شاهین عزیز
امروز هم آزادنویس کردم. بالاخر به مسئله رسیدم و این روزها دارم ابهام را تجربه میکنم. تا بتوانم مسئله ام را به داستان پیوند بزنم. امیدوارم بتوانم و زوزم برسد این پیوند را ایجاد کنم اینکه بعضی شبها برایت مفصل نمینویسم دلیلش این است که اونشب مغزم دارد خاموش میشود مثل امشب
دوستان عزیز
هشت ساعت خواب چقدر مزه داد. البته پیوسته نبود، یکبار بیدار شدم و دوباره خوابیدم. کمی زودتر بیدارشدم و بعد از نماز و قرآن و دعای عهد، درسم را مرور کردم و بعد از صرف صبحانه، شعر کاس عروس را از مجموعه شعر «مادرد» رونویسی کردم و رفتم دانشکده.
در دانشکده 2 ساعت کلاس داشتم. بعدش رفتم اتاقم. صدای رئیس محترممان را شنیدم که با کارشناس محترم صحبت میکرد. رفتم و صحبتم را کردم. گرچه تا عصر که آزادنویسی کنم کماکان زینب غرغرو فعال بود. خوراک جلسه درمانم با دکتر طاهری جور شده است. البته که تا آن روز زینب بزرگسال بیکار نخواهد نشست و این پرونده را بازخوانی خواهد کرد.
در دانشکده بعد از کلاس، چند فایل ارائه را سبک سنگین فرمودیم (با هوش مصنوعی) و نمره دادیم. اسلایدهای ارائهی دانشجوی ارشدمان را هم نظر اصلاحی دادیم. خدا خیر دهاد خانم حسنی عزیزم را که با گفتن پک پذیرایی آماده بگیر، دغدغهی روز دفاعم را حل کرد. خیلی خیر است این همکار و هماتاقی من. انشاالله خدا خیر دهدش به حد کرم خودش.
در خانه نماز، ناهار و ادامهی فصل 5 اصلگرایی و سپس چرت 1 ساعته. برایم جالب بود نیوتن با فکر مدام به قانون گرانش آن را کشف کرده است. آن هم نه فکر سادهها. «و این چیزی بود که به آن فکر میکرد، پیوسته به آن فکر میکرد، یعنی فقط یا تقریباً فقط به آن فکر میکرد». « به عبارت دیگر، نیوتن فضایی برای تمرکز شدید خلق کرد و این فضای عاری از مزاحم کمک کرد مؤلفههای ضروری جهان را کشف و بررسی کند.» اینکه توی فکر کردن طاقت این را داشته باشیم که حوصلهمان سر برود هم جالب بود: «وقتی برای از میان بردن هرگونه احتمال سر رفتن حوصلهمان تلاش میکنیم، زمانی را هم از دست میدهیم که برای فکر کردن و پردازش کنار میگذاشتیم.» برایم جالب بود که نویسندهی اصلگرایی، جناب گرگ مک کیون، روزانه 20 دقیقه متون کلاسیک میخوانده است و لابد الان هم میخواند. توی فهرست متون کلاسیکش «معنای قرآن مجید: ترجمهی تفسیری» هم دیده میشود.
در وبیکار سرزبان الهه علیزاده شنونده بودم یک جوری بیحال بودم ترجیح دادم نظر ندهم تا خدای نکرده چیزی بگویم که دل کسی را بشکنم. از کتاب سواد روایت به عنوان کتابِ منبع وبینارهای ساراچگنی نام برد. گشتم نسخه الکترونیکیاش را نیافتم. الهه وسعت نظر را بیشتر توضیح داد و ارتباطش با دیدگاه. در آخر هم الهه نصیری چند خطی از جستار «آیا زندان کیفیت آسمان را تغییر میدهد؟» از مجموعه جستار «نزدیک ایده» خواند و 3 دقیقه از آسمان نوشتیم و پرسیدیم. این آزادنویسی به 15 دقیقه آزادنویسی وبینار نویسندهساز اضافه شد. شاگرد تنبل آزادنویسی آرام آرام دارد راه میافتد. حسش دارد خوب میشود.
نماز خواندم و روزگفتارم را ضبط کردم فصل 14 «خوب گوش نمیدهی». این فصل از اعتیاد به حواسپرتی میگفت. آن خلوت با خود را آرزومندم که براهندم از حواسپرتی.
جلسه سوپرویژنی استاد بهمنی را داشتیم. خدا خیرش دهد. روحم شاد شد. در کنار اینکه بسیار آموختم. در حریم مشاوره همهچیز مراجع است اما دلسوزی ما هیچ به حالش کمکی نخواهد کرد و وظیفه در جلسه درمان دلسوزی نیست. تلاش همه برای این خواهد بود او خودش را درک کند و دنیایش را. درکی از مکان و زمان به دست بیاورد. (توی دفترم نوشتم من هم برخی وقتها درکی از مکان و زمان ندارم و هی غر میزنم.) اما نمیخواهم زینب سرزنشگر بشکن زن پیدایش بشود. پس زینب بزرگسال این زینب غرغرو را نوازش میکند که پیش میآد به تلاشت برای خودسازی ادامه بده.
ساعتی هم روی مقالهی یکی از دوستانم کار کردم. تا آخر هفته انشاالله بتوانم کمک کنم مقالهاش نوشته شود.
میروم رونویسی کنم. فصل 6 اصلگرایی را عقبم. اما صبح انشاالله میخوانمش. الان وقت خواب است.
سپاسگزارم بابت وقتی که برای مطالعهی خطخطیهای من میگذارید.
گزارش نیک ۱۸۰
کلمهی سالم: پازل نویسندگی
امروز یکشنبه حالم بهتر بود و روزهای آخر سرماخوردگی رو گذروندم. این چند روزهی روی تختخاب فرصتی بود تا حسابی به تمرینات مطالب شعر ۱۴، نویسندهسخنران و کارگاه خرده خاطره بپردازم.
پیام کانالتلگرامم رو به روز رسوندم و اطلاعیهی دعوت از دوستان رو در کانال گذاشتم. واسه شما هم میذارم تا اگه دوست داشتین فردا بیاین و با هم گپ بزنیم:
درود عزیزانم. فردا دوشنبه ۱۸ آبان ساعت ۱۶ تا۴۰ :۱۶ در لینک زیر منتظرتونم. با هم گپ میزنیم:
https://skyroom.online/ch/madresenevisandegi/webinar
حموم عافیت بعد از مریضی رفتم. کلی کارهای خردهکای کردم. دیزی پختم. تو پیجم عکس نوههایم دلنیا و ماهلین رو استوری کردم و روز نوه رو تبریک گفتم. سه روزه ندیدمشون. دلتنگشونم.
یه خاطرهی ناراحتکننده ( یک تصادف) تو کانال گذاشتم که از اینکه مخاطبانم رو ناراحت کردم شرمندهام. هنوز پیاده روی نکردم. در نویسندهساز استاد شاهین کلانتری و وبینار وصل به اصل فاطمه یاوری شرکت کردم و الان هم میخام وبینار ساعت ۹ فائزه اعظمی رو شرکت کنم که فکر کنم راجب به کودکه.
چند تلفن زدم به مادر، فرزندان و یک خانمی که احتیاج به حمایت مالی داشت.
نمیدونم واسه وبینار “مننوشت” فردام چی بپوشم نه معذرت میخام چی بگویم. آخه میخوام مطالب جزیی کلن فالبداعه باشه و خودمونی و خاکی. البته که مطلب اصلی و کلیش رو امشب باید تنظیم کنم. فردا بیاین هان ببین چند دفعه ازتون دعوت کردم هم رسمی هم غیررسمی. راستی دوباره لینک کانالتلگرامم رو واستون زیر میذارم.همین.
این نامه را برای همرازم مینویسم. برای همپایم. همبالم. همشانهام و همراهم. این نامه را برای تو مینویسم. برای فاطمه. برای تو که نارنجیِ من هستی.
