سهشنبه ۱۹ آبان
صبح فرصت و آزادی بیشتری داشتم. کمی از کتاب «تئوری شعر» و کتابی درباره مهارتهای زندگی کودکان خاندم و رونویسی شعر حافظ رو هم انجام دادم. بخشی از این زمان به پیادهروی گذشت. حدود نیم ساعت نزدیک ظهر پیادهروی کردم، هرچند دوست داشتم زمان بیشتری براش داشته باشم.
یکی از دوستانم هم با مشکلی مالی روبهرو بود. تصمیم گرفتم تا جایی که از دستم برمیاد، با کمک مالی بخشی از مشکلش رو برطرف کنم.
از بعدازظهر تا حدود ساعت ۹ شب درگیر کار بودم.
شب هم کمی با پناه کوچولو درسهاشو کار کردم.
گزارش نیک ۱۳۹ من / دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵. سالگرد ازدواجم
جادوی کلام
امروز سالگرد ازدواجی نافرجام است و ده سال رنج و بیش از بیست سال دوری از فرزندانم و فرسودگی از عواقب آن. اما من با درس گرفتن از تمام آن ناکامیهای فرسوده کننده از خود کسی ساختهام که حسرتخور دیگرانم و با کلام یک غریبه باز هم امروز یادآوری میشود بر این نکته که راه انتخابیام کاملن درست است.
_ وارد مغازهی لوازم آرایشی که میشوم بر خلاف تصورم با مردی خوشچهره مواجه میشوم که ریشی جو گندمی در دو طرف فکش بصورت نواری باریک و کمی بر چانه دارد،اما موهایی مشکی دارد با تارهایی اندک از سفیدی که کمتر قابل مشاهده است. چشمهای گیرای مایل به عسلیاش در چهرهاش خودنمایی میکند. وقتی از محصولاتو کاربردشان میگویم با چنان دقتی گوش میدهد که ترغیبم می کند بر منبر روحانیتم بنشینم و داد سخن دهم. وقتی صحبتم تمام میشود و منتظر جوابم میگوید شما که سنتان برای استفاده از این محصولات کم است چرااستفاده کردهاید مگر زیر سی سال نیستید؟ انگار با این سخن مرا به دنیایی از نور میبرد پر از شادی و شعف میشوم نمیدانم چرا؟ مکث میکنم تا کلامش به جانم بنشیند و میخندم و تشکر میکنم. جادوی کلام او کار خود را کرده است و حالم را بهتر، که او خود نمیداند با همین جمله با من چه کرده است. میگویم کمی از آن از اثرات همین محصولات است و البته توجه خودم به تغذیه و سلامتم. آنچه که نیاز داریم و به آن بیتوجهیم. شمارهام را برای کسب اطلاعات بیشتر و مشاوره کاملتر در دفترش مینویسد. به جای فروش به او، او اکنون با کلامش روز مرا ساخته و مرا یکبار دیگر به جادوی کلام واقف ساخته است. از وقتگیر بودن کار جدید و پشیمانیام تا همین چند دقیقه پیش با بیان یک جمله کاسته است و بدون شک خودش نمیداند. دارم میفهمم که انتخابم درست است مرحلهی بعدی زندگیام همراه با درسهای جدیدش از دو ماه پیش آغاز شدهاست هر چند چهار ماه پیش از آن در تصمیمگیریام به بررسی همهجانبه پرداختم. تمرین خرده خاطره را سه روز در ذهن پروانده و بعد از انتخاب دو تایش و تا نیمه نوشتن دو خاطره باز دیشب یکی دیگر از خاطراتم را انتخاب کردم که صبح قبل از خروج از خانه با عجله نوشتم اما چون دیر شده بود فقط دوبار ویرایشش کردم و ارسال. تا شروع خرده خاطره مشغولم اما در آغاز وبینار که بررسی تمرینات است اسکای روم طبق معمول همیشه تلنگر دیگری میزند. نمیدانم چه لجی با من دارد که همیشه تا به تمرین من میرسد یا صدای استاد قطع میشود یا پرتم میکند بیرون و امروز که فکر میکردم روز خوششانسیام است را به روز عصبی شدن مبدل میکند تا استاد اسمم را میخواند و جملهی اول تمرینم را، صدایش قطع میشود و فکر میکنم استاد قطع شده ولی کامنت ها را میخانم و متوجه میشوم از من است سریع و با فحش به اسکای روم لعنتی خارج میشوم اما برای ورود پشت در میمانم و با هر چرخشی فحشش میدهم وقتی وصل میشوم استاد در حال خواندن تمرین بعدی است. کمی مانده که از عصبانیت به دیوار بکویم اما بر خود مسلط میشوم و میگویم فردا دوباره گوش میکنی نازی، حرص نخور. اما چند تمرین بعد دوباره استاد میگوید اگر بازخوردهایم تند است به ویژه مثلن به امثال خانم روحانی و… چون توقع ندارم میفهمم زیادی گند زدهام و میخندم. چرا من از کوبیده شدن توسط دیگران خندهام میگیرد؟ چون میدانم پختهتر میشوم و عاشق این پختگیام. آنچه موجب دوستداشتنیتر و محبوبتر شدنم میشود انتقادپذیر بودنم است. در مقابل انتقاد و حسودان و حسرتیهای کنایهزن. همیشه چنان خونسردم و لبخندزن که موجب حیرتم. و چه از این بهتر که به جای حرص خوردن همیشه حرص دهندهام و درس گیرنده و پیشتاز از نظر خودم در رسیدن به اهدافم. چه اهمیتی دارد که دیگران چه فکری میکنند؟ شاید این رمز جوان ماندنم باشد که کسی نمیداند. همیشه به خوش خندهگی و خونسردی و علیبیغم بودن معروف بودهام. البته بسیار حساس بودم و هستم و نکتهسنج. در جوانی در خود میریختم و دم نمیزدم اما وقتی درد و رنج بیش از اندازهی تحملم شد و کسی حامیام نبود مجبور شدم خود حامی خود شوم، موجب این تصمیمگیری حیاتی شد که به هر درد و رنجی مهلت دهم و پس از عبور از مهلت یا برای همیشه کنارش بگذارم یا اگر حل شدنی بود حلش کنم و درسم را بگیرم و والسلام. در رنج ماندن و غصهخوری کار ابلهان است که سالهاست تلاش کردهام جزوشان نباشم. الان که در بهترین حالت اجرایش هستم تا بعد هم خدا کریم است. امروز گزارش نیکم نیک نبود اما شاید یکی از اهداف گزارش نیک را که از خود گفتن و از حوادث مهم روز گفتن است عملی شده باشد. متفاوت بودن روزم موجب متفاوت شدن گزارشم شد.
گاه تغییر مسیر از هر جایی شروع شود یعنی جلوگیری از اتلاف وقت و من سالهاست که با توجه به این نکته زیستهام و از نظر خود برنده بودهام. نشانههای ظاهری و باطنی و دستاوردهایم بهترین نشانگرند و همین کافی است. امروز جادوی کلام جوان ماندنم نشانم داد آموزشهایم که در ظاهرم نمایان است برایم کافی بوده، مگر زندگی جز این است؟ از آموزهها در عمل بهره بردن و درست زیستن؟ آموختن درست زیستن و آموزشش رسالتم است که باید اول روی خودم پیادهاش کنم بعد به دیگران آموزش دهم. الگو بودن همیشه طعم شیرینی دارد. شیرین کام باشید.
https://t.me/mahro1402
گزارش نیک | جنگ بیخوابی، تناولی و متنکراها
.
باز هم یک جنگ تمامعیار. از آن جنگهایی که نه کشته میدهد، نه مجروح، فقط یک آدم تحویل جامعه میدهد که نزدیک به سی ساعت است چشم روی هم نگذاشته و هنوز خیال بازنشستگی از زندگی را ندارد.
.
صبح، عملیات فروش ماشین را ادامه دادم. از دیروز که قولنامه نوشته بودیم تا امروز که برای کارهای اداری و انتقال سند افتادم به جان پلیس+۱۰ و مراکز معاینه فنی، ماشینفروشی تبدیل شده بود به یک رشتهورزشی استقامتی. هر اداره یک مرحله، هر مرحله یک مانع، هر مانع یک اعصابخوردک. خلاصه ماشین هنوز از دستم نرفته بود، ولی من از دست خودم رفته بودم!
.
اتفاقا رخدادک روزم مفصلتر را در همین خصوص نوشتم و در گروه رخدادکها گذاشتم و در کانالم.
.
بالاخره حوالی ظهر، با شکمی که داشت از گرسنگی استعفا میداد، ناهار را تندتند بلعیدم و در ترافیک خودم را به استودیوی فانوس خیال رساندم، برای اکران مستند «نقطه و شیر» ساخته سروناز علمبیگی درباره پرویز تناولی.
.
مستند از زندگی و جهان هنری تناولی میگفت، هنرمندی که مجسمهسازیاش فقط تراشیدن و ساختن نیست، بلکه انگار با ماده، حافظه، تاریخ و هویت کلنجار میرود. بعد از نمایش فیلم هم چند نفر درباره زندگی و آثار او از منظر یونگ و روانشناسی و تاریخجهی مستند و مستندنما صحبت کردند.
.
اینجا بود که فهمیدم بعضی آدمها حتی وقتی دربارهشان مستند میسازند، باز هم مستند کم میآورند!
.
در اسلایدهای ارائهشده، نکته جالبی توجهم را جلب کرد: روش تحقیق پرتره، ترکیب روایت هنری با دقت علمی، بهجای تفسیر به رأی. دیالکتیک آینه و سوژه در یک چشمانداز سیال. خلق استعاره بهجای گزارشنویسی خشک. استفاده از صدای خود سوژه و روایت پویا و سیال.
.
خلاصه قرار نبود فقط زندگی یک مجسمهساز را ببینیم، قرار بود از پشت مجسمهها، به آدمی که آنها را ساخته نگاه کنیم.
.
به نظرم جذابیت چنین مستندی همینجاست: مرز میان هنر، روانشناسی، تاریخ و روایت را برمیدارد و یک جور تماشاخانه چندلایه میسازد. بهجای اینکه فقط اطلاعات تحویل مخاطب بدهد، او را به کشف و تفسیر دعوت میکند. البته با این تفاوت که اینبار خود مستند هم برای مخاطب معما باقی میگذارد.
.
یک واژه جدید هم یاد گرفتم: «متنکرا»!
