همچنان با «مسیح باز مصلوب» مشغولم. امیدوارم وصیتنامهٔ من هم طنز ناخدا توفان را داشته باشد. دستکم آخرین نوشتهام باید خواندنی شود!
نشد که بیایم نویسنده ساز، اما ویسش را شنیدم و کلی کیف کردم. امیدوارم امروز توفیقی نصیب شود و به جماعت برسم. الهی آمین.
افشین عزیز
حیرتم از واژه است همیشه.
امروز که داشتم شعرکی میپرداختم سطری چنین آمد:
«مو نمیزنی با مویرگهای منگِ دستهای بیرنگ»
و از آوای «مو» رسیدم به «مور» و از «مور» به «موریانه» و نوشتم:
«مو نمیزنی با موریانه که هر انگشت من است هنگام که کتاب دست میگیرم…»
و اینجای کار موریانه مرا به حیرتی واداشت که در نوجوانی نسبت به سازندهی ناشناسِ جوکها داشتم؛ کنجکاوی دربارهی لحظههای نخست آفرینش و سپس مراحل تکوین یک جوک تا همگانی شدن آن. بعدها این حیرت تسری یافت به واژهها. نخستین بار چه کسی موریانه را موریانه نامید و بعدها این واژه چگونه ضرب شد؟ اما این قبیل کنجکاویها را غالبن نه با تحقیق بلکه با خیال پاسخ میدهم. (البته ریشهیابیِ علمی واژهها را خوش میدارم و بخش از فعالیت روزانهی من است.) خیالیدن به منشأ واژه یعنی آوردنِ زمان و مکان مشخصی در ذهن شبیه لحظهی «یافتم یافتمِ» ارشمیدوس در حمام. به موریانه میخورد که کار کاتبی باشد ژنده و ژولیده در کپری تاریک. این بابا که مکتوباتش از گزند موریانه دور نبوده، یکبار که به شرح ماوقع برمیخیزد، ناچار در وصف این جانور موذی، مور را مایه میکند و «-یانه»ای به دمش میبندد و حاصل: «موریانه». و این واژه همینطوری قرن به قرن قل میخورد و قل میخورد تا میرسد به جوانی ملول از سرزمین موریانهخورشدهاش که حالا انگشتانش را هم موریانه میپندارد. و بیخیال.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات یکشنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. پیادهروی جانانه زیر باران. دو جلسه کلاس خصوصی در خصوص شعر و داستان. وبینار «نویسندهساز» و رسیدن به این نکته که «مینویسیم تا همواره به خود یادآوری کنیم که تا چه اندازه نادانیم، و محتاج دانایی». گلگشت شبانه در کتابفروشی «آبی» شیراز. برگزاری جلسهی آمادگی برای دورهی جدید نویسندگی خلاق. جلسهی ششم ۷۷مین دورهی نویسندگی خلاق و پرداختن به پیرنگ. یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم.
ذهن هندسی من ۱۸۰ را عددی کامل میداند: خوبگسترشیافته.
در روز ۱۸۰ گزارشنیک از سعدی میخانم:
هر آن عاقل که با مجنون نشستند
نباید کردنش جز ذکر لیلی.
امروز باران تهران تند است ولی همسرجان که ساعت ۵ صبح رفت ماموریت رشت و فومنات، گفت اینجا خشک است. دختر گفت باران بعد از مرگ ضحاک است و پسر گفت از آن بارانهای صدسال تنهاییست بعد هم پرسید در صدسال تنهایی، کی صدسال تنها بود. نسل جدید در جهانی جدید، عمر میگذراند.
در وبینار از تنآسانی، از رهایش تن، از کتابی خوب، از مرتب کردن ذهن دوم و از بازخاندن و بازشنیدن صحبت بود و من، لاک پاک میکردم، خانه مرتب میکردم و یوگا؛ یعنی هنوز یاد نگرفتهام چندکارهی هیچکاره نباشم. هنوز ترجیح میدهم دستم و گوشم در آنی مشغول کارهای متفاوت باشند. چرا؟ انجام کارهای بیشتر در زمان کمتر. عجله دارم؟ بله. میخواهم به کجا برسم؟ نمیدانم.
روی تردمیل ۱۰۰ کالری مادام بوآری خاندم و از طرز نگاه فلوبر به عنوان یک مرد به زن و به لذتجویی زن خوشم نمیآید.
حافظ و این بیتش:
در طریقت هرچه پیش سالک آید خیر اوست
در صراط مستقیم، ای دل، کسی گمراه نیست.
و من میخانمش: اگر خیرخواه باشی، دست بدی از جهانت کوتاه خاهد شد.
ساعت یکونیم ظهر از خواب بیدار شدم. روز، نصفهنیمه شروع شده بود و من طبق معمول، با زمان رابطهای پرتنش دارم. اما امروز در صفحات صبحگاهی یک جنگ تمامعیار با دشمن دیرینهام راه انداختم: ورزش!
.
سی روز است که قرار گذاشتهام با یک عادت بجنگم. دشمن من نه آدم است، نه عالم؛ ورزش است! البته ورزش هم از این دشمنی خبر ندارد و هر روز با آرامش تمام در باشگاه منتظر من میماند.
.
خلاصه امروز شکستش دادم. رفتم باشگاه و یک ساعت تمام هوازی کار کردم. در خلال عملیات ورزشی با دختری آشنا شدم که قبلاً در آمریکا مربی کراسفیت بوده. داف اعظمی بود! از آن آشناییهایی که آدم با خودش میگوید: عجب! ورزش فقط کالریسوزی نیست، گاهی آدمسازی هم هست. شماره ردوبدل کردیم و قرار شد از این به بعد با هم ورزش کنیم.
.
یک دوست جدید، یک دنیای جدید. گاهی یک ساعت هوازی، علاوه بر چربی، تنهایی هم میسوزاند.
.
با استوری گذاشتن از باشگاه، خواستم بقیه را هم تشویق کنم که اگر ظهر از خواب بیدار میشوید، بشوید! اما ورزش را بروید. قرار نیست چون صبح را از دست دادهایم، بقیه روز را هم به دست خواب بسپاریم.
.
راستی، امروز تصمیم گرفتم تمام بخشهایی را که در کانال تلگرامم منتشر میکنم، فهرست کنم. نشستم و دیدم با یک کانال ساده طرف نیستم؛ با یک امپراتوری محتوایی طرفم که ظاهراً هر روز یک استان جدید به آن اضافه میشود!
.
#پیشنهاد_کتاب
#پیشنهاد_فیلم
#پیشنهاد_مستند
#فیلم_کوتاه
#مجله_بازی
#نکته_نقلی
#رخدادک
#داستان_کوتاه
#داستانک
#یادداشت_روز
#نامه_نگاری
#دکور_دانایی
#کاریکلماتور
#گزیده_مقاله
#اخبار_ادبی
#داستان_اشیا
#گزارش_نیک
#در_باب_خوشحالی
#تکه_کتاب
#خاطره_نگاری
#اطلاع_رسان
#واژه_سازی
#گزین_گویه
.
البته هنوز نتوانستهام با بخش «روزگفتار» ارتباط برقرار کنم. نمیدانم چرا این اسم به دلم نمینشیند. فعلاً همینها بس است. مطمئنم به مرور زمان، چندین و چند بخش دیگر هم به این فهرست اضافه خواهد شد.
.
روزی که کانال را راه انداختم، حتی تصورش را هم نمیکردم اینهمه ایده روی سرم تلنبار شود. حالا با یک سبد، دو سبد، سه سبد محتوایی طرفم؛ از آن سبدهایی که نه دسته دارند، نه ته!
.
خلاصه، ظاهراً من یک کانال راه انداختهام و کانال، یک کارخانه ایده در من راه انداخته است.
⸻
بعد از پیروزی در جبهه ورزش، نوبت به جبهه ماشین رسید.
.
برای فروش این ماشین طلسمشده رفتم خودرو ۴۵. چهار ساعت معطلی فرصت خوبی بود تا روی ایده تازهام کار کنم: بلایند تور (Blind Tour).
.
به چند هتل زنگ زدم، متن نوشتم و مذاکرات را شروع کردم. فعلاً مذاکرات در جریان است و امیدوارم این یکی از آن ایدههایی نباشد که مثل ماشین، در مرحله فروش گیر کند!
.
