چند روزی است که دوباره صبحهایم را با نوشتن یادداشتهای صبحگاهی شروع میکنم و در کنار آن، تمرینهای یوگا برای آزمون سطح شش را از سر گرفتهام. انگار بعد از مدتی دوری، دارم آرامآرام به قرارهای قدیمیام با خودم برمیگردم.
امروز اما بدنم یادآوری ناخوشایندی برایم داشت. با یک حرکت نادرست، گردنم درد گرفت و تازه متوجه شدم در این دو ماهی که از ورزش دور بودهام، چقدر بدنم خشک و کمتحرک شده است. آساناهایی که تا همین چند ماه پیش برایم به سادگی آب خوردن بودند، حالا حتی در حد معمولی هم از پسشان برنمیآیم. فاصله افتادن میان تمرینها، خودش را بیشتر از چیزی که تصور میکردم نشان داده است. شاید باید بپذیرم که بازگشت به نقطه قبلی، با عجله ممکن نیست.
از امروز مدیتیشن را هم به برنامهام اضافه کردم. تجربه خوشایندی بود و بعد از آن احساس رضایت و آرامش داشتم. البته روزم چندان هم خلوت نبود. مهمان ناخواندهای داشتم که تا ساعت چهار بعدازظهر وقتم را گرفت. بعد از رفتنشان، کمی با آرتین بازی کردم و خودم را برای وبینار نویسندهساز آماده کردم.
در وبینار، نوبت به تمرین کلمهنویسی رسید. وقتی کلمههایی را که امروز نوشته بودم با نوشتههای هفتههای قبل مقایسه کردم، چیزی توجهم را جلب کرد. انگار در این یک ماهی که کمتر نوشته بودم، ذهنم از کلمههای خشن و خشمگین پر شده بود. کلمههایی که حالا بیدعوت روی کاغذ آمده بودند. نمیدانم این خشم از کجا جمع شده بود، اما دیدنش برایم جالب بود. شاید نوشتن فقط ثبت آن چیزی نیست که در ذهن داریم، گاهی راهی است برای دیدن چیزهایی که خودمان هم از حضورشان خبر نداریم.
در ادامه وبینار، شاهین کلانتری دوباره از هدف روز گفت. همان چیزی که مدتی است برای خودم تعیین کردهام و سعی میکنم به آن پایبند بمانم. شنیدنش برایم یادآوری دوبارهای بود که قرار نیست همیشه همهچیز مطابق میل من پیش برود، اما میتوانم در میان شلوغی روز، برای چیزی که انتخاب کردهام جا باز کنم.
https://t.me/MashgheBodan
– فاصلهی قهوهی جانانهای که صبح خوردم با نسکافهی بعدش به یک ساعت هم نرسید، اینگونه خرابم. یادم باشد فردا دم ظهر قهوهی ترک دم کنم، البته اگر پیدایش کنم.
– امروز واقعن داشتم غش میکردم از خستگی، خواستم وسط روز پانزده دقیقه چرت بزنم که دو نفر در همان زمان زنگ زدند. من هیچوقت نتوانستم به چرتهای کوتاه وسط روز دلخوش باشم، چون خیلی سخت خوابم میبرد، یا اصلن نمیبرد، گاهی هم که اینطور میشود.
– با پدر حرف زدم، قرار است پلکش را عمل کند. فعلن گلمژهای قدیمی را برداشته تا به مرحلهی عمل برسد. تصور میکنم اوضاع دیدش خیلی بهتر شود. البته به خاطر سالها رانندگی دوربین بینقصی دارد، اما چشمش خسته میشود از افتادگی پلک.
– ایدهای برای یک یادداشت به ذهنم رسید اما فرصت نداشتم بنویسم. خواب جالبی هم دیده بودم دیشب که باز فرصت نکردم بنویسم و از چنگم رفت.
– هر لحظه، همه جا، در هر حال به یادت هستم.
– پروردگارا، بار خستگی را از دوش ما بردار تا نفس تازه کنیم و بار عشق برداریم.
گزارشنیک ۱۴۰۵/۸/۲۶
صبح امروز آفتاب نیامده با سردردهای ضرباندار از خواب بیدار شدم. دردی که سالهاست با من آشناست. هراز چندگاهی حالی میدهد و آرام میگیرد. سردردهای مکرر مدتها میگرن تشخیص داده شد. درمانش، مسکن و استراحت بود و نورگریزی. کمکم اما سردردهایم، بیشترشد و وقتی به هارتوپورتهایش توجهی نکردم، تغییر موضع داد و شد علامت فشار خون بالا و شبه سکته. چند سال قبل در بخش مراقبتهای ویژهی قلبی « سیسی یو » بستری شدم . بار دوم خودی بیشتر نشان داد و با ضربشستی محکمتر نوازشم کرد. با آنژیوگرافی رگهای قلبم را باز کردند.
پانزده سالی هست که این درد و مرگ خاموش در سکوت با منست و دل کندن از من برایش سخت. بعضی وقتها با بیتوجهی من دلخور میشود. بهانه میگیرد و من را راهی بیمارستان میکند. با تزریق دارو دوباره دلش را به دست میآورم و آرام میگیرد. به همزیستی رسیدهایم دیگر. تا کی؟ حتما تا ایستگاه آخر…
کلاس «شعر» امروز را از تخت «شمارهی۳» اورژانس شروع کردم. سرم به دست خوابیدهام روی تخت تا دارو اثرش را بگذارد. شعرهای جزوهی کلاس را میخوانم یکی از یکی دلنشینتر. قلم “بهمن فرسی” را دوست دارم.
تنِ خاک یکیست
و فردا
تنِ من خاکست
و تو را
هرجا به خاک نشانند
در آغوش من
خواهی بود
سردردم کمی آرام گرفت. فشارم کنترل شد و از درمانگاه مرخصم کردند.
شبتان نیک
همین حالا سینهام را مکید و چشمهایش بسته شد. او را بهصورت عمودی در بغلم نگه داشتم. آرام کمرش را ماساژ دادم. حدود پانزده دقیقه همینطور لمسش کردم تا آرام گرفت و خوابید.
دیشب از شدت بیقراریهایش خسته شده بودم. گاهی اشک میریختم و گاهی به دنبال راهحلی میگشتم تا آرامش کنم.
مادر شدن خیلی سختتر از چیزی بود که تصور میکردم. معدهاش اذیت بود و مدام دوست داشت به بغلم بچسبد و شیر بخورد. از طرفی میدانستم شیر خوردن زیاد هم ممکن است رفلاکس و دلدردش را بیشتر کند.
گاهی احساس درماندگی میکنم.
به مامان نگاه میکردم که بدون خستگی، پا به پای من و لیلیا بیدار بود. به اینکه وقتی او رفت، چه کار کنم. بعد خودم را دلداری میدادم که شاید بعد از چهلروزگی، بیقراریهای دخترم کمتر شود و اوضاع بهتر شود.
طاقت گریهاش را ندارم. با خودم میگویم ای کاش بچهها زبان داشتند و میتوانستند نیازهایشان را بیان کنند.
دیشب، همانطور که توی بغلم بود و شیرش میدادم، به لاک ناخنهای پاهایم نگاه کردم. خیلی وقت بود که مرتبشان نکرده بودم. چقدر این روزها خودم را فراموش میکنم.
ساعت نزدیک پنجونیم صبح بود که مامان برای خواندن نماز صبح از اتاق بیرون رفت. لیلیا سینهام را پس زد و او را توی بغلم گذاشتم تا آرامش کنم. همین که بغلش کردم، خمیازهای کشید و چشمهایش بالاخره بسته شد.
با نهایت صبوری و آرامش، کشانکشان خودم را به گهوارهاش رساندم و خواباندمش.
با اینکه خیلی گرسنه بودم، خستگی اشتهایم را کور کرده بود. حالا فقط میخواستم بخوابم.
ساعت یازدهونیم صبح بیدار شدم. لیلیا تازه داشت بیدار میشد. خوشبختانه بعد از اذان صبح خوابش عمیق میشود و چند ساعتی میخوابد. از دکتر پرسیده بودم و گفته بود در هفتههای اول اشکالی ندارد و بهتر است بیدارش نکنیم.
خیلی سریع به دستشویی رفتم و صورتم را شستم. باید قبل از شیر دادن به لیلیا صبحانه میخوردم تا جان بگیرم، ولی فرصت نمیشد. او حالا بیدار و گرسنه بود.
جایی خوانده بودم مادر شدن شغلی تماموقت است و هیچوقت استراحتی ندارد. واقعاً همینطور است. وقتی سر کار میروی، ساعتی برای فراغت داری، ولی وقتی مادر میشوی، تماموقت باید در خدمت کودکت باشی.
لیلیا آرام در گهواره خوابیده. چقدر دوستش دارم. با تمام سختیهایی که مادر شدن دارد، لحظهای به زندگی بدون او فکر نمیکنم. همیشه باارزشترین چیزها سخت به دست میآیند. بچهداشتن هم همین است؛ پر از لحظات شیرین است. شیرینیای که همراه با سختیست.
سر ظهر، لیلیا را داخل هال روی دستم چرخاندم. تابلوهای نقاشیام را با دقت نگاه میکرد. برایش همه تابلوها را توضیح دادم.
مثلاً تابلویی داشتم از مادری که دخترش را در آغوش گرفته بود. گفتم: «لیلیا، این نقاشی را درست یک ماه قبل از اینکه توی رحمم قرار بگیری تمام کردم. بعد از تمام شدنش، دلم دختر میخواست. تو را از خدا خواسته بودم. یک روز که بزرگ شدی، عکس تو را هم خواهم کشید، عزیزکم.»
بعد، در گوشه دیگر هال، تابلوی پدرش را نشانش دادم. گفتم: «این عکس بابایی را خیلی قبل از اینکه تو به دنیا بیایی کشیده بودم. این هم عکس مامانبزرگ من و بابایی است. همیشه دوست داشت بچه من و سعید را که هر دو نوهاش بودیم، ببیند. حیف که عمرش به دنیا نبود. الهی تو عمرت دراز باشد، عزیز مادر.»
بقیه فکر میکنند بچه سیزدهروزه چیزی نمیداند، ولی من تصور دیگری دارم. او از وقتی توی شکمم بود، همهچیز را میدانست. حالا هم میداند. گاهی فکر میکنم از من هم بیشتر میداند.
نوع نگاه کردنش، حرکاتش، همهچیزش بیشتر از سنش به نظر میرسد.
مثلاً یکی دو بار دیدم که از حالت خوابیده به پشت، به پهلو میشود! یا وقتی شیر نمیخواهد، با دو دستش سینهام را به سمت عقب فشار میدهد. وقتی با او حرف میزنم، لبخند میزند. گاهی سینهام را از دهانش بیرون میآورد و خودش آروغ میزند، بدون اینکه بخواهم آروغش را بگیرم.
