمداشتی زخمی شود تازه. حالا عایقم به گرمب گرمب آدمها. حالا ریسمان بریدم از خیلیها. ریسمان که نه طنابی پوسیده تا خودی نشان دهم رو پوسیدگیهاش. از رو طمع خیمه میزدم رو رابطههای فرساینده و قلنبه قلنبه به خودم حراج میزدم. چی شد که رمیدم از همه پوسیدگیها و ریسمانها؟ چیزی رمبید انگار تو خواستنهام. نخواستم تمام عمر آویزدست خیال آدمها باشم.
ـعوض شو، عوضی نشو
مشاورم گفته بود و گاهی باید کرک و پر بریزانی تا مجال سبزی پرهای تازه.
قرعهی آسمان هورت هورت میریزد رو تن شهر.
ـ این بارونم دست از سر ما برنمیداره.
ـ هر چی بیاد کمه
ـ دیگه داره میشوره ما رو میبره. راضی به این همه زحمتم نیستیم. خدا تقسیمبندی کنه راضیتریم.
دستمال عینک و چتر همراهم نیست. یادم نیست کی بود که از خیسی بدم آمد. راننده میبیند دمبهدمش نمیدهم و لب بستهام از شماتت باران، پیچ رادیو را باز میکند سیل موج میزند تو گوشهام. چپ و راست برفپاککن مهار نمیکند خیسی را. اقیانوس میبارد رو سرمان. تاب برمیداریم. از بخار شیشه سُر میخورم. یادت میافتم. خیس نمیشوی؟ نکند سرد بمانی و خیس. اسمت چند شماره است.
ـ مشترک مورد نظر پاسخگو…
سرکوفت میزنم به خودم، بعد به تو.
پیچ رادیو روی میگردد به حادثه تو که چرخ زدی وسط اتوبان. آمدی رو سرت. شوکه و هاج و واج. چند ساله بودی؟ پیر یا جوان؟ چه فرق میکند که من نشناسمت. تو همه مردم این شهری که هنوز محور اتوبان مسدود میشود در موج این باران که شره کرده از پیچ رادیو.
میرسم به دکتر قریب که آدمها و چترها و ماشینها و درختها خالیاند از قارقار و جیکجیک. کجا پناه گرفتهاند تمام کلاغها و گربههای شهر.
میرسم پشت پیشخوان.
ـ پرداخت کردی.
ـ بله.
ـ پرداخت نکردی. خراب میکنی اعتماد آدم را.
ـ معذرت میخوام به نظرم رسید پرداخت کردم.
موعظهاش تمام نمیشود. صورتش شبیه تمام خواهران روحانی کشیدهست و باریک. ابروهای تنک. چشمانی که نگاهت نمیکند. لبهای نازک کوکدارش باز میشود تا تعالی را چفت کند به روحت کند.
وقت را تنظیم میکنی تا نوبت پیآرپی بعدی و میزنی بیرون. آسمان بند دریچهاش را میکشد تا راه دهد به جوان خوش قد و بالایی که غرق بخار فنجانش بالا و پایین میشود تو جادهی بیمارستان.
به ورودی نرسیده لوکیشن را انتخاب کردهام به هوای زرنگبازی و زود رسیدن که بند آسمان پاره میشود رو سرمان و پناه میگیرم زیر سقف حراست بیمارستان. به زن نگاه میکنم که زیر کک و مک پوستش نمکیست.
-پاهاش خیس شده.
دست میکشد به بند کوچک پاهایش. پر بارانیش را میکشاند تا تن کودک. تعدادمان زیاد میشود زیر سقف. جوانی خوش و بش میکند با کودک.
-نمیشنونه
قد جوان تا میخورد تو تنش. دست تکان میدهم به چشمهای گرد و کوچکش. انگشت میچرخاند لبهی کلاه را کنار میزند از روی گوشش. گوشی زنگ میخورد. تا برسم به ماشین آب همه چیز را شسته.
