انگار یک روز در میان شدهام خالخالی. امروز هیچکاری نکردم که بخواهم با آب و تاب برایت بگویم. خردهارتکاباتی بودند که گفتن ندارد. اما بفرما: تا ظهر بیمارستان بودم و برای استاد شرححال بیماری که آپاندیسیت داشت را گفتم. وسطش هی میپرید که سنش چی؟ شغلش چی؟ علائم همراهش چی؟ تعداد بارداریاش؟ بله همه را پرسیده بودم از بیمار. ولی بار اولم بود این موقعیت. استرس نگذاشت سیر بیمار را درست بگویم.
بعدش پیادهروی بود. تنها آزادنویسی امروزم را پاها انجام دادند.
بعدش خواب بود و خواب و خواب. ۵:۱۰ بیدار شدم و پریدم توی وبینار. آزادنویسی که شروع شد دوباره خوابم برد. اینبار توی اسکایروم. رومی برای بهتر خوابیدن.
بعدش؟ توی اتاق خمیر کروسان را درست کردیم و بهجای پیچاندن و کروسیدن، سکهسکه گذاشتیم توی فر. تویش هم سس شکلات تزریق کردیم. مزهی بیسکوکیک میداد خالخالی. بهترین کیکبیسکوییتی دنیا. یکعالمه شدند و نصفش را توی یخچال نرفته خوردیم.
درس خواندم. باید بیشتر درس بخوانم و شرححالها را مفصلتر بگیرم. باید یادم نرود که این روزها میسازند آیندهی هزارسال بعدم را.
بعد خردهخاطرهها را نوشتم. هرچه میگردم قدیمیترین خاطرهام را نمییابم. یک چیزهایی توی ذهنم هست که نمیدانم خاطرهی واقعی است یا ساختگی. مثلا آن تولد سه سالگی که تخس نشستهام پشت میز تا کادوها را پیشکشم کنند و ببوسندم، خاطرهی من است یا خاطرهی عکس و فیلمهای بهجامانده و گفتههای دیگران؟ آه نه. یک قدیمیاش هم یادم آمد. سه-چهار سالگی، پشت میز ناهارخوری خانهی زندایی. دایی را نمیبینم توی آن تصویر، چون با زندایی صبحانه میخوردم همیشه. ولی اسم خاطرهام بشود چی؟ یک صبحانه؟ یک خانه؟ یک دلتنگی؟ بله دلتنگی. برای آن خانه و آن صبحانه و آن زندایی که هنوز مهربان بود.
خوابم نمیآید، پس کمی وقت دارم تا به دوشنبه بدوبیراه بگویم و بعد بخوابم.
١. سپیدهدم و رعد و برقهای آسمانافکن. سپیدهدم و باران. سپیدهدم و رفتن برق و بازی سایهها. سپیدهدم و بیداری همه و شوق همیشهکودکِ آدمها به باران.
٢. صبحانه با خانواده و خاب.
٣. بیداری و حمام و آبیپوشی.
۴. آزادنویسی و باز خاندن جستاری و آماده شدن برای وبیکار سرزبان.
۵. خاندن بخشی از جستار «آیا زندان کیفیتِ آسمان را تغییر میدهد؟» و گفتوجو دربارهی آسمان، در سرزبان.
۶. گامیدن در شهر و از کت جین خود، آبی به درخت دادن و از شاخههای درخت، سبز گرفتن. گامیدن در شهر و شجاعت بخشیدن و صلابت یافتن. گامیدن در شهر و مزمزه و زمزمهی امید.
٧. پست گذاشتن در کانال «از معماری» و مسئولیتهایش در پشتیبانی مدرسه نویسندگی را پیش بردن.
٨. حضور در وبینار «کوک کودکی» و لذت بردن از ارائهی گفتوگوبنیاد فائزو اعظمی.
٩. بوسکی با بچههای گروه تخصصینویسی.
١٠. خوردن قاطیپلویی با دانههای انار و خیال روییدن درخت انار در دل.
١١. استوری کردن گربهیی بانوآلو و سنگی پسرکی.
١٢. انتشار در کانال تلگرام.
١٣. کشیدن دو درخت.
بابالنگدراز عزیزم، سلام.
شدهام مدیری که باید تصمیمی بگیرد. سخت مهم. دیر یا زود هم ندارد. مسئلهی مرگ و زندگی در میان است. دیر بجنبم، از دست میروم. چندین ماه گرفتار بودم. با آن خاطرات زندگی کردم. تا عمق جان درد کشیدم. نبش قبر کردنشان بیهوده بود. دیگر وقتش رسیده. وقت تبعید آن خاطرات رنجآور. انسان نوستالژیزدهای که باشی، همین میشود. رها کردن برایت شاق میشود و دشوار. اساسا ارزش بسیاری به خاطرات و زیستههایم میدهم. اما باید بپذیرم زنده کردن قسمی از گذشتهها، فقط رهایی را سختتر میکند. رهایی از کسی که دیگر نیست. نمیخواهد باشد. نمیتواند باشد. خاطرات، عزیزند. حتی اگر آن فرد، دیگر برایت عزیز نباشد. شاید برای همینست که هنوز زندهاند و دارند گوشهای از قلبم نفس میکشند. ولی نمک میپاشند به زخمم. زخمی که با هر نفسشان، سرباز میکند و تازه میشود. چارهای ندارم جز تبعیدشان. به جایی دور. خیلی دور. جایی که خودم هم نمیدانم کجاست. نشانیاش را بلد نیستم. شاید اشتباه میکنم. شاید هیچ گریزی از آنها نیست. شاید زمان بیشتری باید بگذرد. شاید برای الان بیجا باشد انتظار رهایی. اما چگونه با رنج از بین رفتنم کنار بیایم؟ این خاطرات جانفرسا را به کجا تبعید کنم تا برای همیشه دست از سرم بردارند؟
امروزم را با فیلم دیدن شروع کردم. ادامهی the souvenir را دیدم. کمی سنگ صبور خواندم و بغض کردم و لذت بردم از این همه ظرافت و جزئیات ملموس.
به یک دوست مشورت دادم و تشویقش کردم برای گرفتن حقش. از این گفتگو و تلاش خیلی لذت بردم و برایش آرزوی موفقیت کردم. حقش را گرفت و برای منو خودش جایزه خرید. جایزهیمان را خوردیم و کلی صحبت کردیم.
در وبینار شرکت کردم و کمی هم نوشتم. راستش این همه تداوم در آزادنویسی باعث شده مهارت خاصی در کنترل و جهتدهی نوشتههایم پیدا کنم. میتوانم از گوشه گوشههای ذهنم موضوع بردارم و بنویسم.
بعد وبینار پیادهروی هم رفتم. امروز دلم میخواست کمی متفاوت باشم. آرایشی که اخیرن در اینستاگرام دیده بودم را اجرایی کردم و گلسر جدیدم را به موهایم زدم.بعد آرایش کردن و پیادهروی احساس سرزندگی و انرژی عجیبی داشتم.