دیشب که صدای جاروبرقی را پخش کرده بودم، مامان میگفت در دلش دارد مسخرهات میکند. میگفت: «تو که در کل دوره بارداریات یا در کلاس نویسندگی بودی، یا کلاس نقاشی، یا کتاب صوتی گوش میدادی و یا پادکست، توقع نداشته باش دخترت با صدای جاروبرقی آرام شود! او حالا فهمیدهتر از این حرفهاست.»
حالا کنارم خوابیده. توی گهواره سفیدش. میخواهم قبل از بیدار شدنش لاک ناخنهای پاهایم را درست کنم. همین که از فرصت استفاده کردم و گزارشم را نوشتم، خوشحالم.
یک روز دلم برای همین روزها تنگ میشود. یک روز که دیگر مامان کیلومترها دور شده و من ماندهام و لیلیای کوچکم.
بالاخره لاک ناخنهایم را ترمیم کردم، به حمام رفتم و کمی سرحال شدم.
لیلی کوچولویم بعد از دو روز اذیت شدن، بالاخره شکمش آرام گرفت و توانست مدفوع کند. هیچوقت فکر نمیکردم یک روز برای پوشک کثیف و آروغ زدن دخترم خوشحالی کنم. فقط مادرها این موضوع را درک میکنند.
سرشب لیلیا را حمام کردیم. البته من هنوز از حمام کردنش میترسم؛ آنقدر که تکان میخورد! مامان گفت توی اتاق حمامش کنیم. شوفاژ را روشن کردیم و دو تشت آب گرم گذاشتیم. بدنش را با شامپو بچه شستیم. حالا دخترم بوی گل میداد. لیلیوم من.
ساعت نهونیم، بابایی از سر کار آمد و مستقیم رفت دخترش را ببیند. لیلی حالا کمی سرحال شده بود و دستوپا میزد. سعید با او حرف میزد و لیلیا با دهانش صداهایی درمیآورد و تکان میخورد.
یک لحظه لبخند زدم. به این فکر کردم که بالاخره یک روز یاد میگیرد به بابایی بخندد و با او حرف بزند. یک روز، نزدیک آمدن پدرش، لباسهای خوشگل تنش میکنم و او چهاردستوپا به استقبال بابایی میرود.
ساعت دوازدهوهجده دقیقه است. امشب لیلیا آرام گرفته و خوابیده. چند بار زیر سینهام خوابش گرفت. از فرصت استفاده کردم و برای مهمان فردا دسر درست کردم.
احساس میکنم حال بهتری دارد و قرار است شب آرامتری داشته باشیم.
هنوز نوشتهام را تمام نکردهام که صدای گریهاش بلند میشود. مثل اینکه امشب هم از همان شبهاست!
همستر زیادهگو میگوید:
امروز روز بهتری داشتی. دلدرد لیلیا بهتر شد و دخترکت راحتتر خوابید. فردا هم رفیقت را بعد از مدتها میبینی. حالا وقتش رسیده که به لیلیا برسی. از فرصت استفاده کن و همین که خوابید، بخواب.
https://t.me/zahraghasemi_channel
سر صبح صفحات صبحگاهی نوشتم. تلاش کردم خابی که دیده بودم را به یاد بیاورم، اما نشد. انگار تکههایی بود که هیچجوره نمیشد جمع کرد و کنار هم نشاند.
بعد از مدتها کمی پیادهروی کردم. رودخانه دوباره پر از پرندههای سفید شده بود که تمام پهنهی آب را گرفته بودند.
امروز در در نویسندهساز تصمیم مهمی گرفتیم. که فردا دو ساعت بیوقفه، بیهدف بنشینیم و هیچکاری نکنیم البته غیر از نوشتن. بهگمانم تجربهای جالب باشد، دستکم برای منی که اغلب ساعتهای روز در حال انجام کاری هستم.
26/08/1405
گزارش نیک 189♥️🐌
سال واژه: در مسیر معنوی
نمره روز: ده از ده
داستان
کارهای امروز
امروز به داستان صوتی «خوابآلود» نوشتهی «آنتوان چخوف» گوش دادم. این داستان را از کتاب صوتی «آنتوان چخوف (شش داستان و نقد آن)» انتخاب کردم. داستان با جملهی «شب است.» شروع میشود. جملهای کوتاه که فضای شبانهی داستان را شکل میدهد. داستان مدام میان خواب و بیداری در نوسان است. وارکا، دختری سیزدهساله است که در خانهی ارباب کفاشش زندگی میکند. وظیفهی تکان دادن گهوارهی کودک ارباب و انجام کارهای خانه بر عهدهی اوست. کودک مدام گریه میکند و وارکا خوابآلود است. بیشتر داستان در کنار گهواره میگذرد و در میان آن، گذشتهی وارکا را در خوابها و رویاهایش میبینیم. از بیماری و مرگ پدرش گرفته تا اتفاقاتی که بر او گذشته است.
ذهن وارکا نیمههوشیار است. آدمهایی که در خواب میبیند، نشاندهندهی آرزوی او برای خوابیدن هستند. ابرها و زاغهایی که جیغ میکشند هم انگار یادآور فریادهای کودکاند. وارکا در میان دستورهای ارباب و همسرش و فشار بیخوابی، گاهی بیدلیل میخندد. انگار دیگر نمیتواند واقعیت را از خیال تشخیص دهد. سرانجام، از شدت درماندگی، کودک را در گهواره خفه میکند و خودش به خوابی عمیق فرو میرود.
وجود نقد داستان در کنار نسخهی صوتی، خواننده را از جستوجوی جداگانه برای پیدا کردن نقد بینیاز میکند. داستانهای «گریشا»، «خوابآلود» و «وانکا» در این مجموعه دربارهی کودکان هستند. چیزی که در داستان «خوابآلود» برایم جالب بود، رفتوآمد میان واقعیت و رویا بود.
کارهای روزانه
صبح امروز به خواب و دورکاری گذشت. هماهنگی آزمایشهای ادواری کارخانه و آزمایشهای بدواستخدام راننده لیفتراک جدید را انجام دادم. برای ادای نذری که با خواهرم داشتم به قطعهی شهدای بهشت زهرا رفتم. شب چند ریلز در مورد خودشناسی و بالا نگهداشتن انرژی گوش کردم. نکتهی جالبی که در ریلزها یاد گرفتم این بود که سپاسگزاری برای نداشتهها از سپاسگزاری برای داشتهها بسیار مهمتر است.
سپاسگزاری
سپاسگزارم برای نوشتن گزارش نیک، استاد شاهین و دوستان خوب اهل نوشتن.
سپاسگزارم برای دورکاری که من را از رفت و آمدهای روزانه راحت کردهاست.
بیشتر خواندم و بالاخره جنگنامه غلامان به اتمام رسید. شاید به سراغ دایی وانیا بروم.
کلمهبرداری و آزادنویسی.
میپرسم از خویش که امروز در کدامین وادی از خیال پرسه زدی؟ و پاسخ میدهم شعر. درست است برخی از سطرها در عین فشردگی کلماتْ دنیایی هستند برای خودشان، دنیایی از صداها و قابها و رنگها. کار امروزم پرسه بود و پرسش این مهم که چگونه میتوان با چند واژه دنیایی خلق کرد؟ دنیایی نو و بدیع؟
و اینک پارهشعر امروز از عطار:
نه از تاریکی ره نومید شو
نه ز نورش هم بر خورشید شو
امروز صبح را با پنج دقیقه، دو دقیقه دیگه بیدار میشوم، پنج دقیقه به هفت. شوفاژ خاموش است و لامپ هم روشن نمیشود. برق رفته. همان دم برق میآید. آب اما هر خر میکند و دیرتر میآید. با آب معدنی دست و روی میشویم. آماده میشوم و میروم کلاس. پنج دقیقه بعد استاد میآید. سر کلاس جلو مینشینم و جواب سوالهای استاد را میدهم. محاسباتیها و یک سوال دیگری که استثناً از ما جواب میخواهد. اینقدر با تردید و بدون سخن نگاهم میکند که ثانیهای شک میکنم. اما خب، درست گفتم دیگر. همین است جواب. دقیقهای بعد میگوید همان است جواب. این رایجترین اشتباهی است که بچهها توی امتحان میکنند. قول میدهد که هشتاد درصد کلاس ما هم اشتباه مینویسند. استاد پیفه عجیبترین آدمی است که دیدهام. ربات میماند. قابل پیشبینی نیست. نمیدانی در ذهنش چه میگذرد. خوابم میآمد سر کلاس. بعدش رفتیم پیش آقای مرتضویان، مسئول IT چغلی استاد اقتصادیها که هفته پیش با ما نامهربان صحبت کرده و مبادی آداب رفتار نکرده بود. بعدش هم کار داشتیم هر کدام و نماندیم که تمرین کنیم. آمدم اتاق. با یاسمن صبحانه و چای خوردیم. گپ زدیم. سبزیها را پاک کردم. فیلم نگاه کردم این حین. از دیروز کل زندگیام را پک کردهام. از خرما و رطب بگیر تا دان کردن انار و لوبیا. امروز هم قال سبزیها را کندم. یاسمن خوابید و مرا هم خوابی به خود بلعید. دوازده و نیم. تا دقیقهای مانده به دو خواب بودم. بیدار شدم، غذا خوردم و ساعت چهار باز خوابم گرفت. همهاش میخواستم درس بخوانم و نمیتوانستم. از دق دلی خوابهای بیحاصلی که در طول هفته دارم، این دو روز آخر خوابم بیشتر میشود. پنج و بازده دقیقه بیدار شدم. یک ربع آماده شدم و پنج و نیم سر کلاس بودم. یکهو تصمیم گرفتم ردیف دوم بشینم کنار ستایش. خیلی جلو بود. پسرا ردیف جلو نشسته بودند. یک ساعت کلاس در توضیحات و پرسش و پاسخهای آسانی گذشت. بحث درمورد پروپوزال بود. نیم ساعت آخر،پریا و نگین پشین سرمان داشتند میخندیدند، با صحبتهای استاد و مثالهای خندهدارش و خندههای اینها، ما هم خودمان گرفته بود. استاد نگین را صدا زد که سوالی بپرسد. پنج دقیقه رو به نگین داشت حرف میزد و توضیح میداد، آخر هم هیچکدام نفهمیدیم سوالش چیست و در این بین اینقدر خندیدیم که هر لحظه منتظر بودم استاد یچیزی بگوید
اما نگفت و باز در طول صحبتش با تیکهای به عمهها پراند، خندمان ده برابر شد. من یکی که داشتم زمین را گاز میزدم. دیگر از پنهان کردن خنده گذشته بود، داشتم میمردم که خنده را، سایلنتی ادامه دهم. آخر کلاس هم درمورد میانترم صحبت کردیم و هنوز خندهمان خشک نشده بود که افتادیم به مخالف بودن بچهها برای تایم امتحان. ترم بالاییها و چند نفر از ما میگفتیم هفته بعد باشد، باقی بچههای کلاسمان میگفتند نه که ما دو هفته دیگر امتحان درسهای پیله را داریم. ترم بالاییهامان میگفتند پیفه که هر جلسه میپرسد، خواندن نمیخواهد و اینها میگفتند مگر ما برای پرسشهایش میخوانیم؟ بعد او میگفت وقتی نمیخوانی، خب نمیخوانی دیگر، برایت چه فرقی داره که هفته بعد باشد یا یک ماه بعد؟ داستان تا آنجا ادامه داشت که یکی از بچهها برگشت گفت نه استاد من امتحان اخلاق دارم و کلاس ترکید از خنده. استاد هم خندهاش گرفته بود که این همه مخالفت بخاطر امتحان اخلاق؟ توی کلاس خندهای جریان داشت، همهمه زیادی توی کلاس برپا بود و این میان، استاد هم داشت حضور و غیاب میکرد. محتوای این کلاس، امروز شبیه خوابهایم شده بود، تمام نشدنی و نامرتبط. آخر قرار شد هفته بعد ازمان امتحان بگیرد. از آن یک نفر هم بعدا. استاد نمیخواست چیزی را تحمیل کند.