از آن واژههایی که آدم هنوز معنایش را درست هضم نکرده، ولی احساس میکند باید در چند گفتوگوی روشنفکرانه آینده از آن استفاده کند!
.
من هم سه مهمان داشتم:
.
اول، مهشید خوشآموز عزیزم، از آن آدمهایی که حضورشان خودش یک خوشآموزی است.
.
دوم، غزاله شمش، روانشناسم، که حضورش در کنار من، با توجه به وضعیت روانی و میزان خواب این روزهایم، احتمالاً بیشتر بهعنوان شاهد عینی لازم بود تا مهمان فرهنگی!
.
و سوم، آقای اسکندری، کارگردانی که به واسطه یک آقای محترم که هنوز نمیشناسمش، با هم آشنا شدهایم. قرار است درباره ساخت یک رئالیتیشو در هتلها همکاری کنیم. پروژهای که اگر به سرانجام برسد، احتمالاً دوباره پای من را به دنیای هتل و مهمان و میزبان و دوربین باز میکند. همان جهان آشنایی که سالها در آن زندگی کردهام.
.
خلاصه امروز در یک سالن، هم تناولی داشتیم، هم یونگ، هم روانشناس، هم کارگردان، هم پروژه تلویزیونی و هم یک آدم بیخواب که احتمالاً خودش موضوع مناسبی برای یک مستند پرتره بود!
.
نکته جالب روز برای من، کنار هم قرار گرفتن این دو جهان بود: جهان تناولی که با مجسمههایش روایت میکند و جهان هتلها که من سالهاست از طریق معماری، آدمها و تجربه زیسته روایتشان میکنم.
.
شاید پروژه جدید هم قرار است همین باشد، نه صرفاً معرفی هتل، بلکه کشف آدمها و قصههایی که پشت درهای اتاقها، لابیها و راهروها پنهان شدهاند.
.
و اما وضعیت جسمانی:
سی ساعت بیخوابی، یک جنگ اداری، یک ناهار قورتدادنی، ترافیک تهران، یک اکران فرهنگی و سه مهمان و اما دهها پاسخگویی برای دورهمی اکتشافی در یزد.
مغز در وضعیت روشنفکری، بدن در وضعیت اورژانسی!
.
امروز هم به هر زحمتی بود از خط پایان عبور کردم. فقط امیدوارم امشب بالاخره مغز محترم، دست از تولید فکر و خیال بردارد و با بدن وارد یک قرارداد صلح شود.
.
فعلاً نه تناولی میخواهم، نه یونگ، نه متنکرا، فقط یک تخت، یک خواب عمیق و یک آتشبس موقت با جهان.
دیروز برای بچهها فیلمی در مورد سلامتی پخش کردم. درس در مورد سبک زندگی سالم بود. جلسهی قبلش *نقاشی سبک زندگی سالم و ناسالم را کشیدند. آهنگ ورزشی پلی شد و ورزش کردند. جز چندتایی که نمیگروهند، بقیه دستکم لبخندکی محض دلخوشی بر لب داشتند.
مشخص شد سبک زندگی همه ناسالم است. زیاد فستفود میخورند. کم میخابد و زمان استراحت میرود پای اینستا. شبیه دوشنبه که یک روز بیکاری به فنا رفت. میتوانستم بخابم. کتاب بخانم. بنویسم و یا هر چیز بهتری مثل نقاشی و وبینارهای جامانده. از اینکه دوستانم وبینار راه انداختهاند شاد نیستم. تا الان وبیکار بود و نویسندهساز که غصه فرصت نکردن و گوش ندادن بهشان عذابم میداد و حالا غصهی هزارتا وبینار آمده رویش. چمیدانم کودک، چمیدانم معماری، نقاشی و…
دستشویی یکهویی بینکلاسی عجیب است عجیب. مجبوری گوشیات را برداری و انگار با تلفن حرف خاهی زد اما خب چه فایده وقتی چند نفری در مسیر تو را میبینند. مدرسه باید سرویس مخصوص معلم توی دفتر داشته باشد خب. تقصیر من چیست که کثیرالجیشم؟ از طرفی چرا باید برای دانشآموز عجیب باشد که معلم هم مثانهای دارد؟
نازی بچه را بد بغل میکند. هر بار که از جلویم رد میشود، اعصابم بهم میریزد. شبیه گربهای میگیردش و با شدت تاب میدهد. اعصابم بهم میریزد. این را دوبار نوشتم چون دوباره از جلویم رد شد. بچه تقریبن دو ماهش شده. با مادرش میآید مدرسه. بهخاطر جابهجایی با نیرویی نمیتواند از مرخصی زایمان استفاده کند. هر بار که میرود سر کلاس و بچه میافتد دست نازی دلم ریش میشود. چون بچهی این سنی باید در بغل مادر باشد. تازه مدرسه پر از ویروس است.
با نیم ساعت تاخیر به باشگاه رسیدم. تصمیم گرفتم وارد شوم حتا اگر از آغاز نباشد. شروع کنم حتا از وسطهایش.
سلام، دوستان و استاد شاهین،
بقیه گزارش نیک ۱۸۲ خودم امروز چهارشنبه ۲۰ آبان را در این پست میگذارم.
✍️
«چخوف باور به خوبیِ انسانها داشت. کاش من هم میتوانستم اینگونه نگاه کنم و اینگونه باشم.» (سهراب شهیدثالث، نوستالژیِ جای دیگر، ص۷۳)
دیشب تا دیر وقت آخرین جلسه بازخورد کارگاه شعر دورهی ۱۴ را داشتم. دلشوره که قبل از ۱۲ گزارش نیک را بذارم، جمله انتخابی استاد شاهین و نقاشی کاریکاتوری حلزون مدرسه نویسندگی را ندیده، گزارش نیک ۱۸۲ را پست کردم.
🐌
حلزون مدرسه نویسندگی نقاب شادی زده اما درونش پر از پیچ و درهمی و شگفتیست. من هر روز کمی از این خطوط ناخودآگاه کشیده را سعی میکنم رمزگشایی کنم.در پایان این چالش، یک نیمروخ روانی از حلزون مدرسه خواهیم داشت. فکر کنید زیر هر نقاشی کاریکاتوری حلزون یک جمله هم داشته باشیم. نه از من که از همه دوستان مثل سحر فرهادی عزیز که همیشه با جملهای جوانانه و زیبا حلزون مدرسه را توصیف میکند.
البته جملات انتخابی هم ناخودآگاه نشان دهنده نوعی عکس العمل حلزون به جریانات روزش است.
١٩ آبان
دو روز دیگر آزمون گواهینانه دارم. استرسم قایمکی چشمک می زند و من به او بها نمی دهم. پسر بد.
امروز وبینار دیروز را گوشیدم و بعد از آن ١٠ دقیقه ای به خودم جایزه دادم تا گزارش نیک همسفرانم را مطالعه کنم.
چطور آزاد نویسی رو لذت بخش تر کنم؟
در وبینار آزاد نویسی کردیم و من به این نتیجه رسیدم که باید ساعت ها بنویسم و کتاب های بیشتری بخوانم.
برای امروز همین
از فهرست یادگیری های امروز بگویم:
دوره برنامه ریزی بیشتر از یک نفر
رمان در حال و هوای جوانی
مرور یادگیری درمورد عزت نفس
یادگیری دوخت اپل سرشانه برای کت به روش جدید
از حال معیار های روزانه ام بگویم:8
امروز دوباره به من یادآوری شد که مهم تر از یادگیری، عملگرایی ست.
کتابی که از اقای کلانتری خوانده بودم را چند روزی ست عمل میکنم، عنوان کتاب: چرا باید زیادتر حرف بزنیم.
امروز مسئله ای که به آن فکر میکردم درباره عزت نفس بود با ضبط صدا برایم اکثر چیزها آشکار شد، در صحبت به مورد هایی برخوردم که در نوشتن به آنها نرسیده بودم، این ضبط صدا ،گویی مکمل نوشتن است، اول کمی درباره موضوعی مینویسم و بعد ضبط صدا را آغاز میکنم و دوباره مینویسم و چه میبینم؟ معجزه.
و بسیار ممنونِ آقای کلانتری ام
خواند و ماند و نوشت.
نوشت از هرچه را، پاره کرد و دوباره نوشت از سر.
پاره نکرد و پنهان کرد و خواست تا پاره کند بعدا.
شعر خواند و وول خورد میان ترجمههای هفتگانه و خواست تا بفهمدشان. نفهمید آنچنان که باید.
ورق زد مادرد را و موازنه را. خواند از منوچهر آتشی چه تلخست این سیب را و هیچ از تلخیاش نفهمید آنقدر خودش تلختر بود از آن سیب.
ساکت بود. کنج خانه بود. با کتابهای همآغوشش.
یوگا نبود و درد بود با او در دست و شانهاش.
بازخورد شعر بود و بیش از پیش شنونده بود و ساکت بود.
خواب بود و دعا بود و آرزویش بیش.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۱۹
چطور در آزادنویسی لذت بیشتری تجربه کنیم؟ آزادنویسی برای من فرصتی است تا از دغدغههایم بنویسم. نوشتن دغدغهها، چه روی کاغذ و چه در نوت گوشی، بار زیادی را از روی دوشم کم میکند. امروز یک ساعت رقصیدم. حرکت هیپدیپ را هم کامل یاد گرفتم.برای تمرین خاطرهنویسی، یکی از سختیهایی که تجربه میکنم، نوشتن جملهی اول است. نمیدانم اول جملهی اول را پیدا کنم یا بنویسم و بعد جملهی اول را پیدا کنم. خیلی تلاش کردم و چندین جملهی اول نوشتم، اما هیچکدام به دلم ننشست. واقعاً متأسفم که نتوانستم پیادهروی بروم، اما قطعاً فردا جبران خواهم کرد. امیدوارم فردا پیرمردی را که در پارک بود، ببینم.
راستی، گاوخونی را تمام کردم. خیلی لذتبخش بود. شبهای روشن را هم دیدم، البته نه کامل.
صبح نیک امروز صبح وبینار را ازدست داده بودم. از پی بدخوابی دیشب،نیمهشب بیدار شدن میسرم نبود. بدخلقی دیر وخیزیدن هم علاوه شد. اما بالاخره به وبینار نوتنی گلی رسیدم. پنج دقیقه آزادنویسی با محوریت ما «خانما کی حالمون خوبه؟» و بعد معصومه حیدری به عنوان مهمان ویژه از تغذیه سالم گفت پیج آشپزیاش را معرفی کرد و دستور پخت غذایی غنی از مواد مغذی را داد.