در اتاق انتظار خودرو ۴۵، داستانک امروزم را هم نوشتم. من هم که هر دم نویس شدهام! یک روز در باشگاه کالری میسوزانم، یک روز در اتاق انتظار کلمه. خلاصه هر جا گیر بیفتم، یک چیزی ازش درمیآورم.
.
چهار ساعت گذشت و دست از پا درازتر برگشتم خانه. بدون فروش ماشین!
.
واقعاً لعنتی، چرا فروش نمیرود؟ ماشین هم انگار به زندگی با من عادت کرده و قصد جدایی ندارد. رابطهای یکطرفه، پرهزینه و بدون چشمانداز!
.
البته در این چهار ساعت، یک عملیات جانبی هم انجام دادم. از فرط حرص و عصبانیت، فکر کنم یک کیلو آبنبات رنگی، ترش و میوهای که در اتاق انتظار گذاشته بودند، ریختم توی جیبم و آوردم خانه.
.
با خودم فکر کردم چه زرنگم! هم ماشین نفروختم، هم چهار ساعت از عمرم رفت، ولی با یک کیلو آبنبات به خانه برگشتم. اقتصاد مقاومتی در مقیاس جیب!
⸻
رسیدم خانه و نشستم پای کارهای اینستاگرام. برای کسانی که تمایل داشتند در تور یا دورهمی اکتشافی شرکت کنند، اطلاعات فرستادم. تعدادشان زیاد بود. پیام پشت پیام، توضیح پشت توضیح. هرچه بیشتر کار کردم، خستگی هم بیشتر شد.
.
یک جایی دیگر مغزم اعلام کرد که ما کارمند این حجم از فعالیت نیستیم و استعفا میدهیم!
.
دلم یک غذای فستفودی میخواست. اسنپ، رفیق قدیمی تنهاییها، به دادم رسید و یک رپ سوخاری سفارش دادم. گاهی آدم نه نصیحت میخواهد، نه تحلیل، نه راهکار؛ فقط یک نان لواش و مرغ سوخاری میخواهد که او را درک کند!
.
شکمم که شیر شد، برای کارگاه «خردهخاطره» با موضوع ترس، یک خاطره نوشتم و در تمرینها ثبت کردم.
.
بعد هم رفتم سراغ کتاب «خرچنگهای بلو» نوشته مصطفی دشتی. چقدر ساده بود و گیرا. چقدر خوب نوشته بود. آدم گاهی با خواندن بعضی متنها متوجه میشود ما چقدر نوشتن را سخت میکنیم. کلمهها را میچلانیم، جملهها را اتو میکشیم، استعارهها را به صف میکنیم؛ در حالی که گاهی یک روایت ساده، بیادا و اطوار، کار خودش را میکند.
⸻
برای هفته آینده به ایونت حراج تهران با موضوع اشیای آنتیک دعوت شدهام.
.
یک کتاب بسیار فاخر هم برایم فرستادند؛ از آن کتابهایی که وقتی بازش میکنی، دلت میخواهد قبل از ورق زدن، دستهایت را بشویی! داخلش پر بود از تصاویر اشیای قدیمی، نسخ خطی، آثار قجری، تابلوها و فرشهایی که بعضیهایشان سیصد سال عمر داشتند.
.
به این میگویند دعوتنامه درستودرمان! نه یک پیام دوخطی که «خوشحال میشویم تشریف بیاورید»، بلکه یک اثر نفیس که قبل از خود مراسم، تو را به تماشا دعوت میکند.
⸻
امروز در کانال نویسندگی خلاق هم برای رخدادکنویسی کامنت گذاشتم. خلاصه در چند جبهه مشغول عملیات بودم: ورزش، نویسندگی، ایدهپردازی، ماشینفروشی، آبنباتبرداری و دعوتنامهخوانی!
.
حالا که گزارش روز را مرور میکنم، میبینم با اینکه ساعت یکونیم از خواب بیدار شدم، روزم کمکار نبود. فقط زمانبندیام کمی با ساعت رسمی جهان اختلاف دارد!
.
و در پایان، یک سؤال جدی و بنیادین دارم:
.
چرا شبانهروز فقط ۲۴ ساعت است؟
.
چه کسی این عدد را تصویب کرده؟ کجا تصویب شده؟ چرا ما در این تصمیمگیری تاریخی حق رأی نداشتهایم؟
.
من هنوز کلی ایده دارم، کلی کتاب نخوانده، کلی متن ننوشته، کلی هتل ندیده، کلی آدم ملاقاتنکرده و یک ماشین نفروخته!
.
واقعاً به یک شبانهروزِ کشسان نیاز دارم؛ از آنهایی که هرچه بیشتر کار میکنی، بیشتر کش میآیند.
.
فعلاً که روز تمام شده و من ماندهام و یک کیلو آبنبات، یک ماشین فروشنرفته و بیستوسه جور محتوای تلگرامی!
.
زندگی هم عجب موجود پرکاری است؛ فقط نمیدانم چرا حقوق اضافهکاریاش را نمیدهد!
نقره خانم
آفتاب است امروز. آفتابی است آسمان. دل من چه؟ دست خودم است که آفتابی باشد یا نه؟ گاهی نمیتواند. دلم را میگویم.
روزهای روزانگی میآید. با من است که چطوری از هرروزگی درش آورم. چه میتوانم از دلش بیرون بکشم و بگذارم جلوی چشمانم. باید تنوع ایجاد کنم.
نقره جان تلاشی میکنم برای لذت بردن از روزم. تصمیم گرفتم حین پیادهروی خرید کنم. چند روز است حبوبات ته کشیده. گفتم خوب است خودم بخرم. معمولن شوهرم میخرد. بعد از چهل دقیقه پیادهروی رفتم سوپری که تا به حال نرفته بودم. برای تنوع و فرار از هرروزهگی.گزارش نیک ۱۷۹
نقره خانم
آفتاب است امروز. آفتابی است آسمان. دل من چه؟ دست خودم است که آفتابی باشد یا نه؟ گاهی نمیتواند. دلم را میگویم.
روزهای روزانگی میآید. با من است که چطوری از هرروزگی درش آورم. چه میتوانم از دلش بیرون بکشم و بگذارم جلوی چشمانم. باید تنوع ایجاد کنم.
نقره جان تلاشی میکنم برای لذت بردن از روزم. تصمیم گرفتم حین پیادهروی خرید کنم. چند روز بود حبوبات ته کشیده بود. گفتم خوب است خودم بخرم. معمولن شوهرم میخرد. بعد از چهل دقیقه پیادهروی برای تنوع و خروج از یکنواختی رفتم سوپری که تا به حال نرفته بودم. قسمت حبوباتش. نمیتوانستم باور کنم. ماش ششصد و پنجاه هزار تومان. نه برای یک کیلویش، برای نهصد گرمش. لپه پانصد و بیست هزار تومان. نه. نه. اشتباه میکنم حتمن. عینکم را درآوردم. درست خوانده بودم.
آمدم بیرون. گفتم بروم از یکخواروبار فروش بخرم. بیخیال بستهبندی بشوم. اولین خواروبارفروش که رسیدم گونیهای حبوباتش بدون قیمت بود. از روی ورقه میخواند. فهمیدم هر روز تغییرش میدهد. چه شد خریدم؟ نه. قیمتها واویلاتر بودند. آمدم رسیدم به یکی از این فروشگاهای زنجیرهای. شیشهی درِ فروشگاه با انواع مقواهایی که از تخفیفها خبر میداد، پر شده بود «انواع حبوبات بیست و پنج درصد تخفیف…» خدا را شکر کردم که از سوپر و خواربارفروشی نخریدم.
رفتم پیِ حبوبات. هرچه گشتم چیزی ندیدم. مسئولش گفت تخفبفها تمام شد. حبوبات آن طرف هست اما با قیمت جدید. هیچ خبری از تخفیفِ نبود. هر نوع شوینده و قند و شکر هم، زمانِ تخفیفشان تمام شده بود. فقط آبمیوهها هنوز مشمول بودند.
پرسیدم پس چرا تبلیغهای روی شیشه را برنمیدارید؟ از همان مسئول. فکر میکنی چهجوابی داد؟ بِر و بِر مرا نگاه کرد. یعنی که من هیچکارهام. خانمی آهسته گفت چند وقت است همین ترفند را دارند.
نقره خانم برگشتم. پا از دست کوتاهتر.