امروزم امتیاز خیلی بالایی میگیرد و به نظرم روز دلچسبی بود.
من به او خو گرفتم
در باران قدم نمیزنم مگر دست در دست لبخند او
جایی چشمم به یک تشابه اسمی خورد، ریختم !
با اینکه مال من است اسمش هم برایم تازست.
عشق نیست این ، ته عقل است.
امروز با حسرت به باران نگاه میکردم از پشت شیشه های بالکن خونه مامان
دلم لک میزد به کافه دوستم بروم و آنجا با یک دمنوش مانوس شوم و بنویسم اما بخاطر دعوا و بحث دیروزمان میترسیدم حتی بهش فکر کنم
به او میگفتم حیفه بریم بیرون و او آن رگ جان عزیزی و سرمایی بودنش متورم بود
در آخر وقتی هوا در پی غروب خشکید بیرون زدیم و با گلودرد به سمت بستنی فروشی رفتیم!
کانال تلگرامم رو راه انداختم و از فردا سه بخش را آپدیت میکنم
1 حاشیه نشین : بخشهایی از کتابی که در حال حاضر میخونم
2روزنوشت خیال : داستانکچه هایی که به سرم خطور میکند
۳ مُنیب؛نشریه روانشناسی اعتقادی که پیش تر 4 شماره از آن چاپ کرده بودم
سه هفته درگیر بیماری مادرم هستم. زخم دیابتی پای او، رفتوآمد به بیمارستان، پیگیری درمان و مراقبتهای مداوم، تمام ذهن و فکرم را مشغول کرده، هیچچیزی برای یک فرزند سختتر از دیدن رنج مادر نیست. وقتی پای زخمی او را میبینم، دلم میخواهد کاری کنم که دردش را کمتر کنم، زودتر خوب شود و دوباره با خیال راحت راه برود. اما درمان چنین زخمی صبر و مراقبت زیادی میخواهد و همین انتظار، نگرانی آدم را بیشتر میکند. هر روز امید دارم به بهتر شدن زخمش.مدام به وضعیت پایش فکر میکنم و منتظر شنیدن خبری امیدوارکنندهام. هر نشانه کوچکی از بهتر شدن حالش، برایم یک دنیا ارزش دارد و هر نگرانی تازه، دوباره دلم را میلرزاند.دلم میخواهد که درمان زخم پای مادرم زودتر نتیجه دهد. و او دوباره روزهای آرام و بیدغدغهای داشته باشد.
در کنار این دلمشغولیها، اتفاق شیرین دیگری هم در انتظارم بود. میزبانی از دوستانی که بخشی از بهترین خاطرات جوانیام با آنها گره خورده است.
قرار بود حدود ۲۰ نفر از دوستان همدانشگاهیام برای یک دورهمی سهروزه به خانه ما بیایند. دوستانی که رفاقتمان به ۳۵ سال پیش، به روزهای دانشجویی و خاطرات مشترک آن دوران برمیگردد. هرکدام از ما در شهری زندگی میکنیم. قصه و مشغلههای زندگی خودمان را داریم، اما هنوز همان رشته دوستی قدیمی ما را به هم وصل کرده.فکر آمدن این جمع دوستداشتنی، با وجود خستگیها و نگرانیها، شور و شوق خاصی در دلم ایجاد کرده بود. باید خانه را برای حضورشان آماده میکردم. خانهتکانی اساسی، نظافت، مرتب کردن اتاقها، شروع ماجرای میزبانی بود. بعد هم نوبت آشپزخانه جایی که قرار بود در این سه روز حسابی شلوغ باشد.البته انجام کار بدون همراهی خانواده ممکن نبود. همسرم، دخترم و پسرم با محبت و همکاریشان کنارم بودند. هرکدام به شکلی سهمی در آمادهسازی خانه و پذیرایی داشتند. همین همراهیهاست که خستگی کار را کمتر میکند و به آدم انرژی میدهد.دوستان از شهرهای مختلف راهی خانه ما شدند و هرکدام با خود سوغاتی، یادگاری و البته کلی حرف برای گفتن آورده بودند. خانه کمکم پر شد از صدای خنده، احوالپرسی و خاطرههایی که انگار سالها منتظر فرصتی بودند تا دوباره زنده شوند.
چه لذتبخش بود کنار هم نشستن با کسانی که سالها پیش در کلاسهای دانشگاه، در روزهای جوانی و در میان دغدغههای آن دوران با آنها آشنا شده بودم. زمان گذشته بود، زندگی هرکداممان مسیر خودش را رفته بود، اما صمیمیت و رفاقت هنوز همان رنگ و بوی قدیمی را داشت. از خاطرات دانشجویی میگفتیم، اتفاقهای سالهای گذشته را مرور میکردیم و گاهی با یادآوری یک ماجرای قدیمی، همه با هم از خنده ریسه میرفتیم.
طبیعت زیبای اطراف خانه هم سهم خودش را در این دورهمی داشت. دوستان در طبیعت نزدیک خانه پیادهروی کردند و از هوای آزاد و منظرههای اطراف لذت بردند.کوه و جنگل روبهروی تراس خانه مان چشمانداز زیبایی دارد و دوستانم کلی عکس وفیلم گرفتند. چه خوب است که خاطرههای آدم فقط در ذهنش نمیماندند بعضی از آنها در یک عکس، یک فیلم یا حتی در قاب سادهای از منظره خانه ماندگار میشدند.شبها هم داستان خودش را داشت. بازیهای دستهجمعی، شوخیهای دوستانه، خندههای بلند، موسیقی و رقص، فضای خانه را پر از شادی میکرد. انگار هرکداممان برای چند روز، خستگی سالها کار و مسئولیت را کنار گذاشته بودیم تا دوباره مثل همان روزهای جوانی بخندیم و خوش باشیم. نعمتی ارزشمند است داشتن دوستانی که در کنارشان میتوانی خودت باشی، بیتکلف بخندی و از لحظهها لذت ببری.در این میان، خواهرم هم با هنر و سلیقهاش یادگاری زیبایی برای دوستان آماده کرده بود. شمعهایی درست کرده بود که به دوستان هدیه دادم. هدیهایی کوچک، اما پر از مهر و محبت که قرار بود یاد این سه روز را برایشان زنده نگه دارد.
حالا که به این سه هفته نگاه میکنم، احساس میکنم در فاصلهای کوتاه، فصلهای مختلفی از زندگی را تجربه کردهام. روزهایی با نگرانی برای مادرم، ساعتهایی پر از رفتوآمد و پیگیری درمان، روزهایی پر از کار و تدارک میزبانی و شبهایی سرشار از خنده و خاطره.
اما در تمام آن لحظههای شاد دلم پیش مادرم بود. میان خندههای دوستان، به یاد پای زخمی او میافتادم. در اوج شلوغی خانه، نگران حال مادرم بودم.