در بینابین «نوتنی» لنایم را آوردند و تماشایی شد حضور من بچه به بغل . زیر لب زمزمه کردم شاهد از غیب رسیدما خانما رو نمیدونم اما من حالم خوبه وقتی تو میآیی دلبندم-
امروز روز دلچسبی بود با لنا با هم خیلی جدی حرف زدیم. بهتره بگم من حرف میزدم و او میشنید و تن صدایم را که بالا و پایین میکردم با تمام وجود میخندید. از فرط درد در لثههاش امروز انگشتان من مقبول طبعش واقع شده بود و با عشق بین دو لثه گیرش میانداخت و برای اینکه برش ندارم بادست دیگر محکم نگهش داشته بود. با چند حرکت آرام نرمشش میدهم. باز هم میذوقد.
یک بار ساعتی خوابید به سرعت باقالی پلو با ماهی و سالا د خاصِ سه شنبههای دورهمی با دخترم را آماده کردم.
وقتی رفتند قدری پادراز کردم. خواب و خستگی بیقرارم کرده بود اما باید دست کم از خجالت چند تا تیک بر فهرست کارهای امروزم در میآمدم. سی صفحه ای از مادران و دختران را خواندم- فصل هفت تا ده از «دده قدم خیر»- دلم نیامد برخی جاهاش را رونویسی نکنم. عباسخان به دیدار مهر اولیا رفته بود و امیر به دیدن خانم منورالدوله برای سرسلامتی. عباس از کلاههایی که به وقت درس و مشق سر برادرش گذاشته بود گفت و با هم خندیدند. این فصل خیلی بامزه بود با تقلب های همه جانبه عباس. میرزا علی اکبرخان را آنطور که بعدا سردار مفخم میگوید رضاشاه کشتاندش. روی دیگری از عارف قزوینی را هم دیدیم، که مهشیدمون دربارهاش میگوید« آن قزوینی شریف-حس و عاطفه زیاد داشت و شعور و حُسن تشخیص کم.»
حالا نوبتی هم باشد نوبت جناب ناصر خسروست که اگر مرا دیپورت نکند از پس اینهمه تاخیر در شرفیاب شدن، باید روزهی شکر بگیرم. خدای را سپاس که جناب هنوز جغرافیای طرابلس را درنیاورده بود و چندروزی عرض و طول شهر را باقدم اندازه میزد. پس تاخیر اینجانبه چندان هم بدنشد برایش. کمی از دست چانه زنی هایم نفس تازه کرد. قلم را گذاشتم و چشمانم را بستم و تاریک روشن صبح در خیمه بیدار شدم. زدم بیرون سلامی عرض کردم چشمان نافذش را بر من دوخت و سری تکان داد و فرمود: خواهر بی خبر می روید. تا میآییم دو رکعت نماز شکر از برای رفع فتنهتان بخوانیم، باز بی خبرباز نازل میشوید. الحق که لقب بلای آسمانی زیبنده شماست. حصار قلمون و طرابرزن را به سلامت جستیم بیرون جبیل هستیم. خواب اما امانم را بریده و نامهی به قول شاهین کلانتری ارتکابات ما در جبیل و بیروت به امشب وصال نمیدهد، که اگر اصرار بورزم بلکه هم از ترکستان سردرآوریم.
آدرس کانال تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1246
میترا رستگاران
گزارش نیگ 182
میشود در گزارش نیک از کارهای نگفته نوشت؟ یا از احساساتی که مانع شدند کارمان را به درستی انجام دهیم؟
مثلاً من از فخر فروشی خانم میم حرصم گرفت. از غیبتکردنهای مداوم خانم سین هم بدم آمد. از چشمهایش هم که مدام دنبال درست کردن شر است هم اصلاً خوشم نیامد. اصلاً خانم سین یکجوری بود که به دلم نشست. از آقای ط هم که مدام میخواست با ما هم صحبت بشود، خوشم نیامد. به خانم گاف هم حسودی کردم که خوب مینویسد. به خانم سین ح هم به خاطر کاردرستیاش غبطه خوردم. باید گزارش نیکم را همان شب میفرستادم، ولی مراسم آشپزان در مدرسه حسابی رمقم را گرفته بودم.
سرما تا عمق استخوانهایم هم نفوذ کرده بود. از مدرسه که برگشتم، فقط فرصت داشتم که شامی آماده کنم و بعد هم به زحمت ظرفهای شام را بشویم و تا خود صبح بخوابم. برای اولینبار یازده ساعت تمام خوابیدم. وقتی بیدار شدم حال و روزم بهتر بود.
دیروز تنها یک نوبت نوشتم، کمی از کتاب عشق سالهای وبا را خواندم، یک قسمت هم سرخ و سیاه را دیدم. کارگردان میخواهد پز کتابهایی که خوانده را به ما بدهد؟ یا میخواهد تشویقمان کند به کتابخواندن. شاید هم دومی. عشق سالهای وبا را خیلی وقت بود میخواستم بخوانم، با دیدن عنوان سریال رفتم سراغش.
تا اینجا داشتیم عشق سالهای وبا، جان شیفته، انتری که لوطیاش مرده بود، آرزوهای بزرگ و صد البته خود عنوان سرخ و سیاه که مرا میکشاند به اینکه دوباره بروم سراغ استندال. زبان هم که تا خرتناق. شبها که از خواب میپرم، روسی احساساتم را بلغور میکنم.
پیادهروی هم به قدر بردن دخترم به مدرسه و آوردنش. روی هم یک ساعت.
گاهی حسودی کردن به فلانی که خوب مینویسد هم خیلی هم شاید بدنباشد باعث تلاش و کوشش مضاعف میشود و زمینه ساز ترقی و پیشرفت .نظر من است دقیق نمیدانم نه روانشناسام نه روانکاو و نه روانپزشک
هوای اهواز سرد شده؛ همین حالا در تراس نشستهام و دارم از روزم مینویسم. روزانهنویسی در هوای سرد بینهایت دلچسب است.
پس از مدتها یک خواب راحت و بدون پریدنهای مکرر در طول شب داشتم؛ یخچالی که مدتها در اتاقم قرار داشت و از صدای موتورش خواب راحت نداشتم را از اتاقم بیرون بردند.
در چالش داستانک نویسی آبان شرکت کردم و جزو هفت اثر برگزیده انتخاب شدم. تمام صبح را روی داستانک دوم کار میکردم. هنگام نوشتن به قدری غرق داستان شده بودم که به خودم آمدم و دیدم نزدیک ۶۰۰ کلمه نوشتهم درصورتی که محدودیت کلمه ۲۰۰تا مشخص شده است.
همسفر کلاس نویسندهساز شدم و استاد این پرسش را که چه کنیم تا لذت آزادنویسی دوچندان شود مطرح کرد. من آن لحظه چون دیر به کلاس رسیده بودم آزادنویسی درمورد این پرسش را انجام ندادم اما بعد جواب دادم تو کافه بنویسم. اما هنگام خواندن پاسخهای ما توسط استاد، دیدگاه من را زیر سوال برد و باعث شد بیشتر روی پاسخم فکر کنم و حالا در تکمیل آن جواب میگویم؛ محیط خیلی بر من تاثیر میگذارد. و من فهمیدم خانه به خصوص اتاق جای نوشتن نیست. حداقل برای من نه. جای خوردن و خوابیدن و زندگی کردن است اما نه نوشتن. استاد میگوید حالت بدن مهم است. من میگویم محیط مهمتر است؛ اینکه حین نوشتن چه میشنوی، چه میبینی، چه مینوشی، چه پوشیدهای، خورشید به پوستت میتابد یا فضا کاملا بسته است، آیا هوا بیحرکت است یا نسیم خنک میوزد. به دید من این حواس پنجگانه را نباید دستکم گرفت. حال آن محیط میتواند کافه، نیمکت یک پارک، حیاط خانه، تراس اپارتمان و حتی وسط خیابان باشد. برای هر کس محیط ایدهآل فرق دارد، برای من کافه بهترین محیط است. نه اینکه در مواقع دیگر لذت آزادنویسی کمتر باشد. اما نوشتن در آن فضای خاص و تجربهی متفاوت در حواس پنجگانهام، خاطرهی قشنگی در ذهنم از ازادنویسی حک میکند که حتی اگر هم نتوانم از خانه بیرون بروم، همچنان موقع نوشتن رد حس خوب آن محیط متفاوت در ذهنم یاداوری میشود. مثل آهنگی که برای بار اول در یک فضای خاص به گوشت میخورد، بار بعد که در خانه نشستهای همان آهنگ پخش میشود، حس میکنی برگشتهای به همانجایی که بار اول آهنگ را شنیدهای.
سال واژه: خودیابی🌷
— نیمهی اول روز، ارتباطات
دوست دارم همهی امروزم را کلمه کنم، جمله شود، قصه بگویم پاراگراف شود.
روز پرکاری بود، خستهام و تا هرجا بشود مینویسم.
صبح زود بیدار شدم. لباسها را داخل لباسشویی ریختم تا بشوید و مصرف برقی کمتری داشته باشیم.
دلم میخواست ورزش کنم با مربی جدیدی که پیدا کردهام، اما بهقدری موس موس کردم و خودم را به اینور و آنور زدم که وقت طلایی ورزش کردن به برنز تبدیل شد. آخرش هم به هیچ. پس حیاط را جارو زدم.
منتظر ماندم جلسهی کاری همسرم تمام شود تا به حمام بروم. در این بازه، صبحانه خوردم و با دوست آملیام تماس گرفتم تا از لطف دیشبش تشکر کنم.
تماس بعدیام با خواهرزادهام بود که مچ پایش یکماه پیش در رفته و برایش داستان ساخته. خدا را شکر خیلی بهتر بود.
گزارش دوستانم را خواندم و بازخوردکی برایشان نوشتم. در سیاهچاله با دوستانی که همکلاسی من هستند در دورهی خودواژه هستند، پیرامون تکلیف جدیدمان گفت و گویی داشتم. صحبت با آنها گرهها و ابهامات ذهنیام را باز کرد.
دلم برای حرف زدن با آنها تنگ شده بود. ترانه خبر خوبی به من داد، جنسیت فرزند بدنیا نیامدهاش مشخص شده بود و از من خواست تا اگر نام زیبایی میدانم به او بگویم.
