گرم و سرد شدم، ترک برداشتم
▪️سالواژهام: تدریس.
▪️صبح با مامان رفتیم بیرون. یک بانک، دو بانک، سه بانک. دنبال وام. بعد هم کافینت.
▪️لش و لوش رسیدیم خانه.
▪️ناهار زدیم. دراز کشیدم. حس کردم تب دارم. مسکن خوردم. یک ساعتی خوابیدم.
▪️عصر دوباره با مامان رفتیم کافینت. بعد هم خرید. نای ایستادن نداشتم. نمیدانم چطوری برگشتم.
▪️آبجی ترتیب شام را داد.
▪️رفتم سرِ جلسهی بازخورد خردهخاطره. فکر کنم آخرهای جلسه بود که یکهو پرت شدم بیرون. هر چی سعی کردم صفحه باز نشد. بستهی اینترنت تازه هم خریدم. فایده نداشت. شارژ گوشی نفسهای آخرش را میکشید. خاموش شد.
▪️تا شارژ شد، فایل جلسه را دانلود کردم. گزارش نیک را هم نوشتم که تو کانال هوا کنم.
|زهرا کردوالی|
https://t.me/ZahraKordevaly
این روزها حال من هم مانند آسمان بارانی است.
گاهی ابریام و گاهی روشن.
بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی فهرست کلمات هفتگی یا همان اکنون من را نوشتم.
چند باری میشود یادم میرود. اما امروز به یاد داشتمش.
کلاس اول را پیچوندم و کتاب خاندم در عوض.
کلاس دوم درباره مکتب کلاسیسیزم صحبت کردیم.
استاد میگفت ادبیات اشراف بوده است.
بعد هم شاعران حوزه عراق داشتیم. شعر انوری را میخانیم.
کلاس آخر را هم تاریخ ادبیات ایران داشتیم. قرن نهم.
بعد از کلاس رفتیم با مامان و بابا و زنعموم فروشگاه.
کرمهایم تمام شده بود. خرید کردم.
اعصابم راحت شد.
الهه علیزاده توی وبیکار سرزبان که داشت از رنگ آسمان کیف میکرد و حتی عکسش را هم برایمان گرفت و نشان داد. اگر بخواهم منطقی باشم باید از هوای سرد پاییز خوشم بیاید. اما چوون از دریچهی منفعت شخصی نگاه کنم به خاطر افزایش اسپاسم و انقباض عضلانی و سختتر شدن حرکتم حتی با دو عصا ترجیحم فصلهای گرم سال است. گرچه به قول مادرم از آنهم شاکی هستیم.
امروز صبح کمی درس خواندم. بلاخره باید امتحان درس توانبخشی سالمندی را بدهیم دیگر. باز غرغر کنم؟ امتحان تشریحی هم سختم است. حالا کی آزمون جامع بدهیم و من از شر هر چی امتحان تشریحی است، خلاص شوم. اوائل با استاد و مدیرگروهمان برای نمرهی 14 دعوا میکردم. حالا راضیام نمره 14 را به من بدهند برای امتحان تشریحی نروم تهران. این غر دوم😊. فصل 6 اصلگرایی را خواندم. اسم این فصل « بنگرید: چیزهایی را که واقعاً اهمیت دارند ببینید.» بود. یکجایش نویسنده گفته: «مینویسم، ولی نه به اندازهای که دلم میخواهد بنویسم.» پس من هم جمعش میکنم و روزم را این گونه میفهرستم تا زیاده نگویم:
در دانشکده مطالب شناخت درمانی را خواندم و از تقدیر به عمل آمده از خودم از طرف معاون آموزشیمان (همان مسئول دیشب و چند شب اخیر یادداشتهایم) که مربوط به سالها پیش بود شگفتزده شدم.
در خانه وبیکار سرزبان الهه علیزاده و پرداختن به معیار «منطقی بودن» فکر. مهمان برنامه خانم مبینا ملائی از اهمیت خواندن مصاحبه با مترجمها گفتند. در وبینار نویسندهساز آزادنویسی کردم.
بعد از نماز ویس روزگفتار را گرفتم. سپس از کتابهای تفکر انتقادی، هنر پرسشگری، هنر پرسشگری سقراطی، طرحوارهدرمانی کمبریج، طرحوارهدرمانی برای طرحوارهدرمانگران و نقشههای تمرین روایتی خواندم.
خوشحال از کنسلی جلسه گروهی که کمکدرمانگرش بودم، به نوشتن مقالهای که دستم است ادامه دادم.
فیلم وریتی را که ماجرای دو نویسندهی وحشتنویس است که کارشان به هم گره خورده را دو شب پیش تا نیمه دیدم، ولی امشب هم خوابم میآید و نمیبینم. فصل 7 اصلگرایی را نگاهی میاندازم و میخوابم.
شبتان خوش.
امروز یکم تکرار آموزی داشتم، کتاب جور هندوستان را چند ورقی خواندم. پیاده روی رفتم که البته بس که هوا سرد بود سریع برگشتم.
امروز البته خیلی فعال نبودم اما تکرار آموزی را به شیوه ویسهای ضبط شده هم انجام دادم.
در کل با ارفاق به روزم نمرهی شش میدهم.
سالواژه: پیوستگی
صفحات صبحگاهیام را نوشتم. از دل نوشتههایم ایدهای برای یک داستان کوتاه بیرون آمد.
خواندن کتاب مادران و دختران مهشید امیرشاهی برایم به لذتی روزانه تبدیل شده است. هر روز مشتاقم زودتر زمان مطالعهاش برسد و دلم نمیخواهد کتاب را زمین بگذارم.
آشپزخانه نامم را فریاد میزد و باید میرفتم.
بعدازظهر را یکسره پای رمانم نشستم و کار خوب پیش رفت.
در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. وبینار «نویسندهساز» برایم بسیار جالب بود. آموختم که ترکیبهای تأکیدی همیشه هم بد نیستند. آزادنوشتن با این ترکیبها حس خوبی به من داد. استاد کلانتری در ایدهپردازی و خلاقیت بینظیرند.
انجمن کتابخوانی هجا میزبان دکتر کاظمی، شاعر و نویسنده، بود. جلسهای دلنشین درباره شاعر مورد علاقهام، بیدل دهلوی، داشتیم و بسیار حظ بردم. در پایان، دکتر کاظمی شعری از سرودههای خودش خواند.
پس از پایان جلسه، پیادهروی کردم. دلم از پاییزی که هنوز بارانی نشده است گرفت.
گزارش نیک را آماده کردم تا در جایگاه خودش بفرستم.
