گزارش نیک ۲۰ آبان ۱۴۰۵
سالواژه: پیوستگی
روزم را با خواندن چند حکایت از سعدی در «گلستان» آغاز کردم. صفحات صبحگاهیام را نوشتم. از سؤال دیروز استاد نوشتم که پرسیده بودند: «چه کارهایی در آزادنویسی و نوشتن، آن را برای شما لذتبخشتر میکند؟»
برای من، محیط ساکت اهمیت دارد. در شلوغی و سر و صدا تمرکزم کم میشود. باید جای نشستن راحت و متناسب با فیزیک بدنم باشد؛ به لطف دیسک کمر و گردن! موسیقی ملایم را دوست دارم که همراهم باشد، نه سمفونی بزرگان موسیقی! قهوه یا چای باید کنار دستم باشد، البته نبودشان هم با یک لیوان آب قابل جبران است. برای نوشتن، کاغذ را به صفحه لپتاپ ترجیح میدهم.
امروز تنها بودم و دغدغه ناهار نداشتم. فرصت خوبی بود تا بنشینم و به نوشتن ادامه داستانم بپردازم. برای قسمت بعدی باید اطلاعاتی درباره تاریخ معاصر ایران به دست میآوردم. بعد از جستوجو و بررسی، قسمت ۸۲ داستان را کامل کردم و منتشر کردم.
در ویبینار الهه علیزاده و ویبینار نویسندهساز شعرآمیز و شعر آموز با خوانش شعری از محمد علی بهمنی وتوسط استاد و اموزش شعر از زبان ساجده حق پرست شرکت کردم. آزادنویسی عصرگاهی معمولاً به دلچسبی آزادنویسی صبح نیست. شاید به این دلیل که صبحها پس از استراحت، انرژی و ذهن تازهتری دارم.
امشب شب ویبینارهای من بود.
در ویبینار فرشته برگی با عنوان «من و سلامتی»، درباره اضطراب صحبت کردیم و نامهای عاشقانه به چیزی نوشتیم که دوست داریم انجامش بدهیم، اما هنوز نتوانستهایم. من برای نازنین، پیادهروی، نوشتم: «چرا تو از من و من از تو فراری هستیم؟»
سپس در ویبینار متین چپانی با موضوع «قدرت آسیبپذیری | مرزگذاری | مردمان کجاست؟» برای نخستین بار شرکت کردم و تجربه خوبی بود.
ویبینار خطخطی ندا احمدی هم خیلی خوش گذشت. خشم را نامگذاری کردیم، برایش رنگ و نام یک حیوان انتخاب کردیم و بعد آن را به تصویر کشیدم.
تکههای گزارش نیکم را کنار هم گذاشتم تا برای تحویل به استاد آماده باشد. حالا امیدوارم چشمهایم اجازه بدهند چند صفحه آخر کتابم را هم بخوانم.
#گزارش نیک
زری قوام
برشی نیک از امروز:
لابلای جملهها و طرحهای کتاب «نویسندهساز» لاییکشان نیشم باز میشد. با گذر از هر صفحه احسنت میفرستادم و خودم را در صفحات سفید کتاب نگاه میکردم. جزو محدود کتابهای دیجیتالی بود که خوشم آمد. آخر برای مطالعه _برعکس نوشتن_ اغلب محتاج کاغذم. حالا کاری نداریم، داشت خوش میگذشت که کتاب گفت «به خودت تلقین نکن. قلم نویسنده هیچگاه نمیخشکد. مادامی که ذهنت کار میکند قلمت هم کار میکند.» قلمم نخشکید، ولی خودم خشکم زد. آخر به این اصطلاح «قلم خشکیدن» باور داشتم. جمله را چندباره خاندم. دیدم که راست گفته، مگر نوشتن چشمهای به جز اندیشیدن دارد. من دیگر قلمم نمیخشکد. سپاسگزار بودنم.
صبح با ابرهای خاکستریِ تکهتکه شروع شد. ابرها حیرتآورند؛ میتوان ساعتها بیخستگی تماشایشان کرد. به هر طرف که سر میچرخاندی، نقاشیِ آسمان عوض میشد.
بعد از آنکه حسابی در حیاط چرخیدم و خیالم را به آسمان و باد و ابر سپردم، آزادنویسی کردم. بعد هم فهرست کارهای روز را نوشتم.
امروز خوب پیش رفتم. تقریباً به همهٔ کارهایی که فهرست کرده بودم رسیدم. بیشترشان دوختنی بودند.
باران فقط یک بار نمنم بارید. سارا از نیامدن باران قهر کرد و همهاش مرا سرزنش میکرد. یکی نیست بگوید دخترجان، مگر من ننهی بارانم که دلیل نیامدنش را از من میپرسی؟
عصر اینترنت افتضاح بود. هنوز هم افتضاح است. در وبینار «نویسندهساز»، یا استاد قطع میشد یا من. هیچی به هیچی.
شب با بچهها کوچهگردی کردیم. هوای خنک سرِ ذوقمان آورده بود.
دو کتاب خواندم: «تقویم بیهدفی» و «حیرت».
موضوعهایی که برایم جالب بودند:
در بخشی از کتاب حیرت نوشته بود: «داروین استدلال کرد که سرخ شدن صورت جلوهای از زیبایی اخلاقی ماست و نشان میدهد که ما به نظرات دیگران اهمیت میدهیم.»
و این متن:«حبس در انفرادی برابر با نابودی زیبایی اخلاقی روزانه است.»
امروز پر از کار بود و باز هم اتفاقات غیر قابل پیشبینی.
صبح را همزمان با محدثهجان شروع کردم به نوشتن شکرگزاری و آزادنویسی و روزنویسی و تمرین نویسندگی.
چندین ساعت به کارهای خانه مشغول شدم.
دلتنگ خواندن شکوفههای عناب بودم تصویرهایش در ذهنم چرخ میخورد
ادامهٔ کتاب آداب دنیا را خواندم.
وبینار را شرکت کردم آزادنویسی کردیم. اوضاع نت خوب نبود مدام قطع و وصل میشد. بعد از وبینار برق قطع شد نزدیک ۴ ساعت برق نداشتیم و میان تاریکی شروع کردم به نوشتن متن و ویرایش و آماده کردن برای انتشار. جالب است آدم وقتی نعمتی را ندارد یا از او دریغ میشود قدرش را میداند و به خوبی و کیفیتش پی میبرد. امیدوارم تمرین کنم از هرچه که دارم به بهترین شکل استفاده کنم و فکر به خوبی آن نعمت را نگذارم برای وقتی که نداشته باشمش.
به ادامه کارهای خانه رسیدم.
ساعتی را اختصاص دادم به طراحی یک برنامهٔ جدید برای روز و شبهایم که با کیفیت و عمق بهتر و بیشتری کارها را جلو ببرم.
امروز شعرهایی از شیمبروسکا خواندم و یکی از اشعارش راه خود را به متن امشبم باز کرد. دلم برای فصل بهار که چندین و چند دفتر شعر را خواندم و تمام کردم تنگ شده است امیدوارم دوباره بخوانم و خود را لبریز کنم از شعر و کلمات و خیالش.
در ادامهٔ شب، کنار هم گپ زدیم، شام خوردیم، و سریال دیدیم.
پایان امشب و گزارش را شعر بخوانیم:
«در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمیآید به چشم غم پرست
بس که در بیماری هجر تو گریانم چو شمع
رشته صبرم به مقراض غمت ببریده شد
همچنان در آتش مهر تو سوزانم چو شمع
در شب هجران مرا پروانه وصلی فرست
ور نه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمال عالم آرای تو روزم چون شب است
با کمال عشق تو در عین نقصانم چو شمع
سرفرازم کن شبی از وصل خود ای نازنین
تا منور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع»
ساعت هفت صبح با صدای گریهی نوزاد از خواب بیدار شدم. چند لحظه گیج و هاج و واج بودم. گریهی بچه هر لحظه بیشتر میشد. طاقت نیاوردم، در اتاق را باز کردم. مادر مریمجون، دوست صمیمی دخترم، بچه را در آغوش گرفته بود و برای آرام کردنش او را بالا و پایین میکرد.
