پستچی آمد. به عقبنگریستن اورفئوس را آورد. تمرین خردهخاطره را نوشتم. گپ زدم با رفقا. برای برگرداندن ایمیل به چخ رفتهام تلاش کردم. بیفایده بود. قیدش را زدم. رفتم تمرینجا. خردهخاطرههایم را بازنویسی کردم. یکی از آنها را ثبت کردم. نوشتم. خواندم. در نویسندهساز دوباره نوشتم. خردهخاطره را بودم. با شیما جلسه داشتم. نماز میت و لالا.
سالواژه: ثمربخشی
امروز یک پیام بدستم رسید آنقدر بد نوشته شده بود که باید نویسنده پیام و یک نفر دیگر آن را ترجمه میکردند. فهمیدم چقدر وضوح در نوشتار و گفتار مهم است. آیا وقتی حرف می زنم یا مینویسم واقعا منظور خودم را درست میرسانم؟
کمی از کارهای عقبافتاده را انجام دادم. چرا این کارهای عقبافتاده تمام نمیشوند انگار همدیگر را میزایند امروز از دست میرود برای کارهای عقب افتاده دیروز و کارهای امروز هم به جمع کارهای عقبافتاده فردا اضافه میشود و فردا را از هماکنون شلوغ میکند و فردا مال آنها میشود.
کمی آزادنویسی کردم.
استاد کلانتری هر روز یک اجیمجی لاترجی میگویندو یک ایده از جیبشان بیرون میآید امروز در مورد جملات تاکیدی و خودگوییهای مثبت صحبت کردندمن هم چند جمله انگیزهبخش نوشتم ولی هنوز جای کار دارد باید آنها را گردگیری کنم.
از شعرهای نیما کمی واژه برداشتم برای خودم.
فعالیت که زیاد باشد، ناگزیری به کاستنشان برای بازگفتن. گاهی هم ترجیح بر این است که کم گویی و زیادروی کنی در کار و فعالیت و جنبیدن.
هوای شهرِ گرمدوستمان بالاخره با سرما صلح کرده و سرد شده. یادم نمیآید کی درست و خوب و عمیق خفتهام. میخوابم به قصدِ بیداری زودهنگام. سبک زندگیِ مزخرفیست اما بد نیست. دیر و زود میرسی شاید هم نه.
حوصلهٔ گپ و گفت با احدی را ندارم. اما همچنان مکالماتم با جهان درون و نوشتن پابرجاست. و حس زنده بودن هنوز هم وجود دارد. اعتیادآور است متعهد ماندن. و این اعتیاد شیرینترین نوعِ وابستگی و عادت است. امید که باقی بمانم در این جریان.
از نیکوترین اعمال روزت:
ــ وبینار استاد را میروی، آزادنویسی با جملات تاکیدی. احساس غنی بودن پس از رهانویسی. خودکارت را روی سطرها میرقصانی و جواهرات ارزشمند را با جوهرش ارج مینهی.
ــ ادامهخوانیِ رمان جلد دومِ « مادران و دختران» و همسویی و همدلی با شخصیتها و ریسه رفتن با شیطنتهای دده قدم خیر.
چه لطیف روایت میکند تاریخ را خانم امیرشاهی.
ــ متن کانالت به احوال درونت میپردازد. کمکم داری به صدای خویش نزدیکتر میشوی و در تعقیب و گریز نیستی.
ــ دوباره آزادنویسی میکنی. انس میگیری و زمان را از کف میدهی. و تصمیمی از دل آن شکل میگیرد.
ــ قسمت آخرِ مینی سریال«adolescenece» را تماشا کردی. با وجود فیدبکهای منفی، سریال را به پیشنهاد بلاگرِ فیلم و سریال، آغاز و به پایان رساندی. به نظرت مفاهیم پررنگی در این چهار قسمت گنجانده شده بود که به خوبی به مخاطب انتقال پیدا میکند و مهمترینش نقش خانواده است. معنیای که در تار و پود این واژه و حراست واقعی از آن وجود دارد. احتمالا در آیندهای نزدیک از برداشت و حس و حالات راجبش خواهی نوشت.
ــ شعر خواندی از زندهیاد «سعید صدیق» و سعدی شیرین سخن. و شعری از صدیق که خطاب به مادر است را ویس میگیری و مصرعی از غزل حافظ را حفظ میکنی:
ما که باشیم که اندیشهٔ ما نیز کنند
ــ نمایشنامهٔ« اتاقی در هتل پلازا» پرده اول را تمام میکنی. به کارن و سام میاندیشی، چندین سال در کنارهم زیستن دلیلِ شناخت کامل و کافی نیست. اما برایم عجیب بود که کارن چگونه با وجود اعترافِ همسرش به خیانت، او را بخشید و سعی کرد او را درک کند. موضوعی نیست که بتوان از آن چشم پوشید و نادیدهاش گرفت اما کارن دقیقا همین کار را کرد و به همسرش فرصتی دوباره داد.
ــ رمان« قلب تاریکی» کنراد را شروع کردی. در بدو ورود از تو استقبال نشد. سختخوان بود. اما تو پیش رفتی و حالا در قلب داستان جای گرفتهای. داستان متفاوتی دارد. و با خواندن مقدمه، پیشزمینهای در ذهنت نیز کاشته شده.
ــ کلمات و عباراتت را از شعر و رمان یادداشتبرداری میکنی و بعد در فایل اصلی ذخیره میشوند.
ـــ چند یادداشت از « با شما نبودم» فرسی میخوانی و دیگر برنامهات پایان یافته. به خود تشویقی میدهی که فیلمهای موردعلاقهات را که قصدِ بازبینیشان را داری در اسرع وقت تماشا کنی.
این دشواریِ شیرینِ گزارشِ نیک عجب چیزی شده یعنی دلم نمیخواد الان گزارشِ نیک بنویسم ولی مینویسم، میپرسی چرا؟
چون خب بیمحتوا بوده روزم، خوراکی واسش آماده نکردم. مینویسم چون اصن قرار نبوده که آسون باشه همیشه، به خصوص که داری از روزت مینویسی اگه بیمحتوا باشه حالتو بد میکنه یا در اوایل نوشتن حالت از نوشتههاتم بهم میخوره.
از ظهر که بیدار شدم همون دوازده اینا ناهار درست کردم، لازانیا. خیلی خوشمزه شد.
ناهار خوردیم و من آماده شدم به کلاس ورزش برسم، خِیر سرم گفتم ادامه روز همه چی رو هندل میکنم؛ تا کلاس تموم شد آماده شدم، وقت دکتر داشتم.
امان از این ترافیکِ شهرهای بزرگ مگه میرسی، هیچی. آخرشم نرسیدم به کارگاه خاطره نویسی خیلی ناراحتم. در به در دنبال کافهکتاب بودم نزدیکم بود ولی خستگی، گشنگی، از اونطرف اوایل کلاسم از دست داده بودم خب خون به مغزم نمیرسید. من وقتی استرس میگیرم و حس میکنم کنترلِ اوضاع از دستم خارج شده دیگه مدیریت کردنش برام سخت میشه و میرم روی تنظیماتِ خودکار یا کلا فریز میشم به معنای همون انجماد عملکردی یا اگه بیرون باشم مثلا مدیریت و مهارت حل مسئله میگه خب تا الان که دیرشد، ولی اشکال نداره نفس عمیق بکش، یه سوالی بپرس، چمیدونم سریع برگرد خونه، توی مسیر آنلاین شو. البته گوشیم داشت خاموش میشد؛ به هر حال پیدا نکردم کافه رو. از کسی سوال نپرسیدم و فقط نزدیک پنج هزار قدم راه رفتم و کلا از یه جایِ دیگه سر درآوردم به اولین رستورانی که دیدم و حس کردم فضاش مناسبه رفتم گوشیمو زدم به شارژ، شام سفارش دادم بعد از ورزش و اون مقدار پیاده روی فقط دلم پروتئین میخواست. سالاد سزار خوردم، قطرههای چشمم رو ریختم، بعد از عمل حذف عینک چشمام خیلی خشک میشه البته تازه عمل کردم به جز این موضوع خیلی خوشحالم که دیگه عینک نمیزنم.
بعدش هم دیگه خلاصه به مامانم و خواهرم ملحق شدم، رفتیم با ماشین یه دوری زدیم. و کل مسیر با صدای زیاد موسیقی گوش دادم و غرق در افکارم بودم و به گندهایی که زدم فکر میکردم توی زندگیم، کارم یا روابطم و البته به کارهای خوب و ویژگی های مثبتم هم فکر کردم ولی انگار دارم به پذیرش میرسم، خودمو دوست دارم هرچی که هستم البته نه معنایِ توجیه اشتباهاتم یا تلاش نکردن. اتفاقا میخوام توی یه سری چیزا به خودم سخت بگیرم ولی مثل یه مامانِ سخت گیر میشم برای خودم.
عشق میدم به خودم ولی با سختگیری و یه جاهایی درد میدم به خودم که رشد کنم. یه جاهایی هم خودمو در آغوش میکشم و با هرکاری که از دستم بربیاد سعی میکنم دوباره با کودک درونم ارتباط برقرار کنم که البته تا حدی موفق شدم با همین نوشتن…
گزارش نیک | خردهخاطرههای پشمکی
.
به کی بگم غلط کردم سالواژهم رو «بازگشت» گذاشتم؟
بالاخره ماشین فروش رفت. خیلی زیر قیمت. جهنم و ضرر. پول لازمم. صبح زودِ فردا باید برم برای کارهای اداریش احتمالاً امشب کلا نخوابم.
وبینار خردهخاطره بود و با ترافیک وحشتناک فکری، گاف زیادی دادم و در نتیجه، حرص استاد.
اما وبینار فوقالعادهای بود. بازم کلی ایده به ذهنم آورد. مثلا صفحهای مختص خرده خاطرههام باز کنم.
خردهخاطرههای سفری
خردهخاطرههای برادری
خردهخاطرههای عنتریمنتری
پشمک، تشتکی
لمپن، تنتنی
حالا هر چی
کلا حوصله ندارم. کار زیاد دارم. وقت کم. تورم، خواهر نداشتهام رو برده.
تنهایی خستگیمو کرده. چه خوبم کرده.
جلسات مخم رو ترکونده. فرمایشات مردم، پدرم رو درآورده.
اما امروز یک کتاب خفن هدیه گرفتم.
کتاب میزبانی غیرمنطقی.
خوندش خیلی کیف میده.
هم داستانه هم راستان.
چه جوری دست تنها به این همه کار برسم؟
خدایا نجاتم بده. کمکی برسان.