میدانی دلشیفتگی یعنی چه؟ این کلمه به گوشت خورده؟ یعنی احوال امروزِ من. نمیدانم من، امروز را با تو آغازیدهام یا تو امروز را با من؟ من، تو بودم امروز؟ یا تو، من؟ در تمام لحظههای امروزم حضور داشتی. وقتی که ساعت ۷ با دلمردگی و نیاز به خواب بیشتر چشمهایم را باز کردم. وقتی که دفترهای بچهها را نگاه کردم و برایشان گل کشیدم، با رنگ بنفش. وقتی که برای اولین بار املای خورشیدی را کار کردم با دانشآموزان و تمرین کردیم دوباره جمع و تفریق فرایندی را.
خواهرانگی همین است. که روزی ناگزیر میشویم، دست جدا کنیم. چشمهایمان اشکین شود و ماتفام شویم به خاطرههای گیسکشیهایمان. جشنهای کوچکمان و گریهخندهایمان. اما دوری مگر میتواند فکر مرا از تو جدا کند؟
از شب یک شب تو خواندم. از مادران و دختران. هر صفحه را اما چند بار. چون تصویرت لابلای سطرها، آهوانه مرا میگریزاند از کلمات. آزادنویسی کردم. صفحهها. تمامش امروز برای تو بود. که چه میکنی؟ که فکرت کجا پر زده امروز؟ که امروز شد آن که دیروز برنامهاش را با هم چیدهبودیم؟
برای من روز مهمی است امروز. روز آغازیدنت. روزی که قولش را به من دادهای. برای سالیان سال. برای روزهای دور و دراز.
صبح با نوشتن و انتظارِ آمدن آقای ارهای شروع شد. آخرش هم شب آمد.
کل حیاط شده شاخ و برگ و خار. دوست دارم یک عکس یادگاری از این شاخو برگها بگیرم، تا زمانی که دلتنگ گذشته شدم به آن بههم ریختگیهای زیبا نگاه کنم. به نقطهای که سپستان تمام شد.
هنوز یاد درختِ لیموی خانهی بابا برایم دلنشین است. و گاهی خوابش را میبینم. آن حیاط بزرگ و دلباز بچگی.
دیشب دیر خوابیده بودم و صبح همهاش توی چُرت بودم. از ظهر با درس بچهها درگیر بودم. عصر وبینار نویسندهساز را توی حیاط دیدم. خداراشکر هوا خنک بود.
شب بعد از دوختن لباس مریم و رفتن آقای ارهای، باز رفتم حیاط و با قیچیِ بزرگ باغبانی شاخههای کوچکتری که زورِ قیچی کردنشان را داشتم بریدم و گذاشتم کنار برای هیزم کباب و شبهای زمستان. چه لذتی داشت بریدنِ شاخهها به اندازههای کوچک و همقد. قیچی در تصورم تبر بود و خودم را زنی بدوی میدیدم که چوب را هیزم میکند برای معیشت خانوار.
یادداشت کانال را گذاشتم و سری به کانال بچهها زدم. کتابخوانیِ امروز: سالهای سگیِ ماریو بارگاس یوسا.
به آکواریوم خیره شده بودم. «صورتی» این طرف و اون طرف میرفت. «گربهماهی» و بقیه جای خودشون بودن و تکون نمیخوردن. چند دقیقهای بود که نه مشتری میومد نه صدای موزیک آرامش رو برهم میزد. به صاحب کافه گفتم «نگهداری ماهی هم سختهها». گفت «هزینهاش زیاده. ولی من علاقه دارم.» گفتم «آره کاری که آدم علاقه نداشته باشه سخت میشه. مثلا اگه من آکواریوم داشتم تو دو هفته دو تا ماهی میمردن نمیتونستم تحمل کنم. شاید بیخیال آکواریوم میشدم.» گفت «اگه حرفهای بخوای باشی باید کنار آکواریوم یه تنگ بذاری هر ماهی مریض شد قرنطینهاش کنی. بهش برسی و دارو بریزی تو آب. خوب که شد برگردونیش پیش بقیه. من بیشتر از این وقت نمیکنم به اینا برسم. کارهای کافه زیاده.»
تو راه خونه به ماهیها فکر میکردم. به تنگ. به قرنطینه. به خوب شدن. به دارو. به آدما. به مریضی. به کرونا. به ماهیها. به دوری از بقیه و مریض نکردن اونا. به «من ملک بودم و فردوس برین جایم بود». به «ما ز بالاییم و بالا میرویم». به اینکه شاید آدما اینجا قرنطینه شدن تا بالاییا رو مریض نکنن و اگه خوب شن برمیگردن بالا.
خوش به حال ماهیها. زندگی آرومی دارن. حداقل از دور. نمیدونم آرامش آبه یا ماهی. ولی هر چی هست میتونم ساعتها به آکواریوم خیره بشم و لذت ببرم.
امروز را با دلدردِ پریود شروع کردم. قاعدگی، با اینکه اتفاقی طبیعی و تکرارشونده در زندگی زنان است، گاهی میتواند حسابی برنامههای روزانه را مختل کند. انقباضهای رحم، دردهای شکمی، خستگی و گاهی تغییرات خلقوخو باعث میشوند آدم نه حوصلهی کاری داشته باشد و نه توان چندانی برای جنبوجوش. خلاصه بدن درگیر یک خانهتکانی ماهانه است و ما هم باید با پیامدهایش کنار بیاییم.
هوای بارانی امروز حسابی وسوسهانگیز بود. دلم میخواست مثل دیروز پیادهروی کنم، هدفون بگذارم و زیر باران قدم بزنم، اما دلدرد اجازه نداد از این فرصت استفاده کنم. ناچار شدم در خانه بمانم. البته یک ساعت زیر باران در تراس نشستم و آزادنویسی کردم و سعی کردم بهجای قدم زدن در خیابان، کمی در دنیای کلمات قدم بزنم.
بعدتر در به وبینار نویسندهساز شرکت کردم. در کنار دوستان آزادنویسی کردیم. خوشحالم که با وجود کسالت، ارتباطم را با نوشتن و جمع دوستان نویسنده حفظ کردم. مجبورم شدم وبینار را نصفه رها کنم و به کلاس عصر برسم.
بعد از برگشتن از کلاس، نشستم پای کتاب. بالاخره جلد سوم «مادران و دختران» را هم به پایان رساندم. رسیدن به آخر یک جلد از این مجموعه برایم خوشایند بود. حالا باید خودم را برای ادامه همراهی با شخصیتهایی آماده کنم که مدتی است در ذهن و زندگیام جا باز کردهاند.
کتاب «حرکت در مه» نوشته محمدحسین شهسواری را هم خواندم. چند قسمت از سریال «سرخ و سیاه» را در کنار خانواده تماشا کردم و بعد سراغ دفتر شعرهای فروغ فرخزاد رفتم. چند شعر خواندم و دقایقی را با جهان کلمات او گذراندم. فروغ از آن شاعرهایی است که هر بار خواندنش میتواند دریچهی تازهای به روی آدم باز کند.
شب هم دوباره یک ساعت آزادنویسی کردم. انگار امروز، با همه درد و کسالتی که داشت، سهم خودش را از نوشتن گرفت. امیدوارم تو هم سهم خودت را گرفته باشی.
هربار از خودم و زندگیام غافل میشوم با کتابی، فیلمی یا یه کلمه از استادکلانتری برمیگرد سرخط و خاکهایی که از بیراهه رفتن روی تنِاستعداد و اهدافم نشسته
را پاک میکنم.
۱۴۰۵/۰۸/۱۷
بیداری من در مسیر زندگی اینکه تمام راههایی که این سالها رفتم آخر رسید به دستمعروف نویسندهساز، نه تنها برای نویسنده شدن برای نجات یافتن از
زندگی، برای رسیدن به هرهدفی.
رسیدم به راه رفتن به نوشتن به دیدن فیلمخوب و خواندنکتاب.
برای تحقق ارزوها این چهارکار را با مدیتیشن ترکیب کردم و شد من.
میدانم که هنوز کار زیاد هست برای انجام دادن ولی ۲۸ سالگی را با شکوه تمام میکنم و این کافیست.