بچه را از او گرفتم و پشتش را آرام مالیدم. شروع به قدم زدن کردم. کمکم گریهاش بند آمد و کمی بعد خوابش برد.
دیروز به همراه همسر و دخترم راهی کرج شدیم برای تبریک دنیا آمدن پسر مریمجون . مریمجون دوست صمیمی دخترمه و برای ما مثل یکی از اعضای خانواده عزیزه.
یک روز قبل از حرکت، نان محلی و کاچی درست کردم و کیک پختم. سبدی از گل و بادکنکهای تزیینشده و طلای تولد را هم آماده کردیم و به خانهاش رفتیم تا در شادی به دنیا آمدن فرزندش شریک باشیم.
مادر مریمجون حدود دو ماه بود که به خانهی دخترش آمده تا در روزهای تولد نوزاد، کنار او باشد و کمکش کند. از دیدن ما خیلی خوشحال شد و کلی ذوق کرد.
بعد از ناهار کمی استراحت کردیم. غروب، خانوادهی همسر مریمجون برای دیدنمان آمدند و اصرار کردند برای شام به خانهشان برویم، که قبول نکردیم.
شب تا دیروقت بیدار ماندیم که همسر مریمجون از سر کار برگرده او با وجود اینکه فقط سی سال دارد، هر روز ساعت پنج صبح از خانه بیرون میرود و دوازده شب برمیگردد. وقتی برنامهی کاریاش را شنیدم، دلم برایش سوخت.که چه روزهای سخت و طولانیای را میگذراند.
مریمجون در خرید سیسمونی پسرش واقعاً باسلیقه بود. با ذوق و سلیقه خاصی همهچیز را انتخاب کرد و دیدن آن همه وسایل قشنگ برایم لذتبخش بود. هر بار که مادرش میگفت: انشاءالله شما هم از این خریدها داشته باشید، از ته دل خوشحال میشدم. من هم با تمام وجودم آرزو دارم روزی این لحظههای قشنگ را تجربه کنم.
بعد از خوردن صبحانه، از مریمجون و مادرش خداحافظی کردیم. من و دختر گلم با اسنپ راهی خانه شدیم. ناهار خوردیم و کمی استراحت کردم. بعد به مناسبت ایام فاطمیه تا مسجد محل پیادروی کردم. آنجا همراه دوستانم دور هم جمع شدیم و دعای توسل و زیارت حضرت فاطمه زهرا (س) را خواندیم. بعد از دعا هم برای سلامتی و خوشبختی خانوادههایمان و برآورده شدن حاجت همه دعا کردیم. بودن در کنار دوستان و شرکت در این مراسم، حس و حال خوبی به من داد. امیدوارم خدا به حق حضرت زهرا (س)، دعاهای همه را قبول کند و حاجت دلشان را برآورده به خیر سازد.
بعد از وقفهای که به خاطر دورهمی دوستانه و بیماری مادرم در خواندن جلد سوم رمان «مادران و دختران» افتاده بود، امروز بالاخره خواندنش را تمام کردم قراره جلد چهارم را هم به همراه دوستان همخوان و همنویسم شروع کنیم.
بعد از آماده کردن شام، در وبینار نویسندهساز شرکت کردم. اما متأسفانه بعد از بخش آزادنویسی، اینترنت ضعیف شد و کاملاً قطع شد و نتوانستم ادامه وبینار را دنبال کنم.
بعد از آن در وبینار خانم برگی شرکت کردم. موضوع صحبت درباره ایجاد عادتهایی بود که دوست داریم در وجودمان نهادینه شوند. نکته جالبی که یاد گرفتم این بود که برای ایجاد هر تغییری، باید آن کار را بارها تکرار کنیم و تکرار آن را ببینیم. در واقع، با تمرین و تکرار میتوانیم کمکم عادتهای خوب را در زندگیمان جا بیندازیم. از شرکت در این وبینار و یاد گرفتن نکات تازه خوشحال شدم.
بعد از تماس با شوهرم که بعد از شش ماه فرصتی برایش پیش آمده بود تا همراه دوستانش به گیلانزمین برود، به سراغ دفتر شعر «قرمزتر از سفید» رفتم. چند شعر از این دفتر را خواندم و از خواندن شعرها لذت بردم. گاهی خواندن چند شعر خوب میتواند حال و هوای آدم را عوض کند و لحظات آرام و دلنشینی برایش بسازد.
گزارش نیک ۱۰
میخواستم نوشتن گزارش را شروع کنم که گوشیام تصمیم گرفت خودش را روی زمین پرت کند. مدام این رفتار را تکرار میکند.
حالا شد دهمین باری که گزارش ثبت میکنم. چندباری پیش از این هم جسته گریخته گزارش نوشتهام، اما حالا ده روز پشت سرهم است که انجامش دادهام. واقعا از من بعید است ده روز پشت سرهم کاری انجام دهم. باید حسابی به خودم افتخار کنم.
داشتم فکر میکردم که این ماجرای گزارشنویسی کِی قرار است به پایان برسد و به نتیجهای نرسیدم. احتمالا روزی فرا میرسد که در آسایشگاه هستم و کتاب جدیدم در هشتاد سالگی چاپ شده و هنوز دارم گزارش نیک ثبت میکنم. وسط ثبت گزارشم حواسم به فیلم جدید بردپیت «قلب هیولا» هم هست. تا اینجا که ماجرایش جالب بوده. و البته غیرمنطقی.
امروز هم صبحم از بعد از ظهر شروع شد.
ناهار و نماز و هوا تاریک شد. رسیدم به یادداشت روزانه و هردم نویسی. وقتی زیاد مینویسم انگار نفسم بالا میآید. احساس میکنم کلمات درحال خفه کردنم بودهاند و بعد از نوشتن راحتتر نفس میکشم. سهم مطالعه امروزم را به فروغ دادم. بازهم شعر و شعر. رنگ آمیزی را هم فراموش نکردم. فکرم را آزاد میکند. همینطور بافتنی. جالب است. من حتی بافتنی هم یاد گرفتم اما هنوز موفق نشدهام کار با کامپیوتر و لپتاپ را یاد بگیرم. از این بیشتر نمیتواند مشخص باشد که برای این نسل نیستم. حتی احتمال اینکه بتوانم آتش درست کنم خیلی بیشتر از کار کردن با فِرهای جدید است.
حال و احوالی هم با گلدانها کردم و کمی آب برایشان بردم. با اینکه آنچنان موفقیتآمیز نبود اما بازهم کمی از ویدیوهای دوره ICDL را نگاه کردم. بعد از آن هم کمی چیزهای ناسالم خوردم و گوشی به دست ولو شدم جلوی تلویزیون.
فیلم نگاه میکنم و گزارش نیک مینویسم و احساس میکنم در موقعیتی هستم که بسیار خوش میگذرد. فردا قرار است حسابی کار داشته باشم. در حدی که قسمت مطالعه دفترم هم تبدیل به لیست خرید شود. باشد که رستگار شویم و نویسنده.
«زیر چنگال شب» را میخاندم. خابم نمیآمد و دنبال چیزی میگشتم برای خاندن که چشمم افتاد به زیر چنگال شب. ناعمه و فرشته ازش گفته بودند. هر دو گفته بودند که بخان. شروع کردم به خاندن و خاندم و خاندم و بعد خابیدم. خابم برد دیگر.
