یه سوال داشتم.
اول اینکه برای منتشر کردن فکر یا باور یا حتی سوالی که داریم، به نظرتون یه نوشته تحلیلی مناسب تره یا داستان نوشتن؟
هر کدوم احتمالا یه سری مزایا و معایب داره فک کنم.
مثلا به نظر ناقص خودم، تاثیرگذاری داستان بیشتره درحالی که نوشتن یه نوشته تحلیلی، شاید زمان کمتری ببره.
حالا میخواستم نظر شما رو بدونم. یا اگه سوال اشتباهی پرسیدم، اگه در مورد “تحلیل/داستان” حرفی دارید، ممنون میشم بخونم. جدیدا این سوال تو مخمه.
درود بر مرتضی خیری نازنین
جفتش هم خوبه
بذار حس و حالت تو رو راهنمایی کنه.
به نظرم خود نوشتن به ما میگه که باید سراغ کدوم بریم.
بعداً شاید یه پست مفصل در این رابطه بنویسم.
شاهین جان
چه جمله ی زیبایی از جولیا کامرون نقل کردی، اگر درست فهمیده باشم، نوشتن به مانند مونس تنهایی ماست آن زمان که واقعا بهش نیاز داریم.
گویی او حال ما را درک میکند و واژگان و کلمات متناسب با وضعیت امان را بر روی کاغذ صفحه آرایی می کند.
شاهین جان، اینها رو که گفتی همه مربوط می شدند به قبل از نوشتن تو
میشه برای ما قدری از بعد از نوشتن هم بگی
مثلا
بعد از اینکه می نویسم، ایده جدیدی برای نوشته بعدی خود می یابم.
بعد از اینکه نوشتنم پایان می یابد، …
ممنون میشم
یاد یه خاطره افتادم از سحرخیزی.
برای منم سحر خیز شدن یک theory – in- mind بوده همیشه، اما عملی کردنش واقعا برام سخت و گاها آزار دهنده بوده. اما یه چیزی بود که در دوران مدرسه صبح بسیار زود من رو از رختخواب بیرون می کشید و تقریبا تا زمان ترک خونه، و تا جلوی جاکفشی جلوی در خونه ادامه پیدا میکرد: کتاب خوندن.
چه بسیار رمانهایی که در فاصله پنج تا هفت صبح خوندم و باهاشون زندگی کردم. یادمه راهنمایی بودم که بر بادرفته را خوندم. اونقدر یه نفس خونده بودمش که تا چند روز چشمهام رو از زور قرمزی نمی تونستم باز کنم.
شاید برای من هم وقتش رسیده که این آرزو را بالاخره یه بلایی سرش بیارم، یا برای همیشه فراموشش کنم یا بهش برسم.
نیلوفر عزیز
چه تجربه جذابی رو برام نقل کردی.
واقعاً ممنونم.
راستش به نظرم زیاد نگران سحرخیز بودن نباش، بدن بعضی از ماها با سحرخیزی سازگار نیست، تازه جدیداً شنیدم شب زنده دار ها خلاق تر هم هستن!
چه پست خوبی بود شاهین جان.
وقتی کمی خود الانم رو با خود چند ماه پیش مقایسه کردم، دیدم حق با توست. هر چند شاید الان هم نوشته هایم چنگی به دل نزنند، اما فکر میکنم این فاصله ی ذهن تا عمل کمتر شده.
راستی، انگار نوشتن در وجود آدم مسری است. کافی است دست به کیبورد شوی و متنی را بنویسی. حالا فرقی ندارد که متن کامنت باشد یا یک پست وبلاگ یا جواب تمرینی در متمم… بعد از مدتی احساس میکنم همانطور که پول، پول میآورد و خواب، خواب؛ نوشتن هم نوشتن میآورد :))
شاهین جان از یگانه دیداری که باهات داشتم تنها چند روز میگذرد ، با این حال مشتاق دیدار مجدد ت هستم .
اعتراف می کنم سوالی مشابه سوال شهرزاد من هم داشتم که حالا دست کم بیشتر نقاط ابهام ش برطرف شد .
ممنون م ازت.
شاهین جان
بسیار بسیار ممنون از محتوای زیبایی که تولید کردی.