فیلمدرختزندگی را دیدم و باورهای فراموش شدهام بالا آمد، اینکه «همه ما یکسان هستیم، برتری وجود ندارد، و در انتها یکنفر هستیم»
کتابچرا باید زیاد حرف بزنیم؟جذابترین کتابی است که درحال خواندن آن برای بار دوم هستم« کمترین فایدهی گوشدادن به مشکلات دیگران این است که فرصت نمیکنیم به مشکلات خودمان فکر کنیم»
نوشتم و برنامهروزانه طراحی کردم و به دیوار کوباندم، امیدوارم توان تداوم را در من بیشتر کند خدا.
ورزش کردم و فرصتی برای پیادهروی نبود.
پُست راجب تنبلی که خودم درگیرش بودم این اواخر، داخل کانالتلگرامم گذاشتم به صورت ویس.
رمزموفقیت در ادامه دادن است و کاش این را از استادکلانتری به ارث ببرم.
لعیای نازنینم
صبح دیر بیدار شدم. صدای باران، لالاییهای نخانده از سمت مادر است. دوست داشتم کنار تو زیر باران قدم بزنم. دیشب بعد از دیدن کلیپهای فرانکفورت، به امید و کارکردش فکر کردم. تو به امید باور داری؟
امید از نگاه من دو لبه دارد. میتواند امکانهای تازه فراهم کند یا ابزار فریب در دست مردمسوارها باشد.
شاید امید فقط سوخت حرکت ما به جلو نباشد، اما بودنش در شرایطی تلخ و ناخاسته، ضرورت است. بدون امید شاید توان برخاستن از رختخاب را نداشته باشم.
امید به تغییرات اساسی مرا از رختخاب جدا کرد. چتر به دست رفتم زیر باران.
چرا روزهای بارانی- برفی شهر خلوت میشود؟ شبیه روزهای تعطیل بود. کیف کردم. جای تو خالی.
دوست دارم از تو بشنوم، واقعن امید چیست؟ بدون رسیدن به آن رخداد مهم تا چه زمان سبب پیش بردن ما میشود؟
شاید برای اصلموضوعه خوب است از امید گزارههای منطقی، شفاف و توافقپذیر بنویسم.
راستی گفته بودم الههجان کارگاههای فکریشه (برای ساخت اصل موضوعه) برگزار میکند؟
ویس فکریشه پنج را دوباره شنیدم. نیاز دارم برگردم و کارگاههای قبل را مرور کنم. تو به تکرارآموزی باور داری؟ من شاگرد مکتب تکرارم البته از وقتی با استاد کلانتری آشنا شدم. قبلش موریانهوار کتابها را میخوردم. رنده میکردم و پیش میرفتم. بدون مکث و به عقب نگریستن.
حالا نشستم و از روی یادداشتهای خودم کارگاه فکریشه اول را بازخانی میکنم. برای ساختن اصلی که در شرایط مختلف پاسخگو باشد. لزوم ساختن چنین اصلی این است که جهان را بصورت روابط غیر قابل تفکیک ببینیم. یعنی جسم را از ذهن جدا نبینیم. اصل موضوعه قرار است رنجهای ما را بکاهد و تکلیف ما را مشخص کند. در واقع ببینیم با خودمان چندچندیم.
به امید دیدارت
آقای دو سنتاگزوپری عزیز
در «شازده کوچولو» از روباه یاد گرفتم که هر پیوندی با زمان و مراقبت شکل میگیرد. اینکه برای چیزی وقت بگذاری، به آن توجه کنی و هر روز بخشی از وجودت را پایش بگذاری، آن را از میان هزاران چیزِ دیگر متمایز میکند. اما هیچوقت فکر نمیکردم مراقبت کردن، گاهی اینقدر اندوه با خودش داشته باشد. روزهاست اندوهگینم.
آقای آنتوان عزیز، شما هم اینگونهاید؟ وقتی چیزی را که با شوق پروراندهاید، روزی میبینید دیگر آنطور که باید، در اختیار شما نیست، همه چیز برایتان از هم میپاشد؟
این روزها بارها به خودم یادآوری کردهام:
«نگذار از زمین و زمان دلزدهات کنند، آدمهایی که دلی برای زدگی ندارند. نگذار پنبه کنند رشتههایی را که بافتهای به پودِ جهان. شخم زدی. کاشتی. وجین کردی. بعد، وقتی زمان برداشت رسید، دیدی دزد، شبِ پیش حاصل مزرعهات را برداشته و تو ماندهای با تمام خستگیها. میدانم، تماشای دستهای خالی بعد از آنهمه زحمت، آسان نیست. تلخ است وقتی چیزی را با جان و دل پروراندهای و ناگهان میبینی ردِ دستهای دیگری روی حاصل کارت نشسته. تلختر از آن، شاید این باشد که جهان همیشه بلد نیست میان کسی که بذر کاشته و کسی که محصول را به نام خودش برداشته، تفاوتی بگذارد. اما تو خودت را با حاصلِ دزدیدهشده تعریف نکن. آنچه در این مدت ساختهای، فقط آن چیزی نیست که امروز میتوانی نشانش بدهی. بخشی از آن در آدمها ریشه دوانده، در فکرها جرقه زده، در کتابها به دست گرفته شده، و تا مدتها در ذهن ادامه پیدا کرده. هیچکدام را نمیشود یکشبه از جهان پس گرفت. فقط حواست باشد از فرط اندوه، به دستهایی که روزی با شوق بذر میکاشتند، بدگمان نشوی. نگذار بیانصافیِ دیگران، تو را از انصاف با خودت دور کند. قرار نیست هر زمینی که در آن زحمت کشیدهای، تا ابد سهم تو بماند. اما قرار هم نیست هر بار که چیزی را از دست دادی، دست از آفریدن برداری. شاید این روزها باید کمی بنشینی، به خاکِ خستهی دستهایت نگاه کنی و هیچکاری نکنی. لازم نیست همین حالا دوباره چیزی بکاری. گاهی زمین هم به فصلِ بیکاشت نیاز دارد. فقط یادت نرود، تو بلد بودی چیزی را از هیچ برویانی. این توانایی را هیچکس نمیتواند از تو بگیرد.»
آقای سنتاگزوپری عزیز، اگر روباه روبهرویم نشسته بود، از او میپرسیدم: آیا چیزی که روزی با عشق اهلیاش کردیم، حتی وقتی دیگر کنارمان نیست، باز هم بخشی از ما نمیماند؟ آیا میشود چیزی را از دست داد و در عین حال، از دوست داشتنش پشیمان نشد؟
•••••••••••••••••••••••••••••
پینوشتِ بخشی از امروز: جلسهی درجازنندهی سه ساعته. مطالعه. بسیار نوشتن. پیادهروی و یادداشتبرداری. تفکر و بسیار تفکر. شنیدن بخشی از وویس جلسات نویسندگی.
🐦🔥
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
با همسرم کمی در مورد آیندهٔ دخترمان صحبت کردم.
سریال «صد» را دیدم.
خانه را جارو زدم و تی کشیدم.
آزادنویسی کردم.
در وبینار نویسندهساز شرکت کردم.
در جلسه آشنایی با دوره نویسندگی خلاق شرکت کردم.
از خانه بیرون رفتم تا دخترم را از کلاس برگردانم خانه، اما آنجا که رسیدم هنوز تعطیل نشده بودند. تصمیم گرفتم بروم پیادهروی. اینقدر باد میآمد و سردم شده بود که خیلی زود برگشتم توی ماشین. مکالماتی که در آن چند دقیقه شنیده بودم را یادداشت کردم. تصمیم گرفتهام مکالمات را یادداشت کنم که در شخصیتپردازی و ایجاد لحن برای شخصیت کمکم کند.
برای شام، کتلت درست کردم.
به دخترم در درس ها کمک کردم.
چند صفحه از «رهنمون» را خواندم.
کمی زبان اسپانیایی خواندم.