و در پایان روز، مطالعه داستان کوتاهی از چخوف، برنامه مطالعه آخر شبم است
#گزارشنیک
✍️زری قوام
سالواژه: پیوستگی
صفحات صبحگاهیام را نوشتم. از دل نوشتههایم ایدهای برای یک داستان کوتاه بیرون آمد.
خواندن کتاب مادران و دختران مهشید امیرشاهی برایم به لذتی روزانه تبدیل شده است. هر روز مشتاقم زودتر زمان مطالعهاش برسد و دلم نمیخواهد کتاب را زمین بگذارم.
آشپزخانه اسم منو فریاد میزنه و باید میرفتم.
بعدازظهر را یکسره پای رمانم نشستم و کار خوب پیش رفت.
در وبینار الهه علیزاده شرکت کردم. وبینار «نویسندهساز» برایم بسیار جالب بود. آموختم که ترکیبهای تأکیدی همیشه هم بد نیستند. آزادنوشتن با این ترکیبها حس خوبی به من داد. استاد کلانتری در ایدهپردازی و خلاقیت بینظیرند.
انجمن کتابخوانی هجا میزبان دکتر کاظمی، شاعر و نویسنده، بود. جلسهای دلنشین درباره شاعر مورد علاقهام، بیدل دهلوی، داشتیم و بسیار حظ بردم. در پایان، دکتر کاظمی شعری از سرودههای خودش خواند.
پس از پایان جلسه، پیادهروی کردم. دلم از پاییزی که هنوز بارانی نشده است گرفت.
گزارش نیک را آماده کردم تا در جایگاه خودش بفرستم.
و در پایان روز، مطالعه داستان کوتاهی از چخوف، برنامه مطالعه آخر شبم است
#گزارشنیک
✍️زری قوام
صبح بعد از رفتن پدر و دختر. مادر و پسر هم راه افتادند.
پسر که پی کلاسش رفت. به قصد پیادهروی کمی جلوتر، نگهداشتم.
اما به پارک نرفتم. رفتم خیابان روبروی آن. تایمر گوشی روی پانزده دقیقه تنظیم کردم هل دادم توی جیب. با زنگ تایمر مسیر رفته را برگشتم. نیم ساعت پیادهروی در مسیری که اولین بار میرفتم، البته پیاده.
در راه برگشت میوه و سبزی خریدم. هشت رفتم و نُه برگشتم. سه کار مفیدِ رساندن پسر به دانشکده، پیادهروی و خرید انجام دادم. یک ساعت با برکتی بود.
قرمه سبزی بار گذاشتم با سبزی آمادهای که خریدم، کانال گردی کردم و یادداشتهای دوستان خواندم. از یادداشت اعظمجان جمله «نخواستن بر پایه احساسات است و خواستن بر مبنای آگاهی» برداشتم از یادداشت سهیلا جان «جزیره ابرها». گاهی از نوشتههای دوستان کلمه برداری میکنم.
کارگاه خطخطی ندا جان و معرفی کتاب آموزش کاریکاتور استاد، مداد به دستم کرد برای تمرین. با وجود دوست داشتن نقاشی هیچ وقت نقاشی نکردهم.
از رمان مادران و دختران هم صفحات تعیین شده چالش را خواندم.
یک روزِ مخملی
یک شاهکار ادبی. میخواندم و لذت میبُردم. حس خوب امروز چندبرابر شد، وقتی چند خُردهخاطره نوشتم. جریانِ شیرین خاطرهنویسی و خطزدنِ بیرحمانهی جملههای اضافی. حذفِ جمله در نوشتنِ خاطره سختتر است، چون دوست داری همهی جزئیات را به دیگران هم بگویی، اما جملههای زیادی را حذف کردم. امروز یک تکهی دیگر پروژه هم تکمیل شد، پس خوشحالم.
گزارش میگ میگ
باید بگویم بعد وبینار شب قبل مست و پاتیل بودم و هنوز اثرش نگذشته بود. از آنجا که میدیدم هنوز هیجان قاطی خونم است و تا یک و نیم شب بیدارم.
صبح بیدار شدم و در راه سر کار بار دیگر صوت وبینارم را گوش کردم. و بار دیگر گوش کردم.
ایده پشت ایده میآمد که وبینار بعدی را چه کنم.
میدانم سخت است. میدانم اول راهم. اما خوشحالم که قرار است کلی چیز یاد بگیرم.
بعد رفتیم مدرسه وارنیش و بچهها شبیه اسب آبی دهان باز میکردند تا ما مثل پرندههای تمیزکننده وارنیش بزنیم.
البته که بعضیها ترس داشتن و حس ناراحتی و انزجار. البته وقتی یکی باز شده اضافه آمد و خواستیم بیندازیم سطل آشغال، من داوطلب شدم و حق دادم به آنها، که این چه مرضیست که میزنم به دندانهایشان.
اثر چسبندگیاش حال خرابکن بود.
رفتم سر کار و ادامهی روز.
عصر خوابیدم و وبینار الهه را خواب ماندم و به تهش رسیدم. نویسندهساز را بودم و بعدش چسبیدم به بچز و حرف و نوشتن و خواندن کتاب «در حال و هوای جوانی»، خواندن دوباره داستان کوتاه «یک قصه قدیمی».
بعد هم وبینار ندا و خط خطی. چقدر حس راحتی و رهایی داشت. اینبار ندا نقاشی آورده بود و ما مشاهدهگری میکردیم و میگفتیم. بعد نقاشی کشیدیم. واقعن احساس خوشبختی میکنم که بچز را دارم برای همدلی. قشنگ یک کوهاند و یک پشت. دوستشان دارم تا بینهایت.
«بچز: ندا احمدی، فرشته برگی، الهه نصیری»
به نام خدا
گزارش نیک ۱۸۱:
همیشه رفیق عزیزم
برایت بگویم که امروز را با پیادهروی آغاز کردم. همان پارک همیشگی با درختان تبریزیاش که برگهایشان حالا دیگر زرد و نارنجی شدهاند، اما هنوز باد آنها را از شاخهها جدا نکرده است.
باز خانیِ کتاب «نویسندهساز» که برایم الهامبخش نوشتن است:
۱- همیشه نمایشنامهای در دست خواندن داشته باش. نمایشنامهی «بالاخره این زندگی مال کیه؟» را چند بار بخان.
۲- قصهی نویسندهای را بنویس که قصهی نویسندهای را مینویسد که قصهی نویسندهای را مینویسد که…
۳- از نوشتن دلخوشی بساز، نه دلمشغولی.
۴- چشمانتظار ایده نمان. ایده در صفحهی سفید، چشمانتظار توست.
۵- ایده تویی.
تا خودت را ننویسی، از دیگران هم نمیتوانی بنویسی.
