ساعت هشت بیدار شد. صبحانهاش را سرو کرد و ناهار را بار گذاشت. به اتاق رفت، لباس پوشید و مدارک پزشکیاش را مرتب کرد. گوشی را روشن کرد و نگاهی به نوبت اینترنتی دکتر انداخت. احساس کرد دارد دیر میشود. پس با عجله خانه را مرتب کرد و به آشپزخانه رفت تا اجاق گاز را خاموش کند؛ مبادا کارهایش به درازا بکشد. ادامهی آشپزی را به هنگام بازگشت موکول کرد.
از خانه بیرون زد. هنگامی که به دم در رسید، دید باران سیلآسا میبارد. هواشناسی احتمال سیل و آبگرفتگی در تهران را اعلام کرده بود. ایستاد و با خودش گفت: رفتن به بیرون از خانه با این باران شدید صلاح نیست. پس دوباره به خانه برگشت، چترش را برداشت و راه افتاد.
باران بهشدت میبارید. او از بارش باران حس خوبی میگرفت. هنگامی که به خیابان آپادانا رسید، سبزی درختان و طراوت باران او را سرشار از انرژی کرد. زیر آواز زد:
«من دلم بارون خواست،
بارون دلم خواست،
چند قدم با تو خیابون دلم خواست.»
ترانهی باران را با صدای بلند سر داد. شرشر تند باران و صدای ماشینها صدایش را گم میکردند و او همچنان ترانه میخواند و به راهش ادامه میداد. دوست نداشت این راه به پایان برسد.
اما پس از پانزده دقیقه پیادهروی زیر باران، به کلینیک ایرانیان رسید. چترش را بست. هوای گرم داخل کلینیک حس دلپذیری به او داد. کلاه بارانیاش را کنار زد، چتر و کاپشن خیسش را کناری گذاشت و با دستان خیس برگهی نوبت را گرفت. نگاهی به لابی انداخت و در ردیف اول صندلیها نشست.
پذیرش، شمارهی ۱۷ را صدا زد. پس از چند نفر، شمارهی ۲۱ را خواند. بلند شد، نوبت ویزیتش را ثبت کرد و به سوی آسانسور رفت. آسانسور سمت راست به طبقات فرد و آسانسور سمت چپ به طبقات زوج میرفت. دکمهی آسانسور سمت راست را زد. در باز شد و به طبقهی هفتم رفت.
در لابی نشست. پس از سه نفر، نوبتش رسید. نتایج پزشکی را به دکتر سپرد. دکتر پس از نگاه کردن به امآرآی مغز گفت که در تصویربرداری مشکلی دیده نمیشود و بهتر است به متخصص گوش مراجعه کند.
از اتاق بیرون آمد. دوباره انتظار برای رسیدن آسانسور از طبقهی هشتم زیرزمین به طبقهی هفتم، کاری کسلکننده بود. بالاخره پس از کلی معطلی، آسانسور رسید. آسانسور ظرفیت هشت نفر را داشت. چهار نفر سوار شدند و به طبقهی همکف رسیدند.
دوباره به لابی همکف برگشت. همانجا نتایج آنلاین تصویربرداری را با گوگل جستوجو کرد. نتایج نشان میدادند که تصویربرداری مشکلی را نشان نداده است.
به همسرش زنگ زد. همسرش گفت در میدان سبلان است و دارد میرسد؛ منتظر بماند. پس از مدتی همسرش رسید. هر دو با هم به طبقهی ششم رفتند. پس از انجام کارش، برای مدتی در لابی نشستند و دربارهی کارهای پزشکی و نتایج آزمایشها با هم به گفتوگو و تبادل نظر پرداختند. سپس بلند شدند و به راه افتادند.
هوا همچنان بهشدت بارانی بود. چتر را باز کرد و هر دو زیر آن خودشان را به ماشین رساندند و به خانه برگشتند.
او پیاده شد، اما همسرش برای بنزین زدن رفت. سریع به خانه آمد. کلید را در قفل در ورودی انداخت و وارد شد. بهسرعت لباسهایش را عوض کرد. به آشپزخانه رفت، آستینها را بالا زد و وارد هنر زیبا و دلچسب آشپزی شد؛ تا با مزهها و بوها و شکلها بازی کند.
بازیای که از دل همهی مواد ، خوراکی دلچسب و خوشمزه روی میز میگذارد تا نیمروز را اینچنین خوشمزه و پرانرژی سپری کنند.
پس از انجام کارهای همیشگی آشپزخانه، تمیزکاری و مرتب کردن، به سوی کتابهایش رفت. کتاب «عشق و چیزهای دیگر» نوشتهی مصطفی مستور را باز کرد. داستان عشق پرستو چنان گیرایی داشت که متوجه گذر زمان نشد. تا به خودش آمد، ساعت چهار عصر بود.
چشمانش درد میکرد. چشمهایش را بست و سرش را به پشتی مبل تکیه داد تا به آنها استراحت بدهد. متوجه شد چشمهایش واقعاً خسته شدهاند. کتاب را بست و به اتاق خواب رفت. اما خوابش نمیآمد. فقط چشمهایش را بست و چراغ را خاموش کرد تا خستگی روز و چشمهایش را به در کند.
ساعت چهار و نیم بلند شد. چای دم کرد. یک چای دبش نوشید و حالش جا آمد.
به وبینار آنلاین نویسندهساز پیوست. یک ساعت را با گروه به نقد و شنیدن کتاب «فلسفهورزی؛ از کنجکاوی تا استدلال منطقی» نوشتهی تیموتی ویلیامسون، با تدریس استاد کلانتری، و همچنین آزادنویسی گروهی و واژهبرداری گذراند.
گوشی را خاموش کرد و دوباره برای تدارک شام به آشپزخانه رفت.
این روزها تا چشم باز میکنی، شب شده است. ساعت پنج، هوا تاریک میشود و شب، روز را پس میزند و بهزودی جای آن را میگیرد. پس ناچاری دست به کار شوی و به فکر تدارک شام باشی.
همسرش آمد. شام خوردند و گپوگفتی از هر دری داشتند؛ از اقتصاد، ناخرسندی مردم، سیاست، زندگی، گرانیهای سرسامآور این روزها و قیمتهای آخرالزمانی و افسارگسیختهای که جیبها را خالی کردهاند و مردان را از ناتوانی در برآورده کردن کمترین نیازهای خانواده شرمنده میکنند.
دوباره پادکستهای آموزشی را باز کرد و خودش را به شنیدن آنها سرگرم کرد. مطالب بسیار جالبی آموخت.
این هم گزارشی است از یک روز دیگر؛ برای شرکت در نیکنویسان و بارگذاری در وبگاه گزارش نیک، شمارهی ۱۸۰.
اپیزود دوم
آزادنویسی با گروه آنلاین وبینار نویسندهساز
استاد میگوید: بیایید از تکرار نگریزیم. یک گزاره را با تکرارنویسی به چندین شکل بنویسیم. بیایید با واژهها بازی راه بیندازیم.
بازی تکرار با واژهها؛
خب، واژهای بنویس، سپس آن را با واژههای دیگر تکرار کن.
آنقدر واژهی نخستین را تکرار کن تا روسفید شود و چیزی از سیاهیاش بر سپیدی کاغذ بر جای نماند. تنها تو بمانی با واژههای ساییده و نخنمای بیچهره. آنوقت سپیدی کاغذ دوباره تو را به نوشتن وسوسه کند تا چیزکی برای سپیدی دفترت روی هم ببافی و از دست سپیدی خیرهکنندهی دفتر رها شوی.
آری، رها شوی.
چطور است با واژهی «رها» تکرارنویسی را آغاز کنی؟
حرفی نیست. برویم تا بیاغازیم.
این تو و این سپیدی دفتر و این میدان بازی!
رها شو،
از چی رها شوم؟
از اندیشههایی که گریبانت را فشردهاند، رها شو.