راست اش برای من یک ویژگی مشترک میان اینگونه کارهای بعد از نوشتن (مطالعه، پیاده روی، چرت کوتاه، دوباره نوشتن و دوش گرفتن ) وجود دارد و آن “فضای آرام”ایجاد شده است. گویی خلاقیت انسان در حال پردازش است…
سلام. جذب نوشتههاتون شدم. قصهش مفصله. بعداً تعریف میکنم؛ فقط این متنها دو تا ایراد داره: بعضی کلمات، مثل معمولاً، دو بار توی یک جمله استفاده شده. گاهی هم معنای جمله مشکل داره. حس میکنم بدون مرور و فیالبداهه مینویسید تا مبتدیهایی مثل من، از شروع نترسند.
موفق باشید.
سلام
لطف دارید، حتما تعریف کنید برام.
از نکاتی آموزنده ای که مطرح کردید ممنونم.
در حال حاضر توجه بیش از حد به غلط های املایی و انشایی در اولویت من نیست.
قبلا مطلبی نوشته بودم تحت عنوان:
آیا باید نگران غلط های املایی و انشایی باشیم؟
اگه دوست داشتید یه نگاهی به اون مطلب بندازید.
اینطوری که از حرفات برداشت کردم و خودم را میبینم . احساس میکنم تنها قسمت کمی باقی مانده تا من هم سحر خیز شم . چون واقعا یکی از دغدغه های جدی منه .
یک سوال هم داشتم :
شب ها معمولا حدود چه ساعتی می خوابی ؟ یا بزار یه جور دیگه بگم ؛ ساعت خوابت رو هم تغییر دادی ؟ اصلا لازم هست تغییر کنه ؟
اسبی که روی کاغذ جان گرفت!!
این چیزیه که به ذهن من میرسه برای اینکه من عاشق نقاشی اسبهام… حسی که ذره ذره لابه لای رنگها شکل میگیره و کاغذ رو شیفته نقشی زیبا میکنه، فوق العاده است.
شاید کاملا نامربوط باشه اما با خوندن این پست یکی یاد فیلم اسب جنگی اسپیلبرگ افتادم که به نظرم فیلم خوبی بود.
یکی هم داستانی بود از سهراب سپهری در یکی از کتابهای ادبیات دبیرستان که معلم نقاشی داشتند و سهراب او را به اختصار صاد مینامید و او از کشیدن پاهای اسب بوسیله علفهای بلند طفره میرفت.
… معلم پاي تخته رسيد. گچ را گرفت. برگشت و گفت: «خرگوشي ميكشم, تا بكشيد». شاگردي از در مخالف صدا برداشت: «خرگوش نه». و شيطنت ديگران را برانگيخت. صداي يكيشان برخاست: «خسته شديم از خرگوش, از سگ. دنيا پُر از حيوان است». از ته كلاس شاگردي بانگ زد: «اسب». و تني چند با او همصدا شدند: «اسب, اسب». و معلم مشوش بود. از در ناسازي صدا برداشت: «چرا اسب؟ به درد شما نميخورد. حيوان مشكلي است». پي برديم راه دست خودش هم نيست. و اينبار اتاق از جا كنده شد. همه با هم دَم گرفتيم: «اسب, اسب». كه معلم نعره كشيد: «ساكت» و ما ساكت شديم.
و معلم آهسته گفت: «باشد, اسب ميكشم». و طراحي آغاز كرد. صاد هرگز جانوري جز از پهلو نكشيد. خلف صدق نياكان هنرور خود بود. و نمايش نيمرخ زندگان رازي در بر داشت. و از سر نيازي بود. اسب از پهلو, اسبي خود به كمال نشان ميداد. انتزاع ماهيت خود مينمود. نمايش جاندار از روبرو پابند زمان كردن اوست. پرندهي از روبرو نزديك و عيني است. پرنده اكنون است. كشش به سوي زمان دارد. پرندهي نيمرخ از زمان روگردانده است. صورت ازلي پرنده است.
دست معلم از وَقب حيوان روان شد. فرود آمد. لب را به اشارهي صورت داد. فك زيرين را پيمود. و آخُره ماند. پس بالا رفت. چشم را نشاند. دو گوش را بالا برد. از بال و غارِب به زير آمد. از پستي پشت گذشت. گُرده و كفل را برآورد. دم را آويخت. و به خط ران از رفتن ماند. پس به جاي گردن باز آمد. به پايين رو نهاد. از خم كتف و سينه فرا رفت. و دو دست را تا فراز كُلّه نمايان ساخت. سپس خط زير شكم را كشيد. و دو پا را تا زير زانو گرته زد. صاد از كار باز ماند. دستش را پايين برد و مردد مانده بود. صورت از او چيزي ميطلبيد. تمامت خود ميساخت. كُلّهي پاها مانده بود و محلالشكال. و رُسغ. با سمها. و ما چشم به راه آخر كار. و با خبر از مشكل صاد. سراپايش از درماندگياش خبر ميداد. اما معلم درنماند. گريزي رندانه زد كه به سود اسب انجاميد: شتابان خطهايي درهم كشيد. و علفزاري ساخت. و حيوان را تا ساق پا به علف نشاند. شيطنت شاگردي گُل كرد. صدا زد: «حيوان مچ پا ندارد, سم ندارد». و معلم از مخمصه رسته بود, به خونسردي گفت: «در علف است. حيوان بايد بچرد» …
وای شاهین جان اینقدر این سیستم پومودورو بهم نظم و انرژی داده این روزها ، که می خواستم تشکر کنم ازت که ازش اسم بردی. چون با وجود اینکه در متمم راجع به اون گفته شده، اما من اینجا باهاش آشنا شدم.