این روزها یک بار دیگر به من یادآوری کردند که زندگی ترکیبی از همین لحظههای متفاوت است. نگرانی و امید، خستگی و شادی، دلتنگی و دیدار، و البته محبت آدمهایی که بودنشان دنیا را زیباتر میکند.
از خانوادهام برای همراهی و کمکهایشان، از خواهر عزیزم برای هنر و محبتش و از دوستان نازنینم برای حضور گرم و خاطرههای شیرینشان صمیمانه ممنونم. از ته دل آرزو میکنم مادرم هرچه زودتر سلامتیاش را به دست بیاورد.
به امید روزهایی که سهممان از زندگی، بیشتر لبخند باشد تا نگرانی.
ورزش بود، با حواسی پرت.
«بیست و یک روز» بود، با ذهنی درگیر.
«بوف کور» بود، آخرین صفحهاش.
نویسندهساز بود، خندوانه.
آزادنویسی بود، مفرح.
«ملکوت» بود، کتاب بعدی.
تصویرسازی بود، گوگولی.
ساجده بود، در خیالخانه.
پیادهروی بود، در باران.
خانواده بود، بوسیدنی.
تمرین رانندگی بود، زیر نمنم باران.
باران بود، زندگیبخش.
گزارش نیک نبود، اما.
گزارش امروزم را محض این مینویسم که یادم نرود چه روز آرامی را زندگی کردم.
از دیشب دفتر تازهای برداشتهام. برایش نامِ «هَردَمنویسی» را برگزیدهام. دفترهای من همگی اسم دارند. این دفترا را محضِ آزادیِ خودم برداشتهام. امروز فهمیدم من برای زیاد نوشتن دچار مشکل نیستم. حتی کلمه هم کم نمیاورم، تنها یک مشکل وجود دارد و آن هم این است که من خودم را محدود میکنم. محدود به یک صفحه. محدود به یک متن. محدود به یک.
از دیشب خودم را از بند رهایی دادم و راستش امروز هر زمانی که وقتم خالی شد نوشتم. شاید بیشتر از ده صفحه. دفترم کنار دستم است و هرلحظه را درونش مینویسم.
دفتر زیبایی هم هست. بهترین دفترم برای بدترین نوشتههایم. با در نظر داشتنِ اینکه فقط نوشتن است که اهمیت دارد.
روزم را با ساختِ یک لیست بلند بالا از کتاب شروع کردم که راستش قیمتش به اندازه یک دیه شد. دور و بَر دیه شکستنِ دست یا پا.
بعد از آن دفترِ هردمنویسیام را بغل کردم و چندین صفحه نوشتم. هوا گرفته بود و لذت بردم. به بالکن رفتم و خیابان را نگاه کردم. مردمانی که با چتر قدم میزدند و بارانی که تمامِ خیابان را در آغوش گرفته بود. کمی هم با گلدانها احوالپرسی کردم. یادم آمد هیچوقت زیر باران قدم نزدهام، ناراحت شدم.
به اتاق برگشتم و نماز ظهر را خواندم. یک صفحه رنگآمیزیکردم و کنارش پادکستهایِ قدیمیام را گوش دادم و حسابی کیفور شدم. چه نقاشیای اسماعیل… ناهاری سرپایی بر بدن زدم و بعد هم نماز عصر. کمی لباسها را مرتب کردم و سَری به میزم زدم. یادداشت روزانه و فهرستبندی کارها ومطالعه.
مطالعه امروزم را با افتخار تقدیمِ کتابِ دکتر ابومحبوب کردم. بیاغراق جمله به جمله کتاب کلاس درس است و بس.
فردا باید از ۶ صبح بیدار شوم و تا ۳ بعدازظهر با بچههای مدرسه سَروکله بزنم. خداراشکر که فقط یک روز در هفته با من کلاس دارند. همین هم برای من زیادیست. راستی امروز موفق شدم بافتنی یاد بگیرم. البته فکر کنم…
شاید تا آخرِ زمستانِ بعدی بتوانم یک شالگردن ببافم. آنقدر تمرکز میخواهد که احساس میکنم عصبهای مغزم درهم گره میخورند.
اما خب از بچگی دوست داشتم یاد بگیرم و قرار است خودم را بیچاره کنم تا یاد بگیرم.
مادربزرگم طوری میبافد که دوست دارم فقط دستانش را نگاه کنم و لذت ببرم. لبخند بر لبانش است و انگار مهارتش پایان نیافتنیست.
من هم با هر یک دونهای که میبافم با خودم حرف میزنم، کاموا را فحش میدهم و به دستهایِ عرق کردهام لعنت میفرستم…
خجالت آور است. بیشتر برایم تمرینِ صبر است.
قصه امروز هم تمام شد. دیگر خبری ندارم.
روز آرام و، محشری بود. خدا زیادش کند.
باشد که رستگار شویم و بافتنی یاد بگیریم.
روزواژه: زندگانیکردن نه زندهبودن
دومین روز بارش باران، پر قوا و بیتوقف. آسمان لایه لایه ابر اندود.چند روزیست رنگ آبیش رنگ باخته. آسمان سنگ تمام گذاشت در بارش رحمتش. هوا، جان افزا و تنفس در هوای صبح امروز مفرح ذات. پیادهروی جانانه با آواز مرغان دریایی که دریاچه را دریا فرض کردهاند. تکرار ورزی خورشید در صعودی دوباره از خط افق و درخشش سطح فیروزهای آب در تابندگیش. وزش نسیم خنک و نوید روزهای سرد پاییز. جان گرفتم در این تابلوی زیبای پرودگار.
آزادنویسی را آغازیدم با نامهای به تو. مختصرو کوتاه. آماده کردم تحفهای نذری به یاد مهر مادر و عشق پدر. نوشتم خرده خاطرهای از یک بغض. از یک حسرت. از یک غفلت. چرخی زدم در نیکنویسی دوستان. آموختم از روزمرگیهایشان. فراگرفتم از تکرار آموزی و مطالعهی کتابهای مورد علاقهشان. خندیدم با خندههایشان و مغموم شدم از غمهایشان. با یکدیگر بیگانهایم ولی انگار
از یک خانوادهایم. چه متحد کرده مارا این زنجیرههای هرشب گزارشنیک.
نویسندهساز و ید بیضایش معجزه میآفریند و زندگي میآموزانَد.
در کنار نویسندهساز مُرد بیهدفی، ناپدیدشدبینظمی، نظاممند شد مسیر زندگی. ارزشمندشدند ساعتها و دقایق.
غرق در واژگان و عبارات همراهان ، در واژهآموزی.
همراه با مسکوب در«روزها در راه». آغازیدم کتاب « جزء از کل» استیو تولز را.
تفعلی به حافظ قبل از نوشتن گزارشنیک
«مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم.»
«هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم.»
سلام استاد جان کلمهی تفأل در این متن اشتباه نوشته شده باعرض پوزش
بالاتر که فرستادم اصلاح کردم ممنون از شما
وخیلی مشتاقم از لحاظ نوشتار این گزارشنیک رو بازخورد بفرمایید گازخوردهم شدبه دیده منت
سلام استاد جان کلمهی تفأل در این متن اشتباه نوشته شده باعرض پوزش
بالاتر که فرستادم اصلاح کردم ممنون از شما
وخیلی مستاقم از لحاظ نوشتار اثاین گزارش نیکم رو بازخورد بفرمایید گازخوردهم شدبه دیده منت
فیلم «زندگی دیگران» را دیدم. نیم ساعت اولش داشت حوصلهام سر میرفت. آدم عجولیام میخاهم زود فیلمها شروع شودو برود جای اصلیاش. کمی که گذشت خوشم آمد نه خوشم آمد. نصفش را دیدم که سه شد. خابیدم و ادامه را بعد از بیداری دیدم. دوستش داشتم. درست است بدترین چیزی است که میشود برای فیلم گفت اما خب دوستش داشتم چه بگویم. تغییر و تحولات آن مامور آن ماموری که اول فیلم میگویی چه سگی، خیلی خوب است. آخرش وای آخرش. وقتی کتاب را خرید. وقتی گفت برای خودم است. آخی. چقدر خوب بود. انگار آخرش با دیدن کتاب همه اتفاقهایی که برایش افتاده بود سبک شد. هم برای خودش هم برای ما.
صبح بیدار شدم و گوشی را برداشتم که یادم افتاد گفته بودم اول صفحات صبحگاهی بعد سریال دیدن. نوشتم و خابم یادم بود. خاب ترسناکی بود و دومی خاب خوبی بود. چه خوب است که یادت بماند خابت و بعد بنویسیاش. همم. از این خوبیا بیشتر قسمت کن.
تمرینجا نبود امروز. با فرشته و فائزه حرف زدیم از وبینار و برگزاری وبینار و از اینکه باید شروعش کنیم و دنبال خوب شدن و بعد شروع نباشیم.
با فرشته نوشتیم یک ساعت کامل.
نویسندهساز شروع شد که با تهدید بهم گفتند میروی نانوایی یا نه. منم بی حرف حاضر شد م رفتم نانوایی. با هم آزادنویسی را از دست دادم. هق. اما ادامهاش را بودم.
نقاشی کشیدم.
سریالم را دیدم. کرهای. صد روز فریب. دربارهی روزهایی است که کره تحت استعمار ژاپن بود. و استقلال طلبهایی که استقلال کشورشان را میخاستند.
وبینار «کوک کودکی» فائزه بود. از کودک گفت. از اینکه چه چیز کودک را دوست داریم. کلی خوش گذشت.
بعد هم جلوس بعد از وبینار داشتیم و ذوقمان برای فائزه. حالا همهمان روز اول وبینار را گذرانده بودیم و ذوقیده بودیم. هر چند که این راه زیادی سخت است و ادامه دادنش سختتر اما ما متانیم نه.
جامدادیام را رنگ کردم و رفتم توی سالن نشستم و آخر فیلمی که داشتند بقیه میدیدند را با آنها دیدم. البته بیشتر شنیدم حواسم به رنگ جامدادیام بود. نمیدانم اسمش گوسفند کارآگاه بود چی بود. توش گوسفند داشت دیگر.
همه جا باران میبارید و اینجا نمیباید. رویا در را باز کرده و میگوید بیا بیرون داره بارون میاد. میدوم میروم توی حیاط زیر باران. نم نم میبارد. کم است اما همین هم خوب است از هیچی بهتر است. توی باران دعا میکنم. باران یاد دعا میاندازدمرا هر بار. انگار زیر باران خدا بیشتر حواسش هست بهم.
امروز بدون آنتن و اینترنت بودم.بازم این کوهستان بود که من را به سوی خود کشید. چقدر این واژهی کوهستان خاصه. انگار حرفها، خاطرهها و روایتها داره.
تماشای باران از ارتفاع و لذت بردن از این فضا.
بعدازظهر ابرها به هر سو پراکنده شدند و فرصتی برای پیادهروی و کوهنوردی.
شب نیز کمی ماندیم و به تماشای ستارهها در یک محیط کاملا تاریک و بدون هیچ نور مصنوعی.
آخرشب برگشتیم و مستقیم آمدم به گزارش نیک و نوشتم و هوا کردم و نفسی از اعماق وجود.
امروز را دوست داشتم، سراسر مراقبه بود.
امروز روز خوبی بود. دلیل خوب بودنش، بهرهای بود که از زمانم بردم. کلی کار انجام دادم و همین شادم کرد. صبح کلی ظرف شستم. ظرف شستن نوعی اندیشیدن هم هست، چیزی شبیه آزاد اندیشیدن. درگیر افکارم میشوم، از بوتهای به بوتهای. به امور خانه هم رسیدگی کردم. وقت مدرسه رفتن رسید. نوبت ظهرم. برای خودم غذا و میوه آماده کردم تا بعد از مدرسه، درگیر سردرد نشوم. کمی زود به مدرسه رسیدم و چند تا برگه تصحیح کردم. کلاسهایم خوب گذشتند. هر جلسهای که بدون تنش بگذرد، مثل یک هدیه است. امروز برای تدریس از روش نمایش بهره بردم، البته نه به صورت خیلی گسترده، در حد اجرای چند حرکت برای فهم بهتر ماجرا. خوش گذشت.
به خانه که آمدم باز از پا ننشستم و به کارهای خانه رسیدگی کردم. بعد، از کتاب «خیمهشببازی» صادق چوبک که در این چند روز خواندهام، کلمهبرداری کردم. تصور اینکه کلی کتاب هست و من اندر خم یک کوچهام، آزارم میدهد. دارم تمرین میکنم اینطور فکر کنم که در هر لحظهای که با کتابی مأنوسم، انگار فقط آن کتاب در آن لحظه وجود دارد، فقط و فقط آن کتاب. اینطوری شاید از تشویش تأخیر رهایی پیدا کنم. بعد نشستم پای جزوه نوشتن. قدم به قدم. خوابآلود شدم و ساعتی چرت زدم. خوابم چندان عمیق نبود اما آسودم. به بخشهایی از کتاب «شکوفههای عناب» هم گوش کردم. بعد شام آماده مردم و دوباره جزوه نوشتم. طرح درسیهام مانده بود، آنها را هم آماده کردم برای چاپ. همین یک قلم، باری بود که از روی دوشم برداشته شد. در مجموع، امروز، زمان زیادی را هدر ندادم، یا برای خانهمان کوشیدم یا برای کارم یا اندیشهام. یادداشت کانال را هم نوشتم. هنوز در نوشتن کانال، به نظم روزانه نرسیدهام.