— نیمه ی دوم روز، آش شله قلمکار
لباسهای شسته شده را در اتاق کار همسرم، کنار بخاری برقی، روی رختکن پهن کردم.
بعد از آن دو پومودورو زبان انگلیسی خواندم. چقدر دلم میخواهد یادگیری زبان عادتم شود مثل گزارشنویسی.
از ظهر گذشته بود که جلسهی همسرم تمام شد. دلش میخواست بخوابد، پس در مدت کوتاهی که او خوابید من به خواندن ادامه دادم و غذا را روی گاز گذاشتم تا گرم شود.
تمرینجا را شرکت کردم. بیست دقیقه دیر رسیدم چون مادرم تماس گرفته بود و حال و احوال پرسی داشتیم. همزمان با خوردن نهار، تمرینجا را با همسرم گوش دادیم. قصد کردم به حمام بروم. آبگرمکن برقی را روشن کردم تا آب را به درجه مناسب برساند.
خواهرم تماس گرفت و دربارهی قرمه سبزی و خرید برنج صحبت کردیم و البته موش ناقلای سقف خانه.
از همسرم خواستم تا درجهی آب آبگرمکن را بررسی کند. اینکه آیا میتوانم به حمام بروم یا نه. به گلخانه رفت، متوجه شد مخزن آب دچار نشتی بدی شده. گلخانه و بخشی از فرش هم خیس شده بود و ماجرای ما تازه شروع شد.
با کمک یکدیگر آبگرمکن را از روی دیوار پایین آوردیم و تمام پیچ و مهرهها را باز کردیم تا بتوانیم مخزن را از بدنه و اتصالات دیگر جدا کنیم برای تعمیر. کار وقت گیری بود که انجام شد. این اتفاق باعث شد حس خوبی از کار دونفرمان داشته باشم و اعتماد به نفسم دربارهی خودمان بیشتر شود. توانمندیمان در حل مسائل و گیروگرفتهای آبگرمکن هم بیشتر شد.
همسرم برای تعمیر مخزن بیرون رفت و من هم مشغول تمیز کردن گلخانه و دستشویی شدم.
همزمان به نویسندهساز هم گوش میدادم. بازگشت همسرم باعث شد نتوانم تا انتها در وبینار بمانم.
تکهی خوب وبینار برایم شنیدن خبری بود از خانم قاسم زادگان، لیلیای دوست داشتنیاش بدنیا آمده و او متعهدانه گزارشاش را نوشته بود.
— نیمهی سوم، شب
در حال شستشوی رسوبات آبگرمکن از کف دستشویی بودم که همسرم با مخزن تعمیر شده بازگشت.
جای گذاری آنهمه اجزا و مرتب کردن تک تک گلها وقتمان را خوب پر کرد و تا ساعت هشت شب سرمان به آن گرم بود.
برای تشکر از خودمان و کاری که انجام دادیم قصد کردم شام خوبی درست کنم. چشم بلبلی پلوی خوشمزهای پختم با سالاد کاهو برای جایزهی بیشتر.
در حین آمادهسازی شام، منشی درمانگرم پیام داد و گفت جلسهی فردا کنسل شده. برگزار نشدن جلسه، آن هم دو هفتهی متوالی ناراحتم کرد و این را در پیام نوشتم، او هم ابراز شرمندگی کرد و گفت به دکتر میگوید.
هنگام خوردن شام متوجه شدم همسرم ماش هم دوست دارد. در نظر دارم بعدها ساچمه پلو هم درست کنم.
راستش غذا را در حجم زیاد درست کردم تا سه، چهار وعده مرخصی داشته باشم و زمانم را صرف استراحت یا هرکار خوشایند دیگری بکنم.
پختن غذا بعد از آنهمه خَرکاری که قبلش داشتم، برایم آرامش داشت. با حالی رضایتبخش و صدای موزیکی که پخش میشد آمادهاش کردم.
همسرم با کلاس آنلاین جدیدش مشغول بود. او استادش را دوست دارد مثل من که بودن در کلاس استاد کلانتری را دوست دارم.
همزمان با شام خواستیم فیلمی ببینیم اما چیزی که آن لحظه جذبمان کند نیافتیم پس تلویزیون را خاموش کردیم.
مشغول نوشتن بخشی از گزارش نیک شدم که، خواب آرام آرام داشت مرا با خود میبرد اما باید حمام میرفتم آن هم حالا که آبگرمکن با دستان خودمان درست شده.
حمام بسیار گرم و دلچسب بود و مدام خدا را زیر آب شکر میکردم. بخاطر آب گرم، حمام تمیز، بوی شامپو و خود شامپو. بخاطر اینکه توانسته بودیم خودمان از پس آبگرمکن و مشکلش بربیاییم. خوشحال بودم.
از حمام که بیرون آمدم، ظرفهای شام را شستم چون با خاموش شدن آبگرمکن، آب گرم به مرور سرد میشد و نشستن شستن ظرفها بعدا برایم چالشی میشد.
موهایم را با سشوار خشک کردم و دیگر ساعت از یک شب گذشته بود که خوابم برد.
۱۴۰۵/۰۸/۲۰
ایبابا شروع کنم به نویسداری استاد مره وهکشه،
داشتم قرآن میخوندم ۳جز قرآن کریم ره بگردن گرفتم ولی یکی خوندم یعنی دوجز خوندم اما با معنی
باید باز برم به فاتحه امروز، نوه عمو هم دوازده سال اش بود مُرد، دیروز مادرش داشت شیونناله میکرد اما انگار از دردهای میگفت بیشتر رنجهاییکه کشیده بود بهبهانهای دخترِ خود و زیاد از بابا خود مینالید پشتِ او یک داستانِ بزرگِ هسته اگِه بتونم رمانم رو بنویسم رو میشه. نمیتونم به دو خط خلاصه کنم متاسفانه
پیادهرویهم، آزاد نویسداری هام همه به غمورنج دیروز بود ایکاش نمیشد ولی شد انگار خدا از بچهای دوازده سال هم امتحان پسمیگیره انگار چنیننه دنیا باید از گهواره امتحان داد به خدا!
شعر:
دارم فداایها نوازها آرامشها بطلاقها در جبارسنجی سروجان بپایم به قبرستانِ شرمسار پاهیز
چو دخترِ ۱۲ سال رفت به بهشتوزهرا
دیگر چی در زین لبِ مَی رمَیصا شاید باشم
در اقلیم بوییداری گرموسردولرزان پائیز بگو جانم؟
/ باید برم فاتحه حلوایی دخترِ ۱۲ ساله بخورم از مرگِ سرطان
خدانگهدار تا فردا
نقره خانم
کمکم کن. پرسشهایی دارم. جوابش را میدانم. اما نه نمیدانم.
نقرهخانم، آدم ممکن است یک عمر درس بخواند، چیزهای زیادی بداند، اما هنوز بلد نباشد با سر خودش فکر کند؟ چگونه؟
مگر نه اینست که علم باید مرا از باورهای پوسیده رها میکرد؟ پس چرا هر که، هر چه گفت، خوب یا بد باید انجامش میدادم؟ چرا این بند پوسیدهیِ حرفشنوی بیقید و شرط را رها نکردم؟ چرا؟ که امروز خودم را شماتت کنم.
مگر نه این است که علم باید چشم مرا باز میکرد و نمیگذاشت دستم به این بند برسد؟
پس چرا با اینهمه دانستن، عمری هرچه دیگران گفتند پذیرفتم؟ چرا هیچوقت از خودم نپرسیدم که حق با آنهاست یا نه؟ چرا به جای آنکه با سر خودم فکر کنم دیگران مجریاش شدند.
گفتند برو. رفتم.
گفتند بیا. آمدم.
گفتند این جا جای توست. آنجا جای من بود.
گفتند از اینجا باید بروی. از آنجا باید برفتم.
گفتند همین قدر بخور. همانقدر خوردم. گفتند بایست. ایستادم.
گفتند بنشین. نشستم.
گقتند بخوان. بخواندم.
گفتند نخوان. نخواندم.
گفتند بنشین. نشستم.
گفتند ببین. بدیدم.
گفتند نبین. ندیدم.
گفتند باور کن. باورم شد و …
هر چه گفتند در سرم ریختم. فکر کردم هندوانه است که نشسته باید خورد. فکر کردم سر مثل دستگاه گوارش است که هر کوفتی را هضم میکند.
چه شد؟
اکنون که یاد گرفتم با سر خودم پیش بروم چه گلی میخواهم به سرم بزنم؟
تو بگو. که من عاجزم.
صبح، بوف کور در اسنپ.
بین کار، نیم ساعت پیادهروی و جیم. نیم ساعتی که مال خودم بود.
ساعت پنج، وبینار «نویسندهساز». همراهنویسی با دوستان مدرسه. کلمهی روز: فلاخن. فعلن نمیدانم چه سنگی در آن بگذارم.
حمام. آب، بالاخره.
مهمان خانهی خواهر جان شدم. خانهای که بوی قورمه سبزی دارد .خوشمزه است.
یادآوری: در حال پردازش اطلاعات و تصمیمگیری برای شروع کار جدید.
سهشنبه
برای تنآساییهایم و از زیر کار( ناپا= فرارکردن)برنامه روزانه طراحی کردم و تلاشهایم در ایندوروز چشمگیر بوده است.
برنامه دادن به ساعتهای روز، موتور حرکتی هستند.
در ۲۴ ساعتی که خواب و بیداریاش کیفیتی ندارد برنامه روزانه نجاتدهنده است.
فیلم ادیسه نولان را دیدم و حرفهای زیادی برای گفتن دارد و قبل از دیدن راجب فیلم و نقشها خواندم.
هروز تولید محتوای صوتی برای کانال تلگرامم میکنم چون فعلا از تصویری تولید کردن عاجزم.
طبق گفتهی استاد کلانتری در کتاب، چرا بیشتر حرف بزنیم؟ در تلگرام یک گروه که تنها مخاطبش من هستم تشکیل دادم و هروز ویس میفرستم و راجب دقدقههایم حرف میزنم.
هزینه تراپی رفتن هم در جیبم میماند، بنظرم بیشتر مشکلات آدمها حرف نزدن و شنونده نداشتن است.
این مشکل به لطفا مدرسهی نویسندهگی حل شد.