صبح زود بیدار شد اینبار واقعن زود. هفت نشده بیدار شدم. مریم هم بیدار شد. شاید هم اول او بیدار شده بود و بعد من از صدای او بیدار شدم. گوشی را چک کردم که پیام برداشت بود. دوبار پشت هم برای پیامک. مگر نباید یکبار کم کنند چرا دوبار؟ مریم یکهویی پرید و گفت میخاهد سوپ بساخد برا ی صبحانه. سوپ را پزید و منم دوباره رفتم سراغ خاندن زیر چنگال شب. هوا سرد بود و دلم بیرون آمدن از زیر پتو را نمیخاست. چای خوردیم. و ژلهای که دیشب نخورده بودیم را خوردیم. این وسط سریالم را هم دیدم.
دوباره خزیدم زیر پتو و باز خاندم بله زیر چنگال شب را.
بعد صبحانه خوردیم. سرد بود و باز خزیدیم زیر پتو. مریم خابش برد و منم همینطور که میخاندم خابیدم. یک خاب خوبی بود و اینقدر چسبید که حد نداشت. از خاب شب هم بهتر بود. یهویی بیدار شدم و دیدم ساعت دوازده و نیم است. مریم هم بیدار شد. عکاسی داشت و داشت دعا میکرد کاش مشتری کنسل کند. هوا هم که ابری بود. که دید بله مشتری کنسل کرده. پیام داده بود و مریم ندیده بود و بعد هم بلاکش کرده بود. مردم دیوانه شدند. هعی.
هی میخاستم بیایم و هی تنبلیم میشد. اصن هوا را میدیدم میترسیدم. لباس هم کم پوشیده بود. اینقدر ماندنم ماندم که تمرینجا شروع شد. تمرینجا را دیدم و بعد با مریم بای بای کردم و رفتم پایین. حالا هر چه دنبال میگردم در را باز کنم پیدا نکردم بیلبیلکش را. زنگ زدم که مریم از بالا برایم باز کرد.
تا توی کوچه رفتم یخیدم. رفتم دم ایستگاه. هوا سرد بود. درد هم داشتم. قصد پیادهروی نداشتم. حال منتظر بودن هم نداشتم پس پیاده رویدم. رویدم و رویدم. یک خانهی قدیمی دیدم. اسمش خانه ملک بود اگر یادم باشد. یک جایی برای آثار فرهنگی به گمانم. این هم اگر یادم باشد. تازه بازدیدش هم رایگان بود. کلاسهایی مثل موسیقی و خیاطی و گوهرسازی و اینجور چیزها داشت. از در و پنجرهاش عکس گرفتم. به یاد نصیرو. بعد همینطور که میرفتم یک کتابفروشی خیلی بزرگ دیدم. اما فقط یک قفسه برای رمانهای ایرانی داشت. حالا بیشتر هم داشت من نمیخریدم که. ایح ایح ایح. بعد باز هم پیاده رویدم و رویدم که رسیدم به ایستگاه و اتوبوس آمد.
اتوبوس بود و آهنگ و بعد هم پیاده روی تا خانه. وسطش عطر هم خریدم.
تا رسیدم نویسندهساز شروع شد. آزادنویسی بود و بعد هم شعر. شعری از محمدعلی بهمنی.
وبینار مبینا ملایی بود «ترجمه به زبان پدری (https://t.me/zabanepedari)».
نوشتم.
وبینار فرشته برگی بود «من و سلامتی (https://t.me/FereshtehBargii)».
وبینار متین چپانی بود «خیره به خورشید نگریستن (https://t.me/khirehbekhorshid)».
و در آخر هم خطخطی بود. از احساسات گفتیم و رسیدیم به خشم. خشم را شکل و رنگ و صدا دادیم و بعد مستکشی بود و سعی کردیم خشم را بکشیم و اسمی بهش بدهیم. برای من که اسمش شد پَخلَک و کلی هم کیوت شد نمیدانم چرا. آهنگها را برای بچهها فرستادم. بچهها آهنگهای پسرهایم را دوست دارند. ایح ایح ایح. وویس را هم فرستادم.
با بچهها صحبت کردیم و نوشتیم.
صبح مکان آزادنویسیام را تغییر دادم و نتیجه خوبی گرفتم. باعث شد بهتر و بیشتر بنویسم. حتی یک بیت شعر هم نوشتم. رمان «سنگ صبور» را تمام و «دن کیشوت» با ترجمه «محمد قاضی» را شروع کردم. حس و حال شعر سرودن تا بعد از ظهر که سر کار رفتم همراهم بود. آنجا حتی تکبیتم را ویرایش کردم و برای آیندهاش نقشهها کشیدم. در وبینار نویسنده ساز، استاد کلانتری شعری از «محمدعلی بهمنی» به نام «کاسهی آب دیوژن» خواندند و در ادامه خانم حقپرست از وبینار «خیالخانه» برایمان گفتند. به قول استاد امروز چهارشنبه شعرآمیز و شعرآموز بود.
چهارشنبه در قالب دست نویسندهساز
-آزادنویسی به مدت نیم ساعت
-پیاده روی تا محل کار و برگشت به خانه
-تکرارآموزی از اشعار سعدی و حافظ و عطار
-کلمه برداری از رمان «دن کیشوت»
گاهی فکر میکنم هرچه بیشتر میگذرد، جسور بودن برایم سختتر میشود. انگار هر بار که تصمیم میگیرم برخلاف عادتهای قدیمیام رفتار کنم، باید از مانع تازهای عبور کنم. گاهی ترس از ناراحت کردن دیگران، گاهی نگرانی از قضاوت شدن و گاهی همان صدای آشنای درونم که میخواهد مرا به عقب برگرداند.
شاید سختتر شدن مسیر به معنای عقبگرد من نباشد. شاید این بار دارم به لایههایی عمیقتر از خودم دست میزنم که تغییرشان ساده نیست.
https://t.me/MashgheBodan
چهارشنبه است.
شلوغست. شلوغیاش را گوش نمیگیرم.
مینشینم پای کار و بارهای نیمکاره و پارهپاره.
آشفتگیام را گوش نمیگیرم.
کتابهایم میرسند. ذوق میکنم یا نه؟ نکند آمدن کتابها هم شبیه خودم تکراریست؟ این تکررها را گوش نمیگیرم.
میخوانم از فلسفهی پیادهروی. چه میگوید؟ عجیب کتابیست. مشتاقم بروم تا آخر. نمیشود. میگذارم تا بماند در صف. زیر ستونی که ساختهام. گوشهی میزم. به موازات هم. روی هم.
میخوانم از تفکر انتقادی. بعد از آن خرچنگهای بلوری از مصطفی دشتی. بعد از آن کتاب مترجمبودن از عظیم جابری.
ردیف کردمشان. صبر میخواهد. بیصبریام را گوش نمیگیرم.
در تمرینجا میگوید فیلم «خاک آشنا» را ببینید. دیالوگها چیپ و مزخرفست. میبینم. حوصلهسربریاش را گوش نمیگیرم. بازیگرهایش را اما دوست میدارم. هنوز در فهمیدن آنچه استاد میگوید خبره نیستم. میفهمم چه میگوید. تشخیص برایم رخ میدهد اما زبانم الکنست برای نقدش، برای مثل آنها که استاد میگوید. ناامیدی سر میگیردم و من گوش نمیگیرم.
وبیکار الهه نیستم و وبینار نویسندهساز نیستتر.
اما میرسم به شیما و فرشته و متین و ندا.
بیشتر از این انتظارداشتن را گوش نمیگیرم.
سال واژه: پذیرش
ترجمه ی ایمیل دریافتی، جای امیدواری دارد.
خوداتکایی در مسیری ناشناخته، اعتماد بنفس من را بیشتر کرده است.