گفتم به جهنم و گورش که از جایی غیر از همیشه بخرم.تنوع نخواستم. باید بخرم. گران و گرانترش فرق ندارد. چی شد؟ همان سوپر همیشگی نزدیک خانهمان با قیمت«بهتری» کارم را راه انداخت.
بیرون سرد نیست. خانهها سرد است.
خردهخاطرهام را نوشتم.
آهنگ «فیلیچیتا »را گوش میدهم. آلبالو و رومینا پاور غوغا میکنند.
من امیدوارم .
سلام
دیروز خیلی اتفاقافتاد.
و من سعی کردم ثابت قدم بمانم.
در نوشتن و خواندن و ورزش.
کارهای مضاعفی که انجام دادم، همه در تخصص سیندرلا قبل از آشنایی با جادو و پسر پادشاه و کزت بعد از آشنایی با تناردیهها بود.
خدافظ
تنها که شدم آغاز کردم. به نوشتن. با دوستی گپ زدم. بازنویسی کردم. خواندم. نفهمیدم. درگیر تبدیل. از زندگی فقط آسمان مانده. عکس گرفتم. توشهی روزهای کمآسمان. جلوس با دوستان و تعریف داستانِ پیدایش نفت. غایتاندیشی کردم و آرزومند آن غایتِ دلخواه. ابرنگاهی و حدس حیوانات ابری. وبیکار و بستنِ موضوع وسعتِ نظر. از دلتنگی برای نامهایی گفتم. آمدند. نامهای دلتنگ. شیرین شد روزم. از آسمان گفتیم. رشتهی کلام را آسمان از دستم درآورد. ساجده دستم داد. الهه از آسمان گفت. از جستارِ بوستداشتنیام و بوستداشتنیاش. زدم بیرون. اولین کاپشنپوشی امسال. چرا خودروایتگری سخت است؟ نوشتم. فرستادم. شب بخیر.
دال جان، سلام
صبحی بیدار شدم و دیدم هنوز دارد باران میبارد. خوشحال پنجره را باز کردم که باز صدا را بشنوم. بعد نشستم به نوشتن. سه صفحه را که نوشتم و خیالم راحت شد، رفتم سراغ فکر بهاینکه بروم دانشگاه یا نه. یعنی قرار بود زودتر بیدار شوم و کارها را بیشتر پیش ببرم و بعدهم بروم. اما دیدم خاب چسبیده و زود بیدار نشدم و حالاهم، جان میدهد نروی دانشگاه و بروی پیادهروی در این هوا. این شد که قید دانشگاه را زدم. صبحانه را خوردم و لباس پوشیدم و زدم بیرون از خانه. عجب هوایی بود. جایت خالی. یکعالم راه رفتم و کلی آسمان و ابرهای تازهاش را دیدم و تشویق کردم و برگشتم خانه. مامان دو مدل جدید پودر قهوه و کاپوچینو خریده بود. یکی را امتحان کردم، بدک نبود. اما هنوزهم درود به همان قبلیها. سعدی را خاندم و باز کمی نوشتم و بعد باز کمی کتاب خاندم. پیش نمیرود کتابخانیام. ناراحتم که مدتها سر یکسری کتاب ماندهام و تمام نمیشوند و نمیشود سراغ کتاب جدیدی را هم بیشتر از ورق زدن، گرفت.
ناهار را خوردم و وِلو شدم. بهمامان گفتم باز دستم را قلقلک کند. نمیدانم نام دقیق اینکار چیست؟ مورمور کردن؟ گیگیلی کردن؟ دوستش دارم اما. خابم برد. قرار بود کمی چشم ببندم فقط. اما خابیدم. بیدار که شدم نشستم به دیدن فیلم «ساراباند».* انگار هیچکدام از آدمهای فیلم، واقعن نمیتوانستند همدیگر را دوست داشته باشند. انگار فقط رابطهها زخم بود و حسادت و پیچیدگی. دوست داشتم اما دیدنش را. آن صحنههای ثابت و ساکت. اجازه میدهند بیشتر فکر کنی. بعد رفتم وبینار و آزادنویسی. درهمان آزادنویسی شکل دادم رخدادک امروز** را. بعد، از پیادهروی گفتیم که رخدادکهم دربارهی همان بود و از کلمهبرداری گفتیم، که من امروز «مست و ملنگ» را داشتم و خیلیهم فرهیخته و عالی. بعدهم پرسش و پاسخ و اینکه چرا ما هنوز مینویسیم و چه میکند با ما نوشتن؟
فایل ضبط شدهی وبیکار را شنیدم و چه مرتبط بود با رخدادکام. از وسعت دید گفته بودند و شنیدم. در آخرهم نصیرو وصل شده بود و از دیدن گفته بود باز. دیدن. دیدن. چه مهم است دیدن و چه نمیبینم.
شروع شد جلسهی ششم نویسندگی خلاق. از پیرنگ گفتیم و چه بحث شیرینی. پیرنگِ جذاب. از فیلم و سریالهایی گفتیم که هیچ ندارند چه برسد به پیرنگ و ما مثل آنها نشویم. از الگوی دستِ داستان گفتیم و آنیکی که از همه مهمتر است یا … . بگذریم. کسی در من است این روزها که کنترل کردنش سخت شده. باید دعوایش کنم تا بنشیند سرجایش و اینهمه بلبلزبانی نکند.
بعد از آن، بازنویسی کردم رخدادک روز را و منتشر کردم در کانال. بعدهم کمی کتاب خاندم. همان قبلیها. دلم نمیخاهد اسمشان را بگویم دیگر. هروقت این کتابها تمام و جدیدها شروع شدند میگویم از آنها.
گزارش نیک
امروز حدود ظهر از بیگبر راهی شدیم. خنکی مطبوع هوای نیمه پاییزی بدرقهمان کرد. هرچه نزدیکترمیشدیم هوا گرم و گرمتر میشد این پدیده النینو همچنان قدرتمند و بیسابقه، پاییزِ ما را با گرمای تموز قرین کرده و دست بر نمیدارد ازما. دو بعدازظهر خانه بودیم. استراحتی کوتاه داشتم و بعد مسیر نوشتن را دیدم با پوریا عالمی از جعبه ابزار نویسنده گفت که باید ابزار گوناگون برای قلمفرسایی داشته باشیم. اما جعبه ابزار هرکس خاص خود اوست و جهان بینی او را تشکیل میدهد. وقتی از دولت ابادی میخوانی طور چینش ادمها، بناها، دیالوگها جهان بینی او را پیش ما هویدا میسازد. برداریم و در جعبه مان بگذاریم. پس بنابراین باید کلمات تازه را کاربردی کنیم و از آن خود کنیم. . باید کتابهایی را که خوانده ایم و برداشتمان از ان را در جعبه بیندازیم باید فیلمهایی که دیده ایم. سفرهایی که رفته ایم همه را در جعبه ابزارمان جا دهیم. باید به روش ژورنالیسم ادبی با روشهای روزنامه نگاری بیاغازیم. اول یک خبر بنویسیم یا بسازیم.
بونانامه را خواندم و صداقت و روانی اش و اینکه بی هیچ سانسوری از خود نوشته، مرا مجذوب خود کرد. نویسنده بونا الخاص بیست و پنج سال ایران نبوده حالا به درخواست پدرش به ایران برگشته همه ماجراهایی را که برایش اتفاق می افتد با نگاه پاکیزه خود می بیند. تجزیه تحلیل و بیان میکند خط زیبایش کاملا کودکانه است و نقاشی های رها و ازادانه اش دلبری میکنند.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39
میترا رستگاران
گزارش نیک 180
به وقت دوباره زیستن
امروز فرصت دست داد تا پیادهروی کنم. پیادهروی برایم حس آزادی و رهایی به ارمغان میآورد. قدم زدن در طبیعت، زیبایی را در وجودم زنده میکند و جانم را به شوق میآورد.
موسیقی آرامبخشی گوش کردم، قهوهای در فنجان سفالی ریختم و کنار پنجره نوش جان کردم. کتابی را ورق زدم و چشم به برگهای زرد، نارنجی و قهوهای دوختم که بر زمین نشسته بودند و حیاط را به تابلویی رنگارنگ و پاییزی بدل کرده بودند.
ترانهای در ذهنم جوانه زد. یاد دریا، ساحل و موج افتادم. رنگینکمان در خیالم جان گرفت. مروارید و صدف و شنهای کنار آب را به یاد آوردم؛ چنانکه گویی همانجا ایستادهام و از تماشای زیباییهایش لذت میبرم.