بعد از کلاس با رویا و زینب، ترم بالاییهامان که تازه همدیگر را شناخته بودیم، گپ زدیم. درمورد استادها چند باری ازشان پرسیده بودم. دم در دانشکده ایستاده بودیم و داشتیم درمورد کلاس و کشمکش توی کلاس صحبت میکردیم. خیلی خوشم آمده بود از بچهها. ترم آخرشان بود. ناراحت بودم دارند تمام میکنند. همینطور گپ زدیم و آمدیم تا روبهروی سایت خشنودی. یک ربعی ایستاده بودیم داشتیم درمورد بچهها و کلاسها مان گپ میزدیم. از استاد مرادخانی و دکتر رضایی گفتم. حرفهامان ادامه داشت و تمام نشده بود که بچهها پرسیدند میروم امشی حسینیه یا نه. گفتم اگر بردباری نباشد آره. گفتند نیست. خدافظی کردم و رفتم اتاق. غذا خوردم. لباس عوض کردم. و رفتم حسینیه.
-روی منبر، حسینهی دانشگاه نشستهام. رویا به من گفته بود بیایم و هنوز خودش نبود. شمارهاش هم خاموش است. میکشمش. مداحی دارد پخش میشود. تقریبا خلوت است حسینه. بچههایی هم که هستند یا مشغول انجام کارهای مراسماند و از خدام، یا هم الباقی بچهها سرشان توی گوشی است. دارند با هم گپ میزنند. حاج آقا سخنرانی کرد. رویا اینها آمدند. مداح، دعای توسل و روضه خواند. روضهی حضرت زهرا و حضرت رقیه خواند. بعدش چای خوردیم و زدیم بیرون. آمدیم سمت خوابگاه و همین چند دقیقه راه، اینقدر مکالمهمان جالب بود و اطلاعات رد و بدل کردیم که بچهها کلی اصرار کردند بروم اتاقشان و من هم رفتم. خیلی خوشم میآید ازشان. حس خوبی میگیرم ازشان. رفتم اتاقشان و کلی گپ زدیم. اطلاعاتها که در و بدل کردیم. سالها باید سر پل صراط بایستیم و جواب این غیبتهای شبانه خوابگاهی را بدهیم. من خانه اصلا غیبت نمیکنم، دانشگاه اما نمیشود. البته ما که غیبت نمیکنیم، فقط باید اطلاعات را رد و بدل کنیم. کاش پارسال مجازی نمیشد و زودتر بچهها را میشناختم.
این روزها هر بار که بیرون میروم، ناز دخترکی هست که ازم تعریف کند. خیلیها درمورد استایلم میگویند که خوش پوشم. یک سریها میگویند زیبا شدهام. اینقدر ناز و از صمیم قلب میگویند که به آنی، لبم از خنده کش میآید و قربان صدقهشان میروم. خیلی زیباست که زیبارویانی به این قشنگی، به نظرشان زیبا بیایی و ازت تعریف کنند. اصلا درود به خانمها و زیباییهاشان. یکیشان همین رویا. زینب و فاطمه زهرا هم همینطور. امشب چند بار بهم گفتند. نانازها.
آمدم اتاق. غذا خوردیم. گپ زدیم. و حالا دیر وقت برای خوابی که باید ساعت شش تمام شود. خدانگهدار.
راستی، امروز هم بهتر از دیروز بود. فردا هم روز بهتریه. پس تا فردا.
#روزمره
روز واژه: روانخنده (حالتی که در آن به سادگی، به کوچکترین اشارهای، در حد مرگ میخندی.)
تاریخ: ۲۶ آبان ماه ۱۴۰۵
لوکیشن: سرما، امتحان، دوستی
نیکِ چه گزارشی؟
هوای امروز؟ یادم نیست. پاییزی بود. توقعی غیر این داری؟
سه کلاس داشتم. گوش کردن بود و جزوهنویسی. صبوری کردم. خسته شدم. این شد که سرزبان و نویسندهساز را زمین گذاشتم. چه کار زشتی. چارهای نبود. کمخوابیدن این مکافات را هم دارد. استاد طنزنویسی میگفت بخوانید. بخوانید. اگر شاعران و نویسندگان ما نبودند، ایران ما از اینی که هست، به مراتب بدتر میشد. حوصله نداشتم. اما پیوستگی رها نشد. کمی ویدئو هم دربارهی این عادت سازنده دیدم. بالاخره تماس گرفتم با زندایی. پدرش فوت شده. مامان گفت بزرگ شدهای و ازت انتظار میرود. روی احوالپرسی و تسلیتگویی را نداشتم. آخر زندایی بیمار است. سرطان سینه دارد. حال مادرش را هم پرسیدم و تسلیت گفتم. بزرگ شدن هم دشوار است. به هماتاقیها و دوست همکلاسی، «چرخ زندگی» را معرفی کردم. در وبیکارهای سرزبان، شیما صادقی از این چرخ برایمان گفت. ابعاد مختلف و معمول زندگی انسانها در این چرخ آمده. هرکدام هم روی کیفیت زندگی تاثیر میگذارند. تاجایی که بتوانم این چرخ را به بقیه نشان میدهم. شاید زندگی کسی تغییر کرد. با وجود بیحوصلگی نشستم پای کارها و معجزه شد. این پیوستگی را دوست دارم. امنترین جای دنیا برای من، پشت میز تحریر است. پس دلیلی ندارد این پیوستگی رها شود. با دوست عربزبانم به مسائل مختلفی گریز زدیم. شعری از نزار قبانی را خواند. چه سعادتی که یک عربزبان برایت شعر عربی بخواند. آن هم زندهی زنده. احساس میکنم مهمترین نگرانی این روزهایم، امشب رفع شد. امید که همینطور باشد. یادداشتی نوشتم و در کانال منتشر کردم. حالا هم که مشغول نوشتن اینم. خداکند فردا روز خوبی باشد.
چند روزی هست کارهام و روتینی که داشتم اصن طبق برنامه ریزی هام پیش نرفته.
امروز بنی هم رفت نمیتونست پیشم باشه مجبور شدم بازم ازش دور بشم.
دلم گرفته و عصبانی بودم ولی خب آروم تر شدم و شاید ساده به نظر بیاد ولی چیزایی که دارم و اتفاقات خوبی که این چند وقت در میان همه اون سختیها برام افتاده مرور کردم. حالم بهتر شد.
دیشب هم گزارش نیک ننوشتم راستش این روزا رو یه جوری فقط میگذرونم.
فکر میکنم نزدیک اون دوره خاص در ماه هم هستم برای من pms شبیه به افسردگی کامله.
دیشب یه کوکی خوشمزه برای اولین بار درست کردم و فهمیدم چقدر شیرینی پختن در کنار هزاران علایقم دوست دارم.
طمعش محشر شد البته پودرش آماده بود.
امروزم غذا پختم.سریال دیدم.با بنی بازی کردم.
از خودم راضی نیستم یعنی از عملکرد این روزام ولی شایدم توی شرایطی که دارم زیادی به خودم سخت میگیرم و طوفانی شروع میکنم بعدش ادامه دادن سخت میشه اصن ادامه دادن برام چالش شده.
فردا جلسه چهارم از tdcs هست و نوروفیدبک میرم بخوابم.
➖پیادهروی با خار و مادر خود که بد چیزی نیست و چیزیست تقریبن در حد گه خوردن.
➖شامی خوشمزه و ناهاری خوشمزهتر نمودن تناول.
➖«سرزبان» و «نویسندهساز» را با ذهنی گرسنه به رگ زدن. تمرین شنیدن و کار دیگری نکردن و البته با «نویسندهساز» ناهار زدن یا برعکس، «نویسندهساز» را دورچین ناهار خود کردن.
➖ثبتنام کارگاهیی ریشهیی: خودگفت.
➖رسیدن به پایان وبینار «گفتوساز» و چکهیی روی مریم آبراهیمی را دیدن.
➖حضور در اولین جلسهی پانزدهمین دورهی شعر و آشنایی با پنجرهی شاعری و چهار تمرین پایه.
➖همنویسی و همکوشی با برادران: احمدی و اعظمی و برگی. برونریزی فکری و عاطفی در آزادنویسی و نوشتن فهرستی بلندبالا از پرسشها.
➖امروز هم دریافت تبریکی از دوست در ١٩ روز مانده به تولد.
➖ادامهی مسئولیتهای خود شدن در پشتیبانی مدرسه نویسندگی.
➖ضبط دو روزگفتار و بداههپردازی.
➖چکهگفتوگو و بوس کوچولویی از رفیق خود.
➖ساعت دو خروسداد، روز خود را فهرستن که اگر مامان خود بود، میگفت تو که میخاستی این را بخوری، سر شب میخوردی.
لقمانِ حکیم را گفتند:《حکمت از که آموختی؟》گفت:《از نابینایان که تا جای نبینند پای ننهند. عرب گوید:《قَدّمِ الخروجَ قبلَ الولوجِ》
مردیت بیازمای وانگه زن کن
دختر منشان به خانه و شیون کن
گرچه شاطر بود خروس به جنگ
چه زند پیش بازویین چنگ
گربه شیر است در گرفتن موش
لیک موش است در مصاف پلنگ
لقمان= در داستانهای عرب لقمانابنعاد به طول عمر معروف بوده و گفتهاند عمر هفت کرکس داشته، در داستانها لقمان را مردی سیاه میدانند که برده و بنده بوده و خواجهاش شیفتهی حکمت او شده است و داستانهایی به او نسبت میدهند.
