سال واژه: ساده
توی خیابانی گم شده بودم. از هر که کمک میخاستم، جوابم را نمیداد. آخرش، ترسیده گوشهی جدولی نشستم. دیدم گربهای سیاه از زیر ماشینی آمد بیرون. از ترس دیدنش جیغی کشیدم. آن موقع بود که از خاب پریدم. فکر میکردم چقدر خابیدهام، اما وقتی نگاهم به ساعت گوشیام افتاد، دیدم نه، هنوز کلهسحر است. این خابهایی که نه سر دارند نه ته، نگذاشتند بخابم.
پدر و خاهرم هم مرا جا گذاشته بودند. پس دوباره به آغوش رختخابم رفتم تا وقتی که مادر به سراغ آب دادن گلهایش آمد. از آن دل نکندم. مادر قرمهسبزی بار گذاشته بود. مغز قلمش را درآورد و برایم آورد. تازه بعد از خوردن مغز قلم، سردردم ولم کرد و توانستم ورقها را پر کنم از هرچه میگذشت.
همینجوری یک جمله مینوشتم، برای جملهی بعدیاش چند جمله مینوشتم که ببینم کدام بهتر است؟ اینجا بود که بلندخانی خودی نشان می داد.
به ساره مدتها بود قول یاد دادن کوکی را داده بودم، آخرش امروز دستور پختش را برایش فرستادم. ای کاش نزدیکم بود، با هم درست میکردیم. نویسندهساز هم بود. حرف از شعر بود و استاد از احسان ابراهیمی خاند و عجب کلماتی توی شعرش به کار برده بود. چندتایی از آنها را گذاشتم توی قوطی ذهن دوم. یاد بچگیم افتادم که تا شعری که حفظ کرده بودم را نمیخاندم، دست از اطرافیانم بر نمیداشتم. بیشتر شعرهایی که حفظ کرده بودم، از سهراب بود. شعرهایش آرامم میکرد. بعد هم مادر رفت تا پیش مادربزرگش بماند. تنها بود و نیاز به مراقبت داشت.دلم برای شنیدن خاطرههای شیرین عزیز جون تنگ شده است.
دلم میخاهد نماز میت از رضا دانشور را بخانم. دیگر بخابم.
شورای دانش آموزی امروز برگزار شد تجربه ی جدیدی بود عکس های زیادی هم گرفتیم. از دهم انسانی امتحا تاریخ گرفتم اما متاسفانه اغلبشون نخونده بودند و زیاد راهنمایی کردم برای هفته ی کتابخوانی هم چند کتاب چیدیم و عکس گرفتیم بعد مدرسه با خانمی تلفنی صحبت کردم تهران بودند برای آشنا شدن ازم پرسید پسرش نابینا بود برای ازد ازدواج ازم پرسید به مادر که گفتم خیلی مخالفت کرد شب ساندویچ مرغ داشتیم خیلی چاق شدم کاش برم باشگاه؛ فردا باید جواب بهشون بدم .قسمت ۱۲ سریال صد روز فریب رو دیدم و سکانس هاناکو و واکنش سوران و فلیپ بغضی شدم.
مریم باقری۲۴ آبان۱۴٠۵
«خاک آشنا» دیدم. برای لقمانوار آموختن استاد گفت. گفتنی ندارم برایش. نه واقعن ندارم. دیالوگهایش زوری بود. مسخره بود. حوصله سر بر بود. چرا اینطوری بود؟ چرا اینقدر مصنوعی بود. دیالوگها به کنار. چرا بازیگرها بازی نمیکردند و تلاش میکردند که بازی کنند. هیچ حسی توی رفتارشان نبود. انگار نه انگار عشقش را بعد سالها دیده. تو اینجا چیکار میکنی؟ یا پسره رفته از داییاش میپرسد: شما چند سال عاشق معشوق بودید؟ وات. فازت چیه؟ فازش چی بود؟ چرا باید اینطوری باشد؟ خیلی وقت است فیلم ایرانی ندیدهام. شاید به خاطر قدیمی بودنش بود ها؟ آخه فیلمهای قدیمی همینطوریاند اما اینها یه جور دیگری بودند. نمیدانم چرا اینطوری بود. هر چی که بود خوب نبود. ندارم چیزی برای گفتن برایش. وای آن اولش. داداش داداش گفتنش. شوهر چندمته؟ جان؟ چی شد؟
تمرینجا بود. هر بار مینویسم تمرینجا بود دلم میخاهد بگویم که چقدر خوب است که تمرینجا هست. استاد هم که برایمان خیلی خوب اجرا میکند وقتی تمرینها را میخاند. ایح ایح ایح. چقدر خوب است که همه چیز برایمان تکرار و تکرار میشود از پایه. هنوز جرات نکردهام تمرینی بفرستم برای تمرینجا. نه هنوز جراتش را ندارم.
ویدیویی آموزشی نقاشی دیدم. برای فضاسازی کتاب کودک. نزدیک به دو ساعتی بود و بعدش غش کردم. چرا هر وقت ویدیو آموزشی میبینم غش میکنم از خاب؟ انگار مغزم سنگین میشود و برای هضم به خاب احتیاج دارد. هر وقت کتاب سختی هم میخانم همینطور میشود اما برای نقاشی چرا؟ چرا واقعن؟
نویسندهساز بود و شعر بود و شعر. چه خوب بود شعر. چه خوب است شعر. شعرهای احسان ابراهیمی. چه کلماتی. چه تصاویری. چه ترکیبهایی. شعرهایش بغل کردنی بودند و بوست داشتنی.
نوشتیم با همکوشهایم. الا گفت ما همکوش همیم و این را در حیاتواژههای استاد دیده. همکوش. دوستش دارم. همکوش را. همکوشهایم را.
فائزه گفته بود برای وبینار سنگ بیاوریم. رفتم و جعبهی سنگهایم را آوردم. یکی یکی سنگهایم را بیرون آوردم. داشتم میگفتم کاش تاریخ داشتند سنگهایم. سنگها را کنار زدم دیدم ته جعبه تاریخ دارد چهارِ هشتاد و پنج. بیستسال پیش بود و پشمهایم ریخت. سنگهایم از اولین دریایمان بود. وقت نوشتن از سنگها نوشتم و از سنگها به کجاها که نرسیدم. از دریا نوشتم. از پا دردی که بعد از دریا شروع شد. از دکترهایی که رفتم. مشهد و تهران. از آن پابندی که دو تا میلهی آهنی دو طرفش داشت و باید استفادهاش میکردم. از آزمایشها از آمپولها. از اینکه ده سالی بود آن پا درد و بعد غیبش زد یکهویی همانطور که آمده بود. دریای اولمان را با وانت رفتیم یادش بخیر. همیشه با وانت و نیسان میرفتیم همه جا را وقتی تهران میرفتیم. وانتش چادردار بود. اولین دریایمان. وای چه خوب بود اولین دریایمان. عمو رضا میگفت صبحها: پاشید که دریا فرار کرد. روحت شاد عمو رضا. هعی. بعدش هم کلی باز خاطره زنده شد و نوشتم و نوشتم ازشان. باز داشت غمم گین میشد و نوشتن داشت من را میبرد سمتی که نمیخاستم. اما نوشتم و باز هم نوشتم.
خاندم «لبریختهها» را. رویایی یدالله.
وبینار کوک کودکی فائزه بود. خوش گذشت. از توجه گفت برایمان. از توجهای که کودک میخاهد. از توجهی که ما میخاهیم. بعد توجهمان را دادیم به سنگ. سنگهایی که گفته بود پیدا کنیم و بیاوریم.
گپی با همکوشان.
خاندم «نار بانو» از «شرق بنفشه» را. شهریار مندنیپور. خوب است مندنیپور. استاد برای جنونش معرفی کرد. جنون میخاستم. متنی جنونوار. میخاهم بخانم هنوز. میخاهم همهی کتابهایش را بخانم. جنون میخاهم. دارد مندنیپور. الا هم دارد. جنونش را میبوسم. میگوید جنون میبینم یاد تو میفتم. میگویم برایم بفرست هر کجا که جنون دیدی. جنون میخاهم. جنونوار متنی.
پروانههای امروزم:
پروانهی شمارهی یک: کلهام را سپردم به خانم آرایشگر و مویم را از دست موخورهها نجات دادم.