نوشتن را فضیلت میداند. آنانی که نمیخانند و نمینویسند را رجاله. مسخرهیشان میکند و میگوید شما صاحبان مبتذلترین روزها هستید. مدام انگشتش را به سمت دیگری نشانه میرود. آنقدر که دیگر فرصت نمیکند خودش را به چالش بکشد. این کار کثیف از آن ناخودآگاهش است. او را با دیگری سرگرم میکند تا خودش را فراموش کند. تا فرصت نکند عقایدش را به چالش بکشد. میبینی حتا الان هم دارد همین کار را میکند. تبرئهی خودش. انداختن تقصیرات گردن دیگری. این دیگری حتا میتواند ضمیر ناخودآگاهش باشد. آبی او میترسد ذهن و عقلش در این سطح بماند. غرور کاذبانه و احمقانهای به او دست داده. به شکل کصخلمآبانهای تعصب دارد. نویسندهها را انسانهای برتری میداند. نوشتن این حرفها اصلن آسان نبود. اینها را نوشت تا فکر نکنند وقتی میگوید دغدغهاش انسان و انسانیت است خودش لابد هست، رسیده. او در مرحلهی شدن است. اصلن بعید میداند آنطور رسیدنی که مد نظرش هست باشد. انسان نازنین؟ گاهی فکرهای پلیدی توی سرش میچرخد. او انسانها را با کتابهایی که میخانند و چیزهایی که مینویسند ارزشگذاری میکند و این اصلن خوب نیست. کسی اگر ننویسد کسی اگر نخاند باز چیزی از آدم بودنش کم نمیشود. میشود؟ آبی او عذاب وجدان میگیرد وقتی کسی فکرهایش را تحسین میکند. آبی بعضیوقتها دلش میخاهد اول بشود بعد بنویسد. اما این ممکن نیست. هست؟ او فراموش میکند که نوشتههایش تمرینیست برای انسانیت. او در مسیر شدن است. چطوری بگویم آبی؟ چطوری بگویم که بفهمی؟ بگو که میفهمیاش آبی. بگو. بگو آبی. بگو که حداقل تو میشناسیاش. تو میفهمیاش.
عادت های انعطاف پذیر
امروز بیشتر از همیشه به خوبیِ عادت های انعطاف پذیر پی بردم( موضوعِ یکی از ویس های نویسنده ساز شاهین کلانتری در مورد کتاب عادت های انعطاف پذیر)
بیشتر وقتم صرف کلاس خیاطی شده بود و اکنون چندان حال و توانی برای انجام عادت بعدیِ روزم ندارم ، پس خردترین حالت عادت را انجام میدم.
همانطور که در عادت های انعطاف پذیر یادگرفتم:
اگر میخواهیم عادتی همیشگی باشد بهتر است از 3 حالت برخورد دار باشد:
حالت خرد: برای روزهایی که اصلا توان و حوصله نداریم،برای روزهایی که مریض شده ایم یا…
مثل خواندن یک خط صفحه از کتاب.
حالت متوسط: در اکثر روزها در این حال قرار داریم و بهتر است شدت سختی کار نه زیاد باشه و نه کم ،که بشه تکرارش کرد.
مثل 5 صفحه کتاب
حالت بزرگ: در روز هایی که انرژی بالایی داریم و حالمون خیلی خوبه
مثال خواندن 10،15 صفحه.
داشتن عادت انعطاف پذیر به مغز حس آزادی میده، و نکته ای که باید جدی گرفته بشه حالتِ خرده، قرار نیست حالت خرد را بی فایده پنداریم، درواقع حالت خرد نگه دارنده عادته، و باعث میشه در روزایی که رمقی نیست عادت انجام بشه و زنجیره عادت قطع نشه.
#گزارش_نیک
✍18آبان 1405
۱. کارگاه خردهخاطره:
جملهی اول تصویر بدهد، کشش ایجاد کند، نو باشد و نه کلیشهای. روی تکتک جملهها درنگ کنیم و البته در بهکارگیری واژهها خساست به خرج دهیم. موجز بنویسیم.
یک هفته با متن ور برویم، بگذاریم جلو رومان و بنهیم تا خوب دم بکشد.
۲. تکرارآموزی؟
از آنجا که مجموعهای از دادههای ناکارآمدم، پس چند واژه را دوباره میریزم روی برگه. باید دربارهشان تحقیق کنم. باید ببرمشان زیر سؤال. وگرنه همیشه در سطح باقی میمانم.
۳. آزادنویسی؟
البته یک ربعی نوشتم. یکجور نوشتآرامی بود.
۴. واژههای نو؟
دارم شبیک، شبدو میخوانم. چند واژه از این کتاب:
زانوگاه، سکون بیلحظه، رموک.
صبح و کلاس و خوابیدن روی دستهی میز. یکی از همکلاسیها گفت: «بستنیش مزهی مرگ میده» و رفت توی کلمهبرداریام. هفتهی قبل هم گفته بود «کاش سگی بودم در سوئیس». دایرهی واژگانش تاریکند. پیادهروی. ظهر و خوابگاه و تمرینجا. رازی شنیدم و قول دادم نگویم جایی. بله، میدانم همین را هم نباید بگویم. ولی این شیطان را کی صدا زد به دسیسهچینی؟ نمیتوانی وسوسهام کنی. درس خواندن و نویسندهساز. آزادنویسی و جملات تاکیدی و سایت خودگویی. نوشتم که: «میتوانم با ظهر نخوابیدن روز باکیفیتتری بسازم.» عصر و بازنویسی تمرین خردهخاطره و کارگاهش. این جلسه درگیرم کرد. جملهی آغازینم گیرایی دارد؟ شوق ایجاد میکند به ادامه؟ حساستر شدم روی آغازها. باید دوباره تمرین کارگاه را بنویسیم. درس خواندن و چای دم کردن. خطخطی و نقاشیِ دسیسه از جیمز اسنور. مستکشی با سارا توی نمازخانه. میل به زود خوابیدن و نیامدن خواب. چشمهام را که بستم بیا.
از شب قبل به این فکر کرده بودم که میخواهم صبح روز تولدم را چطور بگذرانم. تصمیم گرفتم خودم را به یک کاپوچینو در کافه مهمان کنم و به خودم جورنالنویسی هدیه دهم. صبحانه که خوردم کمی هم با افکار سنگین همیشگی در مغزم نشخوار کردم و در نهایت به کافهای رفتم که چند ماهیی اس آن را به عنوان مامن آرامش و صفای دل برگزیده بودم. هوا به نسبت روزهای قبل گرمتر بود. باد خنکی میوزید. یکی از میزهای بیرون را برای نشستن انتخاب کردم. دقیقا رو به خورشید نشستم تا لذت کافهنشینی در هوای آزاد برایم دوچندان شود. از باران روزهای گذشته آب درون هر سطح فرورفتهای نشسته بود. هر ازگاهی ماشینی رد میشد و آب را به خروش میانداخت. کاپوچینویی سفارش دادم و فورا قلم به دست شدم. از سالی که گذشت نوشتم. از روزهای ناامیدی، از آدم جدیدی که شده بودم، چیزهایی که یاد گرفم، جاهایی که کوتاهی کرده بودم، از دستاوردها. از ترسهایم نوشتم؛ گل سرسبدشان، ترس از اقدام. دیگر نود درصد چرایی موانعی که از درون اجازهی جلو رفتن را نمیدهد میدانم. اندازهی دو سال روی مشکلاتم مطالعه کردم و اگر رشتهی تحصیلی بود الان باید مدرک دکترایم را میگرفتم. امسال بیشتر از آنکه نگران این باشم که یک سال با سی سالگی فاصله دارم، نگران این بودم که نتوانم چرخهی تکرار الگوهایم را متوقف سازم. اما همین حالا هم شکستن بعضی الگوهایم را میبینم. نسبت به خودم مهربانتر شدهام. امید دارم که همه چیز درست میشود چراکه ظرفیت پذیرش و تغییر را درونم حس کردهام. من سالهای زیادی را با فکر اینکه لایق بهترینها نیستم از خودم و مواجه با ضعفهایم فرار کردم. حالا مسیری ساختهام که آرام و پیوسته در حال پیشروی به سمت شکوفایی هستم. میخواهم بیشتر شبیه اسمم باشم. نیلوفری باشم که از مرداب «ترس و نفرت» بیرون میآید. بیشتر از سالهای دیگر تلاش کردم تا تغییر را بپذیرم. این تازه اول مسیر است. تصمیم گرفتم بیشتر از تغییر لذت ببرم تا از آن اجتناب کنم.
به یاد آوردن ارتکابات روز، سختترین کار این روزهاست. اول نکردهها را فهرست میکنم: ننوشتهام، نخاندهام جانانه، نرفتهام پیاده. بعد میپرسم چه کردهام؟ حیرت. تفکر. تلاش برای بهبود. بهبود عجب واژهای. حیرتم از این است که واژه چطور آب میرود و رقیق میشود تا به اندازهی ما برسد.
با مریم بیدار میشوم. قهوهی همیشگی، دوش، سر کار. حین آماده شدن با مریم حرف میزنم، به جای شنیدن وبینار و دورهها، و بعد به خودم میگویم امروز حتماً گوش میدهم، و میدانم که نمیدهم.
از کار میگویم. از اینکه کار کردن برای دیگران برای من اشتباه بزرگی است. مریم میگوید تو باید فقط برای خودت کار کنی. تأیید میکنم. و بعد میروم سر کار تا همان اشتباه را ادامه بدهم. مسخ.
بین کار سری به سایت مدرسه میزنم و تکهای از «حرفهای همسایه»ی نیما. میخوانم و بعد سند بعدی را ثبت میکنم.
تمرینجا بین حجم سندها گم میشود.
ساعت شش برمیگردم.
مریم هست و میز غذا. باز هم حرف و حرف.
فیلمی را میبینیم که استاد در دورهی نویسندگی معرفی کرد. ارین براکوویچ. جولیا رابرتز در نقش زنی که به دشواری در دفتر وکیل استخدام میشود و پروندهی آب آلوده را پیدا و پیگیری میکند. دو ساعت چهل یا پنجاه دقیقه دیالوگ و نقشآفرینی بینظیر. در صحنهای از فیلم، ایرن به وکیلش میگوید: «من ترحم نمیخواهم. من چک حقوق میخواهم.» وکیل میگوید احساساتی هستی، همهچیز را شخصی میکنی، این شخصی نیست. ارین میگوید: «شخصی نیست؟ این کار من است. تلاش من است.»
گوگل میکنم تصویر واقعیاش را ببینم. بعد تاریخ تولدش را. بعد چارت. از فیلم به گوگل، از گوگل به مقایسه، از مقایسه به حسرت، از حسرت به فرار. برمیگردم به تلاش.