امروز قطعه قطعه گزارش را به حضورتان معرفی میکنم و صبح بیدار شدم و سالواژهام را به کمرم بستم. منظور کمر همت است. صدای آواز باران بود و چند دقیقه بعد روی به خدا ایستادم و نماز و دعا و العفو شکراللالله بود. بعد رهایی دستم روی کاغذ سفید بود و نوشتم و نوشتم و خودکار به دستم چسبیده بود و رهایم نمیکرد و من خودکار را بوسیدم و از لطفش سپاسگزار بودم و بعد نابدلانه ایستاد و از آغوش دستم روی بستر سفید کاغذ رهایش کردم حالا پی بردهام که چرا خودکارم این همه دانا شده در غیاب من وقتش آزاد است و همه کتابها زیر دستش است و در میان داستانها و رمانها و نوشتهها مینشیند و برای خودش میخواند و هر بار که سراغ خودکار میروم سلام میکنم و او هم شاد و قبراق جواب میدهد او چیزهایی میداند که من اصلا نخواندهام و نمیدانم برای همین است که وقتی در دستم قرار میگیرد خودش از ذهن و مغز من سریعتر روی کاغد میدود و مینویسد. چه خودکاری، باید هر روز از او قدردانی کنم. امروز گذرم به یک محلهی تقریبا فقیرنشین افتاد. بیشتر نگاه کردم و دستتنگی مداوم را در چهرشان و رفتارشان دیدم. و سطح پایین انرژی و نظرتنگیشان را بیشتر دیدم. این موضوع تا همین الان که ساعت هشت شب است روی شانههایم خستگی را حس میکنم. واژهای که از خاطر بردم امروز در وبینار شنیدم مستوملنگ خیلی برایم زنده شد. وبینار نویسندهساز را شرکت کردم و استاد از نوشتن و ذهن دوم برای نوشتن گفتند. بعد از وبینار استاد که برایم بسیار ارزشمند است به وبینار خانم فاطمه یاوری جان عزیزم وصل شدم عالی بود. امروز با آدمهای غریبه بیشتر حرف زدم بنا به انجام کارهایم که گرفتن اسناد و مدارک بود. و پول را به حسابشان ریختم طبق همیشه که بدون پول همکلام کسی نمیشوند. باران هم یک سر برنامه بود مقداری از مسیرها را مجبور شدم پیاده طی کنم و باران حسابی بر سر و رویم بارید و لذت بردم درست است در تهران آب چرک و دوده میبارد اما خدایی باران امروز تمیز بود چون شب و روز قبل هوا را شسته بود. نمره امروزم هشت است و آدرس کانال تلگرام مهرابی در دسترس شماست. 💝💦💫💚👇
https://t.me/notetoday1
یکسری حرفها هست که از نوشتنشان طفره میروم آبی. ننوشته به این نتیجه میرسم که نوشتن کمکی به من نمیکند. امروز به هر ضرب و زوری بود خودم را راضی کردم بنویسم. یکساعت طول کشید تا قلمم گرم شود. توانستم. اگرچه کم. این یک جرقه است آبی. یک آغاز. خوشحالم آبی.
1. سالواژهام: استمرار
2. مرور کلمهبرداری که انجام داده بودم در چند روز پیش
3. کمی مدیریت دانش شخصی در نرمافزار joplin
4. دویدن به مدت 30 دقیقه به دور باغچه البته قبلش حرکات کششی برای گرم کردن هم انجام دادم که خیلی جواب بود و دویدن را راحتتتر کرد.
5. کمی زودتر از خاب بلند شدم به طوری که کارهایم را زودتر انجام دادم و احساس خوبی به من دست داد.
امروز از صبح سر ساختمون بودم. اوستا کارا با حسین آقا(پیمانکار) تصمیم گرفتن با توجه به بارونی که معلوم نیست کی تموم بشه، روی بالکن قیر رو درست کنن. این تصمیمی بود که بدون مشورت با من گرفته بودن. صبح که رفتم سر بزنم دیدم و کلیییییی غر زدم که این چه کار غیر اصولیایه که دارید انجام میدید؟ به حسین آقا گفتم چرا به من نگفتی؟ گفت: نترس، تو برو و دو ساعت دیگه بیا کارو تحویل بگیر، هیچی نمیشه و ما همهی جوانب رو در نظر گرفتیم. منم تو کار انجام شده قرار گرفته بودم و واقعن نمیدونستم چی کار کنم. از در واحد اومدم بیرون اما نتونستم از ساختمون خارج بشم. رفتم تو حیاط که به بالکن دید داشته باشم. کل مدت اونجا موندم، با اینکه کاپشن پوشیده بودم ولی خیس آب شدم، از موهام و لباسام آب میچکید. دو ساعت گذشت که یهو صدای آژیر آتش نشانی ساختمون بلند شد. با چه وحشتی پلهها رو دوییدم تا برم بالا، دود بلند شده بود و خوشبختانه آتیش سوزیای که ازش وحشت دارم نبود، سریع همهی پنجرهها و در ورودی رو باز کردیم و بعداز پنج دقیقه آژیر خاموش شد. تا میتونستم غر زدم. بالاخره کار تموم شد و ساعت حوالی ۲ با مریم رفتیم دفتر نرگس برای کتابخوانی. یه گروهی تشکیل دادیم که هر هفته یکشنبه دور هم جمع شیم و یه داستان کوتاه بخونیم و در موردش حرف بزنیم. تا ۷ جلسهمون طول کشید. بعدم برگشتیم خونه. الانم دارم گزارش نیکم رو مینویسم و برم بخوابم.