۲۰ دقیقه نوشتم و هنوز از پیادهروی نادمم هیچ کششی به بیرون از خانه رفتن ندارم، تلاش میکنم موزیکهای ضربدار بگذارم و در خانه حرکات ورزشی را با (پلکیدن=رقصیدن) انجام دهم تا رگهایمنگیرد.
صبحانهی امروز را به توصیهی خانم مسنی که دو هفتهی پیش در دندانپزشکی دیدم، ارده و شیره خوردم. میگفت: «هنوز جوانی برای کشیدن دندان.» گفتم: «۴۲ سالم است.» میگفت که ربطی ندارد و تأکید کرد که همهی دردهای جسمی و روحی را از سردی بدن و مزاج است. میگفت هر مرضی هست از این غذاهای سرد و بیمصرف امروزی است و باید بیشتر به فکر سلامتیام باشم. کاری ندارم که حرفهایش تا چه حد درست و علمی بود یا پیشنهادش از سر دلسوزی بود یا فقط برای ارضای حس پنددهندگیاش سر صحبت را با من باز کرده بود و کاری هم ندارم که دو ساعت بعد چنان گرسنه شدم که انگار نه انگار دو سه قاشق گرمیجات خوردهام. اما همین که امروز باعث شد صبحانهی متفاوتی از روزهای قبل داشته باشم و ایدهای برای گزارش نیکم پیدا کنم، ارزشش را داشت.
بعد از صبحانه به نظافت خانه و آشپزخانه میپردازم. ظرفهای الویهای را که برای همسرم درست کرده بودم تا با خودش به اداره ببرد، میشویم. راستش خودم هم دقیقاً نمیدانم چرا این را نوشتم. از منظر روانشناسی میتوان هزار برچسب پیدا کرد و به این حرکت چسباند و یک اختلال هم به آن وصل کرد. اما شاید یکی از دلایلش این باشد که میخواستم بگویم کارهای آشپزخانه چقدر از آدم انرژی میگیرند. یا شاید میخواستم بگویم مثلاً کدبانویی هستم که ساعت ده شب شروع کرده به درست کردن الویه. چون به همسرش قول داده بود در صبحانهی ماهانهی ادارهاش به او کمک کند، اما تمام روز قولش را فراموش کرده بود و تازه شب، بعد از آمدن همسرش، یادش افتاده بود. آن هم وقتی که از ترکیبات، جز مرغ و سیبزمینی چیز دیگری در خانه نداشته و بقیهی مواد را از اسنپ سفارش داده بود. حالا هم ظرفها در سینک تلنبار شدهاند.
خلاصه هرچه بوده، باعث شده بنویسم و منتشر کنم. ده بار نوشتهام و پاک کردهام که چرا اینها را مینویسم؟
باز به اهمیت حرفهای استاد دربارهی گزارش نیک فکر میکنم. آری، گزارش نیک مهم است، به این دلیل که تا نتوانی از خودت بنویسی، نمیتوانی از زبان دیگری بنویسی.
یک ساعت میخوابم و بعد به پیادهروی میروم. در مسیر خردهخریدی میکنم و برمیگردم. متنی دربارهی ارتباط دو موضوع نوشته بودم که هوا کنم، اما احساس کردم به بازنویسی نیاز دارد. کمی زیر و رویش کردم، اما هنوز نهایی نشده است. باید به دام وسواس نیفتم، وگرنه منتشر نخواهد شد.
از مطالعه که بگویم، این روزها فعلاً جستهگریخته از هر کتاب کمی میخوانم. داستان کوتاههای براهنی، «شب هول» هرمز شهدادی که هنوز حلزونی جلو میروم و نصف کتاب «شکارچی کرم ابریشم» که باقی مانده است. امروز اما کم خواندهام.
از شعر که بگویم، هر روز سهم خودش را دارد. در گروهی دوستانه در تلگرام، هر روز سعدی و حافظ به اشتراک گذاشته میشود و با هم میخوانیم. جدا از آن، گاهی شعری از شاعران معاصر هم میخوانیم.
از سلامت که بگویم، باید باشگاه را جدیتر بگیرم. ضعف پاها آزاردهنده شده است و از مصرف داروهای جورواجور هم بیزارم.
از کانال دوستان که بگویم، روزانه اگر فرصت کنم به کانالهایشان سر میزنم و مطالب زیبایشان را میخوانم. شرکت در وبینارهای دوستان مدرسهی نویسندگی را هم تازه شروع کردهام. فرصت پیش آمد در وبینار سارا و الهه شرکت کردم، اما از وبینار ساجده جا ماندم. نویسندهساز را هم تا جایی که بتوانم حتماً شرکت میکنم.
ظهر تدارک ناهار و ساعت سه و نیم با کاوه ناهار میخوریم. آشپزخانه را مرتب میکنم و کمی استراحت میکنم و به وبینار میرسم. غروب هم با همسرم به خرید میرویم. شب هم مهمان داریم. همزمان با هندزفری در گوش، مشغول تهیهی شام هستم و از شنیدن تمرینهای دوستان لذت میبرم.
حین کلاس، وقتی استاد از مادرش صحبت میکند، یاد رابطهام با کاوه میافتم. همان لحظه ایدهی نوشتن متنی در ذهنم شکل میگیرد. گوشهای یادداشت میکنم تا آخر شب آن را بهعنوان پستی در کانال هوا کنم.
بعد از کلاس و جمع کردن آشپزخانه، مینشینم پای نوشتنش. اما هنوز در کانال نگذاشتهام. دست و رویش را که شستم، میفرستمش در کانال.
راستی، مدتی بود فکر میکردم از دل گزارش نیک باید یک نتیجهگیری یا نکتهی اخلاقی بیرون کشید، اما حالا بدون توجه به آن راحتتر مینویسم. نتیجهاش همین نوشتن است.
الان اگر بخواهم راجع به امروز بنویسم، احتمالا خواهم گریست. ببین همین حالا هم چشمانم دارد نم میگیرد. الان اگر بخواهم بنویسم، احتمالا فقط ساید بد امروز را به یاد خواهم آورد. اما بگذار کل بار امروز را باد دهم و آسوده تن به خواب بسپارم.
با سه ساعت خواب شبانه از خواب برخواستم. هفت صبح. رفتم کلاس. هوا بینظیر بود. مامان زنگ زد. از کلاس آمدم بیرون. وقتی برگشتم استاد گفت:«خانم امیری مگر نگفته بودم اگر از کلاس خارج شدید، دیگر برنگردید؟». من آنقدر شوکزده و از یاد برده بودم که جز «مامانم بود، کار واجب داشت» چیزی نگفتم. آخر گفتند که بنشینم اینبار را. صورتم گر گرفت. دقیقهای بعد اما به کتف سپردم. بعدش داستان سایلنت بودن و استرس زنگ مامان را با استاد مطرح کردم. فقط به این دلیل بود که نمیخواستم از کسی متنفر باشم. خوشم نیامدن از کسی، برایم بار سنگین دارد. خوش آمدن از کسی هم بار عجیبی دارد. یکهو آن آدم که زیادی ازش تعریف کردهای، کاری میکند که شرمندهات میکند نسبت به تمام صحبتهای قبلیات. همیشه ترس این را داری که نکند گند بزند. ترجیحم این است که نسبت به آدمها بیتفاوت باشم.
بعدش رفتیم سایت IT. دقیقهای نشستیم و بعد رفتیم بالا که چایی بخوریم. همینکه برگشتیم و پشت میز نشستیم، چند دانشجو ارشد و استادشان وارد شدند. پرس و جو کردند که کلاس داریم یا نه. بعد هم استادشان با نهایت بیادبی که میل به تعریف ندارم، از ما خواست که برویم بیرون. نسبت به شر، آنتیبادیام. شر را دیر متوجه میشوم، شاید سعی میکنم دیر متوجه شوم که دید بدی نسبت به آدمها نداشته باشم. انتظار ندارم آدمها، بیادب و نامحترم باشند. آمدیم بیرون. یک ساعت و نیم بیرون نشستیم و درمورد اینور و آنور و کار زشت استاد اقتصادیها گپ زدیم. از پروانه آبی، گربه زرد رنگ و گل صورتی عکس گرفتم. بعدش به ملیحه زنگ زدم. با خودش و پسرکش ساعتی گپ زدم. آمدم اتاق، چیزی خورده نخورده، خواستم درس بخوانم که صفحه دوم، داشتم بیهوش میشدم. گوشی را تنظیم کردم روی یک ساعت و ده دقیقه بعد. خوابیدم. خواب عجیبی میدیدم. گوشی زنگ خورد. خاموش کردم. یک دقیقه دیگر. بیهوش شدم باز. وقتی بیدار شدم، پنج و سه دقیقه بود. پنج و نیم کلاس داشتم. ده دقیقهای آرایش کردم و زود آماده شدم. حالت تهوع عجیبی داشتم. میلم به ماکارونی خوشمزهای که شکیبا پخته بود، نمیکشید. محض ضعف نزدن، چند لقمه خوردم و زدم بیرون. به مامان زنگ زدم. معتقد بود معدهام سردی کرده و توصیههایی کرد. حالا که میبینم، هیچ کدام را انجام ندادهام. از کلاس برگشتم. ساعت هفت بود. به استاد رضایی زنک زدم و درمورد کارآموزی که برایم صحبت کرده بود، پرسیدم. بعدش به استاد مرادخانی زنگ زدم. گفتم استرس کار اول را دارم. گفت نگران نباشم. احساس راحتی میکردم. پرسیده بود که احتمال میدهم دانشجوی خودم باشی، گفتم بله فردا باهاتان کلاس دارم. گفت پس خیلی خوب است. باید شنبه یا یکشنبه بروم پیششان که درمورد کار صحبت کنیم. راه شرکت نزدیک بود، استاد، آشنا بود و من خوشحال بودم. لبانم از دو سمت کش میآمدند. اگر جنگ نشود، اگر ایران، اذیت نکند، تا یک ماه دیگر، بلاخره میشوم کارآموز این رشته. آهنگ گذاشتم و شروع کردم راه رفتن، خندیدن، تر چشمی و فیلم یادگاری گرفتن. از کنار جاهای دنج دانشگاه رد که میشدم، دو به دو، سر به آغوش داشتند عاشقان دانشگاه. بامزهها. میخواستم به چندتاشان بگویم «ازتان عکس بگیرم. خیلی قاب خوشگلی را درست کردهاید.» ولی نگفتم و رد شدم. هفت و نیم شب بود. تصمیم گرفتم کمی بیشتر راه بروم. رفتم کوی اساتید. تاریک بود. چاوشی داشت از نرگس پاییزی میگفت. نور زردی از چراغ وسط خیابان به انبوه گلهای بغل جاده میخورد. باد تکانشان میداد و تصویری بهشتی خلق میکرد. لبخند بزرگی روی صورتم بود. «تجربه جدید!». در مغزم زنگ میزد. چقدر خوشم میآید از تجربه جدید. شاید تجربههای خوب جدید. قربانی داشت باصدای بلند سکوت خیابان را میشکست. صدای کم کردم. جاده که پیچید، من هم رفتم. از آن سمت جاده کسی میآمد که لباس ورزشی زیبا و متفاوتی به تن داشت. از دور شبیه کسی میزد. آمد جلوتر و بله. استاد زراعتگری بود. معاون مالی دانشگاه که صبح باهاش کلاس داشتیم. خندهام گرفت و دهنم وامانده بود. رفتم و رفتم. توی یکی از جادهها، کنار یکی از ساختمانهای فرعی، مردی آرنج به زانو سابیده بود و کمر کمان کرده بود. خسته بود یا ناراحت. نمیدانم. میخواستم بروم توی پارک کوچک کوی اساتید بنشینم و چند جمله بنویسم. هوا بوی گل میداد و دما، دمای بهشت را میمانست. به جای دیگری رسیدم که به پارک نمیخورد. کمی هم نگران حراست و گیرهایش بودم که مواخذهام کند. برگشتم. از پشت دانشکده و تالار امام رضا رد شدم و آمدم خوابگاه. دو صفحهای درس خواندم و حالا عزیز جان میخواهم بخواهم. قبلش هم میخواهم چیزهای دیگری را از روز را فاکتور بگیرم و به یاد نیاورمشان.