۶- هر ایدهای از پس شاخوبرگ دادن به خودش برمیآید، اگر سریع دست از قلم نکشی.
۷- نوشتن یعنی رفتن و نرسیدن، بی ذرهای احساس باخت.
هزار کلمه تایپ کردم که بیشتر آزادنویسی بود و کمتر شکرگزاری.
کتاب «رود راوی» را با اشتیاق خاندم و خیلی برایم لذتبخش بود.
پنج دقیقهی اول وبینار را شرکت کردم، مشکلی برایم پیش آمد و وویس ضبطشده را گوش کردم. استاد از جملههای تأکیدی صحبت کردند و سایت «خودگویی» را معرفی کردند که برایم خیلی جالب بود. وبینارها اوقات خوشی هستند.
شب دخترم مهمانم بود و بیشتر با او وقت گذراندم.
آخر شب هم به آزادنویسی و روزنویسی و نامهای برای تو، همیشه رفیق مهربانم گذشت.
کلمهی امروز: «طنطنه» به معنی آواز، جلال و شکوه.
محبوب امروز:
در آغوش هم
در این دایرهی بیپایان
من امتداد توام
یا تو امتداد منی!
— شمس لنگرودی
سال واژه: تداوم.
-صبح با آزادنویسی شروع کردم.
-برای گرفتن کارت سوخت ماشینم رفتم.
-ناهار خوردم و استراحت کردم.
شرکت در وبینار نویسنده ساز ساعت 17 با شاهین کلانتری.
-این بار آزادنویسی و تکرار آموزی را با جملات تاکیدی نوشتیم، که تجربه خوبی بود.
من به خودم اهدافم رو یادآوری کردم و اینکه اگر تلاش کنم حتما موفق میشوم.
و اینکه هر روز بهتر از روز قبل به درک کردن و لذت بردن از تمام بهترینهای این هستی که کم هم نیستند تلاش کنم. سپاسگزاری از خداوند به خاطر سلامتی و خیلی چیزهای دیگر…
-پیادهروی: برای گرفتن کارتم مسافتی رو پیاده رفتم.
-کلمهبرداری: رذالت. گرانسنگ. روشنضمیر. کلهخور. یتیمچه. سرخوش. نقرهفام. وثیقه. کالجوش. بارقه. خانمانسوز. جگرگوشه. حیف و میل. زبل. …
– گزارش نیک
– کامل کردن داستان کوتاه به اسم حقیقت.
– خرید اینترنتی برای خواهرم. ایشالا که سرمون کلاه نرفته، مثل عکسش باشه و کاربردی همینطور که نوشته بودند.
تا گزارش نیک بعدی خدانگهدار
صبح. به نوشتن و نوشتن و فیلم دیدن و خواندن گذشت. البته در چشم بهم زدنی.
دمدمای ظهر. حالا ناهار چی بپزم؟ پیتزا گزینهی آسانی به نظر میرسد. میروم پیادهروی. بساط پیتزا را بعد از پیادهروی میخرم. فقط نمیدانم چرا خر شدم و سبزی خریدم. آخر پاک کردنش خیلی کار من نیست.
خودِظهر. فسقلیها یکییکی آمدند. پیتزاهای برش خورده روی سفره چشمک میزنند. دهان دخترک زیادی باز میشود. البته خندهاش خیلی گشاد میشود. نه برای دیدن من، برای دیدن پیتزاها. پسرک دیگر گفتن ندارد. به سرعت برق و باد لباسها را در میآورد و بشقاب پیتزایش در آنی نصف میشود. البته یادش بود، دستهایش را قبل از آمدن روی سفره بشوید.
کمی از ظهر میگذرد. مهمان داریم. سبزیها را پاک نکردم. مهمانها دارند پاک میکنند. البته در پاک کردن یک ترهشاهی کمی کمک میکنم.
عصر. میروم نویسندهساز. دوباره مینویسم. یادم میافتد چقدر وقت گذاشتن برای خودم اهمیت دارد. بساط کتلت را آوردهام نویسندهساز. سیبزمینی پوست میگیرم. پیاز اشکم را در میآورد. باقیاش بماند.
شب. میلمم روی تخت. چه کردم از صبح؟ پیادهروی کردم. واژه برداشتم، چندتایی از رود راوی. شعر خواندم از سعدی. فیلم دیدم. آزادنویسی کردم، بیست و پنج دقیقه، نهصد و چهل و چهار کلمه. پس خوب کردم امروز.
فهرست کارهای امروزم
– نوشتن صفحات صبحگاهی
– پرستاری از مادر بیمارم
– خواندن سه فصل از رمان مادران ودختران
– پیاده روی نیم ساعته
– آزادنویسی در وبینار با دوستان
– شرکت در کارگاه خرده خاطره
– آماده کردن وسایل برای رفتن به خانه یکی از دوستان صمیمی دخترم که تازه زایمان کرده.
– کلمه برداری از فرهنگواره فارسی خلاق
خانش ۷ فصل از «بیست کهنالگوی پیرنگ و طرز ساخت آنها» انجام شد. این روزها ذهنم درگیر تجزیهی داستانهایی است که خاندهام. داستان کوتاه اخیر خودم را هم بارها و بارها با معیارهای این کتاب سنجیدهام و نقاط قوت و ضعفش را در آوردهام. خلاصهای از ۶ فصل اول کتاب نوشتهام. در این ۶ فصل، قدمها و نکات پیشنهادی برای طراحی یک پیرنگ تشریح شده. دوست داشتم این خلاصه را اینجا هم بگذارم تا مروری برای خودم باشد و شاید دیگری هم علاقهمند باشد:
۰-یک تعریف ساده از کتاب برای پیرنگ: «مجموعهای از روابط علت و معلولی است که به طور پیوسته الگوی رفتار و ماجرای واحدی را خلق میکند.»
۱- «تنش» سوخت اصلی پیرنگ است. تنش میتواند یک ضدقهرمان، انسان، ناانسان و حتا کشمکشها و اختلالات درونی قهرمان باشد. در مسیر رسیدن به نقطهی اوج داستان، تنشها هم افزایش مییابند.
۲- بهتر است همان ابتدای کار، نوع پیرنگ را بر اساس درونی یا بیرونی بودن آن مشخص کنیم. پیرنگهای درونی بیشتر بر اساس تفکرات ذهنی شخصیتها هستند و به جای آنکه دنبال ماجرا باشند، در جستجوی معنا هستند. در این نوع پیرنگها شخصیت محور اساسی داستان است و این شخصیتها در مسیر داستان، خود تغییر میکنند. برعکس، پیرنگ بیرونی پر از ماجرا و فعل است. البته که طرحریزی پیرنگ درونی برای نویسنده سختتر است، چون به شناخت ذات و روان انسان، فلسفهورزی و جستجوی معنا نیازمند است.