نشانی کانال من:
https://t.me/bargmoments
متعهد به صفحات صبحگاهی در حالی که منتظر جوش آمدن کتری بودم دربارهٔ آنچه از دیشب بر ذهنم مانده بود نوشتم: اینکه در کاری یا مهارتی که شروع کردهایم تا چه حد میتوانیم اعتمادبهنفس خودمان را تقویت کنیم دو صفحه نوشتم. با سر رفتن کتری،
چای دم کردم و صبحانه را کنار دفتر و خودکارم خوردم.
نوبت مطالعهٔ رمان «مادران و دختران» مهشید امیرشاهی بود. امروز سهم بیشتری را در سبد خوانشم گذاشتم و تا پایان «عروسی عباسخان» کتاب اول را تمام کردم. کتاب بهقدری جذابیت دارد که اگر وقت اجازه بدهد تا شب آن را تمام میکنم اما به ساعت نگاه میکنم و میبینم باید ناهار درست کنم.
از پشت میزم بلند میشوم و به این فکر میکنم که: نویسندگان زن موفق چطور بین کارهایشان تعادل برقرار میکردند تا هم بیشتر مطالعه کنند و هم کار نویسندگی را به نحو احسن پیش ببرند.
من که هر روز وقت کم میآورم. ولی وقتی میخواهم ناراحت شوم خودم را دلداری میدهم: تو زری قوام هستی و حق نداری خودت را با هبچ کس مقایسه کنی. همینقدر هم که پیشرفت داشتهای عالی است.
با تزریق یک دوز خوددرمانی با یادآوری آنچه باید باشم در موقعیت خودم ادامه میدهم.
عصر در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم مثل همیشه عالی بود. با ده دقیقه تأخیر خودم را به نویسندهساز رساندم. باید به الههجان بگوییم وبینارشان را طوری تنظیم کنند که بتوانیم ساعت پنج به نویسندهساز برسیم.
آزادنویسی را همراه با سه انگشت دیگر نویسندهساز با استاد پیش بردم. انگشت آخر را برای پیادهروی بعد از کلاس گذاشتم.
یک ساعتی در هوای بهاری ـ پاییزی شهر قدم زدم. به نوشتن خاطرهای برای تمرین کارگاه فردا فکر کردم.
در برگشت خاطره را نوشتم. هرچند یادآوری و نوشتنش برایم سخت بود اما این شهامت را در خودم به وجود آوردم که بعد از چند سال از آن حادثه با قلم و کاغذ با آن روبهرو شوم. بعد از اتمام نوشتن حس کتمان کردن و پس زدن آن روز و ترسلعنتی کمتر شده بود.
نوشتن گزارش نیک امروز و مطالعهٔ آخر شب هرچه دم دستم باشد.
☘️یکشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۷
موقع شرشر باران رفتم توی حیاط به تماشا. خیره شدم به آسمان که سخاوتمندانه تمام مهرش را نثار زمین میکرد. به درختان که از سر و رویشان باران میچکید. به برگها که طراوت و تازگیشان را مدیون باران بودند. به یاکریمهای نشسته روی طاق ایوان که پرهایشان خیس باران بود، بیآنکه مثل من از سرما بلرزند. غبطه خوردم به حالشان. رها بودند و مثل آدمیان دربند زمین نه!
خزیدم زیر پتو. کتاب تا میتوانی بنویس را برداشتم. از تکرارآموزی گفت: باید بارها به کتابهای خوب بازگردیم.
از جمعینوشتن، کاری که هر روز در وبینار نویسندهساز انجام میدهیم.
از بیوقفه نوشتن، آنقدر که از پا بیفتیم.
از با تمام وجود نوشتن: «همهچیز را از ژرفای رگ و پی وجودتان به روی کاغذ آورید.»
و پرسشنویسی، اما با تأکید بر نوشتن پاسخ.
ناتالی گلدبرگ معتقد است پس از طرح پرسش باید بیدرنگ به عمق ذهن رجوع کنید و پاسخ سوالتان را بنویسید.
لحظهای درنگ کردم و تأمل در سخن نویسنده. چه جالب! یعنی مسئله و دغدغه وقتی روی کاغذ میآید حلوفصل میشود حتمن! صفحهی سفید کاغذ به محکمهای میماند که برای دادرسی تشکیل و سر آخر هم حکمی صادر میشود. خلاصه قرار نیست روی کاغذ چیزی بلاتکلیف بماند.
خواندن را ادامه دادم. «نگارش یعنی گذر از ابهام ذهن! آن ابهام را بهروی کاغذ نیاورید.»
این جمله، مهر تأییدی بود بر افکارم!
وبینار نویسندهسازم به قضا رفت. ساعتی بعد قضایش را بهجا آوردم و فایل صوتی را شنیدم. استاد برای کلمهبرداری پیشنهاد داد با واژهدان و گنجور دمخور شویم و با کمک این دو بر انبان واژههایمان بیفزاییم.
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خاندم. نگاهی هم انداختم به یادداشتهای آنتون چخوف. یادم آمد مدتی است از چخوف داستانکوتاه نخاندهام. به سراغ جلد دوم مجموعه آثارش رفتم. داستان کوتاه در مدرسهی شبانهروزی را از نظر گذراندم.
کلمههایی که امروز از دل مطالعه بیرون کشیدم:
گوشبهزنگ/ دم جنبانک/ گرانسنگ/ لعلفام/ فرخپی/ حیفومیل/ پا به بخت/ سگزدن/
دوباره زنده کن این خستهی خزانزده را
حلول کن به تنم جان ببخش و جانان باش
حسین منزوی🌿
بیست دقیقه به ۸ صبح آزاد نویسی را شروع کردم؛ یک ساعت گذشت و در نهایت ۱۰۶۶ کلمه نوشتم. واقعاً این نوشتن در ابتدای صبح، برای به سامان بخشیدن افکار و داشتن روزی بهرهورتر ، خلاقانهتر و شادتر، کمک زیادی میکند. وقتی این کار را میکنی، در تمام روز دیگر عجلهای نداری و احتمال هدر دادن زمان بسیار کم میشود. کسی که عادت کند روز خود را با ۱۰۰۰ کلمه آزادنویسی شروع کند، روزش را متعهدتر، منظمتر و با حضور ذهن بیشتری به پایان میرساند.
کتاب خواندن بسیار مهم و واجب است، اما اگر فرصتی نباشد تا به آنچه خواندهای و حاشیهنویسیهایت فکر کنی، همه چیز از یاد میرود و هیچ جرقه و ایدهای ساخته و پرداخته نمیشود. و در همین آزاد نویسی فرصت برگشتن به آنها دست میدهد.
واقعاً این یک ساعت آزادنویسی، به دور از شلوغی، هرجومرج و دلنگرانیهای روزمره، حس خوشحالی و جشنی را در جان میاندازد.
این همان نسخهای است که میشود برای همگان پیچید و گفت: اگر کلمه برداری میکنی، کتاب میخوانی، درس میخوانی، میآموزی، دغدغه فکری داری و روح و روانت در جستجوی معنای زندگی است، هر روز صبح یک ساعت بنشین و ۱۰۰۰ کلمه از هر آنچه در ذهن داری بنویس. کمکم ذهنت تربیت میشود که چطور ببیند و بیاندیشد؛ سلیقه پیدا میکنی و قدر مدیریت دانش شخصی و بسیاری از درسهایی را که استاد شاهین کلانتری و آدمهای خلاق و موفق به تو میدهند، بهتر درک میکنی.
۱. این کلمه قلمچرانی همینطوری به زبانم آمد و شد عنوان این نوشته. کمی سر معنای آن به شک افتادم پس اینطور شد که از معنا هم کمی نوشتم.
قلمچرانی به معنای «ورز دادنِ ذهن روی کاغذ» است. یعنی کسی که برای لذت، برای کشف ایدهها یا برای خالی کردن ذهن، شروع به نوشتن میکند.
در این معنا، قلمچرانی یعنی:
– نوشتنِ بدون فشار و استرس.
– تجربه کردنِ کلمات.
– سعی در یافتنِ یک سبک یا بیانِ خاص.
– مثال: «امروز صبح با کمی قلمچرانی، توانستم مشکل این پروژه را حل کنم.» (یعنی با کمی نوشتن و فکر کردن روی کاغذ).