“تو پای به راه در نه و هیچ مپرس
خود راه بگویدت که چون باید رفت”
میگوید اگر بروم یوگا به مراسم ختم سالارمرد نمیرسیم. نمیروم. عدسی با نان تازه میخرد برای صبحانه. چهار نفری عازم تالار خیریه ابنالحسن میشویم در خیابان زاهد.
چه سوت و کور است مجلس بیوجود شکراالله، پسرعمهام. تاجهای گل راوی غصههایند. شاعری میخواند به جای مرشد و چه غموش شخم میزند دلتنگیهامان را. «ساعت دیواری، من عزیزم رفته، تو چرا بیداری؟»
شهلا، عروس عمهام میگرید و دخترها نیز. به گاه وداع دستش را در دست میگیرم. میگویم مرامش زبانزد فامیلمان است. دستمریزاد دارد این حجم پاکدلی و نیکمرامی.
امروز ناهار قراری داریم با حلقهی ادبیمان. بهانهی دورهمیمان تسلیتی حضوری است به مرضیه جان یارمحمدی بابت آسمانی شدن اعظم، خواهرش. هم او که دو سال بزرگتر از مرضیه بوده.
مهسا جان جعفری با طنیناش میآید. دخترک از مدرسه برگشته و خستگی تحملش را طاق کرده. به هتل کوثر که میرسیم ناهید جان راستی و مرضیه را منتظر میبینیم در رستوران سنتی مهستان.
بریان سفارش میدهیم و مرضیه برای دخترک چلوکباب از رستوران مجاور.
مرضیه خاطرات خواهرش را شخم میزند و اشک میریزد. از نگر ناهید غم باید گفته شود تا کمکم تهی شود.
از وبینارهای نویسندهساز و کارگاه خردهخاطره میگوییم و گازخوردهای شاهین. از چالش خردهخاطره نویسی در صد کلمه و گِلی که باید به سرمان بگیریم برای دوشنبهروز. بحث را میچرخانیم تا خنده بر لبان خاموش مرضیه هویدا شود. از نمونه متلکهای چندش در آن سالهای دور و دِمُده شدن متلکپرانی بین پسران اکنون.
دوغ سنتی زاگرس به همراه موسیر و نعنا و گردو و کشمش، میبردمان به قعر قدح و جومهای ماستهای خوشمزهی قدیمی.
جابهجای فضای سبز هتل و کنار سماور قدیمی رستوران، عکس یادگاری میگیریم.
طنین کوچولو خسته شده. نق میزند. روی زمین مینشبند و قدم از قدم برنمیدارد. مرضیه باحوصله بچه را توی راه میآورد.
گلدان گل مینیاتوری برکین را تقدیم نگاه سبز مرضیه میکنیم و برمیگردیم خانه.
وبینار نویسندهساز امروز قطع و وصل میشود. مشکل نت گوشی شاهین است شاید.
برای شام الویه درست میکنم. قسمی دیگر از سریال سرخ و سیاه را میبینیم. گزارش نیک امروز را مینویسم و میفرستم توی سایت شاهین کلانتری به نیت رستگار شدن.
نشستهام توی اتاق. صدای بخاری را میشنوم و قلبم آرام میگیرد. گرما در این روزها یعنی زندگی. هوا حسابی سرد شده است و فقط یک ساعت خاموش بودن بخاری کافیست تا اتاق تبدیل به فریزر شود. یاد زیرنویس شبکهها میافتم که نوشته احتمال قطعی گاز در بیشتر استانهای کشور است. قطعی گاز؟ به همین راحتی. بله. همهاش تقصیر دشمن خاکبرسر است. وگرنه اگر به مدیران بود که نمیگذاشتند آب توی هیچ کجایمان تکان بخورد. یاد یکی از کافههای مشهد افتادم. یادم است توی اوج هشدار برای کمآبی بودیم. به صاحبان ویلاهای سمت طرقبه و شاندیز برای پر کردن استخر و اینها هشدار میدادند. در همان روزها بود که کافهای روی آب افتتاح شد. یک سری آلاچیق روی دریاچه بود. کمی بعد از نشستنمان از پنجرهی آلاچیق دیدیم که چند نفر بیرون دارند با بیسیم با هم صحبت میکنند. بعد به سمت ما نگاه کردند. دوباره رویشان را کردند سمت دیگر. کمکم خانم درشت و چادری جلوی ما ظاهر شد و گفت باید حجابمان را رعایت کنیم چون اینجا قوانین خودش را دارد. کمی نشستیم و بعد جل و پلاسمان را جمع کردیم و آمدیم بیرون. بعد دیدیدم که بله اینجا متعلق به آستان فلان جاست و برای همین است که میتوانند در هر شرایطی هر کاری که دلشان بخاهد بکنند. همان قضیهی دسته و فرو کردن تا انتهاست. نوش جانمان. حالا قضیهی گاز و گوز است. ببینیم قرار است تا چند هفتهی آینده چه شود.
صبح رفتم باشگاه و آخرین جلسهی تمرینم را گذراندم. خاستم دو روز تعطیل باشم. پنجشنبه و جمعه. دوستم را دیدم. گفت برای دختر دوازده سالهاش چند تا از نوشتههای مرا خانده. دخترش خوشش آمده و خاسته وارد کانال شود. دوستم نگذاشته و گفته من فحش مینویسم و صلاح نیست بیاید. کمی خجالت کشیدم و گفتم رعایت میکنم. ولی دیدم نمیشود. ولی واقعن قصدش را دارم که کلامم را تمیزتر کنم. ولی خب یک سری چیزها اصلن جایگزین ندارد. مثلن وقتی یک نفر خیلی تخمی است، من چطور او را توصیف کنم؟ یا وقتی یکی تا دسته به تو میاندازد چه جایگزینی دارد؟ یا مثلن وقتی چیزی پیش میآید یا کسشری از کسی میشنوی و میگویی به تخمم. چه جایگزینی دارد؟ شاید هم بهخاطر محدودیت واژگانم است. نمیدانم.
بعد از باشگاه رفتم مغازهی دوستم. دمنوشی خوردم و آمدم خانه. دوباره سوپی پختم و استراحت کردم. سرماخوردهام. چند ساعت خابیدم. فقط در حالت مریضی است که ظهرها میتوانم اینهمه بخابم. الان کمی بهترم. سوپ دوای درد من است. هرزهنویسی کردم. کمی لنا کنارم بود و حسابی داشت عصبیام میکرد. چند باری به خودم آمدم و بهجای فریاد زدن، همراهیاش کردم. تمرینهای در لحظه بودن بیتأثیر نبودهاند. هنوز اول راهم و کلی کار دارم.
گاهی توی دلم خالی میشود. دوباره با خودم صحبت میکنم و ادامه میدهم. میدانم که تنها نیستم. از راه دور در آغوشتان میگیرم و میدانم که با هم از این روزها گذر میکنیم.
سال واژه: ساده
ـ کجا بودم؟
ـ اولش خونه، بعدش دانشگاه، بعدش دوباره خونه.
ـ چیکار کردم؟
ـ شعر خوندی.
ـ چی خوندم؟
ـ شاملو و عبید زاکانی. نویسندهسازم بود. نوشتی. از چی؟
ـ از فکرهای بیسروته. استادم شعر خوند.
ـ از کی خوند؟
ـ محمدعلی بهمنی. کلمه هم از توش برداشتی.
ـ چی برداشتم؟
ـ میخیالیدم.
خیالباف، خیالیدن، از جاهای دیگه برداشتی، جمعشون جمع شده این کلمههای از جنس خیال.
صبح بود و شکرگزار خواب خوب و صبحانه خوب بودم؛ مثل جنگزدهها یا زلزلهزدهها یا بیخانمانها ولی هیچکدام نبودم و شکرگزار بودم.