پیاده رفتم تا شیرینیفروشی و شیرینی مورد علاقهام را خریدم. انتظار نداشتم ۴ عدد شیرینی بشود ۶۰۰ هزار تومان. پارسال همین موقع نهایت میشد ۲۰۰ هزار تومان.
هزار کلمه آزادنویسی کردم. تمام آزادنویسی را اختصاص داشتم به فحاشی به یکی از دوستانم که از قضا آقازاده هم است.
مقالهٔ دوست دیگرم را سئو کردم که آقازاده نیست و از خودمان است. به کامنتهای وبسایتش هم پاسخ دادم.
به سایت دانشگاه ملبورن سری زدم و اطلاعاتی راجع به دکترای رشتهام به دست آوردم.
در حال دیدن این مستندم: An audience with adele. شروعش که خوب است. امیدوارم ناامیدم نکند.
وسطهای مستند ادل گفت که سندرم ایمپاستر دارد. یعنی موفقیتهایش را نادیده میگیرد و خودش را شیاد میداند! فکر نمیکردم احساساتم راجعبه چیزهایی که به دست آوردهام در دسته سندروم قرار بگیرد! ممنون از ادل که باعث شد فکر کنم عادیام.
فیلم The woman in cabin 10 را دیدم. تعلیق قابل قبولی دارد و پیشنهادش میکنم. خبرنگاری مهمان یک زوج ثروتمند است و قرار است با یک کشتی لوکس بروند سفر. شب اول، وقتی همه خوابیدهاند، خبرنگار متوجه میشود که کسی از کشتی به دریا افتاده. اما نکته این جاست که هیچکس از کشتی کم نشده، نه خدمه و نه مهمانهای دیگر.
گزارش نیک ۱۸۰ فرح
ساعت ۷ بیدار باش داشتم . باید آقا سردار را خونه مادرم ببرم برای نظافت.بعد از دوماه در حالی که خواهرم همیشه نظافت میکند ولی باز مادرم منتظر کسی دیگری است که بیاد و خونهاش را جارو کند. درست مثل خونه تکونی عید. عادت کرده، البته که نوعی “ او سیدی” وسواس داره حتمن.
صبحانه خوردم، ولی به تغذیه کانال نرسیدم.
حتی خوابهایم راهم یادم رفتم بنویسم.
اقا سردار قبل از ساعت ۸ زنگ زد که در لابی برج منتظر منه. منم آماده بودم . شب قبل لباسهای مادرم را شستم و روی شوفاژ خشکردم و امروز براش بردم.
ترافیک صبحگاهی تهران در بزرگراهها منطقه بالا شهر را خوب درک کردم. ساعت حدود ۹ رسیدیم . مادرم صبحانه خورده بود و منتظر ما بود و داشت قرآن صبحگاهیاش را میخواند.
در خونه مادرم مرغ و سبزیجات پختم. کته هم کنارش پختم. اینم ناهار امروز.
اقا سردار خونه را تمیز کرده. مثل دسته گل.
برای یک روز کاری بدون رفت و آمد با اقا سردار دومیلیون و پانصد هزار توان از حساب مادرم دادم.
بعدازظهر برنامه ماساژ درمانی با سنگ داغ داشتم.
عصر تو ترافیک آمدم.
وبینار نویسنده ساز را در راه گوش دادم درحالی که ایرپاد نداشتم. با صدای کم گوشیدم.
عصرونه چای و نان وپنیر و کمی عسل خوردم.
🐌
حلزون باز در فاز مینیمالیستی رفته که نشان میده آرامش داره ولی گویا چشماشو زوم و متمرکز کرده در جایی دیگر از خودش!. موفق باشی حلزون عزیزم.