رهایی تنها واژهای نجاتبخش است.
میخواهی با رهایی و نجات به کجا برسی؟
با ریسمان رهایی چنگ به آسمان خیال خواهم زد و تا به تکرار بیفتم.
تو که میخواستی با واژهی رهایی از تکرار بگریزی؟
آری، اما دیدم تکرار رهایی، بارها و بارها آرامشبخش این نفس در بند قفس تن است.
رهایی را تا چه مرزی دوست میداری؟
تا آزادی روح از قفس تن و پروازی نورانی به قلب آسمان بیکرانگی.
رهایی، زیباترین و آرامشبخشترین کمال انسانیت است. کمال از راه رهایی به دست میآید. آزادی و آرامش از مسیر آن میگذرند و نور، جادهی تاریک را روشن میکند.
جادهی آزاد رهایی به پایان بیپایان عروج (پرواز) میرسد.
انسان در رهایی جان دوباره میگیرد. گویی از تکرار روزهایش فاصله میگیرد و به جستوجوی گسترهای بیانتها برمیآید.
اما آیا عروج پایان راه است؟
نه!
رهایی تازه آغاز یک مسیر تازه است؛ مسیری که من هنوز از آن بیخبرم.
نمیدانم در انتهای این جاده چه چیزی انتظارم را میکشد. نمیدانم پس از این پرواز کجا فرود خواهم آمد. شاید قرار نیست بدانم.
شاید همین ندانستن، بخشی از معنای رهایی باشد؛ اینکه بیآنکه مقصد را بشناسی، جرئت کنی بال بگشایی و به سوی بیکرانگی پرواز کنی.
امروز حدودا 1837 کلمه نوشتم. راضیام. یک پست در کانالم منتشر کردم. راضیام. یکی دو هفته است در یوتیوب ویدئو آپلود میکنم؛ بدون تکلف و تمهیدات خاص. راضیام. صبح آزمون داشتم. اصلا تجربهی خوبی نبود، خراب کردم. ناراضیام. امروز هجوم آوردم به کارهای خاکخورده؛ لگد محکمی زدم به کارهای تلنبار شده و چندتایشان را دست گرفتم و به سرانجام رساندم. راضیام. کمی پایتون کار کردم و کد زدم. راضیام. اتاقم را مرتب کردم، دوش گرفتم، آراسته بودم. راضیام. شب تنها پیادهروی کردم و ایدههای نابی پروراندم. راضیام. درباب چند مسئله و دغدغه مختلف با هوش مصنوعی گفتگو کردم(چطور بهتر کنفرانس بدهم؟ مزیت نامتقارن یعنی چه؟ چند تا سوال درسی و چند تا معنی واژه و ویراست یادداشتم و حاضر کردنش برای انتشار). راضیام. بع از یک ماه و چندی به گزارش نیک بازگشتم. راضیام.
تصمیم گرفتم با واژه راضیام، نثر را آهنگین کنم. این هم یک خلاقیت تازه. آدم تا آزمون نکند نمیفهمد ایده خوب از آب درمیآید یا نه. یکشنبهتان بخیر.
17.آبان.1405
یکشنبه ۱۷ آبان
هوا کاملاً پاییزی و حسابی سرد شده. بارون میباره بسی. از اون روزهاییه که دیگه نمیشه بدون لباس گرم بیرون رفت و توی اتاق هم دلت میخاد وسیلهی گرمایشی روشن باشه.
روز کاریم در توانبخشی احبا بود. دو جلسه گروهدرمانی حضوری داشتم و بعد از اون هم جلسهی آموزش خانواده برگزار شد. کارم تا عصر طول کشید.
سعی کردم در ارتباطم، علاوه بر گشودهرویی، بیشتر به آدمها توجه کنم. مثلاً اگر همکاری لباس قشنگی پوشیده یا مدل موهاش رو عوض کرده، بهش بگم. گاهی هم از ویژگیهای رفتاریشون تعریف میکنم. به یکی میگم چقدر خوشرو هستی، به یکی میگم چقدر انرژی خوبی داری و یا شنوندهی خوبی هستی.
شاید دلیلش این باشه که فکر میکنم ما در محیط کار فرصت زیادی برای شناختن همدیگه نداریم. خیلی وقتها آدمها خودشون رو چندان بروز نمیدن و ما هم بهراحتی نمیتونیم به ویژگیهای شخصیتیشون پی ببریم. البته ممکنه این برداشت من کاملاً درست نباشه، اما گاهی برای شروع یک ارتباط، پیدا کردن موضوع مشترک آسون نیست. برای همین از چیزهایی شروع میکنم که میبینم. از نوع پوشش و انتخابها گرفته تا رفتار و برخورد آدمها.
نکتهی جالب برای خودم اینه که قبلاً اصلاً این کار رو نمیکردم. اگر از چیزی در ظاهر یا رفتار کسی خوشم میاومد، معمولاً جلوی خودم رو میگرفتم که مثلاً چه لزومی داره بهش بگم؟ چرا باید ازش تعریف کنم؟ اما این روزها وقتی نکتهی مثبتی در کسی میبینم، دلم میخاد به خودش هم بگم. حتی یک بار این تجربه رو در مترو داشتم.😊
عصر که به خونه برگشتم، منتظر تعمیرکار ماشین لباسشویی بودم، اما متأسفانه من رو قال گذاشت و نیومد.
وبینار نویسندهساز رو بودم. یکی از بخشهای جالبش برای من تأکید دوبارهی استاد روی دو سایتی بود که مدتیه ازشون استفاده میکنم. گنجور برای خاندن شعر و واژدان برای آشنایی با واژهها و هممعنیهاشون.
در آزادنویسی وبینار هم مثل همیشه پانزده دقیقه نوشتیم. مدتیه که متوجه شدم با وجود ثابت بودن زمان تمرین، تعداد کلماتی که مینویسم و صفحاتی که پر میکنم بیشتر شده. این تغییر کوچیک برای من رضایتبخشه و بهم احساس امیدواری میده. انگار تمرین مداوم داره کمکم نتیجهی خودش رو نشون میده.
بعد از نویسندهساز، در وبینار دوست عزیزم خانم فاطمه یاوری هم شرکت کردم. با چند نفر از دوستان جدید آشنا شدم و گپوگفتی داشتیم که خیلی خوش گذشت.
برای کلاس خودواژه و فن بیان هم فهرستی از تمرینهایی رو که باید در طول هفته بهشون توجه کنم، نوشتم. یک غزل از حافظ رو هم رونویسی کردم و بعد از مدتی دوباره سراغ رمان «شب هول» رفتم.
مدتی بود که خاندن این رمان رو متوقف کرده بودم، اما امروز تصمیم گرفتم ادامهاش بدم. «شب هول» برای من رمان جذاب و متفاوتیه. شاید بشه گفت یکی از اولین تجربههای جدی من در خاندن یک رمان خوبه. پیش از این خیلی سراغ رمانهای شاخص نرفته بودم چون آثار خوب رو نمیشناختم و به همین دلیل خاندن این کتاب برام تجربهی تازهایه. خوشحالم که دوباره بهش برگشتم و امیدوارم این بار خاندنش رو تا آخر ادامه بدم.
سهم پانزده دقیقهای پیادهروی هم در هوای بارونی و پاییزی ادا شد.
از دو اتفاق احساس رضایت دارم. یکی اینکه دارم در ارتباطم توجه بیشتری به آدمها نشون میدم و دیگه اینکه تمرین آزادنویسیام داره پربارتر میشه. هر دو تغییر شاید در ظاهر کوچیک باشن، اما خشنودکننده هستن.
سال واژه: پذیرش
امروز را در خانه ماندم، خبری از کار و ترافیک نبود. طبق عادت ساعت ۶:۳۰ دقیقه بیدار شده و دیگر خوابم نبرد.
بزرگ شده ام، خبری از بدعنقی نیست. جای غر زدن با لبخند به گربه هایم غذا داده و قرص تیروئید را قورت دادم.