پروانهی شمارهی دو:
از کتاب حق نوشتن خواندم.
پروانهی شمارهی سه:
با مامان توی هوای سرد چای و بلال خوردیم. چای بدمزه و کهنه، اما بلال خوشمزه و شیرین بود.
پروانهی شمارهی چهار: یک لیوان کاپوچینوی داغ خوردم، چسبید.
پروانهی شمارهی پنج: به تنم یک دوش درست و حسابی هدیه دادم.
پروانهی شمارهی شش: برای ساختن واژههای جدید تلاش کردم.
پروانهی شمارهی هفت: اتاقم را تروتمیز کردم.
پروانهی شمارهی هشت: به صوت وبینار گوش دادم.
پروانهی شمارهی نه: روز آفتابی بود و شب بارانی شد. صدای باران باعث ذوق گوشم شد.
اما این پایان ماجرا نیست و باید بدانید که هر روز علاوه بر پروانهها عنکبوتهایی هم دارد.
عنکبوتهای امروزم:
عنکبوت شمارهی یک: نخدندان گم شد و هرچه گشتم پیدا نشد.
عنکبوت شمارهی دو: موقع برگشتن به خانه گوشی به بلوتوث ماشین وصل نشد.
عنکبوت شمارهی سه: امروز دوبار برقمان قطع شد. یکبار ظهر، یکبار شب.
عنکبوت شمارهی چهار: امروز وقت کمی صرف نوشتن شد.
عزیزم اگر تو نبودی من هم میرفتم. وجود تو گرم نگهم میدارد. تویی که فاصلههایم را کم میکنی. تویی که در روزهای به تعطیلات رفتن مغزم همدمم میشوی. تویی که مشوق دیدنم هستی. با حمایت تو توانستم از آینه نهراسم. به تخم چشمهایم بنگرم و مواجه شوم با خشم و ترس و بغض و حسرت و ناتوانیم. تو بودی با آن غریبه آشنایم کردی. و شناختم آشنای ژندهپوش ته مردمکهایم را. دستم را گرفتی و یادم دادی دستش را بگیرم. بغلش کنم و بتکانم خاک تنش را. با هم برخاستیم و جامهی نو پوشیدیم. راه افتادیم. پیش بردیم مسائل را. جاری شدیم. تو کهنهدوستیم با سحر را تازه کردی. بیدار میشوم در تاریکی. یادم دادی جای خالی را پر کنم. نماز میخوانم. عینکی دادی پیسیهایم را ببینم و نگریزم از درد. نفس میکشم هر صبح با شیرود. یادآوری کردی راه پاکسازی روح را. لقمه میزنم به کلمات و جمله میسازم آغاز روز. پررنگ کردی پراکندگی دورم را. از شلختگیم میکاهم هر روز. اتصالی رابطههایم را به چشمم آوردی. مواجه میشوم و میکوشم علت اتصالی را بیابم. نشانم دادی گره گلویم را با دست باز کنم. ابراز میکنم خودم را و نمیشرمم از احساساتم.
عزیزم با تو آبستن نیکان شدم. مکررْ زایشی متفاوت. ممنونم گرم نگهم میداری. با توست سالم زاده میشوند بچهروزهایم.
گزارش نیک ۱۱
از پنجشنبه گزارش نویسیهایم متوقف شد تا حالا که یکشنبه است. زندگی حسابی دَرهم گره خورده بود و من هم میانِ گرهها گیر کرده بودم.
حالا از بِین گرهها بیرون آمدهام و نفس میکشم. دوباره موسیقیِ بیکلام گوش میکنم و در تلاش برای زیستن هستم. نه فقط زنده بودن.
روزم نسبتا از ظهر شروع شد. طبق معمول.
ناهار و نماز و بعد هم افتادم به تمیزکاری. کوهی از لباسهایِ جابجا نشده. اتاقی پر از خاک و میزِکاری که سگ صاحبش را پیدا نمیکرد. چه برسد که من وسایلم را پیدا کنم. جابجایی وسایل تقریبا تا تاریک شدنِ هوا طول کشید. بعد هم گردگیری و جارو. کتاب جدید انتخاب کردهام برای مطالعه. نامش «کتابفروشی» ست و هیچ نظری راجعبه اینکه چه داستانی در دلش پنهان است ندارم. بعد از انتخاب کتاب، برای اتاق بایگانی یادداشت گذاشتم. یادداشت روزانهام را نوشتم و از دفترِ هَردَمنویسیام هم دور نشدم.
فهرست کارهایم را هم یادداشت کردم و علامت زدم. فردا باز با بچهها کلاس دارم. نمیدانم چرا هنوز میروم سَرکلاسشان. فکر کنم دلم میسوزد همینطوری بیبهره از ادبیات بزرگ شوند و بیسواد بمانند. برای من جز خستگیِ وحشتناک و تلف شدنِ دوشنبههایم چیزی ندارد. اما خب چه میشود کرد. اگر اینطوری بزرگ شوند ممکن است آنقدری در استفاده از زبان ناتوان شوند که در نسل آینده هیچ نویسندهای وجود نداشته باشد و تمام زندگیشان را به کمک هوش مصنوعی سپری کنند و برای ارتباط هم دیگر سراغ زبانِ اشاره بروند. جدی میگویم! نمیدانید بچهها در چه حد بیسواد شدهاند. مخصوصا در حوزه ادبیات! هیچکس درک نمیکند در ادبیات حتی هنرِ زندگی کردن هم میآموزند و تمامِ این بچهها بیبهره از معجزاتِ این هنر و این زبانِ غنی، درحال رشد هستند.
بگذریم. برای فردا برنامهریزی کردم. دوباره همهچیز را مرتب کردم. آخرشبی شام خوردم. یادم آمد دیشب ماه را پس از مدتها در پنجره دیدم و حالا دوباره نیست. نمیدانم مدام کجا غیبش میزند.
ابتدا کاش میشد برای ثبت گزارش نیک، کانالی، گروهی چیزی شکل میگرفت تا راحتتر بشود گزارشها را بررسی کرد. حتی ریکشن داد و نظر نوشت. پَرسه در سایت کمی سخت است. راستش آن قابلیت ریکشن کمی دلگرمیست که کسی نوشتهات را خوانده. بعد از این، دوست داشتم همتی میداشتم تا هرروز رخدادک مینوشتم و ثبت میکردم. کاش آن همت در خانهام را بزند. هم همتِ رخدادکنویسی هم یک همت پول. حتی قول میدهم در رخدادکم هم ذکر کنم. زیادهخواه هم نیستم. همان یک همت کافیست.
یک که آنقدری نمیشود.
امروز یک پاره شعر از صائب تبریزی سرزبانم افتاده از صبح هرجا را که پیدا میکنم مینویسمش.
میگوید:
بودِ ما محضِ نمود است…
سرابیم، سراب…
خاکِ عالم. گزارشم را جای اشتباهی ثبتکردهام.
ببخشید…
گزارش نیک ۱۱
از پنجشنبه گزارش نویسیهایم متوقف شد تا حالا که یکشنبه است. زندگی حسابی دَرهم گره خورده بود و من هم میانِ گرهها گیر کرده بودم.
حالا از بِین گرهها بیرون آمدهام و نفس میکشم. دوباره موسیقیِ بیکلام گوش میکنم و در تلاش برای زیستن هستم. نه فقط زنده بودن.
روزم نسبتا از ظهر شروع شد. طبق معمول.
ناهار و نماز و بعد هم افتادم به تمیزکاری. کوهی از لباسهایِ جابجا نشده. اتاقی پر از خاک و میزِکاری که سگ صاحبش را پیدا نمیکرد. چه برسد که من وسایلم را پیدا کنم. جابجایی وسایل تقریبا تا تاریک شدنِ هوا طول کشید. بعد هم گردگیری و جارو. کتاب جدید انتخاب کردهام برای مطالعه. نامش «کتابفروشی» ست و هیچ نظری راجعبه اینکه چه داستانی در دلش پنهان است ندارم. بعد از انتخاب کتاب، برای اتاق بایگانی یادداشت گذاشتم. یادداشت روزانهام را نوشتم و از دفترِ هَردَمنویسیام هم دور نشدم.