امثالوحکم یکی از انواع ادب است که سابقهای دیرین دارد. کتاب امثالسلیمان و کتاب حکمتسلیمان منسوب به سلیمانابنداوود جزئی از تورات است. هومر شاعر یونانی و آرشیلوک، ازوپ، استزیکور، آلسه و هزیود از مثلگویان قدیم یونانند. داستان زندگی *ازوپ* بسیار شبیه به قصهی لقمان ماست.
ازوپ بندهای زرخرید بود. یکی از خواجگانش او را به واسطهی حکمت و دانشی که داشت آزاد کرد و در دربار کرزوس پادشاه لیدی قرب و ارزشی یافت، لیکن در یونان گرفتار محنت هایی شد.
قدم الخروج قبل الولوج= خارج شدن خویش را پیش از داخل شدن پیش بینی کن.
شاطر= معنی اصلی آن متصف به زیرکی و خباثت است پس از آن در معنی چابک و زرنگ و پهلوان ملازم خدمت به کار رفته است.
باز= مرغ شکاری که آنرا باشه نیز مینامند و شاید باز در اصل وازا باشد که مصدر اوستایی آن واز به معنی پرنده است. در عربی آن را بازی میگویند و بر بزاة، بیزان و ابواز جمع میبندند. پادشاهان و امرا با این مرغ شکاری صید میکردند و کسانی را به تربیت و نگاهداری این مرغان میگماشتند و هر یک از آنان را بازدار و در ترکی قوشچی مینامیدند.
گلستان سعدی، شرح دیباچه
سال واژه: پذیرش
دو روز است زمان از دستانم می گریزد.
دیشب بسانِ پریشب غرق در خواب شدم. دلیلی برای فراموش کردن گزارش نیک نمی شود؛ گزارشی که برای من دستاورد های چشمگیری داشت از جمله نظم روزانه، تعهد، نوشتن هر چند کوتاه، یادآوری زندگی و …امیدوارم پایبند بمانم به این وادی و تمام اهداف خود.
کلاس داشتم و کلاس. استاد نوری و تشرهاش که درس بخوانید و من فکر کردم به خودم که هر چه میخوانم باز کم است. زنان تمامی ندارد و بارداری و فیزیوپات خواب شبم را ربوده.
مثل مریمی که میگفت شب گذشته خواب دیده استاد شجاعیان امتحان زنان گرفته همه را انداخته.
این ترم واقعا کابوس شبهامان شده.
استاد گنجی هم شانس ما بازنشست شد. گنجی دومین آدمی بود که حس کردم واقعا مرا میبیند. نه پوستهی مرا. واقعا مرا. مائده را.
نگاه به چشمم که میکرد ذهنم را میخواند. کاری که حتی خانوادهام عاجزند.
همین بود که با وجود تمام بداخلاقیهاش بینهایت دوستش داشتم. بداخلاق بود. بچهها «جنگی» میگفتند پشت سرش.
از نظر من اما گنجی بود در پوستهی یک زن جنگی.
خوشگلم گفتنهای کنایهانگیزش در سرم میپیچد و دلم براش تنگ میشود.
رفتن او معادل از دست دادن فرصتی خوب شد در زندگیم.
عصر با طهورا رفتیم توی شهر.
طهورا آزمایش داشت و من هم خودم را انداختم بهش. بهانهام همراهی او بود اما پاهام پیادهروی لازم. کم کم پیادهروی هم اینجوری عادت شد.
آزمایشگاه نوبت نداشت و باز بیهدف راهی شدیم در خیابانها. حوالی ساعت ۴ عصر بود و دکانها بسته. هوا خاکستریای دلچسب و درختان زردِ زردِ زرد.
پیرزنی ادای خندهمان را درآورد و دختری چادری گوشزد کرد مراقب تلفنم باشم و زیپ کیفم شل است.
خانومی روسری پیچ و میانسال با کمری خم ساعت پرسید و جلوتر مردی عجیب تلوتلو خوران با خودش حرف میزد و دستش را توی هوا تکان میداد و چشمان گودش داد میزد تفریحالدود است.
شهر، پاییز بود. آرام و در جریان.
یک ساعت بعد با پا درد خوابگاه بودیم.
نویسندهساز. کمی خواب. کارگاه شعر.
تجربهای جدید برای تازگی روح.
فهمیدم که چه زیاد بزدلم و وقتش رسیده متتحلیل را بازنشست کنم.
گاهی تحلیل و تحلیل فقط میشود ترس.
دنبال جسارتم لابهلای کلمات.
فردا روز شلوغیست. جسارت و متتحلیل هم روش.
https://t.me/ravaanehh
گزارش میگ میگ
نگاه پیرمرد را دیدهای روی جلد کتاب «پیرمرد و دریا».
میخواهی تصور کنی او همان پیرمردیست که ماهی قرار است با خودش ببردش.
صبح موقع خاموش کردن آلارم گوشی بد چرخیدهای و دستت گرفته است.
به این فکر کردی چقدر دستهایت لاجون مانده است.
کرختی دست پیرمرد را که میبینی.
میفهمی نمیتوانستی تو جای پیرمرد باشی.
پیرمرد جان سخت بود. تو جان آسانی.
کتاب را جا گذاشتهای توی پایگاه و ماندهای ادامهی داستان چه میشود.
میترسی ماهی را بگیرد و قایق تاب نیاورد و غرق شود. آخر گفته بود ماهی خیلی بزرگ است. بزرگتر از قایق خودش.
نکند ماهی از دست برود.
نکند پیرمرد در دریا گم شود.
البته پیرمرد گفته بود گم نمیشود. مطمئن بود گم نمیشود.
به او غبطه میخوری که گم نمیشود.
آخر چطور مطمئن است؟
آزادنویسی میکنی میگویی بیست و پنج دقیقه مانده تا یک ساعتی که استاد گفته است خلوت کنی.
خوش به حالت که میتوانی دقایق را بشماری. پیرمرد روی قایق که نمیتوانست بشمارد. در حالت خبردار ایستاده بود که ماهی در نرود. نمیدانست هم قرار است کی این کشمکش تمام شود.
اصلن پیرمرد چطور به خود دید برابر ماهی به آن بزرگی بایستد. او پیر بود و ماهی بزرگ. بیدار مانده بود. مانده بود. خواب شیر ندیده بود یا دیده بود. داشت تلف میشد اما نشده بود. دستش به خونریزی افتاده بود. در آب فرو میبرد و باز بیرون میآورد که چیزی نیست که هنوز تکان نخوردهام. تو باید قایق را بکشی ای ماهی. بکش که خوب میکشی.
برای پیرمرد دو شب گذشته است و برای تو هنوز یک شب شده که نمیگذرد.
—فشرده بود امروز
نمیدانم حافظهام آیا قابلیت شخم زدن دارد یا نه؟
هرچه دیروز مکثهای طولانی داشتم، امروز فشرده و شلوغ بودم.
همینطور که به زمستان نزدیک میشویم، خانه بیشتر سرد میشود. تنها کمی تفاوت دما با بیرون، خانه را متمایز کرده.
سرما عامل اصلی میلم به خوابیدن است، حتی اگر زود بیدار شوم. دیر ورزش را شروع میکنم و دیرتر صبحانه میخورم. امروز هم دست کمی از روزهای پیشین نداشت.
اما از عادت روزانهام دست نکشیدم.
ظرفهای دیشب را همسرم شست چون قولش را داده بود.
در این فرصت مسواک زدم، رختخوابها را جمع کردم و مشغول ورزش شدم.
بعد از صبحانه چند گزارش نیک خواندم. آتنا دیروز چه پرکار بوده، قاضی بیوجدانم بالا آمد و شروع کرد به زر زدن. مقایسهی من با او. گوش ندادم.
پیشبندم را بستم تا هم گرم شوم و هم در روند انجام کارها لباسم کثیف و خیس نشود. امروز برای ناهار و شام غذا درست کردم. برای ناهار مرغ آلو و شام سوپ جو. همسرم چندان سوپ دوست ندارد. زیاد درست کردم تا چند وعده بخوریم.
—غذآشپزی
روشن کردن گاز و پختن چند چیز، خانه را گرم کرد.
ماستی که دیروز درست کرده بودم را درون پارچهای ریختم تا مثل ماست یونانی سفت و لطیف شود. در حین انجام کارهایم به فایل نویسندهساز ۶۱۰ و ۶۱۱ گوش دادم.
مرغها را مزهدار کردم تا بعد از آن سرخشان کنم. جلز و ولز سرخ شدن غذا یکی از صداهای محبوب من است.
بعد خورشت را روی شعلهای در گوشهی گاز قرار دادم تا به نمِ دل برای خودش قل بخورد و جا بیفتد.
پیاز خردشده در قابلمهای دیگر که نرم افتاد، به آن مخلفاتی چون گوشت مرغ، ادویه، بلغور جو و هویج اضافه کردم و اجازه دادم با آب جوش برای خودشان آرام قل بزنند. برای خودم قهوهای درست کردم تا استراحتی کوتاه داشته باشم.
توالت را وایتکس زدم و گذاشتم بماند. بعد سر چاه حمام را شستم. دلم میخواهد همیشه تمیز و سفید باشد.
به آشپزخانه برگشتم و مشغول شستن ظرفها شدم.
—نظافت احوال
در خصوص ارتباطاتم، تماسی با دوست آملیام گرفتم. هربار که گوشی بوق میخورد، قلبم فشرده میشد. خواستم بابت پیشبندی که به من هدیه داده بود تشکر کنم. این روزها خیلی به کارم میآمد. او معمولاً با پاسخهای کوتاه جوابم را میدهد و من تلاش میکنم کمی به گفتگو ادامه دهم وگرنه بعد از سی ثانیه تمام میشود. میخواهم مهر و عطوفتی بینمان شکل بگیرد، اما او چون دیوار چین اجازهی ورود نمیدهد.
تماس بعدی با دوست دیگرم در آمل بود. این هفته پسرش چهلروزه میشود. خوشحال بود که با خیال راحتتری میتواند به مهمانی برود و داشت برای پنجشنبهی این هفته برنامهی دورهمی میچید. حین گفتگو با او، دستشویی را میشستم و شیرآلات و آینه را تمیز میکردم.
این تمیزی و برق زدن همه چیز، شادم میکند. گفتگویم با او تمام شد.