نوشتههای بازخوانی نشده مثل رفتارهای نسنجیدهاند؛ بوی خامیشان اشتها را کور میکند، اشتهای خواندن، اشتهای معاشرت. یادت هست اِلارُز عزیزم، زنَک حلوا پخته بود مواد را به فلان داد از بس آردش خام بود و کسی نخورد؟ منظورم از خام چیزی شبیه آن حلواست که زهرمار بود.
چرا من برای کسانی که توی صورتشان نگاه میکنم و لبخند میزنم آرزوی مرگ میکنم؟ حرامزادگی چه نشانی دارد؟
هر وقت مسافری در راه دارم چرا هزار فکر و خیالِ شوم، هجوم میآورد به سرم؟ تماس گرفتم نشد، در نقطه کور بود. پیام دادم: «برگرد دیگه دلم برات تنگ شده کثافت.» نوشت: «چشم زیباترین … دنیا، ساعت ۲ خانه هستم.» و صدایی در مغزم میخواند: «ادب برتر از گوهر آمد پدید.» هربار میآید، عروسم؛ از صبح دارم حاضر میشوم و بوسه در خیابان که فانتزی عاشقانه من است و هربار میگوید: «ای بابا!» ولی میبوسد.
آدمها را قصه میبینم، داستان. حیف که بلد نیستم بنویسم و تو که میتوانی و نمینویسی حرصی میشوم. نمیفهمی. کجاها سیر میکنی؟ ناسپاس مُحتکِر. بنشین بنویس. اَه.
آدمهای زندگیم، مناند. آیینهاند. تنبلیام، تو. رویاپردازیام، تو. هوسبازیام، تو. مهربانیام، تو. خیرخواهیام، تو. کمرو بودنم، تو. بندگیام، تو. زنانگیام، تو. ترسو بودنم، تو. جسارتم، تو. آزاداندیشیام، تو. توجیهگریم، تو. بددهنیام، تو. سگاخلاقیم، تو. نظم و انضباطم، تو. بدعهدیهایم، تو. ناراضی بودن همیشگیم، تو. شاخه به شاخه پریدنم، تو. شطحگوییام، تو. مادرانگیهام، تو. حسرتهام، تو. محالهام، تو. وقت، سوزاندنم، تو. بلندپروازیم، تو و میدانم کسی جز خودم به زندگیم پا نمیگذارد پس از که برنجم، از چه برنجم؟ تن واحدهایم. تکه تنم را بکَّنم؟ بسوزانم؟
سال واژهام را به «اکنون» تغییر دادم: زیستن در اکنون جاودان؛ و حافظ گفت:
پنج روزی که در این مرحله مهلت داری
خوش بیاسای زمانی که زمان، اینهمه نیست.
و مفهوم زمان، هر واژهای در مفهوم زمان، جز اکنون همیشه مرا مضطرب و برآشفته میکند.
آهِ یهنفر یقهی امروزم رو گرفته بود
دال عزیز
صبح رو که بیدار شدم، نرفتم سراغ نوشتن. بدون نوشتن صفحههای صبحگاهی روزم رو شروع کردم و فکر میکنم همین باعث بد پیش رفتن روزم شد. بهجای صبحونه ناهار خوردم و راه افتادم سمت دانشگاه. وقتی آماده میشدم به کلاس دانشخانواده گوش کردم و هرلحظه گفتم که خفهشو. بعد دویصدهزارتومن وجه رایج مملکت رو دادم که از خونه برسم به دانشگاه. اینجا رو خوب دقت کن دال جان. کلیام دل دل کردم که برم یا نه و درنهایت رفتم. بعد تازه تو مسیر، درِ بطری آبم درست بسته نشده بود و آب ریخت تو کیفم و کتاب «سبزپری» نازنینم خیس شد. خدا لعنتش کنه، رفت روی مخم خیسی برگهها و تا خوردنشون. نیم ساعت دیر رسیم سر کلاس. بعد چیشد؟ از بچهها پرسیدم که شما ارائهتون رو دادین؟ گفتن نه، استاد هنوز نیومده. گفتم خب خداروشکر پس تاخیر نخوردم. گفتن آره شانس آوردی. گفتن یکی از بچهها رو تو محوطه دیده و گفته یکم دیر میام. یهربع دیگه نشستیم و نیومد. بچهها بلند شدن و گفتن شده چهلوپنج دقیقه، بلندشید بریم. بلند شدن و رفتن. باورت میشه؟ الکی الکی اون همه مسیر رو رفتم و اونهمه پول دادم. خدا لعنتش کنه. چرا نیومد؟ یعنی چی؟ کاش تو گروه گذاشته بود. بعد دیدم که گوشیم شارژ نداره، گفتم بذار برم بوفه و بزنم یکمی شارژ بشه و بعد برگردم. همینطور که نشسته بودم، گفتم بذار یه پیام بدم ببینم اگه دوستمم دانشگاهه باهم برگردیم و دوباره تنهایی پول اسنپ ندم. بود، گفت ماشینم داره و باهم برمیگردیم. شاید باورت نشه، ولی همیشه دوونیم یا نهایت سه کلاسش رو میپیجوند و میومد بریم، امروز ساعت سهوبیست دقیقه تازه از کلاس دل کند. یعنی من از دو تا سهونیم الکی نشستم تو بوفه و محوطهی دانشکده، بین اون همه مگس. این هفته مگسها خیلی زیاد شدن. انگار جنازه نگه میداریم تو دانشگاه. شرمم نمیکردن. راه میرفتن روی شیشه عینکم. واه. خلاصه که درنهایت رفتم با سرویسهای دانشگاه تا فلکه و از اونجا با دوستم برگشتم خونه.
آخرای مسیر وارد وبیکار الهه شدم و بعدم ادامهشو تو خونه گوش دادم. پرسیدیم چی اهمیت داره؟ چطور موضوعات رو براساس اهمیتشون دستهبندی کنیم و بهشون اولویت بدیم؟ با مثالهای خیلی خیلی ملموس یادش گرفتیم. فکر کنم این خیلی خوب بمونه تو ذهنم چون تو زندگی خیلی زیادتر از همه موضوعها باهاش درگیری داشتم تا الان. بین وبیکارم یوتاب بهم گفت که احتمالن اگر جاری بشم، جاریم رو ببلعم. منم سریع خودم رو تبرعه کردم و گفتم بابا من اینجا زبونم درازه، تو موقعیتهایی که باید هیچی به ذهنم نمیرسه برای گفتن.
بعد رفتم وبینار و دیدم وسط آزادنویسی رسیدم. نشستم به نوشتن. هفتصد کلمه نوشتم و خشمم فروکش کرد. بعد استاد وصل شد و شروع کرد به صحبت کردن و وسط صحبتها اینترنت رفت جایی که غم نباشه و درنهایت دوباره خشم من برگشت سرجاش. بعد استاد درست شد و نوبت ساجده بود که اینترنت سرش بازی دربیاره. خلاصه که داستانی داشتیم امروز. (مثل هرروز تو این گلستونخونه.)
بعد از اون زبان خوندم. کلاس داشتم و هنوز یکمی از تمرینام مونده بود. خودم رو رسوندم. خوندم و خوندم و کلاس شروع شد. کلاس خوبی بود. یکی دوجا گیر کردم و تپق زدم که خب طبیعیه. یکمی خجالت میکشم بابتش که خب این غیر طبیعیه. تموم که شد کلاس، شام خوردم و گشتم تو اکسپلور و حواسم بود هر پستی رو لایک نکنم که بیشتر از این باعث آبروریزیم نشه. اکسپلورِ دهنلقِ لجی. آها راستی تو گشتنام، یه بازی پیدا کردم. بامزه بود. تو گوگول جستجو کنید «وردل فارسی». میتونید کلمه حدس بزنید و حرف به حرف بفهمید اون کلمه چیه.