فهرست کارهایم را هم یادداشت کردم و علامت زدم. فردا باز با بچهها کلاس دارم. نمیدانم چرا هنوز میروم سَرکلاسشان. فکر کنم دلم میسوزد همینطوری بیبهره از ادبیات بزرگ شوند و بیسواد بمانند. برای من جز خستگیِ وحشتناک و تلف شدنِ دوشنبههایم چیزی ندارد. اما خب چه میشود کرد. اگر اینطوری بزرگ شوند ممکن است آنقدری در استفاده از زبان ناتوان شوند که در نسل آینده هیچ نویسندهای وجود نداشته باشد و تمام زندگیشان را به کمک هوش مصنوعی سپری کنند و برای ارتباط هم دیگر سراغ زبانِ اشاره بروند. جدی میگویم! نمیدانید بچهها در چه حد بیسواد شدهاند. مخصوصا در حوزه ادبیات! هیچکس درک نمیکند در ادبیات حتی هنرِ زندگی کردن هم میآموزند و تمامِ این بچهها بیبهره از معجزاتِ این هنر و این زبانِ غنی، درحال رشد هستند.
بگذریم. برای فردا برنامهریزی کردم. دوباره همهچیز را مرتب کردم. آخرشبی شام خوردم. یادم آمد دیشب ماه را پس از مدتها در پنجره دیدم و حالا دوباره نیست. نمیدانم مدام کجا غیبش میزند.
ابتدا کاش میشد برای ثبت گزارش نیک، کانالی، گروهی چیزی شکل میگرفت تا راحتتر بشود گزارشها را بررسی کرد. حتی ریکشن داد و نظر نوشت. پَرسه در سایت کمی سخت است. راستش آن قابلیت ریکشن کمی دلگرمیست که کسی نوشتهات را خوانده. بعد از این، دوست داشتم همتی میداشتم تا هرروز رخدادک مینوشتم و ثبت میکردم. کاش آن همت در خانهام را بزند. هم همتِ رخدادکنویسی هم یک همت پول. حتی قول میدهم در رخدادکم هم ذکر کنم. زیادهخواه هم نیستم. همان یک همت کافیست.
یک که آنقدری نمیشود.
امروز یک پاره شعر از صائب تبریزی سرزبانم افتاده از صبح هرجا را که پیدا میکنم مینویسمش.
میگوید:
بودِ ما محضِ نمود است…
سرابیم، سراب…
روز را با آزادنویسی آغازیدم.
مطالعه کردم. برای فردا تصمیم گرفتم «شب هول» را شروع کنم.
تمرین «کارگاه خردهخاطره» را ثبت کردم.
ورزش کردم و گامیدم.
خوابیدم. ساعت خوابم وحشتناک است.
دوباره آزادنویسی کردم.
کانال تلگرامم را بهروز کردم.
«گزارش نیک» را ثبت میکنم و شب را ادامه میدهم.
سلام داداش
این روزها وقت برای سرخاراندن ندارم. قسمت بیشتر وقتم میرود برای کلاسهای دانشگاهم. این ترم چهار درس داریم مرزباننامه و تاریخ جهانگشا. فعلا داریم مرزباننامه را میخوانیم. اینقدر کلمات عربی دارد که آدم را از حظّ خواندن میاندازد. درس بعدیمان نقد ادبی است که عاشقش هستم. فعلا استاد گفته داستان شرلی جکسون را نقد کنیم. لذت بردم از انجام تکلیفم. گذاشتمش توی سایت دوست داشتی برو بخوانش. درس سوم مثنوی است که آنهم جالب و جذاب است. درس چهارم هم زبان تخصصی که آنهم هی. رسیدن به تکالیف همین چهار تا درس خودش یک دنیا کار است. کلاسهای پنج شنبه و جمعه هم هست که آن جای خودش را دارد و حسابی کیف میدهد. مادام بوواری را خواندم. یه نقد هم برایش مینویسم. شاید همین فردا البته. نقد که نه منظورم تحلیل بود. پایان تلخی داشت. هنوز نتوانستهام کتاب جدیدی دست بگیرم. انگار سوگوار مادام بوواری هستم.
اوضاع احمد فعلا خوب است باید برود رادیو تراپی و شیمی درمانی. دکترش گفته است فقط ده تا دوازده درصد از این بیماران بیشتر از یکسال عمر میکنند. درمان خیلی به بدن بیمار بستگی دارد که چطور جواب بدهد. شش هفته شیمی درمانی طول میکشد. باید منتظر بمانیم ببینیم توده با ما چه میکند. دیشب رفته بودیم پیش عمو احمد. مهمان داشتند. روی هم یازده نفر بودیم که پنج نفرمان یک دوره سرطان را گذرانده بود. آمار بالایی بود بیشتر از فشار و قند و بیماریهای قلبی. سونامی سرطان که میگویند همین است.
راستی داداش چند روز پیش فاطمه برایم پیدیاف یک مقاله از تفکرات هگل و اینکه حقیقت چیست فرستاد. هگل دیدگاه جالبی راجع به حقیقت دارد. میگوید حقیقت همان آگاهی است که انسان آن را یکباره به دست نمیآورد. میگوید باید دنبال حقیقت بود؛ هر لحظه از زندگی آنهم با تجربه کردن.
حالا رضا جان سوال من این است که با این دیدگاه، حقیقتی که من به آن میرسم با حقیقتی که تو به آن میرسی فرق دارد. حتی حقیقتی که الان به آن رسیدهام با حقیقتی که سال دیگر به آن میرسم هم فرق دارد. پس آیا این حقیقت قابل اتکاست؟ حقیقتی که قابل آموزش نباشد و از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد اساسا میتوان حقیقت نامید؟
چند شبی است که خوابهای عجیبوغریب میبینم. شاید چون به ذهنم اعتماد کردهام تصمیم گرفته که شگفتزدهام کند.
یادداشت روزنامه را نوشتم اما پاراگراف آخرش هنوز مانده که تا آخر شب تکمیلش میکنم.
هزار کلمه آزادنویسی کردم، از خوابهایم و خاطرات دوران مدرسه.
یکی از اسکریپتها نیاز داشت به ویراستاری و افزودن چند پاراگراف برای محکمکاری.
فیلم the french dispatch را نصفه دیدم. از نوع ساختش خوشم نیامد پس Shift + delete.
نصف وبینار نویسندهساز را بودم و بعدش مشغول تمامکردن یادداشت روزنامه شدم.
دو ویدئو دیدم دربارهٔ آزمون تافل و نحوهٔ ورود به دانشگاه هاروارد. میدانم که از چند فرسخی دانشگاه هاروارد هم نمیشود رد شد، اما دوست داشتم فرایندش را محض ارضای کنجکاوی بدانم.
مستند the narcissist playbook از همان ابتدا میخکوبم کرد. پیشنهادش میدهم.
کمی پیادهروی شبانه.
تخمه خریدم و همراه رئالیتی شو تمامش کردم.
گزارش نیک | یک روز معمولی، یک جهان دلتنگی
.
میخواهم آنقدر زندگی کنم که هم دلم به آدمی گرم باشد، هم دستم به کاری، هم ذهنم به دانشی و هم روحم به خدایی. ❤️
(شاید نوشتن این گزینگویه تنها نیک امروزم بود)
.
امروز از آن روزهایی بود که آدم دلش میخواهد یکی بیاید، بنشیند روبهرویش و بگوید: خب، حالا چه کار کنیم که زندگی دوباره زندگی شود؟
.
نه اینکه نسخه بپیچد. نه اینکه بگوید قوی باش، بگذرد، زمان همهچیز را درست میکند و از این تسلیتهای تاریخمصرفگذشته تحویل بدهد. فقط باشد. همین.
.
امروز دلتنگ امیرعلی بودم. نه از آن دلتنگیهای مرتب و مؤدب که آدم یک عکس نگاه کند، آهی بکشد و برود سراغ کارش. از آن دلتنگیهای مهاجم که بیاجازه وارد میشوند، صندلی میکشند، مینشینند وسط سینه آدم و تا اطلاع ثانوی هم قصد رفتن ندارند. دوست داشتم در اتاقم را باز کرده و بگوید: «بریم پیادهروی؟ بریم تجریش؟ بریم لمیز؟» و آخرش هم هیچ کجا نرویم.
.