میخواستم به آشپزخانه برگردم که پنجرههای گلخانه فکرم را به خود کشید. آنها را هم دستمال کشیدم. دودی و عرق کرده بودند.
—به او میپیچد
به صفحهی گوشی نگاهی انداختم و متوجه شدم که از وقت تمرینجا گذشته و چون من در حال شستشو بودم، متوجهش نشدم.
بدون مذمت و خودزنی، به فایل صوتیاش گوش دادم.
عسل فاطمی متنی نوشته بود و استاد ولکن متن نمیشد. راستش برای ما خوب بود تا یاد بگیریم، اما نمیدانستم عسل در چه حالی به سر میبرد وقتی استاد تمام مدت دارد به او میپیچد. امیدوار بودم که حالش بد نشده باشد.
در خلال گوش دادن، کاهو و مخلفات سالاد را شستم. ماست چکیدهام را در ظرفی سرامیکی خالی کردم.
همسرم با خریدهایش که شامل کاهو، خیار، گوجه و نان تست بود به خانه آمد. آنها را به یخچال انتقال دادم و بعد مشغول درست کردن سالاد شدم. بساط ناهار را چیدیم و از خوردنش لذت بردیم.
بعد از آن تمرین کلاس خودواژه را انجام دادم، اما از هیچکدامشان مطمئن نبودم.
به نویسندهساز نرفتم چون باید روزی یک ساعت زبان خواندن را به عادتهایم اضافه میکردم.
زبانم را خواندم و دلم راضی شد.
غروب با همسرم چای و شیرینی یزدی خوردیم.
برای استراحت کمی در یوتیوب چرخیدم و طرز تهیهی رول دارچینی را دیدم. دلم میخواهدش. یک روز درستش میکنم.
ساعت هشت، وارد دورهی شعر شدم. نام چند نفر از دوستانم را دیدم و خوشحال شدم. لیلی، مائده و زینب. جلسهی اول را دوست داشتم. مرا به یاد دورهی خودواژه میاندازد.
—فیلم ژاپنی
بعد از اتمام کلاس، منتظر همسرم ماندم. او هم کلاس آنلاین داشت در خصوص تحلیل داده.
شام خوردیم و فیلم ژاپنی دیشبمان که نصفه مانده بود را دیدیم (Bring Him Down to a Portable Size).
فیلم دربارهی زن نویسندهای بود که با شنیدن خبر مرگ برادر بزرگش خاطرات ناخوبی را به یاد آورد. او باید به شهر دیگری میرفت و خاکستر برادرش را تحویل میگرفت.
داستان فیلم حال خوبکن بود. فیلمهای ژاپنی که دیدهام اکثرشان همینطور بودند. سکوت و مکثهای قشنگی دارند. کلامشان تمیز و کوتاه است، عاری از زیادهگویی. نمیدانم این خوب است یا نه، ولی به سکوت فیلم کمک میکند. ظاهر شدن نوشتههای ذهنی زن در هر گوشه و کناری، مثل دیوار، روی در کمد، روی شیشهی رستوران هتل یا هر جایی، فیلم را برایم جالب کرده بود. نفرت او از برادرش آرام آرام داشت به بخشش تبدیل میشد. فیلم نگاه عادی و خندهداری به مرگ داشت و کمدی لطیف آن ترس از مرگ را کاملا ناپدید کرده بود.
آخر شب به دلیل پایین بودن مصرف برق، لباسهای سفید را درون لباسشویی ریختم تا بشوید و بیدار ماندم تا آنها را روی رختآویز بیاویزم.
ساعت یک و نیم نصفهشب است. مینویسم تا یادم نرود چه روز پرکاری داشتم.
سهشنبه ۲۶ آبان
«کیست که بتواند یک اندازه دردهای مرا تسکین دهد؟ نوشتن هم اگر نبود و دردهای مرا تسکین نمیداد، مصائب تا حال مرا تمام کرده بود.»
نیما یوشیج
🌱بعد از آزادنویسی صبحگاهی سراغ نوشتههای نیما یوشیج رفتم. کتابی را که پسرش از یادداشتهای او گردآوری کرده، پیدا نکردم و هنوز در جستوجویش هستم.
🌱در چند مکالمه استرس داشتم، اما محکم و قاطع پیش بردم، چون لازم بود. استرسش آزاردهنده بود، اما برخوردم را دوست میداشتم. اگر قبلاً بود، احتمالاً زود تسلیم میشدم، یا بیخیال ادامهی گفتوگو میشدم. اما امروز این کار را نکردم و منصفانه، چیزی را که لازم بود به طرف مقابلم گفتم.
🌱چند روزی است وبینار نویسندهساز را نیستم، اما فایلها را میگوشم. بحث مدیریت دانش شخصی است. سر و سامان دادن به ذهن، آموختههایمان و حتی جهت دادن به کارهای روزمره را سبب میشود. چند زمینهی مختلف نوشتم، اما هنوز کلی هستند. مایلم جزئیترشان کنم. هرچه جزئیتر، به گمانم عملیتر و شدنیتر خاهد بود. کاری است زمانبر شاید، اما چالشبرانگیز و جذاب. دغدغهی شیرینی است.
🌱نیم ساعت پیادهروی داشتم. فرصت زیادی نیست، مخصوصاً برای مسیرهای تازهتر، اما همین که انجام میدهم خوب است و بهتر نیز خاهمش کرد.
🌱کتاب «راز گفتگو و اصول مکالمه بدون تظاهر» را خاندم.
«گفتگو نوعی تأثیر متقابل میان آدمهاست.»
چقدر این جمله میتواند ما را در گفتگو مسئولیتپذیرتر کند.
آنقدر ژاله ژاله کرد که دلم ژاله خاست. فیلم بوی کافور عطر یاس دربارهی مردیست که همسرش را سالها پیش از دست داده اما همچنان سوزنش گیر این سوگ است. مصاحبهی آرش دبستانی با ابوتراب خسروی را دیدم. اینکه آدمها چطوری مسیر خودشان را میسازند آموزندهست. نکتهی پشمریزانش برای من شاگرد گلشیری بودنش است. از تصور اینکه ما هم روزی به جایی برسیم و خوشخوشان بگوییم ما همه باهم هممدرسهای بودیم خندهام میگیرد. به کجاها برد این امید ما را. گرچه دریای نوشتن ساحل ندارد اما «به راه بادیه رفتن به از نشستن باطل/وگر مراد نیابم به قدر وسع بکوشم». که نوشتن انسانساز است و انسانسوز. بهر جهت همین الآنش هم داریم خاطرهدوزی میکنیم. خاطرههای مجازی با دوستان جیبی و مدرسهی جیبی. خاطرههای لامکان.
حالواحوالِ شاعرانه کردن عجیبه بخاطری همی رفتم دوباره ووسِ دورهای ۱۵ کارگاهِ شعره گوش دادم جاتون خالی!
گفتِ استاد از ارتکاباتِ روز هم بیفزایم
۱ : رفتم به هر پوشهای دورهای جدید البته دائمی یک کانال شخصی ساختم قبلن داشتم خیلی بهمریخته بود یعنی در یک کانال بود ایجوری بهتر شد آخ امر از بالا هرچه باشه ما چشم میگِم بجز لپتاپ یا کامپیوتر!
اوهم خیلیییی زیاد دلم میخاد داشته باشم ولی در شرایطِ معنوی زیاد گیر کرده ام چقدر زخمِ بسترِ مرگ هم مه.
۲: پیادهروی نداشتم یعنی داشتم بازی با بچهها
۳: تقدیر به کرامات افشونِ افشینِ استاد!
۴: با ای همه نجیب، مه باید برم گوشهای خونه بمیرم. از بس بچهها در گارگاه زرنگ هستند تو رو خدا یکی بمه بگه کارِ تو نیست ولش کن نویسنده شدن ره، اگه ای مصاحبهها یا گپها استاد نمیبود واقعن مه جا میزدم مثلِ قبلن گاهی از رو علاقه نویسداری میکردم
۵: باز خابم گرفته میخام بخابم و بمیرم. چقدر مه از مرگ گپ میزنم؟
چو همش از مرگ میترسم واقعن میترسم هم از لحظه مرگ. هم جواب دادن در درگاهای خدا.
امروز که استاد گفت یک ساعت یک کوشه برید به یک چیزی خیره بشید و تصور کنید یا روای لپتاپ نویسداری کنید یا که نقاشی هم بکشید خوبه. همو لحظه خاستم برم یک ساعت عبادت کنم نظرتون چییه حال استاد خاد گفت آیا نویسداری کمک تو نمیکنه به ای طریق؟
نمیفهمم فقط میخام امتحان کنم!
گاهی مثلِ بچهها خورد دلم به نماز و قرآن تنگ میشه یا. خوش هم میآد فقط عبادت و عبادت کنم. هیچ مزاحِمِ نداشته باشم. حتی خودهم مزاحِمِ خود هم نباشم. فقط مه باشم با سجده و ( خدا )
/ نمیفهمم چرا هم استاد خداحافظی کرد یک دفعه ای شعرِ سه خطه نویسداری کردم در وصفِ توصیفِ خود و به خود فِک میکردم به ای که هیچ خطاب جاری باغها ازم نیست در وردِ نیشگونِ کسی!
شعر:
اسمِ کسیکه به هیچ کاشی رنگ جاری نمیشه
در تماشاه کوشههاای مبل میلولاند هر جا
کف بر کفِ کمربندِ پا هم هست
/ نابلدترین تکلیف شب هنگامِ قفسِ سینه هست چاک خورَدّ باز شود گلِ آفتابگردان بجا خورشید به ماه.
مگه میشه مینال صفت بتابم به آشناای بنبستِ عاشقی.
از عاشقی گفتم دکلمهها عاشقی بخودِ کلمهای عاشقی ممنوع هست چو سخته باید درودیوار بجاش مثال زد و کوبید تا او ره خیالخونه شود در مغارگاهای جنان یا دل. باز هم به ممنوع بودنِ واژهای عشق چشم
/ استاد داشت از نقاشی میگفت انگار ابتکارها مهره میگفت از بس خوب نقاشی میکشم. داشت از بابائی پیر ره مِیگفت. انکار مره در عکسِ خیالخونهای خود توصیف میکرد. چکارکنم همه گناه نِدا اکبری هسته آخ بمه چه. بمه مهم نیست گفتِ ندا هم بتونم خطخطی کنم کافیه!