سلام استاد عزیز و گرامی. هیچ انتظار ی نداشتم پاسخ بدهید و آنهم به این سرعت جواب بگیرم و این کار شما مرا بسیار دلگرم و خوشحال کرد ب امید خدا گزارش نیک را در همین صفحه برایتان ارسال میکنم. دوس دارم در صفحه گزارش نیک م یک روای باشد که از زبان خودم مینویسم و دو راوی دیگر دو بخش ذهنم هستن یکی ک مدام نکته سنجی میکند و نیمه خالی لیوان را میبیند و روی رفتارهای اجتماعی من حساس است اسم او جفد بد بین است بخش دیگر ذهنم ک تسلی دهنده و آرام آرام بخش و امید دهنده هست اسم او فرشته نگهبان.. است من در پایان گزارش دیدگاه هر دو اینها را هم نسبت به روزی که از سر گذرانده ام خواهم گفت. با آرزوی موفقیت و بهترینا براتون استاد 😇🦄✅💖
آن جا که شاملو میگوید:
من فکر می کنم
هرگز نبوده قلب من
این گونه گرم و سرخ
احساس می کنم
در بدترین دقایق این شامِ مرگزای
چندین هزار چشمه خورشید
در دلم
می جوشد از یقین
احساس می کنم
در هر کنار و گوشه این شوره زار یاس
چندین هزار جنگل شاداب
ناگهان
می روید از زمین
هرگاه که به چشمانش نگاه میکنم، آن جنگلِ شاداب در درون سینهام میروید. چشمانی که پر از ستاره هستند. ستارههایی که نور خود را از هنر میگیرند.
نمیدانم این هنر چه افیونی در خودش دارد اما هر چه که هست تو را دچار یک موقعیت دراماتیک پیچیده میکند.
میگویند «درام» وقتی شکل میگیرد که قهرمان کاری که از او انتظار میرود، «نکند» و یک کار دیگر بکند.
مثلاً شاید این کار بالارفتن از یک داربست بیست متری باشد برای دیدن یک اثر هنریِ قرن پانزدهمی در کلیسا. اثری که بهدلیل عملیات مرمت، مدتی از دسترس بازدیدکنندگان خارج بوده است. باقی مردم، گویی صف نذری به پایان رسیده و آش به آنها نرسیده باشد، بیتفاوت از کنارش گذشتهاند تا در صف دیگری بایستند.
اما او را، به همان دلایلی که گفتهام، نمیتوان در دستهی این خیانتکاران قرار داد. نهتنها مسیحش را به سی سکه نقره نفروخت، بلکه چند سکه ناقابل هم پرداخت تا بتواند از داربست بالا برود و از پشت پرده، به تماشای صحنه مصلوبشدن مسیح بنشیند.
میگویند مرد متصدی کلیسا هنوز هم از او بهعنوان مؤمنترین پیرو مسیح یاد میکند؛ چراکه معتقد است در کلیسا انسانهای بسیاری را دیده که برای بدبختیهای خود اشک میریزند، اما برای مسیح نه!
فارغ از اینکه پشت آن مرواریدهای درشت و شفافی که از آن ارتفاع بیستمتری، بارانی به راه انداخته بودند، چیزی جز همان افیون مستیآور هنر نبود؛ همان چیزی که هرکس ذرهای از آن را بچشد، شیدا و مجنون میشود.
خلاصه که روزم را همین خاطره، با موسیقی متن باران، ساخت. و به قول مردم گفتنی، اوقات خوش آن بود که با استاد فربود عزیز در کلاس به سر شد؛ باقی همه بیحاصلی و بیخبری بود.
بعد از مدتها دوری، امروز دوباره پای وبینار نویسندهساز نشستم. دلم برای این دورهمی و آن چند دقیقهای که آدم میتواند بیواسطه با کلمهها خلوت کند، تنگ شده بود.
وبینار امروز برایم یک نکتهی تازه داشت. فهمیدم ساختارش پنج انگشت دارد. انگشت اول، آزادنویسی است. دومی پیادهروی، سومی کلمهبرداری، چهارمی سر زدن به گزارش نیکها و پنجمی پرسش و پاسخ. هر کدام انگار بهانهای است برای اینکه نوشتن را از لابهلای روزمرگی بیرون بکشیم و دوباره به آن برگردیم.
در بخش آزادنویسی، شروع کردم به سؤال پرسیدن از خودم. یکی از سؤالها اما دست از سرم برنمیداشت.
چرا دلم برای بعضی آدمها تنگ میشود، اما دل آنها برای من تنگ نمیشود؟
با خودم فکر کردم نکند وقتی کنارشان بودهام، آنقدر معمولی و بیاثر از کنار روزهایشان گذشتهام که حالا چیزی برای به یاد آوردنم ندارند؟ نکند نتوانستهام خاطرهای بسازم که یک روز، وسط یک اتفاق ساده، ناگهان یادم بیفتند و دلشان بخواهد دوباره مرا ببینند؟
این سؤال برایم فقط دربارهی دلتنگی نیست. دربارهی ردپایی است که آدمها در زندگی هم میگذارند. اینکه من از بعضی دیدارها هنوز تکههایی در ذهنم دارم، اما نمیدانم در ذهن آنها از من چه چیزی باقی مانده است.
شاید هم دارم از یک طرف ماجرا قضاوت میکنم. مگر میشود از روی دلتنگ نشدن کسی نتیجه گرفت که چیزی از تو به یادگار ندارد؟ آدمها همیشه دلتنگیشان را نشان نمیدهند. گاهی هم زندگی آنقدر شلوغ است که فرصت نمیکنند به آدمهایی فکر کنند که روزی برایشان عزیز بودهاند.
با این همه، سؤال هنوز برایم باقی است.
امروز در میان آن پنج انگشت نویسندهساز، سهم انگشت اول برای من همین سؤال بود. سؤالی که هنوز جوابش را پیدا نکردهام و شاید فعلاً قرار هم نیست پیدا کنم.
۵ تا مربع ۱۵ دقیقه برای خواندن رنگی کردم. «شبهای روشن» را خواندم. شب اولش. دفتر شعری از نصرت رحمانی باز کردم و لذت بردم از دنیای شعری او. کتاب «درون پاراگراف چه میگذرد؟» را ورق زدم برای مروری بر دنیای حروف و تایپوگرافی. فلسفیدم در باب پیادهروی در «فلسفه پیادهروی». کلاس نویسندگی بود امروز. استاد پلات را توضیح دادند. وبینار فائزه جان بودم درباره دنیای کودکی گفتگو کردیم. به واسطه وبینارهای بچهها، حواسم به اطرافم دارد بیشتر میشود. امروز فهمیدم که توجهم به اطرافم کم است. حتا چیزهایی که میخانم هم درشان عمیق نمیشوم. انگار ذهنم از اندیشیدن فرار میکند. تمرکز ندارد. امروز بارها خودم را میان سطرهای «شبهای روشن» گم کردم. حتا نوشتن همین گزارش نیک هم اکنون طاقتفرساست. ذهنم در آینده مانده. لحظه از دستم لیز میخورد. بین هزاران کار و تمرین و علاقه و کلاس خودم را محصور کردهام. چرا آنقدر عجله داری؟ بایست یکم. لحظه را دم بکش.