#روزمره
روزواژه: عجیب
تاریخ: ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: تجربه، دلتنگی، درس
توی کوچه ما هم بلاخره پاییز شد. شب چشمانمان را بستیم و فردا از سرما به خود لرزیدیم. دمای هوا خیلی ناگهانی تغییر کرد. خوشخوشان در پتو خزیدم و فرندز دیدم. وقتی هوا سرد میشود، دلم هوای گرمای این شش شخصیت را میکند. چرا؟ نمیدانم. بابا به کلاس رانندگی میرسانتم و در تمام راه به آسمان زیبا خیره میشوم. هیچ دوربینی رنگ آبی شفاف آسمان را نمیتواند ثبت کند جز چشمانم. وقتی میبینم نمیتوانم چیزی را آنطور که هست ثبت کنم به هر دلیلی، سعی میکنم با تمام ظرفیت چشمانم، ببینم و در حافظه بصریام ذخیرهاش کنم. مربی مرا به جاهای سختتر میبرد، امتحانهای سختتر میگیرد و پیروز از چالشها بیرون میآیم. به خانه برنمیگردم. میروم پیش ه که فردا ژوژمان دارد. با اینکه باید روی مقالهام کار کنم، باشهای میگویم و راهی خانهشان میشوم. حلیم میخوریم. در سرما میچسبد. و کنار مامان و بابا حرف میزنیم. بودن سهتاییمان خوش است. میروم بالا کمک ه. باید تصویر پرندهای را کلاژ کند و بعد هم پاسپارتو. همراه با صدای استاد در کارگاه شعر، مقواهای رنگی را برش میزنیم و با خندههای استاد میخندیم. وقت سریع میگذرد و کارها همچنان باقی است. سرعت را بیشتر میکنیم، حـ میآید کمک و سهتایی تا پاسی از شب، کارها را جلو میبریم. به ه میگویم شبهای ژوژمان درد مشترک تمام هنریهاست. به ژوژمانهای خودم میاندیشم. به کلاس امید امامیان که تا صبح بدون آنکه پلک روی هم بگذارم، پوستی میگذاشتم و دل و رودهی حروف را درمیآوردم. دوشنبههای سخت کلاس فونت. یا کلاس کامران افشار مهاجر، که باز هم تا صبح بستهبندی موکاپ میکردم. با سردرد سر کلاس مینشستم و با سیخونک بغلیام، از چرت میپریدم. چه روزهایی. چقدر در تمام اینها تنها بودم. و حالا داوطلبانه به یاری کسانی میشتابم که نمیخواهم رنج تنهایی را بکشند. کسی در شبهای ژوژمان و امتحان کنار من نبود، کسی در تویسرزدنهای نوشتن پایاننامه کنارم نبود و در تمام زندگی، با شمعی کمجون، غارهای زیادی را فتح کردم. باز هم برگردم، احتمالا همین را انتخاب میکنم اما در کمک گرفتن چیزهایی هست که در تنهایی رخ نمیدهند. دیروز در کنار هم یاد گرفتیم، تجربه اندکم را به نوهنرجو میگفتم، میخندیدیم و تجربهای مشترک داشتیم. و مهمتر از همه، خاطره ساختیم. سالها بعد در خاطراتش میتواند بگوید که عمهام در شبهای ژوژمان کنارم بود. تصویر زیبایی است. آیا با تنهایی کار کردن و کمک نگرفتن از دیگران، لذت این خاطرات را از خودمان و عزیزانمان دریغ نمیکنیم؟ فرصت عشق ورزیدن در شکل کمک را از هم نمیگیریم؟ باید مجال بدهیم عشق به هر طریقی در زندگیمان فرصت حضور پیدا کند و کمک گرفتن، نوعی عشق است.
کلمه امروز: خاکروبه
چک کردم بدک نبود. خوابم را قبل پریدن شکار کردم. کاشف به عمل آوردم یادداشت چیزه؟ از اهدافم نوشتم. روزگفتار ضبط کردم. حمام. گزارش نیک. جلوس با سارا. جای شیما خالا. تمرینجا. وبیکار. بستن بحث منطقیبودن و افتادن بحثی خوب آخر جلسه.
اینجا را میخواهم مفصل بگویم.
بعد وبیکار جمعکردم رفتم مکعب. دو پسر جوان پشتم نشتسه بودند و از روابط عاطفیشان میگفتند. گوش تیز کردم و فالگوشیِ غریبهها عجیب حال میدهد. معلوم بود یکیشان توی رابطهی عاطفی قارپوز خالص بود. عنآقا واسه دختره ناز کرده بوده، دختره هم درجا بلاک کرد بوده. بعد نشسته بود واسه دوستش غر میزد که با من قهر کرده و فلان. دوستش گفت ببین فلانی(دوستدختر خودش) یکسره به من میریند و نازکتر گل بهش نمیگویم. دختر است و مرز و شخصیتش را سفتوسخت و با چنگودندان میچسبد. یعنی تو این را هم نمیفهمی؟
بعد عکسی نشان هم دادند که پسر اسکله پرسید این چشم مال کی بوده و فاز عصبانیت برداشت و پسر بلده گفت چشم کی؟ چشم تو بود الاغ. دوستدخترت عکست را کشیده. تو دوستش داری دختره هم دوستت دارد. رمز و بکگراند گوشیش عکس تو بود.
البته اینجا کمی داشتم بالا میاوردم ولی باز هم گوش دادم.
تهش هم به پسر اسکله گفت واقعا خاک بر سرت فلانی. چقدر تو نفهمی. اصلا زن و دختر را نمیفهمی. حتی من هم زیر لب گفت یعنی خاک تو سرت فلانی.
تازه تهش عنآقا به دوستش گفت به دختره بگوید پیام بدهد تا عنآقا از دلش دربیاورد. اینبار با خودم گفتم نه خاک تو سرت کافی نیست. خاک بر سرت بریند.
برگشتم. وبینار گلی و مریم همزمان بود. رفتم وبینار مریم. از گفتوساز گفت و ارتباط و انتظار.
یادداشتم را بازنویسی کردم و چه طول کشید. بعدش سریال دیدم و بعد هم لالا. باییییییییییّ.
دیروز صبح با بچههای دانشگاه استخر بودیم. یک هفته دیگر باید چند پرسشنامه تحویل بدهیم و هنوز چیزی نداریم. همین حالا هم که دارم دربارهاش مینویسم، دستهایم یخ میکند.
بعد با یکی از اساتید رفتیم مدرسه پارس. چند ماه است بچههای آنجا را میشناسم، اما دیروز برای اولین بار خود مدرسه را دیدم. باید یک کلیدر از آنجا بنویسم. کلاسهای موسیقیشان فقط یکی از چیزهای فوقالعاده بود.
به تاریخ ۱۹ آبان ۱۴۰۵
/عادت به فلات های بیاثر/
پادگان و کارهای روتینش.
میگذرد و دیگر اذیت نیستم، شاید چون میدانم که تمام شده باید درنظرش بگیرم.
با همخدمتی داخل گردانم دیگر مثل اتشی بر روی علف های هرز رفتار نمیکنم. هرچند قرمه سبزی های پادگان از پسِ علف های هرز همچنان پابرجاست.
این روزها هوا سرد تر شده است. به حدی که منی که عاشق و هوادار این سرمای ازلی هستم هم کنترل دست و پاهایم را از کف دادهام. بیشتر از یکسال پیش همین موقع ها بود که برای تاب آوردن سرما بالای برجک و کنار بچه ها در چادر، هم اورکت میپوشیدیم، هم هودی باخود داشتیم و هم بلوز پشمی! این سرما من را به آن روزها میبرد.
چند روزی در پادگان ماندم و کاملا نوشتن گزارش نیک و ازادنویسی را فراموش کزدم و ان عادت ده روزه دوباره صفر شد.
در این چند روز اخیر یک کتاب خارق العاده از جورج لئونارد میخوانم که واقعا با تک تک سلول های بدنم دارم لمسش میکنم و این همان کتابی بود که خیلی وقت بود که مشتاق خواندنش بودم.
کتاب درمورد همهچیز است ولی هسته و شاکله اصلی آن درمورد همین کاری است که در مدرسه نویسندگی هم داریم با همدیگر تمرینش میکنیم. چیرگی و استادی.
و چه گذرهایی که به همهجا میزند کتاب با وجود صفحات کم حجمش. از اقتصاد آزاد و مزایای ان و همینطور معاسب مصرف گرایی در طرز فکر ما صحبت میکند، اینکه چقدر “دربند نتیجه بودن” و شدن را از این نظام باوری و فرهنگی-اقتصادی فراگرفتهایم. با مثال هایی جذاب یاداوری میکند که مسیر استادی راهیست بیانتها. حال سوال این است: تو چقدر تشنهای؟
مثالی میزند از روزی که یک شاگرد آیکیدوی خود را پاسخی داد. سوال از این قرار بود که “من برای عالی شدن در آیکیدو و مسلط شدن بر آن چقدر نیاز دارم تمرین کنم، ایا ۵ سال؟ ۲ سال؟” و جواب شوکهکننده است. لئونارد از او پرسید: “انتظار داری چقدر عمر کنی؟ جواب در پاسخ این سوال نهفته است!”