خستهام. یک جور خستگی که با خواب و تعطیلی و سفر و حتی عوض کردن منظره برطرف نمیشود. دلم یک زندگی تازه میخواهد، نه لزوماً زندگی پرزرقوبرق و پرسرعت. یک زندگی معمولیِ خوشساخت.
.
دلم عشق میخواهد. یک آدم همسلیقه، همجهان و همقدم. کسی که مدرن باشد و بیریشه نباشد، هم از هنر سر دربیاورد، هم دلش سفر بخواهد. کسی که بشود با او درباره خدا حرف زد، بعد سر انتخاب یک هتل خوب بحث کرد، بعد رفت یک نمایشگاه دید و شب، بیآنکه لازم باشد حرف مهمی بزنیم، کنار هم شام خورد. کسی که حضورش به آینده انگیزه بدهد، نه اینکه برای ماندنش مجبور باشم هر روز با خودم مذاکره کنم.
.
دلم میخواهد ورزش کنم. کتاب بنویسم. یک هنر دستی یاد بگیرم، چیزی بسازم که بشود لمسش کرد. سفال، کتاب دستساز، یک شیء کوچک چوبی یا هر چیزی که از زیر دستم بیرون بیاید و بگویم این را من ساختهام. دلم میخواهد بیشتر به خدا نزدیک شوم. نمازهایم فقط قرارهای روزانه نباشند، ملاقات باشند. قرآن بخوانم، کار خیر کنم، به فکر آخرت باشم و کمی هم از این همه دویدن برای دنیایی که گاهی حتی حوصلهمان را ندارد، دست بردارم.
.
فهرست بلندبالایی است. انگار برای زندگی بعدیام سفارش ثبت کردهام، درحالیکه هنوز با زندگی فعلی تسویهحساب نکردهام!
.
اما میان تمام این خواستهها، یک جای خالی هست که با هیچکدام پر نمیشود.
.
امیرعلی.
.
دلم برای داشتنش تنگ شده. برای برادری که میشد به او زنگ زد، چیزی تعریف کرد، خندید، غر زد یا حتی هیچ نگفت. دلم برای آن بخش از زندگیام تنگ شده که در آن هنوز او حضور داشت. گاهی آدم فقط دلتنگ یک نفر نیست، دلتنگ خودش در زمان حضور آن آدم هم هست.
.
نمیدانم اگر بود، درباره این آرزوها چه میگفت. احتمالاً چندتایشان را مسخره میکرد، برای چندتای دیگر نسخه میپیچید و آخر سر هم یک چیزی میگفت که از خنده رودهبر شوم. شاید هم میگفت اینقدر فکر نکن، یک کاری بکن!
.
امروز دلم میخواهد زندگی را از نو بچینم، مثل خانهای که معمارش متوجه شده یکی از اتاقهای اصلیاش برای همیشه خالی مانده. میشود مبلمان را عوض کرد، دیوارها را رنگ زد، پنجره بزرگتری گذاشت، نور را بیشتر کرد، اما آن اتاق را نمیشود به کسی اجاره داد.
.
شاید قرار نیست دلتنگی تمام شود. شاید باید یاد بگیرم با این مستأجر سمج کنار بیایم، فقط خواهشاً اجارهاش را بهموقع بدهد و هر شب اسبابکشی نکند به قلبم!
.
امروز نه خیلی امیدوارم، نه کاملاً ناامید. فقط خستهام و دلم میخواهد دوباره عاشق زندگی شوم. نه به قیمت فراموش کردن آدمهایی که دوستشان داشتهام، به احترام تمام چیزهایی که هنوز میتوانم دوست داشته باشم.
.
امیرعلی، اگر جایی صدایم را میشنوی، بدان هنوز کلی کار ناتمام دارم. هنوز باید کتاب بنویسم، عاشق شوم، سفر بروم، چیزی با دستهایم بسازم و آدم بهتری برای خدا و آدمها باشم.
.
فقط حیف که قرار بود بعضی از این کارها را با هم انجام بدهیم.
.
و نتیجهی گزارش نیک امروز:
زندگی همچنان در جریان است، یکی از مهمترین همکارانش استعفا نداده، فوت کرده است. و این دو، زمین تا آسمان فرق دارند.
قصد عزیمت ندارد این خلط بیپدر. جا خوش کرده در گلویم. به محض بسته شدن چشمهایم، در دیوارهی حلقم قدم میزند میزند میزند سرفه به گلویم. میسرفم زبان کوچکم را استخوانهای گلویم را تارهای حنجرهام را
میسرفم
سینکِ خالی پر میشود از من؛
از غذای در معدهماندهام، از افکار واماندهام، کارهای عقبماندهام، دلِ خاکمردهام
و من تهی
از غذا
از گوشت
از روح
تهی از خودم
از تو
آب میگیرم روی تکههای خودم
بازمیگردم
خالی، سبک، نفسزنان
پیروزمندانه و خسته
«تهیتر از این نمی…»
«زکی»
خلط بیپدر
قدم قدم قدم
گلویم را متر میکند
دوباره به سمت سینک میدوم
و تهیتر میشوم
از این
از این
از این
صبح زود بیدار شدم. کلاس اول را نرفتم و خودش لغو شد. بهجایش درس خواندم و کنسرتی در حمام برگزاریدم. موقع ناهار یک قسمت از انیمهی Orange دیدم. پیاده سراشیبی را برگشتم و سعی کردم طولش بدهم. حالا میروم به قول دیروزم برسم. راستی امروز میوه هم خوردم. معمولا تو خوابگاه یادم میرود.
خب رسیدم. پیرنگ جستوجو. مثل داستان جادوگر شهر اُز. یا دنکیشوت. یک طرح سه پردهای که هدفش بیشتر تغییر شخصیت است.
بعدش درس خواندم باز. تو اتاق مطالعه. معمولا روی تخت یا مبل میخوانم. فکر کنم دلیل داشت. همان خانومی که همیشه میآید آمده بود اینجاها را تمیز کند. فقط من بودم این تو. و او. و سروصدا.
وبینار حین پیادهروی. حرف از نامعمولها بود تو شعر. بعدش شام و کاری نکردن. تنهایی تو کافه. شب و هوای سرد. کمی از کتاب این راهش نیست. تا الان که منتظر ونم.
رسیدنی به طرح فکر کردم. دوتا ایدهی بهتر دارم که جزئیاتشان را نمیدانم هنوز. اما تقریبی چرا. بعدش خوابیدم یک ساعتی. خواب خوب است. عوضش درس خواندم. تودههای کبدی و IBS. الان هم میروم بخوابم. شببخیر فعلا.
پیش از کوچِ پرندهها
چون پرندهها همیشه قبل از زمستان کوچ میکنند، و من هم دارم میروم..
مهاجرت(دوری کردن از شهر و دیار خود.)
این هفته فقط به دو حالت به پایان میرسه. یا خوب یا بد.
نتایج کنکور و استخدام و مهاجرت و کوفت و زهرمار. هرچند نتایج کنکور و این کوچِ مسخره باعث میشود حتی بخش خوب را هم حس نکنم.
اگر آخر این هفته شکست بخورم، شاید آن موقع من بمانم و یک اجاق گاز و پنجرههای بسته.من دیگر تحمل باخت ندارم…
به ویدیو های اینستا که نگاه میکنم مردم را میبینم که سایت سنجش را باز میکنند و با ذوق فریاد میزنند “شد، بالاخره شد” و من انقدر سخت گرفتم که احتمالا هرگز این ذوق را تجربه نخواهم کرد. در حسرتش خواهم ماند. قلمم خیلی ضعیف شده. همه چیزم ضعیف شده. این روزها جز تقلا برای زندهماندن کاری از دستم بر نمیآید. از انجام همین وظیفۀ ساده هم گاه عاجزم. فقط مثل جنازه روی تخت میافتم تا روز بگذرد و پتو بکشم بر سرم و منتظر روز بعد بمانم. در انتظار معجزه ام؟ شاید(!)
بینهایت خسته ام.(…) کتاب میخوانم. و خدایان دوشنبهها میخندند آخرین کتابیست که خواندم. در فکر خواندن چند نمایشنامه هستم. ولی فقط در حد تفکرِ شبانهاند.
چند روزی میشه که سیاتیکم داره اذیت میکنه. کاش تا آخر هفته خوب شه نمیخوام لنگ بزنم.