دومین روز بارش باران، پرقوا و بیتوقف. آسمان لایه لایه ابراندود. چند روزیست رنگ آبیش رنگ باخته.
آسمان سنگ تمام گذاشت در بارش رحمت پرودگار.
هوا، جانافزا و تنفس در فضای صبح امروز مفرح ذات.
پیادهروی جانانه با آواز مرغان دریایی که دریاچه را سادهانگارانه دریا فرض کردهاند.
تکرارورزی خورشید در صعودی دوباره از خط افق و درخشش سطح فیروزهای آب.
وزش باد خنک و نوید روزهای سرد پاییز. جان گرفتم از این تابلوی زیبای پرودگار.
آزادنویسی را آغازیدم با نامهای به تو، مختصرو کوتاه.
آماده کردم تحفهای نذری به یاد مهر مادر و عشق پدر.
نوشتم خرده خاطرهای از یک بغض. از یک حسرت. از یک غفلت.
چرخی زدم در نیکنویسی دوستان. آموختم از روزمرگیهایشان. فراگرفتم از تکرارآموزی و مطالعهی کتابهای مورد علاقهشان. خندیدم با خندههایشان و مغموم شدم از غمهایشان.
با یکدیگر بیگانهایم ولی انگار از یک خانوادهایم. چه متحد کرده ما را این زنجیرههای هرشب گزارشنیک.
نویسندهساز و ید بیضایش معجزه میآفریند و زندگي میآموزانَد. در کنار نویسندهساز مُرد بیهدفی، ناپدیدشدبینظمی، نظاممند شد مسیر زندگی. ارزشمندشدند ساعتها و دقایق.
غرق در واژگان و عبارات همراهان، در واژهآموزی.
همراه با مسکوب در«روزها در راه». و مطالعهی کتاب «جزء از کل» استیو تولز .
تفألي به حافظ قبل از نوشتن «گزارشنیک»
«مرا عهدیست با جانان که تا جان در بدن دارم.»
«هواداران کویش را چو جان خویشتن دارم.»
چهار روز است که هوا بارانیست. خوشحالم که روزهای کوتاه پاییز را باران برایم قابل تحمل میکند.
بعد از چند روز جلوسمان سهنفره شد. پس طولانیتر از همیشه برگزارش کردیم.
به الهه گفتم که بالاخره به عقب نگریستن اورفئوس را یافتم. قبلا تمام سایتها را گشته بودم، کتابفروشیها را جوریده بودم اما نبود که نبود. چند روز پیش دوباره پیاش گشتم. بود. اما گران بود. حتی دست دومش. خیلی اتفاقی سایت نشر افراز را باز کردم و دیدم ۳۵۰ تومن قیمت خورده. معطل نکردم و خریدمش.
تا گفتم دیروز از نشر افراز تماس گرفتهاند الهه خندید. چندینبار کتابهایم را اینترنتی خریدهام و یکیدو روز بعد تماس گرفتهاند و گفتهاند موجود نیست.
لبخندی زدم و به الهه گفتم: اما اینبار کتاب موجود بود. خانمی که تماس گرفته بود گفت: ما خیلی وقته سایت رو به روز نکردیم. کتاب افزایش قیمت داشته و قیمت فعلیش ۱۱۰۰ تومنه. اما برای شما با ۴۰ درصد تخفیف حساب میکنیم. شماره کارت میدم ۳۰۰ تومن دیگه واریز کنید تا کتاب ارسال بشه.
ترکیدگی لوله و خراب شدن آبگرمکن و استرس آغاز راوی، آنقدر عصبیام کرده بود که گفتم نمیخواهمش و شماره کارت دادم تا پولم را واریز کنند.
مکثی کرد و با کسی که نزدیکش بود مشورت کرد و گفت: ما واقعا میخوایم کتاب به دستتون برسه واسه همین ۵۰ درصد بهتون تخفیف میدیم. شماره کارت را گرفتم و ۲۰۰ تومن واریز کردم. احتمالا فردا به دستم میرسد.
وبینارهای سرزبان و نویسندهساز و کوک کودکی سهم امروزم از وبینارها بودند. بعد هم فایلهای خردهخاطره را خواندم. قائد و دوایی و دشتی. نثر قائد را بیشتر دوتای دیگر پسندیدم.
نماز میت میخوانم و میخوابم.
من از آن آدمهایی هستم که با صبحگاه مشکل دارند. حالا اگر مثل امروز مجبور باشم از جای گرمم بلند شوم و بروم درمانگاه که بدتر. اگر ساعتی بنشینم روی صندلیهای سرد و ماسکزده انتظار بکشم و بعد منشی درمانگاه خونسردانه بگوید که نوبتها ته کشیده که بدِ بدتر.
راستش نیمی از امروزم به فنا رفت با بیخابی، همین برنامهی سر صبح و کلافگی بعدش.
بعد از ظهر کمی آزادنویسی کردم. هیچ کتابی نخاندم. هوس کردم سریال «پلوریبوس» را ببینم که شخصیت اصلیاش نویسنده است. اما هنوز مجالش فراهم نیست.
سال واژه: زنانگی
با نوشتهای از خانوم «مورین مرداک» شروع میکنم برای نوشتن گزارشِ نیک امروز.
خانومِ مورین مرداک در آغاز کتابشون به نقل از کیمیاگرانِ باستان نوشتهاند «هیچ زخمی جز با خونِ خود درمان نمیشود»
«درمانِ حس پوچی در زنان به معنایِ آمیختگی و وابستگی به مردان نیست، بلکه نیاز به یک اتصال درونی، پیوند با اجزایِ درونی و یادآوری دوباره برای پیکره مادر یا دختر است.
اون در ادامه به حسِ پوچی اشاره میکنه که دقیقا در نقطهیِ اوج موفقیتِ زنان اتفاق میافته، جایی که استرسِ آنها منجر به گسستگیهایِ جسمی و روحی شده.
مدتیه دارم روی این مفاهیم برای خودم کار میکنم و متوجه این خشکیِ روح و طرد زنانگی در خودم شدم، البته منظورم از انرژی زنانه کارهایِ ادایی که تویِ سوشال مدیا پرطرفدار شده نیست، البته که بخش کوچکی از انرژی زنانه رو شامل میشن.
اما من متوجه زخمهایِ درونیِ عمیق در روانم شدم که موجب بروز مشکلاتی در جسمم شده، در نهایت دکترا میگن استرسم رو مدیریت کنم. برام این جمله که استرست رو مدیریت کن مبهمه، یعنی چی.