ای دارم به ناکاریهام فک وهکنم چرا نمیفهممانگار بجا پیشرفت پسرفت کنم همش فک میکنم چرا و چرا چنین شاعر نیستم که باشم یکجاایکار میلنگه او کجا کاره نمیفهمم اصلن ابدن نمیفهمم یعنی چی تنبلی و همش تنبلی میگم مه سه دوره هسته که دورهای شعر هستم ولی او چیزیکه باید میشدم نشدم همش همی چرا و چرا عقب میرم نه جلو
رفتم مصابحهایکه استاد گذاشت ره خوندم بازهم نویسندگانِ افغانستان بود گفتهای مصاحبهگر جوانترین نویسندهای ما که گپِ حقِ زد و ای بود کسانیکه خارج هستند زیادی به نویسداری تنبل هستند و کارینا زیادی خوبه ولیافسوس دنبالِ لقمهنونِ هستند و شرايطِ شو ندارند ولی افسوس همچنان تنبلاند!
انگار بمهگفت و ایرهکه شنیدم دو روزه روزی ۱۰تا شعر دارم نویسداری کنم هرچند که برار نمیآد ولی میخام دستم رو شه و تنبلی عقب بره به امیدِ خدا
/ متاسفانه خبر خوب نشنیدم نواسهای عمه مه فوت کرده از مریضی سرطان دخترِ ۱۲ ساله
/ باید برم فاتحه و جنازه خدانگهدار تا فردا
/ و به دلایلِ زیادی ای چندروز نتونیستم بیام وبینار نویسندهساز حتی فرصتِ ایره هم ندارم ووس ره گوش کنم به امیدِکه بشه دوباره بیآم
آمین
https://t.me/sadegaalezadai
گزارش نیک امروزم را با یک جملهی کوتاه به پایان میرسانم.
گاهی وقتها آنقدر از کار زیاد خسته شوید که در پایان شب، دیگر توان گزارش نوشتن نداشته باشید. مثل الان من. این خودش یک عملِ سوپرنیک است.
خوابم میاد مثل چی. غیر از آن هم آنقدر به مانیتور لپتاپ نگاه کردم که دیگر توان دیدنِ صفحه اسکریِن گوشی را ندارم.
گزارش امروز را به فردا موکول میکنم. شو خوش،تا بعد.
قال را بگذار و باب حال زن
نور حق بر ظلمت اعمال زن
در قبای خسروی درویش زی
دیده بیدار و خدا اندیش زی
قرب حق از هر عمل مقصود دار
تا ز تو گردد جلالش آشکار
صلح ، شر گردد چو مقصود است غیر
گر خدا باشد غرض جنگ است خیر
اقبال لاهوری
انگار هوای اتاق میگوید بمانم همانجا روی تخت. بیحرکت و مسکوت. سرمای نهچندان آزارنده. نه مطلوب. آنقدری که بمانم همانجا. روی تخت. زیر نرمی گرم پتو. دمایی که به بیخیالی میزندم. به نگشودن چشمها. به ناهمتی. به رخوت و خواب. میمانم و گوش میدهم به نجوای «بمان خواب، بمان خواب». ناگهان زمزمهای از من، پشت پلکهایم را هل میدهد و گوشهایم را ناز. دلشورهی اینهمه کار میآید و نهیب ایوای ایوای من: «بس نیست؟» بلند میشوم از هراس من. از نگاه ساعت شرم میکنم. عقربهها شماتتم میکنند. و کتابهایی که کپهکپه ویلان منند. سرمای اتاق کنج تختم چمباتمه زده، هنوز گرمی پتو را به رخم میکشد. میخندم به سادگیِ دخترانهام. چقدر دلم برای ششسالگیام تنگست. میگذارم همان خاطره با لبخندم بماند همانجا. روی تخت. کنار سرمای اتاق. زیر نرمی پتویی که هنوز گرمست.
چشم از ساعت میدزدم. نفسم سنگین نیست اما از سنگینی خیال، سبک نمیآید و نیامده پس میفتد. درد در شانه و کتفم هنوز مهمانست. گفته است میرود. اما نمیدانم کی. دست راستم را آرام روی شانهی چپ میگذارم. همان که مینالد. مینازمش. میگویم قدردانش هستم. میدانم به تعداد ثانیههای عمرم بودهست. مهربان و کاری. حالا مدتی میخواهد بنالد. خستهست. راه میآیمش. میدانمش. میآغوشم تن را. و سپاس از خالق تنم.
فاصله میگیرم امروز هم از هر آنچه بیرون منست. میمانم در پوستهای از من. گاهی گم میشوم. و گاهی پیدا. سهم امروزم از آسمان همان نوشیدن یک پیاله از آبیاش کافیست. آفتاب چه کمرنگ است.
هوای خدا میکنم. امروزها هوای خدا میکنم زیاد. و سکوتتر میشود من از این هوای خدا. بغضی نیست و اشکی نمیآید. نمیخواهم گرییدن را. پاییز به اندازهی تمام اشکهامان گریست. و آسمان ترکبرداشت بهاندازهی تمام بغضهامان. و آفتاب چه کمرنگ میتابد هنوز. شاید دلش گرفته باشد از گریههای دیروز آسمان. شاید همدردی میکند با ابرهای تیره و باران.
و کتابها انگار تنها موجوداتی که میشناسندم. بیتوقع و رام. از من به من مهربانتر و آسانتر. گویی روحی درونشان نبض زندگی دارد. و کوک کردهاند برگهاشان را تا ابد که بمانند. چه سازشی دارند با انگشتان. کاش کتابی باشم لای گردوغبار کاغذهای کاهی. پاسبان جوهرهای تنیدهی رازدار. چه مهربانند کتابها با من. و من چه دور افتادهام از من و چه نزدیکم به این دیوارها.
به وقت هر وبینار و هر وبیکار و آلارمی که میکوبد خودش را به پردهی نازک گوشهایم و من میبندم دهانش را. خیالی نیست برای رفتن. نه خردهخاطره به کارم میآید امروز و نه نوشتن از این کتابها. بستهام امروز در مدرسه را. دور نشستهام امروز. بیتوقع بیزور.
https://t.me/manesehchtgrh
با فلوبر درگیرم. نه. مشکلی خاصی نیست، سر کتابش به نام مادام بوآری. گفتم شما آقای گوستاوفلوبر عزیز، به چه حقی نشستی درباره درونیات و افکار یک زن نوشتی بیکه بدانی واقعیت چیست؟
آیا با زنی صحبت کردی؟ آیا میدانی یک زن متاهل یا مجرد، در آغاز یک رابطه با یک مرد چه احساساتی را تجربه میکند؟
اشتباه نوشتهاید آقا. حالا یک جناب شاهین کلانتری هم پیدا میشود این جور جاها تندی میکند و ته بحثش این است که باید به هنر نویسنده پرداخت نه قصه. میگوید همراه نویسنده باش نه نوشته. بسیار خوب. چشم.
ولی برای مخاطب غیر نویسنده که متن را میخواند که لذت ببرد قصه به اندازه مهارت نویسنده در چیدمان کلمات برای رساندن منظور مهم است. قبول دارید یا خیر؟
آقای فلوبر گرامی بینظیر نوشته. دست مریزاد، ولی درباره زن اشتباه نوشته مثل خیلی از مردهای دیگر.
آقای فلوبر بنده ناچیز که باشم که درباره قلم شما نظری داشته باشم که شما معرکه مینویسید ولی بدانید و آگاه باشید که اِما خودخواسته به هر مردی حتی شوهرش ارتباط برقرار کرده و لذت برده است. شما نمیتوانید زن را موجودی احمق بنمایانند که فقط گول میخورد و بعد زیر بار گناه و عذاب وجدان میپژمرد در حد مرگ و مرد را موجودی فریبکار و زرنگ که زن شکار میکند خیر جناب استاد.
تا زن نخواهد هیچ مردی نمیتواند بهش قدمی نزدیک شود.
این را فعلن نوشتم که یادم باشد این روزها در چه کارم. رسیدهام به وسط کتابتان. شاید در ادامه نظرم عوض شد. اطلاع خاهم داد.
سس گوجه را خودم با رب و ادویه و چاشنی درست کردم. دخی گفت عالی شده، شازده پسر گفت ترش است.
کلمهها جالبند. بعضیهاشان مثل آشناهای قدیمیِ دورند که یکباره میفهمی واقعن کی بودهاند و چی بودهاند. بارها شنیدهام آماسیده. همیشه در جمله معنایش مشخص بوده ولی هیچوقت از نزدیک باهاش آشنا نشده بودم. حالا فهمیدم یک معنایش منتفخ است از ریشه نفخ و من اصلن نمیدانستم چنین واژهای وجود دارد: منتفخ؛ و آماهیده، این یکی دیگر خیلی بیگانه است، آشنای یکی از آشنایانم به معني بادکرده و متورم. سلام بر واژه جدید.
و یک سوال: زشت نیست سایت واژهدان فارسی در کشوری که زبان رسمیش فارسی است باید با فیلترشکن باز شود؟
بدتر از بد است و من همچنان بزرگترین آرزویم زندگی در ایرانی آزاد و آباد است سِدریک عزیز.
اولین روز ۳۴ سالگی، بهجز دریافت مقادیری پیام و تماس از همان همیشگیهای عزیزم، مثل روزهای قبل بود.
معمولا موقع انجام کارهای روزمره، آنهایی که خیلی به تمرکز نیاز ندارند، پادکست گوشت میدهم. صداهای ذهنم را خاموش میکند. چهار تا چیز هم به من اضافه میشود. چند روز است قفلی زدهام به فایلهای قدیمی نوشتیار و نویسندهساز، و البته کتاب “سمت روشن زندگی” از جناب مستور عزیز.
امروز و برای اولینبار آفتاب کمجانی روی سنگ آشپزخانه افتاد. ذوق کردم و لحظاتی با نورش بازی بازی. خانهٔ ما پشت به خورشید است، شاید هم خورشید پشت به ما.
برای خیال راحتیام، قبل از کارگاه خردهخاطره شام را پختم. این کارگاه را دوست دارم، کمک میکند از دستها و ذخیرهی ناچیز کلمههایم کار بکشم.
شب با تولدبازی و گل و کیک گذشت. قشنگ بود همهچیز.