سرزمینم را دوست دارم؛ زیرا سرشار از زیباییهای منحصربهفرد است. عاشق گل شمعدانیام. حوض فیروزهای همیشه خاطرهای زیبا را در ذهنم زنده میکند؛ یادگاری از روزگار کودکی، دورهمیهای خانوادگی، مادر، نوازش، شنا، باران، گرما، خورشید، رقص و پایکوبی، جوانه زدن و هنر.
هر واژهٔ زیبایی که به ذهنم راه مییابد، مرا به روزهای دور میبرد؛ به خاطراتی که هنوز در گوشهگوشهٔ وجودم زندهاند.
در چنین لحظههایی است که شعری تازه در وجودم شکوفا میشود و کاغذ و خودکار به یاریام میآیند تا آنچه را در دلم جوانه زده، به ثبت برسانم.
همیشه شوق سفر دارم؛ سفر در مکان و سفر در زمان، بازگشت به گذشته و قدم زدن در کوچهباغ خاطرات. باور دارم باید همچون رود جاری بود؛ چراکه ماندن در یک نقطه، رخوت و سکون به همراه دارد.
دیدن کفشدوزکی بر تنهٔ درخت، چه تصویر دلانگیزی است! شاید زیباترین تصویری باشد که بتوان در یک بعدازظهر پاییزی به تماشا نشست.
گلهای آفتابگردان که با وزش باد به رقص درمیآیند و گیسوان طلایی گندم که در نسیم خنک عصرگاهی موج میزنند، چنان چشمنوازند که گویی خداوند قلم به دست گرفته و هنر بیبدیل خویش را به نمایش گذاشته است.
نقاشی شگفتانگیز طبیعت در چشم هر بینندهای شوقی تازه میآفریند. غروب پاییزی، با آن رنگ نارنجی و دلانگیز خورشید، اگر در کنار دریا باشی و پابرهنه بر ماسهها قدم بزنی، آرامشی وصفناپذیر به جانت میبخشد. گویی دنیا زیباترین هدیهاش را به تو پیشکش کرده است.
آسمان، همچون واژهٔ صلح، زیباست. آبیِ دلانگیزش دلت را شاد میکند. به رؤیا فرو میروی و در کوچهباغ خاطرات قدم میزنی؛ خاطرات شیرینی که در ذهنت جوانه زدهاند، رشد کردهاند، به ثمر نشستهاند و برایت امنیت و آرامش به ارمغان آوردهاند.
دلت میخواهد پا در جاده بگذاری و بدوی؛ عطر شببوها مشامت را نوازش دهد، شبنمها را به تماشا بنشینی و در باغ بازی کنی. تابسواری کنی و حتی دلت بخواهد از درختها بالا بروی و هلو، خرمالو و دیگر میوههای خوشمزه را تماشا کنی.
در چنین لحظههایی، حس دلدادگی و عشق در وجودت جان میگیرد. طبیعت همیشه سرشار از حس زایش و سرزندگی است؛ گویی هر گوشهاش دعوتی است به دوباره متولد شدن.
خودکار را برمیداری و بر کاغذ نقش میزنی؛ نقاشی، طراحی، شعر، داستان و واژههای زیبا و دوستداشتنی. آنقدر غرق در دنیای خیال و آفرینش میشوی که گذر زمان را از یاد میبری و متوجه آمدن غروب نمیشوی.
غروب نیز زیبایی خودش را دارد. عاشق ماه و ستارههایی. روشنترین ستاره را از آنِ خود میدانی. آن را نشان میکنی و هر شب به تماشایش مینشینی. با او حرف میزنی و از سرزمینت برایش قصهها میگویی.
سکوتش را دوست داری؛ درست مانند سکوت کوه. کوه نیز با سکوت باشکوهش به تو آرامش میبخشد و درس بزرگی، عظمت، استقامت، پایداری و ایستادگی میدهد.
و تو همچنان در این جهان زیبا قدم میزنی؛ میان خاطرات، رؤیاها، طبیعت و واژهها. گویی زندگی در هر لحظه فرصتی دوباره برای دیدن، دوست داشتن و آفریدن به تو هدیه میدهد.
زهرا رضازاده
https://t.me/zahra_rooznegar
از چهارشنبهی هفتهی پیش که علائم بیماری پدیدار شد، مدام خودم را به کوچهی علی چپ زده و بیماری را انکار کرده بودم.
باز هم برای پیشگیری دم نوش زنجبیل را فراموش نکرده و تا خرتناق آب ولرم خوردم.
از ویتامینها هم غافل نبودم، ولی بیماری خیال نداشت کوچهی ما را بیخیال شود.
همچنان نشسته بود روی سکوی خانه و منتظر بود، دری بگشایم.
دوشنبه آمد و بیماری چنان رخنه کرد که حوصلهای برای کارهای مهم نماند.
با اینحال طبق قول و قرارم با دخترم قورمهسبزی به راه بود. از همیشه خوشطعمتر.
چند نشانگر درست کردم.
کانال مشترکم با دوستی هنرمند را سر و سامان دادم.
https://rubika.ir/Doonedone
پیادهروی رفتم.
برای نمایش عروسکی پسرعمو، نقاب ساختم.
کمی از عشق سالهای وبا را خواندم.
کمی هم اسرار ذهن ثروتمند.
زبان هم که مثل همیشه به راه بود.
با دو دوست هم حرف زدم.
و البته یک نوبت هم نصفه و نیمه نوشتم.
و دیگر هیچ.
گزارش نیک ۱۸۱
۱۸ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۲۱:۵۵
آرامش
بیداری ۰۵:۴۹
رییس حالش خوب بود و راحت خوابیده بود و من هم امروز از این سعادت پیش آمده استفاده کردم.
روزم را با شعر سیمین شروع کردم. چند شعر خواندم. چنان مجذوب شعرش که چندین بار گفتم روحت شاد سیمین عزیزم.
این هم بیتی و چند واژه از دفتر شعر سیمین برای گزارش نیک:
« بر دامنم ز مهر بنه سر، که عیب نیست/ خورشید هم به دامن مرداب میدود»
دیدگان زهدفروش
قلندروش
خستهتن
کتاب خانهی درختی ۶۵ طبقه، به پایان رسید. در بخش سفر به آینده، نوشته بود «تعطیلی بیمارستانها به دلیل کمبود بیمار»
پیادهروی کردم و به کتابخانه رفتم. دو کتاب جدید امانت گرفتم و چند کتاب را هم تحویل دادم.
ساعت ۱۴ شرکت در جلسه تمرینجا.
۱۴:۱۰ گذاشتن استوری. حواسم طوری به کلاس تمرینجا بود که استوری را فراموش کرده بودم. استوری امروز از کتاب «چراغها را من خاموش میکنم» از زویا پیزاد
«-«چه روبان قشنگی به گلها زدهاید.»
هربار برای کسی هدیه میبردم با روبان بستهبندی همین وسواس را داشتم. آرتوش اگر میدید میگفت حوصله داری ها. کی به رویان نگاه میکند؟ اولین بار بود کسی به روبان نگاه کرده بود.»
خوانش کتاب جدید منتخبِ گروه دورهمیِ کتابخوانی،«حاجی آقا » از صادق هدایت
تنظیم دعوتنامه برای خوانش چهارمین کتاب و ارسال به گروه.
تمرین این بیت زبان پیچ : «دهانش تنگ و قلبش سنگ و صلحش جنگ و مهرش کین/ به قد تیر و به مو قیر و به رخ شیر و به لب شکر »
امروز از آن روزهایی بود که پر از انگیزه و تلاش گذشت.
نخست این را بگویم؛ زود بیدار شد و به کارهایش رسید. از آنجا که امروز کاری برای بیرون رفتن نداشت، با حوصله به کارهایش سر و سامان داد. کتاب «عشق و چیزهای دیگر» را به پایان رساند. چیزی که سبب شگفتیاش شد، رسیدن هانی به عشقش، پرستو، بود. در داستانهای عاشقانه معمولاً شخصیتها به یکدیگر نمیرسند، اما در این رمان آن دو به هم رسیدند و صاحب دو دختر به نامهای پوپک و پریا شدند و داستان به یک زندگی روتین همسری و بچهداری پایان یافت.
