سلام.
چقدر جالب!
من سال 88 تا 91 یا شاید 92 وبلاگی داشتم به اسم صفحه های صبحگاهی 🙂
یکی از دوستانِ شاعر هم برای عنوان وبلاگم این بیت رو سرود و تا آخرین روز شرح وبلاگم بود:
می دوم شب را پر از شوق رسیدن تا ببینم
نام زیبای تو را در صفحه های صبحگاهی …
به نظر من چت کردن نوعی ارتباط از سر ناچاری است و اگر تداوم یابد ملال اور است ولی گاهی لابلای خیلی از عادتهای روزمره و احتیاجات اولیه که نیاز ازلی بشر بوده و هست و گاها همان افتابه موردنظر! این یکی هم الزاما حضور خواهد داشت چرا که ما در عصر تکنولوژی به سر میبریم و این نوع ارتباط گرفتن انقدر عادی و ملموس شده که نتوان نادیده اش گرفت و البته این فقط نظر من است… به امید بازگشت به عصر ارتباطات دیداری-شنیداری قبل از اختراع اقای گراهام بل!!!
شاهین از نظر من این یکی از احساسی ترین نوشته هاته البته تا جایی که من خوندم.هر چند فکر میکنم هنوز به آن شدتی که من فکر می کنم یا انتظار دارم احساست را در نوشته هایت دخیل نمیکنی.البته این یه بازخورد از طرف من و ممکنه اشتباه باشه.
سلام
شاهین جان چقدر این نوشته ات به دلم نشست. فکر می کنم ارزش دوستان مان هم این گونه مشخص می شود. اینکه به دیدارمان می آیند، بهمان زنگ می زنند و یا همان چت کردن را ترجیح می دهند. و خودمان هم ارزش دوستان مان را همین گونه تعیین می کنیم.
ممنون از خودت و نوشته ات.
شاد باشی.
شاهین عزیز
سلام
راستش بچه تر که بودم و شاید حتا همین حالا هم وقتی کتاب می خواندم و به کلمه جدیدی بر می خوردم که برایم خیلی دلنشین بود، به هر ضرب و زوری که میشد تا دو سه روز آینده آن را طی یک صحبتی یک جا به کار می بردم. البته بیشتر وقت ها این اتفاق هم پیش نمی آمد ومن در سخنرانی های خودم که با خودم حرف میزدم! آن را استفاده می کردم.الان هم وقت وبلاگ نویسی یا کامنت برای دوستان ناخودآگاه کلماتی استفاده می کنم که گاهی از خودم می پرسم این ها کجا به گوش من خورده بود! یادم می آید از اولین پست هایی که دیده بودم در وبلاگت، فهرست نویسی کلمات بود. این ایده ات برای من خیلی جالب بود. این روزها وقتی کتاب می خوانم دورکلماتی که کمتر شنیده ام خط می کشم یا بعدا جایی مینویسم.
این ها را گفتم که بگویم گاهی وقت ها آدم فکر می کند افکاری دارد که خیلی مسخره به نظر می رسد اما وقتی بعدها از زبان یک وبلاگنویس یا شخص بزرگی مثل شاملو آن را پخته تر می شنود ، خودش را سرزنش می کند که چرا انقدر خودش را دست کم می گرفته است،شاید با پروبال دادن آن اندیشه به نتایج بهتری می رسید، همچنان که دیگران رسیده اند.
ببخشید کامنتم طولانی شد. یک مقداری تحت تاثیر کتاب راه هنرمند و خانم جولیا کامرون عزیز هستم، یک ربط کوچکی به پستت داشت و من هم سر نخ را گرفتم و کمی دردودل کردم.
شاد و پر از ایده های خلاقانه باشی:)
پریسای عزیز
چه کامنت خوبی گذاشتی، واقعا خوشحال شدم.
راستی پستی که درباره صفحات صبحگاهی نوشتی عالی بود، خوشحالم که به جمع صبح نویس ها اضافه شدی.