۳- دنیای داستان، نظام اخلاقی خاص خودش را دارد. در یک دنیای معمولی، دزدی ممنوع است. دروغگویی ناپسند است. کلاهبرداری منفور است. ولی در دنیای یک داستان، ممکن است شخصیتها جنایتکار باشند و برای گناهان خود دلایل باورپذیری داشته باشند. حتا ممکن است از راه نادرست رستگار شوند. جیببری که خرج خانه میدهد، یا قاتلی که یک شر را از سر همه کم میکند، میتوانند سوژههای خوبی برای داستانپردازی باشند.
۴- دنیای داستان و شخصیتهای داستانی خیر مطلق یا شر مطلق نیستند. سیاه و سفید نداریم. اگر یک شخصیت فرشتهی معصوم باشد و شخصیت دیگر دیوی شیطانصفت، حدس زدن داستان راحت است و خاننده خیلی زود از خاندن داستان حوصلهاش سر میرود. داستان دقیقن آنجا زاده میشود که دنیای قصه جایی بین سیاه و سفید است. یک طیف خاکستری. یعنی شخصیتها نه خوباند، نه بد. گاهی اشتباه میکنند. از یکدیگر پیشفرضهایی نادرست دارند. این شاید باعث شود که شخصیتها در تشخیص خوب و بد تردید کنند، چه خوراک خوبی برای داستان!
۵- (اگر داستاننویس نیستید و دوست ندارید ترفند نویسندهها برایتان تکراری بشود، به نظرم از خیر این بند بگذرید.) در طراحی پیرنگ، عدد ۳ یک عدد مبارک است. شخصیتهای اصلی داستانها معمولن ۳ نفر هستند و قهرمان بعد از ۳ تلاش به موفقیت میرسد. مدیریت کردن روابط بین ۳ شخصیت منطقی است. داشتن ۲ شخصیت اصلی، داستان پرکشش نمیسازد، مگر اینکه نویسنده خیلی خلاقیت به خرج بدهد. داشتن ۴ شخصیت اصلی هم پیچیده است. چون باید روابط بین شخصیتها دوبهدو بررسی شده _مجموعن ۲۴ رابطه_ و در داستان مد نظر باشد. کار پیچیدهای است.
۶- پیرنگ و شخصیت غیرقابل تفکیکاند. پیرنگ چیزی نیست بهجز اتفاقات و دنیای متولدشده بین (احتمالن) چند شخصیت. در نوشتن پیرنگ، ناگزیر باید به شخصیتها بپردازیم. نکتهی مهم این است که شخصیتها در وهلهی اول خصوصیت رفتاری ندارند. این پیرنگ است که به شخصیتها ویژگی رفتاری میبخشد و زندهشان میکند.
۷- حالا با توجه به این نکتهها میتوانیم یکی از
بیست پیرنگ پیشنهادی در این کتاب یا هر پیرنگ دیگری را انتخاب کرده و آن را بسط داد.
چیزی که اینجا گفتم، خلاصه و برداشتی از چیزی حدود ۱۰۰ صفحهی اول کتاب خوب «بیست کهنالگوی پیرنگ و طرز ساخت آنها» است. خاندن این کتاب برای هر داستانپردازی، عسل لامصب است.
سپاسگزار بودنم.
دوشنبه ۱۸ آبان
صبح پس از آزادنویسی، تمرین وبینار «از معماری» الهه عزیز را انجام دادم. تمرین این بود که فهرستی از چیزهایی را که میبینیم، بنویسیم. هنگام انجام تمرین متوجه شدم مدتی است جزئیات بیشتری به چشمم میآیند. فکر میکنم تمرینهای نوشتاری، وبینارهای مختلف و پیادهروی در این تغییر بیتأثیر نبودهاند. این دقت بیشتر باعث شده مسیرهای آشنای هر روز نیز برایم تازگی داشته باشند. حتی در مسیرهای تکراری و چهرههای همیشگی، گاهی جزئیاتی میبینم که پیش از این از آنها غافل بودهام.
بخش زیادی از وقتم در محل کار به کارهای سیستمی و رسیدگی به حسابوکتابهای مالی گذشت. بهنوعی نقش حسابدار را هم بر عهده گرفته بودم.😍 با اینکه فرصت گفتوگو با همکاران کمتر بود، سعی میکردم ارتباطم را با آنها نیز حفظ کنم.
۱۵ دقیقه پیادهروی در میان کار و شلوغی حسابی به من چسبید. اینکه کار را برای مدتی رها میکنم و از محیط کار بیرون میزنم، به من احساس آزادی میدهد.
در وبینار ناهید عزیز درباره اهمیت کودک درون و توجه به آن صحبت شد. موضوع برایم جذاب بود، چون گاهی احساس میکنم شناخت چندانی از کودک درونم ندارم و بهاندازه کافی به آن توجه نمیکنم. شنیدن تجربههای دوستان نیز برایم آموزنده بود.
استاد شاهین در وبینار نویسندهساز نیز درباره جملات تأکیدی و خودگوییهای مؤثر صحبت کردند. نکته قابل توجه برایم این بود که خودگوییها باید واقعبینانه و عملی باشند و ما را به سمت یک اقدام مشخص برای عملکرد بهتر هدایت کنند.
شب چند صفحه از کتاب «فلسفهی پیادهروی» خاندم. آخرین کارم نیز پیام دادن به فاطمه یاوری عزیز درباره جلسات «ایستگاه رقص» بود. لطف کرد و برای صحبت با من وقت گذاشت. از این گفتوگو خوشحال شدم. یکی از اتفاقهای خوب مدرسه نویسندگی برای من، پیدا کردن دوستانی است که ارتباطم با آنها کمکم از کلاس و تمرینهای نوشتن فراتر میرود.
نسخه به دست، از این داروخانه به آن داروخانه. نداریم، نیست، توزیع نشده. اینها پاسخهایی بود که برای یک ورق قرص میگرفتم. دست از پا درازتر به خانه بازگشتم.
کار حال خوب کن
در راه بازگشت، مقابل کتابفروشی ایستادم، کتاب «رنگآمیزی بزرگسال، برای تمدداعصاب» را دیدم. چه تصاویر قشنگی داشت خوشم آمد، خریدم. البته اولینبار است از اینجور کتابها میخرم، نمیدانم تاثیری بر روی اعصاب دارد یا نه؟ اما هرچیزی با قلم در ارتباط باشد، آرامشبخش است.