هنوز با هدایت صحبت میکنم. شب به شب برایش نامه مینویسم، این چند روزِ اخیر کمتر و کوتاه تر.
دفترچۀ آبان هم چند روز زودتر تموم شد. مثل ماهِ پیش.
خطاطی میکنم؟ هنوز گاهی جوگیر میشوم و همه جا را به گند میکشم و در نهایت جای برگه های آغشته به مرکب آبی جز سطل آشغال نیست. چه سرنوشت شومی دارند کلمات نزد من(!)
برای خالی کردن بخش کمی از عقدههای هنرستانم مُهر درست کردم برای چاپ دستی. ماهی، ستاره و ..
از آدمهای متمرکز در لحظاتِ اخیرم، عباسنعلبندیان، بهرام صادقی، همچنان هدایت و بابک حمیدیان. هر یک را جدا جدا دوست دارم.
به ظاهر حرفهایم تمام شده. یاهو.
بی آنکه بخواهم می نویسم و حالم شبیه طالع نحس برج سرطان است نمی دانم چرا ما بی محابا به ادبیات چسبیده ایم و خدا ما را از ریاضی حل میکند و آخر کار ما منحل میشویم راستش را بخواهی کج و معوج حرف زدن هم کم سخت نیست اینکه بخواهیم دیگران را هنرمندانه با ایهام کنایه بفهمانیم اما آنچه من میفهمم هرکس که بخواهد نفهمد اتفاقا ادبیات راه دررو خوبی است آنقدر شاعرانه پشت میکند به بیت بیت اشعارت که انگار تو پروینی و او شهریار شاه چراغ.
خلاصه دلم ،دل ما پایینی ها خیلی وقت است از دست رفته شاید همان دبستان دل مرده شدیم وقتی کم کم فهمیدیم سوسیال و دموکرات هردو چوبی دراز در دست دیگرانند و ما آستینی کوتاه و پاره از انگولک های متوالی .
زندگی های عجیبی کنارمان زندگی میکنند و هر روز بیشتر احساس بردگی یک مشت لاابالی بی بازی و برنده بی قانون.
چند سالی است که دلخوشی هایم را فروخته ام به یک پناه بر خدا،واقعیتش دیگر خداهم پناهده ها را دیپورت میکند نه زبانش را بلدیم و هم با کردی گفتنمان حال نمی کند.به تازگی از هرم مازلو رسیده ام به خط زدن نیازهای اولیه مثل درمان،لباس،خوراک جالب است که مثلاً تازه فهمیده ام که خوراکی ها هم واجب و غیر واجب دارند فهمیده ام که خودم هیچ مهم نیستم و پسرم خیلی اولویت است.
خلاصه من چند بار بیشتر اینجا ننوشتم و از قضا همان چند بار هم در بعد ظهر حرفی از من زده نشد اما این گزارش نیک نبود درد دلی با آدم های بود که هرروز از کنارشان رد میشوم و مرا نه میشنوند و نه میبینند خوبی این روزها این است که به زودی باهم احساساتم را مرور میکنیم البته با صد تاسف.
عذر میخواهم اما باید بگویم که برای نوشتن سال واژه زیادی بلاتکلیف هستم.
دقیقا مثل وضعیت کنونی زندگی ام !
کاملا بلاتکلیف
-البته ، اینجوری که میگویم هم نیست ، حق انتخابی ندارم که میان چند انتخاب معلق بمانم.-
ای لعنت بر ذات کثیف آموزش و پرورش.
من عاشق کتابم ، برای همه کتابها جان میدهم اما کتاب درسی نه.
چون کل روز من پای این کتاب های لعنتی میگذرد . چشم هایم را که میبندم صفحات کتاب جلوی چشمم است.
چهار ساعت هر روز که در مدرسه با معلم ها سر و کار داریم و باید با ساز هر معلم یکجور برقصیم. بعد هم که برگشتم فقط سه ساعت نیاز داشتم که فشار روانی را هضم کنم.
بعد هم که دوباره درس و .. درس و … درس
اما خوشبختانه بعد از مدت ها امروز توانستم در وبینار نویسنده ساز بین عزیزان حضور داشته باشم.
واقعا فضا ، فضای خوبیست.
خستگی از تنم فرار میکند … عالیست… 🙂
راستی جدیدا در خانه شعر را زدم و شعر سپید در را به رویم باز کرده.
نگفتم بلاتکلیفم ؟ نمیدانم باید دقیقا چه خاکی بر سرم بریزم
شعر ؟ نویسندگی ؟
اصلا گیریم یکی را انتخاب کردم ، درس ها چه ؟ اییییییخدااااااااااااااااااااااا
اگر بخواهم به روزم نمره بدهم ۶/۱۰ به آن میدهم.
حال از ته قلبم آرزو میکنم اتفاقی بیوفتد ( نه در آن حد هم بد ) و امتحان فردا لغو شود..
از آن روزهای کِشدار
دال عزیز
دیشب اصلن خوب نخابیدم. ساعت پنج به نکبت بیدار شدم. خاب نرفته بودم کل شب را. همهاش فکر میکردم به کارهای امروز و نشد که دلچسب بخابم. استرس رسیدن و معطل شدن دوستم را هم داشتم. همین شد که پنج صبح بیدار شدم. اول نوشتم و بعد خاندم برای امتحان. بعدهم آماده شدم و زدم از خانه بیرون. امروز را با دوستی رفتم سمت دانشگاه و در راه یکعالم حرف زدیم و اینطور روز شروع شد.
به دانشکده که رسیدم، رفتیم سالن امتحاناتِ پایین. درهمان ساعت، امتحان دیگریهم در جریان بود. حالا فکر کن استاد ما ایستاده بود بین یکمشت آدم که سعی میکردند باتمرکز امتحان بدهند، داد میزد و سوالها را میگفت و بچهها هی داد میزدند که استاد میشود یکبار دیگر بگویید، جا ماندیم. البته که شایدهم بهنفع آن بچهها شد و توانستند راحت تقلب کنند. کاری که ما نتوانستیم بکنیم. یکی دوتا سوال را گیر کرده بودم و خاستم تا استاد نیست و گوشی روی پایم است، کارشان را یکسره کنم که یکدفعه دیدم آقای ع بالای سرم است و میگوید گوشی را بگذار توی کیف. خلاصه که فکرم ناکام ماند و در نطفه خفه شد. هرچه بلد بودم را نوشتم و زدم بیرون. تقلب به ما نیامده است.
ورزش را پیچاندم باز. تنبل نیستم بهخدا، باید برای امتحان بعدی میخاندم. پس رفتم توی یکی از کلاسها و نشستم به خاندن امتحان. نشسته بودم توی جا استادی. یکدفعه دیدم چندنفری آمدند تو و فهمیدم کلاسشان شروع شده. خاستم بلند شوم و بروم. عجلهای نداشتم تا اینکه یکی از آنها به جا استادی نزدیک شد و بهم فهماند استاد است. همین شد که سریع وسایلم را خِرکش کردم و از کلاس زدم بیرون.
امتحان دوم. دوباره همان سالن. دوباره آقای ع و تلفنهای مسخرهاش که فکر میکرد با بچههای دبستانی طرف است و به آنی که مثلن پشتِ خط بود هی با صدایی که ما بشنویم میگفت: «تو سالن پایین یه امتحان داره برگزار میشه. دوربینها رو بذار روی ضبط. شنیدی؟ میگم این پایین امتحانه، دوربینها رو روشن کن بذار روی ضبط که اگه تقلبی شد ضبط شده باشه.» و هی به ما نگاه میکرد که مطمئن شود ترسیدهایم و قید تقلب را میزنیم. شل کن مرد. خداهم برای امتحان کردن بندههایش اینهمه سخت نمیگیرد که تو برای پنج نمره میانترم، ما را خرِ مشحسن حساب میکنی و دوربین را روی ضبط میگذاری.
ناهار خوردم. خیلی کم. یخ بود و نمیخاستمش. نشستم به طراحی چیدمان تصویرسازی. با کاراکترهایی که طراحی کردهام خوش میگذرانم. اول دوستشان نداشتم. حس میکردم از بچهها بهتر از من است. حالا اما دوستشان دارم. خیلی زیاد. شاید بعدن عکس اجرای نهایی چیدمان را برایت فرستادم. خلاصه که کشیدم و رفتم به استاد نشان دادم و کمی تغییرات روانهی کار کرد و گفت برو درست کن و برایم عکس بفرست تا تایید بدهم و اجرا را شروع کن. بعد از مدتها میخاهم با آبرنگ کار کنم و ذوق دارم برایش. دیگر کاری نداشتم. تمرینجا را گوش دادم.