سپس به سراغ کتاب «کافکا در ساحل» اثر هاروکی موراکامی رفت. صفحهی ۴۴۴ را باز کرد و دنبالهی رمان را پی گرفت.
بعد کتاب را کنار گذاشت و به پیادهروی رفت؛ یا همان نویسندگی با پاها بر صفحههای زمین.
به خیابان قندی رسید و سری به کتابفروشی زد. دنبال کتاب «فلسفهی پیادهروی» گشت، اما آن را در قفسهها نیافت. از کتابدار پرسید. مرد در سیستم جستوجو کرد و گفت: «داشتیم، ولی تمام کردیم.»
از کتابفروشی بیرون زد و به خیابان سفارت اتریش رسید. برگهای گیاه پاپیتال دیوار ساختمان را پوشانده بودند. به خیابان بسیار پهن ششم رسید. یادش آمد که زمانی میخواستند در این کوچه خانه بخرند. با خودش گفت: «بهتر شد که اینجا را نپسندیدم؛ خیلی پرترافیک است.» این خیابان به اندازهی دو خیابان پهن است و به همین خاطر رفتوآمد ماشینها در آن زیاد است.
از خیابان ششم به خیابان سراب رفت و از آنجا به سمت هویزه پیچید. از هویزه وارد خیابان مهناز شد. خیابانهای اطراف این محله را نمیدانم چه فلسفهای در نامگذاریشان نهفته است؛ همه به نام گلها و زنان زیبا نامگذاری شدهاند: مرجان، بنفشه، لیلا، ریحان و خیابان بسیار بزرگ مهناز. قدیمیهای محله میگویند مهناز نام خواهر شاه پیشین ایران بوده است که اکنون نامش به شهید صابونی تغییر یافته است.
از مهناز به آپادانا رفت. در بین راه به فروشگاه جانبو سر زد. سه بسته نخود و ماش و لوبیاچیتی شد یک میلیون و پانصد هزار تومان؛ پول ناقابل و بیارزش ریال!
یک زمانی ریال ارزش و اعتباری داشت و همهی دنیا برای به دست آوردنش لهله میزدند؛ درست مانند دلار و یورو در روزگار کنونی. حالا مردم ایران ریالهایشان را به ارزهای خارجی تبدیل میکنند؛ چرا که ریال، این پول بیارزش رایج کشورمان، هر لحظه مانند یخ آب میشود و توی زمین فرو میرود.
مردم از سر ناچاری پولشان را به طلا و ارزهای خارجی تبدیل میکنند؛ البته اگر پولی در جیبهای خالیشان داشته باشند. طبقههای متوسط و ضعیف جامعه هر روز زیر فشار تورم و بیارزش شدن ریال، بیشتر آسیب میبینند و روزبهروز به زیر خط فقر رانده میشوند. معلوم نیست پایان این ماجرای تورم و ناتوانی در تهیهی مایحتاج ضروری زندگی به کجا میرسد. خدا عاقبت این مردم را به خیر کند. مگر خدا به فکر بندگانش باشد و راهی برای نجاتشان باز کند.
به خانه برگشت و شروع به تی کشیدن کف خانه کرد. خانه نیست؛ انگار زغالفروشی است! در تهران، با در و پنجرههای دوجدارهی بسته، نمیداند این دودهی سیاه از کجا میآید و روی سنگ کف خانه مینشیند؛ دودهای که تی سفید مانند برف را به رنگ حاجیفیروز شب سال نو درمیآورد!
سه بار خانه را تی کشید و هر بار تی را با تاید شست تا دودههای سیاه را از روی آن بزداید. سپس با دستمالهای میکروفایبر، چهار بار دیگر کف خانه را دستمال کشید تا روی سیاه خانه را سفید و پاک و تمیز کند.
بعد گوشی را برداشت و وارد وبینار شد. موضوع تمرین، نوشتن گزارههای خودباوری یا همان خودگویی انگیزشی بود. به نوشتن گزارههای باورآفرین پرداخت. اما در میان نوشتن، بهجای آنکه ذهنش را با خودگویی مرتب کند و تلنگری به خودش بزند، وارد دنیای خودشناسی شد. به درون خود فرو رفت و کردار، رفتار، گفتار و شخصیت خودش را روی صفحههای کاغذ نوشت.
بهنوعی، نوشتن گزارههای باورآفرین و انگیزشی برایش به یک جور مدیتیشن یا همان مانترا تبدیل شده بود.
# گزارش نیک
https://t.me/ehteram_karami
امروز با شِکوِههای باران بیدار شدم از جا برخاستم جلوی پنجره رفتم. باران به در و دیوار و پنجره میکوبید و میغرید. آبی به سر و صورتم زدم. جناب تعهدورزی مداوم که سالواژهام است، پرسید چه شده مگر آخر دنیا شده و این باران چه میگوید. گفتم از دست این نابشر به تنگ آمده و میخواهد کار را یکسره کند. اما خدا نکند. بیا با او حرف بزن و آرامش کن. گلههایش را نوشتم و در یادداشت روزانه فردا منتشر میکنم شاید با شنیدنش نیمی از غمش را کم کنم و اگر کاری از دستم بر آید انجام دهم. قلم را روی دفترم رها کردم و به هوای بارانی قدم گذاشتم بدون چتر با هم قدم زدیم و او گریههای ناتمامش را با درد و دل فراوان گفت. بعد از پیادهروی صبحانه را آماده کردم و بیشتر نوشتم و برای انجام کارهای خارج از خانه آماده شدم. به بانکِ رباخوار رفتم و شرایط وام را پرسیدم گفت باید اوراق بخری. داخل بانک حالت خفگی داشتم، دست از پا درازتر به خیابان پریدم و دور شدم. پارهای از کتاب جلال را دوباره خواندم. در قدیم هم از قلم نان درمیآوردهاند. به گلدانها آب دادم و دوستشان دارم دقایقی نگاهشان میکنم و گاها با گلها حرف میزنم. چند سوال از هوش مصنوعی پرسیدم و جوابهای نسبی گرفتم. یک سیب خوردم، بوی سیب را دوست دارم. واژهای که در ذهنم با خواندن واژهنامه جا خوش کرد بُراق بود. با این هوای لطیف خاطرهی بهار در ذهنم جان میگیرد. وبینار استاد را شرکت کردم و نوشتیم و خواندیم ودر بارهی خودگویی و جملات مثبت و انگیزشی حرف زدند بعضی از جملات میتواند به ما انرژی و تغییرات دهد. کمی مانده تا تمام شدنش خداحافظی کردم مهمان برایم آمد. نمرهی هشت برایم کافیست. امروز روز خوبی بود. آدرس کانال تلگرام مهرابی 💝💚💦👇
https://t.me/notetoday1
تمرین تنآرامی دیشب بیشتر تبدیل شد به تنآزاری. دیر خوابم برد و صبح به سختی و با سردرد بیدار شدم. عوضش دانشکده بعد از باران دیروز دیدنی شده. اتاقم گرم است، ظاهرن شوفاژها را از دیروز به راه کردهاند. بین آزادنویسی و مقالهنویسی مرددم. در نهایت میروم سراغ دومی و اولی را میگذارم برای بعد از ساعت کاری.
بعد از ناهار با سردرد به تخت میروم. احتمالن باید خابم هم برده باشد وگرنه نمیشود آدم چهار ساعت در تخت باشد و لحظهای نخابیده باشد. اما تمام مدت احساس زجرآور باد شدن بادکنک در مغزم با من بود. با خودم تکرار میکردم که در یادداشتم اسمش را میگذارم بعدازظهر سگی.
کتاب journeys out of the body را ورق میزنم. مقاله مینویسم. تدارک ناهار فردا را میبینم. یک جلسهی دیگر از دورهی معنوی را میشنوم و آماده میشوم که امشب زودتر بخابم.
امروز توی سرزبان از منطقیبودن گفتیم و شنیدیم. این که آدمی بپندارد که منطقیبودن یعنی بیرحمی، یعنی که آن آدم نمیداند دقیقن منطق چیست و کارش چیست. منطق یعنی سنجشِ احساسات و ارتباطِ میانِ احساساتی که داریم و موضوع. بقیهاش ماند برای فردا و شوق ما هم ماند برای فردا.
باز هم از «نون والقلم» خاندم.