نیکوداشت سالواژهام پیوستگی است و دلبستهی تمرین آهستگی هستم. در وبینار نویسنده ساز امروز استاد از جملات تاکیدی گفت و نگاه متفاوتی که روی آنها هست از سویی زردنویسها بسیار برآن تاکید دارند از سویی نمیشود به قدرت کلمات بیاعتنا بود. و در این خصوص روایتی هم از اسکات آدامز ذکر شد که نوشته بود من این جملات را جدی نمیگرفتم اما به آن عمل کردم و جواب داد. اما من از لحنی که با خود حرف میزنم نتایج خوب و بد بسیار دیدهام انگار بار کلمات آدم را هدایت میکند به سمت خیر یا شر هر چیزی. بعد پانزده دقیقه آزادنویسی داشتیم با محوریت جملات تاکیدی و با استفاده از زمان حال. بنا شد در بخش تکرار آموزی سراغ خودگویی هم برویم با جملات تاکیدی. خلاصه روز روز ِجملات تاکیدی بود. بعد برای پیادهروی رفتم هنوز هوا تاریک بوداما مزه کرد. وقتی تو، توی خیابانی و سکوت آرامشبخشی همه جا هست روزت ساخته میشود. فایلهای کارگاه شعر را در طول مسیر شنیدم و به رسیدن خانه قدری تمرین شعر داشتم نوشتم و کاغذ سیاه کردم و از اول، اما مفید بود. یکی را پاییزانه نام در کانال منتشر کردم که حال و هوایم را از جادهای شبیه جاده چالوس در آن نشاندم و چند تا شعرک سه سطری در قالب «گفتم، گفتی و نتیجه » که دوست داشتم. از شنیدن دوباره کارگاه شعر و همچنین کلاسهای در مسیر نوشتن هرچند میدانم توبه گرگ مرگ است اما تصمیم گرفتم فعلا در هیچ کارگاه تازه ای ثبت نام نکنم و تا ژانویه فقط به مرور بپردازم و تمرین و تکرار. امروز وبینار خط خطی بود از آن دل مشغولیهای تازه من کاغذ سفید و مدادرنگی و موسیقی و دیگه چی میخواد آدم برای رهایی . حدود ظهر قهوهای دم کردم و برای تغییر حال و هوا رفتم به سراغ علی دهباشی و بخارایش اول شب سایه بود سیمین بهبهانی که به زحمت آمده بود اما بذله گوییاش فضا را نشاطی دیگر داد. یاداشتهایی از محمود دولت آبادی که درآلمان بود و شفیعی کدکنی که در جلسه حضور داشت و بعد پوری سلطانی و دیگران. بعد مستند من علی دهباشی را دیدم. امروز خواندم و باز به او بالیدم. «من گذشته امضا» از یدالله رویایی را که باید اذعان کنم ایشان مدام آدم را شگفت زده میکند. و بالاخره فصل هفتم دده قدم خیر که به ماجرای انتحار علی اکبرخان میپردازدو اظهر منالشمس است که دارد از علی اکبر داور حرف میزند.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1246
میترا رستگاران گزارش نیک 181
از همان هفتونیم صبح، ریشهی رنجم گل کرده بود. کاش بودی و میدیدی. آزادنویسی کردم و زار زدم وسطش. کاش بودی و میدیدی. با دوستم گپ زدم از رنجم. کاش بودی و میدیدی. آنیکی دوستم عروس شده و لحظاتی شادکام شدم از خبرش. کاش بودی و میدیدی. دیالوگ بعدی باده را گذاشتم توی سایتش. کاش بودی و میدیدی. نشستم به نثرکافی و دست از خودگولزنی برداشتم. کاش بودی و میدیدی. برای داستانم نقطهای یافتم. کاش بودی و میدیدی. با شیمسار جلوس رفتیم و گپ زدیم از چه؟ از خاطرم رفته متأسفانه. آهان از کتاب. از سواد روایت. کاش بودی و میدیدی. از قیمت کتابها هم نالیدیم. کاش بودی و میدیدی. بعدش نشستم باز به آزادنویسی و مطالعه و اشکوآه. کاش بودی و میدیدی. آسمان. وای آسمان. مثل انیمهها بود. مثل نقاشیها بود. رویا بود. رویا بود. مثل آسمان همان سال و آن عکسی که ازش گرفتم بود. کاش بودی و میدیدی. آب چشمم را با تگرگ و باران و آسمان همسفره شدم. کاش بودی و میدیدی. عکسها گرفتم ازش. کاش بودی و میدیدی. تمرینجا را بخشهایی را بودم و بخشهایی را مشغول بودم. کاش بودی و میدیدی. اضطراب گرفتم و باز اشکم دم مشکم آمد. کاش بودی و میدیدی. رفتم وبیکارم. منطقی باش. آغازیدم منطق و سوبرداشتها از منطق را. کاش بودی و میدیدی. آدم منطقمند، بیرحم نیست. کاش بودی و میدیدی. مبیناز مهمانمان بود. کاش بودی و میدیدی. با لطفش ذوبم کرد. کاش بودی و میدیدی. از آموختن از مصاحبه گفت. عجب طلانکتهای. کاش بودی و میدیدی. نرمافزار ضبط، فیلم گرفته بود جای صوت و تبدیلش بیچارهام کرد. کاش بودی و میدیدی. پستم را بازنویسی کردم. شام کردم و با نازلی جلوس کردم. کاش بودی و میدیدی. چه همرنجیهایی کردیم. کاش بودی و میدیدی. تمرینش را عالی انجام داده بود. کاش بودی و میدیدی. پستم را فرستادم و غش کردم. کاش بودی و میدیدی.
من مرتکب کاری شدم.
مدتی است هر بار چیزی برایم جالب میشود و در سایت استاد جستوجویش میکنم، نتایج مرا به سال ۹۶ میبرند. دیروز هم همین اتفاق افتاد. بین صفحههای آن سال پرسه میزدم که ناگهان به صفحهای محافظتشده رسیدم. حدس بزنید رمز چه بود؟ ۱۱۱۱. نمیدانم شیطان دقیقاً چه وعدهای به من داد، اما بههرحال در را باز کردم. آن طرف در، به صفحه چت استاد با شخصی به نام NJ رسیدم. در پیامی، استاد به ایشان گفته بودند که در صورت داشتن “هر” کاری، از ساعت یک تا پنج تماس بگیرند. تأکید میکنم: تماس بگیرند، نه که فقط پیام بدهند. در همین نقطه، وجدانم بالاخره موفق شد خودش را به صحنه برساند؛ صفحه را بستم و از آنجا گریختم. حلالم کنید.
ویس نویسندهساز را شنیدم و در وبگاه خودگویی گشتی زدم ⸺این یکی حلال بود⸺.
باقی ماجرا، کار بود و سردرد و دلتنگی برای آفتاب.
و در پایان، خاک بر سر هرکسی که امروز باعث شود من به وبینار نرسم.
حدود دو سال است که به شکل جدی روی پروژههایی در حوزهی نظم شخصی و بهرهوری کار میکنم. در این مدت چند دورهی تخصصی گذراندهام، کتابهای متعددی خواندهام و با مفاهیم و روشهای مختلفی در این حوزه آشنا شدهام. از ماتریس آیزنهاور و سیستم GTD گرفته تا عادتسازی، علوم رفتاری، هدفگذاری، مدیریت توجه، برنامهریزی و طراحی سیستمهای شخصی برای مدیریت زمان و انرژی.
اما هرچه بیشتر در این حوزه پیش رفتم، یک مسئله برایم جدیتر شد. بخش زیادی از این مفاهیم، با وجود پشتوانهی علمی، در عمل خشک، انتزاعی و گاهی دشوارند. پیادهسازی بعضی از آنها بهمراتب سختتر از یادگیریشان است. از طرف دیگر، اپلیکیشنهای موجود هم نتوانستهاند تجربهای را که من از یک ابزار مدیریت زندگی انتظار دارم، فراهم کنند.
در بازار محصولات فیزیکی هم با مسئلهی دیگری روبهرو بودم. دستکم در بازار ایران، میان دانش علمی حوزهی بهرهوری و محصولاتی که برای استفادهی روزمره طراحی شدهاند، فاصلهی زیادی وجود دارد. انگار علم و طراحی محصول در دو جهان جداگانه زندگی میکنند. دغدغهی من از ابتدا این بود که این دو جهان را به هم نزدیک کنم. مفاهیم علمی را به ابزارهایی فیزیکی، بصری، پویا و کاربردی تبدیل کنم و از همه مهمتر، عنصر بازی را وارد این فرایند کنم.
نسخهی اول محصول را آماده کردم و در دیجیکالا قرار دادم. با این حال، هنوز لینک آن را به شکل عمومی منتشر نکردهام و سراغ تبلیغات نرفتهام. دلیلش هم این است که با وجود بازخوردهای بسیار مثبتی که از کسانی که محصول را دیدهاند گرفتهام، هنوز از بخش بازی رضایت ندارم. محصول فعلی قابل استفاده است و دیگران هم از دیدنش استقبال کردهاند، اما با چیزی که در ذهن من است فاصله دارد. من میخواهم بازی فقط یک ویژگی جانبی نباشد. میخواهم در طراحی تجربه، نقش اصلی را داشته باشد. برای همین ترجیح میدهم پیش از معرفی جدی محصول، فرصت بیشتری برای بازطراحی و تکمیل آن بگذارم.
هفتههاست که تقریباً تمام تمرکزم را روی همین بازطراحی گذاشتهام. روزانه بین ده تا شانزده ساعت کار میکنم. صبح از خواب بیدار میشوم، غذایی را که از قبل آماده کردهام از یخچال برمیدارم و به اتاق کارم میروم. معمولاً تا یازده یا دوازده شب همانجا هستم. گاهی برای غذا خوردن یا کمی قدم زدن از صندلی بلند میشوم، چند دقیقهای راه میروم و دوباره برمیگردم. در این مدت تقریباً تمام روزم به کار گذشته است.
اتفاق جالبی که در این مرحله برایم افتاده، حجم و سرعت شکلگیری ایدههاست. ایدهها با چنان سرعتی به ذهنم میرسند که گاهی حتی فرصت نمیکنم آنها را سازماندهی کنم. اگر در ثبت و برونریزیشان تأخیر کنم، بخشی از آنها از دست میروند. برای همین مدتی است از تایپ صوتی استفاده میکنم. ایدهها را پشت سر هم ضبط میکنم، بعد سراغ دستهبندی و طبقهبندیشان در مغز دوم میروم. گاهی سرعت تولید اطلاعات از سرعت پردازش و سازماندهی آنها بیشتر است و مدیریت همین فاصله، خودش به یکی از مسائل اصلی کارم تبدیل شده است.
در کنار محصولات فیزیکی، دارم روی ایدهی دیگری هم کار میکنم که به نظرم میتواند برای نویسندگان و هنرمندان بسیار کاربردی باشد. آموزش و طراحی یک سیستم مناسب برای مغز دوم و آرشیو اطلاعات.
سالهاست با نرمافزارهای مدیریت دانش و یادداشتبرداری کار میکنم و در این مسیر با مشکلاتی روبهرو شدهام که معمولاً در آموزشهای رایج به آنها پرداخته نمیشود. مثلاً همیشه این دغدغه را داشتهام که اگر اینترنت قطع شود، تکلیف اطلاعات و دسترسی به آنها چه میشود؟ اگر یک سرویس آنلاین دسترسی کاربران ایرانی را محدود کند یا ما را تحریم کند، چه اتفاقی برای آرشیو چندسالهمان میافتد؟ برای این مسائل راهحلهایی پیدا کردهام و در طراحی سیستم شخصیام تدابیری در نظر گرفتهام.