بهترین جای پارک دنیا برای زن نانآور
ایستادنم در صف نانوایی، وقت رو به موتی است که نباید بگذارم بمیرد. امروز وقتی رسیدم و جای پارکی را درست روبهروی نانوایی دیدم، ذوق کردم. وای دوباره گفتم ذوق. نباید میگفتم، چون دوستی دارم که هربار میگویم ذوق کردم، با شیطنت میگوید: انگار به خر تیتاپ دادند. کارتم را در نوبت گذاشتم و به داخل ماشین برگشتم. فرصت خوبی بود تا کتاب بخوانم، اگر خانم دلاور اجازه میداد. زنی به نظر چهل و چند ساله، با ابروهای زمخت، پرپشت و خط اخمی عمیق، شلوار پارچهای بگ با وصلهای سر زانویش و کت چرمی با آستینهای کوتاه، البته آستینها کوتاه نبودند، انگار دستهای خانم زیادی بلند بودند، در صف، روی پلهی نانوایی نشسته، پاهایش را ازهم گشاد گذاشتهبود، با جدیتی خشک، زیرنظرم داشت. همینکه وارد مطالعه میشدم صدایم میزد،
خانم اگر نون میخوای بیا.
خانم کنجدی میخوای؟
خانم بیا وایسا اینجا.
هربار بیرون میرفتم متوجه میشدم بیجهت بوده، تا رسیدن نوبتم چندنفری ماندهاست. نمیدانم چرا حس کردم با نشستن و مطالعه کردنم مشکل دارد. بار آخر گفتم: خانم خودم حواسم هست. وقتی نوبتم شد، از روی پله بلند شد و کنارم ایستاد، آرنولدی بود.
از ظاهر قضاوت نکنید
موقع رفتن به خانه، کوچهوپس کوچهها را انتخاب کردم تا میانبری باشد. نبش یکی از کوچهها که به خیابانی سوتوکور میخورد، داروخانهای دیدم، یک دلم میگفت: بپرسم، یک دلم میگفت: آنهمه داروخانههای بزرگ در جاهای مهمتر نداشتند، این داروخانه در گوشهپسلهای دورافتاده چطور میتواند داشتهباشد. اما دل پرسیدن پیروز شد، و نتیجه این بود که بهجای یک ورق دو تا ورق پیدا کردم.
حسنختام روز
غزلی از سعدی خواندم و بیتی زیبا که به دلم نشست.
پنجه با ساعد سیمین نه به عقل افکندم
غایت جهل بود مشتزدن سندان را
سعدی از سرزنش عام نترسد هیهات
غرقه در نیل، چه اندیشه کند باران را
✍شهرزاد
تا به حال شده وسط یک روز کاملن معمولی، ناگهان متوجه شوی بعضی اتفاقات کوچک، بیشتر از اتفاقات بزرگ در خاطرت میمانند؟ مثلن یک فنجان قهوه، یک گفتوگوی بیمقدمه، چند قدم راه رفتن با کسی که انتظارش را نداشتی یا حتا شعری که در فاصلهی میان دو مراجعهکننده خواندهای. انگار زندگی همیشه در اتفاقات مهم و تاریخدارش خلاصه نمیشود. گاهی باید ذرهبین برداشت و افتاد به جان خردهریزهای روز.
من امروز ذرهبین به دست گرفتم و اینها را پیدا کردم.
صبح به سرکار رفتم. در فاصلههایی که مطب خلوت میشد، به جای آنکه گوشی به دست بگیرم و در جهان بیانتها و بیحاصلش پرسه بزنم، شعر خواندم. فکر میکنم شعر خواندن در محیط کار نوعی دزدی محترمانه از زمان است؛ چند دقیقه از وقتِ کارفرما را میدزدی و به روح خودت پس میدهی.
بعد از برگشتن، یک جستار از «سفر سیگار» خواندم. خواندن جستار برای من شبیه نشستن روبهروی آدمی است که قرار نیست چیزی را به من آموزش بدهد اما ممکن است در خلال تعریف کردن یک خاطره، پنجرهای در ذهنم باز کند. گاهی هم با خودم فکر میکنم نویسندهها چطور از چیزهایی مینویسند که ما هر روز میبینیم و از کنارشان رد میشویم؟
یادم رفت بگویم بعد از سرکار، با یکی از همکارانم به کافه رفتیم و بعد کمی پیادهروی کردیم. همیشه میگویند با همکارها نباید زیادی صمیمی شد. نمیدانم این توصیه را چه کسی صادر کرده. من که در این مورد چندان آدم محتاطی نیستم. البته اوایل بودم. اما این همکار ما کاری کرده که زیادی دوستش داشته باشم. البته دربارهی خوب یا بد بودن این صمیمیت نظری ندارم؛ فقط فکر میکنم زندگی به اندازهی کافی پر از رابطههای اجباری و معاشرتهای از سر مصلحت است. بد نیست گاهی آدم کسی را صرفن به این دلیل دوست داشته باشد که بودنش حال آدم را بهتر میکند. حالا اگر این آدم همکارمان باشد، چه اشکالی دارد؟ مگر قرار است تمام روابط انسانی را با آییننامه اداری تنظیم کنیم؟
در وبینار نویسندهساز هم حاضر شدم. در بخش آزادنویسی، جملات تأکیدی خودم را نوشتم. جملههایی برای مواجهه با خودم. چیزهایی که باید هر از گاهی به خودم یادآوری کنم:
من مجبور نیستم به هر چیزی واکنش نشان بدهم.
قرار نیست برای اثبات ارزشم، خودم را به زحمت بیندازم.
میتوانم هم مهربان باشم و هم مرز داشته باشم.
زندگی من نباید همیشه در حالت جبران عقبماندگی باشد.
حق دارم از چیزهای کوچک خوشحال شوم، حتا اگر هنوز کارهای بزرگی باقی مانده باشد.
من پروژهی نیمهتمام دیگران نیستم که مدام بخواهم خودم را اصلاح کنم.
بعد سراغ کتاب «دفترچه خاطرات فراموشی» رفتم و یک بخشی از آن را خواندم. عنوان این مقاله از همان ابتدا برایم جالب بود. فراموشی را معمولن نقص حافظه میدانیم، اما گاهی فکر میکنم فراموش کردن هم هنر مخصوص خودش را دارد. چه چیزهایی را باید به خاطر سپرد و چه چیزهایی را باید به حافظه اجازه داد آرامآرام از دسترس خارج کند؟ شاید همهی هنر زندگی همین انتخاب کردن باشد؛ اینکه بدانیم کدام خاطره را نگه داریم و کدام را از انبار ذهن مرخص کنیم.