خصوصن او جاایکه استاد گفت که: روای دیوار خونه عکسِ بابا ره گذاشته، صد در صد مهره گفت آخِه وقتِ به ندا میفرستم تو کانالِ خود میذاره و مههم مغرور شدم البت بدرد خور هست. گذاشتم تو کانالِ خود هم. حالکه میخام روایت یا عبارت هم نویسداری کنم در وصفِ هر نقاشی، ایقدر از استاد بمه محبت میریزه چو نگو! بخاطرِ چی؟
هشتتک/ داستانک:
ترکیب ساختم ( غمِ ماه ) پریدم از داخلِ اسکای روم بیرون. از عشق جمله ساختن نویسداری کردن ره نویسداری کردم ( اشتباه ای پشتِ پرده دیواری وسط آن ) استاد نخوند. باز گرفتم ای ره نویسداری کردم ( سرم گذاشتم روای برف ) استاد گفت اگِه خوبه بفرستید جملهها تندتند میآد مه از پائین خونم. و گفت: جملهای خیلی ساده اصلن چرتُپرت نویسداری کنید. نویسداری کردم ( هر چه که هستم دیگه ) بیهوا و بیمقصد خونده شد.
/ چو میفهمم که استاد میخونه ولا که نخونه یا که زیادی خوب نییه که نمیخونه یا که زیاد میشه رد میشه جملههاای خوبه میخونه! خلاصه موجِ مجنون خاهم شد از دستِ استاد.
اما باز هم تمرین بمه سخته یعنی دیشب وقتی از بقیه میخوندم در شوک فرو میرفتم. شایدن بخاطرِ ای باشه قبلن تمرین کردند اما به نظر مه بخاطرِ ای جملهها، ترکیبها، لغتها، از خود هم ساده نیستند اصلن ساده نیستند ببین دوره بعدی دورهای شعر دیگرگون میشه. هرچند هم استاد ره میشناسم که امکان داره ناگهانی سوپرایز شِم. دوباره تمرینات ره از ما بخاد اما ایکه استاد گفت به فکری اسمِ کتاب یا در مورِد چی میخواهید کتاب نویسداری کنید. موضوع از او هم که مه فک کردم جدیتره یعنی از حال ترسم واقعن ترس مره گرفته به ایکه استاد میگه ساده بگیرید اما باز هم میترسم چو همیشه مه شکست ره پذیرفتم بجا برنده بودن اولینباره که میخام برنده باشم و شکست ره قبول نکنم قبلن بمه مهم نبود حال بمه مهم شده! به ای که استاد ره میشناسم حال یک وِراشی میره سمتام اگِه بخونه وای بحال هم اما باز هم نویسداری کنم میخام ببینم کجا کار هم اشتباهست در بیآرم دیگه صفحه ایجازه نمیده با ایجازه روم صفحهای دیگه.
/ رفتم گوشه نشینی امتحان کردم رعدوبرق برق زد تموم وجودم انگار تموم شد نفسم مغز هم به خاب رفت ستارهای آئینه جلوِ چشهم مهره فرا میخاند انگار روحیهم بود و خوده جلو هم در آورده بود نشون داد که مه روحهم تو جسم. جسم هم میخاست بخابه به هر دلیل بهانه میآورد بخابه که نذاشتم رفتم دو صفحه کلمهای چرتُپرت نویسداری کردم بعد دوباره واایستادم ایقدر که پاهام داشت بخاب میرفتم چشهام داشت بسته میشد بخاطری چشهم رو مقصد هم بسته نشه رفتم روای تخت نشستم به گلهاای خونه هم کاغذ دیواریها عمیق فرو رفتم در دیدبان هم که یهوای به ای فک افتادم ببین هر طرحِ حتی کاغذ دیواری از تکرار ساخته شده و به نمایش در اومده پس باید تکرار نویسداری ره جدی بگیرم کتابهاره جدی بگیرم روزی دهتا پنج دقیقه در نظر گرفتم انشاالله که موفق میشم به امیدِ خدا نویسداری کنم. اما حس کنم بخاطرِ دفعه اول بود در خود کز نشستن پیشهکشی کنم پس باید در وجود هم کموکم کز به کز ره نادیده گذر به ویدا نکنم روم به استقبال به دیگر مدید روزهام.
خدانگهدار تا فردا
https://t.me/sadegaalezadai
صبح دیرتر بیدار شدم هشت و خردهای. چندبار زودتر بیدرا شدم ولی خب باز ریده شده تو خوابم.
آزادنویسی کردم.
ذهنم دوباره طوفانی است.
به ایدهای برای نجات از این طوفانهای بیموقع رسیدوم و هللیوس.
فایل ویدیویی تحلیل فلسفی دیدم. طالا طالا.
با شیمسار جلوسیدم.
گزارش نوشتم و ریختم کف سایت اوستاد.
سنگ محک ارتباط را صیقل دادم.
رفتم تمرینجا و استاد جیگر تمرین دوستی را درآورد و خطبهخطش درس بود و گنج بود. طوری از تمرینجا میآموزم که پدر با مادر نکرد.
بعدش آماده وبیکار شدم و فاز جدید را اغازیدیدم و افتادیم در نشانه و من جیگر بچهها را از این به بعد قرار است دربیاورم اگر اشتباه بگویند. نیحی حیحی حیحی. بالاخره به آرک مورد علاقهام رسیدم. جیگردرآری.
رفتیم سراغ نشانههای زبان فکر و موضوع تازه باز و ژالب شده و خودم هم کنجکاوم چطور برای قشنگیهای زندگیم جا میاندازم موضوع را و از آنها چه میآموزم؟
مرغ سعادت حضور در وبینار دوستان، دیروز رفته بود پی یللیتللی و آره. مریم ابراهیمی کوشولو و گلی را از دست داد. چرا همزمانید آخر؟
نشستم فیلم و سریال دیدم.
نکتهبرداری کردم.
موسیخی نیوشیدم.
چیزمیزهایی برای طرح داستان نوشتم.
جسارت. هنوز به جسارت بیشتری نیاز دارم.
مسئلهای را حل کردم.
کاش زودتر پنجشنبه بیاید. پنجشنبهها با اینکه عامل رواعصابی دارد ولی محبوبِ هفتهام شده. روزهایی با خلوت بیشتر و آزادی بیشتر و منِ بیشتر. ای گل نرگس پنجشنبه بیا کاریت ندارم. بیا.
باز هم سریال دیدم. پستم را نوشتم و بعدش خوابیدم.
تنها بهانهی زندگی کردنم دیدن فرداس.
شاید فردا بهتر از امروز باشد.
همین سرکش بودنم سالها از افسردگی بیراهگی نجاتم داد.
چهمَرضیست انسان عامدانه کتاب نمیخواند، پیادهروی نمیکند و هر چه باید را پشت گوشهای تنبلی میگذارد.
زندگی جانم را میگیرد هروز، با قد ۱۶۵ و وزن ۵۸ حریف خوبی برایش نیستم.
_______________________________
صفحهصبگاهی را دوروز است شروع کردم ناشتا جملات را میخورم.
جملک امروزم« یادگیری نوعی انتقام است»
میگویند، گُم بودن در زندگی یعنی رفتن به مرحله جدید و فاصله گرفتن از مرحلهی قبلی زندگی.
من چرا سالهاست گُمم؟ مَگر چند مرحله است؟
هدف روز نیک
صبح به پیاده روی رفتم، بدون گوشی برای گلگشت و تماشا. قصد کرده بودم برای ایدهها دلبری کنم. بلکه از پشت درختی، بالای بامی، بال کلاغی، یا دم سمور بدبویی رایحهای دیرآشنا بیاید و مار ا به جهان رویا ببرد تخیل و تعین و بلکه هم تبلور ِراه و رسمی نو، در صندوقخانهی ذهن بیقرارم جا خوش کند.
رفتم خرید دختر م امروز میآید از راهی دور از ساحل شرقی .
خریدها را روی میزآشپزخانه گذاشتم. کدبانوی ماهی یک روز من تنداتند میچرخید. نفری هم برای کمک آورده بود. منهم از اینسو .خلاصه جنگ مغلوبه شد پرچم سفید بالا رفت. خونه نگو یه دسته گل- از همه سوراخ سنبه ها بوی پاکیزگی می آمد.
آنها رفتند و من هم فایل وبینار امروز را برای خودم گذاشتم و دست به کار شدم. سوپ جو پختم و ملات کتلت را آماده کردم. کتلت از آن دلبرهای شیرین است که فکرش و صدای جلزو ولز کردنش آدم را شنگول میکند.
شاهین با دست نویسنده ساز شروع کرد و درخانه اول باهم رفتیم سراغ هدف روز- اینکه هدفی بسازیم و دنبال کردن آن چالشی ایجاد کند برایمان و اندکی از حاشیه امنمان بیرون بکشدمان.
امروز هدفی پیشنهاد داد که میتواند برای کسی که دغدغه آفرینش ادبی داشته باشد سودمند باشد. اینکه آرام جایی بنشینیم. بی آنکه کاری انجام دهیم بیکار بنشینیم. بنشینیم و اجازه دهیم ذهنمان آزادانه جرکت کند و ایده هامان را بنویسیم.
حالا در قالب هدف روزبه آن فکر کنیم. نقشه چیست؟ اگر بخواهیم فردا زمان با کیفیتی برای خودمان فراهم کنیم، چه پیش نیازهایی دارد؟
خب، من ساعت هشت و نیم، شب بخیر میگویم تا یکساعت رها شوم از زمین وزمان و خودم را بسپارم به تخیلاتم. راستی که چقدر این بیکار نشستن دلانگیز است! من مینشینم و فکرم میرود هرجا که خاطرخواه اوست. کاری به کارش ندارم. آزاد و رهایش میگذارم تا ببینم چه میکند برایم.
باید به دام وسوسه گوشی و اینترنت نیفتیم و فضایی فراهم کنیم برای ملال. بناست این ساعت برکتی سرازیر کند به دنیای ما.
این فضا همان چیزی است که آرزویش را دارم: کنج دنجی برای خودم که بنویسم و بنویسم، خیال ببافم و به سرم سنجاق کنم.
یادم افتاد به آن دروان شیرین کودکی و اوائل نوجوانیام که مدام کنج دنجی میجستم و به ان پناه میبردم .
کلمه برداری:
کلمهبرداری گردآوری کلمات جالبی است که میتوانند افزایش تسلط کلامی را برایمان به ارمغان بیاورند.
استاد در وبینار این عبارت را از محمد دهقانی خواند: «ادبیات برای من هیچگاه پیکرهی صامتی از شعر و نثر نبوده است.»
واژهها و ترکیبهای امروز:
پیکرهی صامت،
شنگرفتار،
گریزاگریز،
قاش و قماشِ خانه،
علاج عاجل،
ذات شاد و خوی آمیزگارشان،
نظیر و عدیل،
قیام و قعود،
مهمترین دستاورد امروزم کشف دوبارهی آن کنج دنجی است که از کودکی دنبالش بودهام.