مسئلهی دیگر، انباشت اطلاعات است. وقتی چند روز با فشار و تمرکز زیاد کار میکنم، حجم عظیمی از اطلاعات تولید میشود. گاهی چند هزار کلمه و حتی در بعضی پروژهها چند میلیون کلمه. اطلاعاتی که ممکن است در فایلهای مختلف، به شکل ناپیوسته، نامنظم و بدون دستهبندی باقی بمانند. در چنین شرایطی ناچار میشوم از هوش مصنوعی برای مرتبسازی و سازماندهی آنها کمک بگیرم، اما حتی با وجود این ابزارها، گاهی بخشی از ایدهها و ارتباط میان آنها از دست میرود. برای همین دارم یک فرایند مشخص طراحی میکنم تا از همان لحظهی ثبت اطلاعات، برای پردازش، دستهبندی، پیوند دادن و آرشیو کردنشان برنامه داشته باشم. نه اینکه همهچیز را به مرحلهای موکول کنم که حجم اطلاعات از کنترل خارج شده است.
نرمافزار اصلی من در این زمینه Obsidian است. یکی از قابلیتهای مهمش امکان شخصیسازی از طریق افزونههاست. اما همین قابلیت، اگر بدون شناخت و برنامهریزی استفاده شود، میتواند به دردسر تبدیل شود. بعضی افزونهها واقعاً کاربردیاند و بخشی از فرایند کار را سادهتر میکنند، اما بعضی دیگر فقط برنامه را سنگین میکنند و احتمال هنگ کردن یا کرش کردن آن را بالا میبرند. بهمرور یاد گرفتهام چه افزونههایی را نگه دارم، چه چیزهایی را حذف کنم و چطور ساختار برنامه را ارتقا بدهم، بدون اینکه پایداری و عملکردش را قربانی امکانات بیشتر کنم.
در این زمینه دورههایی هم گذراندهام، اما صادقانه بگویم، تجربهی عملی چندسالهام برایم بسیار عمیقتر و ارزشمندتر بوده است. خیلی از مسائلی که در استفادهی واقعی از یک سیستم پیش میآیند، در دورههای آموزشی مطرح نمیشوند. به نظرم تفاوت زیادی وجود دارد میان اینکه کسی قابلیتهای یک نرمافزار را آموزش بدهد و اینکه خودش سالها با آن زندگی کرده باشد، مشکلاتش را تجربه کرده باشد و برای هرکدام راهحلی پیدا کرده باشد.
به همین دلیل، اگر قرار باشد دورهای در این زمینه طراحی کنم، نمیخواهم صرفاً آموزش کار با Obsidian باشد. آموزش کار با نرمافزار و آشنایی با قابلیتهایش را میتوان با چند جستوجوی ساده در گوگل و استفاده از منابع موجود یاد گرفت. دغدغهی اصلی من چیز دیگری است. اینکه یک نویسنده یا هنرمند چطور باید برای حفظ، سازماندهی، بازیابی و توسعهی ایدههایش سیستم بسازد؟ چطور از گم شدن اطلاعات جلوگیری کند؟ چطور برای قطعی اینترنت، محدودیت سرویسها، انباشت اطلاعات و مشکلات فنی برنامه داشته باشد؟ چطور با کمک هوش مصنوعی این فرایند را بهینه کند و در عین حال کنترل آرشیو و دانش شخصیاش را در دست خودش نگه دارد؟
اینها مسائلی هستند که بخش زیادی از آنها را نه در کلاس درس، بلکه در جریان سالها کار و تجربه یاد گرفتهام. دوست دارم این تجربهها را به شکلی منسجم در اختیار دیگران بگذارم. حتی در حال فکر کردن به ضبط یک مجموعه آموزش و شاید راهاندازی یک صفحهی یوتیوب برای همین موضوع هستم.
البته در حال حاضر بخش عمدهی وقتم صرف محصولات فیزیکی و تا حدی هم توسعهی ایدهی اپلیکیشن میشود. ترجیح دادهام فعلاً انرژیام را میان پروژههای متعدد تقسیم نکنم و روی یک حوزه متمرکز بمانم. امیدوارم با به نتیجه رسیدن بخشهایی از این پروژهها، بتوانم سراغ تولید محتوای آموزشی هم بروم.
راستش این روزها کمتر حضور دارم و شاید لازم باشد توضیح بدهم که این کمرنگ شدن به معنای افسردگی، انزوا، ناامیدی یا دلزدگی از زندگی نیست. اتفاقاً ماجرا برعکس است. درگیر کاری شدهام که بخش بزرگی از انرژی و توجه مرا به خودش اختصاص داده است. تصمیم گرفتهام برای مدتی، بهجای پراکنده کردن تمرکزم، تمام توانم را روی ساختن چیزی بگذارم که بتوانم نتیجهاش را در دنیای واقعی ببینم.
برایم مهم است که این تلاشها به یک خروجی ملموس برسند. چیزی که هم از نظر مالی بتواند پشتوانهای برای ادامهی مسیرم باشد و هم از نظر خلاقیت و کار، حاصل این همه زمان و انرژی را به من نشان بدهد. فکر میکنم رسیدن به همین نتایج کوچک اما واقعی، میتواند امید، انگیزه و توان لازم برای ادامهی مسیرهای بزرگتر را فراهم کند.
این روزها بیشتر از هر چیز مشغول ساختن، آزمودن، اصلاح کردن و دوباره ساختنم. شاید هنوز فاصلهی زیادی میان چیزی که در ذهن دارم و چیزی که در عمل ساختهام وجود داشته باشد، اما دستکم این فاصله هر روز کمتر میشود.
گفتم گزارشی از این روزها بدهم تا از هم دور نیفتیم. امیدوارم در روزهای آینده بتوانم باز هم گزارشهای هر چند کوچکی از روند کار، تجربهها و چیزهایی که در این مسیر میسازم با شما به اشتراک بگذارم.
با سلام خدمت سرکار خانم بهار اخوت با عرض پوزش معذرت خواهی از شما خانم محترم و تلاش گر مطلب شما را خواندم ببخشیدها خیلی خود را در بند مسائل و مشکلات و باید ها و نبایدها سر در گم کرده اید . ایلان ماسک که دیگر بزگتر نداریم او موشکش را به فضا فرستاد شکست خورد دفعه بعد و بعد شما اینقدر در حواشی و باید ها و نباید ها مثل کلاف سر درگم خودتان را گیر انداخته اید . البته خواندم که برنامه خودتان را به دیجی کالا فرستاده اید باز بحث رقابت و به سرقت رفتن اطلاعات شما هم در میان هست ولی اگر برنامه را ارائه کنید باگ های آن را دیگران در جلوی چشمتان میگذارند اگر برنامه عالی باشد به قول استاد انگران سرقت هم نباشید چون شما قطعن استعاد طراحی بهتر آن را دارید . با عرض پوزش مجدد . مسعود راد
ساعت نزدیک به ۱۱ صبح است. شش روز از زایمانم میگذرد. یک دنیا حرف برای نوشتن دارم و زمان تنگ است. دخترکم تازه خوابیده. مامان اصرار دارد تا لیلیا بیدار نشده، من هم بخوابم. ولی دلم میخواهد بنویسم. از کجا شروع کنم؟
یازدهم آبان، آخرین جلسهی کلاس بارداریام را رفتم. زهرا معاینهام کرد و همهچیز خوب بود. قرار شد بعد از کلاس ماساژ بگیرم. ماساژی که همراه با تحریک نقاط طب فشاری بود و باعث شروع دردهای زایمان میشد.
بعد از کلاس، لباسم را عوض کردم و رو به تکیهگاه صندلی نشستم و ماساژ شروع شد. تمام بدنم آرام گرفت. کلی با هم حرف زدیم و گفتم اگر میدانستم، بیشتر نوبت ماساژ میگرفتم.
۷ صبح دوازدهم آبان، دردم شروع شد. ابتدا شبیه به دردهای پریود بود. کمی میگرفت و ول میکرد. با خودم گفتم نه، احتمالاً درد کاذب است. ولی کمکم شروع کرد به شدت گرفتن و ادامه پیدا کردن. چارهای نداشتم جز اینکه مامان را بیدار کنم. باورم نمیشد درست حدس زده بودم. دقیقاً یک روز قبل از بستری شدنم؛ وقتش رسیده بود.
آنقدر شدت انقباضها و دردهایم زیاد شد که به مامای همراهم هم زنگ زدم. گفت شاهرود است و دارد حرکت میکند و تا بعدازظهر خودش را به ساری میرساند. فقط تا جایی که میتوانم، در خانه دردهایم را تحمل کنم.
تمام تلاشم را کردم. وقتی دردها ادامهدارتر شد، زنگ زدم به سعید تا کنارم باشد.
روی توپ نشستم. نفسهای عمیق کشیدم. نمیخواستم جیغ بزنم یا گریه کنم. نمیخواستم دخترم بیقرار شود. ساک وسایل بیمارستان و کیف بچه را آماده کنار در گذاشتیم. مامان و مادرشوهرم دلداریام میدادند و قرآن میخواندند.
سعید رسید. همانطور که تلاش میکردم دردهایم را مهار کنم، پابهپایم کنارم بود. کمرم را ماساژ میداد و مغز و آبمیوه و بیسکوییت برایم میآورد که انرژی بگیرم.
گاه بیاراده اشکهایم میریخت. گاه میگفتم دیگر توان ادامه دادن ندارم. در شدیدترین دردهایم مادرم را صدا میکردم. انگار که واژهی مادر، حضور مادر، آرامم میکرد.
سعید به سودا، رفیق صمیمیام، زنگ زد. گفت زود خودش را از آمل به ساری میرساند.
تا اذان ظهر طاقت آوردم. مدام با ماما در تماس بودم. خانم مسیحپور گفت اگر میتوانی تا ساعت یک برو بیمارستان. زهرا را میفرستم. او مامای همراهت باشد تا من میرسم.
ساعت یک از زیر قرآن رد شدم. بهسختی انقباضهایم را در مسیر پرترافیک خانه تا بیمارستان کنترل میکردم.
کادر بیمارستان خیلی مهربان بودند. برخلاف تصوراتی که داشتم، همگی با عشق و محبت هوایم را داشتند. ماما خواست معاینهام کند. نتیجه جالب نبود. گفت فقط در حد یک سانت باز شدهای و بهتر است به خانه بروی. ولی انقباضهایت عالیست.
روی تخت دراز کشیدم. برایم هیوسین تزریق کردند و شیاف گذاشتند. ولی درد آرام نمیگرفت. آنقدر شدید بود که تا یک ساعت بعد، که در بیمارستان بودم، به اندازهی دو فینگر باز شدم.
پیشرفت خیلی خوبی بود.
مامای مهربان، زیبا و ظریفاندامی توجهی ویژه به من داشت. اول پرسید نینیام دختر است یا پسر. بعد که گفتم دختر، گفت اتفاقاً دختر بهت میآید. بعد اسمش را که شنید گفت: وای، لیلیا چقدر زیباست. دوست دارم روزی یک دختر به اسم لیلیا داشته باشم.