معنای منفی و کنایهای (وراجی یا نوشتنِ بیهوده)
گاهی اوقات «قلمچرانی» به عنوان یک انتقاد به کار میرود و به معنای «نوشتنِ زیاد بدون محتوا» یا «دخالت در امور دیگران از طریق نوشتن» است.
در این معنا، قلمچرانی یعنی:
– نوشتنِ مطالب پوچ و بیارزش.
– حاشیه رفتن و طولانی کردنِ بیموردِ متن.
– نوشتن برای جلب توجه، بدون داشتنِ علم یا تخصص.
– مثال: «او فقط بلد است در شبکههای اجتماعی قلمچرانی کند و هیچ حرفِ حساب و علمی نمیزند.»
عباس عزیز،
دیشب تا ساعت سه بیدار بودم. برنامه مینوشتم. هم خوش گذشت و هم بسیار حرص خوردم.
نعلبندیان عزیز. یافتم دو ساله بودی که خبر مرگ هدایت را دادند. با بهمن مفید همکلاس بودی و اسطورههای ادبیات معاصر را دیدی. اما روزی پشت پاکت سیگارت نوشتی: «امیدوارم امروز و فردا کسی به سراغم نیاید.» مرگ را احضار کردی و گمانم این جملۀ داستانت در سرت تکرار میشد: چشمانمان را ببندیم، دستهایمان را رها کنیم و آرام بگوییم: ای اختتام نیکو،ای اختتام نیکو..
مثل عکسی که از میون قاب درش بیارن جات خالی شد، این جمله رو از کامنت یکی از دوستان وبینار برداشتم.
غم تنهایی اسیرت میکنه/ تا بخوای بجنبی پیرت میکنه
امروز در گنجور سیاحت کردم. نثر تاریخ بیهقی همیشه شگفتزدهام میکند.
همین دوست عزیز و ناشناختۀ من. یاهو.
در یک فایل صوتی حدود ۴۰ ثانیهای، عباس نعلبندیان میگوید
«هنوز کاری نکردم و مخصوصاً دارم این نوار رو پیش از اینکه کاری بکنم… یعنی در حقیقت همون دیگه، تنها کاری که الان برام مقدوره، برای اینکه کلک تمام این فضاحتها و این بحثها و اینا رو بِکَنم. تنها چیزی که دارم قرصه.»
صدای ضبط شده توسط خود نعلبندیان در بهار ۱۳۶۸ و ساعتی پیش از خودکشی است.
اگر فقط اینقده مراقب بودم مجبور نبودم با گلس شکسته ویدئو ببینم. کی نوبت درست کردن این یکی میشود؟ فکر کنم بگیرم و بخوابم بهتر است تا با این فکر کنم.
صبح تمام تلاشم را کردم با کرمپودر بخشهای قرمز پوستم را که حساسیت داده بود، کاور کنم، ولی چندان موفق نبودم. ردی سایهمانند پیدا بود. پوستهپوسته شدن تا آنجا پیش رفته که باید حواسم به پوست زیر ابرو هم باشد. بعد که مقدار قابلتوجهی کرم و مرطوبکننده و سایر قوطیهای موجود در کشو را روی پوستم خالی کردم، بالاخره به شکل قابل نشاندادنی درآمدم.
هوا سرد بود، ولی بعد که برای دیر کردن و خراب شدن ماشین حرص خوردم دیگر سرد نبود. همین شد که تا عصر بارانی را فقط با دست میچرخاندم، نه با تن. عصر در مسیر برگشت، به شکل عجیبی همه مغازهها تعطیل بودند. بوی خوش نان روغنی شیرین میآمد. سر چرخاندم، اما دکانبازی ندیدم. شاید بو از کوچه پشتی میآمد. درحالیکه سعی میکردم چالههای آب را دور بزنم و بپرم، به خانه رسیدم.
در و پنجره را تاقباز گذاشتم تا بوی سیبزمینی سرخکرده بیرون برود، دوری زدم و شربتی هم درست کردم. بماند که سبب سردرد شبانه شد. دارم به مرحلهای میرسم که به غرهای ریز مامان اهمیت نمیدهم، ولی دوستشان دارم. خیلی حوصله دارد که این همه چیز یادش است. من که بهجای او خستهام شد. بعدتر، درحالیکه از سرما چنبره زده بودم و لیوان چای را سر میکشیدم، تمام تلاشم را کردم که مانع خواب بچهکوچیکه شوم. جای خوبی برای چرت زدن گیر آورده بود. نمیشد که همهاش لذت ببرد.
درس خواندم. دقت کردم. در تلاشم استاد راهنما را زود انتخاب کنم و سریع کار را شروع کنم. فکر نکنید که من خودم به منبع انرژی دست پیدا کردهامها. نه. استادها سختگیری را به نهایت رساندهاند و میگویند باید هرچه سریعتر اقدام کنیم. بماند که دو تا از دوستان چیزچیز نمیدانم از کی کارشان را شروع کردهاند و مدام با لباس آزمایشگاه جلویمان ویراژ میدهند.
فقط سه انتخاب دارم. با یکی از استادها حرف زدم. چیزهایی را که مدنظرش بود، پرسیدم. دارد روی کربندات کار میکند. آن یکی هم که از فازش خوشم نمیآید. آن یکی را دوست دارم، ولی فقط دوست دارم. بین دو نفر شک دارم. هر دو از خفنهای روزگارند. دودلم با آن یکی هم صحبت کنم یا نه. کربنداتی که کاملا مشخص بود پوستم را خواهد کند، ولی غیرکربنداتی… نمیدانم.
سلام ب همه دوستان اهل قلم. من تازه میخواهم ب شما بپیوندم و هنوز گزارش نیک هم ننوشتم از کانال های تلگرام استاد کلانتری کمی با نویسندگی آشنا شدم ولی از سن خیلی کم علاقه مند به نویسندگی بوده و هستم نوشتن من از دل بر می آید و چندان تابع قواعد و آیین نویسندگی نبودم حالا نمیدانم در این باکس میشود گزارش امروز را نوشت یا خیر. خیلی مشتاقم گزارش هام رو شروع کنم و آنچه در دل با خود ب این سو و آن سو میکشم را ب قلم و کاغذ وفادارم ب ودیعه دهم ☺️💖🐥😇🌻🍂
سلام روح تو شهر اشباح. که همهچیز را میخوردی. امروز کلی چیز خوردنی گرفتم.
بگذار از اول بگویم. صبح دیر بیدار شدم. برنامهی خاصی نداشتم. تا ۱۲ کتاب خواندم. از برتری خفیف. تقریبا تمام شد. کمی هم برنامهی شروع ریختم تو موضوعهای مختلف. بعدش تمرین گیتار.
شروع پاتو گوارش. دو تا ویس گوش دادم و نوشتم. استاد بهراهی بهنظر میآید.
بعدش کنسرتی برگزاریدم تو حمام. با آهنگ نمیدانم چی ترکی که خیلی دوستش دارم. بعدش از کتاب پیرنگ خواندم باز. اسمش طولانیست پس یادت نگه دار. بیست کهنالگوی پیرنگ. یک فصل خواندم. چیزهایی که میگوید تقریبا همه میدانند. اما گاهی فراموش میکنم. تو منطقهی خاکستری بمان و همهچیز را به سیاه و سفید تقسیم نکن. اما دو نفری که سر موضوعی به چالش برخوردند هردو باید استدلال منطقی داشته باشند. واقعا منطقی ها.
بعدش رفتیم بیرون و پیادهروی. گاگا گرفتیم که گفتم. دارم به روش اوکانر مینویسم این را.
وبینار نویسندهساز را هم بودم. آزادنویسی نکردم ولی بعدش چرا. چون بیرون بودم. بعدش دست بود و کلمهبرداری.
بعدش باز هم درس خواندم. این چیزها را اکثرا بلدم اما نمیدانم چرا انقدر کند پیش میروم.
به خاطرههایم فکر کردم. به یک درخت. یک سخن. یک… یادآوریشان حس خوبی دارد. راستی دیشب چندتا خاطره از مصطفی دشتی و دوائی خواندم. اولی را بیشتر دوست داشتم. نثر ساده و روانی داشت. سادهی پرمایه بهقول استاد.