یک ساعت هم آزادنویسی کردم. بدون اینکه بدانم قرار است به کجا برسم، نشستم و نوشتم. حاصلش یادداشتی شد که در کانالم منتشر کردم. گاهی نوشتن برای من شبیه باز کردن شیر آبی است که مدتها بسته مانده؛ اول چند قطره آب گلآلود بیرون میآید اما اگر صبر کنی، آب زلال راهش را پیدا میکند. البته گاهی هم شیر باز میشود و فقط یک مشت حرف بیربط بیرون میریزد. به هر حال، باید نوشت و منتظر ماند.
شب، دو قسمت دیگر از «سرخ و سیاه» را دیدیم. هنوز دارم با جهان داستانیاش پیش میروم. یک قسمت هم از «هزار و یک شب» تماشا کردیم، اما راستش چندان ترغیب نشدم ادامهاش بدهم. به نظرم بعضی فیلمها و سریالها همانقدر که برای شروع کردنشان باید اشتیاق داشت، برای ادامه ندادنشان هم باید شجاعت داشت. قرار نیست هر چیزی را که شروع کردهایم تا انتها تحمل کنیم؛ حتی سریالها.
این هم از گزارش نیک امشب من البته نمیدانم تا چه اندازه نیک بود.
قربانت
سالواژهام:صبر
چند روزی است بابا برای پانسمان بیدارم نمیکند. صبر میکند تا خودم پیگیر شوم و خاطرجمع شود که هنوز از مریضداری بیزار نشدهام.
روی زخم پوستی زرد و بیقواره نشسته. میگویم باید صبوری کند تا جدایش کنم. گوشهای را با دو انگشت میگیرم و بالا میکشم. خم به ابرو نمیآورد. رویش پماد زرد و سفید میمالم، گاز را میگذارم و روز اینطور شروع میشود.
شال و کلاه میکنم و میروم سرِ کار. توی مغازه دو داستان از سهقطره خون هدایت میخوانم. از پشت شیشهخیابان را میپایم. هوا چند باری آفتابی و بارانی میشود. برای کاری به سولماز زنگ میزنم. برنمیدارد. دلم شور میزند. مغزم قصه میبافد. قصههای هولناک. تا دوباره دستم میرود سمت گوشی خودش زنگ میزند.
میرسم خانه. الهه باز ناکوک است. مامان میگوید از صبح لب به چیزی نزده. به حال خودش رهایش میکنم. شاید تنهایی برایش بهتر باشد.
وارد تمرینجا میشوم. این روزها درگیر نوشتن صحنهام. متنم مثل بند تنبان شده. هر طرفش را میکشم سرِ دیگرش درمیرود. توی کارگاهِ خردهخاطره استاد به متنهایمان خرده میگیرد. اول کمی خیط میشوم. بعد پیِ چاره میگردم: باید مشق بنویسم. برای آموختن.
بعد از کلاس طاقت نمیآورم. نان جو تست میکنم و نیمرو میپزم. میبرم برای الهه. تا لقمهٔ آخر را میخورد و بالاخره رنگورویش باز میشود.
به «نویسندهساز» ملحق میشوم. ده دقیقه آزادنویسی. اینبار قرار است از جملات تأکیدی استفاده کنیم. زور میزنم اما کلمات روی کاغذ فقط دهنکجی میکنند.
هوا که تاریک میشود، با الهه میزنیم بیرون. توی راه چند جفت جوراب و چهار خودکار رنگی میخرم. برمیگردیم. دو دفتر برمیدارم: یکی برای کلمهبرداری و یکی برای مشقنویسی.
سالواژهام: ریلگذاری
صفحات صبحگاهی نوشتم.
سریال «صد» را دیدم.
ظرفها را شستم.
خانه را مرتب کردم.
دخترم را کلاس بسکتبال بردم.
در کارگاه خردهخاطره شرکت کردم.
۷ صفحه از «رود راوی» را خواندم.
کلمهبرداری کردم و سری به واژهیاب زدم.
https://t.me/bargmoments
☘️دوشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۸
تا تقّی به توقّی میخورد، هوای دلم ابری یا نیمهابری یا بارانی که میشود، تمامم را به میعادگاه میبرم. هر چه هست و نیست را نثار صفحهی سفیدش میکنم. او هم آغوش میگشاید و تمام مهرش را به دورم حلقه میکند. آسودهحالی و سبکبالیام را از این سفیدرویِ سپیددل دارم. پذیرای همیشگی غم و حسرتم. کاغذ.
امروز چند نوبت آزادنویسی کردم.
صبح که بیدار شدم خابم را از ذهن بیرون کشیدم و تندوتند روی کاغذ جاری کردم تا یادم نرود.
از کتاب تا میتوانی بنویس خاندم.
هوا ابری بود. برای لحظاتی باد، تکانههای نسبتاً شدیدی به درختان داد. بارش شروع شد. با یک فنجان چای تازهدمِ بیسکویتپهلو رفتم کنار پنجره به تماشای باران. باران که میبارد دلم نمیآید لذت دیدنش را از دست بدهم. آب دستم باشد برمیدارم و میروم به تماشا. البته لذتبخشتر وقتی است که بروی زیر باران و موش آب کشیده بشوی چنان که چیلیک چیلیک آب بچکد ازت و درستوحسابی کیفور بشوی.
لذت تماشا خیلی طول نکشید اما.
یادداشتهای روزانه خاندم از جلال آلاحمد و جاناشتاین بک. یادداشتهای جلال، دوجلدی و قطور است و حالاحالاها مهمانِ سبد مطالعهام. فارسیاش شیرین است و زیبا. به دل مینشیند. بسیاری از واژهها و تعابیر عامیانهی پوشهی کلمهبرداریام را وامدار یادداشتهای جلال آلاحمد هستم.
در نوبت دوم آزادنویسی، دغدغههایم را به کاغذ سپردم. خاطرم آسوده شد و ذهنم خلوت.
بعد مدتها رفتم تمرینجا. نوشتههای دوستان زیبا بود و خانش استاد زیباتر. نکتههای تازهای یاد گرفتم.
سری زدم به واژهدان.
گنجورگردی کردم. هم شعر خاندم. هم واژه چیدم.
کلمهبرداری کردم و واژههای بیرونکشیده از دل خاندههایم را در وبینار نویسندهساز به اشتراک گذاشتم.
نظری انداختم به گزارشِ دوستانِ نیکنویس.
نوبت سوم آزادنویسی در وبینار نویسندهساز بود. جملههای تأکیدی نوشتیم. جذاب بود. از ذهن خلاق استاد چه ایدهها که میتراود!
نوبت چهارم آزادنویسیام دلنوشتهای بود در قالب نامه.
وقتی تو نیستی…
شادی کلام نامفهومیست!