دوباره باکس Gmail ها را سر زدم، چند جیمیل( ایمیل) تازه. حدود دو ساعتی مشغول بودم.
با تلفن مهری جان(همسایه ی عزیز)، فضا عوض شد.
در حین گوش دادن به حرف های از هر دری ایشان، هویج و کدو ، همینطور سیب زمینی و شلغم را خوب نگینی خرد کرم. حتا پیازها را هم پوست کنده در قابلمه آماده گذاشتم.
شال و کلاه کرده، باران تند می بارید.سری به تره بار راه آهن(اکباتان) زدم. انگور رطبی دل از من ربود. به خود آمدم کیسه ی انگور به دست، سری به غرفه ی سبزیجات زدم. کاهو رسمی تازه، ترب سفید، کلم بروکلی و دو عدد بلال را در کیسه ای بزرگ تحویل گرفتم.
اصلن برای چه آمده بودم؟ آهان، تخم مرغ سیمرغ.
یک بسته ی پانزده تایی تخم مرغ تازه ی سیمرغ به همراه دویست گرم قارچ تازه. کیسه ها را بلافاصله به ماشین انتقال داده تا خرید جزئی سوپر هم انجام دهم. .خدای من چه بارانی، هورااااا.
مهم ترین خرید هنوز مانده بود، مایحتاج ترین پروتئین خانه” مرغ” است. مرغ ها به لطف آقا سعید، پرسنل خوب سوپر تکین خرد شد.
هنوز باران تندی می آمد، از دیدن آدم ها لذت می برم. در واقع از جریان زندگی لذت می برم. آدمی چتر به دست، آدمی کلاه بر سر، زنی با موهای خیس، پیرزنی با شالی پشمی، کارگری نایلون بر سر و … دیدن آدم ها زیر باران شدید برایم لذت بخش است. منتظر آفتاب نمانده اند، منتظر راحتی نمانده اند.
به محض رسیدن به خانه سوپ را بار کردم، سردرد بدی داشتم. برای نهار املت قهوه خانه ای آماده کردم با دو تکه سنگک و کمی ترب.
سعی کردم کنار “تافی” بخوابم. دو ساعتی نه چندان عمیق به خاطر سرفه های لعنتی، خوابیدم.
نیم ساعت مانده به وبینار.
قارچ ها را خرد کرده و با سبزی سوپ و کمی ورمیشل به سوپ اضافه کردم.
ظرفی سوپ برای مهری جان و همسرش آماده کرده تا تقدیم شان کنم.
در وبینار حضور داشتم، آزادنویسی خیلی مزه داد.
استاد هنوز شیراز است و آب و هوا گزارش می دهد.
بعد از خوردن سوپ، متوجه ی سه تا جیمیل جدید شدم.
یکی از آن ها خیلی رسمی و توسط شخص ارسال شده بود، فرم مصاحبه ضمیمه داشت.
هیجان زده ولی با دقت بالا تک تک سوال ها را خواندم و چند باری سنجیدم. در نهایت با اطمینان کافی دکمه ی Absenden را زدم.
نفسی راحت کشیدم.
برای گربه های پارکینگ غذا بردم.
قبل از خواب، بعد از روزی پر چالش به اینجا آمدم.
بهرهوری و پیشبُرد کارهای روزانهام بر دو پایه استوار است:
۱. نوشتن سهصفحهی صبحگاهی و فهرستبندی.
۲. پومودورهای بیست و پنجدقیقهایی.
سبب میشوند که اختیار روزم از کف نرود.
دلبهدل حافظ دادم و گفت:
سالها پیروی مذهب رندان کردم
تا به فتوای خرد حرص به زندان کردم
من هم نوشتم.
برای تارنواری وقت گذاشتم.
کلاس یوگایم براساس طراحیِ تمرینم پیش رفت. تازهتازه معنای انعطاف در برنامه را فهمیدهام. ممکن است یک یا دو آسانا را از یاد ببرم ولی چون برای یک آسانای اوج طراحی شده، روند کار دستم است و جایگزین میکنم.
نوشتن دربارهی ۱۰۱ عنوانِ کارگاه خردهخاطره را به پایان بردم.
آزاد نویسی کردم.
شبِ هول و مرغابی وحشی را خاندم.
فهرست کلمهبرداری به یمین و یسار، چشمم به در خشک شد، تلخاب، چاچولباز، شبچرخی، بیریخت، سردماغبودن، گرماگرم، آقا را باش که بنده را به واقعبینی دعوت میکند، خوشامد گفت.
در نویسندهساز پنجانگشتِ نویسنده، کلمهبرداری، تکرارآموزی، پیادهروی، گزارشنیک و آزادنویسی شخصیت دارند. آزادانه نوشتیم، شادمانم که دیگر زور نمیزنم برای نوشتن. استاد از نگاه بلندمدت به هنر گفتند و صبرپیشگی.
به پیادهروی رفتم. از کنار بازار گل محلاتی گذشتم. بویِ گل مریم مرا به یاد عروسیهای دوران کودکی میاندازد.
باید از خیابانی احاطهشده در بیابان میگذشتم. زیر باران و روشناییِ ماشینها روباهی را دیدم که از عرض خیابان گذشت. کرخت شدم، قلبم کوبید و نفسم به سختی بالا میآمد ولی حیوان با من کاری نداشت و در بیابان گم شد. راه خودم را رفتم.
فلسفهی پیادهروی و چخوف را ادامه دادم.
به همان اندازه بنویس که راه میروی و کار به همان اندازه که ثروت میآفریند، فقر خلق میکند را از آنها برداشتم.
یوگا تمرین کردم.
قصیدهای از عنصری خاندم، این بیت را به بیتانه افزودم:
رنج لاغر با نهاد رای او فربه شود
گنج فربه با گشاد دست او لاغر شود
برای تکرارآموزی نگاهی انداختم به قدرت تمرکز از جک کنفیلد، مارک ویکتور هنسن و لس هیویت، چند سال پیش خاندهبودم.جملهیِ من زندگی میخاهم را دوست داشتم.
روز را با تارنوازی و آزادنویسی به پایان خاهمبرد.
تا از خواب بیدار شدم نوشتم و نوشتم.
کتاب غربزدگی را شروع کردم. البته در حد دو صفحه خواندم.
از سکوی سرخ خواندم. یدالله رویایی از کلمات میگوید: «شاعر نباید از راههای هموار و آسانگذار بور کند، او باید از فرازها و نشیبها بگذرد، کلمات وحشی و سرکش را شاعرانه کند و رام، آنگونه که از ابزار گذشتگان نمیتوانیم استفاده امروزی کنیم از کلمات صاف و تراش خورده و دست آموخته دیگران هم نباید در شعر استفاده برد، شاعر باید از کلمات خشن استفاده هنری کند، به زبان یاری و توانایی برساند، شاعر حجمسرا این قصد را دارد که در کوتاهترین راه بزرگترین حرف را بزند.»
چند صفحه «چنین گفت زرتشت» خواندم.
شعر امشب پروین اعتصامی:
«به تیغ مردم آزاری چرا دل را بفرسایی؟
برای پیکر خاکی چرا جان را برنجانی
کجا با تند باد زندگی دانی در افتادن
تو مسکین کز نسیم اندکی، چون بید لرزانی»
برنامه روزانهی فردا را یادداشت میکنم.
باران نمه نمه میزند.و حالا سیل آسا شده.بساط چای و صبحانه و کمی مطالعه برای صبح تجویز کردم. پیاده روی را پیچاندم.کتاب رضا دانشور را در موبایل بالا و پاپین کردم.با این رویه خواندنش کشدار می شود.این هم از معضلات نسخه قدیمی و غیر چاپی است.وبینار نویسندگی و آزادنویسی در باران.امروز رمیده ام.میگرن به روانم حمله ور شده.دوره نویسندگی را آغازیدیم. با ملال و درد گوشیدم.