بعد از محل زندگیام سؤال کرد. از لباس بلندی که به تن داشتم تعریف کرد و با انرژی مثبت و مهربانیاش دردهایم را تسکین میداد.
زهرا کنارم بود، کمرم را ماساژ میداد و میگفت من مطمئنم اینجوری پیش بروی، تا غروب نینی به دنیا میآید. خیلی پیشرفتت خوب بوده و انقباضهایت عالیه.
همانطور که نوار قلب بچه را میگرفتند، حالت تهوع گرفتم. میخواستم بالا بیاورم که یک لحظه جلوی چشمهایم سودا را دیدم.
اشکهایم جاری شد. همدیگر را بغل کردیم. این بار هقهق کردم. انگار که نیاز به حضورش داشتم. انگار که تمام دردهایم در آغوشش آرام میگرفت. انگار که او میفهمید. فقط او میفهمید.
تا میتوانست کمکم کرد. دستم را گرفته بود و میگفت هر وقت درد داری، فشار بده، اشکال نداره، اذیت نمیشم. انگار که فرشتهای بود که خدا برای آرام کردنم سر راهم قرار داده بود. کمک میکرد تنفس کنم تا دردهایم کنترل شود. زمانبندی کوتاه میشد. انقباضها شدت مییافت.
زهرا و پرستارها و ماماها همه توصیه کردند برویم. تا ۴ سانت نمیشدم، امکان بستری نبود.
خانم مسیحپور به سعید زنگ زد. گفت برید لب دریا، جنگل، پارک بانوان. فقط بذارید پیاده بره، ورزش کنه و تحمل کنه.
گفتم آرامش خانه را بیشتر دوست دارم. به خانه برگشتیم. این بار سودا پابهپایم ورزشم میداد. همین که از درد ناله میکردم، بغلم میکرد و انگار که هر دو قرار بود زایمان کنیم.
ساعت ۳ در خانه بودیم و تا ۷ دوام آوردم.
تنفس عمیق را یاد گرفتم. دم و بازدمی عمیق، آنقدر که تمام درد را از وجودت خارج کند.
مامان اشک میریخت. میگفت همیشه میگفتم تا مادر نشی، قدرم رو نمیدانی. حالا تازه میدانی.
میگفتم مامان دارم میمیرم. به خودم میپیچیدم. سودا لحظهای تنهایم نمیگذاشت. سعید کنارم بود و همهی توانش را میگذاشت.
همین که لحظهای انقباض پایان مییافت، حرفهایی میزدیم و میخندیدیم. تمام تلاششان را میکردند که از پسش بر بیایم.
کمکم بهجای کوتاه شدن زمان انقباضهایم، زمان طولانیتر شد. ولی شدت درد و انقباضها افزایش یافت.
آنقدر تنفس عمیق انجام میدادم که سعید میگفت اگر ۱۰۰ تا بادکنک خریده بودم، تا حالا بادشان کرده بودی. و من میان برطرف شدن انقباضها میخندیدم.
و بالاخره ۷ شب راهی بیمارستان شدیم.
کلی ورزش کرده بودم. روی پلهها دست سعید را گرفته و اسکات رفته بودم. کلی روی توپ و با تکیه به دیوار حرکت زده بودم. گفتم حتماً حالا به ۴ سانت رسیدهام و با تزریق اپیدورال، زایمان بدون درد را انتخاب میکنم.
وقتی روی تخت بیمارستان خوابیدم و ماما معاینه کرد، تازه ۳ سانت بودم. بدنم خسته و بیجان شده بود. حرف ناامیدانهی ماما، آب سردی بود روی تمام دردهایی که کشیده بودم. گفتم دارم از درد میمیرم.
خانم مسیحپور رسید. گفت میخواهم معاینهاش کنم. از شدت دردهایم احساس کرده بود یک جای کار میلنگد.
قرار بود دوباره راهی خانهام کنند. اگر میرفتم، شاید تا ساعت ۲ و ۳ نصف شب درد میکشیدم. خانم مسیحپور معاینهای سخت انجام داد. آنقدر که جیغ کشیدم. کیسهی آبم را پاره کرده بود. و درست حدس زد. دلیل انقباضهای شدیدم، مدفوع بچه بود. حالا جان دخترم به خطر افتاده بود و باید هرچه زودتر زایمانم میکردند. سزارین اورژانسی!
با شنیدن واژهی سزارین، قلبم ریخت. دستهایم یخ کرد. درد در جانم تیر کشید. برای سزارین آماده نبودم. اگر قرار بود سزارین شوم، چرا این همه درد کشیدم؟
خانم مسیحپور دستانم را گرفت. گفت دخترم، اصلاً نگران نباش. الان سزارین میشی و تا یه ساعت دیگه بچهات تو بغلتِ. میدونی اگه نمیفهمیدیم بچه مدفوع کرده و تو میرفتی خونه و تا ۳ نصف شب درد میکشیدی، ممکن بود بچه مدفوع رو بخوره. اونوقت هزار تا گرفتاری پیش میاومد. ممکن بود نیاز بشه بچه رو توی دستگاه بخوابونن و معدهاش رو شستوشو بدن. سزارین هم اصلاً ترسناک نیست. راحت میخوابی و بچهات رو بعد از یک ساعت میذارن بغلت. میگم واست پمپ درد بذارن که بعد از عمل هم اذیت نشی.
کمکم شروع کردند به پرسیدن سؤالها. برایم سوند ادرار گذاشتند. دردی عمیق و غیرقابلتحمل داشت. هنوز انقباضها رهایم نمیکردند. از درد به تنفس عمیق روی آورده بودم. خانم مسیحپور میگفت آفرین دخترم، همینطور ادامه بده.
صداهایی شنیدم. مثل اینکه دکترم، خانم نصری، مسافرت بود و قرار بود دکتر ذبیحانی عملم کند. بار دیگر ترسیدم. بار دیگر دستهایم را گم کردم. چرا حالا؟ چرا یک دکتر دیگر؟ در مورد دکتر ذبیحانی هیچچیز نمیدانستم.
از ماما و چند پرستار پرسیدم. گفتند از خانم نصری بهتر نباشه، بدتر نیست؛ نگران نباش، خانم دکتر کارش عالیه.
خیالم راحت شد.
بالاخره با ویلچر به سمت اتاق عمل راهیام کردند.
کلاهی سفید در دستم گذاشتند. کلاه لیلیا بود که جا مانده بود. اثر انگشت و امضا گرفتند. در چهرهی مامان و بقیه فقط اشک میدیدم و خودم هم اشک میریختم. اولین بار بود وارد اتاق عمل میشدم. با کلاهی در دست روی تخت خوابیدم و یکییکی بالای سرم آمدند.
کلاه دخترکم را گرفتند.
همچنان انقباض و درد اذیتم میکرد. هر بار میگفتند این دیگر آخرین انقباضیست که تحمل میکنی؛ نگران نباش، حالا بیحست میکنیم.
دکتری وارد شد و خواست کمرم را قوز کنم. گفتم آقای دکتر، درد داره؟ گفت نه، اصلاً. بعد آمپول اسپاینال را در کمرم تزریق کرد. گفت درد داشت؟ گفتم نه. و دراز کشیدم. و کمکم از کمر به پایین بیحس شدم. دیگر هیچچیز نمیفهمیدم. جلویم پردهای کشیدند. چسبهایی به بدنم زدند.
پرستاری گفت چقدر شکمت کوچولوئه. دیگری در مورد کنسرت علیرضا قربانی صحبت میکرد.
و من هیچ نمیدانستم.
شکمم را پاره کرده بودند. قرار بود هفت لایه بریده شود. بخیه درد داشت؟ کی پاهایم را دوباره میتوانستم حس کنم؟ دخترم کی به دنیا میآید؟
و بالاخره صدای گریهاش را شنیدم. دکتر گفت خوشبهحالت، ببین چه دختر نازی! چه بچهی خوشگلیه.
و من، اشکها امانم نمیدادند. گفتم خانم دکتر، میشه ببینمش؟
گفتند صبر کن تمیزش کنیم، میاریم ببینیش.
لیلیا گریه میکرد و من گریه میکردم. دکتر بخیه میزد. گفت نفس عمیق میکشی؟ پرستاری گفت نه، داره گریه میکنه.
نگاهم به دخترکم بود و منتظر بودم برای اولین بار بعد از ۹ ماه انتظار ببینمش. گریهام بند نمیآمد. صدای ضعیف و تن سفید و لاغر کوچولویش را میدیدم. هنوز صورتش معلوم نبود.
فقط دست و پایی سفید و کوچولو در هوا تکان میخورد و میگریست. و من قربانصدقهاش میرفتم.
او گریه میکرد و من میگفتم جان مامان. عشق مامان. لیلیای من. گریه نکن مامان. بغلت میکنم.
بالاخره آوردنش. دستهایم به تخت بسته شده بود. روی سینهام قرارش دادند. صورتش را به صورتم چسباندند. دیگر هیچچیز در دنیا برایم مهم نبود. من معنای زندگی را در این ساعت، عمیقاً حس کرده بودم.
من حالا خلق کرده بودم، بزرگترین اثر زندگیام را. دخترم همهچیزم بود. و من همهچیز او بودم.
حالا بزرگترین دلیل ادامهی زندگیام او بود.
دخترم را بردند که حاضرش کنند. و من دیگر نمیترسیدم. همهچیز تمام شده بود. بردنم توی اتاقی دیگر. سعید آمد. سرم را بوسید. چشمهایش پر از اشک بود. کنارم ماند. گفت دیدمش. گفت دیدی چقدر خوشگل بود؟ و هر دو پر از ذوق بودیم. گفت اتاق خصوصی گرفتم. نگران نباش. پمپ درد هم گرفتم واست.
ساعتی دیگر در اتاق بودم. پرستار و سعید بلندم کردند و روی تخت گذاشتند. همچنان هیچچیز حس نمیکردم. از شکم تا نوک پایم، مال من نبود. جسمی بیجان بود روی تخت.
مامان بغلم کرد و گریه کردیم. رویم را بوسیدند و مدام از دخترم میگفتند که چقدر ناز بوده.
به دستهایم سرم و پمپ درد وصل کردند. توضیحات را دادند و دخترم را آوردند.
برای اولین بار بغلش کردم. خیلی کوچولو بود. برای اولین بار پستانم را به دهان گرفت و مک میزد. شیر داشتم. آغوز. مقویترین غذا برای کودکم. نمیدانستم. صحنهی عجیبی بود.
ابتدا سخت میتوانست به دهان بگیرد و مک بزند، ولی کمکم ادامه داد. وجودم پر از لذت شد. لذت مادر شدن. لذت مفید بودن برای دختری که از بهشت آمده بود. دختری که مک زدن را در رحمم تمرین کرده بود و حالا داشت از جانم تغذیه میکرد.