و اینکه بهت تبریک میگم، روز به روز قلمت بهتر میشه و این رو از تک تک پستهای وبلاگ خوبت میشه فهمید.
فضای مجازی در مجموع دسترسی به خلوت آدمارو زیاد کرده. خیلی ها که در دنیای واقعی جسارت سلام کردن هم ندارن، در فضای مجازی با شخصیتی که دوست دارن باشن و نتونستن وارد چت خصوصی میشن و. توقع دارن ما به هر سلامی، علیک بگیم. این مساله یکی از آزاردهنده ترین چیزهاییه که در این فضا و به خصوص محیط های چت هست.
خیلی بده همیشه در دسترس بودن. انقدر که آدم ها این روزا در حال خوندن و نوشتن کلماتن (نه الزاما موضوعات پر مغز) ترس این وجود داره که به مرور حرف زدن رو فراموش کنن، آواها و فراز و فرودهای واژگان رو. و خیلی چیزهای دیگه.
سلام المیرا جان
به نکته مهمی اشاره کردی، این همیشه در دسترس بودن واقعا آزاردهنده ست.
به نظرم هر کدوم از ما باید دنبال تکنیک های شخصی خودمون بگردیم تا آسیب های این فضاها رو کم و کم تر کنیم.
..از شما چه پنهان از تلخترین و غیرقابل افتخارترین قسمتهای وبلاگ نویسی برای من سر زدن به صفحه مدیریت برای چک کردن کامنتهاست که متاسفانه برایم حس شرم آوریست. خیلی دوست دارم به جایی برسم که بی دغدغه خوانده شدن و بازخورد بنویسم اما انگار خیلی دوره این هدف. باید آدم گیر لذتش بیفته!
دنیا بازی پیچیده ای است شاهین جان! ؛))
دوست داشتم کامنت بزارم، تا حالا نزاشته بودم.
خیلیها میگن شبکههای مجازی ما را تنها کرده، من میگم تنهایی ما را به سمت اونا برده.
گفتی: بیاید گاهی اوقات فرض کنیم که کلاً اینترنت وجود ندارد و موبایلی نداریم.
من میگم: فرض نمیخواد این، با یه موبایل معمولی و قطع کردن اینترنت این محدودیت -تو بخون موهبت- محقق میشه.
[…] مرور توصیه شاملو برای افزایش دامنۀ واژگان بهترین درس برای افزایش مهارت حرفهای یک نویسنده است. (+) راستی شاید دوست داشته باشید قصه شاعری که کلمهها را میخرید یا بخوانید؟ (+) […]
شاهین جان امروز در کتاب خلق مدل کسب و کار الکساندر استرودلر به ایده خلاقانه و جالب LULU.com برخورد کردم. به احتمال زیاد تو که انقدر به نویسندگی علاقمند و آگاهی بشناسیش.
فقط کوتاه بگم ایده این موسسه اینه که هرکسی بتونه کتابش رو بنویسه و به فروش بذاره، مثل هر موسسه چاپ دیگه. اما نکته اینجاست که بسیاری از اهالی نشر که به طور سنتی کار میکنند ریسک قرارداد چاپ با نویسنده های غیرمطرح یا تازه کار رو به جون نمیخرند. اما این موسسه با دریافت و به اشتراک گذاری کتاب شما “به هر تعدادی که به فروش برسه” کتاب رو چاپ میکنه و تحویل مشتری میده. درواقع ریسکی سرمایه گذاری چندانی رو هر نویسنده نمیکنه اما این امکان رو به هر نویسنده ای میده که بتونه معرفی بشه و اثرش رو به اقتضای مخاطبش بفروشه.
شاهین جان حقیقت اینه که من به مناسبت کارم نمیتونم گوشی هوشمند نداشته باشم اما نمیدونی برای حذف یکی یکی نرم افزارهای بیخود و زمان بر از اینستاگرام و فیسبوک بگیر تا تلگرام چه پیری ازم دراومده!
هنوز هم نتونستم از پس آخریش(تلگرام) بربیام. هرچند که تا نفسهای آخر محدودش کردم😉.