دلم برایتان بگوید که امروز سرحال پا شدم از توی رختخواب. یک ساعت نوشتن و مطالعه و نان تازه و شرکت در جلسه. باران بود که میبارید. قطرههای
کوچک ماشین را میشست. تنِ خیابان را میشست و درختان آبتنیِ جانانهای کردند. پاک بود هوا و زمین. نمیدانم این لطافتِ طبیعت روی آدمها اثر مثبتی دارد یا نه؟ هرچه بود بارانِ زیبا روحم را طراوت میبخشید. دوست داشتم ساعتها رانندگی کنم. یک جادهی نمدارِ بیانتها. اما همه چیز پایانیافتنی است. و باران هم تمام شد. و هر کسی سهم خود را از آن برداشت. هوا پاک شد. زمین درخشید. درخت سیراب شد. انسان چه شد؟ نمیدانم. بوی برگهای مترنمِ پاییزی که مثلِ برچسبهای رنگین به صفحهی زمین چسبانده شدهاند. گذشتْ باران یا ما از باران گذشتیم. راستی با وجود این همه باران چرا چسبیدهایم به خشکی؟
17/08/1405
گزارش نیک 180♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
بهداشت صنعتی
صبح دیر رسیدم. جلسهی معارفهی مسئول ایمنی جدید تمام شدهبود. با کارشناس ایمنی قدیمی شرکت درد و دل راه انداختیم که انتصاب مسئول جدید منصفانه نبودهاست. بعد هم به طاقچههای خاک گرفته، آبدارخانهی به هم ریخته، نمازخانهی جارو نکشیده، آشپز بدون کلاه، سطل آشغالهای غیر پدالی رختکن گیر دادم. بقیه ی روز هم به صحبت با مدیر کارخانه و ای تی و پیگیری اجرای معاینات ادواری، پیگیری بندهای کمیته ی بهداشت کار و حفاظت فنی و گاهی هم لذت از باران گذشت.
داستان ماستان
در راه رفت به کارخانه داستان مرثیه برای ژاله و قاتلش را از ابوتراب خسروی شروع کردم. به گمام داستان روایت چند بازنویسی از قتل لاله در قالب داستانی باشد. داستان را نمیتوانستم زمین بگذارم اما از آنجا که به خودم قول دادم حتماً روزی یک داستان کوتاه را تمام کنم در راه برگشت به سراغ داستان النکا از کتاب داستان زنان از آنتوان چخوف رفتم. داستان زنی به نام النکا که همیشه کسی را دوست میداشت و وجودش هرگز از مهر و محبت خالی نبود. در داستان هم سه بار ازدواج میکند. افکار او همیشه افکار همسرش بود و در اواخر عمر که به قول چخوف بینمک شده بود، عشق را در پسر خردسال همسر سومش مییابد و تمام فکر و ذکرش صحبت در مورد درس و مشق بچه میشود. چه شخصیت آشنایی. زنی که شغلش عاشقی است.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای یک روز آرام کاری و صدای باران.
سپاسگزارم برای از سرگیری انجام تمرینهای ریکی.
سپاسگزارم برای وبینار روزانه استاد شاهین♥️ و باهم نویسی ♥️و دوستهای جان♥️.
– میگویند تا روی آن کوههای دورتر برف نیاید، زمستان به پیرکوه هم نمیرسد و مدرسه تعطیل نمیشود. چشممان به کوه است. کمی برف خورده. یکم دیگر ادامه پیدا کند مدرسه تعطیل میشود. البته اگر تعطیلش کنند. ما یک دسته معلمیم که از خدا میخاهیم کلاسها مجازی شود. بچهها هم بهتر نیستند.
– از آنجایی که مدرسهی پیرکوه خدماتی ندارد، دم کردن چای را هر روز دو تا از معلمها گردن گرفتهاند. یکشنبهها نوبت من است. من و مدیر اشتراکی این مسئولیت را داریم. احساس میکنم مدیر خیلی رعایت لوسبازیهای مرا میکند. جوان است و آرام و مهربان. سری پیش بیشتر کارها را خودش انجام داد و من هم الکیملکی خودم را این در و آن در میزدم. امروز رفتم که حداقل این بار من چای را دم کنم اما سماورش جوری بود که بلد نبودم روشنش کنم. پر از آبش کردم و از مدیر پرسیدم چطور روشن میشود. خاست دنبالش بروم تا یادم بدهد. بعد با آرامش و مهربانی مرحله به مرحله برایم گفت. تهش هم اضافه کرد که یاد بگیرم شاید ازدواج کردم. گفتم که شوهرم دم میکند دیگر. گفت او سر کار باشد چی؟ گفتم من هم سر کارم دیگر. و زد زیر خنده. خندهاش شیرین بود. حس میکنم در چشم همه دختر لوسی به نظر میآیم که دست به سیاه و سفید نمیزند. اشکالی ندارد. هر چقدر ظریفتر بدانندم، کمتر ازم کار میکشند.
– بلخره یک معلم جدید زبان آمد و من خوشحال شدم. گفتم بلخره میآید کلاسهای مرا میگیرد و از این راههای طولانی نجاتم میدهد. اما از آنجایی که مدارسی معلم علوم و علوم اجتماعی کم دارند، تصمیم گرفتهاند این درسهای غیرمرتبط را بدهند به او. گویا اعتراض دانشآموزان هم بلند شده که چرا معلم غیرمرتبط برای ما آوردهاید. کاش ده بیست تا دیگر معلم زبان بگیرند و به من انتقالی بدهند.
– فردا قرار است توی اداره یک جلسه برگزار شود که کار کردن با هوش مصنوعی را آموزش بدهند. از همکاری پرسیدم فایده و جنبهی آموزشی هم دارد؟ گفت نه. گفتم اگر اجباری نیست چرا شرکت کنم؟ گفتند تو دختر سادهای هستی و خیلی ساده هم با مسائل برخورد میکنی. گفتند این امتیازها حتا توی انتقالیات هم تاثیر دارد. دلم نمیخاهد به بهانههای احمقانه و مختلف کارهایی را انجام بدهم که دوست ندارم و بیشتر از این عمرم را تلف کنم. اگر قرار است عمرم را تلف کنم، چرا با استراحت تلف نکنم؟ چیزی که بهش احتیاج دارم.
– شاید از کمخابی دیروز بود. برای ساعت فوق انرژی نداشتم. اگر کمی امانم میدادند شاید زنگ تفریح توی دفتر میخابیدم. بچههایم درس نخانده بودند. من هم شروع کردم به صدا دادن پاها و دستها و میز و همهچیز در انتظار برگههایشان. هیچ کدام از سروصدایم اعتراض نکردند. یکیشان پرسید: عصبانی هستین؟
– نه. خستهتر از اونم که عصبانی بشم.
– دیروز بنا به اعتراض بچهها و نمیدانم چیچیها مدرسه کمی زودتر تعطیل شد و گفتند ساعت الکی بزنیم. یکی از همکارها به جایم ساعت بیشتری نوشت. وجدانم قبول نکرد امضایش کنم. امروز هم کمی زودتر رفتم. ساعت ورود و امضا را پر کردم اما ساعت خروج نزدم. نمیفهمم چرا باید با این مسخرهبازی و دروغ روزگار بگذرانم. شاید هم باید فردا بروم اداره نمیدانم. حالم را بد میکنند اینها. اگر قرار است به بهانهی تشریفات اداری هر روز چیزی ازم بکنند، دیگر چی از خودم میماند؟
– ۳ونیم رسیدم خانه. همزمان با ناهار خوردن به سرزبان پیوستم. نمیدانم چند روز دیگر از این هفته را بتوانم بروم وبینار. نصیرو هم آمد و از معماری گفت. امروز توانستم جلسهی اول وبینار از معماریاش را گوش کنم. بیان خوبی دارد و گفتههایش جالب است. در سرزبان از کتاب نزدیک ایده هم جستاری خاند که دوست داشتم.