در تمام مدتی که ورزش میکردم یا حواسم به تغذیم بود و حتی سعی میکردم توجه ویژهتری به خودم داشته باشم و به خودم یا ظاهرم برسم باز هم احساس پوچی و مشکلاتی در جسمم داشتم و دارم؛ پس متوجه شدم قضیه فراتر از استرس و اضطرابه.
امروز هم در اوایل روز تا عصر حسِ پوچی، بیحالی و رخوت داشتم، خودم رو به زور جمع و جور کردم که وبینار نویسنده ساز رو شرکت کنم و بله، مثل همیشه بعدش حالم بهتر شد انگار این وبینارها و جمعِ دوستان جادوییه و بهم کمک میکنه توی این سفرِ قهرمانیِ خودم قویتر بشم؛ چون میدونم هنوز شروع مسیرم و قرار نیست آسون باشه اما شک ندارم که برام دستاوردهای زیادی داره.
تویِ کولهپشتیام باید چیزهایی میذاشتم و خودم رو با ابزارهایی مثل نوشتن برایِ راهِ سخت و طولانی که در پیش دارم مجهز میکردم.
این کاوش و ژرفکاوی از طریق نوشتن؛ در حال حاضر مهم ترین هدفِ امسالم هست.
خلاصهیِ امروز
شرکت در وبینارنویسندهساز، نوشتن، کلاسِ نویسندگی خلاق، آزادنویسی با پا، کمی مطالعهِ کتاب خانوم «مورین مرداک سفر قهرمانه زن» گوش کردن یک فایل از دوره اقتدار زنانگی و نوشتن گزارش نیک به سبکی که سعی دارم در اون مهارتم رو بیفزایم.
اینک دریافتم که باختهام. یکجا همه چیزم را. نمیدانم کی و کجا و چطور. چه رخدادی. کدام حادثه؟ کدام روز و ماه و سال، این صندلیِ پوسیده قژقژکنان زیر پایم را سست کرد و رها شدم. معلق در هوا. میان زمین و آسمان. ناتوان. نه دستی برای مهارِ طناب، نه پایی برای چنگ انداختن بر دیواری کوتاه. چون شمعی روز به روز آب شدم. در تب تنهایی و فراق چنان سوختم که هیچ از من باقی مانده. هیچِ هیچِ هیچ. بنایی مانده از قدیمالایام اما توخالیست. بسیار میکوشم پر شود از محتوا، از ارزش، احترام، عشق و سایر موادِ مورد نیازِ برای پخت و جوشاندن خامیها.
کلمه به کلمه میدوم در میدانِ فرهنگواژهها تا بلکه واژهای دست در دست واژهای دیگر عیان کند احوالم را. چه شد و که بود اصل نیست. مهم حلِ مسئله است. مسئولیتیست که چون گردنبندی وزین بر گردنم نهاده شده و من روز به روز خمتر و بیجانترم برای حفظ و تداوم آن.
شاید اگر همین نوشتن نبود زیر همه تعهدنامهها فسخ قرارداد مینوشتم. چیزهایی دوباره با بهم زدن گذشته در من بالا آمده، روغن انداخته، مرا به هبوط میراند. و میداند این ظرف دیگر گنجایش هضم ندارد.
خدای را شکر که نعمتی فضیل عطا نموده که بسپارم خویش را نخست به او و سپس به قلم. این چنین قلبم آرامتر میکوبد. زبانم کمتر به شکایت گشوده میشود و ذهنم بیشتر به عمیقنگریستن معطوف میماند.
امروز با وجودِ خوابی اندک، سعی در پیشبردِ برنامههایم داشتم و تا حدودی موفق شدهام:
ــ روزهایی که استاد درس اخلاق و زندگی در رابطه با نوشتن و همه ابعاد انسانی میدهد جور دیگری خرسند و شادم، انگار سالهاست در پی کشف مسیری بودهام و حالا رسیدهام به مقصودم.
ــ در ادامهٔ برنامه روزانه چالش کتابخوانی چند فصل دیگر از رمان« مادران و دختران» را میخوانم. همزمان خواندن و گوش سپردن به فایل صوتی با صدای خانم امیرشاهی چنان غرقم میکند که یکساعت با تمام رفتارها و کنشها و خاطرات و زندگی شخصیتها زندگی میکنم.
ـــ دو بار، آزادنویسی میکنم و رها میشوم از مگسهای موذی که مدام وز وز میکنند و من روی کاغذ ریختم غذایشان را.
ــ متنی مینویسم از آغازنامه، مهر تاییدی بر نوشتن و اصل آن. از نظر من دائم اغازنامه مینویسیم و منتشرش میکنیم.
ـــ نمایشنامه« اتاقی در هتل پلازا» را میاغازم. پردهٔ نخست برمیگردد به دیالوگهایی که بازی با عدد و ارقام را خوب بلد است. زن و شوهری که عشق میانشان کمرنگ شده و سال کنار هم بودنشان هرسال پررنگتر. نیمی از پرده اول را میخوانم.
ــ یک قسمت دیگر از سریال«adolescenece» را میبینم. مشاور سراغ جیمی میرود و شاهد مکالمات یا اعترافات دردناکی هستیم که برای صادر کردن حکم کافیست.
ــ شعر میخوانم؛ چند غزل از حافظ و چند پاره از بیژن جلالی.
منتخب شعرها؛
از بیژن:من بر خود/تارهای اندوه را میتنم/
زیرا پروانهای از پیله آن/بیرون خواهد آمد/
که یک روز دیدن خورشید/ او را بس است
/و یک لحظه عشق/او را کافیست
از حافظ:
از دستِ غیبت تو شکایت نمیکنم
تا نیست غیبتی نبود لذتِ حضور
ــ کمی پیادهروی میکنم و میشمارم قدمهایم را. نفس عمیق، اکسیژن را سریعتر میدواند در ریههایم.
ــ کلمه و عبارت و جملهها را از رمان و شعر برمیدارم و بر سیمای انگشتِ کلمهبرداری کلمات بیشتری جاگیر میشوند.
ــ چند صفحه از مقدمهٔ رمان« قلب تاریکی» کنراد را میخوانم.
شبی دیگر به پایان میرسد و نیمهنیکروزمان به پایان میرساند. باشد که رستگار شویم.
١٧ آبان
صبح یعنی ظهر راه افتادم تا همراه انگشت نویسنده ساز یه دوری بزنم. نگرانی بابت درس ها رهایم نمیکند باید درموردش پیاده روی کنم و آزاد نویسی.
در هوایی پیاده روی کردم که فوق العاده بود. رقص برگ ها با بوی سبزه و چمن، روحم را نوازش می کرد.
از مغازه های میوه فروشی قدیمی خیلی خوشم می اید. حس نوستالژی که ندیده و فقط شندیده ام را برایک تداعی میکند .