یک قسمت هم از انیمهی سایبااااپانک دیدم. سایبرپانک با لهجهی ژاپنی. نه که بلدم. آریگاتو گوزاییماس روح ساما. سایونورا.
صبحم با باران و تکرارآموزی و «ستاره در شن» از میرزاآقا عسگری و این شعر مناسب پاییزی آغاز شد:
میگویی:
«این برگهای ریخته
واژگان پاییزند،
در زیر گامهای بلندِ باد
که پراکنده میشوند؛
درختان را دیگر سخنی نیست!»
میگویم:
«خوشا دوستداشتن
که درخت بیخزان جهان است!»
میگویی:
«این دانههای باران
ابیات اندُهگنانهی ابرند،
بر عریانی پاییز
که فرو میغلتند؛
ابر را دیگر سخنی نیست!»
میگویم:
«خوشا دوست داشتن،
که ابرِ بارانبارِ همهی زمانهاست!»
بر برگهای ریخته میگذریم
آنچه را که نمیگویی، میشنوم!
آنچه را که نهان میدارم، مییابی!
سخن اگر که زیبا بود،
سکوت نیز حرفی میزد!
میگویی:
«پاییز مرگِ برگهاست!»
میگویم:
«مرگ درختها اما که نیست»
در انتهای زمان، ایستاده منم
در ابتدای آن،تو
به سوی هم بر میگردیم
تا دایره زمان را
با بوسهای کامل کنیم!
از «ستاره در شن» کلمهبرداری هم داشتم:
«اندُهگنانه»، «بارانبار»، «کوتاهگاه»، «سرگردانکاه» و «شبنمزاد»
این کتاب من را یاد خاطرات خوبی میاندازد. چرا که در کارگاه شعر 13 معرفی شد و آن روزها در تلاش برای تراوش شعر بودم. روزهای خوبی که امروز تصمیم گرفتم با شرکت در کارگاه شعر 15 ادامهاش را بسازم و حلزونوار این مسیر را ادامه دهم.
بعد از تکرارآموزی و کلمهبرداری با همان حس و هوای باران و اشعار «ستاره در شن» به آزادنویسی پرداختم و هجده دقیقه و پانصد کلمه نوشتم.
پیاده به سر کار رفتم و برگشتم ( این انگشت پیادهروی) و وبینار سازنده نویسندهساز را هم گوش سپردم. «سنگ صبور» را ادامه دادم و به بخشهای هولناک کتاب رسیدم.
امروز بعد از تقریبا یک ماه توانستم فیلم سینمایی ببینم. «پول را بردار و فرار کن» از «وودی آلن» را دیدم. لحظاتی لبخندهای خوشمزه بر لب نشاند.
شبتان نیک
امروز نرفتم امتحان بدهم. دیشب بعد از اینکه دارویم را خوردم جوری خابیدم که تا صبح هیچچیز نفهمیدم.
چندشبی بود اینطور نخابیده بودم. به خاطر استرس این امتحانهای کوفتی. اصلن همین استرس بود که این مریضی را هم به جون ما انداخت.
آن درد لامصبی که باری دیگر مرا به در و دیوار آن بیمارستان نحس مالاند.
روی زمین چمباتمه زده بودم و هرطور شده بود میخاستم هجوم ببرم تو اتاق دکتر. اما شلوغ بود. صف بود و من نفر آخر بودم. هنوز آن دختری که نوبتش را به من داد را دعا میکنم.
دکتر گفت عفونتت شدید است. دوتا آنتیبیوتیک داد و آمپول مسکن.
آرام شدم. آنقدر که دوباره توانستم پای میزم بشینم و درس بخانم. اما با یک تغییر بزرگ، بدون استرس.
هزار کلمه آزادنویسی کردم. رقصیدم. با خاهرم کمی مستربین تماشا کردیم و انیمیشن اسباببازیهای پنج.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۷
باران پاییزی، تراس اتاقم، دوستم، قهقهه زدن و لیوان چای ترکیبی که چند ثانیهای مرا از هر چیزی آزاد میکند. پیادهروی امروزم دلچسبترین بود. دوست همیشگیام، مبینا، همراهم بود. رفتیم کافه گذر نشستیم. یک گربه آن اطراف بود. چشمهایم را از او برنمیداشتم. مبینا که فهمید، صدایش کرد. آمد پیش ما. از جایم بلند شدم، کیفم هم یادم رفت. فقط عقبعقب میرفتم. اگر گربه یک قدم دیگر نزدیکم میشد، احتمالاً سکته کرده بودم. آمدیم خانه. برای رفتن به تراس، پنجره را انتخاب کردیم. از در رفتن خیلی راحت بود. پنجره جذابتر بود. نقطه قوت بعدی روزم کلاسهای نویسندگی خلاق بود. این پنجمین جلسه بود. البته افسوس که پنجمی بود. دوست ندارم هرگز تمام شود. فرصت شرکت در کلاس نویسندهساز را نداشتم. اگر وقت کنم، فردا ویسش را گوش میدهم. امروز تمرین خاطرهنویسی را ویرایش کردم و فرستادم. نمیدانم خوب شد یا نه، اما حین نوشتن و ویرایش کردن حس خیلی خوبی گرفتم. خاطرات تداعی شدند. فکر میکنم پنج شش بار متن را خواندم. چند وقتی است دوستم شمیم از من خواسته برایش نامه بنویسم، اما وقت نکردم. امیدوارم فردا بنویسم. در پایان، با دوستانم صحبت کردم و کلی خندیدم. روزهایم کمی از ایدهآلم فاصله گرفتند. سعی میکنم دوباره به ایدهآلم برگردم.
امروز صبح زود حول و حوش ۷:۱۵بیدار شدم.
رفتم دانشگاه.ساعت اول نظریه نقد ادبی داشتیم. ساعت بعدش مثنوی داشتیم و بعدش هم زبان تخصصی. از آخری خوشم نیامد ولی بقیه را دوست داشتم. به کلاس مرزباننامه هم نرسیدم. وقتی رسیدم خانه ساعت ۵عصر بود. رفتم توی وبینار و بعدش آماده شدم برای وبینار پنجره که قرار بود خودم مجری باشم. اولش که خودم بودم و برای خودم توضیح میدادم. بعدش ساجده حقپرست خدا خیرش بدهد آمد توی وبینار و دیگر توضیحاتم احمقانه به نظر نمیرسید. با این احوال خوشم آمد. هفته دیگر برنامه میریزم که تعداد بیشتری بیایند توی وبینار. بعد هم مادام بواری خواندم تقریبا ۴۰صفحه. بعد هم رفتم توی وبینار مینا کریمی و داستان کسی چیزی نگفت از کارور رو خواندیم و در موردش حرف زدیم. الان دیگر «نا» ندارم. روز پرباری بود برایم. از ده به خودم نه را میدهم.
سال واژه: ساده
بیدار شدم. خاهرم هم به خودش مرخصی داده بود و نرفته بود مدرسه. برایم چایی و خرمایی آورد. گفتم برو گوشیام را بیاور که دید مدتی پیش مادر تماس گرفته است. وقتی جوابی نگرفته، پیام داده است تا از باشگاه بیایم. شما سیبزمینی و پیاز را رنده میکنید، میخاست برای ناهار کتلت درست کند. پس سریع خاهر را فرستادم سراغ کارها، خودم به مادر زنگ زدم. گفت تا برسد، کرایه تاکسی را برایش ببرم. انگار به راننده تاکسی گفته بود میشود به باشگاه ببردش و بیاوردش که خوشبختانه راننده هم قبول کرده بود.