اینم بگم که دوست دارم تمرینای متفاوتی رو برای نوشتن امتحان کنم و با تو مشترک بشم بعدش. سعی میکنم از فردا، بیشتر برای نوشتن وقت بذارم. و البته که خوندن. چندروزیه که دارم فکر میکنم من باید خیلی بیشترتر بخونم. خیلی دارم کم میخونم همین باعث میشه درنهایت یه جایی زرتم قمصور بشه.
خلاصه اینم از امروز که زیاد نیک نبود و پر بود از فحش و بدوبیراه. اما خب گذشت هرچی بود. فکر کنم آه کارگردان فیلم دیشبی که کوبیدمش یقهام کرده بود امروز. امیدوارم فردا دیگه از سرم برداره و اجازه بده زندگی کنم.
حس میکنم حلزون امشب بغض کرده 🙁
برای سالواژهات چه گامی برداشتی؟
*اینسری بیشتر از قبل کتاب خواندم.
*اغلب روزها صبحِ زود بیدار شدم.
*برخلافِ گذشته که پختنِ ناهار به نزدیکیهای ظهر موکول می شد، از شروع گزارش نیک و انتخاب واژه ی تغییر، عادت نیکی پیداکرده ام و آن پختنِ ناهار در اواخرِ شب یا صبحِ زود است.
*پیادهروی یکی دیگر از تغییراتم هست هر چند کوتاه ولی بیخیالش نمیشوم.
*تا جایی که یادم باشد آب مینوشم حتی جرعهجرعه
*طبق برنامهریزی و نوشتنِ فهرستِ کارهایم، اوقاتِ فراغت بیشتری برای کارهای متفرقه یافتهام.
*به برکتِ وجودِ مدرسهی نویسندگی شیوهی نوشتنم تغییر کرده و امید که تغییرات فراوانی حاصل شود.
گسترشِ واژگان از فرهنگوارهی فارسیخلاق:
*همیشه آشنا= دچار اندوهی شدهام که انتظارش را میکشیدم. اندوهی که ریشه اش در خودِ من است.راستش، من همیشه غمگین بودهام. این غمگینی را حتی در عکسهای دورانِ کودکیم هم میبینم، این اندوه را، این همیشهآشنا را من همواره در خود داشته ام.
مارگریت دوراس، عاشق، ترجمهی قاسمرویین، ص۴۶ و۴۷
رفیقانه= بعدها ثمربخشی من در کارِ روزانه به چیزی نزدیک به صفر رسید و آذر با خوشرویی و درکِ رفیقانه، کارِ سنگینخانه، کودکان و دوستان را انجام میداد.
احسان طبری، از دیدارِ خویشتن، ص۸۴
جدابافتگی= چرا من از برادرهایم تافتهی جدابافتهای بودم؟ بیگفتگو این اندیشه در من دیری نپاییده است.در کوتاه هنگام جدابافتگی را پذیرفتم.آن را همانند سرنوشت دگرگونناپذیر به گردن گرفتم ولی چیزی درون من همواره برابر این جدابافتگی ایستادگی می کرد.
ابوالقاسم پرتواعظم، خدیش، ص۱۱
خوشبختانه صبحِ زود بیدار شدم. نماز را خواندم، قرآن را نیز و صفحات صبحگاهم را نوشتم.
کارهای روزانهام را که هم کلی و هم جزئی نوشتهبودم نیمنگاهی انداختم. با خودم قرار گذاشتهام تا صبح شنبه همه انجام شده باشند و شنبه روز از نو و روزی از نو، با هربار تیکزدن احساسِ خوشآیندی دارم.
وبینارِ امروز با ۱۵ دقیقه آزادنویسی شروع شد، هرچه پیشآید خوشآید. من که زندگیم با نوشتن خاطره عجین شدهاست در آزادنویسی یکی از خاطراتم را زندهکردم. شرکت در کارگاه خردهخاطره باعث شدهاست که ذهنم آن دوردورها را دوره کند و چیزهایی به یاد بیاورد که تاکنون در پستویش محبوس بوده. استاد شعری از محمدعلی بهمنی خواندند با ردیفهای متفاوت که جالب بود ولی باران خرابکاری کرد و نت با او همدست شد. موفق نشدیم به خاطر این خرابکاری صحبتهای شیرینِ خانم ساجده حق پرست را هم در خصوصِ شعر بشنویم.
سالواژهات: ارتباط
بیدار میشوی هشت. شب را دیر خابیدهای. خانه خالیست. اول بسمالله دو بخش دیگری از «چیستی فمینیست» میخانی. پیچیدگی و هزار تکه بودنش را میبینی و میخندی به بحثهای اینستاگرامی مربوط به این حوزه. زبان میخانی. محتوای وبینارت را سامان میبخشی. سوالی اورژانسی داری از استاد. چند بار مینویسی و خط میزنی. ویراستهاش میکنی. میگذاریاش تو دیگ تا وقت تمرینجا. کمی تمرین میکنی.
تمرینجا را هستی و صحبتهای استاد دربارهی گلشیری در نظرت جالب میآیند. سرزبان را هستی و الهه برای موضوع «اهمیت» مثالی از دل زندگی میآورد.
نویسندهساز را هستی. استاد در بینتی قر و قاطی میخاند نامها را. خندهات میگیرد.
سوال هزار کلمهایات را میپرسی. هل میکنی و نسخهی ناویراسته و داغانش را میفرستی. استاد اما از تو همان هم معنی را میکشد بیرون. از تفاوت جادهچالوسی میان کلماتی چون بارون و بالون و افسانه و اسطوره میگوید. از تفاوت در سطح کلمه و در سطح اصطلاح میگوید. از این میگوید که نباید بچسبیم به ستارهها. از این میگوید که افسانه اسطوره منتقدانی جدی دارد. از مقالهها میگوید. بعد از وبینار، پیادهروی مختصری میروی و خود را میرسانی به «ترجمه به زبان پدری»
میگردی به دنبال مقالاتی در نقد افسانه اسطوره
مقالهای از هوشنگ دولتآبادی مییابی. میپنداری که چه سخاوتمند است هوشنگ در خرج کردن صفت. یاد کتابنقد میافتی.
باز به وبینارت میپردازی. وبینار فرشته را هستی. بعد از آن نقاشی می کشی و کمی تمرین میکنی.
نمیآید نتایج امروز هم. اضطراب فلجت میکند. از آن فلجهای متحرک.
صبح به درس خاندن بود و بعد به امتحان. امتحان راحت بود. خوشحال بودم.
گزارش پزشکی و درخاستنامهی امتحان جبرانی را تحویل دانشکده دادم. خیالم راحت شد.
حالا وقت غذا خوردن بود. رستوران کرهای. نودل ژاپنی. هرچه از این نودلها بخورم سیر نمیشوم.
سیرکجی رسیدیم. بلال و تماشای دریا. دریا آبی نبود. اما کشتیها و ماهیگرها، آن پرندهی آبی سیاه که گاهی سر بالا میکرد و باز شیرجه میزد و برج گالاتا، رنگ بیرنگش را جبران میکردند.
خانه، به استراحت گذشت. وبینار فرشتوو را بودم. از دغدغههایمان گفتیم. شنیدیم. نامه نوشتیم به عادتی که دوست داریم داشته باشیمش.
انیمیشن شهر اشباح را دیدم. خوشحالم که در کودکی ندیده بودمش. ترسناک بود. اما دنیایی متفاوت و پر از خلاقیت. تصویرهایی از آزادی ذهن بود. سوالهایی که میتوانست باهات بمانند.
دلم میخاست بیشتر بنویسم و بخانم.