آدرس تلگرامم:
https://t.me/Mitra_Nevis39/1259
میترا رستگاران
گزارش نیک 189
صبح رفتم به عنوان شاهد طلاق دادگاه. البته طلاق نه نفقه. طرف بعد از هفت ماه رفته بود و چهارسالی بود خبری ازش نبود. من رفتم همین رو تایید کنم فقط. برای همین گفتن به قرآن قسم بخورم و دست روی قرآن بگذارم و اگر قسم دروغ بخوردم حکمم زندانه. سوالا را پرسیدن و چرت و پرت و اینها و آمدیم بیرون. داستان یکی دو نفر را هم شنیدم و حالم گرفته شد.
رسیدم خانه رفتم سراغ لپتاپ و هر چی چت جی پی تی گفت را انجام دادم اما دوربینش درست نرفت که نرفت. حالم بیشترتر گرفته شد.
تمرینجا بود.
بعدش پریا گفت غذا بپخ و منم پخیدم.
نویسندهساز بود. هدف روز و شعر و پرسش و پاسخ.
حمبام.
و بعدش شعر. شعرماهی قشنگم. دوباره شعر. دوباره سه شنبه و دوباره شعر. خوشحالم.
نوشتیم با همکوشان. با فرشته و الا.
قبلترها یادآوری روزهای سخت و طاقتفرسا هم برایم ملالآور و سنگین بود. اما حالا آسودهام. هیچ خطری از گذشته مرا تهدید به نماندن نمیکند. میدانم در گذر و عبور، همه چیز فانی و نماندنی است و تنها خداست که برایت میماند اگر ایمان داشته باشی به حضورش.
از نیک فعالیتهای امروزم:
ــ تصمیمی جدی برای چالشی سی روزه با دوستی همدل و دیرینه.
ــ برنامهریزی دقیق و هدفمند برای رساندن خود و جنبیدن برای از کف نرفتن زمان.
ــ گروه زدن و گپ و شنفت در رابطه با کیفیتِ عملکرد و نحوه مواجهه با این چالشِ خودخواسته.
ــ و بالاخره کارگاه شعر. استرس و شادی. عجیب بود میترسیدم چیزی بنویسم. هیچ از شعر گفتن بلد نیستم آنها هم که نوشتم هذیان است و شعر نیست. تجربه متفاوتی است. خوشحالم این فرصت را به خود هدیه دادم و بالاخره در این وادی شگفت انگیز گام نهادم.
ــ وبینار نویسندهساز بود و پرسش و پاسخ و دستِ نویسندهساز. نوشتیم فهرستی از کلمات هفته را. و هدفی معین شد با نام« بیکار نشستن» به ظاهر سهل است. سخت است و شاید نشدنی. تنها ابراز در دسترس، نوشتن است. این هدف برای کشف است و بالا آمدن چیزهایی که تهنشین شده. بعد هم معرفی مقالات و کتابها. فوقالعاده لذتبخش و جذاب است این قسمت از وبینار.
ــ شعر خواندم از دو شاعر ناب: زندهیاد نصرت رحمانی و صائب.
از نصرت رحمانی: که در این سیاه قرن، بی قلب زیستن، آسانتر است ز بیزخم زیستن.
و از صائب:
عقل دوراندیش بر ما راه روزی بسته است
ورنه هر انگشت پستانی است طفلِ شیر را
ــ ادامهخانی رمان« مادران و دختران» جلد سوم. شکوهاعظم چه دلِ پُری دارد از خویش و قوم و همسرش. آنقدر گفت الله و ربی و حیرت نشاند بر دل ما از فرهنگ و باور و سلوکش. که نمیدانی ناشکر است یا حق با اوست.
ــ آزادنویسی میکنم و آرامتر میشوم. گویی موجها راهشان را پیدا کردهاند و به صخرهها نمیکوبند. شفاف شدم و احوالم نیک شد.
ــ چند داستان کوتاهِ کوتاه « از خواب ابدی بیدار شدم» علائی نژاد میخوانم. قلمش قلقلک میدهد ذهنت را و منظور را آسان میرساند.
ــ داستانکی مینویسم که تا صبح هر بار برمیگردم به آن، ویرایشش میکردم. و آخر پایانبندی را تغییر دادم. بنظرم تصویر باید برمیگشت.
ــ چند یادداشت روزانه از« در حال و هوای جوانی» مسکوب میخوانم و جملهای چون گوشواره بر گوشهایم آویزان میشود. اگر در پی عشق و عاشقی نیستی، حداقل فرصتی برای دوستی فراهم کن.
گزارش نیک ۱۸۹
نقره خانم
چرا گزارش نیک مینویسم؟ بعد هم منتشرش میکنم؟ چرا خودم را ملزم کردهام؟
میگویم برایت.
قبول داری میلیاردها روز عین هم آمده و رفته است؟ شبیه هم. انگار قل یکدیگرند. فقط لباسشان متفاوت بوده است.
من از شبیه بودن روزها نمیترسم. از این میترسم خودم هم شبیه دیروزم بمانم. چشمها و گوشهایم همان چیزهای دیروز را ببینند و بشنوند. چیز تازهای از آنها نفهمند.
برای همین مینویسم و میخوانم. نه برای آنکه هر روز شاهکاری به دنیا بیاورم. نه. برای آنکه چیزی در من بیحرکت نماند.
مثلن کلمهای را که دیروز از کنارش گذشتم امروز دستم را گرفت و برد به جایی که از آن بنویسم. زیبا نیست؟ یاد گرفتن کار عجیبی است. گاهی یک جمله، یک واژه، یک پرسش کوچک، تمام آنچه را سالها بدیهی میدانستم به هم میریزد.
میدانی نقره
صبح با یک فکر از خواب بیدار میشوم و شب با فکری دیگر میخوابم. همین فاصلهی کوتاه میان دو فکر، گاهی از هزار فرسنگ سفر طولانیتر است.
نوشتن برایم همین است. برای تفکر. برای پیدا کردن راهی که نجات بدهند روزهایم را از فراموشی.
مگر نه اینکه بیشتر روزهای عمرمان بیآنکه ردپایی بگذارند، میگذرند؟
پس چرا ازشان ننویسیم؟ یک گفتوگوی کوتاه، یک دلخوری، یک نگاه، حتی سکوتی که نمیدانیم چرا اینهمه سنگین بوده. آنوقت همان روز معمولی صاحب چهره میشود. متفاوت میشود با دیروز. اشتباه نمیگیریمش.
بالا رفتن سن به اختیار من نیست. اما نوشتن از پرسشی که حتا پاسخش را نمیدانم، به اختیارم که هست؟ به گمانم تفاوت روزها را تقویم نمیسازد. ما میسازیم.
حیف نیست آدم میلیونها روزِ شبیه به هم داشته باشد و حتی یکی از آنها را به نام خودش نکند؟
-دورهی جدید کارگاه شعر شروع شد. فکرم درگیر «نوواژههای من و جملهنامهای من و ترکیبهای من و لغتنامهی من» شده است.
۲۶ آبان ۰۵
روز و ساعت کلاس کُر را تغییر دادهام، به چند دلیل موجه. عوضش جمعهها آزاد میشوم.
پیاده راه افتادم سمت کلاس، رسیدنم یک ساعت طول میکشید. میارزید به انگشتِ نویسندهساز بودنش.
هندزفریام را در گیرندههایم فرو کردم، گوشگیر پشمیام را کیپتر. اپیزود ۳۳، از پادکست رختکن بازندهها روزیام شد. چند بار وسط پیادهرو یک دفعه زدم زیر خنده. آدمها انگار که با گونهی جدیدی برخورد کرده باشند نگاهم میکردند. نمیدانستند کار بهزاد عمرانی است و دار و دستهاش.
قصه، قصهی آدمهایی بود که سالها همدیگر را گم کرده بودند و بعد خودشان را.
راه که افتاده بودم روز بود، به کلاس که رسیدم شب شد.
استاد از همه تست گرفت. تشویقم کرد. گفت: «فرناز نمیدونستم اینقدر خوب بلدی.»
برگشتم. با عجله شام گذاشتم، باید به ارائهی ساعت ۹ میرسیدم.
رسیدم. خوش گذشت.
شام خوردیم، خورش مندرآوردیام را همسر دوست داشت.
صبح خیلی زود رفتم پیادهروی.
سر کلاس اول چند آزمون فرافکن انجام دادیم. اوایل کارشناسی فکر میکردم آزمونهای عینی و ساختاریافته خیلی بهتر از آزمونهای فرافکن هستند، اما حالا رسماً عاشق آزمونهایی مثل اندریافت کودکان (CAT) هستم و هر بار برای تفسیرشان، درست مثل دفعه اول، هیجانزده میشوم.
در کلاس دوم دوباره ارائهای درباره یکی از آزمونها داشتم. به طرز مشکوک و خوشایندی همهچیز خوب پیش رفت و از آن لحظه تا شب دیگر کسی نتوانست خاموشم کند. تا ساعت هشتونیم شب، هر استادی را میدیدم، به نحوی به او میفهماندم که اگر ارائهای روی زمین مانده، روی من حساب کند.
ساعت یازده شب، جسدم را تحویل خواب دادم.
فهرستی از کردههای نیک و نانیک:
۱-نوشتن صفحات صبحگاهی
۲- مطالعه کتاب در سایه آفتاب که در مورد بررسی مولانا و مثنویه البته من هنوز نرسیدم به مغز ماجرا و فصل اولش هستم.
۳- نوشتن متن تامل و نقد کتاب مادام بوواری که نوشتم و گذاشتم خیس بخوره.
۴-گوش دادن به ویس تاریخ به مثابه معرفت رهایی بخش اقاجری برای بار دوم
۵-گوش دادن به اپیزودهای دلفی از دکتر بابازاد
۶-شرکت کردن توی وبینار مدرسه نویسندگی
۷-جزوه مثنوی را سرو سامان دادم.
۸-دیدن فیلم شبهای روشن فرزاد موتمن
۹- دیدن نصف فیلم اودیسه آقای نولان
کردههای نانیک:
۱-تنبلی کردم و نرفتم پیادهروی
۲-به آب خوردن وَقَعی ننهادم
۳-در یک حمله زامبیوارانه رژیمم را شکستم و برنج خوردم.
هانیه آصفی
گزارش نیک .
بیست و هفتم / ابنماه / چهارصدوپنج.
صبح مثل برج زهر مار به دفتر آمدم از بی خوابی و پریشانی حالی شب قبل مللول و مکدر بودم و دل دماغ حرف زدن با هیچکس را نداشتم از آن سر گذشت که از سرم گذشت شب قبل .