عصر هم سرگرم درست کردن ماکت برای مدرسه خاهرم شدیم. با اینکه هنوز مانده تا درست شود، اما تا اینجا هم قشنگ شده است. بعد هم نویسندهساز بود. همینطور که داشتم زمینه ماکت را با رنگ میکردم، به حرفهای استاد هم گوش میدادم که فهمیدم این وسط پریود شدم. موتورم پنچر شد. مسکنی خوردم و خابیدم. وقتی بیدار شدم، به وبینار فائزه اعظمی رفتم. از تجربهی کودکی پرسید و با هم حرف زدیم. عروسکش را آورد. یاد عروسکهایم افتادم که نمیدانم مادر به کدام فامیل داد و سرنوشتشان چه شد، اما خدا را شکر چندتایی از دستش در امان ماندند. الان یکی از آنها توی بغلم است.
بهار پیام میدهد که راه افتادی؟
مینویسم: چند دقیقه دیگه راه میافتم.
و چند دقیقه دیگر راه میافتم.
اتوبوس نیست. پیاده به سوی خواجه ربیع حرکت میکنم.
با بهار خداحافظی میکنم و سوار اتوبوس میشوم.
هرچه کیفم را زیر و رو میکنم، پیدایش نمیکنم. نیست. از خانم کناریام میپرسم: ببخشید، میشه شما برام کارت بزنین؟ من براتون کارتبهکارت کنم.
میگوید که خودش هم از دیگران خواسته کارت بزنند.
خودم را به راننده میرسانم. راننده گوشیام را میگیرد، شماره کارتش را میزند.
تشکر میکنم و برمیگردم روی صندلیام.
از اتوبوس پیاده میشوم و خودم را به مسجد میرسانم. وضو میگیرم. در مسجد جز یک خانم و پسر بچهاش که میدود، کسی نیست.
بعد از نماز روی صندلی مینشینم. تنها خانم درون مسجد با تلفن حرف میزند. سر برمیگردانم. میشناسمش، اما نامش را نمیدانم. خانم فروشندهاست، دوست وجدان.
برای چیدن وسایلش کمک میکنم.
وجدان را میبینم. کنار بساطش مینشینم و برایش دیوار را بهروزرسانی میکنم و به او قول میدهم که سر فرصت کار با هوش مصنوعی را به او یاد بدهم.
حقیقت این است که من به تغییر زندهام، اگر فکر کنم اوضاع قرار نیست تغییر کند ترجیح میدهم بمیرم. همواره به استقبال تغییر رفتهام، هرچند که اغلب دردناک بوده است اما من درد تغییر را به ملال سکون ترجیح دادهام. به گمانم مرگ هم تغییری بنیادین است که در پی نیازی مبرم، تمنایی عمیق و یا رخوتی جانکاه رخ میدهد.
پروردگارا، یاری کن از دل تغییر شکوفا شویم.
(واقعن خستهام. اگر همین چند جمله را نفرستم حتمن بیگزارش میمانم چون چند بار وسط نوشتن همینها خوابم برد. این پارگی فعلی از صدقه سر تغییر است و اگر همینطور ادامه پیدا کند به زودی لعنت میفرستم به تغییر و تغییرطلبی. پس افاضات قبلی را عجالتن چندان جدی نگیرید تا نتیجه مشخص شود.)
تا لنگ ظهر خابیدم.اخیرا خابم عمیق شده . روزم با خوردن قهوه در جوار دوستم شروع شد. کسی که در بزنگاه با تشویقهای پیدرپیاش یادآور میشود که اکنونِ فردا را هم باید دریابم.
گپ و گفت مختصری داشتیم.وقتی رسیدم خونه با کوهی از ظرف و لباس روبهرو شدم بلافاصله سروسامانشون دادم و پشت میز کارم نشستم.یک میز شش نفره در پذیرایی که در مقابلم پنجرهایست به طول ۸ متر.
اغلب اینجا مینویسم.درخت پشت پنجره همنویس من است.با هر بار دیدنش واژهای جدید به ذهنم متبادر میشود.اکنون دلفریبیاش بیشتر شد با نسیمی طنازی ظریفی کرد.همنویس دیگرم سازم است.صدای نفسهایش را میشنوم.گاهی بدجور به تپش میافتد. افسانه در مقابلش هویدا میشود.به واقعیت تبدیل میشود.حضوری پُر از ظهور، که من عجیب میستایمش.
اما چند روزیست که سوالی در ذهنم پیچ و تاب میخورد. من چرا مینویسم؟
من با نوشتن پاریدن را تجربه میکنم.همدوش پرندگان در تمامِ لحظهها بپروازم. با هر سطر نوشتن، خودآزماتر میشوم و هر بار با بعد جدیدی از خودم و زیستنم روبهرو میشوم.
در انتهای امروز از خودم رضایتمندم.
تصمیم گرفتم کتابهای نیمه رها شدهی کتابخانهام را یکییکی بخانم. شب خوش
امروز یکشنبه هفدهم آبانماه است و مادر میهمان که نه صاحبخانهام است. از دیشب صدای چیلیکچیلیک باران که تورکهتورکه میبارید، نوازشگر روحم بوده. صبح اول وقت میزنم بیرون. چهارباغ خواجو زیر باران چون پرنسسی با موهای خیس رخ مینماید و فخر میفروشد. بوی باران شامهام را مینوازد. ساعت نه نشده که برمیگردم. ارده وشیرهای بر سفرهی صبحانه میگذارم.
تمرین کارگاه «خردهخاطره» را قلم میزنم.خاطرهی «یک گربه» میرود توی لینک تمرین. با نوشتنش هم میخندم. یاد آن روز توی باغ گلها میافتم. قوهایی که اسمشان را گذاشتند عباس و گربهای که نان و پنیر ما را به شخم گرفت و کممحلی کرد پدرسوخته.
بعد آجی صدیق زنگم میزند. خلاف همیشه امروز خوشخبر نیست. شکرالله پسرعمهی بزرگم توی بیمارستان فوت شده و فردا تشییعاش میکنند.
اشکهایم آرام میچکد و صورتم را خیس میکند. یاد عروسی نگار، دخترعمویم میافتم و پایکوبی حاج شکرالله. به همسرم گفت سرطان دارد اما مرگ را به چخ گرفته. میخواهد زنده بماند و خیالیش نیست.
متنی به یادش مینویسم و در تلنگر میگذارم.
سردرد دارم و مقابل مادرم به روی خود نمیآورم. بعد از ناهار آسمانی شدن پسرعمهام را به مادرم میگویم. بغضی غریب گلویش را میگیرد. چشمانش کاسهی اشک میشود. پسرعمهشکرالله همسن برادر ارشدم است. مادر از کودکیشان خاطرات زیادی به یاد دارد. زیر لب زمزمه میکند خدا روشکر که مادرش رفت و این داغ را ندید.
عصر مادر با بابک به خانهشان میرود. ساعت پنج با سردرد میروم توی وبینار نویسندهساز. بعدش مینشینم فایلهای صوتی کلاس مرجان موذنی را میشنوم و یادداشتبرداری میکنم.
پیام تسلیتی برای زهرا دختر حاج شکرالله میفرستم. به مریم دخترعمهام زنگ میزنم. با ملیحه خواهرش رفته خانهی پسرعمهام برای دلتسلایی خانوادهاش. صدایش گریهوش است و غمگین. فردا ساعت نه صبح گاه وداع است در باغ رضوان.
بیحوصلهام. آخرشب گزارش امروز را که چندان خوشایند نبود مینویسم و میفرستم توی سایت مدرسهی نویسندگی.
امشب عمهایرانم میهمان عزیزش را در آغوش میکشد. پسر دردانهاش، شُکری.
چند روزیست در تلاشم برای گزارش نوشتن. نیکِ زیادی ندارم. اندکی شلوغی ذهن و زندگی دارم و ماجرا. ساعت از نیمه گذشته، بیهوا تلفنم را برداشتم و شروع کردم به تایپ کردن. امیدوارم قطع نکنم جملاتم را.
میگفتم.
ذهن شلوغی دارم و ماجراهای دراز. مدتی بود که نبودم. بازگشتم به نیکنویسی مصادف شد با بازگشت به زندگی روتین. از ابتدا هم قصدم همین بود. روزگار از مسیر خارجم کرد و بردم به قصههای دیگر. رفتم توی حواشی زندگی و لولیدم. آموختم و کشفیدم.
هنر عمیق زیستن در سطحیات.