✍️
«پاییز -فصل خاطرهها و درنگها- گل میکند دوباره در آشوبِ رنگها در گوش تو صدای زمان شعله میکشد عادت کنی اگر به زبانِ درنگها» (کاووس حسنلی)
✍️
گفتم آن زن در باران آمد
گفتی آن زن در باران رفت
سیل آمد خاطرات را شست.
گزارش هفتاد و سه
سالواژه: تبدیل
امروز هم به طور اتفاقی هفت و نیم صبح برخیزیدم.
نیمههای شب هم از تشویشِ خشم باران و سیلی آن بر پنجره بیدار شده بودم.
در تختم شروع کردم به دستهبندی واژهها برای تمرین این هفتهی خودواژه. هنوز واژهای نساختهام و فقط مقدماتش را فراهم کردهام.
بعد دوباره کمی خوابیدم. صبحانه دو توپ باقیمانده از ترامیسو توپیه دیشب را خوردم.
زمزمهای در محل شده که قرار است زمین جلوی خانهی ما را بسازند. حسابی این خبر کلافهام کرد. ذوقم این بود که هر روز از پشت پنجره زمین و درختها و کوهها را نگاه کنم و صبحانه بخورم. از تصور اینکه پرده را کنار دهم و باز آدم و ساختمان و سنگ ببینم مورمورم میشود. تازه گهگاهی صدای ارهبرقی روحم را میخراشد. نمیخواهم سوگوار درختان پاییزهمان شوم. درختانی که خانهی بازیِ پرندهها و سایهساز چرت گربهها هستند.
حمام رفتم و بعد پیادهروی. پیادهرویام مثل قبل مرتب ادامه ندارد. از هیچی فقط کمی بهتر است. در خیابانهای زندهی پاییززده قدم برداشتیم. دونات شکلاتی خریدیم. یک کیف جیر قهوهای هم خریدم. از آنها که به آدم حس کابوی بودن میدهند. میدانم چیزی ندارم که با آن هماهنگ کنم.
منتظر یک خبرِ کاری هم هستم. انشاالله که خیر است. این تاخیر را به فال نیک میگیریم تا نیک بماند.
بارانِ چند روز اخیر خوب تازیانه میزند بر خیابان. ما چرا از این تنبیه خوشحال میشویم نمیدانم. کمی هم میدانم.
برای امشب هم هنوز چند کار موردعلاقهام باقیمانده که بر نیکیام بیفزاید.
شبهولخوانی مثل دیشب.
یک قسمت کری.
یک قسمت مترسک.
یل.
رازونیاز با پروردگارم.
خدایا شکرت که
ما آیندگانیم.
صبح زودتر بیدار شدم و زودتر رفتم. اول باران خیلی کم بود ولی از مترو که پیاده شدم آسمان سوراخ شده بود. خوب شد چتر بردم.
بارانی پوشیده بودم و چتر داشتم ولی باز هم پاچههایم موقع راه رفتن خیس شده بودند.
رفتم دانشگاه روپوش و دمپاییام را پوشیدم و رفتم آزمایشگاه.
کارمان که تمام شد باید میرفتیم آزمایشگاهی در کرج نمونهای تحویل میگرفتیم. رفتیم و خانم دکتر را پیدا کردیم و نمونه را آماده کرد و آوردیم.
چقدر آزمایشگاه بزرگی بود. چقدر تجهیزات داشت. ولی خیلی خلوت بود. اصلاً آنقدر بزرگ بود آدمها پخش شده بودند تویش و فاصلهشان از هم زیاد شده بود و هم را نمیدیدند و با هم حرف نمیزدند. آینده قرار است کجا کار کنم؟ اگر جایی این همه تنها باشم چی؟ بعضی میگویند خلوت و تنهایی خودت را داری و خوب است. ولی آخر آدم اطرافت نباشد هم رشد نمیکنی و ارتباط نمیگیری و خوش هم نمیگذرد.
از آنجا که برگشتیم باران قطع شده بود. رسیدیم و ناهار خوردیم و آمدم خانه.
خسته بودم و زیاد نرسیدم کاری کنم. زود میخوابم و فردا بهتر کار میکنم.