دستهایش ظریف و کوچولو و سفید بود. خیلی سفید. مثل بلور. چشمهایش نازک و تیلهای. چشمهایی شرقی. چشمهایی که به من زل زده بودند.
ما حالا برای اولین بار همدیگر را میدیدیم.
تا امروز برایش فقط صدا بودم.
تا امروز با حرکتهایش، سکسکههایش و تنفسش در شکمم خو میگرفتم و حالا او روبهرویم بود. میان بازوانم. در آغوشم.
جعبهی شانس من باز شده بود و هدیه خیلی زیبا بود. از جنس نور. بوی پاکی میداد. بوی پاییز. بوی چهارشنبه.
من و باباییاش هم چهارشنبهروزی به دنیا آمده بودیم.
سعید جور دیگری نگاهم میکرد. نگاهش متفاوت بود. انگار که این تن خسته، این قیافهی ورمکردهی رنجور، حالا در چشمهایش زیباترین زن دنیا بود. در نگاهش عمق تحسین را میدیدم. و دستانم را میبوسید. انگار که بزرگترین هدیهی زندگیاش را به او بخشیده بودم.
و نگاهش به دخترش عمقی دیگر داشت. یک عشق پدرانهی خالص. باهاش حرف میزد. حالا دخترم به او زل زده بود. به بابا. به کسی که هر شب صدایش را میشنید و نوازشش میکرد. به کسی که با لمس دستانش لگد میزد.
او حالا پدر شده بود. او حالا مسئولیتی سنگین داشت. او حالا میخواست تمام جهان را به پای این دخترک کوچولو بریزد.
همستر زیادهگو میگوید:
بالاخره انتظار به پایان رسید. بالاخره نوشتی، از قشنگترین روز زندگیات. فردا دوباره ادامه بده. از مادر شدن بگو. از ترسها و دغدغههایت. از عشق و زیباییهایش. دوباره ادامه بده و دوباره بنویس. برای تمام قلبهایی که با عشق این خاطرات را میخوانند.
نمرهی امروز: ۱۰۰ از ۱۰۰
https://t.me/zahraghasemi_channel
نقره خانم حالم بد است. چهار ستون درونم میلرزد. اما خم به ابرو نمیآورم. چه کنم من؟ مینویسم. حرفهایی را نمیشود گفت ولی میتوان نوشت.
نمیتوانم چیزی بخوانم اما میتوانم بنویسم. اشکال ندارد، حتا شِر و وِر.
حالا قویترم. مینویسم از هر چه که دلم بخواهد.
شعری نوشتم. میخواهم در کانالم بگذارم.
#نیسان_تصادفی_یا_لکسوس_۲۰۲۶؟
#سال واژه: صبر
امروز موشک خوردم؛ عجب موشکی! دم دایی افشین گرم. یک تلنگر اساسی بهم زد. بهم گفت: «نیسان تصادفی!». نیسان! خداوکیلی هرگز فکر نمیکردم کسی پیدا شود که چنین تصویری از من داشته باشد. شاید اولش یکه خوردم، اما چیزی که بیشتر از خود آن جمله توجهم را جلب کرد، واکنش خودم بود.متوجه شدم فاز قربانی و بدبختی اصلاً در من فعال نشد. نه دلم خواست به زمین و زمان شکایت کنم، نه بنشینم و برای اثبات خودم دلیل و مدرک ردیف کنم. انگار رویکردم به ماجراها تغییر کرده است. شاید اعتبارم در نگاه بعضی از اطرافیان، موقتاً تا سطح یک نیسان تصادفی پایین آمده باشد، اما من خوب میدانم که قرار نیست برای همیشه در همین مدل باقی بمانم. جایگاه لکسوس ۲۰۲۶ را پس خواهم گرفت؛ البته این بار با تعریف و معیارهای خودم!
امروز مدارس مجازی بود. برخلاف بعضی روزها، صبورانهتر زمان را مدیریت کردم و اداهای بچهها را هم به مسیر درستتری هدایت کردم. شاید این هم بخشی از همان تغییر باشد؛ اینکه به جای واکنشهای لحظهای، انتخاب میکنم چطور با موقعیتها روبهرو شوم.این روزها حواسم بیشتر به ویژگیهای خاص و مثبت خودم است. انگار یک بوم سفید مقابلم گذاشتهاند و من دارم با رنگهایی که از جنس خودم هستند، آن را پر میکنم. دیگر نمیخواهم تمام تصویرم را با خطاها، ناکامیها و قضاوتهای دیگران بسازم. میخواهم خودم را از نو ببینم؛ با تمام تواناییها، استعدادها، ویژگیهای منحصربهفرد و حتی تفاوتهایی که شاید سالها به چشم ضعف به آنها نگاه کردهام. شاید هنوز تا تصویر نهایی فاصله زیادی داشته باشم، اما این بار قلم دست خودم است و راستش را بخواهید، برای کسی که تازه فهمیده نقاشی زندگیاش را خودش میتواند بکشد، چندان مهم نیست امروز دایی افشین او را نیسان تصادفی خطاب کرده است.
#۱۸آبان۰۵
#سوگندستاره
#شبانهنویسی
سالواژه: تسلیم
امروز آکام، پسرم رو که چهار سال و هفت ماهش است بردم دندانپزشکی. از قبل او را آماده کرده بودم اما میدانستم به خاطر بیش حسی که دارد اجازه نمیدهد دکتر به او دست بزند و صدای دستگاه هم او را اذیت خواهد کرد. اما با توجه به اینکه در کاردرمانی نتیجه گرفتیم خدارا سپاس احتمال دادم شاید بنشیند روی یونیت.
این اتفاق نیوفتاد. اما حداقل با محیط آشنا شد تا چند بار دیگر ببرم و اجازه بدهد دندانش درست شود.
بعد از آن آمدیم خانه و دوباره کمال گراییام شروع کرد به سخنرانی، سریع به خودم آمدم که:” آتنا بسه دیگه مگه چی شده؟ نزاشت که نزاشت اون فقط یک کودک است با تمرین و آشنایی بیشتر بهتر میشه. اگر هم نشد به خدا میسپارم چون تلاشم رو کردم حتما که خواست او همان باشد همان میشود.
امروز رو از دست نده مثل بقیه روزها ادامه بده و بهش فکر نکن. تو میتونی مثل همهی وقتهایی که داشتی کم میآوردی”. و…اوست که هر بار با یک نشانه از پناهت میشود. پس بلند میشوم آهنگ میگذارم، میرقصیم، به شاهزادهام ناهار میدهم. من تسلیم بازی شطرنج پروردگارم هستم، هر طور او بچیند عالیست.
اما یک حسی دارم که دلش گریه میخواهد، آن را میپذیرم.🙏
_ صبح را با پیام فائزه شروع میکنم که در فرمی، جلوی شخص مورد اعتماد، اسمم را بهعنوان دوست نوشته بود و اینکه ده سالی از دوستیمان میگذرد. چه ذوق فراوانی پاشیده شد به قلبم. همیشه میخاستم برای عزیزانم امن و مورد اعتماد باشم. هستم؟ حین انجام کار دوباره و دوباره میپرسم: هستم؟ هستم؟ هستم؟ و اگر اینطور باشم، چه خوشحالم و چه خوبند دوستانم که با اینهمه ابهام و نقص، چنین میپذیرند آغوشم را.
_ تا ظهر به هنر مشغول بودم؛ به چیدمان کردن ویدئوهای هنر تعاملی در صفحهی ارائه. همزمان آنها را در هنریبازی برای ناعمه و لادن میفرستادم. اثری که عاطفهام را بیش از همه درگیر کرد، اتاق ضربان بود؛ کاری از رافائل لوزانو همر. چیدمانی مملو از لامپهای رشتهای و آویزان از سقف. در این اثر، حسگرها ضربان قلب مخاطب را با همان ریتم ثبت میکنند و نزدیکترین لامپ روشن و خاموش میشود. پس از پایان تعامل، ضربان ثبتشده به مجموعه لامپهایی منتقل میشود که شرکتکنندگان پیشین آنها را روشن کردهاند. ایدهی اصلی، تبدیل فرایند زیستی و درونی انسان به تجربهای بصری و جمعیست. ضربان قلب اتفاقی پنهان در بدن است، اما حسگرها آن را تبدیل به نوری ضرباندار و دیدنی میکنند. با ورود هر ضربان جدید، ضربانی قدیمی از چرخه خارج میشود.
لوزانو همر این ایده را از فیلم مکزیکی Macario الهام گرفته است که در یکی از صحنهها، شمعهای روشن در غار نمادی از زندگی انسانها هستند. جالب نیست؟ شاید کسی پس از ثبت ضربانش در آن نمایشگاه، همان روز در اثر تصادف یا سکته از دنیا برود. جالب نیست که قلبهای او دیگر نمیتپند، اما انرژی الکتریسیتهای که همان قلب به آن لامپها داده هنوز میتپد؟ فریز کردن این ضربانهای گریزپا، آن هم به شکلی که دیدنی باشند، عمیقن تحت تأثیرم گذاشت. ویدئواش را در دیدگاه همین یادداشت همرسان میکنم.
ویدئوهای جالب دیگری هم بود؛ از اتاق محوشدگی تا باران بدون خیسی و خورشید و مه. شاید بعدتر آنها را هم با توضیحاتشان درجایی گذاشتم.
_ آماده شدم و به دانشگاه رفتم. تمام مسیر سردرد بدی دارم. نه کتاب میخانم و نه گوشی. فقط به انگشتها آرام و منظم میکوبم به پیشانی. سر خیابان دانشگاه از داروخانه مسکنی میگیرم، اما خیلی هم اثر نمیکند. هوا سرد شده و تمام کوهها سفیدپوش. کلاس دوشنبه هم به نوبهی خود جالب است اگر حضور و همراهی داشته باشم. گروه ما عقب افتاده و باید هرچه سریعتر برای کمپین تبلیغاتیمان دست بجنبانیم. پس از کلاس با نرگس برای اولین بار از دانشگاه تا خط اتوبوس پیاده میرویم. انگار چند سال است که با هم رفیقیم. از استادها و پایاننامه و محل زندگیمان میگوییم. تازه میفهمد از شیراز آمدهام. سر مترو انقلاب با بوس و بغل از هم جدا میشویم.
تو پیام دادهای که برویم در این هوا چرخی بزنیم. میگویم انقلابم و اگر میآیی، بمانم همینجا. نشستهام روی صندلی آخر مترو. با تو صحبت میکنم. دودلیم که خسته میشویم یا نه. قطار میرسد. درها باز میشوند و فائزه بیرون میآید. از شدت تعجب و هیجان چنان همدیگر را درآغوش میگیریم که نگویم. تماسم را با تو تمام میکنم. چه اتفاق عجیبی! اگر یک صندلی آنطرفتر نشسته بودم، اگر فائزه یک واگن جلوتر بود یا حتی چند قدم عقبتر از جمعیت، اگر بهخاطر شک و دودلی ننشسته بودم روی صندلی و با قطار قبل رفته بودم، بین اینهمه جمعیت و اینهمه واگن و اینهمه گریز زمان، فائزه را گم میکردم.
