ظرفیت داشتن یک زبان نکته مهمی است. این که بتوان حسهای غنی را در نثر آورد و آنها را به خواننده منتقل کرد. اتفاقی که احساس میکنم در دهههای اخیر در زبانهای فارسی کمتر دیده میشود.
نمیدانم چه چیزی باعث ضعیفتر شدن قدرت نثر فارسی شده است. رستاخیز کلمات را کمتر میبینیم.
خواندن همین چند تکه از نامه هم حال آدم را خوب میکند.
شما که جواب ندادن طرفو حمل بر بی احترامی نمیکنی، خب عدم معرفی کاملشم حمل بر بی احترامی نکن! جای دوری نمیره!!! بعدشم شما که در هر صورت منو نمیشناسی چه فرقی میکنه بگم “سید جواد جباری حسینی” یا بگم “سلطان قلبها”؟؟؟ حرفم که مهمتره…
امروز حکم بازنشستگیم ابلاغ شد تا مراحل اداری رو بگذرونه یه هفته ای طول میکشه. عملا از شنبه هفته دیگه باس تو فکر صبحای از شنبه تا چارشنبه باشم… بیکاری … چیزی که سی ساله منتظرشم… خواب صبح شنبه تا لنگ ظهر… وااای خدایا شکرت… بدرود کلاس اولیای بدجنس فسقلی غیرقابل تحمل… دیگه کسی آخر سال رو کاپوت گل گرفته ماشینم با خط خرچنگ قورباغه نمینویسه “مرگ بر جباری” … ولی یه چیزی ته دلمه که مریمم تایید میکنه، من بی صدای زنگ مدرسه میمیرم…
یک شهریور سال هزارو چارصد و بیست. جواد
مرگ بر جباری خیلی خوب بود!
ولی دور از شوخی تبریک میگم. خیالتون راحت، بعد یه مدت صفا میکنید و از خلوت خودتون لذت میبرید.
مدام به خواب صبح شنبه فکر کنید.
راستی مرسی که کامنت میگذارید. نوشته هاتون رو دوست دارم.
از نظر من مشکل ما از اونجایی آغاز میشه که میخایم یه فوق بشر باشیم (نه خودمون)
– چون فلانی هر روز 4 صبح بیدار میشه منم باید بیدار شم
– چون فلانی روزی 5 ساعت میخوابیده منم همین کارو میکنم
و صدتا کار دیگه
هیچوقت نمیخوایم خودمون باشیم و به چیزی که از ته دل دوستش داریم اهمیتی که باید رو نمیدیم.
محمد حسن جان، چند روزیه یه کتاب چاپ شده به اسم صبح جادویی، به نظرم یه نگاهی بهش بنداز، خیلی عالیه، نگاه من به سحرخیزی رو عوض کرد.
راستی حواست باشه جای اینم کتاب، کتاب صبح جادویی برای بازایابان شبکه ای گیرت نیاد!
عالی بود با تصویری بس زیباتر.
راه چهارمی نیز وجود دارد، اینکه در ساعات پایانی کارت در اوج خستگی و فشار کاری روزانه ، پیامی از سوی دوست عزیز متممی، چنان شعف و شادی در وجودت ایجاد کند که انرژی تحلیل رفته را بازیابی ، و نیرویی مضاعف برای ادامه لحظات روزت بدست اوری ، چنانی که اغاز روزی نو باشد .
سپاس ویژه شاهین جان 🙂
من هم معرفی خودم را در وبسایتم از دید سوم شخص نوشتهام. هرچند نیاز به ادیت فراوانی دارد و هنوز به دلم ننشسته است. اما فکر میکنم نوشتن از دید اول شخص، صمیمت بیشتری ایجاد کند و همدلی بیشتری با خواننده برانگیزد. یعنی شاید او را بیشتر engage کند. نمیدانم. آیا شما برای ترجیح دادن سوم شخص به اول شخص، مستندات دیگری هم دارید یا فقط بر مبنای نظر شخصی خود این را توصیه کردهاید؟
جناب قزوینی هز چی به ذهنم فشار میارم یادم نمیاد که توی کدوم کتاب نوشته بود که نوشته شدن رزومه از زاویه سوم شخص اعتبار بیشتری رو به متن میده. به محض اینکه یادم بیاد حتماً روی وبلاگ یه چیز مفصل راجع بهش می نویسم.