توی نویسندهساز جملات تاکیدیمان را نوشتیم. همیشه جملات تاکیدی برایم معنای غیرعلمی و خرافی داشت اما امروز فهمیدم که جملات تاکیدی را اگر درست استفادهشان کنیم و بهجا به کار بگیریمشان خیلی هم تاثیرگذار میشوند و به آدم حس خوبی هم القا میکنند و زندگی را هم تحت تاثیر خودشان به سمت بهترشدن میبرند. قرار شد جملاتی که از نظر خودمان بهتراند را در سایت
خودگویی
به اشتراک بگذاریم. یکربع نوشتن از جملات تاکیدی آن هم به روشی تازه و درست کلی روحم را شاد کرد. چندتا از جملاتم را اینجا هم مینویسم تا دوباره شاد شوم:
جملات تاکیدی من
من در این لحظه انتخاب کردهام که بنویسم. پس من آدم خوشبختی هستم که میتوانم انتخاب کنم که در این لحظه یا هر لحظهی دیگری که دلم خاست بنویسم.
دارم صدای موسیقی را با گوشهایم میشنوم. این شنیدن چه حس شیرینی به آدم میدهد.
من به اندازهی بیستوهفتسال زندگی میتوانم تاثیرگذار باشم.
قدرتِ فکرکردن به آنچه میخاهم قدرتِ بالایی است و من آن را در وجودم احساس میکنم.
اگر تا به امروز توانستهام ابهامها را تاب بیاورم، یعنی من خیلی صبورم.
چقدر خوب است که با ناراحتیِ کسی ناراحت میشوم. من خوشحالم که از ناراحتیِ دوستم ناراحتم این یعنی من انسانم.
امروز را هم تا به اینجا زندگی کردم. پس من باز هم میتوانم در روزهای بعد همین کار را انجام دهم.
هوا به راستی که خوردنی شده و جان میدهد برای پیادهروی. بعد از دوروز باران حالا آسمان حسابی تر و تمیز است و هوا را فقط باید خورد. اما حیف که مجالش نیست بروم پیادهروی. یکی از حسرتهام این است که وقتهایی که دلم میخاهد جایی باشد خودم نمیشود که باشم. به جایش میروم یادداشت کانالم را مینویسم. انگاری دوباره یادداشتنویسیِ درونم بعد از ماهها دارد فعال میشود. اگر بگذارند فعال بماند و دوباره با جنگی چیزی نروم روی هوا. این مدت هم با همین گزارش نیک بود که نوشتن را در خودم زنده نگهداشتم و نوشتن هم نگهم داشت. حالا واقعن نوشتن است که آدم را نگهمیدارد یا نوشتن آدم را؟
پتوپیچم. دلم میپیچد. گلویم میسوزد. هر چند دقیقه یکبار سرفه میکنم. سرفهٔ اول ارادی است، برای صاف کردن گلو؛ بعدیها اما غیرارادیاند.
احتمال میدهم عوارض تنفس گردههای زعفران باشد. اما خب، جز خسخس سوزش و درد قفسه سینه هنگام سرفه و سردرد ریزِ وحشتناکی دورتادور سرم را گرفته چیز مهمی نیست.
از صبح زود فیلمی پلی کردم، گوشی را گذاشتم روبهرویم. همانطور که گلبرگهای بنفش زعفران را از قرمزی جدا میکردم و فیلم میدیدم، به کوثر میگفتم: «نکن خاله، نکن قربونت بشم، خاله جون، کوثر، نکننن، چند بار بهت بگم، خستم کردی، از دست تو چیکار کنم؟ دست نزن، مال مردمه. بیا شیشهاتو بخور. دیوونم کردی خاله، دیوونه…»
این بین، آبی به دست مادربزرگ دادم و کوثر را خواباندم و هر ده دقیقه یکبار به سؤالِ دستشویی کدوم طرفهی مادربزرگ جواب میدادم: پشت سرت.
بعد از تمام شدن زعفرانها، اطرافم را جمع کردم، خانه را جارو زدم، به کوثری که سیبسیبسیب میکرد گلابی دادم و ظرف شستم و گاز را تمیز کردم و چای گذاشتم.
مامان که از راه رسید، گفت: «ناهار درست نکردی؟»
و من خندیدم و گفتم: «ناهار؟ تا الان درگیر بودم. میخواستم کیک درست کنم، موادشو نداشتم.»
سر سفره بودم که ندا پیام داد: «وبینار داریم، یادت نره.»
وصل شدم و همانطور که غذا میخوردم، به حرفهای استاد گوش میدادم. چند باری از کلاس افتادم بیرون که ندا پیام داد استاد اسمت را برده که محبوبه نیری چقدر ساکت است، که از ندا صدا درمیآید، از محبوبه نه.
که گفته گزارش نیکهایم را میخواند.
باید تشکر میکردم؟ حرفی میزدم؟ چیزی میگفتم؟ من که آن قسمت از کلاس پریده بودم بیرون، برای واکنش نشان دادن دیر نشده بود؟ دیر شده بود؟ قاشق را رها کردم و آنقدر گوشی را این دست و آن دست کردم که کلاس تمام شد.
به ندا گفتم: «حالا بگذریم، ولی استاد از بین تمام نوشتههایم حتماً باید این یادداشتهای رسوایی را میخواند؟» گرچه جز به رسوایی مگر چیز دیگری هم مینویسم؟
کلاس که تمام شد، ادامهٔ ناهارم را خوردم و بعد سری به سایتم زدم و با قسمتهای مختلفش ور رفتم.
کمی خوابیدم و پنج و پنج دقیقه از خواب پریدم توی وبینار.
بعد از وبینار، یادداشتی که دیشب نوشته بودم را بازنویسی کردم، عنوانش را هم گذاشتم محبوبهشب.
حالا هم پتوپیچم و برای دو کیلو زعفران بعدی تجدید قوا میکنم.
کانال من https://t.me/meslenafas
صبح با انرژی مضاعفی از خواب بیدار شدم. بعد از نوشتن صفحات صبحگاهی، شکرگزاری را هم که مدتی بود کنار گذاشته بودم، دوباره به برنامهام اضافه کردم. بعد از مدتها به دوستی که مدتی از احوالش بیخبر بودم زنگ زدم. از شنیدن خبر تغییرات فکری مثبتی که در او اتفاق افتاده بود، خوشحال شدم. همیشه شنیدن اینکه کسی در مسیر شناخت خودش قدمی برداشته، برایم دلگرمکننده است.
بعدتر، همراه شقایق مشغول تماشای سریال هفتگیمان بودیم. یکی از شخصیتهای فرعی داستان اشتباه بزرگی کرده بود و حالا با پیامدهای تصمیمش روبهرو شده بود. آشفته و ناراحت بود که شخصیت اصلی مرد سریال به او گفت: «ما باید بهای تصمیماتمان را بپردازیم؛ همین زندگی را عادلانه میکند.»
این جمله من را به فکر فرو برد. با خودم مرور کردم که در زندگیام چند بار اشتباه کردهام و بهایش را پذیرفتهام. بعضی از همان اشتباهها، با وجود هزینهای که برایم داشتند، زمینهساز تغییرات مثبتی در من شدند.
بیخوابی باعث شد رمان «همیشه یک نفر دروغ میگوید» را زودتر از چیزی که تصور میکردم تمام کنم. در وبینار نویسندهساز هم به پیشنهاد استاد، با جملات تأکیدی آزادنویسی کردیم. وقتی نوشتن تمام شد، تازه فهمیدم چقدر به این تمرین نیاز داشتم.
امروز بیشتر از روزهای دیگر دلخور بودم، اما سعی کردم آن را به حساب رنج زندگی در کنار آدمها بگذارم.
آخر شب هم با خوردن سالاد خیار و گوجه با آبلیموی فراوان، روزم را به پایان رساندم.
نویسندهساز ۶۰۳ معمای آزادنویسی را حل کرده. عصر بعد از شرکت پنج دقیقه آزادنویسی. باید از کم شروع کنی که رگ به رگ نشوی. نوشتههای وا رفتهای که بناست خیلی زود قوام بیابند و اسکلت بداهه گوییام شوند.
در گنجور هم میگردم کمی. در سعدی. کلمه برداری هم از همانجا.
و بعد تمرین core پانزده دقیقهای. حالا در کمتر از دو ماه تمرین هر روزهی بدون توقف، عضلههاش آنقدر قوی شده که پانزده دقیقه به وجدش نمیآورد. تمرین دوازده دقیقهای دیگری هم میاندازم تنگش.
