پیاده روی ابزار مهم پدیدار شناسی، مواجهه ی بی واسطه با جهان پیرامون، نوعی “روان جغرافیاکاوی” ست (واژه از رهام شیراز)
از این جهت که پیاده روی عملی تودستی ست و بدون دخالت ذهن انجام می شود ؛زمانی که سر انسانِ در حال حرکت را قطع کنند ، تا چند قدم به راه رفتن ادامه می دهد (رم باستان از این حالت – چون فعل راه رفتن تحت فرمان مخچه ست نه مخ – به عنوان خوشگذرانی استفاده می کرده اند!)
والتر بنیامین واژه فلانور (flanure) به معنی پرسه زن را به کار می برد(بودلر هم چنین برداشت هایی دارد) کسی که بی هدفی خاصی در شهر راه می رود و شهر(به ویژه شهر) را تعبیر میکند
زمینه نظری بنیامین و بودلر انتقادی و اجتماعی ست که جامعه مدرن رو هدف گرفته است ، اما بااین حال خاصِ تعبیر پرسه زن از پیرامون ،قابل توجه است.
“تاملات بودلر راجع به خیابان ،بلوار ،… توسط زیمل و بنیامین صورت گرفته است .وقتی بلوار ها پدید آمدن مغازه هایی شیک و خیابان هایی برای قدم زدن فراهم آمده است یکی از مفاهیم کلیدی و محوری بنیامین «پرسه زن»« flaneur » است .این شخص ،شهر نشین تماشا گر سرگردانی است که کاری جزولگردی در فضای شهری ،گم شدن در ازدحام جمعیت و دید زدن به ویترین مغازه ها بی آن که قصد یا توان خرید داشته باشد ندارد . (اسمیت: 79:1383)
“پرسه زن یا فلانور مفهومی است که از زبان فرانسه به عاریه گرفته شده است که به معنای قدم زنی است . شارل بودلر، شاعر و نویسنده ی فرانسوی مفهومی دیگر از آن مشتق کرد که به معنای فردی است که در شهر قدم می زند تا آن را شخصاً تجربه کند.به علت استفاده ی بودلر و دیگر اندیشمندان در حوزه های مختلف اقتصادی، فرهنگی و ادبی، پرسه زن مفهومی مهم در پدیده های شهری و مدرنیته شد. پرسه زنی تنها به قدم زنی در خیابان های شهر محدود نمیشود بلکه می تواند شیوه ای از تفکر فلسفی و زندگی باشد.
بودلر پرسه زنی را یک قدم زن با شخصیت در خیابان های شهر توصیف می کند که نقشی اساسی در درک و ترسیم فضای شهر دارد. مفهوم پرسه زن در بحث پدیده ی مدرنیته در محافل دانشگاهی مفهوم مهمی است. همچنین این مفهوم دریچه ای از تفکر در زمینه های معماری و شهرسازی را باز کرده است. والتر بنیامین فیلسوف و زیبایی شناس مارکسیست آلمانی، این مفهوم را ابزاری برای تحلیل و همچنین شیوه ای از زندگی می داند. از دیدگاه مارکسیستی او، پرسه زنی مولود زندگی مدرن و انقلاب صنعتی است. وی خود به نمونه ای از پرسه زن تبدیل شد که خیابان های پاریس را مشاهده می کرد و به مطالعات اجتماعی و زیبایی شناختی می پرداخت(ویکی پدیا)”
مورد ۴ قابل توجه بود
بعد از هفته ها(اخیراً) زیرو رو کردن آنچه درحال گذران هستم و آنچه میخواهم برای خودم ایجاد کنم ،و بعد از گذراندن مشاوره ها…گذارندن بغض ها و گریه ها..