غیر از اینکه گاهی وقتها تنبلی میکنیم یا ایجاد وقت برای کتابخوانی یا اصلاً درست کتاب خواندن را بلد نیستیم، یک دلیلش این است که هنوز وقت خواندن بعضی از کتابهای کتابخانهمان نرسیده است. همیشه، تعداد زیادی کتاب در کتابخانهمان داریم که آنها را نخواندهایم. چون مخصوصاً یک کتابخوار، نمیتواند جلوی خودش را بگیرد و کتاب نخرد. و عموماً، سرعت کتاب خریدن او بیش از کتاب خواندنش است. اما بارتا شده که کتابی مه مدتها پیش خریدهام، ناگاه به من چشمک زده که مرا بردار و بخوان. و وقتی خواندنش را بالاخره شروع کردهام، متوجه شدهام آن همه مدت باید در کتابخانهام مینشست تا به تعبیری، انرژیهایش در وجود من بنشیند و من آمادهٔ خواندنش شوم.
خیلی راحت است که انسان با دیدن کلی کتاب نخوانده در کتابخانه اش، خودش را ملامت کند. اما من معتقدم این کار درستی نیست. کتاب، مثل خوراک جسم نیست که اگر زیاد بماند، فاسد شود. اتفاقاً گاهی باید آنقدر بماند تا «برسد».
البته باز هم تأکید میکنم که این امر را نباید دستاویزی قرار دهیم برای تنبلیمان در زمینهٔ کتاب خواندن. خودمان را که نمیتوانیم گول بزنیم.
و به عنوان تمرینی ساده و عادتی خوب، پیشنهاد میکنم هر روز دستکم نیم ساعت پیوسته کتاب بخوانیم. و البته، کتابهای خوب و ارزشمند و خواندنی را برای خواندن انتخاب کنیم. و اگر کتاب بدی در کتابخانه داشتیم، در بیرون انداختن آن از کتابخانهمان تعلل نکنیم.
راستی، خبرنامههای هفتگی شما را هم دوست دارم. طراحیاش و مطالبش جالب و متفاوت و چشمنواز و خواندنی است!
سلام به جناب قزوینی عزیز
چقدر زیبا نوشتید. اتفاقاً نسیم طالب هم در کتاب قوی سیاه به همین نکته اشاره میکنه و میگه تا جایی که وضع مالی ما اجازه میده، نباید در خرید کتاب امساک کنیم. اون میگه کتاب های خونده نشدۀ کتابخونه خیلی مهم تر از کتاب های خونده شده هستن، چون اونا به ما یادآوری میکنن که چیزهایی هست که نمی دونیم و و از دید ما پنهون مونده و باید برای یادگیری بیشتر تلاش کنیم.
درباره رسیدن وقت هر کتاب هم واقعاً درست گفتید، من گاهی از این موضوع شگفت زده میشم. میبینم کتاب هایی که روزی فکرمیکردم ممکنه هرگز سراغشون نرم یهو به ذغدغۀ اصلی ذهنم تبدیل میشن.
این متن چقدر خوب بود و هر جملهای از آن قابل تأمل. عالی بود. مخصوصاً این یکی: نگذارید شمارا آنقدر کوچک کنند که رؤیاهایتان توی درسخواندن و قبولی در دانشگاه خلاصه شود. شما آیندگانید.
و البته آنقدر نکتههایش خوب بود که هر کسی از هر سن و سالی میتواند از آن بهره ببرد. مثلاً من آن بخش خواندن تاریخ به جای اخبار را خیلی دوست داشتم.
تاکنون چند باری گذری به این سایت سر زده بودم. از امروز دیگر مشتریاش شدم. یکجورهایی یاد دران پرشکوه وبلاگستان فارسی در اوایل دههٔ ۸۰ را هم برایم زنده میکند. پستهای کوتاه و خواندنی، در عین شخصی نوشته شدن اما مخاطب عام داشتن، و این کامنتهای خواندنی…
جناب قزوینی نازنین
از محبت شما بی نهایت ممنونم.
من با نوشته های شما اولین بار توی مجله خلاقیت آشنا شدم. بی اغراق میگم از یه زمانی به بعد مجله خلاقیت رو فقط به خاطر یکی دو صفحه یادداشت شما میگرفتم. دلیلش هم مشخص بود، بر خلاف بقیه مطالب نگاه نویی داشتید و همینطور غیر کلیشه ای بودید. و از همه مهم تر اینکه نوشته هاتون اصلاً بازاری و سطحی نبودن. بعداً هم خوشحال شدم سایتتون زیباتون رو راه اندازی کردید، کتاب لقمه کردن فیل کتاب خلاقانه ای بود و کتاب چرا مدام خسته ایم در دوره ای که خیلی خسته بودم برام نکات مهم و ارزشمندی رو داشت.
کانال تلگرامتون رو دنبال میکنم. اتفاقا اونروز از ویدیوی 500 میلیون درآمد در روز خیلی خوشم اومد.