باقی غروب و شب را هم به صرف فعل کوردی میگذرانم. از ترم پیش، کلاسهای یک ماه و یک هفته را به ترفندی لغو کردهام. این بار، نه برای من بهانه مانده و نه برای معلمم طاقت.
چو پای از جاده بیرون شد چه نفع از رفتن راهم
چو کار از دست بیرون شد چه سود از دادن پندم
معلم گو ادب کم کن که من ناجنس شاگردم
پدر گو پند کمتر ده که من نااهل فرزندم
وقتی دکتر به آرامی پوست پای فرداد را مانند کره برش میداد برای نمونهبرداری، به لحظهی فرو رفتن قاچو در دل و شکم و قاتل شدن آدمها فکر کردم. البته این تصور از آنجایی آمد که فرداد قبلش به اتاق نمونهبرداریِ مطب میگفت قصابخانه. الان دارم به دکتری که میتواند قاتل ماهری شود هم فکر میکنم.
توی مسیر برگشت به خانه مردی کنار جاده ایستاده بود و پشت سرش آبهای راکد بود. او داشت برای ماشینهای عبوری دست تکان میداد تا سوارش کنند. با خودم گفتم: آیا آبهای راکدِ پشت سرش میتوانند نقشی در بیتوجهی رانندهها به او و دیر رسیدن به مقصدش داشته باشند.
هوا ابری بود و دلپذیر.دلم باران خواست. از آن بارانهایی که توی اکسپلور اینستاگرام میبینم.
آمدم خانه دلم خواب میخواست ولی خوابم نمیآمد. هوا خوب بود، با سارا رفتیم توی حیاط نشستیم چای و خرما خوردیم و کتابِ «از ریشه تا همیشه»ی اردلان سرفراز به انتخاب سارا خواندم.
عصر وسطهای باهمنویسیِ وبینار نویسندهساز خوابم برد. مامان زنگ زد از خواب پریدم. وقتی قطع کرد استاد داشت اسم گزارش نویسها را میخواند. سارا گفت: «مامان مگه تو گزارش نیک ننوشتی! پس چرا استادت اسم تو رو نخوند؟» بچهام هر روز منتظر است کی اسم مادرش خوانده میشود. گفتم: حتماً وقتی بیبی زنگ زد اسمم را خوانده.
فرداد به بهانهی پای پانسمان شدهاش چپ و راست به سارا دستور میدهد.
از سارا مطالعات اجتماعی میپرسم. آنجایی که گفته: یک دعا برای اعضای خانوادهات بنویس، نوشته: « همیشه جای امن بمانند. و هر چی را میخواهند داشته باشند. هیچ وقت از دنیا نروند و همیشه کنار هم بمانند ». این را با گریه میگوید. بغلش میکنم و سعی میکنم خودم را کنترل کنم تا با او نگریم. چند دقیقه بعد با همان چشمان اشکی خوابش میبرد.
دیشب کتابِ سالهای سگیِ ماریو بارگاس یوسا را خواندم. شاید امشب باز هم ادامهاش را بخوانم. ولی دلم با خسروخوبان بیشتر است.
گزارش نیک۱۸۱ فرح
دلم نمیخواست در مورد یک خانم دکتر متخصص زنان که دست برقضا جوان هم بود. مطلب ناخوشایندی بنویسم. اما چون چند روز دچارالتهاب و درد شدم، منهای هزینه دکتر بعد از او و آزمایشات بعدی و خرید دارو و یک روز اتلاف وقت، مجبور شدم در کانالم به قول استاد شاهین رسانه شخصیام او و مطبش را توصیف واقعی بکنم. البته یکبار دیگر هم چند سال پیش موضوعی را با اسم و نام فامیلی دکتری نوشتم. دوستم که از قضا او دکتر داخلی است از کانالم رفت و بهم تذکر داد تو نباید اسم دکترها را بنویسی. اما چرا؟
پس اصلن چرا در مورد یک دکتر گمنام بنویسم. پس این نوشته من به چه دردی میخورد؟ دکتری که کارش غلط هست چطوری به جامعه معرفیایش بکنیم؟
امروز باز جلو خودسانسوری خودم را گرفتم و راحت و صریح و بدون غلو و بیپیرایه نوشتم. و از این کارم راضی و خرسندم، امیدوارم خدا هم ازم راضی باشه. اگر ما زنان همدیگر را انتقاد سازنده نکنیم پس چگونه خودسازی کنیم؟ نوشتم، راستی دوستان نظرشما چیه؟ اسم ننویسم؟
🐌
حلزون مدرسه نویسندگی اینبار در چند شخصیت فرو رفته و نقش چند فرد را همزمان ایفا میکند. مراقب خودت باش حلزونجان
✍️
«هنگام آن است تا گلاب بیارید و جانِ ایّام را بشویید» (شاپور بنیاد، قصیدهی آهو)
1. سالواژهام: استمرار
2. رسیدگی به نرمافزار مدیریت دانش شخصی از جلمه یادداشت کردن کلمه های جدید.
3. پیادهروی به مدت 30 قیقه به دور باغچه. هوا هم که نگم خیلی دلنواز بود.
4. گذاشتن نقاشی چهره داخل کانال تلگرامی.
5. مرور کردن برخی از اندوختههای قبلی.
شیطان رجیم درون حلزون دارد انگشت نشانمان میدهد.
امضا: شیطان حجیم
خستهم .
آمدهم که خالی نماند. امروز بیشتر ش گذشت به رفت و آمدهای توی کوچهخیابانها.
بوف کور هم بله و همین.
توی کلاس «جشن آب» داشتیم. کلمهی آب را که یاد میگیرند برایشان جشن میگیریم. اولین کلمهای که مینویسند.
کارگاه «خردهخاطره» هم عالی بود.
شب بخیر.
دارد ساعت خوابم بهتر میشود. صبح راحت بیدار شدم و رفتم دانشگاه. لباس گرم پوشیدم و اولش که آفتاب بود و گرمم شد پشیمان شدم. ولی یکی دو ساعت بعد خیلی سرد شد. باد خیلی سردی میآمد و هوا سوز داشت.
با دوستم نشستیم پای کار و بعد رفتیم ناهار و بعد آمدیم و یکی از بچهها که دفاع کرده آمده بود سر بزند و دور هم نشستیم و حرف زدیم و دوباره رفتیم سراغ کار تا عصر و بعد آمدم خانه.
صبح دختری در مترو کنارم بود. صندلی جلویمان خالی شد. گذاشت من بنشینم. کمی بعدترش بغلم خالی شد و او هم نشست. هر دویمان یک ایستگاه پیاده شدیم.
عصر که داشتم سوار مترو میشدم دیدم او هم دارد میآید. احتمالش کم است که دقیقاً یک ساعت برگردیم و یک قطار سوار شویم. من که ساعت مشخصی برای برگشتن به خانه ندارم. تازه خط که عوض کردم او هم خط عوض کرد و یک سمت رفتیم. اتفاق باحالی بود.
خابِ تلمبارِ تفنگها را دیدم. آدمها میآمدند و اسلحههایشان را میانداختند و میرفتند. خاهرم هم جعبهای پُر از شیرینیهای آبی را تعارف میکرد.
حافظنویسی کردم با این مطلع،
یاد باد آنکه ز ما وقت سحر یاد نکرد
به وداعی دلِ غمدیدهی ما شاد نکرد
در واپسینبیتِ غزل،
غزلیاتِ عراقیست سرود حافظ
که شنید این ره دلسوز که فریاد نکرد
حافظ سوقم داد به دیوان غزلیاتِ عراقی.
گوارنده نشد از خانِ گیتی
مرا جز غصهآشامی دریغا
را به فهرست بیتانه و گوارنده و غصهآشام را به فهرست کلمهبرداری افزودم.
با تار خلوت کردم.
شادمانم که چخوفخان شدهام.
دلدادگی از شهریار مندنیپور زلزلهای در وجودم به پا کرد. خرسندم چنین بزرگانی هستند که میتوانم از ایشان بیاموزم. موییدن، زرنیخ، به یک نگاه مهمانم کند، شندرپندر، ژورفیکس یعنی دورهمی به فرانسوی و قان و قونهای شکلنیافتهی حضور را برای پُرمایهکردن فهرست کلمهبرداری برگزیدم.