لئونارد در این کتاب شاهکار (من تا به حال همچین تسلطی بر همچین موضوع ذهنی و انتزاعیای نخوانده بودم که نویسنده خوددرگیری های خود را انقدر واکاوی کند تا به جوابی برای راهنمایی به دیگران پیدا کند.) از ۵ مورد اصلی استادی صحبت میکند. من تا به اینجای کار ۶۰ درصد کتاب را صرفا خواندم و واقعا پیشنهاد میکنم تو نیز آن را بخوانی اگر سوالاتی نظیر:
*برای استادی در هر حیطهای چه باید کرد؟
*استاد بهتر است یا خوداموز؟
*انتهای هر حوزه کاری چیست؟
*چطور انرژی مضاعف برای اهدافم پیدا کنم؟
*از کجا معلوم اصلا من توانایی انجام این کار را داشته باشم؟
*چرا در فرهنگ شرقی دانشجو یا شاگرد، تسلیم استاد میشود؟ (در این فصل از بیگاری هایی صحبت میکند که برایم همانندسازیای است برای همین روزهای سربازی اما با این تفاوت که در سربازی از تو بهرهکشی میشود و در این فرهنگ یادگیری شرقی تو را تسلیم میکند تا انقُلت نیاری به قول معروف!)
داری.
من در گزارش نیک های بعدی حتما از نوشته های این کتاب ارزشمند با “تو” به اشتراک میگذارم چون میدانم این میدان بازی ما این سوالات را برای هر انسانی ایجاد میکند.
________________
چه راهکارهایی برای جذاب کردن آزادنویسی هایت داری؟
*موسیقی کلاسیک (یک آلبوم دوست دارم پیشنهاد بدم از Nicholas Britell که موسیقی سریال میراث یا همون Succession است. نوشته گزارش نیک و این قسمت با نوای آقای بریتل است و وای که چه اعجازی خلق کرده. همین چیزهاست که من را بیشتر مجذوب استادی و مسیر سفر قهرمان میکند.)
* فرم های متنوعی را برای شروع کردن بساز. مثل برای مثال نوشتهات را به مانند یک فرم هندسی و شکلی متنوع ایجاد کنی و این چهارچوب محدودکننده خودش مجبورت میکند به خلق چیزی تازه – Austin kleon در کتاب شاهکار مثل هنرمند بدزد میگوید که محدودیت اساس خلاقیت است.
*ابزار تازه (نه صرفا مداد و خودکار بلکه چیزهای بیربط. یکی از گرافیک دیزاینرهای خوب ایرانی که اسمش را یادم نیست ولی طراح پوسترهای تایپوگرافی است و طرح کنسرت “راک د پن” را خلق گرده بود میگفت که من حتی از سنگ های ریز و درشت هم برای بافت های متنوع در کارم استفاده میکنم.)
*محیطتت را عوض کن.
*قبل از نوشتن تمرین تنفس سرعتی انجام بده (الهامی از دیوید لینچ و علاقه مبرمش به مدیتیشن)
*پیاده روی
و…
_______________
چه کاری رو باید جدی تر به ملال و عادت تبدیلش کنی؟
*مسیر استادی موسیقیت دیگر باید شروع شود. دیگر گافیست دست دست کردن و اینکه فکر میکنی به اندازه کافی خوب نیستی یا تحصیلات اکادمیکت کامل نیست و یا شاید شوپن یا هر موزیسین دیگری از تو استعداد بیشتری دارد.
این مهمترین کاریست که باید خودم را “وقفش” کنم.
______________
جمله قصار امروز:
شاید بهتر است معنای یادگیری را طور دیگری بیان کنیم. یادگیری یعنی تغییر کردن و هنگام تغییر کردن مقاومت نیز ایجاد میشود. حال اگر مهمترین یادگیری زندگیت، فهم و درک چگونه یادگرفتن باشد، آنوقت مسیرت هموار تر از قبل میشود اما همچنان با سنگلاخ ها و چالههایش روبرو میشوی، این همان قانون “همایستایی”است.
-جورج لئونارد
۱۹ آبان ۱۴۰۵
ساعت ۳ بعدازظهر با تاخیر
کانالم را هنوز نساختم ولی در گزارش نیک بعدی آدرسش را باتو به اشتراک میگذارم.
سهشنبه همیشه برایم عذاب است. نه همهاش، که از ۸ تا ۱ ظهرش. کلاسهای عمومی بیخودی که فقط وقت آدم را به اسارت میگیرند. به دوستم میگفتم حاضرم ۲۴ واحد تخصصی بردارم اما حتا یک واحد هم درس عمومی نداشته باشم.
صبح رفتم و کلافه نشستم سرکلاس. کتابم را درآوردم و مشغول خواندن شوهر دلخواه اسکار وایلد شدم. کتاب خواندن میارزد به تدریس بعضی از استادها. هزاران بار هم میارزد. بعد کلاس در محوطه دانشگاه قدم زدم و با همکلاسیهایم گفتیم و خندیدیم.
کلاس بعدی ورزش بود. خداروشکر بعد این ترم دیگر از شر ورزش خلاص میشوم. با اینکه از ارزش ورزش آگاهم اما از ورزشی که برای نمره گرفتن باشد متنفرم. البته امروز استاد اذیت نکرد. حداقل شانس آوردیم که در این یک مورد گیر استاد عقدهای نیفتادیم. بعد کلاس رفتم لوازم تحریری دانشکده علوم پایه که همیشه پر از جینقلیات است. میخواستم برای خودم یکی از این گیرههای پاپیونی گنده بگیرم که متاسفانه لا موجود شده بود. بدو خودم را رساندم به سلف. همکلاسیهایم رفتند خوابگاه، دیدم قرار است تنها بمانم برای همین تصمیم گرفتم غذایم را بگیرم ببرم خانه با بقیه بخورم. تازه، آخر چه کسی ۱۲ ناهار میخورد که من دومی باشم. البته اولی و دومی هستم چون هر روز در دانشگاه مجبورم ۱۱:۳۰ غذا بخورم. برگشتم خانه و ناهار را با مامان خوردم. چرتی زدم و بعد در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. آزادنویسی کردم با موسیقی کلاسیکی که استاد پخش کرده بود. بعد از وبینار رفتم حمام تا بعدش لباسهای گرم بپوشم. انگار مستقیم از تابستان رفتیم زمستان. چقدر هوا ناغافل سرد شد. امسال انگار زمان پاییز را جا انداخت. بعد حمام به تکالیف دانشگاهم رسیدم و کمی از شرقشناسی خواندم.
افشین عزیز
گفتی کلافهای.
یک دسته قلم و کاغذ بردار و همه جا کنار دستت داشته باش. لحظهای دور نیفت از خطخطی. عامدانه میگویم «خطخطی». اصلن مهم نیست چه میآوری روی کاغذ، مهم یکسرهگیست. یکسره بکش، هر واژه را به دهها شکل بکش. از ترسیم کلمات لذت ببر. عبارتهای پریشان بنویس. هاشور بزن. شکلهای هندسی را بینداز به جان هم.خامیِ دستهایت را چنان بکاه که هیچ چیز نانوشتنی به نظر نیاید.
هیچ چیز بیش از ذهن آدم در معرض آلودگی نیست.
شویندهام نوشتشیداییست، چرخش و گردش بیقرار قلم روی کاغذ. سابیدنِ چاردیوارِ مغز با نوک خودکار.
━━━━━━━━━━━━━━━━
بیفزایم فهرستی از ارتکابات سهشنبه را:
نوشتونویس و کتابغرقگی. تمرینجا و بررسی ۶ متن. وبینار «نویسندهساز» و پرداختن به این پرسش: «چگونه بر لذت آزادنویسی بیفزاییم؟». کلاس خصوصی در باب شعر و یادداشت. برگزاری جلسهی اضافه برای ۱۴مین کارگاه شعر بهقصد بررسی بررسی تمرینهای باقیمانده، عیشِ ناب. تماشای بقیهی فیلم «The Odyssey». یک خروار کار خردهریز و مطالعهی شبانگاهی.
━━━━━━━━━━━━━━━━
یادآوری کنم:
ثبتنام ۷۸دورهی نویسندگی خلاق و ۱۵مین کارگاه شعر در جریان است.
━━━━━━━━━━━━━━━━
ما آیندگانیم
سهشنبه بودن که خوب است همیشه. از وقتی کلاس بدن دارم هم بهترتر. کلاس بدن غروب است و تا تمام شود، اختتامیهی روز است و شام و خاندن و خفتن.
صبح اما با فکر کار نو بیدار شدهبودم. کار نو را شروع کردم و زمین و زمان زندگی جمع و جور شد و هیچ کار نصفهای فریاد نکشید «پس من چی؟» و خیال راحت اولویتها را تعطیل کردم و کار نو شد اولویت. برنامهریزی و چند مرحله اقدام و تمرین و بعد تمام. تمام روزم گرم شد به همان شعلهی صبح.
عادت جدید، عادتهای قبلی را هول میدهد عقب. زندگی بر مدار روتینها. ولی روتینهایی که مثل پازل جابهجا میشوند. مراقبه، ورزش، نرمش، و … . و امروز صفحات صبحگاهی جاماند. باشد روزی که به برنامهای برسم که همهی عادتهای خوب را دربرگیرد.
خبر خوب امروز اینکه، بالاخره رئیس با دورکاری موافقت کرد. این جوری فرصت بیشتری هست برای کارهای دیگر. نامهها و صدور مجوزها و یک بازدید از یک کارگاه چاپ. امروز از روزهای نادری بود که صدام برای ارباب رجوع بالا رفت. ارباب رجوعی که هم میخاهد ظاهر کارش قانونی باشد و هم در واقع قانونی نباشد و از من هم تأیید کتبی بگیرد.
از مهارتی شنیدم. بخشی از یک لایو روانشناسی را شنیدم. صفحات اول «شب هول» را دوباره خاندم و کلمهبرداری کردم. و خردهکاریهای لباس شستن و مرتب کردن و … .