من عاشق این مدل کندخوانیام و بهنوعی شاید یک کندخوان حرفهای هستم 🙂 یک پادکست هم دربارهٔ کتاب خواندن منتشر کرده بودم که در آن اشاره کردهام به همین با تأمل و تأنی خواندن. در کانال تلگرامی @mnpodcast میشود این پادکست را شنید: چطور یک کتاب را بخوریم؟
پیشنهاداتتون رو دوست داشتم، گرچه با تمام موارد موافق نیستم و با آقای گلستان موافق ترم 🙂
اگر من بخوام به نوجوونی پیشنهاد بدم، اولین مورد اینه که هیچوقت روی هیچ چیزی تعصب نداشته باشه و دومین مورد این خواهد بود که تابع سلیقه ی جمع نباشه و نذاره مد روز روش تاثیر بذاره.
بخونه، بشنوه، تحقیق کنه و بچشه. اجازه بده سلیقه ی شخصیش و هویتش برای خودش باشه نه صرفا چون می گن فلانی معروفه اون هم دنباله روی بقیه باشه.
من خودم تقریبا تمام سبکای موسیقی رو امتحان کردم و از هرکدومش یه چیزی یاد گرفتم، حتی از مزخرفترینشون. و همینطور از فیلما و کتابا. درسته عمر ما محدوده و باید محتاط تر با وقتمون رفتار کنیم، اما اگر صرفا به یه پکیج ترتمیز از چیزها اکتفا کنیم شاید اونقدری دیدمون وسعت و نظرمون ارزش پیدا نکنه. به عبارت دیگه، با زشتیه که زیبایی معنی پیدا میکنه. اگر کسی موسیقی بد گوش نده، نمی تونه زیبایی آثار بتهوون و موتسارت رو درک کنه. کسی که ادبیات بد رو تجربه نکرده باشه کامش با یک داستان خوب شیرین نمی شه. و همون طور که خودتون نوشتید، کسی از یه نوجوون انتظار زیادی نداره. پس خودش رو محدود به هیچ چیزی نکنه، هرگز به خاطر تایید گرفتن کاری رو انجام نده و مهمتر از همه، خودش رو دوست داشته باشه 🙂
سلام به دوست هنرمند و خوشم ذوقم
بله شما به جنبۀ جالبی از موضوع اشاره کردید. مرسی که با کامنت خوبتون این متن رو بهتر کردید.
یاد حرفی از استنلی کوبریک افتادم که گفته بود فیلمسازی رو از فیلم های بدی که دیده یاد گرفته. چون دیدن فیلم های بد به شدت اعتماد به نفسش رو بالا میبردن.
چه پیشنهاد خووووبی !
اگر که بشود بر پیام های ذهنی مبنی بر این که زمان ، گذشته و دیگر نه وقتی هست و نه حوصله ای و بهتر است برای فردا و یک روز پرانرژی برنامه ریزی کنی غلبه کرده و با اراده ؛ انگیزه و شوق روزمان را از همان ساعتی از روز که از کارهای فورس ماژور فارغ می شویم شروع کنیم بهترین و موثر ترین قدم را برداشتیم برای استفاده درست از زمان و موقعیت اکنون و حال …
مثل هر چیزی این عادت نیز نیاز به تمرین داره ولی قطعا شدنی ست …
ممنون بخاطر این پیشنهاد خوب و به شخصه سعی میکنم به کار بگیرم برای زندگی در حال …
مرسی از پست های خوبتون.
واقعا که مهمترین لحظه همین لحظه حال هست , به نظر من سحرخیزی خیلی خیلی خوبه
اما مهمتر از اون ایجاد انگیزه است که باعث میشه شما بتونی 6 بعد از ظهر هم روز تازه رو آغاز کنی.
یکی از جملاتی که به من انگیزه میده اینه ” امروز هنوز تموم نشده … ”
جمله ای که در هر لحظه از شبانه روز که به یادش میوفتم شهامت ادامه کار رو به من میده.
عرض ادب و بهروزی
خوب می شود اگر در هر زمینه ای که سخن باز می کنیم تعریفی از کلید واژه ها ارائه دهیم.
من هم با نظر شما موافقم . البته بنظر من مثبت اندیشی این نیست که در برابر موانع و درد ها و … نوعی لجبازی داشته باشیم بل که مثبت اندیشی در دل خود سرشار از امید است نه لجبازی. سالها پیش کتابی خواندم که حال نه اسمش را به یاد دارم و نه جلدش را اما بیاد دارم که جمله ای داشت بدین مضمون: کمونیزم در مقابل کپتالیزم قرار نگرفته بلکه امیدی ست در دل نا امیدی ها. شاید بشود گفت که مثبت اندیشی نیز چنین است.
با خودم قرار گذاشته بودم که وبلاگی بسازم و آشنایی با وب شما حاصل جستجویی ناخواسته و البته خوشایند بود.
موفق باشید.