خیلی برنامه مفیدیه این پومودورو بازی، اونم برای منی که به “پا پینوکیو” معروف بوده ام. چون زیاد نشستن یه جا، برام واقعا سخته و از طرفی همیشه نمیشه سریع از پای کارت بلند شی. من این جور مواقع احساس گناه میکردم. الان خیلی حس خوبی دارم.
بازم ممنون
From مرتضی on داستان شما چیست؟
From شاهین کلانتری on داستان شما چیست؟
From سجاد سلیمانی on نوشتن در اوج بیحوصلگی
From شاهین کلانتری on نوشتن در اوج بیحوصلگی
From فاطمه on سه جمله در باب حماقت
From شاهین کلانتری on سه جمله در باب حماقت
From جواد عزیزان on نوشتن در اوج بیحوصلگی
From شاهین کلانتری on نوشتن در اوج بیحوصلگی
From نیلوفر کشاورز on و من سحرخیز شدم!
From شاهین کلانتری on و من سحرخیز شدم!
From محمدرضا غفاریان on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From محمدرضا زمانی on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From شاهین کلانتری on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From سینا آقااحمدی on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From شاهین کلانتری on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From سارا حق بین on فقط هفتهای یکبار انجام بدهید
From بعد از نوشتن چه کنیم؟ 5 پیشنهاد – شاهین کلانتری on روشی برای رشد مهارت نویسندگی
From بعد از نوشتن چه کنیم؟ 5 پیشنهاد – شاهین کلانتری on یک پومودورو خواندن، یک پومودورو نوشتن
From صابر on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From شاهین کلانتری on در پاسخِ یک دوست: فقط بنویس!
From وحید on بعد از نوشتن چه کنیم؟ 5 پیشنهاد
From شاهین کلانتری on بعد از نوشتن چه کنیم؟ 5 پیشنهاد
From اگر نمیتوانید بنویسید، این کار را انجام دهید – شاهین کلانتری on چخوف پلاستیکی!
From اگر نمیتوانید بنویسید، این کار را انجام دهید – شاهین کلانتری on رونویسی از بهترین نوشتهها به عنوان تمرین نویسندگی | از این کتابها باید رونویسی کرد
From جواد عزیزان on بعد از نوشتن چه کنیم؟ 5 پیشنهاد
From نیلوفر آبی on اگر نمیتوانید بنویسید، این کار را انجام دهید
From رزا on فقط هفتهای یکبار انجام بدهید
From شاهین کلانتری on فقط هفتهای یکبار انجام بدهید
From سینا آقااحمدی on و من سحرخیز شدم!
From شاهین کلانتری on و من سحرخیز شدم!
From اسبی که مینوشت – شاهین کلانتری on از همسرم چخوف تا خواب زمستانی
From نیلوفر آبی on اسبی که مینوشت
From بهنام on اسبی که مینوشت
From محمدرضا غفاریان on اسبی که مینوشت
From شاهین کلانتری on اسبی که مینوشت
From محمدرضا غفاریان on اسبی که مینوشت
From Rainbow on فقط هفتهای یکبار انجام بدهید
From شاهین کلانتری on فقط هفتهای یکبار انجام بدهید
From نیلوفر کشاورز on یک پومودورو خواندن، یک پومودورو نوشتن
From شاهین کلانتری on یک پومودورو خواندن، یک پومودورو نوشتن
From فرشته on سیزده نکته درباره ماندن در اتاق
From ادریس on سه جمله در باب حماقت
From فهرستی از 10 لیست مورد علاقهٔ من – شاهین کلانتری on نقش تخته وایتبرد در افزایش بهرهوری من
From فهرستی از 10 لیست مورد علاقهٔ من – شاهین کلانتری on اگر میتوانید حرف بزنید، پس حتماً میتوانید بنویسید