وبینار را با قطعی و وصلی گذراندیم. آزادنویسی کردیم. کلمهبرداریها خانده شد. استاد، شعر نابی از آقای بهمنی را هدیه دادند. ساجده جان از شعر گفتند. و پرسش و پاسخها را شنیدم.
صبح. آزادنویسی اول صبح را با ماشین لباسشویی انجام میدهم. او سی دقیقه لباس میشوید، من سی دقیقه مینویسم. اما لباسشویی برنده میشود. هنوز هفت دقیقه مانده تا دور آخر را بزند که، خسته میشوم و به تعداد واژهها مینگرم. چیزی تا هزار نمانده بود.
بعد از آزادنویسی کمی به کانال دوستانم سر میزنم. حالا باید خودم را از روی مبلی که چند ساعت است بهش چسبیدهام جدا کنم. بلند میشوم. یک جایی دقیقا وسط کمرم تیر میکشد. نکن، از این کارها با خودت نکن. باید بروم پیادهروی. خرید هم دارم. از مرغفروشی تا ترهبار و سوپرمارکت. با دستهای پر به خانه برمیگردم. خریدها را روی اپن رها میکنم.
دمدمای ظهر. خریدها را به جاهایشان انتقال میدهم. بساط ناهار را آماده میکنم و تا بچهها نیامدهاند، شعر میخوانم و هرچه به چشمم زیبا میآید و تازه، مینویسم: «خراش پنجهی خورشید، گونهی گلرنگ صبح، عطر سرخ بلوغ، گونهی بیرنگ خاک.»
خودِظهر. همچنان به خواندن میگذرد، تا وقتی بچهها سر میرسند. دو تا مهمان کوچولو هم داریم. خانه شوق کودکانه میگیرد.
شب. داریم میرویم تولد. نمیدانم کی برمیگردیم. فقط میدانم بر که بگردیم، دیگر امروز نیست و تولد مفید است دیگر. مگر نه
چند روز میشود که دلم «کانال بچهها را نخواندیم، کانال بچهها را نخواندیم» راه انداخته بود. حق هم داشت. از آخرین کانالگردیام نیمقرنی میگذشت.
این شد که بهمحض بیدار شدن، تلگرام را باز کردم و «قربة الی الوجدان» گردش را شروع کردم.
روی دستهی همشهریار زدم و یکییکی از بالا تا پایین کانالها را باز کردم و یادداشتهای تلنبارشده را خواندم.
دنیاهای متفاوت، با لحنهای متفاوت. خوبی تلنبار شدن این است که آدم روند تغییر، گسترش واژگان و ورزیدگی قلم صاحب کلام را تا حدودی متوجه میشود. بدیاش هم این است که به تسلیت و تبریکها دیر میرسی. بعضی پستها از دهان میافتند و بعضیها دیگر موضوعیتی ندارند. موضوعیتی برای واکنش.
امروز فقط به همشهریار رسیدم. فردا قصد دارم به اطراف شهر بروم و پسفردا، اگر عمری باقی بود، به هممیهنان برسم.
اوه، کلمات ترکیبی خودساختهام را ردیف کردم و اصلاً خیالم نیست که برای کسی معنا ندارد.
این اسمهای نامأنوس، اولویتبندی من در کانالگردی است.
مثلاً همشهریار یعنی یاری که با من در یک شهر میزید. حالا شهر لزوماً مشهد نیست. شهر، شهر نوشتن است و هرکسی که به قدر کلمهای در نوشتن من حق دارد، هرکسی که با او به قدر یک تمرین، مشق نوشتن کردهام، همشهری است، یارِ همشهری.
اطراف شهر اما آنهایی هستند که جز با متنهایشان نمیشناسم؛ آنهایی که دنبال کردن کلماتشان را دوست دارم.
و میهن، نوشتن است. هرکسی که مینویسد، هرکسی که قلم به دست دارد، هرکسی که به نوشتن عشق میورزد، در میهن است؛ هممیهن است.
خب، ادامهی امروزم چگونه گذشت؟
با خواندن سه صفحه از زیباییشناسی کزازی و پنجاه صفحه از حکایت راوی به روایت راوی ناظرِ غوغا بیات.
نیمساعتی هم به روح در زندان خندیدم و بعد هم مشتی قرص را ریختم در حلقم و خوابیدم که خوابیدم.
کانال منhttps://t.me/meslenafas
کلمه سالام، خاطرهنویسی است. خوشحالم این کلمه را انتخاب کردم. شاید به این دلیل که هزاران خاطره دارم که در سرم میچرخند و بیرون نمیآیند، یعنی کسی را ندارم که برایش بازگو کنم. بنابراین خاطراتم را روی صفحاتی از ورد، کاغذ کاهی و گاهی در دفتر سررسیدم مینویسم.
امروز صبح دو سه صفحه بعد از رفتن پسرم به مدرسه نوشتم. راستش احساس کردم این روزها خیلی لاغر شده و شب قبل گفت که خسته است. نگرانیام را در موردش روی یک صفحه نوشتم و به این نتیجه رسیدم یک شربت مولتیویتامین از داروخانه با نظر مسئول فنی بگیرم و با هر قاشقی که میخورد نگرانیام را کمتر کنم. این موضوع را با همسرم در میان گذاشتم. او هم موافق بود و بیمشورت پزشک از داروخانه شربت تقویتی شامل انواع ویتامینهای گروه B را خرید. ظهر که پسرم از مدرسه برگشت، بعد از ناهار یک قاشق مرباخوری طبق دستور روی جلد نوش جان کرد. کمی آرام شدم.
در ادامۀ روز یکی دو پادکست و یک وبینار گوش کردم و به آموختههایم افزودم. البته بعضی وبینارها برایم تکرارِ مکررات است، اما تکرار را دوست دارم، از آنهایی هستم که بینیاز از تکرارها نیستم.
خوب الان هم یک پومودورو، به مدت بیستوپنج دقیقه قرار است از خاطرات رفتنم به سمت نویسندگی بنویسم و در اینجا به نام گزارش نیک، در وبسایتم به نام سفر نوشتن، و در کشکول خاطراتم در بله به نام خاطراتم منتشر کنم.
آزادانه نوشتن را دوست دارم. حس رهایی میدهد. تجربه کسی را دارم که سرش را از پنجره ماشین بیرون آورده، باد، موهایش را میپراکند و چشمهایش را میبندد و او با صدایی ممتدبا باد همسفر میشود. صدای دکمههای کیبورد را هم به همین دلیل دوست دارم چون حس همراهی می دهد.
داشتم میگفتم چه شد که به سمت نویسندگی کشیده شدم و به جایی رسیدم که با یک لینک به کانال مدرسه نویسندگی شاهین کلانتری پیوستم و در کارگاههای تمرین نوشتن عصرهای جمعه، ساعت ۱۷ تا ۱۹ با دوستان علاقمند همراه شدم.
راستش چون شانه فریزشدهام با دکتر و دارو کمی بهتر شده بود و دستم کمی بیشتر از سی سانت بالا میرفت، به خودم اجازه دادم بنویسم. آن موقع لپتاپ نداشتم. با یک گوشی سامسونگ وارد کارگاه میشدم و در دفتری که به همین امر اختصاص داده بودم می نوشتم. کجا؟ در اتاق دخترم روی صندلی میز کامپیوترش می نشستم و با کارگاه همراه میشدم. دختر بزرگم ۱۹ مردادماه همان سال مهاجرت کرده بود. مدتها بود دلم راضی نمیشد درِ اتاقش را باز کنم مگر وقتی که برای کارگاه آنلاین شدم و مجبور بودم جای خلوتی داشته باشم.
این کارگاه اولین کمکی که کرد، عادی شدن ماندن در اتاق خالی دخترم بود. این که بتوانم یکی دو ساعت غرقِ در کلاس باشم و به نبود دخترم فکر نکنم. برای خودم چایی میریختم و با یک بیسکوییت جلوی میز کامپیوتر روبهروی تخت دخترم مینشستم.
با هر تمرینی که مینوشتم گرهی از شانهام باز میشد. مخصوصاً نوشتههایی که در قالب خاطره بود و با یک موضوعی به خاطرات دخترم وصل میشدم. هم گریه میکردم هم مینوشتم. گریههایی که قبلاً بغض شده بودند تا دخترم نبیند. و کمکم دو سه ماه بعد رفتنش همین بغضها و حسرتها در شانهام لانه کردند و دستم را از کار انداختند.
حالا با نوشتن کمکم عقدهگشایی میشد و بازگویی باعث میشد از این سوگ بگذرم. با کلمه سوگ به این معنا امسال در وبیناری آشنا شدم. که هر از دست دادنی، سوگ محسوب میشود. و سوگ لزوماً به فوت و از دست دادن نزدیکان و عزیزان اطلاق نمیشود. بلکه جدا شدن و دوری از عزیزان هم دورانی دارند و سوگ پنهان نامیده میشوند. مثل ازدواج و رفتن فرزندان از خانه و تنهایی که سوگ محسوب میشود و باید با آگاهی دورهاش طی شود.
خلاصه با کلماتی که مینوشتم به نوعی سوگواری میکردم و اشکی که از چشمانم میچکید برای من نقش قرص مسکنی را داشت که به تأخیر افتاده بود.
این کارگاهها ادامه داشت تا رسیدیم به کارهای عید. همینطور که کار میکردم، همسرم گفت: انگار درد دستت کم شده که باز افتادی به کار نظافت؟!
تا این را گفت، یادم آمد از دستی که بالا نمیرفت حالا آزاد شده و درد ندارد… با خوشحالی حرفش را تصدیق کردم و گفتم راستی دردی ندارد و بالا میرود!…
صدای تایمر گوشی میآید. همینجا خاطره را رها میکنم تا گزارش نیک فردا شما را به خدا میسپارم…
مهتاب صادقی
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوود قاسمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روحانی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوود قاسمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشید خوش آموز on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرجس عظیمی on گزارش نیک ۱۸۱: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرح صداقت on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا سلیمانی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوود قاسمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینی پور on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From لیلاعلیقلیزاده on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوود قاسمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نیلوفر فدایی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوود قاسمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From بیتا پرهام on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسامقصودی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نرگس حسینی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبّه on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی فرخی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سیما دهقانپور on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From باده علوی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From داوود قاسمی on گزارش نیک ۱۸۲: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهشـید خوشآموز on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیث کاشانیزاده on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