و «دوستت میدارم» رازیست،
که در میان حنجرهام دق میکند
و من چگونه بی تو نگیرد دلم؟
اینجا که ساعت و آیینه و هوا
به تو معتادند.
حسین منزوی🌿
آبوهوا
باران اخمالو تمام نورهای درخشان را فراری داده و فقط چند نور لاغرمردنی و ضعیف در آسمان باقی مانده.
گلهایم خیره به آسمانند تا شاید خورشید پیدایش شود. اما خورشید زیر ابرها مخفی شده و حالاحالاها از او خبری نمیشود.
کتاب
لیلی و باغهای جهنم تمام شد. با شخصیتهای رمان خو گرفته بودم و غصهام گرفت. باید دوباره بخوانم؟
پارهای از سنگ صبور چوبک را خواندم و هرسری مشتاقم به کاکلزری برسم و از او بخوانم.
من یا باران؟
کلاس امروزم را شرکت نکردم. بیحال و حوصله بودم. با باران در جدل بودم. صدایم که میزد پشتم را به پنجره میکردم.
در نهایت او پیروز شد. بارانی سیاه رنگم را برداشتم، کلاهش را انداختم روی سرم. پوتینم را پوشیدم و پاچهی شلوار را انداختم در دهانش. شروع کردم به پرسه زدن در خیابان بارانی.
باغ مرده
در کوچههایی قدم گذاشتم که سالها بود به آنها سر نزده بودم. قطرههای باران نگاه و برگها پچپچ میکردند. من برایشان غریبه بودم؟ آنها مرا از یاد برده بودند؟
به باغ مرده رسیدم. باغی پر از بوتههای سبز که سالهاست کسی برگیش را چای نکرده است.
باغ پاهایم را نگهداشت. هوا تاریک بود و باغ تاریکتر، چیزی عجیب در باغ وجود داشت.
چون باغ مرده نامیدمش ترس بر دلم افتاد؟ یا چون ترس بر دلم افتاد باغ مرده نامیدمش؟ نمیدانم. دویدم و از کوچه فرار کردم.
وبینار
به خانه که رسیدم هفت دقیقه از پنج گذشته بود. فورا خودم را به وبینار رساندم. با دوستان و استاد همراه شدم. پنج انگشت نویسندهساز را بررسی کردیم. نوشتیم. استاد دربارهی خودگویی صحبت کردند، بحث موردعلاقهی من. باید دوباره به کتابهای خودگوییام سر بزنم.
شلهزرد
قهوهی امروزم بد دم شد. در دهانم ماسید و بدمزه شد. دلم چیزی خوشمزه خواست. دلم شلهزرد خواست. پختم. خوب شد. خوشمزه شد. طلایی و شیرین و گرم شد.
مهمان
شلهزرد که آماده شد کمی نشستم تا استراحت کنم. یکهو بابا فریاد زد که مهمان داریم، پشت در ایستادهاند. مهمانهایی سرزده که هیچ انتظار نداشتم. خلاصه که دوباره بدو بدو.
داشتم فکر میکردم موسیقیِ بیکلامی که لحظاتی پیش پیدایش کردهام چقدر زیباست که فهمیدم بیکلامِ یکی از آهنگهای طلیسچی است.
بیکلامِ بیخواننده میخواهم. اه.
حسابی خسته و آشفتهام. دوشنبهها قبلا روزهایِ آرام و رویاییام بود. دروغ نگویم هنوز هم هست اما خب از دست این بچهها آسایش ندارم دیگر.
اینکه تمامِ روز از قصه نوشتن و کتابها برایشان حرف میزنم بسیار لذتبخش است. بیشتر لذت برای این است که میبینم چطور با ذوق گوش میدهند و هربار مشتاقِ قصهخوانی و قصهنویسیاند. روزی بزرگ میشوند و احتمال دارد خودشان را جایی در این گزارشها پیدا کنند. احتمالش یک در میلیاد است البته.
اما تصورش هم زیباست.
امروز ازشان خواستم معلم موردعلاقهشان در مدرسه را در ذهنشان بیاورند و توصیفش کنند. سعی داشتم فکر کردن به شخصیت را یاد بگیرند تا یادشان بدهم یک شخصیت خلق کنند.
توقعش را نداشتم و چندتایی از بچهها من را معلم موردعلاقهشان معرفی کرده بودند. توصیفاتشان حسابی لبخند به لبانم آورد. فکر نمیکردم برای منزویترین بچه کلاس جالب بوده باشم و آن یک زنگ در هفته با من برایش دلنشین بوده باشد. طوری که از بین چندین معلم و یک هفته زندگی با آنها برای من بنویسند.
حسابی کیفور شدم. کیفور را هم از شین. کاف یاد گرفتهام و در نوشتههایم مدام پهنش میکنم.
با دفترِ هَردَمنویسیام کیف میکنم و انگار بار بزرگی از روی دوشم برداشته شده. واقعا نمیدانم چه اصراری داشتم کم بنویسم. بگذریم. از آنجایی که دیگر جانی در تنم نیست به مطالعه شخصی نمیرسم. آنقدر امروز قصه خواندم و شنیدم که دیگر از گوشهایم کلمه سبز میشود. چشمهایم جمله میسازد و دستانم کتاب میکارد. (کمی هم استعاره بازی محض تفریح) به سرگرمیهای امروزم نرسیدم. نه رنگ آمیزی کردم و نه بافتنی بافتم. تفریحاتم با پیرمردهای بازنشستهی هشتاد ساله مو نمیزند. البته بافتنی برای پیرزن هاست اما به بخش پیرمردها شبیهترم. فقط کافیست کلاهی سرم بگذارم و در پارک شطرنج بازی کنم. حتی مدتی حرفهای جدول حل میکردم و فقط یک دندان مصنوعی کم داشتم.
یادداشت روزانههای دفترم را هم نوشتم و باید کمی دور و بر خودم چرخ بزنم تا دوباره به حالتِ عادی زندگیام برگردم. فکر میکنم از اتاق بایگانی دست شستهام. هیچخبری درونش نیست و انگیزهی جانم را میمکد. برایِ که بنویسم؟
امیدوارم فردا که بیدار میشوم آسمان گرفته باشد و صدای باران بیاید.
باشد که رستگار شویم.
هدایت عزیز. امشب گزارش نیکی ندارم. یک نفر که مورد اعتمادم بود سر کارم گذاشت. یک نمایشنامۀ مسخره ساخت از پشت گوشی.حالا معدهام درد گرفته.
به جوابهای پر استرس و ناشیانهام نگاه میکنم. هی صادقِ ساده…چرا به همه اعتماد میکنی و حرفاشونرو جدی میگیری…
بخاطر سناریوی فلانی از کلاس امشب چیزی نفهمیدم. امروز مهمترین جلسه بود.