با دوستهام از دانشگاه زدیم بیرون و برگشتیم خانه. در مسیر وبیکار الهه را گوش میکردم و میانِ آن اینترنت قطع رفت و سایت پرتم کرد بیرون. کمی تلاشِ بینتیجه کردم و نشد که برگردم. باید ادامه را با فایل ضبط شده گوش کنم. رسیدم خانه و دیدم چه گشنهام. اما دلم غذا نمیخاست. بندهی چای، حق داشت که اینچنین تشنه باشد وقتی از صبح به او نرسیده است. مثل خمارها افتاده بودم کف اتاق و به مامان میگفتم چای چای. مامان آب را گذاشت جوش بیاید و دیگر نفهمیدم. یکچیزهایی میشنیدم که پاشو چای بخور و سرد شد. اما نا نداشتم حتا بگویم بگذار بخابم فعلن، بعدن دوباره بندگی میکنم برای چای. خلاصه که بیهوش شدم تا ساعت شش.
بیدار که شدم چایی را زدم بر بدن و مثلِ یک معتادِ تازه مواد کشیده، سرحال نشستم به تماشای فیلم «مارتین ایدن». نشد اما کامل ببینم. اول که درگیر زیرنویسی بودم که خطا میرفت و عقبجلو بود. بعدهم که کلاس نویسندگی خلاق شروع شد. امروز از راوی حرف زدیم و کتابی که همین امشب و فردا میخانمش. زیاد حجمی ندارد، برای همین میشود بیترس و سریع رفت سراغش و قالش را کند. ناراحتم که فقط یک جلسه از نویسندگی خلاق و این جمع خوشگذر مانده.
کلاس که تمام شد یوتاب پیام داد. مثل اینکه او هم از دیدنِ لایکهایم پای پستهای شاهکار بینصیب نبوده. به این میگویند تبلیغ. استاد بهخاطر لایک آنهمه پست مبتذل سوژهام کرد، اما همهی دوستهایم به هوای دیدن همین لایکها آمدند دنبال کردند پیجم را. حالا کی ضرر کرد؟ من یا استاد؟ (بلخره یکجوری باید جمع کنم این افتضاح را.) قرار شد با یوتاب حرف بزنیم و ذوق دارم برای گفتگویمان.
دوشی گرفتم و چقدر دلم میخاست زیر همان آبِ گرم بخابم. اما آمدم بیرون و دیدم دارد تیکتاک زمان میگذرد. پس باید بنویسم. نشستم به نوشتن و اینهم از گزارش نیک امروز.
گزارش نیک یکشنبه ــ ۱۴۰۵/۸/۲۴
ساعت ۹ بیدار شدم. مه نیمه غلیظی فضای حیاط را پر کرده بود. کمی سرد بود. برگشتم به زیر پتو. یاد دوران کودکی افتادم که وقتی از سرما به خود میلرزیدیم، میرفتیم زیر پتو و گوشههای آن را جمع میکردیم زیر خودمان و با نفسهای گرممان آن فضا و خودمون را گرم میکردیم و لذت میبردیم. همین کار را کردم و باز خوابم برده بود.
و برخی از کارهای انجام شدهی امروز:
ــ شکرگزاری و یوگا
ــ هزار کلمه نویسی
ــ آموزش زبان ترکی
ــ تمرین پیانو
ــ طراحی و خط
ــ و گوش کردن و یادداشت برداری از فایل ضبط شدهی وبیکار سرزبان، آخرین مورد از مؤلفه های جهانشمول فکری و مؤلفهی انصاف:
برای منصف بودن، چه سؤالاتی باید بپرسیم؟
و دو کلیدواژهی انصاف: شواهد و موجه
و آخرشب هم تماشای بازی فوتبال اسپانیا ــ انگلیس گذشت.
گزارش نیک ۱۴۰۵/۰۸/۲۴
صبح که بیدار شدم، کتاب گاوخونی را خواندم و تمامش کردم. باقی روز را هم یا مینوشتم یا کلاس داشتم. فقط برای خوردن ناهار و شام پایین رفتم. یکی از تصمیمهای خوبی که گرفتم، جدا کردن میز مطالعه از اتاق خواب بود. حالا راحتتر پشت میز مینشینم و مینویسم. متنم را بازنویسی کردم، اما این بار از نو کوبیدم و ساختم. هنوز هم به دلم نمینشیند، اما برای استاد میفرستم تا حداقل ایرادهایم را پیدا کنم و برای بازنویسی بعدی از آنها استفاده کنم. امروز نتوانستم به پیادهروی بروم، اما بهجایش چند دقیقهای به تراس رفتم و راه رفتن مردم را تماشا کردم. فردا میخواهم یک کتاب جدید بخوانم. «بیگانه» آلبر کامو. هنوز فرصت نکرده بودم بخوانمش. فردا حتماً شروع میکنم.
اگر تنها بمانم با احسان ابراهیمی و آواز رازدارهایش کفایت نمیکند امروز؟
گیرم که هزارخط نوشته باشم و دوهزارخط هم خوانده. چه سود و چه ناسود؟
در وبینار نویسندهساز یاد میگیریم الفبای ماندن در مسیری از چگونه خواندنها و چگونه داشتنها. داشتن مجموعهی متنوعی از کتابها. طیف وسیعی که نردبانند شاید. هستند؟ نردبان واژهای مناسبی است به گمانم برای کتابها. میگوید هشتکتاب سهراب سپهری را چه میشود داشته باشی در کنار حافظ و آن هم داشته باشی در کنار اشعار احسان ابراهیمی؟
با خود میگویم هر چه میگوید را دارم. چه فایده بردهام؟ اندیشیدم شیوهی بهرهبری هم هنر میخواهد. اینکه بدانی مدیریت کنیشان. نردبانهای رها به چه کاری میآیند؟ نکند نردبانهایم گوشهی انباری خاک میخورند و من هم وهم بردارم که ماشاللهماشالله؛ دیگر گنجینهی کتابهایم پر اگر نباشد خالی هم نیست. گاهی راضی میشویم به خرید و داشتن کتابها بیآنکه دستگیرمان شود چگونه در خوانشوارگیشان بمانیم درست و بهقائده.
پس همین موضوع گندهایست برای من. کفایت مذاکرات. همین بهقائده خواندن در طیفی وسیع خود عمری زمانبرست.
شاید گذشت زمان بچربد بر این افکار، اما قدمهای امروزم اگر کج باشد چه؟ زمان که بگذرد و من در کجی فرومانده باشم چه؟
میسپارم خود را به جادهی سبزی که سنگفرشهایش کتابند. و سپردهام به نردبانها تا ایستاده بمانند.
به خواندن و بیشتر نوشتن گذشت. باز هم فارسی زیبای نفیسی در «فرنگیس» و شکار واژههایی چون «الماسگون» و «بیمهر» و «دلارا» و «رامشگری».
چندین نوبت آزادنویسی و پیش بردن هدف یکشنبه که در وبینار نویسندهساز دیروز نگاشته بودم. چالشِ سختش چاره جستن برای موانع بود و در نهایت دریافتم که پیشبرد هدفم را برای چشماندازِ بلندتری ببینم.
جستن واژههایی از «سوانح» غزالی. کوشیدم بر سر هر جمله بایستم تا جانِ سخن را بفهمم. برای همین خواندنش کوتاه بود اما پُردرنگ.
اینک پارهشعر امروز از شاملو:
«میچکد سمفونی شب
آرام
روی دلتنگی خاموش غروب»
میروم «جنگنامهی غلامان» را ادامه دهم.