– کمی خابیدم و با زنگ موبایلم بیدار شدم. دیگر نخابیدم و به جایش با رانندهها هماهنگ کردم که فردا بروم مدرسه. وبینار فائزه اعظمی را شرکت کردم. از بچهها گفت. انگار بقیه بیشتر از من به بچهها علاقه دارند. ویژگی خوب توی بچههای الآن کم پیدا میشود اما حالا که فکر میکنم شاید آن ویژگی از بچهها که میپسندم این است که میتوانم باهاشان بازی کنم. ذوق بازی دارند و میشود سرش باهاشان دعوا راه انداخت. در کنارشان نقاشی کشیدن را هم دوست دارم. اگر خیلی بیموقع نباشد.
نیلوفر:
از مرز خوابم میگذشتم
سایهی تاریک یک نیلوفر
روی همهی این ویرانه فروافتاده بود.
کدامین باد بیپروا
دانهی این نیلوفر را به سرزمینِ خواب می آورد؟
*هشت کتاب
*سهراب سپهری
ابر، باد و خورشید در رقابتی تنگاتنگ جولان می دادند،صبحم اینگونه آغاز شد. هنوز مبارزات ادامه دارد یک ساعتیست وزشِباد سریعتر شده و بر دو موجود دیگر برتری گزیده است. سر از کار باد درنمی آورم، آیا ابرها را از میان برخواهدداشت تا خورشید رویی نشان دهد یا از جایی دیگر پشته ای از ابرها را به همراه خواهدآورد تا به هم برخورد کنند و ما زمینی ها را از نعمت باران بهرهمند سازند؟ اکنون به زور خورشید می خواهد ابری سیاه را کنار بزند ولی موفق نمیشود و آسمان همچنان تیره و خاکستریست، باد همچنان می وزد.
ساعت پنج صبح بیدار شدم. نمازم را خواندم. از بس دیشب کابوس دیدم کسل و خوابآلود بودم پس دوباره خواب را بر بیداری ترجیح دادم و تا ساعت هفت خوابیدم. اما هیچ چیز جای خواب شب را نمی گیرد آن هم خوابِ مفید، هنوز هم احساس می کنم حال خوبی ندارم و به چند ساعت خواب محتاجم.
به ناچار پیادهروی کردم بلکه هوشیار شوم. حین پیادهروی سوالاتی از خود پرسیدم. خوب به درودیوار، به تابلوها، به کتابخانه، به پردهها، به قالی پرنقشونگار کفِ اتاق نگاه کردم. خواستم دقیقتر و ملموستر پیرامونم را بشناسم و فلسفهی بودن و مفیدبودن را درک کنم.
امروز صفحات روزانهام لذت بوسیدن قلمم را نداشتند.
کل امروز ساعت پنج صبح بود، همانقدر صبحشب، تاریکروشن، خابیدار و شاید چون باران میبارید غمگین. غم بد نیست ها، به خدا، آدم گریه میکند و آرام میشود و به زندگیاش میرسد.
کار بود. در تکاپوی راستوریس کردن کارها.
خانه بود و استراحت.
ساعتی با ندا نوشتیم.
نویسندهساز بود و نوشتن و دست نویسندهساز. همین حرفهای یهویی که لابهلای پرسشوپاسخ به وجود میآید انگیزه است.
ملال. زل زدن به دیوار. فکر و خیال.
بلند شدم کار جدید بکنم. ایدهای آمد به ذهنم. خوب نشد.
وبینار وصل به اصل. با خانم یاوری موضوعات را مرور کردیم.
وبینار کوک کودکی. فائزه اعظمی از کودکی از ما پرسید و گفتوگو کردیم. فائزه از عروسک گفت و الان عروسکم را بغل کردهام. نرم است، از بغل کردنت خسته نمیشود و با آن چشمهای باباقوریاش همیشه متحیر تو را نگاه میکند.
بعد با بچز گپ زدیم.
این موزیخی که استاد گذاشته توی کانالش خیلی خوب است. آدم خابش میبرد.
زهرا جانم امروز ساعتی به حرفهای شاگردانم و ایضاً دخترم گوش دادم. از دغدغههایشان در مدرسه برایم گفتند. اصلاً به یاد نمیآرم که من هم چنین دغدغههایی داشتم یا نه. این همه آدمها و نگاهشان برایم مهم بود یا نه؟ یا خودم را در کتابهایم غرق کرده بودم و دنیای بزرگسالی را در رمانهای عاشقانهی آبکی میجستم. به آن روزها که فکر میکنم، دچار حسرت میشوم. کاش یک راهنما بود. کاش کسی بود که کتابهای بهتری دستم میداد. حالا من هستم، ولی دغدغههای دخترم چیز دیگری است. یک ظرف غذای گربه میچپاند در کیفش و در تمام مسیر مدرسه به دنبال گربههاست. علاقهای هم به کتابها و دنیای خیالیشان ندارد.
و از یکشنبه بگویم:
صبح هم با زبان خواندن و یادگیری کلمات جدید شروع شد و کلمهبرداری از کتاب عشق سالهای وبا: مشایعت کننده، مردد، لاعلاج، حاذق، قهار، حریف، بدفرجام، مفلوک، معلول، فراست، مصاحبت، مبادرت، سماجت، خفقان. روسی این کلمات را هم ضمیمه کن. یکی از یکی سختتر.چطور آنها را به دایرهی واژگانم بیفزایم؟
درست کردن ناهار، بردن دخترم به مدرسه و پیادهروی در باران ، سر زدن به خواهر و دیدن مادر ،کلاس نقاشی و درست کردن شام، در آخر هم نشستن به نقاشی با دختر و حرف زدن دربارهی گربهها و تمیز کردن خانه قبل خواب.
ده و نیم است. خوب است. شش ساعت خوابیده. به خود میگوید امشب را باید زود بخوابی. روز را نگرفتهاند که یک بامداد گرم نامه میشوی. پیچ و واپیچ شکمت از سردی است نه از احساسات زیر خاکستر.
تکانتکان دفترش را میآورد و ناشتایی مینویسد. معلوم نیست چه فقط کلمه است به خیک کاغذ میبندد. موهایش شانه میخواهد. حناست که میریزد از لای موهایش. با آن همه آبکشی ریزدانههایی هنوز باقیست. بوی حنا را دوست دارد برخلاف خیلیها. ناخنهایش حناییست و کف دستهایش. برای مست کردنش کافیست این نارنجی پرشور.
طبق معمول هر روزه اینستانوردی میکند. خوشبختانه پیجهای اصلی را بازدید میکند و کنارش میگذارد بعد از نیمساعت. اذان است. دستنماز میگیرد و خرامان میرود گفتگو کند با اللهش. نماز میخواند و اکلیلی میشود قلبش. صبحها با حمد و سوره بیدار میشد پدربزرگ که بود. خیلی سال است هیچ صبحی بیدارش نکرده صدای نماز. پدربزرگ روحت شاد. پدربزرگ دور شوم و دستهایت را باز کنی و من بدوم، بغلم میکنی دوباره؟
نمازش تمام میشود. سر سجاده میآغازد نوشتن را. خودش است و خدایش. پاسخ سوالهای هر روزهاش را میگیرد. خدا میبیندش. میبیندش که آن نیمهشب نازنینسید آمد اکسپلورش. نازنینسید مامور شد که پس از سالها نماز بخواند با حس قلبی. همین که مینویسد یعنی دوربین خدا زوم است رویش. آن آشنایی فقط برای دعوتش به نوشتن بود. نوشت و نوشت، ثباتش را که دید بنبست شد رابطه.
خدا میبیند تو را. تو میبینی خدا را که هر روز با گله میپرسی مرا میبینی خدایا؟ چشمهای تو. شک کن به چشمهای خودت.