خیلی وقته پیادهروی نرفتم. یاهو.
یک روز معمولی با خواب اضافه. یا شاید سریال اضافه.
مدرسه بودم. مثل همیشه پرصدا. صدا. دوشنبه که میشود دیگر سهشنبه را نمیتوانم و چهارشنبه؟ تمام زورم را میزنم برای بودن.
کلاس خصوصی رفتم و چشمم به ساعت خشک شد. خانه که رسیدم. ناهار را خوردم و نوشتم. موقع نوشتن چرتم برد. واقعا وقتی داشتم تایپ میکردم خوابم برد نشسته روی مبل.
لپتاپ را رها کرده خوابیدم. چه خوابی. میخواستم تا بینهایت ادامه داشته باشد. بیدار که شدم این دنده و آن دنده و آشپزی سر راهم بود. به زور غذا درست کردم و شعرم هم توی سرم پختم. موسیقیهایی که ناعمه و ساجده برستاده بودند گوش دادم.
غذدا که تمام شد. ظرفهایش را که میشستم سهیل آمد. شام خوردیم و سریال کری را دیدم. نزدیک سه قسمت. جذاب بود. و حالا دوباره میخواهم بخوابم.
برگههای املا صحیح نشده مانده. برف کور فلکزده همش ده صحفهاش مانده. لپتاپ و نوشتههای نیمهکاره مانده. کلمهای که در سرم بود تا شعر شود هم مانده. همه چیز مانده اما من خستهام. خیلی خسته.
عشق: شاید مترادف آغوش است. مترادف یک کوچه، پشت به چراغ زرد.
تحرک: پیادهروی بود. از دانشگاه به خانه. از خانه به دانشگاه.
گفتوگو: خیالپردازی سفر بود. برنامه و اهداف برای سال جدید. کمی هم راجب اسباببازیهای پنج گفتم. زیاد خوشم نیامد. چهارش بهتر بود. احساس میکردم اتفاقهایی به زور چپانده شده بود. مصنوعی جلوه میکرد.
پیگیری: صبح کمی آزادنویسی داشتم. نرقصیدم اما کلی ویدئوی رقص تماشا کردم.
درس خاندم.
خاطره: وقتی در مغازهی اسباببازی فروشی بودیم و عروسک پو را بغل کرده بودم یاد ساحل چندسال پیش افتادم. هنوز همان عادت همیشگی، بغل کردن پو به محض ورود. اما خیلی عوض شده بودم.
خلوت: شب بود بعد از شام. به اینستاگرامگردی تلف شد.
شعر: نخاندم. اما هوس خاندن دارم.
نوشتن: صبح و کمی در طول روز.
تغییر: دیگر وسواسگونه درس نمیخانم. آب زیاد میخورم. سلامتیام را اولیت قرار دادهام.
سال واژه: پذیرش
بعد از چهار روز، به محل کار برگشتم. یک دل سیر بیژن را نوازش کرده و مرغ تازه پخت برای او تدارک دیده بودم. قرص های مالت را نوش جان کرد، دست آخر روی پتوی خود کنار پنجره به خوابی شیرین فرو رفت ومن هر لحظه قربان صدقه اش می رفتم.🐱
در ترافیک مسیر خانه به وبینار پیوستم، موضوع امروز دغدغه ی مهمی بود. مجدد پادکست را فردا گوش داده تا نکات مهم را بهتر متوجه شوم.
چورتی کوتاه اما عمیق زدم.
به گربه هایم رسیدگی کرده، برای رفتن به منزل دوستم آماده شدم. پس از چند ماه، قرار شام با مریم و فیروزه داشتم. خیلی خوش گذشت؛ اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد.
ظرف ها را شستم، تافی را حسابی ناز و نوازش کردم.😺
قبل از بیهوش شدن، خود را به چند خطی نیک نویسی رساندم.
امروز بعد از چند روز کسالت، تا توانستم گربه های شهر را غذا دادم.😺🐱
با خودم فکر کردم شاید وقت آن رسیده که تغییر کنم وقت آن که دیدم را نسبت به دنیا عوض کنم فهمیدم با این دیده ی تنگ و کوچک نمیتوانم چیزی جز بهانه های گوناگون در زندگی ببینم چقدر عجیب است که هر کس دنیا را به شیوه ی خود میبیند. با این تعریف هیچوقت نمیفهمیم دیا واقعا چگونه است
بهراستی که واقعا دنیا چه شکلی ست
اصلا چیزی برای دیدن هست یا فقط زاده ی ذهن کوچک من است اگر تخیلات بچه گانه ام از دنیا را کنار بگذارم چه میبینم
با خود فکر میکنم دنیای واقعی چه شکلی ست
صفحات صبحگاهی را نوشتم. باز مثل هر روز دستم میخاست برود سمت گوشی که یکی زدم در دهانش و صفحات صبحگاهیام را نوشتم. خاب میدیدم. چرا همش خاب طب ایران را میبینم؟ طب ایرانی که طب ایران نیست. توی خاب برگشتهام طب ایران. چرا هر بار توی خاب میبینم برگشتم طب ایران؟ هووف.
تمرینجا بود و چه خوب است که تمرینجا هست.
نقاشی کشیدم. تقریبن تمام شد. یک دورگیری مانده. دوستش دارم.
با نصیرو نوشتیم.
نویسندهساز بود و آزادنویسی و جملات تاکیدی و چه خوب بود این نوشتن. بعد هم سایت خودگویه. همین چندوقت پیش بود که آن سایت را دیدم. خودش را دیدم یا اسمش را ؟
با بچز صحبت کردیم و من زودتر خداحافظی کردم.
توی نقاشیها گشتم تا یک نقاشی خوب پیدا کنم تا با بچهها توی خطخطی ببینیم و تحلیل کنیم. مثل وبینارهای معماری تفکر الهه علیزو که زمانی نقاشی میدیدیم با هم و چه خوش میگذشت. امشب هم کلی خوش گذشت. با هم نقاشی دیدن خیلی حال میدهد. بعد هم که با هم نقاشی کشیدیم. اول خطخطی هم که آهنگ کرهای میگذارم برای بچهها. آهنگهای پسرهای خودم را. خودم که کلی ذوق میکنم با آهنگها. ایشالا بچهها هم خوششون بیاید. نیاید هم باید گوش کنند. بله ایح ایح ایح.
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه سربازی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب قهرمانی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا آزادی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا فرید on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرام قنبری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه عطار on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهره بیکی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شهرزاد موذنی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلا گلستانی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرشته برگی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لاله حقیقت on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صـآدقی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ملیکا اجابتی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پرستو on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