این تازه شروع است
عزیز شاهین
بلاخره امروز آغازیدم. بارها پیش میآمد. پرسههایم در طاقچه غوطهور میشدم. برای یافتن کتابهای جدی. برای انجام کارهای جدی. برای دوستان مشتاق و جدی جدی. این مسیر نقطهی آغازش را گذاشتم. همان مسیری بود که مسقیم به آن کمالنهایی متصل است. گمانم بیخوابی. کمخوابی اولیه نیاز است تا کتابها را بخوانم. مطالب را بیرون بکشم.انها را سامان دهم. سنگبنای کارهای جدی را بگذارم. هضممطالب هم نیازمند پی در پی نوشتن و پرسش است. ناگزیر کارم دشوار است چون دربارهی داستان است. داستان اینقدر حرفها زده شده است. من یا کاری نمیآغازم یا اگر آغازیدم تا آنجا که امکانها مختلف را فراهمسازد بتوانم ایجاد کنم . این فرض را هم پذیرفتهام که کار در دل کار انجام تکمیل میشود. اطلاعیه کارهای جدی. برای دوستان جدی جدی به شرط حیات به زودی…
…………………………………….
از یکشنبهی روز
ضبطکزذن صدا در خلوت
آزادنویسی
شرکت در تمرینجا و کیفور شدن از قلم خانم علیزاده برای صحنهنویسی.
خواندن رودراوی
شرکت در نویسندهساز تا نیمه و پایان شارژ
دستگرفتن دوبارهی داستاناندیشی
خواندن بوطیقای ارسطو
دست گرفتن کتاب داستان رابرت مککی
به خاطره فکر میکنم. امروز که کتاب نازنین را میخاندم هم بهش فکر کردم. اگر من جای قهرمان داستان بودم انقدر همهچیز یادم نمیماند. اما او خوب همه چیز را از اول به خاطر میآورد. لجظهی آشناییشان، گفتوگوهایشان و احساساتشان.
چقدر به خاطراتمان اهمیت میدهیم؟
دفتر خاطراتم سالهاست خاک میخورد. اما یک چیز مرا دو.باره به خاطراتم باز میگرداند. همین نوشتن روزانهی گزارش نیک. اول به نظرم بیارزش میآمدند. فقط راهی برای حفظ سنگر نوشتن. اما حالا برایم ارزش دارند. چون با نوشتن هر روزم در این گزارشها از خاطرات و بخش بزرگی از احساساتم محافظت میکنم. من میخاهم بعدها به یاد بیاورم که ساحل قبلن که بوده و روز بیستچهار آبان سال هزار و چهارصد و پنج چه کرده. می.خاهم خودم را به یاد بیاورم. ساحل آینده بخشی از گذشتهاش است. بخشی از خابهایش حتا. پس باید نوشته شوند. باید بمانند. و نوشتن بهترین راه نگهداری آنهاست. درست است عکس هم کار میکند (البته برای خاب نه) اما نمیتواند همهی خاطرهی احساسات ما را در خودش جا بدهد. عکس صدای آن روز ما ضبط نمیکند. گزارش نیک صدای هر روز ماست. که بلند میگویم من امروز در این دنیا بودم و زیستم با تمام خوشی و ناخوشیاش.
شاید خیلی زیادی دراماتیکش کردم. تاثیر انیمیشنی که دیدم هم میتواند باشد. اما عیبی ندارد. میگذارم این موج بیرون بریزد.
امروز من هم بودم. و زیستم. صبح با خاهرم پنکیکهای پاتریکی خوردیم. شبیه هرنوع هیولایی میتوانست باشد جز پاتریک خنگ و گوگولی. اما اسمش را پاتریک گذاشتیم.
بعد از صبحانه برنامه ریختیم امروز باهم کاپکیک درست کنیم. اما وقت نشد. او درس خاند و منم اتاقم را حمعوجور کردم. بعدش نامه نوشتم. کتاب نازنین را خاندم. کمی رقص و نرمش و بعد هم حمام.
با احسان به سیبزمینیا (پاساژ پارک) رفتیم. غذای جدید در جای جدید امتحان کردیم. شب یک شب دو را یک بخش خاندیم. گشت زدیم بین مغازهها. بعد هم رهسپار مینیبوس و هوای سرد و خانه شدیم.
حالا واقعن وقت خاب است. فردا آزمایشگاه جادویی معجونسازی دارم. ببینیم اینبار قرار است چه معجونی درست کنیم.
☘️یکشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۴
ابتدای روز کلافه و سردرگم بودم. حس آدمی را داشتم که توی دریای پر از مروارید شناور است. ولع صید مرواریدهای بیشتر، لذتش را میدزدد. دستانش هی پر و خالی میشود. هر مرواریدی که صید میکند با رفتن سراغ بعدی، از دستش سُر میخورد و میرود کف دریا.
دیدم چقدر پُر از خالیام.
یکآن حس میکنم ذهنم پر از مطالب خوب است و در یک لحظه از کویر لوت هم بیآبوعلفتر.
حس پوچی و بیهودگی زیاد میآید به سراغم. وِلکنم نیست! اما با نوشتن تبوتابش فروکش میکند.
هر وقت صدای بد درون با چماقِ نتیجهگرایی میآید بالای سرم، فوری ندای نیک درونم قشنگیهای مسیر را قاب میکند جلوی چشمم تا لذتبردن را فراموش نکنم.
امروز هم به هدف فکر کردم. به حوزههایی که استاد گفت برای بیشترآموختن معین کنیم.
سه حوزه برگزیدم تا در طول هفته رصدشان کنم. و آخر هفته به قدر ارزنی، آموخته بریزم توی سبد معلوماتم.
اول؛ تندرستی.
برای کسی که یکبار سلامتیاش را از کف داده، این مهم همیشه در اولویت است.
دوم؛ شعر.
دارم نمنمک با شعر رفیق میشوم. دوست دارم بیشتر دربارهاش بخانم و بدانم.
سوم؛ نوشتن.
ولی استاد گفت اینطوری نه! باید جزئیتر تعیین کنید چه نوع نوشتنی.
راستش هنوز به جواب قطعی نرسیدهام. در مرحلهی آزمون و خطا هستم.
دوست دارم زیبانویسی را بیاموزم.
از نوشتههایی که شاعرانگی در آن هویداست لذت میبرم.
نوشتههایی که مایهای از طنز دارد سرخوشم میکند.
بدم نمیآید با چَموخَم داستان و رمان هم بیشتر آشنا شوم.
نوکی میزنم به شیوههای مختلف تا شاید برسم به شیوهای که با ذوق و توانم جورتر است.
تمرینجا بودم. آموختم از نوشتههای همسفران و بازخوردهای پرنکتهی استاد.
امروز در وبینار نویسندهساز حرف شعر بود.
با شعر شکلهای مختلف زندگی نمایان میشود.
شعر میخوانیم تا زیر بار روزمرگیها له نشویم.
پرسیدم: استاد بعضی شعرها درکشان آسان نیست. چطور بفهمیمشان؟
پاسخ استاد: شعر مقالهی آموزشی نیست. قرار نیست چیزی ازش بفهمی. باید حسش کنی. تداعی بشه توی ذهنت. گاهی فقط باید به شکل نامعمول کلمهها و چینش واژهها توجه کنی. نه اینکه دنبال معنا و مفهوم باشی.
خلاصه فهمیدم شعر مسئلهی ریاضی نیست که دنبال حلش باشم. شعر یک نوشیدنی گواراست. لیوانی پر از لذت که باید سربکشم.
🌿امروز من در قالب دست نویسندهساز
آزادنویسی: تا دلت بخواهد.
نوعی وسواس نوشتن پیدا کردهام. حتی موقع خاب یکدفعه مثل فیوز برق از جا میپرم. لامپ را روشن میکنم و چیزکی مینویسم. از ترس اینکه جملهها از ذهنم جیم شوند فوری جایشان میدهم روی کاغذ یا اگر گوشی دم دستم باشد، در پوشهی دانش شخصی.
کلمهبرداری: از چند کتاب و وبگاه مدرسهی نویسندگی و سایت گنجور.
تکرارآموزی: سخنان دُرّبار استاد در وبینار نویسندهساز را شنیدم.
پیادهروی: به علت آلودگی هوا و هشدار نارنجیمارنجی تعطیلش کردم.