رفتیم MRI. سایت بیمه قطع بود و حدود ۴ ساعت وقتمان تلف شد. همان جا فیلم drop را دیدم تا سرگرم شوم. دربارۀ مادری است که سالها پس از مرگ همسرش با مردی قرار میگذارد. قرار در یک رستوران لوکس است. زن بعد از چند دقیقه متوجه میشود که کسی او را زیر نظر گرفته و از او درخواستهای عجیبی دارد.
به خانه که آمدم فیلم the whisper man را دانلود کردم و نصفش را دیدم.
۱۱۰۰ کلمه آزادانه نوشتم. کمی از اتفاقات اطرافم گفتم و آیندهٔ نامعلوم. از قولهایی که قرار بود به آنها عمل شود و نشد. از انتظارهایی که کشیدم و هنوز هم ادامه دارد. از اینکه شاید اصلا نویسنده نیستم و الکی خودم را معطل کردهام.
در وبینار نویسندهساز حضور داشتم.
کتاب «آشنایی با تحلیل خبر» را شروع کردم.
شب رفتیم دور دور.
آنقدر خستهام که موقع مسواکزدن چشمهایم را میبستم و میخوابیدم.
امروز:
غرقشدم در کلمهها برای چندهزارمینبار و خوش شدم.
کارگاه مشاوره و شخصیت داشتیم. قرار بود بهتر شناختن آدمها را بیاموزم اما خودم را بهتر شناختم و چیزهایی از خودم فهمیدم که اصلن بهش فکر هم نمیکردم.
وبینار نویسندهساز و شعری از محمدعلی بهمنی که استاد خاند و ساجدهی زیباسخن و شعرآموزی. آن وسط هم هی نت بازی درمیآورد و استاد نتوانست اسممان را در گزارش نیک بخاند. به آزادنویسی هم نرسیدم و ننوشتم چون از سه تا پن و نیم کارگاهمان بود.
پادکست تازه از راویا را گوشدادم. موضوعش شکرگذاری بود. اما کلیشهها را تکرار نکردهبود و اتفاقن برعکسش را میگفت. سپاس از زینب قهرمانی که توی روزهای جنگ راویا را معرفی کرد.
خردهخانی و پرسه در مجلههام و پرسه در کلمات شهریار مندنیپور.
پادکست سرزبان و اهمیتدادن به اهمیت و اولویتشناسی.
و هزار کار نکرده که روی دستم ماند تا فردا.
☘️چهارشنبه ۱۴۰۵/۸/۲۰
بعد از مدتها رفتم شهر کتاب. پرسه زدم میان قفسهها و لولیدم لای کتابها.
چشمم خورد به کتاب چگونه مینویسم. نامش آشنا بود. در لیست کتابهای آموزشی در وبگاه مدرسهی نویسندگی دیده بودم. خریدمش.
کتابهای چاپ جدید قیمتشان سربهفلک میکشید! به تورقی بسنده کردم.
باز از تا میتوانی بنویس خاندم و رسیدم به تمرینِ چرا مینویسم.
دوصفحه نوشتم در چرایی نوشتنم.
من مینویسم تا التیام یابم.
من مینویسم تا نیروی درونم را بیدار کنم.
من مینویسم تا با خودم رفیقتر شوم.
من مینویسم تا کنار بیایم.
من مینویسم تا رنجهایم را به کلمه تبدیل کنم و کلمهها را به بازی بگیرم.
در تکرارآموزی، کتاب نویسندهساز را دوباره خواندم.
🌿کلمات بیشتر، لذت بیشتر. از زمین و زمان واژه بقاپ. انبانی پر از لغت داشته باش.
🌿با هر کلمهی تازهیاب جمله بساز. حتی جملههای جفنگ. واژه را فوری به کار انداز.
🌿از کاربست کلمات مهجور نترس. کار نویسنده جلوگیری از کپکزدن واژههاست.
پیادهروی کردم در هوای آزاد و آسمان صاف.
وبینار نویسندهساز را آفلاین شنیدم. روز شعر بود.
از یادداشتهای روزانهی جلال آلاحمد خاندم.
از میسن کاری آداب روزانهاش.
جستارِ زندگی همین است را از نظر گذراندم.
کلماتی را از دل کتابها بیرون کشیدم و به ظرف کلمهبرداری افزودم.
شب مهمان مجموعه اشعار شاملو شدم.
چه جالب است
ناز را میکشیم
آه را میکشیم
انتظار را میکشیم
فریاد را میکشیم
درد را میکشیم
ولی بعد از این همه سال…
آنقدر نقاش خوبی نشدهایم که بتوانیم
دست بکشیم
از هر آنچه که آزارمان میدهد
احد شاملو🍁
– نمیدانم چه مرضی است که هر وقت میخواهم وسیلهای سنگین را همراه کسی جابهجا کنم خندهام میگیرد، آنقدر میخندم که دست و پایم شل میشوند و نمیتوانم ادامه دهم.
– امروز ناخودآگاه گفتم «یخهاش آب رفتن.» آنقدر در وبینارها رفتن را به جای شدن شنیدم که به ناخودآگاهم نفوذ کرده است. شدهام مصداق مثلی که میگوید «آمدم راه رفتن کبک را یاد بگیرم راه رفتن خودم را هم فراموش کردم.»
– در اوج خستگی پای تلفن با خواهرم که حرف میزدم از ته دل خندیدم به کمدی موقعیتی که پیش آمد و کمی خستگی را فراموش کردم. خندیدن واقعی روی سرحال شدن اثرگذار است. از کافئین که آبی گرم نمیشود باید برنامهای برای خندیدن بگذارم.
– دلم میخواهد در را ببندم و فرار کنم به یک جای دور.
– پروردگارا، قدردان تغییر و حرکتم اما می دانی که برای هر قدمش محتاج هدایت و حمایت شما هستم، وگرنه تغییر مبدل به رنج خواهد شد.
حلزون توی نیزار چی کار میکنه؟
امروز کاری نکردم.
چرا انجام دادم. تصمیمی گرفتم که کارم را راحتتر کند.
چهارشنبهها رو خیلی دوست دارم اما امروز را دوست نداشتم. تمرینجا بودم و خندیدیم و نویسندهساز فقط ۵ دقیقه بودم و وبینار فرشته نبودم و وبینار ندا بودم و نقاشی کشیدیم.
کوچولوموچولوهای دیگری هم بود که ولش. دیشب خواب آدمی را دیدم که مدت طولانی است که بیخبریم از هم. خوشی آن خواب هنوز تا همینالان با من است.
شب بخیر
حلزون سرش سبز شده
احمد بهروز شعر قشنگی کوبیده رو صفحهی روزگار
من پیادهروی کردم
نویسندهساز دیروز رو نیوشیدم
دو تا مطلب رو برای ماهنامه پاییز نهایی کردم
با دوستی به تصحیحی در نوشتهی جستار مانندش پرداختم
تمام مطالب ماهنامهرو از تلگرام به بله منتقل کردم(از ترس قطعی اینترنت)
جالبه که به هیچی نمیشه مطمئن موند
دیشب نگفتم براتون
رفتم تئاتر
و برای چندمینبار
فهمیدم که عاشق نمایش روی صحنهی تئاترم
خدا قسمت کنه بریم مسکو
اونجا نمایش اوپرا باله درهم ببینیم
اگه تئاتر دوست دارید
برین عمارت چخوف رو ببینین.
خدافظ
سالواژه: ثمربخشی
تا چشم باز کردم این سوال به ذهنم آمد که چرا وقتی زود میخابم زود بیدار نمیشوم چرا تنظیم ساعت خاب و بیداری شده معمای اعداد نیکولاتسلا.
اینترنتم داغان بود چیزی از وبینار نویسندهساز نفهمیدم ضمیمه وبینار را که دیدم مثل اینکه شعر خاندهاند و اینترنت باعث شد من بینصیب بمانم.