ناهار میخوری و لباس میشویی و آزاد مینویسی. شب هول را باز میکنی. اسماعیلی پیش هاجر است. نمیداند چرا. نمیداند چرا به حرفش گوش میدهد. نمیداند چرا وافور میکشد. ایران منتظرش است. ایران یا آذر؟ آذر بیمارستان است. چرا نمیرود؟ زمان رفته شاید و رفتن اسماعیلی او را کنار آذر نمینشاند، زیر یک سقف.
خوابت میبرد. ساعت زنگ میزند. سه و بیست دقیقه. جبرن گرما را پس میزنی، دوباره مینویسی. خودت هم نمیدانی چه. عادت کردهای به نوشتنهای بی ته و سر؟ یادت میآید بی سر و ته نبوده. از برخاستن نوشتی. از لمس تن سرما. روسری پوشان میروی توی حیاط. لبخند میزنی. زیباتر از زیبا. ابرها ناجوانمردانه دلبری میکنند. آسمان سه تکه شده. راستش زمستان، وسطش پاییز، چپش بهار. ابرهای نور خورده پشمکند؟ دستانت نمیرسد مزهمزهشان کنی.
بالا و پایین راه میروی سربههوا. شرابک هم میآید در آغوشت. گرم میشوی از گرمای تن کوچکش. میرود و تو میمانی و آسمان مجنون. مجنون یا معشوق؟ این زیبایی پدر درآر تنها کار معشوق است. میگامی و به موضوع این روزهایت میاندیشی. بلندبلند حرف میزنی. همسایهای اگر ببیند دیوانه میپنداردت. احوالپرسی و قربانصدقه رفتن. مییابی اکثرن کلمه ردیف میکنند بی تمایز. هنگام ورود به جمع مکالمهای تکراری داری با چند نفر. و تو در پی تمیز دادن هستی و مرزکشی.
بالا میروم. پوستم جویده سرما را. نوبت شعر است. عکسهای فوری شیدا را باز میکنم. ماه و سینه تکیهگاه شعرهایش. حضور دارند در همهی شعرهایش. شیدا محمدی.
به نویسندهساز میروم. بلافاصله آزادنویسی. دستم تند نیست. آرام مینویسم. چه مینویسم؟ فقط مینویسم و دفترم تمام میشود. بلاخره شد. دفتر بعدی را زودتر تمام خواهم کرد. دستانم خواب میروند اینگونه بیشتاب.
همسفری میپرسد ضعف گفتاریام را چطور قوت ببخشم. استاد میرود سراغ مصاحبهی حمید یا سعید نعمتالله دربارهی فیلم جدیدش. از ضعفش میگوید. مشتاق میشوم مصاحبهاش را بخوانم. لقمان شوم و بیاموزم. و روزگفتار در من پررنگ میشود. تمرین بسیار خوبیست برای قوت ضعف بیان.
بعد از نماز و شام دوباره آزادنویسی. مینویسم شدهام دایی استاد، چون اینستاگرامش پرباسن است گمان دارد همهی اینستاگرامهای دنیا چنین است. و من تلگرامم پر از کانال نویسنده، میگمانم همهی تلگرامهای دنیا پر از کانال نویسندگی و وبینار است. اینگونه است کارما مستهلک میشود. چرخ گردون خوب میگردد.
از آن دسته آدمها هستید که ممکن است به گلدان کنار قفسهای که سالهاست هر روز از آن وسیله برمیدارید، اعتنایی نکرده باشید و حتی ندیده باشیدش؟ یا اسم و چهرهی همکار میز بغلیِ کسی را که در واحد دیگر با او در ارتباطید، بهخاطر نیاورید یا حتی کنجکاو دانستنش نبوده باشید؟ من اما هستم. احتمالا از صاحب سبکهای این دستهام! بعد از چند ماه که هر روز صبحم را با نویسنده ساز شروع کردهام، امروز برای اولین بار توجهم به آزادنویسی جلب شد. آن هم فقط چون در نویسندهساز ۶۰۲، چند جملهای بیشتر در موردش صحبت شد و مجالی فراهم شد تا از پس زمینه به زمین بازیِ توجه من قدم بگذارد.
و بعد، به خاطرم رسید چقدر حضور داشتنِ پیدرپی اما در پس زمینه، میتواند اندوهبار باشد. و صدمرتبه زجرآورتر، نقش اول بودن و بعد پسرانده شدن به پس زمینه. این یکی را هرکسی نمیتواند تاب بیاورد. باری، برای از کف ندادن کشف جدیدم، دست از خیالپردازی برداشتم و خواستم کمی آزادنویسی کنم. اما روش کار را درست نمیدانستم. توی لیست اهداف روزانهام نوشتم “قواعد آزادنویسی”.
و بعد در نویسنده ساز ۶۰۲، نوبت رسیده به پیادهروی. یاد آخرین پیادهرویام در ظهر بارانی جمعه افتادم که ظاهرا سرنوشت مراسم جمعه شب را تغییر داد. همانطور که بعد از آخرین تمرین در محل اجرا و در دو سه ساعت باقیمانده تا ورود مهمانها، بیخوابیِ دنگ شو در گوش، بین درختهای باغ تالار میچرخیدم و در خیالم تصور میکردم هانسل یا گرتل (هرکدامشان که دختر بوده!) هستم و در جنگل تاریک گم شدهام و از ابرها و خورشید نیمه پنهان در ابر و آسمان و هوا عکس میگرفتم، دو خط شعر توی سرم چرخید و انداختم روی یکی از عکسها و استوری کردم.
شب این حوالی نیا
سایهای برای پنهان شدن نیست
زیر نور ستاره پیدا میشوم
دو ساعت بعد از اماکن با تالار تماس گرفته بودند که امکان برگزاری مراسم را نداریم و اگر عزیز ویسی امشب برای خواندن در مراسممان بیاید، برای همه بد میشود! دست آخر، مراسم به هر شکلی که بود برگزار شد و عزیز هم با ساعتی تاخیر، میان ناباوری و تشویق مهمانها آمد و خواند. اما من، به ظنّ بعضی شدم الهاداموس و به ظنّ بعضی دیگر الهاجاسوس.
و دست آخر در نویسنده ساز ۶۰۲، نوبت رسیده به معرفی کتاب “فلسفهورزی” تیموتی ویلیامسون. نگاه به فلسفه از زاویهی مقایسهی روشهای مرسوم در فلسفهورزی و روشهای علمی دانشمندان برای کشف قوانین حاکم بر جهان. کتابی که پرتم کرد به کتاب “از سقراط تا سارتر” ت.ز. لاوین. سالها پیش، خواندن فلسفه را با این کتاب شروع کرده بودم. فلسفه را از زاویهای دیگر میکاود. نگاه به فلسفه از منظرِ روند تاریخی شکلگیری و با شرح مختصری از اتفاقات هر عصر و پیشرفت علوم دیگر در همان بازهی زمانی. و باز یاد صحبت دوست پژوهشگرم، سیروس شاملو، افتادم که با دیدن مجموعه کتابهای تاریخ فلسفهی چارلز کاپلستون در قفسهی کتابهام، ابرو بالا انداخته بود و گفته بود اراجیف است. و اصرار داشت فلسفه را باید با خواندن اصل مقاله و کتابهای ترجمه نشدهی هر فیلسوف شروع کرد. و حتی گاهی برای فهم بهتر، و بلکه کشف سانسورهای کتابهای ترجمه نشده، شناخت عقاید فیلسوف در خلال سایر نوشتههایش هم پیش نیازی ضروریست. و در مرحلهی آخر، باید رفت سراغ کتابی که فلسفه و آرای فیلسوفان را، با هر رویکردی، گرد هم آورده باشد. هرچند آن روش را، مثل خریدن خانه برای کارمندی که تنها به پس انداز حقوق کارمندیاش در شرایط تورمی ایران اکتفا کرده باشد، خیلی دور از بضاعت خود یافتم. اما چراغ راهم شد برای رفتن سراغ دو اثر از فیلسوفهای مورد علاقهام:
● مقالهی Being & Time هایدگر به ترجمهی انگلیسی Joan Stambaugh که جزو بهترین ترجمهها از آلمانیست.