نوشتن را ولی رها نکردم.
آزدنویسی شده بود تنها پناه روزهام. نخِ باریک اتصالم به درون.
شب قبل خواب. عصر و صبح و گهگاهی هم بین کلاسها و اینور آنور وسط کارهام. مینوشتم که نخوانم.
گاهی هم مینوشتم که ننویسم. قلمم را زیر چانه میزدم و به پوستر قرمز دیوار تختم خیره میماندم. میاندیشم به همه چیز. شاید هم هیچ چیز. تهش هم فقط میرسیدم به یک کلمه.
«نمیدانم»
پر از نمیدانمم.
نمیدانمهام با نمیدانمهای جدید جایگزین شدند. گاهی هم حرکت اینگونهست. قطار بیتوقفِ نمیدانمها.
تا به جفنگگویی نرسیدم گزارشم را میبندم. البته که کمتر گزارش و بیشتر محتویات نیمهشب یک مغز بههم پیچیده است.
جریانات نیک امروز:
_پرسههای ذهنی کارآمد
_کلمه برداری از روی هوا
_آزادنویسی
_خردهکارهای وقت گیر و جالب خوابگاهیِ غیر قابل شرح
_تماس با مامان
_تفسیر آزمایشات آقاجون و مامانجون و کمکی شاید اندک به اطمینان دلشان
https://t.me/ravaanehh
جمعه ۱۵ آبان
صبح جمعه میرویم به سمت لوکیشن. دیشب بارانی بوده و حالا آسمان نیمهابری و زمینها خیس است. مسئول بیدارباش که علیرضا باشد خابش برد. کمی دیرمان شده. ریزریز باران میزند.
صف آشی تا سه مغازه آنطرفتر رفته. تا نگاه میکنم دو نفر دیگر هم پشت سر علیرضا آمدهاند که حالا شدند پنج نفر. در را نیمهباز میکنم که بوی باران و خاک بیابد.
خورشید انگار دل ابرها را شکافته باشد، پیدایش میشود. دوباره رو به شرق میرویم. همهی جهان زیر آفتاب ابری میخندد.
در فاصلهی سکانسها «در حال و هوای جوانی» میخانم و این جمله نظرم را جلب میکند: «خدا مرا از حماقت و کوری دانشمندان در امان بدارد.»
آسمان دیدنیست. زندگی شهری و آپارتماننشینی ما را از طعم اصیل زندگی محروم کرده است. ابرهای پنبهای شناور بر بالای سر کوه و باغ. و عقابی که در اوج میپرد. باید عقاب باشد چون ارتفاعش بسیار است. لااقل من ترجیح میدهم گمان کنم عقابیست. حوض پر است از عکس بِه و از باران خبری نیست.
ساعت ۳:۱۵ دقیقه است و هنوز از پلانهای من هم خبری نیست و من خسته شدهام. صدای داد و فریاد کارگردان میآید: «دستات خیلی بده».
شنبه ۱۶ آبان
نیمه شب با عضلاتی که از خستگی میلرزد، مچ پای پیچخورده، زانوی ورم کرده و ران کبود به خانه رسیدم. حالا درد و ورم کمتر شده ولی خوب نه. هنوز چند سکانس دیگر باقی مانده که امروز میگیریم. صبح شیفت بیمارستانم. رانندهی اسنپ راه را بلد نیست و اگر بگویم برای رفتن به جنوب از مرکز، تا شمال رفته و دور قمری زده باور کنید. سرم برای پرداخت کرایه در گوشی بود. یک آن به خودم آمدم دیدم کاملن در خلاف مسیری که باید میراند. غر زدم ولی بیهوده، کار از کار گذشته بود. در این هوا سه تا از شیشهها را پایین داده و دستگیرهی شیشهبالاکن مسافر را هم درآورده. اعتراض نمیکنم. ترجیح میدهم یخ بزنم اما هوای تازه بیاید.
خوشبختانه به موقع میرسم. در حیاط بیمارستان صدای شیون میآید. از کنار عذاداران میگذرم.
طبق معمول در شیفت زیاد باید حرف بزنم. گلویم درد میکند. دیروز در یکی از صحنهها باید جیغ میزدم و انگار زیادی در نقش فرو رفته بودم. کارگردان هم خدا خیرش بدهد، هر پلان را ۱۰ بار تکرار میکرد. فقط خدا کند سرما نخورده باشم.
از شاهرخ مسکوب میخانم: « کار فکری و عشق به آموختن جربزهی دیگر میخاهد… لذت زندگی روزانه شهد بیهوشی است که پیوسته و اندکاندک در او اثر میکند. و برای اعتلای روح خاهناخاه باید تا اندازهای از آنها چشم پوشید و به محرومیتهایی هرچند ناچیز تن درداد.» از بیرون صدای فریاد و ضجههای گوش و دلخراشِ مصیبتزده میآید. کتاب را میبندم.
ساعت ۷:۳۰ شب. اینجا در آموزشگاه هنر نشستهام برای فیلمبرداری از سکانس آخر. قندآقا کنارم در قفسش نشسته است. یک طوطی که تمام رنگها را در خودش جمع کرده. به پیانوی سفید روبرو نگاه میکنم. به موسیقی میاندیشم. به آواز. به نوشتن. به من. برمیگردم سر نقطهی اول و به دانشگاه فکر میکنم. زندگی آکادمیک رویاهام را از من ربوده است. باید پس بگیرم از او؟
یکشنبه ۱۷ آبان
طلوع صبح است و ما از دیروز هنوز سر ضبطیم. اینبار دیگر گلویم پاره شد بسکه یک صحنهی جیغ را تکرار کردم تا از زوایای مختلف بگیرند. حالا به معنای واقعی کلمه نابودم. به رانندهی دانشکده پیام دادم که امروز نمیروم. در راه برگشت به خانه آسمان چند آذرخش چشمنواز مهمانمان میکند. در خانه تا گریمم را پاک میکنم علیرضا برایم فرنی درست میکند که برای گلویم خوب است. فرنی را که میخوریم باران شروع میشود. آسمان در شرق سرخ است. سرخ سرخ.
گوشی را خاموش میکنم و تا ظهر میخابیم. ناهار نان و پنیر و گردو و چای شیرین میخوریم.
بعدازظهرم به شنیدن دورهی تنآرامی میگذرد و ادیت و ارسال مقاله. کتاب «Journeys out of the body» را با زبان اصلی شروع میکنم. pdf است و دشوارخان.
شب به داروخانه میروم. باید کار ساخت دارویی را تمام کنم. کامران آمده. شام مهمانش میکنیم به چانو. در برگشت تا خانه قدم میزنیم در هوای مطبوع پساباران.
مغز شما هم لالوی آدمها و اتفاقات جهان را میجورد، تا دلیلی برای حسرت خوردن پیدا کند؟ مثلاً یافتهی جدید مغز من در این مورد، شمالی بودن است. به حال هرکسی که شمال به دنیا آمده و بزرگ شده غبطه میخورم. تا مدتی موضوع همین است و سپس حسرت جدیدی میآید تا دستانش را جلوی چشمانم بگیرد و آنقدر درگیر چیستی و چگونگی و زیبایی و آه و فغان نداشتنش باشم که داشتههایم را نبینم. بالاخره این هم نمونهای از رهایی از خودسانسوریست که اینها را اینجا میگویم. به جد فهمیدهام نیاز بسیاری به روانشناس دارم اما تنها کاری که برای روانم میکنم همین نوشتن است. بگذریم. امروز درس خواندم. پیگیر چند خردهکار اداری شدم و با مامان چیدمان پذیرایی را تغییر دادیم. چیز دیگری نبوده و نیست به جز این گزارش و خواندن یادداشت دوم کتاب جدید. بعد از آن احتمالاً خفتهای غمگین خواهم بود که اگر بخت با او یار باشد، مثل دیشب خوابت را خواهد دید.
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید یوسفزاده شوشتری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم حاجیکریمی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرداد on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسامقصودی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمیرا نشانیفر on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عاطفه قربانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده جوادی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار غفاری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From افسانه هژبری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