دیشب بالاخره دست به چیزی زدم که زمان درش گم بود،برخلاف بقیه ی امور که زمان برش غالب ست؛ نقاشی کردم…
پیشنهاد سعدی و بویژه شعر کلاسیک ایرانی جای خود داشت
موافقم با این حرف،یه روز پاشدم گفتم شاید زیستی که تا الان داشتم مناسب نبوده و فلان زمینه مُحیا نبوده ولی من میتونم از آدما یاد بگیرم
از اونا که نداشته های منو داشتن و تجربه کردن و به نتیجه ای رسیدن
تا حدودی این کارو کردم ،در لایه ی سطحی تر مثل روابط و رفتار های روزمره به شدت جواب میده منتها یکم عمیق تر باید با وسواس بیشتری آدم هارو انتخاب کرد،توی اون لوایحی که مسیر آدما مشخص میشه تو انتخاب آدما برای استفاده تجربه هاشون محتاط بودن نتیجه بهتری میده
کتاب زندگی نامه سوزان سانتگ از زبان پسرش؛ نوشته ،”…یادداشت های روزانه ی مادرم به اندازی تعداد صفحات یک کتاب بود…”
{سوزان سانتگ (به انگلیسی: Susan Sontag)، /ˈsɒntæɡ/ (۱۶ ژانویه ۱۹۳۳–۲۸ دسامبر ۲۰۰۴) نویسنده، نظریهپرداز ادبی و فعال سیاسی آمریکایی بود. از مشهورترین نوشتههای او مقالهٔ «علیه تفسیر» است.
سانتاگ به نوشتن و صحبت کردن، و یا سفر به مناطق درگیری وافری داشت، از جمله در طول جنگ ویتنام و محاصره سارایوو فعال بود. او در مورد عکاسی، فرهنگ و رسانه، ایدز و بیماری، حقوق بشر، و کمونیسم و ایدئولوژی چپ مقالات متعددی نوشته است. مقالات و سخنرانیهای او گاهی مورد انتقاد واقع میشدند. مجله نقد کتاب نیویورک او را «یکی از با نفوذترین منقدان نسل خود» نامید.(ویکی پدیا)}
“از هر چه میترسم به درونش بیفکنم! ”
قبال ذکرست امام علی هم حدیثی در این رابطه دارد. 🙂
دقیق یادم نیست ولی فکر کنم این بود :”از هرچه میترسی به آن وارد شو”
صدای کف زدن رو توذهنت تداعی کن همان طور که من عمل کف زدن رو میونِ هیاهوی داغترین ها و جنگ بینِ بیشترین توییت های فارس، تصور کردم.
نوشته ات قابل تحسین بود.
سلام آقای کلانتری عزیز٫ همیشه از نظرات شما توی متمم استفاده میکنم . واقعا باید بگم که وبلاگ پرمحتوا و جالبی داری و خیلی خوشحال شدم که با اینجا آشنا شدم.
به نظرم برای نوشتن باید خیلی فکر کرد به کوچکترین تصمیمات خودت و اطرافیان یا به اتفاقاتی که می افتد باید با چاقوی تیز اندیشه عمق مسایل را از پهنا پ از ژرفا شکافت و در همه ی مسایل رسوخ کرد برای نوشتن باید عمیق و این چنین تفکر کرد . تفکر در تنهایی.
سلام آقای فواد انصاری عزیز
دوستی با شما باعث افتخاره برام
کامنت های زیبایی شما رو همیشه توی متمم پیگیری میکنم و چیزهای زیادی ازشون یاد گرفتم. همینطور به وب سایت زیباتون هم چند باری سر زدم.
ممنون از وقتی که برای خوندن وبلاگم گذاشتید.
و سپاس از کامنت خوبتون
براتون آرزوی سلامتی و موفقیت های روزافزون دارم
به نظرم عمل متفاوت ترجمان غیر از گفتن تعداد کلمات مقاله گفتن مدت زمان مطالعه است . جالب بوده برام که اگر خودم به روال معمولی بخوام بخونم شاید بیشتر طول بدم اما اون میگه زمان مطالعه 27 دقیقه .. زودتر پیش میرم 🙂
وبلاگ خوبی دارید و به شما تبریک میگم. من از طریق کامنتهای شما در روزنوشتهای محمدرضا شعبانعلی کنجکاو شدم که از سایت شما بازدید کنم . از اون موقع مرتب به سایت شما سر میزنم.