● کتاب Phenomenology of Spirit Guide هگل به ترجمهی Pinkyard
از شرکت که به خانه رسیدم، بالاخره بعد از یک هفته رفتم باشگاه. یک دل سیر تمرین بالاتنه.
و در بازگشت، چند صفحه از فلسفهورزی را خواندم. قطعا جزو انتخابهای این ماهم برای کتابهای غیر داستانیست. کمی هم با میز و صندلی و کتل بل و هالتر کلنجار رفتم اما هرچه زور زدم شعری حاصل نشد. برگشتم به بازنویسی گزارش نیک و شمردن ستارهها تا خوابم بگیرد.
بنام خدا
گزارش نیک ۱۸۰:
همیشه رفیق عزیز
برایت بگویم که چقدر دلتنگ گزارش نیک بودم و چقدر خوشحالم که دوباره گزارش نیک مینویسم و چه خوب که دوباره به جمع گزارش نیکنویسان پیوستم.
امروز وقتی بیدار شدم، باران میبارید. عاشق روزهای بارانی و آسمان ابری هستم. خیلی دلم میخواست پیادهروی بروم، اما متأسفانه نتوانستم.
امروز هزار کلمه تایپ کردم. چقدر لذتبخش است که هزار کلمه در اختیار داری و میتوانی هر مدلی دوست داری آنها را بنویسی. من آزادنویسی و شکرگزاری را تجربه کردم.
امروز خاندم از کتاب «نویسندهساز»:
۱. هر روز یادداشت کوتاهی منتشر کن، حتا جملهای کوتاه در رسانهای با دو عضو.
۲. مشخصات مخاطبت را بدان. دانستن اینکه برای چه کسی مینویسی، به کارت نظم و جهت میدهد.
۳. به بازخورد مخاطبانی که مطالعهی جدی نداشتهاند، توجه چندانی نکن.
۴. از تورق کتابهای ناشناخته و کمتر مشهور استقبال کن.
۵. یک یا دو کتاب را همین امسال حداقل سه بار پشت سر هم بخوان.
۶. دربارهی سطرهایی از کتابها که زیر آنها خط کشیدهای، بنویس. این تمرین نوعی گفتوگو با سایر نویسندگان است.
امروز رمان «رود راوی» را آغاز کردم، از آنچه فکر میکردم، خواندنیتر است.
میدانی که چقدر خوشحال بودم که دوباره در وبینار نویسندهساز شرکت میکردم، و چقدر باهمنویسی عالی بود. سپاس از استاد کلانتری که جویای احوال من شدند،خیلی خوشحال شدم. استاد از اهمیت کلمهبرداری و سایت «واژهدان» و «گنجور» صحبت کردند که خوشبختانه از هر دو استفاده میکنم. بقیهی وبینار به بخش خوش پرسشوپاسخ گذشت. وبینارها اوقات خوشی هستند.
بعد از وبینار، غزلهایی از حسین منزوی خاندم و خیلی لذت بردم.
آخر شب هم به آزادنویسی و روزنویسی گذشت که بخشی از روزنویسیام شد نامهای برای تو، همیشهرفیق مهربانم.
محبوب امروز:
«گزیدم از میان مرگها، این گونه مردن را:
تو را چون جان فشردن در بر، آن گه جان سپردن را
خوشا از عشق مردن در کنارت، ای که طعم تو،
حلاوت میدهد حتا شرنگ تلخ مردن را
چه جای شکوه ز اندوه تو؟ وقتی دوستتر دارم
من از هر شادی دیگر، غم عشق تو خوردن را»
– حسین منزوی
باران است. شرشر است. زیاد است. همه جا خیس است. پر از ماشین است. مدرسه است. امتحان است. تقلب دستهجمعی است. خوشگذرانی است. دست انداختن معلم است. صحبت است. حوصله سر رفتن است. بیکتابی است. سرد است. خانه است. شعر است. حسین منزوی است. به عشق الهه است. بیتیش نشستهای در دلم است. نشستهی دلم دلم گرفته برایت است. گزارش است. در روز است. برایش کوشش است. ویرایش روزنویسیها است. کسالت است. تنبلی است. روزنویسی است. به سساق یادداشتهای شیوا است. غر است. غیبت است. اشتباه تایپی است. بوروتو است. روزگفتار است. آزادنویسی است. ماژیک است. قرمز است. کم است. سرعت کند است. مقاله است. بوف کور است. عقدهی ادیپ است. ناویراسته است. خیلی ناویراسته است. سرچ است. لیبیدو است. فروید است. کراشیدن روی فروید است. متاسفانه یادداشت است. ای وای گویوم است. پرسیدن است. کوتاه است. فرستادن است. خاب است. غش است. غم است. مرگ است. ادبیات است. کم است. چرت است. بوف کور است. کمتر از همیشه است
امروز ساعت شیش و نیم بیدار شدم. دو تا کلاس داشتم تا ساعت یازده. چند صفحه مرگ ایوان ایلیچ خوندم. توی دفترم ژورنال کردم و چندتا عکس گرفتم. حالا خبری خسته ام. میخوام بخوابم. فردا روز بهتریه
سال واژه: کنترل خشم و یادگیری زبان با کروکودیل.
گزارش نیک:
۱. کمک مامان بهها رو پوست کندم و خورد کردم برای مربا.
۲. از سعدی خوندم.
۳. از عارف اردبیلی خوندم. از کتاب فرهادنامه.
۴. با دوستم صحبت کردم.
۵. اسپانیایی کار کردم.
۶. خیلی خستهام.
بیدار شدم و آزادنویسی کردم. دوباره خوابیدم.
با خواب عجیبی بیدار شدم. اگر آدمها شبیه واقعیت درونشان بودند، میتوانستیم یکدیگر را نگاه کنیم؟ تحملِ هم را داشتیم؟
همین خواب، خوراک آزادنویسی مجدد و متن کانالم شد.
باران را نگاه کردم.
مطالعه کردم.
شعر خواندم. تمرین شعر کردم.
با چتجیپیتی حرف زدم.
نگامیدم و ورزش نکردم. از خودم ناراحتم که نمیتوانم این دو مورد ساده را، به روتین روزانه تبدیل کنم.
دوباره مطالعه کردم و آزادنویسی را ادامه دادم.
در شبکههای اجتماعی وقت کشتم.
با دوستانم گپ زدم.
شام خوردم و «گزارش نیک» را نوشتم. پس از ثبتش، احتمالا فوتبال میبینم و بعدش شاید سریال.
با آزادنویسی و بهشب کردن کانال هم به استقبال خواب میروم.
کانال تلگرامم:
https://t.me/saaye_zaad
نمرهی امروز: ۷/۵ از ۱۰
امروز جلسه معارفه کلاس نوسندگی خلاق دوره ۷۸ را بودم. میخاهم هرچه یاد گرفتهام را زمین بگذارم و دوباره مشق کنم. دو فصل از «بیست کهنالگوی پیرنگ» را ادامه دادم و به اهمیت شخصیت و درهمتنیدگیاش با پیرنگ پی بردم. حالا به شروع فصل ۷ کتاب رسیدهام، جایی که پیرنگ جستجو تشریح میشود. سپاسگزار بودنم.
سلام دوباره:) همراه مقدار فراوانی شرم ناشی از تحصیل.
امروز آفتابیترین روز سال بود، پس بهعلت بارشهای سیلآسا مدرسهها را بستند.
گرچه مدتهاست در مدرسههایمان تخته شده.
حالا که پاییز است و برگها میریزد و من دوستش دارم، زمان تندتر از همیشه میگذرد.
هر ماه تابستان، اندازهی سهماه پاییز طولانی بود.
وقتی باران میبارد و مجبورم در خانه درس بخوانم، حس میکنم از تولد دوست صمیمیام جا ماندهام و بهجایش رفتهام سینهزنی.