دو شبی بود نتوانسته بودم بخوابم بی خوابی به سرم میزد و هزار فکر پریشان حالی . عصر که پیاده روی میکردم در میدان پارکی که کنار خانه هست دیدم چند نفری آمده از تیرهای برق پارک و میدان سیمی مثل دل روده ادم بیرون میکشند گفتم خیلی هم خوب شاید میخواهند چراغانی
کنند برای شاد کردن دل رهگزان .
شب وقت خواب چشمانم به هم میرفت و افکارم ارام میگرفت که با صدایی که پشت پنجره خانه میدان نبرد برپا شده نگاه کردم دیدم عده ای سرود میخوانند پرچم میچرخانند هیاهو برپاست با خود گفتم پس این بود آن جشنی که در فکرش را میکردم خوب عیبی هم ندارد مردم جشن پیروزی برکفار را بگیرند و شاد باشند چه عیب از شادی مردم حتی اگر با جیب خالی باشد ولی حالا چرا آخر در ساعت 12 شب در شهرهایی مثل ترکیه و تایلند و بلاد کفار جشن بر پا میکنند نه در طهران آن هم این وقت شبی .
از کوره در رفتم و خشمگین لباس پوشیده به سمت میدان رفتم کیوسک و دکه ای بود که چندین شب آن را در انجا میدیم که گویی مقر و ستاد فرمان این دوستان در انجا قرار داشت . از لابه لای پرچم گردانان و بلندگوها سیستم های صوتی که قد هر کدامشان از بنده بلندتر بود رد شدم و یکراست داخل کیسوک شدم .
از گوشه کیسوک که فقط نوری کم رنگ از همان برق تیرهری روشنایی پارک تعبیه شده بودشیخی را دیدم که جلوی صف نماز نشسته و صدای سیت و صوت صلوات مشغول ذکر مستحبات پس از نماز بود .
وارد که شدم ذکر سلامن علیکمی سفت و محکم گفتم تفبل الله حاج آقا . حاج آقا که مشغول ذکر دعا بود عیلک اسلام غلیضی پاسخ دا د و گفت بفرما اخوی کاری پیش آمده . حاج آقا چنان صدای پهن و زخیمی داشت که اصلا فراموش کردم من اصلا اینجا چه میکنم . به خودم آمدم گفتم حاج اقا سئوالی داشتم . حاج آقا مثل اینکه در حجره مدرسه علمیه است و میخواهد مباحثه درسی بکند جواب داد . بله بنده اینجا هستم که جواب همراهان و همرزمان را در این جهاد اکبر بدهم و چنانچه عارضی برای کسی پیش امده او را ارشاد و هدایت کنم .حاج آقا با لحنی نرم و لطیف گفت بفرما اخوی . گفتم حاج آقا جسارتن مگر پیامبر نفرموده که همسایه ات را همچو خود و جان شیرین دوست دار؟
حاج آقا که مثل اینکه بین شک نماز سه و چهار گیر کرده و مانده بود مقصود و منظور بنده چیست نیمی ابرو در هم کرد و گفت بله احسنت همینطور است . گفتم حاج این صدای لشکر کشی شما و همرزمان چند ماهی است که خواب و اسایش مارا سلب کرده که خوب آن هم هیچ ولی دیگر این صدای بلند گوها و سرودها دیگر نور الا نور شده . حاج که دیگر معنی سئوال اول مرا درک کرده بود کاملا اخم ها را در هم کرد و حالت چهر ه اش دگرگون شد و لحن صدایی که در مدرسه است تبدیل به صوت و صدای فرماندهان جنگ و نظامیان را به خود گرفت .
به یکی از چند نفری که در صف نماز پشت او بودند گفت برادر خبردهید که حاج اقا فلانی و فلانی تشریف بیاورند این برادر چه عرض کنم عزیز را پاسخو شوند . از لحن صدای حاجی متوجه شدم که سئوال بنده نه تنها خوشایندش نبوده بلکه باعث ملال ایشان هم شده .
چند دقیقه ای نگذشت که نفر با هیبت رستم دستان وارد کیسوک شدند رو به حاج اقا گفتند بله حاجی چه مشکلی پیش امد کرده . از گفتن اینکه چه مشکلی خشکم زد و خود را به یکباره در جایگاه مشکل دیدم که باید حل شود . حاج اقا با لحنی تند و عامرنه مقدار ی طنز گفت این اخوی میگوید این سر وصداها باعث ازار اذیت و ملال ایشان شده مخصوصا امشب که بی خوابی هم به سرش زده و اخرش را با لبخند بیان کرد . آن دو برادر با گوشه نگاهی به من گفتند این آقا . حاج اقا با همان سیت و صوت گفت کشیده گفت یله .من که دیگر حساب کار خود را کرده بودم و ماست ها را کیسه کرده بودم گویی در گوشه کانتر گیر افتاده بودم . بریده بریده زیر لب میگفتم صدا همسایه بلند بی خواب نزدیک .
که یکی از آن دو اخوی گفت شغل شما چیست ؟ باز به ارامی و زیر لب گفتم نویسنده شاعر . آن یکی با لحن تند وبلند گفت چه میگوید این زیر لب . شیخ گفت میگوید شاعر است . آن مرد دیگری گفت شاعر شاعر به چه کار می اید . شیخ به یک باره با لحن امیخته به عربی حوضه گفت : شاعر یعنی هیچ کاره آدمی بی خانه و بی لانه دروغ فروش یاوه سرا خنک بی مزه تمام غمزه که همه را می فریبد و همه را به جان هم می اندازد و همه از خدا مرگ او را طلب میکنند . سپس افزود خدا کی سر اینطور اشخاص را از سر این امت مسلمان خدا جو کم میکند خدا عالم است .
باز من زیر لب به ارامی گفتم .حاج اقا این سرودها و شعارها را که شما بلند بلند سر می دهید همین اشخاص برا یشما سروده اند . حاج باز گفت خیر اینچنین نیست آنان اشخاصی متعهد و مبارز هستند نه مثل شما که در خواب غفلت هستید و همانگونه نیز خواهید ماند و قابل هدایت هم نیستید .
من که دیدم دیگر جای ماندن و مباحثه و مناظره با شیخ را ندارم . گفتم حاج آقا بروم منزل و برای شما و چند نفری از دوستان چایی قهو های چیزی تهیه فراهم کنم و. بیاورم . که شیخ گفت خیر ما احتاج به لوازم شما نداریم .
سپس به خانه برگشتم و خوردن چند قرص خواب تا صبح بیدار بودم .
خانه آبادان .
از وقتی روال خواب و بیداریام را تغییر دادهام، برنامههای روزانهام بهتر پیش میروند. در این مورد به تنظیمات کارخانه برگشتهام؛ یعنی شدهام همان دختری که شبها زود میخوابید و صبحها زود بیدار میشد. این عادت از قدیم با من رشد کرده و نتوانستهام به همش بزنم و صبحها کمی بیشتر بخوابم.
باز هم ساعت یک ربع به پنج بیدار شدم. با آرامش نماز خواندم و دعا کردم. عجلهای نداشتم، چون تا رفتن پسرم به مدرسه فرصت کافی بود. به پیشنهاد خودش، از شب قبل چاشت دلخواهش را آماده کرده و داخل یخچال گذاشته بودم. میخواست به جای ساندویچ، غذا را در ظرف ببرد و زنگ تفریح با دوستانش بخورد.
برای من هم این فرصت مغتنم بود تا صبحگاه را به خودم اختصاص بدهم. یک ساعت زمان داشتم تا صفحات صبحگاهیام را بنویسم و حداقل یک صفحه کتاب بخوانم. صبحها سرعت موتورم بالاست؛ برعکس پسرم که شبها تختهگاز میرود…
بعد از صبحانهای مختصر به باشگاه رفتم و با دقت و تمرکز، حرکات تمرینی را انجام دادم. مربی تشویقم کرد و از روند رو به جلویم ابراز رضایت کرد. امیدوار شد کجوکولههایی که در اندامم ایجاد شدهاند، برطرف شوند.
بعد از ناهار کمی استراحت کردم و بعد هم در وبینار «نویسندهساز» حاضر شدم. صحبت اصلی وبینار درباره اختصاص دادن یک ساعت از روز به تمرکز و هیچ کاری نکردن بود. اینکه راه هر منبع تغذیه ذهنی را ببندیم و بنشینیم به در و دیوار نگاه کنیم. اگر نوشتنمان آمد، بنویسیم.
این محدودیت برای کسانی مثل من که ذهنشان خیلی وقتها از اینجا به آنجا میپرد، هم شکنجه است و هم دستگیرنده. همین گزارش نیک، حاصل همان یک ساعت سکوت است.
بعد هم پستی از خاطره روز رفتن دخترم نوشتم. در چند مرحله ویرایشش کردم و حدود ساعت ده شب در کانال منتشر کردم.
این خاطره یادآوری تلخی بود. موقع نوشتنش اشکم درآمد. اما از اینکه با نوشتن این خاطره، دوباره خودم را در آن روز دیدم، احساسم را بیان کردم و برای خودم اشک ریختم، احساس خوبی داشتم.
میتوانید خاطره را در اینجا بخوانید.https://t.me/mahtabsadeghi48/2395
بعد هم چراغ را خاموش کردم. شببهخیر و خواب.
اما خوابم نمیبرد. ذهنم از این شاخه به آن شاخه میپرید و نقطهای از قفسه سینهام درد داشت. برخاستم، یک لیوان آب خوردم و با کمی تأخیر خوابیدم.
این به خاطر اینه که ذهن اغلب ما آدمای امروز به خاطر موبایل و اینترنت تحلیل رفته و آسیب دیده.
یه مقدار دربارۀ اقتصاد توجه سرچ کن و بخون. شاید برات جالب باشه.
From مرضیه حسینی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم کاشانکی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From معصومه عباسزاده on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا قاسمیزادگان on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانا حسینی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هاله کاشانی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From گیتا on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم امیری on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مریم سادات صداقت on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From پانته آ قبادی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه نصیری on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مرضیه رضایی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From حدیقه شعبانلو on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مائده حسینزاده on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فائزه اعظمی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ساره شوندی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فهیمه سعادت on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فاطمه محمدی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From صدیقه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From الهه علیزاده on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهسامقصودی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From میترا رستگاران on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ندا احمدی :): on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From زهرا بلامپور on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ناهید راستی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From ثمانه چیتگرها on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From فرناز کاظمی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهرگان معدنیپور on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From هانیه آصفی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مسعود مستوفی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From مهتاب صادقی on گزارش نیک ۱۸۹: امروز چه کارهای مفیدی انجام دادید؟
From شاهین کلانتری on ماجرای سه نویسندۀ روس در یک رستوران
From شاهین کلانتری on کلاس نویسندگی: آموزش نوشتن و تولید محتوا در مدرسه نویسندگی