داشتن محتوا و محیط ساده و البته صمیمی وبلاگتون تحسین برانگیزه و اگر یک روز بخوام خودم یه وبلاگ یا سایتی رو ایجاد کنم حتما از شما مشاوره میگیرم.
باز هم به شما تبریک میگم.
برقرار باشید
From لیدا on سیزدهمین تصویر سال+عکس!
From نمی دانم که نمی دانم/ 10 پیشنهاد نسیم طالب برای زندگی بهتر – شاهین کلانتری on میدانم که نمیدانم!
From گور پدر کمالگرایی! – شاهین کلانتری on از ترسِ اینکه جواب ندهی زنگ نمیزنم
From دپرام on درک یک پایان
From گوزن فروشنده و بازی در تیزر بانک! – شاهین کلانتری on صد کارتون برتر جهان
From پیادهروی و سرمستی – شاهین کلانتری on نمی دانم که نمی دانم/ 10 پیشنهاد نسیم طالب برای زندگی بهتر
From نازنین شاه سیاه on پیادهروی و سرمستی
From نازنین شاه سیاه on پنج نکته درباره وبلاگ نویسی
From نازنین شاه سیاه on نتوان مرد به سختی که من این جا زادم
From نازنین شاه سیاه on ده فرمان: موبایلت را زمین بگذار!
From نازنین شاه سیاه on هزار و یک ایده
From نازنین شاه سیاه on از ترسِ اینکه جواب ندهی زنگ نمیزنم
From نازنین شاه سیاه on گور پدر کمالگرایی!
From نازنین شاه سیاه on از ترسِ اینکه جواب ندهی زنگ نمیزنم
From نازنین شاه سیاه on از ترسِ اینکه جواب ندهی زنگ نمیزنم
From نازنین شاه سیاه on سیزده نکته درباره ماندن در اتاق
From از دست دادن قطار وقتی دردناک است که… – شاهین کلانتری on بوقلمون های سرزمین نفتی
From بوقلمون های سرزمین نفتی – شاهین کلانتری on نمی دانم که نمی دانم/ 10 پیشنهاد نسیم طالب برای زندگی بهتر
From از دست دادن قطار وقتی دردناک است که… – شاهین کلانتری on نمی دانم که نمی دانم/ 10 پیشنهاد نسیم طالب برای زندگی بهتر
From چرا باید رسانه خودمان را راه اندازی کنیم؟ – شاهین کلانتری on پنج نکته درباره وبلاگ نویسی
From تور یکروزهی کتابخوانی! – شاهین کلانتری on غلطکسواری شوپنهاور!
From تور یکروزهی کتابخوانی! – شاهین کلانتری on پیادهروی و سرمستی
From فواد انصاری on چرا باید رسانه خودمان را راهاندازی کنیم؟
From شاهین کلانتری on چرا باید رسانه خودمان را راهاندازی کنیم؟
From نازنین شاه سیاه on چرا باید رسانه خودمان را راهاندازی کنیم؟
From یک برنامه هفتگی متنوع – شاهین کلانتری on تردمیل، چرخ خیاطی و بازاریابی شبکهای!
From زوال کلنل – شاهین کلانتری on گوزن فروشنده و بازی در تیزر بانک!
From زوال کلنل – شاهین کلانتری on صد کارتون برتر جهان
From نازنین شاه سیاه on درباره تنهایی
From فرزاد مرادحاصلی on چرا وبلاگم را تبلیغ نمیکنم؟
From شاهین کلانتری on چرا وبلاگم را تبلیغ نمیکنم؟
From رابطه بدون موبایل – شاهین کلانتری on نمی دانم که نمی دانم/ 10 پیشنهاد نسیم طالب برای زندگی بهتر