ما همدیگر را دیدیم و سخت سخت سخت درآغوش گرفتیم. پس از ماهها؛ پس از مکالمههایی که به دنبال پیدا کردن زمان و مکان مناسب بودیم. چه خوشحالی عجیبی! چه هیجان دلانگیزی! پیاده رفتیم تا دانشگاه تهران در خیابان ۱۶ آذر. فائزه گلی خرید برای دوستش که قرار بود از تهران برود؛ یک شاخه آفتابگردان با دورچین گلهای سفید و بنفش. کارت دانشجوییاش را نشانم داد و از ذوق زیاد دوباره بوسیدمش. به لطف او و کارت خودم که فراموش نکرده بودم، توانستم تا حیاط دانشگاه بروم تو.
رسیده بودیم به چهارراه که تو زنگ زدی. گفتم برو کتابخانهی همیشگی. و با فائزه آخرین صحبتهایمان را تندتند زدیم. قرار شد قراری بگذاریم برای آخر هفته. خیلی خوشحال بودم؛ خوشحالترین لحظهی سه ماه گذشته.
بعد بدوبدو آمدم که برسم به تو. در کتابخانهی همیشگی که هیچوقت اسمش را یادم نیست، قفسهی کتابهای شعر پر و پیمانتر شده بود. قفسهی ادبیات فارسی هم همینطور. عادتم شده یکییکی کتابهایی که دوست دارم را میکشم جلو تا بعد انتخاب کنم کدام؟ گرانی کتابها خفهام میکند انگار.
در قفسهی داستان این کتابها را یک قدم جلو میکشم: همنوایی شبانه ارکستر چوبها، خانهی ادریسیها، گاوخونی، رود راوی. در قفسهی شعر انتخاب سختتر است. ردیفی از مجموعهکتابهای شعر زمان ما نشستهاند کنار هم، با نام شاعرهای بزرگی چون آتشی، سپانلو، صفاری و کسرایی و … که به انتخاب و پرداخت محمد حقوقی و فیض شریفی بودند. دودل بودم بین قفسهی شعر و داستان. تصمیم گرفتم فردا از استاد دربارهی مجموعهی شعر زمان ما بپرسم و دست آخر انتخابم همنوایی شبانهی ارکستر چوبها شد.
قدم زدیم و قدم زدیم. رفتیم به کتابفروشی چتر. کارتپستالها را زیر و رو کردم تا ایده بگیرم برای چیدمان دیوار اتاق. به تابلوها و آثار دقت کردم؛ در دستفروشیها حتی. تا اینکه رسیدیم به تئاترشهر.
برگشتنی خیلی خسته شدیم. نه شب بود. تازه باید غذا آماده میکردم. با هم همبر خانگی درست کردیم. من خاب خاب بودم. چند حکایت از سعدی خاندی. نشستی پای خطاطی و من هم خزیدم لای پتو. میخاستم شعرکی بنویسم، اما به ثانیه نکشید، خابم برد.
افشین عزیز
من شیفتهی ایکاشهای عجیبوغریبم، حسرتهای دستناسوده. اورنگ خضرایی سرود:
«ای کاش!
کاش، پارهسنگ خارهای بودم
به بیراههای
تا خوابهایم
اینگونه از هراس
پریشان نمیشدند.»
کاش کاغذ سفید را تنهاتر از کاغذِ پُر نمیدانستم. کاش من بودم و یک فارسی برای اندوه یک فارسی برای شرم یک فارسی برای شکستن در خاطره و دو فارسی برای شکفتن در مخاطره.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات دوشنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. تمرینجا و بررسی ۴ متن. وبینار «نویسندهساز» و پرداختن به وبگاه «خودگویی» و کوشش برای رسیدن به نگرش متفاوت دربارهی «جملات تأکیدی». کلاس خصوصی در باب مقالهنویسی در سایت. برگزاری جلسهی دوم کارگاه «خردهخاطره»و صحبت از حداقلگرایی (مینیمالیسم) در خاطرهنگاری. تماشای نیمی از فیلم «The Odyssey». یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم
امروز پونصد کلمه آزاد نویسی کردم
چند صفحه از فصل دوم مادران و دختران رو خوندم
نماز خوندم
فکرم بین قدم بعدی یا اهمال کاری در رفت و آمد است
چند روز تو تلگرام هم نمی نویسم
نمیخام یقه خودمو بگیرم خودمو متهم کنم حالم رو بدتر میکنه می نویسم تا بفهمم چرا ننوشتم
چون خواب من برنامه نداره
پسر من توجه می خاد
نمیدونم واقعن کسانی که دوتا بچه دارن چطور انقدر موفقند
همین تازه به کارن گفتم بره بیرون و خودم ناراحتم
سه روز پیش باخبر شدم مادربزرگ شده. اسم دخمر کوچولو را گذاشتهاند نورا.
گفتم سهشنبه برای دیدن مهنوش، مادربزرگ جوان به اداره میروم. از سال گذشته گذرم به آنطرفها نیفتاده. از وقتی بوی جنگ آمد. کمی معطلیام عمدی است تا کیکهای یزدی قنادی بوعلی تروتازه از فر دربیاید و برای همکاران تعارفی ببرم.
پیادهروی امروزم از آلونکمان است تا اداره.
مهنوش قاضینوری، زینب شهرامفروز، ندا پورافشاری، نیلوفر نادری و مهندس اباذری توی محل کار چند سال پیشام نشستهاند.
همان فضا، همان پنجرههای بسته در سرمای پاییزی، همان گلدانهای روی رف، همان نقشهی شهر، نشسته بر دیوار پشت سر، همان صندلیهای رایانهصنعت اوایل دههی هشتاد که با پول حقالزحمهمان خریدیم. آن سال هر کدام از صندلیهای اداریمان شده بود دویستوپنجاههزارتومان و چقدر این رقم، رقم بالایی بود در سال ۸۰. حقالزحمهی چهارنفرمان را دادیم و چهار تا صندلی ارگونومیک خریدیم تا کمردرد نگیریم و اتاقمان آبرومند شود. آن روزها بودجه برای خرید تجهیزات اداری نبود و باید به همان صندلیهای زاقارت قدیمی بسنده میکردیم.
پس از خوشوبش با همکاران نشستم روی صندلی کنار میز مهنوش.
دوباره اربابرجوع پشت اربابرجوع، همه فرم سختی کار به دست. دستهدسته فرمهای قدیمی کنار میز کار در صف چکپرینت و چکنویس. دوباره تلفن پشت تلفن، سوال و جواب.
میاندیشم چه خوب که وظیفهبگیر شدم. دیگر حوصلهی چندبارگی ندارم و اُرد ناشتا از فرادست و کلکل با فرودست.
پدر ندا فوت شده با فاصلهی اندکی از فوت مادرش. کودکش دوساله است، آرتا.
ریحانه دختر زینب، کلاس ششم است و خانمی شده برای خودش.
زینب امینی هم که دو سالی است رفته مرکز بهداشت استان. مهنوش تا اسفند امسال بازنشسته میشود. مهندس اباذری شاید استمرار بگیرد و مدتی بماند.
پریوش آبسالان را میبینم. نمازخانهی جدید اداره را نشانم میدهد. واحد نقلیه هم جایش عوض شده و کلی صندلی تویش چیدهاند. آقای عسگری شده مسئول نقلیه و خبری از آقای ایزدی نیست.
میروم واحد سلامت روان. دکتر جابری را میبینم با همکاران. خانم امیرانی، کارشناس سلامت روان شنبهی آینده بازنشست میشود. قاچ انار سرخی تعارفم میکند. خوردن یاقوتهایش سخت است و بیخیالش میشوم.
آقای رضاعلی هم بازنشست شده و امروز آمده سری به همکاران بزند.
آقای عیدی جوکی اصفهانی میگوید تا صدایم را درآورد. جوابش را که میدهم میخندد و میپذیرد پس زبان من برنمیآید.
سری هم به خانم سیدصالحی، مسئول سلامت خانواده میزنم. مریم کاظمی را هم دَم ورودی میبینمش. از سرکشی بیمارستان برگشته.
خانم هوشنگپور، سعیدی، ماریتا زایهکندی، دکتر نصرآبادی، شیوا زاهد و سمیه خیاطمقدس و خانم حیدری را هم میبینم. از اندام باریک خانم حیدری هاجوواج میشوم. از سال گذشته با رژیم غذایی و ورزش پنجاه کیلو کم کرده. چه عزمی.
ظهر برمیگردم خانه. دیدار با همکاران پرتکاپویم کرده. آنیتا ماشها را روی اجاق گذاشته. دمپختکی میپزم برای ناهار. با نیمرو و خرما، میچسبد. عصرش میروم وبینار نویسندهساز.
آزادنویسی میکنیم. امروزم را مینویسم.
آقای کلانتری میپرسد چگونه آزادنویسی کنیم لذت ببشتری میبریم؟
هر کس جوابی میدهد. من وقتی هرچه را از مغزم میگذرد بیسانسور قلم زنم، حظ بیشتری میبرم.
محیطی که در آن مینویسیم، کنار پنجره با فنجانی قهوه در کنارمان، پشت میز، روی صندلی، روی تخت، خوابیده، ایستاده، با خودنویس، با ماژیک، با خودکارهای رنگی، با رواننویس، روی کاغذی کاهی و قدیمی، روی صفحهی ورد گوشی روی نیمکت پارک و یا با کیبورد تقتقی کامپیوتر توی اتاقمان هر کدام حال و هوایی دارد.
مهم این است که تنگنایی برای خود نسازیم. در هر شرایطی آزادنویسی کنیم. هر موضوعی که باشد. میتوانیم فهرستی از مجموعه قصارها و باورها فراهم آوریم. شعری یا متنی که دوستش داریم در موردش آزادنویسی کنیم. کنشیارهایی که به سمت بهتر نوشتن هُلمان دهند. تعدادی سوال، مجموعهای از واژههای نو که میتوانیم از آنها در آزادنویسیها یا گزارش نیک استفاده کنیم.
گزارش نیک به درازا میکشد. میگذارمش توی تلنگر. باید روی فهرست جملات قصار و ابیات مورد پسندم کار کنم. این یکی باشد برای فردا.
From سارا چگنی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه صداقتی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسا کاظمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیلوفر فدایی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یاسمن صفرزاده on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مـهـرداد شـقاقـی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بهار اخوت on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From bahar okhovat on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوگند ستاره on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آتنا نجفی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساجده حقپرست on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه آقاجانی on گزارش نیک ۱۴۶: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