لحظهشماری میکنم تا صحنهام در تمرینجا نقد شود. تمرینجا کلاسیاست مستقل برای خودش، نمایشنامهنویسشدن و صحنهنویسی یکی از خودگوییهایم است.
در پیادهروی، کوههای دورتادورِ تهران پیدا بود و آبیترین آسمان بالای سرم میچرخید.
استاد در نویسندهساز از خودگویی گفتند و از سایتشان به همین نام پردهبرداری کردند. پانزدهدقیقه خودگویینویسی کردیم.
من برای جسم و روحم ارزش قائلم، من نویسندهای نیکنثرم، من نوازندهای جهانیام. جهان به خاستههای من توجه میکند، نمونههایی از خودگویی بودند.
مرغابیِ وحشی را ادامه دادم.
کلاسِ حضوری را برگزار کردم. با مکتوبکردنِ طراحیتمرین، از اضافهگویی میپرهیزم.
فلسفهی پیادهروی گفت:
کتاب باید چیزی باشد که مجال گذر از یک زندگی به زندگیِ دیگر را فراهم کند.
چه بیهوده است برای نوشتن بنشینی وقتی برای زیستن برنخاستهای.
با شرکت در کارگاه خردهخاطره، بویِ نایِ گذشته از بین رفت. دستکم صد و یک خشتِ خام برای داستان دارم که وامدارِ تجربهی زیستهام است و دیگربار باید به آنها بپردازم. تکبهتک نکات استاد را آویزهی گوشم کردم. موضوعِ سختگیری یا سهلگیری نبود، استاد میکوشید تا ذهنیتی جدید نسبت به خاطره ایجاد کند.
پس از کارگاه، تمرینهای کششی و رهابخشیِ سبک داشتم.
روز را با تارنوازی و مطالعهی زیر متن در فیلمنامهنویسی به پایان خاهمبرد.
نام کانال تلگرامیام را باید تا فردا انتخاب کنم.
چند فصل از «شکارچی ابریشم» و «خبر» خواندم. بالاخره دریافتم که چرا نویسنده اسم کتاب را گذاشته شکارچی کرم ابریشم.
تحقیقاتی برای یادداشت جدید روزنامه انجام دادم. میخواهم دربارهٔ ظهور علائم تجاری بنویسم و بعدش اشاره کنم به تجربه خودم از خرید یک کالای کپیشده و آسیبش به دستگاه اسپرسوسازم.
یک ویدئو دربارهٔ آزمون آیلتس دیدم. از گوشدادن فعالانه و منفعلانه میگفت. گوشدادن فعالانه یعنی حین شنیدن به تکتک کلمات توجه کنیم و یادداشت برداریم از جملاتی که به نظرمان مهماند. اما گوشدادن منفعلانه یعنی همان فیلمدیدن، بدون توجه خاصی. گوینده پیشنهاد داد که از این به بعد هنگام گوشکردن به پادکستهای انگلیسی، جاهای مهمش را هم روی کاغذ بنویسیم. این طوری مهارت شنیداریمان برای آزمون آیلتس تقویت میشود.
دو سه هفته است که یک نفر در تلگرام هر روز پیام میدهد و چرتوپرت میگوید. نادیدهاش میگیرم اما طرز نگارشش اعصاب و روانم را به هم ریخته. کلمات را با املای غلط مینویسد و بیشتر وقتها آنها را به هم میچسباند. اولین بار که خواستم خودش را معرفی کند نوشت: «قبلا مففری کردم». بقیه جملاتش هم همین طور مینویسد مثل: «جوابده» یا «بیاصحبتکنیم». کاش میدانست چقدر خشمم را کنترل میکنم.
در هزار کلمه آزادنویسی شوریدم علیه تعصبات و طرز تفکر محدودکنندهٔ پدربزرگها و مادربزرگهایم. کسانی که دیگر نیستند. یک نفرشان وقتی خیلی کوچک بودم از میانمان رفت. اما هنوز که هنوز است حضورش را حس میکنم، لابهلای حرفها و فکرها و ترسهایی که در نوجوانی پدر و مادرم در گوشمان خواندند.
سه تا از مقالات وبسایت دوستم را سئو کردم. کار مثل همیشه بود اما نمیدانم چرا بیشتر از حد معمول طول کشید. بهتر است بگویم خودم بنا بر دلایل نامعلوم طولش دادم.
فصل دوم رئالیتی شو را شروع کردیم. قسمتهای اول همیشه پرهیجاناند و درامای خاصی ندارند.
بعد از شام رفتم پیادهروی. هوا سرد بود ولی من سرما را ترجیح میدهم به گرما.
این روزها هوا غالباً گرفته و بارانی ست. زیبایی خاص خود را دارد. برای صبحانه هفت نفر مهمان داشتم. املتِ قهوهخانهای درست کردم.
تا ظهر چند ساعتی حالت تهوع و سردرد داشتم.
شب الویه درست کردم.
قمار باز را خواندم انگار کش آمده.
از فروغ خواندم.
آزادنویسی کردم.
چند وقتی است در سایتم چیزی منتشر نکردهام. باید دوباره شروع کنم.
یک طایفه
هر صبح
به امید تو برخاست
یک سلسله
هر شام
به سودای تو افتاد
“فروغی بسطامی”
رمان ” شرم” تموم شد. تمام مدت به قدرت نویسنده در توصیف غبطه خوردم و برای توانمندی مترجم کف زدم.
بدون درک و فهم و ردیابی جزئیات فایده ندارد البته با خردبینی فرق دارد .
۶۲۳۱ گام همراه ۹۰ دقیقه تقویت عضلات پا
فهرست کارهای روزانه را مرور میکنی؟ امروز فهرستم را به روز و مرور کردم. چند بار در لابهلای کارهایم، وقت دزدیدم برای آزادنویسی. آزادنویسیها حس رهایی خودویژهای به من میدهد.
در پیادهروی به مراقبت بیشتر از جسمم، فکر کردم. تا جای ممکن آرام گام برمیداشتم تا هم به آسمان نگاه کنم هم طولانیتر لذت ببرم.
برگشتم با برونریزی روی کاغذ، ذهنم را شستم و پاک کردم. با بسیار نوشتن بخودم ثابت میکنم عشق واقعی به رشد و تغییر دارم.
تو چطور، میتوانی حداقل پنج دقیقه میان شلوغی کارها جملههایی خطاب به خودت بنویسی؟
استاد امروز از سایت خودگویی چند جمله مثبت خاند. از بچهها خاست در این کار مشارکت کنند. جملههای تاکیدی که بخودمان و دیگران کمک کند.
من هر روز بیشتر مینویسم و به ایدههای خلاقانه میرسم.
من برای آزادنویسی از کوتاهترین فرصتها استفاده میکنم.
من با یادداشتنویسی از سطحینگری میگذرم و عمیقتر فکر میکنم.
من در جریان زندگی مهارت پرسشگری را فعالانهتر میآموزم.
من با منطقی بودن ارتباطات بین وقایع مختلف را میسنجم.
تو فکر میکنی جملههای تاکیدی بیخاصیتاند؟
اگر دیدن و مرور این جملههای سبب حرکتی مثبت یا تسکین دردی باشد چه؟
بیا از این منظر به جملههای تاکیدی بنگریم. شاید نوشتن این جملهها محرکی قوی باشد تا بعضی از کارهای فراموش شده را دوباره پیگیری کنیم.
راستی شیدا مهندسی دامپروری (پرورش اسب) قبول شده است. به خاطر داری از کودکی عاشق حیوانات بود، حتا مارمولک را میگرفت. از هیچ جانوری نمیترسید.
خوشحالم دنبال علاقهاش میرود. امیدوارم توام اجازه دهی کوهیار وقتی بزرگ شد رشتهی مورد علاقهاش را بخاند.
اگر مشتاق باشی بدانی، امروز چندین صفحه از شب هول را بازخانی کردم. حیوان قصهگو را خاندم. غزلی از حافظ رونویسی کردم. به فایل کلمهبرداری چند کلمهی تازه افزودم. به کارگاه کتابنقد و فکریشه بازگشتم. از مرورشان بیشتر آموختم.
شبت خوش
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Zahra Rezazadeh on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Leila Aligholizadeh on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه پاسدار on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From Eti Karami on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیمین مهرابی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرزانه فرودی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمیتا آرین on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهام جامعی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سامان مفیدی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمودپور on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه صدقیان on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا باوفا on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه گلکار on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پروانه اسدزاده on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