یکشنبهی کلیسایی نشد امروز. اما قدم زدم در مه و باران حسابی، یکی دو تا کار اداری و آرا ویرا و دیدار خانواده و دوست و کتاب و مشقبازی و بوف کور و سهراب و کار و صدای خندههایی که میگفت دیوونه و خودمراقبتی و خوددوستی و خودعشقی و خودمشقی و خودت مشق زندگیتی و زندهی گیتی و غذاهای خوب و نوشتنهای سیر و خاندنهای پیاز. نخند واقعن توی کتابهای امروز پیاز بود. آشپزخانهی مارگریت و مثل آب برای شکلات. بعد از این همه، شایستهی این ساعت خفتن هستم، زیر لحاف بزرگ و سنگین.
امروز صبح هوا ابری بود. هوا که نه، یعنی آسمان ابری بود و گرفته.
ادامهی زعفرانها را که پاک کردم و یاسی را به مدرسه فرستادم،کمی دراز کشیدم.
بیدار شدم و صبحانه خوردم و آزادنه نوشتم. روی کاغذ نوشتم.در فایل گوشی نوشتم.
حافظ خواندم:
هواخواه تواَم جانا و میدانم که میدانی
که هم نادیده میبینی و هم ننوشته میخوانی
.
.
.
ملول از همرهان بودن، طریق کاردانی نیست
بکش دشواریِ منزل به یاد عهدِ آسانی
چند روزیست نه ورزش کردن نه آب کافی خوردم.
آبانِ من امسال شلوغ بود و هست. مثل شهریور.
ادامهی کتابِ«تربیت بدون فریاد» را خواندم.
عصر و شب شلوغی داشتم و بعد خواب.
گزارش نیک ۱۸۰
۱۷ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۵۵
تحرک
بیداری ۰۵:۳۴
امروز روز شلوغی است از سر صبح که بیدار شدم تا ساعت ۰۸:۳۵، کارهای رییس طول میکشد.
بعد نوبت کارهای خودم می رسد. صبحانه و شعر و کتاب
جلسهی تمرینجا تشکیل نشد.
پایان کتاب «نبرد من»
ساعت ۱۴ استوری از کتاب«در باب حکمت زندگی» اثر آرتور شوپنهاور:
بدون تحرک مناسب روزانه نمیتوان سالم ماند، همه روندهای طبیعی برای اینکه درست صورت گیرند نیاز به حرکت دارند. این امر نه تنها در اجزا صادق است بلکه در مورد کل ارگانیسم هم صدق میکند. از این رو ارسطو به درستی می گوید: «زندگی عبارت است از حرکت، و ماهیت زندگی در حرکت نهفته است.»
اینها چشماند یا توپ شیطونک؟ تقتوق میدوند به اطراف.
زمستان و پاییز فصل مریض شدنهای بیوقفه و بیامان منست و همکارانم. بقیهی شغلها را نمیدانم.
هرسال تحصیلی، دو ماهِ اولش را گیسوگیسکشی داریم و بعدش بغلبغل. تاتیتاتی داریم وارد بغلبغل میشویم. هنوز دکامل خول نکردهام مریض شدم…🫥تف…
شعر خواندم و بوف کور. از بوف کور باید بنویسم بعدا که خواندن کتابش هم برایم داستانی اثیری شدهست چه رسد به تویش و داستانش.
مرگ قسطی هم با اجازهاتان. اصلا دیگر مرگ قسطی را نمینویسم. هر وقت تمام شد اعلام میکنم. والا. راحت شویم.
بچههایم را دوست دارم. خیلی دوستشان دارم.
۴۰۰ کلمه تایپ کردم. چرا ۱۰۰۰ نه؟ چون یک بهتر است از صفر.
از مدرسه تا خانه خیس آب شدم وخوشم میآید. کرم ازخودم است.
وبینار وصل به اصل بودم که خیلی دوستش دارم و آسمان هم.
وبینار کوککودکی هم جالب است و دوستداشتنی. یاد میگیرم از خانم فائزه.
همان همیشگی هم که نویسندهساز.
شب بخیر.
شب بخیر با فاصله یا شببخیر با نیمفاصله؟
From پرستو یاوری on تشبیه و تصویر
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو یاوری on قلکِ نوترکیبها
From شاهین کلانتری on قلکِ نوترکیبها
From پرستو یاوری on عشقی که با ادبیات درمییابی
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Mitra Rastgaran on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه صداقتی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علیرضا اندیشمند شوشتریان on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکیبا اسکاف on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار فلاحی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا پورعظيم on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