مطلبت در واقع پارادایم اساسی بود تو دنیای عجیب امروزِ ما، که حسابی به وسایل ارتباطی همراه گره خورده.
(از این همه ارتباط هم به چی میخوایم برسیم نمیدونم.)
ممنونم
این نوشته و شاملو من را یاد سالهایی برد که بیشتر شعر و شاعری داشتم و هر روز تب یک شعر مرا به هم می ریخت و همچنان که هنوز هم صدای شاملو را که می شنوم حال من همان مستی بی شراب که می گویند می شود و گاهی با خود می گویم اگر آنهایی که دلبسته می و میگساری اند که غافل از حال این دنیا شوند کاش یکبار هم صدای شاملو را تجربه کنند.
گمان می کنم چیزی که منجر به کثرت کلمات می شود کتاب خواندن است و خواندن و خواندن از جنس غرق شدن البته و شهود، که در تجربه ها رخ می دهد تجربه دوست داشتن ، عاشق شدن، ماندن ، ساختن، متوقف شدن،رفتن، ادامه دادن و ندادن، شکستن و ایستادن .چرا که بعضی کلمات را فقط زمانی که عاشق هستیم می توانیم بر زبان بیاوریم زمانی که دلتنگیم زمانی که سرخوشیم زمانی که …
کلمات در جسارتی که در زندگی برای کسب تجربه ها به خرج می دهیم زایش پیدا می کنند البته اگر قبلش کتابی هم در دستمان بوده باشد و چشمانمان به نوازش کلمات خالقانی چون شاملو درآمده باشد.
شاهین جان این پست تو باعث شد بیشتر بیاندیشم که کلمات از کجا می آیند و شاید روزی بیشتر درباره اش نوشتم.
سلام شاهین جان
در مورد نکته اول که گفتی به نظرم دو جور میشه بهش نگاه کرد. یه موقع میبنی که کوتاه نوشتن به این دلیله که طرف حرفی برای گفتن نداره و یه موقع هم به قول تو این هنر نویسنده هست.که یک پیام ارزشمند رو با تعداد محدودی کاراکتر به ما میرسونه.
راستش شاهین من وقتی اسم اطلاعات زیاد در حجم کم میاد .یاد کتابای کنکوری میفتم که همه نکتههای مهم رو پشت سرم هم میارن.که اصلا حس خوبی به آدم نمیده. به نظرم کسی که بتونه خلاصه بنویسه و نکات مهم رو جوری درکنار هم قرار بده که آزار دهنده نباشه واقعا هنرمنده.
به شخصه همیشه از خوندن وبلاگت به خاطر همین هنرمندی لذت بردم.
ممنونم ازت
و من مشخصا لمس میکنم که ملت چقدر آیکیو تمرکز و حوصله شون کم شده. یعنی گروه بیست نفره همه ارشد به بالا(ارشد به بالا های بیست سال پیش نه امروزیا!) بدون ذره ای خجالت میگن پیام بیشتر از پنج خط نذارین حوصلمون نمی کشه! همینا که موقع دانشجویی حتی به رسم منسوخ کتاب خواندن هم مبادرت میورزیدند!
خلاصه که زیر باران باید رفت برادر! چندی پیش بانوی درمانگر سالخورده ای که در درمان نازایی دستی دارد میگفت که در این سه چهار سال اخیر مراجعینش شدیدا زیاد شده اند و بخصوص آقایان ناتوان در پدر شدن. او معتقد بود که زیر سر وایفای است و گوشیهای باهوش،چون رفتار جدید مشخص دیگری نمیتواند مظنون ماجرا باشد. به هرحال اگر این فرضیه درست باشد قدرت باروری روح و تنمان در معرض خطر بزرگیست.