گزارش نیک: نوشتم😍
– یک دهه است که فهمیدهام نظم برایم اهمیت ویژهای دارد؛ بدون نظم بیرونی نظم درونم هم آشفته میشود. نظم باید در فضاهای بسته هم برقرار باشد تا حالم خوش باشد؛ کشوها، کمدها، یخچال. برای خیلیها پر بودن یخچال شادیآور است، من اما پر بودن را نشانهی بینظمی میدانم. ایدهآلم این است که مواد غذایی فقط به قدر نیاز یک هفته آن هم منظم در یخچال باشند و فریزر هم تا حد امکان خالی باشد. این شیوهایست که در زندگی دارم. اگر درِ یخچال را باز کنم و با حجم انبوهی از ترشی و مربا مواجه شوم دق میکنم. با اینکه اصلن عادت ندارم برای خوردن چیزی دائم سر یخچال بروم اما خیلی اوقات باز میکنم تا مطمئن شوم نظم برقرار است. به نظرم نظم آدم را خلاقتر میکند.
– خواندن گزارش بچهها جایزهای بود که در طول روز به خودم میدادم؛ میگفتم اگر فلان کار را انجام دهی میتوانی چند گزارش بخوانی. حالا حسابش از دستم در رفته که چه مدت است نتوانستم به خودم جایزه بدهم، دستکم جایزهای حسابی.
– بابا روز از پی روز مستقلتر میشود و این خوشحالم میکند.
– با تمام وجود دلم میخواهد پیادهروی کنم.
– پروردگارا، نظم الهی را در تمام روندهای زندگی ما جاری کن و یاری کن تا با ناآگاهی این نظم را آشفته نکنیم.
خاطرات انارچینی
مادر تا پاسی از شب بیدار بود. لپه خیس میکرد، بادمجان سرخ میکرد و مقدماتِ ناهار فردا ظهر را آماده مینمود.
خواب به سراغ من و خواهرِ بزرگم نمیآمد، شوقِ دیدارِ عمه و دخترعمهها بیخوابمان کردهبود. بلند شدم به طرفِ کماچدانِ مسی نانِ خشک رفتم. دو تکه نان برشتهی سیاهدانهدار را برداشتم و تفریحی با خواهرم خوردیم. با هر بار جویدن و زیرِ دندانساییدن صدای جویدنها را می شنیدیم و برایشان اسم می گذاشتیم: کِرِچ کِرِچ، تِخِم تِخِم و…
مادر میآمد، میرفت و لبخندی تحویلمان میداد. با خواهرم از مادر میگفتیم که این انرژی را از کجا می آورد؟ آیا از صبح تا الان خسته نشده است و احتیاج به استراحت ندارد؟ ساعتی به صبح نمانده و باید روزی پرکار و تلاش را آغاز کند.
به هر این دَروآندر زدنی بود مملکتِ خواب ویزایمان را صادر کرد و دو خواهر خوابیدیم ولی مادر همچنان بیدار بود.
وقتِ نمازَه، یالله بیدار شِد بَچا، صدای پدر بود که با لحنی تحکمآمیز بیدارباش میداد. دهاندره پشتِ دهاندره، پلکها به هم چسبیده نتیجهی کرشمهخوریِ نیمهشب، ولی امرِ پدر باید اجراشود، اجراشد و چسبِ پلکها را به زور بازکردیم.
سماور قلقل میجوشید. مادربزرگ یک دستش تسبیح بود و با دستِ دیگرش چایِ خشک به قوری میریخت. سلام کردیم، با رویی گشاده و خندان پاسخ گفت: 《سلام، دخترایِ نازُم بِشَم من، بیشینِد چایی براتون بیریزَم.》
مادربزرگ خوشحال تر از روزهای قبل بود دخترش می آمد، نوه هایش می آمدند. دنیا همین است دیگر، دوری و دوستی.
ادامه دارد…
در وبینار نویسندهساز حضور داشتم. از شعر و شاعری گفتند و از آشناییزدایی.
گفتند در قدیم معلم دانشآموز را مجبور میکرد که اشعار را معنی کند ولی این کارِ درستی نبود. باید اشعار را لمس کرد و بارها خواند، باید لطافت و زیباییِ شعر را احساس کرد، باید کلمهها را بوسید.
امشب شبِ تولد دخترِ بزرگم بود، مهمانش بودیم. دخترم اشعار زیادی را حفظ است، به خصوص اشعار حافظ را. چند بیت شعر از حافظ برایمان خواند و سپس با ابیاتی از سرودههایش ما را به فیض رساند. در یکی از اشعارش از مردمی گفت که سالی چند دفعه به زیارت میروند و میگویند امام رضا طلبیده، امام حسین طلبیده، حضرت معصومه طلبیده و… او از آنها بیزار بود و می گفت کاش هر روز به زیارت میرفتند ولی دلی را نمیشکستند. کاش قبل از اینکه زائر باشند آدم بودند.
در این خصوص شعرش به دلم نشست:
گره از کارِ کسی بازنکردی باشد
گرهی کور شدی بهرِ کسی خُب باشد
پس نگو من شدهام زائرِ صحن و حرمش!
پس نگو من شدهام بوسهزنِ خاک و درش!
دلِ من گاه به آیین و مرامِ تو بسی شک دارد
یا که کافر همه را به کیشِ خود پندارد
گسترش واژگان از کتاب فرهنگوارهی فارسیِ خلاق:
تنگ راه= از تنگراهِ قصهی دنیا و نخستین قصه به دنیا آمده است.
هرمز ریاحی، هنر قصه، ص۱۱
صداپوش= …اما اینجا در سپهرِ شاعری، هماره برقها بر رعدِ شعر پیش میافتد تا کماکان راه شعر امروز صداپوش و نورافزا باشد.
امین حدادی، گفتوگو با نطفه، ص۱۱
مُتِتَحلیل کسیست که فرت و فرت تحلیل میکند. کتوشلوار اتو کشیدهای تن دارد همیشه، با عینکی مربعی شکل. زاویه فکی دخترکُش و اخمهایی درهم. سیگما و جدی.
شغلش تحلیل است. تحلیل همهچیز و همهکس. مفید است و کاربردی و به درد بخور.
امروز مثل همیشه قلم دست گرفتم برای نوشتن. دنبال ایده بودم و مصمم در پی رسانیدن روزم به هدف.
نوشتن یک چیزِ نیک.
همینجور خودکار را زدم به چانه و پوف و هوفکنان فکریدم و فکریدم و پوف و هوفم که رسید به «ای بابا ریدم تو این فکریدنها»، اولین جملهی توی ذهنم را نوشتم روی کاغذ، به نیت شکستنِ طلسم قلمِ در هوام:
«چی بنویسم و چی بنویسم و چی؟
قرار شد چیزکی بنویسم حتی کوچک و نمیدانم چی بنویسم. »
بعد همینجور با مغزی دیوانه یک «چی» بزرگ نوشتم وسط ورق و دورو برش را پر کردم از جملات در هم و برهم.
همینجور نوشتم و نوشتم و نوشتم و…
غرقِ «چی» و «چه» و «اگر»ها شدم.
فارغ از تحلیلِ متتحلیل.
حالا واقعا کو متتحلیل؟
باورم نمیشد. توی دستش مداد رنگی دیدم. مداد قرمز و سبزش را درآورده بود و روی کاغذ میکشید.
متتحلیل؟ از او بعید بود. تا آمدم مدادش را چنگ بزنم و بفرستمش سرِ کار و بارش چشمم افتاد به اخمهای باز شده و لبخندِ کج شدش.
متتحلیل میخندید؟
چه با خنده دخترکُشتر شده.
مدادش را نگرفتم. ایستادم به تماشاش. تا آخرین لحظه. دیدم که مداد رنگیش را توی جیب کتش جاساز کرد. یواشکی. مثل یک راز. اخمش را توی هم کشید و قلم و خطکشش را درآورد دوباره، برای تحلیل.
نوشتنم تمام شد. چیزکم را نوشتم و هدفم نیک شد.
متتحلیل هم خود را زد به نفهمی.
هر چند که من لبخندش را دیدم.
https://t.me/ravaanehh
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم باقری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی قندک on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حمیده وحدتی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سارا ذوالفقاری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on 📌 چرا چالش «گزارش نیک»؟ فهرستپایهی روزنویسی (Journaling)
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ستایش آریان on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا کردوالی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عسل فاطمی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From محبوبه نیری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سوین درخشانی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ریحانه صآدقی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From امیرنادری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساعده رضایی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرمان نادری on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آوا عمارلو on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From علی آراسته on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۷: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