دلم برای نویسندهساز تنگ شده. اما چارهچیست.
درآخر هم بگذارید کمی غر بزنم،
امتحان زیست دارم و تستی نزدهام. خواندن درسنامه کل بعدازظهرم را گرفت و وقتی کتاب ششصدصفحهای تست را گشودم مغزم درد میکرد.
از شرح هفدهمین روز آبان اگر بخواهم برایت بگویم پررنگترینش درد است اما با شنیدن صدای باران تسکین پیدا کرده و پیدا میکند. این بیوقفه باریدن باران هر قطرهاش جانی به جانهایم اضافه میکند و خروار خروار از دردهایم کم.
روز را با آزادنویسی و شکرگزاری و تمرین نویسندگی و روزنویسی شروع کردم. کتاب آداب دنیا را خواندم داستانش دارد برایم جالب میشود و بعد کتاب شکوفههای عناب را ادامه دادم. جلد سوم مادران و دختران هم تمام شد.
ساعتی را با زیتون مشغول شدم و کارهای خانه را انجام دادم و زمانی را به تماشای آسمان پس از باران که بسیار زیبا بود اختصاص دادم و موسیقی گوش کردم.
متنم را نوشتم. خودم را به وبینار رساندم با هم آزاد نویسی کردیم، از کلمه برداری گفتیم.
به باقی کارهای خانه رسیدهام، کنار هم گپ زدیم، شام خوردیم و فیلم تماشا کردیم.
آرزو به نظرم هر روز میتواند روز یک شاعر باشد و امروز برای من روز فریدون مشیری بود نجابت خاصی دارد شعرهایش، کلماتش و نگاهش. یک شعرش را امشب در متنم نوشتم و دیگری را خواندم و لذت بردم.
قسمتی از آن را برایت مینویسم و اگر دوستش داشتی کاملش را برای خودت ارسال خواهم کرد، پس ختم امشب و این گزارش را با شعری از فریدون مشیری برمیچینیم:
شب تا سحر، من بودم و لالای باران
افسانهگوی ناودان، افسانه میگفت:
– «… پا روی دل بگذار و بگذر
بگذار و بگذر!
سیسال از عمرت گذشتهست،
زنگار غم بر روی رخسارت نشستهست،
خار ندامت در دل تنگت شکستهست،
خود را چنین آسان چرا کردی فراموش؟
تنهای تنها،
خاموشِ خاموش؟
دیگر نمینالی بدان شیرینزبانی!
دیگر نمیگویی حدیث مهربانی،
دیگر نمیخوانی سرودی جاودانی،
دست زمان، نای تو بستهست،
روح تو خستهست،
تارت گسستهست…
روز به تاریکی میدود، پاییز به زوال و گرگومیش به سوی نیمهشب
آدمیزاد به کدام سمت؟
بنگر، به انتظار چه نشستهای؟ تو را کشانکشان خواهد برد و تو دواندوان میروی، حتی با پنجههایی زخمی و انگشتانی خونآلود. بیاختیار، بهسان اسیری در زنجیر.
بنگر، به کدام سو میروی؟
امروز هم بنابه مناسبات جوی پیادهروی تعطیل بود اما راستش همه چیز دربارهی نوشتن سر جایش بود مثل یک ربع نوشتن به محض بیداری در هوای گرگو میش پاییزی صبح.
یا لذت سر زدن دوباره به «سفرنامهی جور هندوستان بهمن فرسی» بعد از بیش از یک سال شاید هم بیشتر. مثلا اینجا که نوشته:
«باید فضولتاً روشنات کنم که این آقای ابوالقاسم خان تقریبا واژهی «چاره» را به معنای ترفند و کلک به کار برده است.»
_ سلام. با پشتیبانی فروشگاه آسمان تماس گرفتم؟
_ بله بفرمایید.
_ چطور میتونم بارون رو بپوشم؟
امروز ایدهی داستانم را روی صفحه کاشتم. میخواستم گلی کوچک باشد به اندازهی یک صفحه. اما درختی بزرگ شد. شاخههایش رشد کرد، پر برگ شد و صفحات زیادی را پر کرد.
امروز صبح آرزو کردم پروانهای رنگارنگ ببینم.اما تا کنون نامهام به دست هیچ فرشتهای نرسیده است.
از کتاب لیلی و باغهای جهنم خواندم. چقدر مکالمات عالیشا و زیر پله را دوست میدارم.
«آخرش چی میشه زیرپله؟ چه بلایی سرم میآد؟»
زیرپله گفت: «اتفاقی که قراره بیفته اینه، رفیق: هفتهها و ماهها میگذرن، بعد یه روز صبح از خواب بیدار میشی، صورتت رو آب میزنی، دندونهات رو مسواک میکنی، صبحانه میخوری و کارهای روزانهت رو از سر میگیری. بعد یکآن به خودت آی و میبینی بهش فکر نکردی؛ فراموش کردی که باید عذاب بکشی.»
«پس میگی یه روز فراموش میکنم روژان من رو توی این دنیا تنها گذاشت و رفت؟»
«نخیر میگم روزی میاد که میفهمی ذاتاً تنهایی، پس هیچکس نمیتونه تو رو تنها بذاره.»
عالیشا گفت «اینکه خیلی غمانگیزه.»
«از کجا میدونی؟ ممکنه شادی بخش باشه.»
بابا که آمد یک نایلون انگور خریده بود. نشستم و دعا کردم امشب همهی هستههای میان انگورها بمیرند، دود بشن و لای ابرها بپیچند. آنوقت من با کیف مینشینم انگور میخورم.
امروز روز گشودنست. گشودنی دلچسب. از آن مدلها که پوست خستگی را میکند از دلت و ترگلورگلت میکند. مینشاندت پای دودکردن غمبتههای سینهات. مست شوی و دور شوی. گشودنی که برق رفتهی چشمهایت دمی برگردد و آنی بماند.
کتابها که میرسند و دانهدانه عضوی میشوند از تن و از خانهات.
سال واژه: تداوم.
– راه اندازی گوشی جدید ریجستر کردن و …
– دیدن فیلم
four minus three 2026
– شرکت در وبینار نویسندهساز با شاهین کلانتری در ساعت 17.
1-آزاد نویسی در 15 دقیقه.
2-پیادهروی در باران.
3-گزارش نیک که الان در حال انجام آن هستم.
4-کلمه برداری: رخوت. رودهدازی. تنپوش مرگ. لمیده. کوتوله. عکاس دورهگرد. سماجت. دغدغه. زنیکه. دستمالکش. نرمک. پشمک. سوسکی. تذهیب. شرمسارانه. ژرفنگر. سرپوشیده. علاجناپذیر. مهجور. دلکوه. خوشتراش. جدابافتگی. سنگپاره. و…
پیشنهاد سر زدن به سایت گنجور و واژهدان و کتاب شاهین کلانتری موجود در سایت یا جستجوی در گوگول کلمهبرداری شاهین کلانتری.
5-تکرارآموزی: کتاب نویسندگی5 دقیقهای.
از گزارش نیک بعدی خدانگهدار.
۱) قهر و آشتی با مامان
۲) اتمام کتاب لیلی و باغهای جهنم
۳) شروع نمایشنامهی تلاش بیهودهی عشق
۴) تماشای انیمیشن کوتاه آبنباتهای جادویی
۵) وبینار نویسندهساز و آزادنویسی
۶) پیادهروی و پیگیری گواهینامهی رانندگی
۷) دانلود فیلم درمان اصولی به پیشنهاد استادشاهین
۸) همچنان زنده ماندن پس از دلدرد طولانی
۹) انتظار کشیدن برای تمرینجای فردا
From Eti Karami on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی شریفی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثریا احمدیانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه احمدی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمید شاد on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا هادی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مبینا عبدلی 🎀🐊🪆 on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From دیانا عباسی🕳️ on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه آشوری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