عجب! یعنی کار بدی نیست؟ پس من چرا با عذاب وجدان انجامش میدم؟ من بارها و بارها و بارها میخوانم یک کتاب را و خنده دار این که هر دفعه هم متاثر میشوم. همشهری ما آقای دکتر پاپلی چهار جلد کتاب نوشته که خاطراتش را از کودکی تعریف کرده و فوق العاده شیرین و جذاب و متاثرکننده نوشته است. داستانی از جلد اولش هست که من بارها مرور کرده ام. هر دفعه بغض میکنم( از هیجان و شوق زیبایی که در آن سهیم میشوم نه از اندوه). جالب اینکه چندی پیش آن را خواندم و ضبط کردم و هر چه سعی کردم نتوانستم بغضم را موقع خواندن برای ضبط هم کنترل کنم و جالب تر این که وقتی گوش دادم هم دوباره! خلاصه شورش را درآورده ام.
From المیرا شاهان on تمام صفحات صبحگاهی من
From شاهین کلانتری on تمام صفحات صبحگاهی من
From المیرا شاهان on تمام صفحات صبحگاهی من
From نیلوفر آبی on دربارهٔ چت کردن
From شاهین کلانتری on دربارهٔ چت کردن
From معصومه شیخ مرادی on دربارهٔ چت کردن
From شاهین کلانتری on دربارهٔ چت کردن
From ده گام توسعۀ فردی در ده جمله – شاهین کلانتری on ده گام تازه برای سال نو: هنر خوب گوش دادن
From ده گام توسعۀ فردی در ده جمله – شاهین کلانتری on قدرت کامنتنویسی: 30 نکته کاربردی
From ده گام توسعۀ فردی در ده جمله – شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From دربارهٔ چت کردن – شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From بهترین داستاننویس زندۀ ایران – شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From بهنام سلمانی on دربارهٔ چت کردن
From شاهین کلانتری on دربارهٔ چت کردن
From مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟ – شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From نجمه on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From شاهین کلانتری on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From پریسا حسینی on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From شاهین کلانتری on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From المیرا شاهان on دربارهٔ چت کردن
From شاهین کلانتری on دربارهٔ چت کردن
From نویسنده قرن بیست و یکمی و مسئله انتشار آثار – شاهین کلانتری on چرا باید رسانه خودمان را راهاندازی کنیم؟
From نویسنده قرن بیست و یکمی و مسئله انتشار آثار – شاهین کلانتری on صفحات صبحگاهی: بهترین عادت برای شروع نویسندگی+ژورنالینگ برای توسعهی فردی
From نجمه on نویسنده قرن بیست و یکمی و مسئله انتشار آثار
From پویا on رابطه بدون موبایل
From سه پیشنهاد برای یک نویسندۀ آنلاین – شاهین کلانتری on نوشتن را لذت بخش تر کنید: تیتربازی
From سه پیشنهاد برای یک نویسندۀ آنلاین – شاهین کلانتری on نویسنده قرن بیست و یکمی و مسئله انتشار آثار
From سه پیشنهاد برای یک نویسندۀ آنلاین – شاهین کلانتری on شاعری که کلمهها را میخرید...
From پوریا صفرپور on نویسنده قرن بیست و یکمی و مسئله انتشار آثار
From شاهین کلانتری on نویسنده قرن بیست و یکمی و مسئله انتشار آثار
From پوریا صفرپور on آیا باید گوشی هوشمند داشته باشیم؟
From شاهین کلانتری on آیا باید گوشی هوشمند داشته باشیم؟
From معصومه شیخ مرادی on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From شاهین کلانتری on مهمترین ابزار کار نویسنده و شاعر چیست؟
From محمد صادق اسلمی on سه پیشنهاد برای یک نویسندۀ آنلاین
From شاهین کلانتری on سه پیشنهاد برای یک نویسندۀ آنلاین
From با و بیحوصله – شاهین کلانتری on کتاب قدرت نوشتن
From مرتضی on با و بیحوصله
From نیلوفر آبی on با و بیحوصله
From جمله ای از گوستاو فلوبر - بهنام سلمانی on تلاش برای فکر نکردن
From نجمه on آیا باید گوشی هوشمند داشته باشیم؟
From شاهین کلانتری on آیا باید گوشی هوشمند داشته باشیم؟
From نجمه on آیا تکرار بیحوصلهتان میکند؟