هوای مشهد امروز ابری و خیلی ماه است. دلم میخواهد پیاده روی کنم، ساعت ها اما حیف باید زندگی ام را شوهر دهم.
📃چرا ذهن مانعِ تکرار و تاکید برای انجام کاری میشود؟
برایم پیش آمده بود که کاری را میخواستم مستمر انجام داده و تکرارش کنم اما بعدمدتی آن را وِل میکردم.
چرا؟ چون یک پیچش افکاری در من شکل میگرفت، یک ابهام که اگر این کار بیهوده باشد چه؟ اگر گزینه بهتری برای انجام دادن وجود داشت چه؟ اگر صرفا وقتم را تلف داد چه؟
به دفترچه برنامه ریزی ام نگاه میکردم برنامه 2 ماه قبل را دیدم که درآن کاری را نوشته بودم تا مستمر انجامش دهم اما به دلیل این پیچش و ابهامِ افکار انجامش ندادم و اکنون به این فکر میکنم که اگر ول نمیکردم و تا به امروز انجامش میدادم میتوانست نتایج بسیار خوبی برایم داشته باشد.
پس تصمیم دارم هر وقت چنین ابهام هایی سراغم آمد، برای مثال دو ماه بعدش را تصور کنم که 2 ماه به طور مستمر تکرارش میکنم چه نتایجی خواهد داشت به طور واقعی؟
آن وقت بر این اساس تصمیم میگیرم که ادامه دهم یا کار مناسب تری انجام بدم.
دومین پنج دقیقه ای است که می دزدم
شاهین کلانتری در پاسخ به دوستی که پرسیده بود وقت نمیکنم بنویسم، گفت پنج دقیقه بدزد .
پنج دقیقه ها به جانم نمی نشیند.
مثل آن زمانهای قدیم که قایم میشدم گوشه تخت یا زیر میز یک کتاب هری پاتر را یکهو میخواندم، یکباره و دوباره. کسی سراغم را نمیگرفت و تمام پنج دقیقه ها مال خودم بود. این تصویر مدفون شده در لایه های تاریک خاطرات دور.
و من مدفون مستغرقم در لحظه های پیوسته ی پوشک ، فرنی، لباسهای کثیف، موهای گره خورده، اسباببازی های پخش زمین،کفشهای گلی و جنجال برای شانه کردن و بستن مو، تقلا برای ننشستن در کالسکه و دویدن به سوی پارک قبل از غروب آفتاب.
مدفون مستغرق عاشق.
عاشق بغل کردن های صبحگاهی وقتی هنوز در کیسه خواب صورتی اش مثل جوجه پنبه ای راه میافتد برای شروع اکتشافات روزمره.
دانشمند کوچولوی من ، من عاشقش هستم ولی خیلی خسته ام.
آنقدر خسته که در گزارش نیکم هیچ ندارم بنویسم، جز اینکه فقط گریستم. تمام دیروز را گریستم. بی اختیار گریستم. و نمیدانم که این نیکی نیست که در گزارشم بنویسم.
اولین دفعهای بود که صبح زود برای پیادهروی به پارک میرفتم. پارک پر بود از مادربزرگ و پدربزرگ لبخند به لب و خوش صحبت، و متاسفانه از همسن وسالهای من به تعداد انگشتان دست بودند. من آنها را معمولا عصرها در باشگاه میبینم. دوست دارند عصر ورزش کنند. چون نمیتوانند از خوابشان بزنند؟ یا صبحها سرکار میروند؟ خب من خودم مدتی جز دستهی مزخرفه دوم بودم. الان اما با مادربزرگ پدربزرگها ورزش میکنم. و از حال خوبشان مستفیض میشوم. به خانه که برگشتم دلم گپوگفت تمنا میکرد. پس رفتم سراغ ضبط نیک. نظافت خانه و درست کردن ناهار را هم پاس کردم. وبینار عصر را بدلیل ضعیف بودن اینترنت نیم ساعتش را از دست دادم. کلاس نویسندگی استاد هم به خوشی برگزار شد. به پیشنهاد استاد فیلم ارین برانکوویچ را بعد از کلاس دیدم. دوستانی که ندیدند پیشنهاد میکنم ببینند.
سالواژه : ثمربخشی
نیکترین کاری که این روزها میکنم ادامه دادن است ادامه دادن به همان کارها، به همان فکرها و به همان رویاها. از خودم سوال میکنم یعنی این ادامه دادن به یک عادت روزمره تبدیل شده؟ یه ادامه دادن خوب چه ویژگیهایی داره؟ چطور حالمون با ادامه دادن خوب باشه؟ آیا انتخاب یه مسیر دلخواه تا آخر ذوقشو با خودش میاره؟ ذوق و اشتیاق دورنی نه انگیزه انجام.
کتاب جادوی احساس نوشتهمارک براکت را شروع کردم میخاهم در مورد این کتاب در کانال تلگرامم بنویسم.
روز به بیشعری گذشت.
بخش قشنگ روز باریدن باران بود.
امروز تنها کاری که کردم پذیرش بیحوصلگیام بود. خانه گرم نمیشد. هوا ابری بود. ناامیدی مثل چربی احشایی به میانتنهی زندگیام چسبیده بود. به عادت ماهیانه هم آراسته.
پست دوم کانال را منتشر کردم.
گفتوگوی سجاد سعیدنیا و شاهین کلانتری را گوش دادم. جمعه که بیاید میشود چهار هفته که سجاد را ندیدهام.
به خودم گفتم امروز این حق را داری که به نویسندهساز بروی و هیچچیز ننویسی. حوالی ساعت ۱۷:۱۵ خودم را غرق نوشتن دیدم. دوباره داشتم در دهی ۷۰-۸۰ سیر میکردم، کنار نسخهای از خودم که غیرقابل دسترسیست. دختری که در یکی از کوچههای شیبدار بالاشهر تهران، در خانهای دوبلکس ساکن است، پاترول دارد و در این آبوهوا یک بارانی بلند میپوشد. به جمع دوستانهای تعلق دارد اهل هنر، گفتوگو و رقص با آهنگهای بندری. سفر میرود، مینویسد، عاشقی میکند و شبها رمان میخواند.
چنان احاطهی این تصاویر بودم که نفهمیدم ۱۵ دقیقه گذشتهاست.
سر کلاس از استاد پرسیدم “پرسه در مه” یا “بهتر بنویسیم”؟
و چهقدر کتاب گران شده!
با واژهدان آشنا شدم.
به کلاس NLP رفتم و دربارهٔ متامدلها حرف زدیم.
شام اما!
با لازانیا قارچ و اسفناج به زندگی وصل شدم، برای مدتی کوتاه البته.
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا کفاشی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا قسوری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۷۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نعیمه غفارپور on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار غفاری on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سپیده قشقایی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سمانه عقیلی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۰: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