مثبت اندیشی خیلی خیلی خوبه اما! سنگ انداختن تو آب نه 🙂 تو آب سنگ نندازین..
من نمیدونم مثبت اندیشم یا زیادی سرخوش و خوشحالم:) بطوری که احساس میکنم خوشبخت ترین آدم تو این کره خاکیم! البته نه اینکه آدم لحظه های تلخ و ناگوار و یا لحظه هایی که پر از غم و تنهاییه نداشته باشه..نه..
به نظرم از تو سخت ترین روزا و یا تلخ ترین اوقات میشه قشنگ ترین لحظه ها رو درآورد..فقط و فقط به نگاه مون بستگی داره ..
آرزو میکنم دیده ی زیبابین داشته باشین : )
مثلا از اون دیدایی که نادیدنی ها رو خلق میکنه;-)
مثلا…مثلا ..چشم پریماه بین! ツツ
ممنون شاهين عزيز
من هم وقتي دچار نوسان ميشم، نوشتن رو به صحبت و عمه تراپي خيلي از دوستان ترجيح ميدم.
وقتي مينويسي خلع عجيبي تو ذهن شكل ميگيره كه ميتوني فكر جديد جايگزين كني.
تو نوشتن خبري از قضاوت و نصيحت نيست و ميتوني “خود افشايي” داشته باشي.
مثل هر چيز ديگه اي كه نياز به تمرين داره، نوشتن هم نياز به تمرين داره و تمرينش داشتن دايره كلمات زياد و حوصله هست.
از طرف ديگه دوستاني كه ابتدا شروع به نوشتن ميكنن انتظار دارن يك متن ادبي فاخر بنويسن كه بي نقص باشه.
From جملاتی از ابراهیم گلستان در نامه به سیمین on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From جملاتی از ابراهیم گلستان در نامه به سیمین on کتاب قدرت نوشتن
From محسن برجی on جملاتی از ابراهیم گلستان در نامه به سیمین
From جباری on جملاتی از ابراهیم گلستان در نامه به سیمین
From شاهین کلانتری on جملاتی از ابراهیم گلستان در نامه به سیمین
From جباری on چند سطر آخر کتاب تمرکز دانیل گلمن
From جباری on چگونه چت کنیم؟
From hadi on این روزها چه میخوانم؟
From جباری on آینده نویسی: ما آیندگانیم
From baran bahar on آینده نویسی: ما آیندگانیم
From شاهین کلانتری on آینده نویسی: ما آیندگانیم
From جباری on 100 چیزی که دوست دارم تغییر کند
From شاهین کلانتری on 100 چیزی که دوست دارم تغییر کند
From جباری on یک سؤال مهم دربارۀ کتابخوانی
From محمد حسن on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From شاهین کلانتری on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From تیرا on اسمهای اصیل و عجیب ایرانی-1
From شاهین کلانتری on اسمهای اصیل و عجیب ایرانی-1
From تیرا on اسمهای اصیل و عجیب ایرانی-1
From مژگان on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From شاهین کلانتری on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟ on چگونه نویسنده شویم؟ اصول نویسندگی در ۵۵ نکته | از داستان کوتاه و رمان تا یادداشت و مقاله و جستار و نامه و محتوا و کتاب
From علیاکبر قزوینی on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From علیاکبر قزوینی on نوشتن رزومۀ شخصی با زاویه دید متفاوت
From شاهین کلانتری on نوشتن رزومۀ شخصی با زاویه دید متفاوت
From علیاکبر قزوینی on یک سؤال مهم دربارۀ کتابخوانی
From شاهین کلانتری on یک سؤال مهم دربارۀ کتابخوانی
From علیاکبر قزوینی on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From شاهین کلانتری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From علیاکبر قزوینی on دورۀ کندخوانی
From شاهین کلانتری on دورۀ کندخوانی
From جباری on مرتضی یک مرتضی دو
From faella on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From شاهین کلانتری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From nourbakhsh_lawyer on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From شاهین کلانتری on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From امیر عاجلو on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From شاهین کلانتری on یک روز خوب از چه ساعتی آغاز میشود؟
From امیر شرفی on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From شاهین کلانتری on 10 پیشنهاد عملی برای دهه هشتادیها+کلیپ
From داری یوش on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From شاهین کلانتری on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From فایزه on تست استعداد نویسندگی | ۱۰ روش پرورش استعداد نویسندگی | نگاه دیگری به آموزش نویسندگی
From تیرا on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From شاهین کلانتری on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From تیرا on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From شاهین کلانتری on آیا مثبتاندیشی مهم است؟
From سجاد زماني on فقط یک کتاب بنویس
From سجاد زماني on چگونه میشود نویسنده شد؟ از زبان یک نویسندۀ چینی
From آیا مثبتاندیشی مهم است؟ on کتاب قدرت نوشتن