هوای بسیارسردی خودنمایی میکند. امروز پیادهروی نکردم فقط کمی در خانه رفتوآمد داشتم اما یک جمله در مورد پیادهروی در کانالم نوشتم.
امروزم را با انرژی شروع کردم. از همان ابتدای صبح، مهربانی آدمها شامل حالم شد. سرکار میرفتم که یک نفر بدون دریافت کرایه مرا به محل کارم رساند. هنوز روز به نیمه نرسیده بود که یکی از مراجعهکنندهها، همان که قبلن گفته بود در قنادی کار میکند، برایم یک کیک بزرگ شکلاتی آورد. همکارم برایم هدیه خریده بود و دکتری که برایش کار میکنم هم یک پک محصولات بهداشتی به من هدیه داد. وقتی به خانه برگشتم، دیدم همسرم سبزی تازه خریده و شسته، غذا را هم آماده کرده است.
خلاصه امروز از آن روزهایی بود که مهربانی از چند طرف به آدم هجوم میآورد. دوباره ایمان آوردم که هنوز مهربانی وجود دارد و نمرده. فقط گاهی زیر شلوغیهای زندگی پنهان میشود و ناگهان از گوشهای سر درمیآورد و غافلگیرت میکند.
بعد از کار، فصل اول جلد چهارم «مادران و دختران» را شروع کردم. چه کیفی کردم از چیدمان کلمات مهشید امیرشاهی. بعضی نویسندهها انگار کلمات را نهفقط انتخاب، بلکه کشف میکنند. من هم طبق معمول چندتایی از آنها را برداشتم و به ذهن دومم سپردم؛ همان جایی که کلمات و ترکیبهای دوستداشتنی را برای روز مبادا نگه میدارم. «حسرت و حرمان»، «سفیل و سرگردان»، «نغزان نغزی» و «گوزان گوزی». بعضی ترکیبها را باید چند بار با صدای بلند خواند تا مزهشان زیر زبان آدم بماند.
بعد برنامهی «با ضیا» را تماشا کردم که مهمانش روشنک گرامی بود. از گفتوگویشان کیف کردم. من همیشه از دیدن و خواندن مصاحبههای آدمها لذت میبرم. به نظرم گفتوگوها دریچههای کوچکی هستند که از آنها میشود به جهان ذهنی آدمها سرک کشید؛ گاهی حتا بیشتر از خود آثارشان میشود از خلال حرفهایشان شناختشان.
بعد از آن، در وبینار نویسندهساز حاضر شدم. البته وقتی رسیدم که قرار بود آزادنویسی کنیم. من هم بیمعطلی همراه شدم و پانزده دقیقه نوشتم. همین پانزده دقیقه کافی بود تا ذهنم کمی از آشفتگی فاصله بگیرد و به نظم برسد. انگار کسی آمده باشد و کاغذهای پراکندهی روی میز ذهنم را مرتب کرده باشد.
بعد از وبینار سراغ کتاب «خانهی واژهها نسوزند» رفتم اما هرچه گشتم پیدایش نکردم. در عوض، مجموعه شعرهای محمدعلی بهمنی را پیدا کردم. چند شعر را با لذت خواندم و نمیدانم چه شد که ناگهان شوق نوشتن به جانم افتاد. کلمات را کنار هم گذاشتم و یک شعر کوتاه نوشتم و در کانالم منتشر کردم. انگار واژههای تازهای که از کتابها جمع کرده بودم، منتظر فرصتی بودند تا از انبار ذهنم بیرون بیایند و کنار هم خانهای بسازند.
راستی، میان شعرهای بهمنی به شعری برخوردم که مدتها پیش با صدای یکی از خوانندهها شنیده بودم و زمزمهاش میکردم، بیآنکه شاعرش را بشناسم. امروز بالاخره فهمیدم سرایندهاش محمدعلی بهمنی است. شعرش را برایت مینویسم:
«اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است
دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است
اکسیر من! نه اینکه مرا شعر تازه نیست
من از تو مینویسم و این کیمیا کم است.»
امشب هم قرار است با خانواده وقت بگذرانم. شاید فیلمی ببینیم، شاید کتابی بخوانیم. گاهی همین بهانههای کوچک، فرصتی میشوند برای حرف زدن و کنار هم بودن.
امروز از آن روزهایی بود که هم دستم پر از هدیه شد، هم ذهنم پر از واژه و هم دلم پر از شوق. روزی که از مهربانی آدمها شروع شد و به شعر رسید. چه ترکیب خوشایندی. موافقی؟
ورزش را نکردم. نمیدانم چرا. شاید گرمای زیر پتو زیادی دلبری میکرد. ح را راهی سرکار کردم و سوسیس تخممرغ نوستالژیکی بر بدن زدم به همراه فرندز. بعد هم پتویم را برداشتم و رفتم کنار بخاری روی زمین دراز کشیدم. چقدر روی زمین خابیدن حس خوبی دارد. کف پاهایم همیشه یخ است. هیچ گرم نمیشوند مگر اینکه پایم را بکنم توی بخاری و آتیش بگیرند. بهترین حس دنیا را داشتم. اصلن هوا باید سرد شود که بخزی زیر پتو و بخاری را تنظیم کنی روی پاهایت و تامام. حس دوران بچگیهایم برایم زنده شد. امروز الکی الکی خون خودم را سر مقاله آلوده کردم. مرا چه به پژوهشگری؟ بیشتر اصلاحات را انجام دادم و نظرات داور را دیگه برنتابیدم. به استاد پیام دادم که نَوَفَهمم! انشالا که تا شنبه یک خزعبلی چیزی میفرستم و اسمم را در دنیای پژوهش به گند میکشانم. بعد از ذکر عبارات تاکیدی و روانه کردن تمام اتفاقات احتمالی آینده به اعضای خصوصی بدن، شب را با دانههای انار به پایان میرسانم. حالا که در تختم زیر پتو کنار بخاری هستم، چند صفحهای هم کتاب میخانم تا خوابم ببرد. از الان تصور دیدن پیام جدید از استاد آن هم سر صبحی حالم را بهم میزند. چرا این کابوس تمام نمیشود؟
امروز اولین جلسه نوروفیدبک و درمانم بود با یه روش درمانی دیگه که اسمش یادم نیست زیاد ولی تحریک الکتریکی مغز بود برای بهبود کیفیت خواب و اضطرابم و …
مشخص شد که ADHD هم دارم و خب مدتها بود شک داشتم چون یکم متفاوت با حواسپرتی که همه دارن توی عصر تکنولوژی و داستانهایی که همه به نوعی درگیرش هستیم.
بیشتر این بود و سعی کردم یه ویدئو از خودم بگیرم برای پیجم که حافظه گوشیم پر بود و نشد البته بهونه خوبی هم شد که من باز جلو دوربین نیام.
واقعا دلم میخواد رسانه شخصی داشته باشم.
و فکر میکنم فرصت خوبیه برای هر کسی چه برای ارتباطات یا کار و پیدا کردن آدمهای هممسیر.
یکم با احساسات و هیجاناتم درگیرم واقعا حالمو متوجه نمیشم.
From زری قوام on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From عادل صالحی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهناز روئین تن on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زکیه سپهرنیا on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا نعیمی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پیام هماورد on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شهرابی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدی امینی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریمبانو صنعتی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم جلوانی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مینا طالبی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زینب شاگردی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From نسیم کمالی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم ابراهیمی کوچک on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From یوتاب کیخا on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساحل خسروی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا حبیبی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهدیه کاظمی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From کبری مرآتی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سحر فرهادی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شکوه طایفی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From سهیلا حشایب on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From آرزو بابایی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه شَبِّه on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۸۳: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